มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 285 – ผู้สังหารราชาปีศาจ (2)

ในที่สุดข้อความที่ผมรอก็มาถึง สถานการณ์ส่วนบุคคลของ
นักเขียนลับ
+
[สถานการณ์ย่อย (นักเขียนลับ) – ???]
หมวดหมู่: ย่อย (ส่วนตัว)
ความยาก: ???
เงื่อนไขการเคลียร์: ???
จ ากัดเวลา: ―
สิ่งตอบแทน: สามารถกลับไปยังรอบเดิมพร้อมกับเรื่องราว
ระดับต านาน(1), สกิล(1) และไอเท็ม(1) (ความเป็นไปได้ที่
ต้องการจะเกิดขึ้นโดยผู้สนับสนุนสถานการณ์)

ความล้มเหลว: ไม่สามารถกลับสู่รอบเดิม ร่างอวตารของคุณ
จะถูกท าลาย
+
ในขณะที่ผมเปิดหน้าต่างสถานการณ์ขึ้นมา สิ่งที่สะดุดตาของ
ผมก็คือ ‘สิ่งตอบแทน’
[ส านักงานก าลังสงสัยในความเป็นไปได้ของคุณ]
ผมไม่ได้อยู่ใน ‘การเสื่อมถอย’ รอบนี้ ดังนั้นแม้ว่าผมจะได้ไอ
เท็ม สกิล หรือเรื่องราวในรอบนี้ ผมก็คงจะไม่สามารถรักษามัน
ไว้ได้หลังจากกลับไปยังโลกเดิมของผม มันเหมือนกันกับที่ชินยู
ซองในรอบที่ 41 อ่อนแอลงมาจนเธอพ่ายแพ้
อย่างไรก็ตาม หากรางวัลนี้เป็นความจริง… ผมก็จะสามารถน า
สิ่งของที่ผมได้รับในรอบนี้ไปยังโลกเดิมของผมได้
มันเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่ ไม่ว่าความเป็นไปได้จะถูกจ ากัดไว้มาก
แค่ไหน สินสงครามจากสถานการณ์ที่ 95 ก็ยังเทียบได้กับ

สถานการณ์ที่ 95 สกิลและเรื่องราวที่มีอยู่ ณ ที่แห่งนี้คือพลังที่
สามารถเปลี่ยนแปลงโลกในสถานการณ์ที่ 20 ได้
「อย่า ดี ใจ ไปนัก คิม ทก จา」
ผมค่อยสงบลงกับค าพูดของก าแพงที่สี่ ในความเป็นจริง มัน
ไม่ใช่สถานการณ์ที่ผมสามารถชื่นชมยินดีได้ รางวัลส าหรับ
สถานการณ์นั้นสูงมาก แต่ราคาของความล้มเหลวสูงมากด้วย
ถ้าผมล้มเหลว ผมจะไม่สามารถกลับไปยังรอบเดิมและสูญเสีย
ร่างอวตารไป
นี่ไม่ใช่รอบของผม ดังนั้นอิทธิพลแห่ง ‘เรื่องราว’ ของผมจึง
ไม่ได้ใหญ่โตนัก ในสถานการณ์เช่นนี้ ผมคงจบลงด้วยการถูก
สังหารโดยพายุความเป็นไปได้ถ้าผมเสียร่างอวตารไป ยิ่งไป
กว่านั้น นี่ยังไม่ใช่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุด
[เงื่อนไขการเคลียร์ของสถานการณ์นี้ก าลังอัพเดต]

เงื่อนไขการเคลียร์ยังไม่ถูกอัพเดต ผมไม่รู้ว่ามันเป็น
ข้อผิดพลาดจากการข้ามมิติหรือว่านักเขียนลับจงใจถ่วงเวลา
ออกไป
พูดตามตรง มันเป็นไปได้ทั้งคู่ ผมคิดในขณะที่ผมเฝ้าดูยูจงฮ
ยอคต่อสู้จากระยะไกล ถ้าผมเป็นนักเขียนลับ เงื่อนไขการ
เคลียร์ในสถานการณ์นี้จะเป็นอะไร? ตามการเคลื่อนไหวของ
นักเขียนลับมาจนถึงปัจจุบัน…
มันเป็นความคิดที่เป็นลางสังหรณ์ไม่ดี
[สกิลเฉพาะตัว ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ถูกเปิดใช้งาน]
นักเขียนลับ ผมคาดหวังว่าเขาคือความโกลาหลที่ก าลังคืบ
คลาน แต่ตัวตนที่แท้จริงของเทพเจ้าภายนอกก็ไม่เป็นที่รู้จัก
เขาอยู่กับผมมาตั้งแต่ช่องเปิดตอนแรก แต่ผมก็มีข้อมูลเกี่ยวกับ
เขาน้อยมาก เขาไม่ได้หยิ่งผยองเหมือนกับเห้งเจีย ไม่ได้เต็มไป
ด้วยความยุติธรรมเหมือนกับอูรีเอล ไม่ได้ชั่วร้ายเหมือนกับ

มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ… เขากระทั่งไม่มีตัวตนในหนทาง
เอาชีวิตรอดต้นฉบับ เขาเป็นเพียงแค่นักเขียนลับ
[คุณไม่สามารถอ่านเป้าหมายด้วยข้อมูลที่คุณมีได้]
[สกิลเฉพาะตัว ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ถูกยกเลิก]
[ความสงสัยในสิ่งที่ไม่รู้ก าลังน าไปสู่ความสามารถใหม่]
…ผมไม่รู้ เขาพยายามจะแสดงอะไรให้ผมเห็นผ่านสถานการณ์
นี้? นอกจากนี้ เขาต้องการอะไร?
ไม่เคยมีกรณีที่เทพเจ้าภายนอกท าแบบนี้ ดังนั้นผมจึงไม่อาจ
เดาได้ง่ายๆ แต่ก็มีหนึ่งสิ่งที่แน่นอน
[อ๊ากกกก!]
สถานการณ์นี้น่าจะเชื่อมต่อกับสัตว์ประหลาดที่ก าลังเข่นฆ่า
สังหารกลุ่มดาวตรงนั้น
[นั่นแหละ! ตอนนี้แหละ! ทุกคนโจมตีไปที่มันตรงๆ!]
[ตาย ยูจงฮยอค!]

เมื่อผมวอกแวกไปนิดหน่อยกับหน้าต่างสถานการณ์ สมรภูมิก็
ก าลังไหลออกมาในรูปแบบที่ไม่คาดคิด สภาพของยูจงฮยอค
แปลกมาก เมื่อไม่นานมานี้ เขาได้ฆ่ากลุ่มดาวไปและได้เปรียบ
มาก…
แต่ในตอนนี้การเคลื่อนไหวของเขากลับที่อลง ร่างกายของยู
จงฮยอคก าลังแข็งที่อภายใต้การโจมตีที่สาดเทเข้ามา
…ไอ้หมอนี่มันอะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น?
ผมปรับการตั้งค่าของลิสต์ตัวละครเพื่อตรวจสอบสภาพของเขา
+
* ปัจจุบันอยู่ในสภาพผิดปกติ
+
สภาพผิดปกติ? ไม่มีทาง ยูจงฮยอคแห่งการเสื่อมถอยรอบที่
1863 คือใครกัน? นี่คือยูจงฮยอคที่เป็นผู้ปกครองแห่งขุมนรก
ตะวันออกและสังหารปีศาจแห่งหลักการไป มันไม่มีกลุ่มดาว

ไหนในนี้ที่สามารถแทรกอาการผิดปกติลงไปในยูจงฮยอคคนนี้
ได้
ดวงตาของยูจงฮยอคว่างเปล่า
ผมรู้สึกไม่สบายใจเหมือนมีบางสิ่งติดอยู่ที่ล าคอของผม ไม่สิ
มันมี คนๆ เดียวเท่านั้นที่สามารถท าให้ยูจงฮยอคอยู่ในสภาพ
ผิดปกติได้
+
* เป้าหมายก าลังทุกข์ทรมานจาก ‘ภาวะซึมเศร้าเสื่อมถอย’
เนื่องจากสาเหตุที่ไม่ทราบ
+
มันคือยูจงฮยอคเอง
ภาวะซึมเศร้าเสื่อมถอย จิตวิญญาณของชายที่ถูกท าลายมาก
ว่า 1863 ครั้งท าให้เกิดภาวะซึมเศร้าเสื่อมถอยที่แทบจะติดตัว

อยู่ตลอด เมื่อเขาตกอยู่ในภาวะซึมเศร้า สติของเขาก็ติดอยู่ใน
ความทรงจ าอันหนักอึ้ง และเขาก็ไม่อาจตื่นขึ้นมาได้
[ฆ่ามันซะ! มันไม่ได้ไร้เทียมทาน!]
การโจมตีอันโหดเหี้ยมส่งผลให้ร่างกายของยูจงฮยอคหลั่ง
เลือดออกมาทีละนิด มันแปลก เดิมทีภาวะซึมเศร้าเสื่อมถอยไม่
ควรเกิดขึ้นในสถานการณ์นี้ ในรอบที่ 1863 ยูจงฮยอคได้
เรียนรู้วิธีจัดการกับโรคนี้แล้ว
ท าไมเขาถึงอยู่ในสภาพแบบนี้…
「ก าแพงที่สี่กล่าวว่า “ฮ่า ฮ่า ฮ่า”」
“…นายท าเหรอ?”
ก าแพงที่สี่ไม่ตอบ แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ผมเดาได้ การปะทะกัน
กับก าแพงที่สี่ก่อนหน้านี้จะต้องท าให้เกิดความยุ่งเหยิง ณ
ภายในตัวยูจงฮยอค
บ้าเอ้ย ผมควรท ายังไงดี?

เลือดไหลออกมาจากผิวหนังของยูจงฮยอคในขณะที่เขา
ปกป้องใบหน้าไว้ อ านาจของผิวหนังคงกระพันยังคงถูก
น ามาใช้ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นก่อนที่ยูจงฮยอคจะตาย
「ฉันต้องช่วย」
「ท าไมฉันต้องช่วยเขา?」
ตัวเลือกต่างก็ต่อสู้ในใจของผม
「ยูจงฮยอคคือสัตว์ประหลาดในตอนนี้ ถ้าฉันช่วย เขาก็
จะต้องฆ่าฉันแน่ๆ เมื่อเขาตื่นขึ้นมา」
「คิดให้ดี นายยังไม่รู้เงื่อนไขการเคลียร์ของสถานการณ์นี้」
เงื่อนไขการเคลียร์ยังคงเป็นเครื่องหมายค าถาม
「หากเงื่อนไขการเคลียร์คือความตายของยูจงฮยอค นี่ก็เป็น
โอกาสทอง」
อย่างไรก็ตาม—

「แล้วถ้าเงื่อนไขการเคลียร์คือการอยู่รอดของยูจงฮยอคล่ะ…
」
ถ้ายูจงฮยอคตาย ผมจะสูญเสียทุกอย่างไป
“บัดซบ…”
ผมควรช่วยไหม?
เข่าของยูจงฮยอคคุกลงบนพื้นอย่างช้าๆ พวกคนที่อ่อนแอ
ตื่นเต้นกับการฉีกร่างของยูจงฮยอค
[ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าจะเอาเรื่องราวของราชาสูงสุดเลือดเหล็ก!]
ยูจงฮยอคคงจะเสื่อมถอยแม้ว่าเขาจะตายที่นี่ จากนั้นเขาก็จะ
เริ่มรอบใหม่
การเสื่อมถอย…
[แล้วโลกอื่นล่ะ?]
…นักเขียนบัดซบ

[แล้วโลกทั้งหมดที่เจ้าไม่ได้ช่วยไว้ล่ะ?]
เมื่อยูจงฮยอคตายที่นี่ โลกที่ไม่ได้อยู่ในนิยายต้นฉบับก็จะถือ
ก าเนิดขึ้น ยูจงฮยอคจะเริ่มขุมนรกซ้ าอีกครั้ง โลกที่ถูกทอดทิ้ง
ซึ่งนักเขียนลับได้แสดงให้ผมเห็นคงจะถูกสร้างขึ้น และยูจงฮ
ยอคก็คงจะคลานอยู่ในความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขตอีกครั้ง
…บัดซบ ผมไม่รู้
ผมเปิดใช้งานการปล่อยกระแสไฟฟ้าและทะยานเข้าหายูจงฮ
ยอค
[เฮ้! แบ่งฉันด้วยสิ!]
ด้วยเสียงที่แท้จริงหยาบๆ ของผม ราชาปีศาจและกลุ่มดาวที่
ก าลังโจมตียูจงฮยอคก็เงยหน้าขึ้น
[เจ้าเป็นใคร?]
[…พลังงานปีศาจ? ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อนเลย]
[เจ้ามาที่นี่เพื่อฆ่าผู้สังหารราชาปีศาจงั้นเหรอ?]

พลังงานปีศาจไหลออกมาจากร่างกายของผม และผมก็เห็น
ความตึงเครียดของศัตรูที่ถูกปลดปล่อยออกมา อย่างที่คาดไว้
ผมพูดในขณะที่ผมปลดปล่อยสถานะ [ใช่แล้ว พวกเราจะ
แบ่งปันสิ่งดีๆ ด้วยกัน มันเป็นไปได้ไหม?]
[เจ้ามาช้าไป ดังนั้นเจ้าจะไม่ได้เรื่องราวดีๆ]
[ไม่ต้องห่วง ฉันแค่จะช่วยจากด้านหลังเท่านั้น]
[ทัศนคติที่ดี เอาล่ะ ทุกคนลุยต่อ…!]
ผมหันไปและโจมตีกลุ่มดาวด้วยพลังทั้งหมด กลุ่มดาวเปล่ง
เสียงกรีดร้องในขณะที่เขากระเด็นเป็นเส้นตรงและปะทะกับ
อาคารที่ถูกท าลาย
[อ-อั๊ค… เจ้าก าลังท าอะไรน่ะ?]
ผมต้องการจะโจมตีเขาให้ตาย แต่ก็พลาดไป กลุ่มดาวโกรธกับ
การกระท าอย่างฉับพลันของผมและจ้องมาที่ผม
[เจ้าอยู่ฝ่ายผู้สังหารราชาปีศาจงั้นเหรอ?]

ผมไม่ตอบและเปิดพลังของมหาเรื่องราว
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ได้เริ่มต้นขึ้น!]
ชีพจรของเรื่องราวโคจรอยู่ภายในหัวใจของผม ประกายแสง
ล้อมรอบร่างกายของผมในขณะที่พลังงานเรื่องราวไหลผ่าน
เลือดของผม กลุ่มดาวบางคนเห็น ‘มหาเรื่องราว’ ของผมและ
กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ
[สถานะของราชาปีศาจ? จากชายคนนี้ที่ข้าไม่เคยได้ยินมา
ก่อน?]
แน่นอนว่าผมไม่ใช่ราชาปีศาจของโลกนี้ ผมรวมพลังของการ
ปล่อยพลังงานไฟฟ้าอีกครั้งและโจมตีกลุ่มดาว กลุ่มดาวถูก
กระแทกเข้าที่ท้องและถอยกลับไปหลายก้าว มันเทียบไม่ได้กับ
ยูจงฮยอค แต่ผลก็ไม่เลวเลย ผมอาจจะสามารถสู้ได้ถ้ามันเป็น
แบบนี้ต่อไป
[มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นในการท างานของเรื่องราว]

[การถ่ายทอดสดดวงดาวไม่สามารถหาต้นก าเนิดของมหา
เรื่องราวที่คุณเป็นเจ้าของได้]
[พลังของ ‘มหาเรื่องราว’ ลดลงอย่างรวดเร็ว]
…บัดซบ เป็นแบบนี้ไปได้ พื้นฐานของมหาเรื่องราวของผมคือ
อาณาจักรปีศาจที่ 73 ซึ่งไม่ได้อยู่ที่นี่ พวกเราสร้างมหา
เรื่องราวขึ้นด้วยกัน ดังนั้นมันจึงเป็นธรรมดาที่เรื่องราวของผม
จะท างานไม่ถูกต้องเท่าไร
ผมเหวี่ยงดาบใส่กลุ่มดาวที่ก าลังเคลื่อนตัวเข้ามาและตะโกนใส่
ยูจงฮยอค”เฮ้! ตื่นเส้ไอ้บ้า!”
ยูจงฮยอคไม่ตอบ ผมพยายามนึกวิธีปลุกเขา แต่ผมก็ไม่อาจคิด
อะไรได้ สถานะของผมเริ่มลดลง และราชาปีศาจโอสที่กลับมา
บนสมรภูมิอีกครั้งก็ตะโกนออกมา
[มันอยู่ฝ่ายผู้สังหารราชาปีศาจ! ฆ่ามันซะ!]
มันมีกลุ่มดาวเจ็ดคนรวมถึงราชาปีศาจโอส ผมย่อมไม่อาจ
จัดการกับพวกเขาได้ด้วยพลังในปัจจุบันของผม ผมหลบหนี

การโจมตีอย่างหมดรูป แต่สถานการณ์ที่ 95 ก็ยังเป็น
สถานการณ์ที่ 95
พวกเขาอาจจะเป็นกลุ่มดาวธรรมดาสามัญของฝ่ายร้าย แต่
การโจมตีก็เจ็บปวด เนื้อหนังของผมหลุดลุ่ยจากการโจมตี และ
ช่วงการเคลื่อนไหวของผมก็แคบลง
แม้ว่าจะเร่งด่วน แต่ผมก็ยังคิดถึงวิธีการปลุกยูจงฮยอค มันต้อง
มีสิ่งที่สามารถปลุกยูจงฮยอคได้แน่ๆ
ปัญหาคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป ถ้าผมปลุกเขาขึ้นมาด้วยวิธีที่ผม
คิด ผมก็น่าจะตาย
ผมเม้มปากและค่อยๆ พูดออกมา มันไม่มีทาง ไม่ว่ายังไง ผมก็
คิดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ ผมหายใจเข้าลึกๆ และพูด
ออกมา “พวกนายจะเงียบอยู่อีกนานแค่ไหน?”
การแสดงออกของกลุ่มดาวเปลี่ยนไปตามค าพูดของผม ดวงตา
ของพวกเขาสงสัยในสิ่งที่ผมก าลังพูด

ผมพูดต่อ “มันจะเป็นเรื่องยากส าหรับพวกเขาถ้าฉันตายที่นี่”
อึดใจต่อมา กระเป๋าที่หน้าอกของผมก็เปล่งประกายเจิดจ้า
และเสียงที่แท้จริงก็ดังออกมา
[อะไรกัน เจ้ารู้เหรอ?]
แน่นอน ผมคงไม่ปลุกยูจงฮยอค ผมอาจจะตายได้ถ้าผมท า
อะไรบ้าๆ แบบนั้น
“มันคงแปลกถ้าฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้มีงานอดิเรกเป็นการจัดดอกไม้
นะ”
ดอกไม้สองดอกโผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อของผม มันเป็นดอก
ดาวกระจายแดงและดอกลิลลี่ขาว ผมไม่ได้สังเกตเห็นการคง
อยู่ของพวกเขาในตอนแรก ผมรู้เรื่องนี้เมื่อผมข้ามโลกมา พวก
เขาคือกลุ่มดาวใจกล้าจริงๆ
[ชิ ไม่มีทางอื่นแล้ว]

ในทันทีที่พวกเขาตระหนักถึงตัวตนของเสียงที่แท้จริง ท่าทาง
ของกลุ่มดาวที่เป็นปรปักษ์กับผมก็มืดลง ‘ดอกลิลลี่’ หัวเราะ
เยาะพวกเขา
[พวกเราทั้งคู่ควรออกไปเหรอ? หรือโจฟิเอล เจ้าจะท ามันคน
เดียว?]
[พวกมันเป็นศัตรูแห่งเอเด็น ส าเร็จโทษพวกมันเดี๋ยวนี้]
[…เจ้าอยากท ามันด้วยกันเหรอ? น่าร าคาญจริงๆ โอเค ข้า
เข้าใจแล้ว]
อึดใจต่อมา กลีบของดอกลิลลี่และดอกดาวกระจายก็กระจัด
กระจายไปตามสายลม กลีบดอกไม้ขยับไปบนท้องฟ้า และ
ข้อความก็เปล่งประกายขึ้นตรงหน้าของผม ผมมองไปยัง
ข้อความอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้าอย่างช้าๆ
ตัวตนอันยิ่งใหญ่เริ่มจุติลงมาข้างหลังผม ความประหลาดใจ
ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกลุ่มดาว และผมก็อดหัวเราะไม่ได้

ผมสงสัย ผมสงสัยในสิ่งที่จางฮีวอนรู้สึกในเวลานั้น ในตอนนี้
ผมรู้แล้ว
ปีกทั้งหกแผ่ขยายออกมาจากหลังของผม ผมเอ่อล้นไปด้วย
ความเป็นไปได้ในขณะที่ ‘สถานะ’ แห่งทูตสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม
ที่สุดของเอเด็นถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของผม
[กลุ่มดาว ‘ผู้บัญชาการแห่งดอกดาวกระจายแดง’ ปรากฏตัว
ในกรุงโซล!]
[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลี่แห่งราศีกุมภ์’ ปรากฏตัวในกรุงโซล!]
(จบตอน)

[ทูตสวรรค์!]
ราชาปีศาจโอสมองมาทางนี้ด้วยดวงตาที่ตื่นกลัวเกินกว่าจะ
ประหลาดใจ มันเป็นเหมือนกันกับกลุ่มดาวฝ่ายร้าย ส าหรับ
พวกเขา ทูตสวรรค์แห่งเอเด็นคือศัตรูที่เลวร้ายที่สุด
ไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะตกใจเมื่อได้เห็นภาพของทูตสวรรค์
สองคนโผล่ออกมาพร้อมกัน
[ท าไมถึงมีทูตสวรรค์ได้? เทวดาแห่งเอเด็นส่วนใหญ่ตายไป
หลังจากวันนั้นแล้ว!]
ผมได้ยินเสียงพึมพ าและรู้สึกเสียใจ นี่คือโลกของการเสื่อมถอย
รอบที่ 1863 กาเบรียลและโจฟิเอลคงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใน
รอบนี้
[บัด■ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?]

เสียงที่แท้จริงของกาเบรียลดังขึ้นราวกับว่าเธอก าลังรออยู่ เฉก
เช่นอูรีเอล ค าก่นด่าได้หลุดออกมาจากปากของเธอ ผมต้อง
หยุดเธอก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปกว่านี้
[TLN: มีการเปลี่ยนเพศของกาเบรียลและโจฟิเอลจากผู้แปลอิ้ง
นะครับ เดิมทีเกาหลีไม่ได้ระบุเพศไว้ เลยเข้าใจว่าเป็นเพศชาย
แต่ตอนนี้ระบุแล้วว่าเป็นผู้หญิง]
“กาเบรียล เธอไม่จ าเป็นต้องไปฟังเรื่องไร้สาระของพวกเขา
จัดการเร็ว!”
[…อย่ามาสั่งข้า เจ้ามนุษย์หน้าด้าน]
มันมีหลายอย่างต้องจัดการ แต่เธอก็ต้องท าตามค าพูดในครั้งนี้
พลังของกาเบรียลเติมเต็มทั้งร่างกายของผม
[ข้าคือทูตสวรรค์กาเบรียล]
ผมรู้สึกว่าขนของผมลุกชันขึ้น ในที่สุดเรื่องราวหลักของกาเบรี
ยลก็เอื้อนเอ่ยออกมา

[ข้าจะมาส่งข่าวดีให้กับพวกเจ้า]
แน่นอน ‘ข่าวดี’ นั้นใช้ได้เฉพาะเมื่อกาเบรียลอยู่ฝ่ายเดียวกัน
เท่านั้น
[อย่าไปกลัว! ทูตสวรรค์ไม่ได้มีอะไรเลยนอกไปจากเศษเดนที่
สูญเสียที่มั่นไป!]
ราชาปีศาจโอสปลุกใจกลุ่มดาว อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขา
ก าลังพูด โอสก็ขยับออกไปไกลแล้ว มันเกิดขึ้นเมื่อเหล่ากลุ่ม
ดาวที่ก าลังถือสตาร์รีลิคพุ่งเข้ามา
[นี่คือจุดจบอันคงที่]
เรื่องราวของกาเบรียล ‘การเปิดเผยวันสิ้นโลก’ ได้เริ่มต้นขึ้น
「เจ้าได้เห็นแกะสองเขา เขาอันยิ่งใหญ่ระหว่างตาของมันคือ
ปฐมกษัตริย์」
เส้นสายสีทองไหลออกมาจากร่างกายของผม ขนาดของ
ร่างกายของผมเติบใหญ่ขึ้นตามเส้นสายเหล่านั้น ร่างกายของ

ผมเอ่อล้นไปด้วยพลังราวกับแกะในฤดูผสมพันธุ์ เขาสีขาว
บริสุทธิ์งอกออกมาตรงที่เขาของราชาปีศาจเคยงอกออกมา
[อ-เอ่อ…]
กลุ่มดาวฝ่ายร้ายตื่นกลัวเพียงแค่มองมาที่เขา กลุ่มดาว
บางส่วนทิ้งอาวุธลงเหมือนกับอวตารที่ท าอะไรไม่ถูก และบาง
คนก็วิ่งหนีไปพร้อมกับกรีดร้องออกมา
[ว๊ากกกก!]
มันเหมือนกับพวกเขาได้เห็นจุดจบของตัวเอง
「เขาแข็งแกร่งขึ้นเนื่องด้วยพลังของเขาเอง ไม่ใช่พลังของ
ข้า」
ปีกทั้งหกที่อยู่ด้านหลังของผมเปล่งแสงสุกใสแวววาวเมื่อการ
โจมตีของกลุ่มดาวสาดเทลงมาหาผม ถึงกระนั้นผมก็ไม่ได้รับ
ความเสียหายใดๆ

โลหะแข็งที่ถูกอัญเชิญขึ้นมาตรงหน้าของผมได้ลบล้างการ
โจมตีทั้งหมด มันเป็นอาวุธที่เผ่าเทพยักษ์เคยใช้ อสรพิษที่
ก าลังเปล่งประกายด้วยแสงสีขาวปีนขึ้นไปบนด้ามจับ และ
ดวงตาของอสรพิษก็เรียงรายเหมือนกับไม้กางเขนอันเจิดจ้า
นี่คือค าพูดอันศักดิ์สิทธิ์ของกาเบรียล ตาชั่งแห่งความชอบ
ธรรม มันจับด้ามของหอกไว้ ทันใดนั้นเอง โลกก็รู้สึกเหมือนมัน
ก าลังเอนเอียง สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในบริเวณใกล้เคียงถูกวางไว้บน
ตาชั่ง พวกเขาอยู่บนด้านหนึ่งของตาชั่ง
ผมหันหน้าไป และกาเบรียลก็ก าลังยิ้ม ฝ่ามือของเธอแตะไหล่
ผม
「เขาจะท าลายล้างอย่างแสนสาหัสและจะท าลายผู้ยิ่งใหญ่
และบุคคลอันศักดิ์สิทธิ์」
หอกส่องประกายเจิดจ้า และผมก็ขว้างมันออกไปด้วยพลัง
ทั้งหมด

จากนั้นโลกส่วนหนึ่งก็ถูกลบล้างออกไป กลุ่มดาวที่ก าลังโจมตี
ผมจากท้องฟ้า เหล่าคนที่ก าลังวิ่งมาจากด้านข้าง และ
แม้กระทั่งคนที่สูญเสียจิตวิญญาณของการต่อสู้ไปและทรุดตัว
ลงบนพื้น พวกเขาหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลก สิ่ง
เดียวที่เหลืออยู่คือตัวตนบนอีกด้านของตาชั่ง
นี่คือพลังที่แท้จริงของทูตสวรรค์ กาเบรียลพูดออกมาด้วย
น้ าเสียงไม่พอใจ […ข้าพลาดไปหนึ่ง มันถึงขีดจ ากัดของ
จ านวนกลีบดอกแล้ว]
ในความเป็นจริง ราชาปีศาจโอสได้คาดการณ์ถึงสถานการณ์ไว้
ล่วงหน้าแล้วและหนีไปแล้ว เขารู้ว่าเขาไม่อาจรับมือกับทูต
สวรรค์ได้เพียงล าพังในฐานะราชาปีศาจระดับต่ า อย่างไรก็ตาม
โจฟิเอลก็ไม่ได้ดูอยู่เฉยๆ
หมอกสีแดงถูกสร้างขึ้นด้านหลังผมและติดตามโอสไป โลกทั้ง
ใบกรีดร้องออกมาเหมือนกับมันก าลังเจ็บปวด เห็นได้ชัดว่ามัน
เป็นหมอกสีแดง แต่เมื่อผมมองใกล้ๆ มันก็เป็นกองทัพของ
ทหารตัวเล็กๆ

กองทัพที่ 503 แห่งเอเด็นเปลี่ยนท้องฟ้าให้เป็นสีแดง มันเป็น
กองทัพระดับหัวกะทิที่ติดตามผู้บัญชาการแห่งดอก
ดาวกระจายแดง
[อ๊ากกกกก!]
หนามสีแดงพุ่งออกมาจากหมอกสีเลือดที่เคลื่อนไหวราวกับ
ปลาปิรันย่า เสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวดังออกมาจาก
ระยะไกลในขณะที่ทหารสวรรค์จัดเทศกาลโลหิตขึ้นมา
หลังจากนั้นไม่นานทุกอย่างก็เงียบลง
ร่างอวตารของราชาปีศาจที่ถูกฉีกกระชากลอยไปตามสายลม
ราวกับฝุ่นผง กาเบรียลที่เงียบอยู่ขยับเท้าของผมและย่ าเศษ
ชิ้นส่วนของราชาปีศาจ
[หมดแล้ว]
[กลุ่มดาวฝ่ายร้ายงงงวยมากกับการปรากฏตัวของทูตสวรรค์]
[ราชาปีศาจก าลังสงสัยความเป็นไปได้ของการถ่ายทอดสด
ดวงดาว]

[กลุ่มดาวบางกลุ่มได้ประณามการแทรกแซงที่ผิดปกติของทูต
สวรรค์…]
[หุบปากไอ้พวก■■]
ปีกทั้งหกที่ทอดยาวจากหลังของผมบินผ่านสายลมในขณะที่
ขนนกจ านวนนับไม่ถ้วนและพลังของทูตสวรรค์ลดระดับลง
ผมรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย แต่ภาระต่อร่างกายของผมก็ไม่ได้
รุนแรงเหมือนอย่างที่ผมคิด มันอาจเป็นเพราะจ านวนความ
เป็นไปได้ในสถานการณ์ที่ 95 นั้นมีมากมายกว่าหรืออาจเป็น
เพราะพันธสัญญาต่างโลกกับนักเขียนลับ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน
มันก็ดีส าหรับผม
[มันยังไม่เสร็จ]
อย่างไรก็ตาม โจฟิเอลก็ไม่ได้ดึงพลังกลับ โจฟิเอลส่งต่อ [ฆ่า
เขาด้วย]
เธอชี้ไปยังยูจงฮยอคที่แข็งที่ออยู่เหมือนกับรูปปั้น ผมรีบโบก
มือ”ไม่จ าเป็น เขาไม่ใช่คนเลว…”

[เขาคือคนชั่วช้า]
ตาขวาของผมกระตุก และโลกก็เริ่มดูต่างออกไป
[อักขระ ‘เนตรแห่งบาป’ ถูกเปิดใช้งาน]
เนตรแห่งบาป มันคืออักขระของทูตสวรรค์โจฟิเอล
[ก าลังวัด ‘ความบาป’ ของเป้าหมาย]
ดวงตาที่เห็น ‘บาป’ ซึ่งสะสมอยู่ในทุกสิ่งในโลก มันมีแค่อเวจี
ทมิฬเท่านั้นที่รอรับยูจงฮยอคอยู่
[‘ความบาป’ ของเป้าหมายไม่สามารถแปลงค่าเป็นตัวเลขได้]
ความมืดที่ไม่มีสิ้นสุด มันเป็นความมืดที่รู้สึกแย่ลงได้เพียงแค่
มองไปที่มัน แม้แต่ราชาปีศาจหรือกลุ่มดาวฝ่ายร้ายก็ไม่มีบาป
มหันต์ขนาดนั้น
โจฟิเอลกล่าว [มันเป็นบาปที่ไม่มีที่สิ้นสุด ข้าไม่เคยเห็นบาปที่
เข้มข้นขนาดนั้นมาก่อนนอกจากบาเอลและอากาเรส บาป

ทั้งหมดในโลกรวมกันแล้วก็ยังไม่อาจเหนือไปกว่าบาปของเขา
ได้]
ผมรู้ ยูจงฮยอคท าบาปมามากมาย เขาฆ่าคนไปมาก เขา
ท าลายโลกไปหลายใบ มีดวงวิญญาณมากมายนับไม่ถ้วนที่
สาปแช่งเขา
[เขาต้องตาย]
อย่างไรก็ตาม—
“มันเป็นไปไม่ได้”
คนๆ นี้ เขาเองก็ช่วยคนอื่นไว้
“เธอไม่อาจฆ่าเขาได้”
บางทีมันอาจจะไม่มีสิ่งใดเทียบได้กับทุกๆ อย่างที่เขาท า
ผิดพลาดไป แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามันมีบางสิ่งที่เขาได้ช่วยไว้
[กลุ่มดาว ‘ผู้บัญชาการแห่งดอกดาวกระจายแดง’ ก าลังมอง
มาที่คุณ]

ต่อหน้าสายตาอันบูดบึ้ง ผมกลืนน้ าลายและพูดออกมา “ชาย
คนนี้ยังมีประโยชน์อยู่ เธอไม่ควรฆ่าเขาตอนนี้”
[…ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น มันเป็นเพราะค าสั่งของ
อาลักษณ์ที่ท าให้เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้]
“เธอปล่อยฉันไป ดังนั้นเธอจะปล่อยไปอีกสักคนก็ได้หนิ”
ผมมองย้อนกลับไปและเห็นว่าร่างกายของยูจงฮยอคก าลังสั่น
เล็กน้อย สติของเขาพยายามดิ้นรนเพื่อโผล่พ้นจากน้ า
โจฟิเอลพูดไปทางยูจงฮยอค [ถ้าเขาตื่นขึ้นมา มันไม่มี
หลักประกันว่าข้าจะหยุดเขาได้ พวกเราต้องฆ่าเขาเดี๋ยวนี้]
โจฟิเอลพยายามจะเรียกหมอกของเธอออกมาอีกครั้ง ผมถอน
หายใจออกมาจากภายใน ไม่ว่าผมจะคิดยังไง นี่ก็เป็นหนทาง
เดียวเท่านั้น
“ถ้าฉันสามารถหยุดเขาไม่ให้ตื่นขึ้นมาโดยไม่ฆ่าเขาได้ล่ะ?”
หมอกสีแดงของโจฟิเอลหยุดลง

“ถ้ามีวิธีหยุดเขาจากการฟื้นคืนสติในขณะที่ควบคุมการหมด
สติของเขาไว้ได้ล่ะ?”
[มันมีวิธีมัดเขาไว้เหรอ? เจ้าจะใช้กลอุบายอะไร?]
ในขณะที่โจฟิเอลก าลังจะระเบิดออกมาอีก กาเบรียลก็เข้ามา
แทรก
[โจฟิเอล ปล่อยไป ไม่ว่ายังไงพวกเราก็ต้องการเวลาพิจารณา
สถานการณ์]
โจฟิเอลคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบ […หากเขาแสดงสัญญาณ
จะตื่นขึ้นมา ข้าจะสังหารเขาทันที]
ผมพยักหน้า จากนั้นผมก็วิ่งตรงไปยังยูจงฮยอค “เฮ้”
การสั่นสะเทือนของร่างกายของเขารุนแรงขึ้น ผมเคยเห็นฉาก
นี้มาหลายครั้งในนิยายต้นฉบับ บางทีสติของยูจงฮยอคคงจะ
ตื่นขึ้นมาในเวลาอีกไม่กี่นาที่ มันเป็นเรื่องล าบากแน่ถ้ามัน
เกิดขึ้น

ผมขยับมืออย่างช้าๆ และคว้าคอของยูจงฮยอคไว้ มัน
เหมือนกับที่เขาเพิ่งท ากับผม มันไม่ง่ายเลยที่จะยกเขาขึ้น
เพราะเขาตัวใหญ่กว่าผม
“ไป ซะ”
สติของยูจงฮยอคแทบจะมาถึงผิวน้ าในขณะที่เขาพูดขาดๆ
หายๆ ปลายนิ้วของเขาขยับอย่างช้าๆ เหมือนกับว่าเขาก าลัง
พยายามจับผม
ผมรู้วิธีปลุกยูจงฮยอคจากภาวะซึมเศร้าเสื่อมถอย กล่าวอีกนัย
หนึ่ง มันก็หมายความว่าผมรู้วิธีฉุดเขาลงไปสู่ความเศร้าที่ลึก
ยิ่งขึ้น
ผมเห็นปลายนิ้วของยูจงฮยอคก าลังขยับและพูดออกมา “นาย
จ าได้ไหม? รอบที่ 33 นายเคลียร์สถานการณ์ที่ 40 และลีจีฮเย
ก็พูดสิ่งนี้”
ดวงตาของยูจงฮยอคหรี่ลง และปลายนิ้วที่ก าลังขยับของเขาก็
หยุดลง

「”มันคงจะดีถ้ามาสเตอร์ไม่ต้องไปยังรอบต่อไป”」
“ลองคิดดูเส้ นายไม่ได้ไม่มีความสุขอยู่ตลอด ใช่ไหม? ในทุกๆ
รอบ มันมีช่วงเวลาที่นายมีความสุขอยู่”
การแสดงออกของยูจงฮยอคเริ่มแข็งขึ้น
“รอบที่ 173 นายปกป้องโลกมาสักระยะหนึ่ง นายยังได้เห็นลี
จีฮเยจบมอปลาย และลีซอลฮวาก็ก าลังยิ้มให้กับลูกของใคร
บางคน”
「”ยูจงฮยอค นายมีความสุขเมื่อนายมีชีวิตอยู่ไหม?”」
ทุกๆ ครั้งที่ผมพูด การแสดงออกของยูจงฮยอคก็ทรุดลง มัน
ไม่ใช่ความสิ้นหวังที่ท าลายยูจงฮยอค
“รอบที่ 383 ในที่สุดนายก็เคลียร์สถานการณ์ที่ 75 ได้ โชคดีที่
ไม่มีใครตายในรอบนั้น นั่นเป็นครั้งแรก จากนั้นลีฮุนซึงก็พูดกับ
นาย”
「”จงฮยอค ฉันจะไม่ลืมวันนี้ไปจนตาย”」

ความทรงจ าที่เหมือนกับขนนกจมอยู่ในหัวของเขา
“จากนั้นรอบที่ 498…”
ฝ่ามือของยูจงฮยอคขยับมาปิดหูของเขา ยูจงฮยอคตามปกติ
คงจะไม่ล่มสลายจากเรื่องพวกนี้มาก แต่ในตอนนี้มันแตกต่าง
ออกไป ผมจับมือของเขาและพูดต่อ “นั่นเกิดขึ้นสิบครั้ง”
มนุษย์จมลงไปในน้ าเพียงเพราะน้ าหนักของขนเหล่านี้
“ยี่สิบครั้ง”
ลมหายใจของผมอุดตัน และปอดของผมก็แน่น ผมสามารถ
รู้สึกได้ถึงสิ่งที่ยูจงฮยอคก าลังคิดอยู่ มันมีเพียงแค่ผมเท่านั้นที่
รู้สึกได้ ความมืดมิดที่เก่าแก่ที่สุด ณ ก้นบึ้งของคนๆ หนึ่งก าลัง
กลืนกินอัตตาของเขาอย่างตะกละตะกลาม
“100 ครั้ง มันเกิดขึ้นซ้ ากว่า 1,000 ครั้ง”
ค าพูดทั้งหมดนั้นถูกท าลาย ความทรงจ าที่มีความสุขทั้งหมด
ไหลย้อนกลับไปสู่เวลาที่พวกมันไม่อาจย้อนกลับมาได้ ผ่านการ

เสื่อมถอยนับครั้งไม่ถ้วน ความหมายของความสุขได้จาง
หายไป คุณค่าทั้งหมดที่เขาเก็บรักษาไว้ได้กลายเป็นเศษ
กระดาษที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
“ยูจงฮยอค”
ตัวของยูจงฮยอคก าลังจมลงสู่ทะเลลึก มันเป็นสถานที่ที่เขาไม่
มีทางขึ้นมาได้โดยไม่มีความช่วยเหลือของคนอื่น
“นายได้ปกป้องทุกสิ่งที่นายต้องการเก็บไว้ไหม?”
ผมมองไปยังใบหน้าอันน่าอนาถของยูจงฮยอคและคิด: ไม่ต้อง
ห่วงยูจงฮยอค ฉันจะจัดการส่วนที่เหลือเอง นายหยุดพักได้
แล้ว
[ความเข้าใจของคุณในตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ เพิ่มขึ้นเป็นอย่าง
มาก]
ดวงตาอันว่างเปล่าของยูจงฮยอคก าลังแสดงความทรงจ าของ
การสูญเสีย ผมไม่ได้ใช้มุมมองนักอ่านพระเจ้า แต่มันก็ไม่ยากที่
จะอ่าน

「ฉันอยากตาย」
「ฉันอยากจบเรื่องทั้งหมดนี้」
「ถ้าฉันไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก」
ฝนหลายหยดตกลงมาจากฟากฟ้า มันเป็นฝนสีด าที่ท ามาจาก
เลือดของราชาปีศาจและกลุ่มดาว ของเหลวไหลไปยังใบหน้า
ของยูจงฮยอค สายตาของยูจงฮยอคลดระดับลง และในที่สุดก็
มาหยุดที่ผม
ผมก าลังมองไปยังช่วงเวลาที่จิตวิญญาณของมนุษย์ก าลังจะ
พังทลาย มันมีเสียงแตกดังออกมา เหมือนกับกลไกที่ก าลังดัง
เอี๊ยด ยูจงฮยอคพูดติดอ่าง”ฉัน… ควร ท า ยัง… ไง?”
ผมปล่อยมือของยูจงฮยอคและบอกเขา “ฉันจะจบเรื่องราว
ของนายเอง”
ยูจงฮยอคมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่า อย่างไรก็ตาม ผม
ก็ไม่ได้มองเขา หน้าต่างสถานการณ์ย่อยเพิ่งได้รับการอัพเดต

+
[สถานการณ์ย่อย (นักเขียนลับ) – จุดจบของผู้เสื่อมถอย]
เงื่อนไขการเคลียร์: ความตายของยูจงฮยอค
+
ผมเอื้อมมือไปหาดาบเขย่าสวรรค์ของยูจงฮยอคที่อยู่บนพื้น
(จบตอน)