มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 287 – ผู้สังหารราชาปีศาจ (4)

เวลาผ่านไปหนึ่งวันนับตั้งแต่ผมมาถึงรอบที่ 1863
พื้นที่คังฮวามุนเปียกจากฝนมืดที่ตกลงมาเมื่อคืนนี้ ไม่นาน
หลังจากฝนโปรยปรายลงมา เหล่ามอนสเตอร์ที่หมอบอยู่
ระหว่างซากปรักหักพังก็ตื่นขึ้นมาทีละตัว มันมีมอนสเตอร์ที่ดู
เหมือนกับช้างซึ่งผมเห็นเมื่อมาที่นี่เป็นครั้งแรกและอีกตัวที่ท า
ให้ผมนึกถึงหมึกยักษ์ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือทารกที่มีขนาดเท่ากับ
อาคารขนาดใหญ่
มันมีเทพเจ้าภายนอกอยู่หลายประเภท แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีชื่อ
ว่า ‘ผู้กลืนกินความฝัน’ หรือ ‘ระยะห่างสุดพรรณา’ พวกเขา
ส่วนใหญ่ ‘ไม่มีชื่อ’ และเป็นตัวตนที่ไร้อัตตา
ผมเฝ้ามองเด็กทารกในผ้าอ้อมที่พุ่งผ่านเมืองเหมือนกับรถดัน
ดินและซ่อนตัวในขณะที่กลั้นลมหายใจไว้
…พูดตามตรง ผมอาจจะต้องการผ้าอ้อมมากกว่าทารก

[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลี่แห่งราศีกุมภ์’ ก าลังมองมาที่คุณ]
มันเป็นเวลาไม่กี่ชั่วโมงนับตั้งแต่ทูตสวรรค์หลับไปโดยระบุว่า
พวกเขาต้องการประหยัดพลังงาน
ดอกลิลลี่สีขาวในเสื้อของผมสั่นสะเทือนราวกับว่ามันฟื้นพลัง
ขึ้นมาแล้ว กาเบรียล
“เธอตื่นแล้วเหรอ?”
[ท าไมเจ้าถึงเลือกแบบนั้น?]
“เลือกอะไร?”
[เจ้าต้องถามด้วยเหรอ?]
“มันไม่มีทางอื่น”
ผมได้ยินเสียงการบดดังออกมาจากระยะไกล ในเวลาที่ผมคิด
ว่ามีอะไรเกิดขึ้น ผมก็เห็นขาของมอนสเตอร์ช้างถูกฉีกออก มัน
มีสัญญาณว่ามันถูกฉีกออกโดยพลังอันทรงพลัง มันมีคนลาก

ขาที่ถูกตัดออกมาทางนี้ มันเป็นมอนสเตอร์ที่แท้จริงของ
สถานการณ์นี้ ยูจงฮยอค
ราวกับก าลังถอนหายใจ กลีบดอกไม้สั่นอีกครั้ง [ข้าคิดว่าเขา
จะตายไปแล้ว… ท าไมเขาถึงยังถือดาบอยู่ได้?]
“เขาอาจจะฆ่าตัวตายได้ อืม แต่ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น
ตอนนี้”
ผมพูดในขณะที่ดาบเขย่าสวรรค์ของยูจงฮยอคแหวกผ่าน
อากาศ มันไม่น่าแปลกใจ แต่ผมก็ไม่ได้ฆ่ายูจงฮยอค
กาเบรียลเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพึมพ าด้วยเสียงเล็กๆ [อูรีเอ
ลชอบอะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้…?]
“อูรีเอล? อ่า อูรีเอลสบายดีนะ?”
[ข้าจะไปรู้ได้ยังไง?]
มันเป็นปฏิกิริยาที่ดูเหมือนมากเกินไปนิดหน่อย ในขณะที่ผม
ก าลังจะถามอีกครั้ง ข้อความอีกอันก็ปรากฏขึ้น

[กลุ่มดาว ‘ผู้บัญชาการแห่งดอกดาวกระจายแดง’ ก าลังมอง
มาที่คุณ]
ในที่สุดทูตสวรรค์ที่รับมือได้ยากก็ตื่นขึ้น โจฟิเอลตื่นขึ้นมาและ
ตรงเข้าประเด็น [เจ้าตัดสินใจที่จะให้เขามีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?]
ผมรับขาช้างที่ยูจงฮยอคน ามาให้แทนที่จะตอบ มันเป็นขาที่
จ้ าม่ ามาก มันแผ่เรื่องราวที่ชัดเจนและสมบูรณ์มากๆ ออกมา
ผมมองหน้ายูจงฮยอคที่จ้องมาที่ผมด้วยสายตาอันว่างเปล่า
โจฟิเอลพูดออกมาอีกครั้ง
[เจ้าไม่รู้เหรอว่าเจ้าไม่ควรเก็บชีวิตของเขาไว้? สถานการณ์ที่
เจ้าได้รับมาก็คือ…]
“ความตายของยูจงฮยอค”
มันคงจะดีถ้าผมสามารถโกหกได้ แต่มันก็สายเกินไปแล้วที่จะ
หลอกลวงทูตสวรรค์ พวกเธอได้เห็นหน้าต่างสถานการณ์ที่ผม
เห็นแล้ว
– ความตายของยูจงฮยอค

มันเป็นสถานการณ์ที่นักเขียนลับมอบให้กับผม ผมต้องฆ่าเขา
เพื่อที่จะกลับไปยังรอบเดิม
“อย่างที่ฉันเคยพูดไป มันยากที่จะตีความสถานการณ์นี้
ตามนั้น” ความตายที่นักเขียนลับกล่าวอาจจะไม่ใช่ ‘ความ
ตาย’ ที่พวกเราคิด
ทูตสวรรค์เงียบไป พวกเขาดูจะไม่เข้าใจค าพูดของผม ผมพลิก
ขาของช้างและประกาศอย่างใจเย็น”ยูจงฮยอคไม่อาจตายได้
ในฐานะทูตสวรรค์ เธอก็น่าจะรู้แล้วหนิ?”
ผมรู้สึกถึงสายตาของทูตสวรรค์ทั้งสองที่มองมาที่ผม
[หมายความว่าไงกัน?]
“ผู้ชายคนนี้คือผู้เสื่อมถอย”
ในสถานการณ์แรกๆ ข้อมูลที่ผมเพิ่งพูดไปนั้นคงจะถูกกรอง แต่
ตอนนี้มันต่างออกไป สถานการณ์ก็คือสถานการณ์ แต่ในตอนนี้
ข่าวลือเกี่ยวกับ ‘ผู้เสื่อมถอย’ คงจะแพร่กระจายไปบ้างแล้ว
ดังนั้นกลุ่มดาวระดับสูงของเอเด็นก็คงจะรู้มัน

ใบของดอกดาวกระจายแดงสั่นอย่างไม่สบายใจ […อย่าบอกนะ
ว่า?]
ผมพยักหน้า “เขาคือสิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นใหม่ได้ตลอดกาล มันไม่
มีใครสามารถฆ่าเขาได้ ถ้าเขาตาย เขาจะย้ายไปยังอีกรอบ”
[เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?]
“ท าไมอูรีเอลถึงจับตาดูฉัน?”
มันเป็นค าตอบที่ดีที่สุดส าหรับค าถามที่ไม่อาจตอบได้ โจฟิเอล
สั่นราวกับว่าก าลังควบคุมความโกรธของตนไว้
[งั้น… เจ้าจะท าอะไร? ถ้าเจ้าไม่อาจฆ่าเขาได้ เจ้าก็ไม่อาจ
กลับไปยังรอบเดิมได้]
ผมยักไหล่และยัดเนื้อย่างเข้าไปในปากของผม “ฉันต้องคิดหา
วิธีอื่น มันยังมีเวลาอีกเยอะ”
กับการตอบสนองอันใจเย็นของผม บรรยากาศอันผิดปกติได้
ไหลไปรอบๆ ดอกไม้ทั้งสอง ผมรู้สึกประหม่าเพราะผมคิดว่า

พวกเธอต้องการที่จะแสดง ‘สถานะ’ ของตนออกมา แต่ทันใด
นั้น มันก็มีเสียงแปลกๆ ดังออกมา
มันเป็นเสียงค ารามที่ไม่ได้มาจากท้องของผม มันไม่ได้ดูเหมือน
จะเป็นของยูจงฮยอคเหมือนกัน
…งั้น? ผมก้มหัวลงและเห็นดอกไม้ทั้งสองเบือนหน้าออกไป
“พวกเธอหิว?”
***
[กาเบรียล เจ้าจะเข้าข้างเขาไปอีกนานแค่ไหน?]
[ข้าไม่ได้เข้าข้าง ข้าแค่เฝ้าดู ถ้ามันไม่ใช่เพราะอูรีเอล ข้าคงจะ
สังหารเขาไปแล้ว…]
กาเบรียลที่ถูกปักลงไปในขวดพลาสติกตอบในขณะที่ก าลังดูด
น้ าผ่านก้าน ข้างๆ เธอ ดอกดาวเรืองแดงก็ถูกปักเข้าไปในขวด
น้ าเหมือนกัน

ในระยะไกล คิมทกจาก าลังพูดอะไรบางอย่างกับยูจงฮยอค
กาเบรียลจ้องไปที่เขาอย่างว่างเปล่าและถาม
[อูรีเอล เธอสบายดีไหม?]
[มีสมาธิกับภารกิจ กาเบรียล]
[ไม่ ข้าเป็นห่วง อูรีเอลมักจะมีปัญหาเมื่อเธอถูกทิ้งไว้ให้อยู่คน
เดียว]
[…เข้าใจละ เจ้าชอบอูรีเอลจริงๆ เหรอ?]
[ไร้สาระ! เจ้าพบวิธีกลับไปรึยัง? พวกเราจะต้องอยู่กับพวกเขา
ไปอีกนานแค่ไหน?]
กลีบดอกของกาเบรียลสั่นไหว และโจฟิเอลก็ตอบว่า [ข้าก าลัง
หาทาง แต่มันก็ยากอยู่]
[ท าไม? ไม่ว่าเส้นโลกจะแตกต่างกันยังไง มันก็ต้องมีเอเด็นอยู่
ที่นี่ ถ้าเจ้าขอความช่วยเหลือจากอาลักษณ์ของที่นี่…]
[มันไม่มีการตอบกลับจากอาลักษณ์]

[อะไรนะ?]
[มันไม่ใช่แค่อาลักษณ์ ข้าไม่อาจติดต่อใครจากเอเด็นได้]
เอเด็นไม่สามารถติดต่อได้? มันแปลก ไม่ว่าโลกใบนี้จะ
เปลี่ยนไปมากแค่ไหนก็ตาม เนื่องจากข้อจ ากัดของสถานการณ์
มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับไปยังโลกเดิม มันน่าหงุดหงิดจริงๆ
กาเบรียลถอนหายใจและดูดน้ าอีกครั้ง [อะไรกัน? พวกเขาต่อสู้
กันและบีบคอกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนนี้เอง…]
ในระยะไกล คิมทกจาดูเหมือนกับก าลังลูบหัวของยูจงฮยอคอยู่
เมื่อมองไปยังภาพฉากนี้ กาเบรียลก็นึกถึงอูรีเอลและตัวเธอเอง
มันแตกต่างกัน แต่ก็มีความคล้ายคลึงกันบ้าง
…มิตรภาพ?
ในเวลาอันสั้น กาเบรียลดูเหมือนจะเข้าใจว่าท าไมอูรีเอลถึง
ชอบพวกเขา
***

“กินดิน ยูจงฮยอค”
ยูจงฮยอคเริ่มกินดินอย่างเงียบๆ ผมตกใจและตบหัวของเขา
“ท าไมนายต้องกินมันจริงๆ ด้วย?!”
ผมต้องการทดสอบ แต่ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะท าตามค าสั่งของผม
จริงๆ ยูจงฮยอคที่ผมรู้จักคงไม่ท าแบบนี้แน่ๆ อย่างไรก็ตาม
ภาวะซึมเศร้าเสื่อมถอยก็ได้กลืนกินตัวตนของเขาไปโดย
สมบูรณ์ และในตอนนี้ ยูจงฮยอคก็อยู่ในสภาพโง่เง่า ยูจงฮยอค
เงยหน้าขึ้นมองผมอย่างว่างเปล่า
ผมถอนหายใจด้วยความเห็นใจอยู่บ้าง “มันจะดีแค่ไหนถ้าปกติ
นายสงบเสงี่ยมได้แบบนี้? นายดีกว่าไอ้บ้าในรอบที่สามนั่นอีก”
“…”
“…คายมันออกมา”
ผมมองยูจงฮยอคที่ก าลังคายดินออกมาและนึกถึงยูจงฮยอคอีก
คนที่ผมรู้จัก ผมไม่รู้ว่าเขาจะโอเคไหม มันคงจะดีถ้าเขาไม่เสีย

สติไปในตอนที่ผมกลับไป ผมมอบหมายหน้าที่ให้ยูซานอาแล้ว
ดังนั้นผมก็หวังว่าทุกอย่างจะไปได้สวย
“เอาล่ะ นอนลงและพักสักหน่อย ยูจงฮยอคที่ 1863”
ตามค าพูดของผม ยูจงฮยอคเดินเข้าไปในอาคารที่ถูกท าลาย
ผมเห็นพระอาทิตย์ก าลังตกดินจากระยะไกล พระอาทิตย์ตก
ของสถานการณ์ที่ 95 ยังคงส่องแสงอยู่ ผมมองไปยังหมอก
ควันและรู้สึกสงบสุขอย่างน่าประหลาด มันแปลก ใน
สถานการณ์อันน่ากลัวนี้ ผมสามารถดื่มด่ าไปกับความรู้สึกนี้ได้
「คิม ทก จา จ าเป็น ต้อง ฆ่า ยู จง ฮยอค」
…ไม่ ผมไม่ท า โชคดีที่มันไม่มีก าหนดเส้นตายส าหรับ
สถานการณ์ที่นักเขียนลับมอบให้กับผม ผมหันหน้าไปและเห็น
ยูจงฮยอคขดตัวอยู่ด้วยสีหน้าโง่ๆ ในขณะที่เขารอค าสั่งของผม
“นอน”
ยูจงฮยอคเข้าใจค าพูดของผมและหลับตา ตั้งแต่สถานการณ์
เริ่มต้นขึ้น ยูจงฮยอคไม่เคยนอนหลับดีๆ เลย บางทีนี่อาจจะ

เป็นการนอนครั้งแรกของยูจงฮยอคก็ได้ มันเป็นครั้งแรกที่เขา
เป็นอิสระจากความทรงจ าทั้งหมดของเขา
เมื่อยูจงฮยอคหลับสนิท ผมก็เปิดสมาร์ทโฟนของผม หน้าจอมี
ไฟล์ของหนทางเอาชีวิตรอดอยู่ตามปกติ อย่างไรก็ตาม มันก็มี
บางสิ่งที่ต่างออกไปในคราวนี้
– สามวิธีการอยู่รอดในโลกที่ถูกท าลาย.TXT
…อะไร? นี่ไม่ใช่การแก้ไขครั้งที่สามเหรอ? ทันใดนั้นเอง ผมก็
ขนลุกขึ้นมา มันเป็นเพราะผมกลับมาที่รอบต้นฉบับงั้นเหรอ?
งั้นมันเลยเปลี่ยนกลับไปเป็นไฟล์ต้นฉบับ แทนที่จะเป็นเวอร์ชั่น
แก้ไข?
ผมเปิดไฟล์ด้วยใจที่สับสน ไฟล์นี้เป็นหนทางเอาชีวิตรอด
ต้นฉบับที่ผมรู้จัก บางทีนี่อาจจะดีกว่า การได้รับข้อมูลเกี่ยวกับ
รอบนี้เป็นสิ่งส าคัญหากผมต้องการคิดอย่างเหมาะสมเกี่ยวกับ
อนาคต ผมรีบเลื่อนหน้าจอไปยังรอบที่ 1863 และอ่านข้อมูล
ทั้งหมดอย่างละเอียด

「ฉันเสียลีฮุนซึงไปในสถานการณ์ที่ 54」
ผมอ่านเรื่องราว อ่านมัน และอ่านมันอีก
「ในสถานการณ์ที่ 67 ลีซอลฮวาถูกฆ่า」
เขาสูญเสีย สูญเสีย และสูญเสียผู้คนไปมากยิ่งขึ้น
「ลีจีฮเยตายในสถานการณ์ที่ 78」
ยูจงฮยอคในรอบนี้เดียวดายโดยสมบูรณ์ ในความเป็นจริง มัน
ไม่ใช่แค่รอบนี้เท่านั้น ในทุกๆ รอบของยูจงฮยอค เขาต้องจาก
ไปคนเดียว มันเป็นชีวิตที่เหมือนเดิมจนกระทั่งถึงตอนจบ
“…ผู้ชายที่น่าสงสาร”
ผมไม่รู้บทส่งท้ายของหนทางเอาชีวิตรอด สิ่งหนึ่งที่ผมมั่นใจได้
ก็คือหนทางเอาชีวิตรอดไม่ได้จบอย่างมีความสุข
…แล้วถ้าผมไม่กลับไปยังรอบที่สามล่ะ? ถ้าผมอยู่ที่นี่และช่วยยู
จงฮยอคในรอบสุดท้ายเคลียร์สถานการณ์?

「ก าแพงที่สี่กล่าว “คิม ทก จา เรื่องนั้น…”」
ผมรู้
「ใ ช่」
นี่เป็นกลอุบายที่ซ่อนอยู่ในแผนการของนักเขียนลับ บางที
นักเขียนลับคงจะคาดเรื่องนี้ไว้แล้วและมอบสถานการณ์ให้กับ
ผม ผมเป็นเหตุผลว่าท าไมสถานการณ์นี้ถึงไม่มีเวลาจ ากัด
ฆ่ายูจงฮยอคที่นี่และกลับไปยังโลกเดิม หรือดูบทสรุปของ
สถานการณ์กับยูจงฮยอคที่นี่
นี่คือความคิดของ ‘เทพเจ้าภายนอก’ สิ่งที่น่าหัวเราะที่สุดก็คือ
ผมถูกโยกคลอนโดยข้อเสนอนี้จริงๆ ถ้าผมอยู่ที่นี่… ผมคงไม่ได้
เห็นตอนจบที่ผมต้องการจริงๆ แต่ถ้าผมฆ่าเขาที่นี่ ‘ยูจงฮยอค’
ต้นฉบับก็คงจะหายไปตลอดกาล
ผมปวดหัวในขณะที่คิดถึงมัน ถ้าผมต้องการจะฆ่ายูจงฮยอค
ผมก็ต้องยุติการเสื่อมถอยของเขา อย่างไรก็ตาม ผู้สนับสนุน

ของเขาก็ไม่ได้พูดอะไร และผมก็ไม่รู้ตัวตนของเขา ผมไม่รู้ว่า
มันเป็นโชคดีหรือไม่
ผมถอนหายใจและเลื่อนผ่านหนทางเอาชีวิตรอดอีกครั้ง
จากนั้นผมก็รู้สึกเย็นวาบที่สันหลังขึ้นมา
[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลี่แห่งราศีกุมภ์’ เตือนคุณ!]
ในระยะไกล ดอกไม้สองดอกในขวดพลาสติกก าลังสั่น มันเป็น
สัญญาณเตือนอันรุนแรง เทพเจ้าภายนอกงั้นเหรอ?
“นายซ่อนตัวอยู่ที่นี่สินะ ยูจงฮยอค”
ในเวลาที่ผมจะหันกลับไป ผมก็รู้สึกถึงลางไม่ดี ถ้าผมหันไป
ตอนนี้ ผมคงต้องตายแน่ๆ ผมมีความรู้สึกนี้อย่างชัดเจน มัน
เป็นระดับของการซ่อนตัวที่สามารถหลอกประสาทสัมผัสของ
ผมได้ มันชัดเจนว่าเป็นตัวตนที่สุดยอด ตัวตนเช่นนี้อยู่ใกล้ๆ
งั้นเหรอ?
“นายเป็นใครกัน? นายเป็นสหายของยูจงฮยอคงั้นเหรอ?”

ผมเกิดเดจาวูขึ้นมาจากเสียง เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเสียงที่ผมรู้จัก
ผมหันไปอย่างช้าๆ เพื่อให้ศัตรูไม่รู้สึกถึงการคุกคาม ข้างหลัง
ของผมเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีหน้าตาคุ้นเคย ครู่หนึ่ง จิตใจของ
ผมก็จมอยู่ในความตื่นตระหนก
…เป็นไปได้ยังไง? ผมไม่เคยคิดเกี่ยวกับมันเลย มันเป็นเพราะ
คนๆ นี้ได้ตายไปใน ‘รอบ’ นี้แล้ว
“อืม ไม่รู้ก็ได้หนิ ฉันจะฆ่านายอยู่แล้ว”
จอมพลเรือลีจีฮเยก าลังยิ้มในขณะที่เธอชี้ดาบมังกรคู่มาทางผม
(จบตอน)