มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 288 – ผู้สังหารราชาปีศาจ (5)

“ท าลาย ดาบมังกรคู่”
ตามค าพูดของลีจีฮเย พลังเวทมนตร์ระเบิดออกมาจากดาบคู่
มันมีบางสิ่งที่คล้ายกับมังกรฟ้าได้พุ่งเข้ามาฉีกล าคอของผม
ดาบมังกรคู่ ดาบที่แข็งแกร่งที่สุดบนคาบสมุทรเกาหลี และรีลิ
คของดยุคแห่งความภักดีและสงครามก็ได้เปล่งประกายขึ้น ผม
มองไปยังวิถีของดาบและใช้วิถีแห่งสายลมกับการปล่อย
กระแสไฟฟ้า
“เอ๊ นายตัวเล็กลง? อวตารแบบนี้มาจากไหนกัน?”
จอมพลเรือลีจีฮเย เธอรอดชีวิตมาจนถึงสถานการณ์ที่ 95 และ
เป็นหนึ่งในร้อยคนที่ทรงพลังที่สุดในหนทางเอาชีวิตรอด

อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นเรื่องราวครั้งเมื่อเธอ ‘มีชีวิต’ อยู่ ถ้าผม
จ าไม่ผิด ในนิยายต้นฉบับ ลีจีฮเยของรอบที่ 1863 ได้ตายไป
นานแล้ว งั้นลีจีฮเยตรงหน้าของผมคือใครกัน?
ผมทะยานขึ้นสู่ระดับที่ดาบมังกรคู่มาไม่ถึงและตะโกนออกมา”
ลีจีฮเย หยุดนะ! ฉันไม่ใช่ศัตรู!”
“อะไรกัน นายรู้จักฉันเหรอ? อันที่จริงฉันก็ดังพอตัวเลยนะ”
เธอพึมพ าอย่างไร้ยางอายและตั้งท่า
ผมรู้ว่าเคล็ดวิชานี้คืออะไร
สังหารพริบตา สกิลอันยอดเยี่ยมในหนทางเอาชีวิตรอดและส
กิลอันน่าหวาดหวั่นที่สามารถฆ่าฝ่ายตรงข้ามได้ในการโจมตี
เพียงครั้งเดียว
“นายคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะไม่สามารถฟันแมลงตัวเล็กๆ
อย่างนายได้?”

ผมสบตากับลีจีฮเยและขนลุก จากนั้นลีจีฮเยก็หายไปใน
พริบตา ดาบที่มองไม่เห็นเล็งมาที่ล าคอของผม และผมก็รับรู้ได้
โดยสัญชาตญาณว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
ผมตะโกนออกมา “ยูจงฮยอค!”
เงาขนาดใหญ่เท่าบ้านปรากฏขึ้นตรงหน้าของผม และเสียง
โลหะปะทะกันก็ดังก้องออกมา
ยูจงฮยอคบล็อคดาบไว้ข้างๆ ผม และลีจีฮเยก็เหวี่ยงดาบมังกร
คู่เข้าใส่ยูจงฮยอค
มันมีรอยบิ่นเล็กๆ บนใบดาบเขย่าสวรรค์ สังหารพริบตาคือ
เคล็ดวิชาอันทรงพลัง ถ้าคู่ต่อสู้ไม่ใช่ยูจงฮยอค
ในรอบ 1863 ยูจงฮยอคเข้าใกล้ค าว่าเครื่องจักรสังหาร
มากกว่าใครอื่น การตัดสินใจของเขาไม่อาจย้อนกลับได้ เมื่อ
เขาตัดสินใจที่จะฆ่าใครแล้ว เขาก็จะฆ่าคนๆ นั้น

ยูจงฮยอคทะลวงผ่านธรณีประตูแห่งผู้บรรลุและเหวี่ยงดาบ
ของเขา ลีจีฮเยถูกผลักดันโดยช่องว่างของพลังและปะทะเข้า
กับพื้น ยูจงฮยอคที่กุมความได้เปรียบอยู่พุ่งเข้าหาลีจีฮเย
“ยูจงฮยอค! หยุด!” ผมตะโกนในขณะที่มีเสียงค ารามดังมาจาก
พื้นดิน
ผมเห็นลีจีฮเยก าลังคลุกฝุ่น และยูจงฮยอคก็ก าลังเล็งไปที่เธอ ยู
จงฮยอคไม่ได้หยุดตามค าพูดของผม ประกายแสงแห่งความ
เป็นไปได้โอบล้อมเขาไว้อยู่ ภาวะซึมเศร้าเสื่อมถอยก าลังจะถูก
ปลดปล่อย
“ความทรงจ าแห่งความสุข! ความทรงจ าแห่งความสุข!”
ยูจงฮยอคชะงักไป
“อย่าฆ่าเธอ! นายจะฆ่าเธอไม่ได้!”
ผมไม่รู้ว่าท าไมลีจีฮเยถึงยังมีชีวิตอยู่ อย่างไรก็ตาม มันก็มีสิ่ง
หนึ่งที่ผมรู้ อย่างน้อยที่สุด ยูจงฮยอคก็ไม่ควรฆ่าเธอ ลีจีฮเยลุก

ขึ้นมาจากฝุ่นและตะโกนออกมา “นายก าลังท าอะไรน่ะ? มาเส้
ราชาสูงสุด! คราวนี้ฉันจะฆ่านายซะ!”
ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ลีจีฮเยและยูจงฮยอคได้ปะทะ
กัน ผมไม่อาจเข้าใจได้ ไม่ว่าผมจะคิดยังไง มันเป็นเรื่องแปลกที่
ลีจีฮเยที่ตายไปแล้วยังมีชีวิตอยู่ นับประสาอะไรกับการ
กลายเป็นศัตรูกับยูจงฮยอค
“เดี๋ยว! ลีจีฮเย หยุดก่อน! พวกเราไม่ได้คิดที่จะต่อสู้!”
ลีจีฮเยไม่หยุด การเคลื่อนไหวของยูจงฮยอคหยุดนิ่งเพราะ
ค าสั่งของผม ดาบของลีจีฮเยตัดเข้าไปในผิวหนัง และเลือดก็
ไหลออกมาจากตัวยูจงฮยอค ในภาวะซึมเศร้าเสื่อมถอย เขาไม่
สามารถใช้มาตรการป้องกันที่มีประสิทธิภาพได้
อย่างไรก็ตาม ถ้าผมสั่งโจมตี เขาก็จะพุ่งเข้าใส่ลีจีฮเย
เหมือนเดิม… บ้าเอ้ย ผมยังคงใช้การปล่อยกระแสไฟฟ้าอยู่
ดังนั้นผมจึงปีนขึ้นไปบนไหล่ของยูจงฮยอคและตะโกนใส่ลีจีฮเย
“หยุดนะ ยัยบ้า! ยูจงฮยอคเป็นอาจารย์ของเธอนะ!”

“อาจารย์? พูดบ้าอะไร? ฉันไม่เคยมีสัตว์ประหลาดตัวนี้เป็น
อาจารย์มาก่อน”
ดวงตาของลีจีฮเยทอประกายรุนแรง “อาจารย์ของฉันคือคนที่
วิเศษยิ่งกว่านี้มาก”
ออร่าห้าสีไหลออกมาจากดาบของลีจีฮเย ผมเปิดใช้งานมุมมอง
นักอ่านพระเจ้าโดยอัตโนมัติ ไม่ว่ามันจะเป็นการโจมตีอะไร มัน
ก็ง่ายที่จะหลบถ้ารู้ทิศทาง
[การเปิดใช้งานสกิลถูกยกเลิกเนื่องจากขาดความเข้าใจ
เกี่ยวกับบุคคลนี้!]
…แม้ว่าความเข้าใจของผมที่มีต่อยูจงฮยอคจะต่ า แต่นี่ก็แปลก
ลีจีฮเยไม่ใช่คนที่ซับซ้อนแบบนั้น อย่างน้อยที่สุด ลีจีฮเยที่ผม
รู้จัก…
[ตัวละคร ‘ลีจีฮเย’ เปิดใช้งานอักขระ ‘ล าน าดาบ LV.10’]
เธอก าลังจะท าแบบนี้เหรอ? งั้นผมก็มีไอเดีย ผมจับศรัทธาไม่
แตกสลายไว้แน่นและเปิดใช้งานอักขระ

[อักขระ ‘ล าน าดาบ LV.5’ ถูกเปิดใช้งาน]
สีหน้าของลีจีฮเยตกตะลึงเมื่อเธอเห็นสีห้าสีพวยพุ่งออกมาจาก
ดาบของผม เธอดูจะยังไม่ได้สังเกตถึงเรื่องนี้ ไม่ว่ายังไง อักขระ
นี้ก็ขึ้นอยู่กับ ‘โอกาส’ มาดูกันว่าใครจะโชคดีกว่ากัน
ลีจีฮเยเริ่มก่อน เส้นสายที่ลอยอยู่ในอากาศได้เขียนค าพูดของด
ยุคแห่งความภักดีและสงคราม
「วันที่ 10 ท้องฟ้าแจ่มใส หลังจากทานอาหารเช้า ฉันก็ไป
ท างานที่ดงฮุน」
บิงโก ผมเห็นใบหน้าที่ก าลังบิดเบี้ยวของลีจีฮเย ล าน า
ดาบเป็นสกิลที่พัฒนาขึ้นมาจากไดอารี่ของดยุคแห่งความภักดี
และสงคราม หากไม่มีโชค มันก็จะไม่เกิดผล
จากนั้นก็ถึงตาของผม

「วันที่ 28 ท้องฟ้าแจ่มใส ฉันยิงธนูไป 5 ยก ในยกที่ห้า ฉัน
ยิงโดนเป้าหมายทั้งหมด ในรอบที่สอง ฉันยิงโดนสี่เป้าหมาย
และในรอบที่สาม ฉันยิงโดนสามป้าหมาย」
เพลิงสายฟ้าสาดออกมาจากดาบของผม ดวงตาของลีจีฮเยเบิก
กว้างขึ้น และเธอก็ก้าวถอยไป
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ จ้องมองคุณด้วยความ
ประหลาดใจ]
ลีจีฮเยดับไฟที่ก าลังลุกไหม้คอเสื้อของเธอแล้วตะโกนออกมา”
นายเป็นใครกัน? นายใช้อักขระของผู้สนับสนุนของฉันได้
ยังไง?”
“งั้นก็มาคุยกันสิ”
“ฉันจะตัดแขนขาของนายออกซะ นายจะได้ตอบมาตรงๆ”

บางทีการโจมตีของผมอาจจะท าให้เธอหงุดหงิด แต่การ
แสดงออกของลีจีฮเยก็จริงจังขึ้นมาก “ฉันไม่รู้หรอกนะว่า
ผู้สนับสนุนของนายเป็นใคร แต่เขาคงจะเจ็บหนักแน่”
ลีจีฮเยชักดาบเล่มใหม่ออกมา น่าแปลก มันคือไอเท็มที่ผมเองก็
รู้จัก ดาบสะบั้นเศียรสี่ปีศาจหยิน ในทุกๆ รอบที่ผมได้อ่านมา
มันไม่มีความทรงจ าว่าลีจีฮเยได้ถือดาบเล่มนี้เลย
“กระบวยใหญ่! มอบพลังให้ฉัน!” กับเสียงร้องของลีจีฮเย
ดวงดาวหลายดวงบนฟากฟ้าก็ส่องแสง
เดิมทีกลุ่มดาวกระบวยใหญ่ประกอบไปด้วยกลุ่มดาวห้าคน
อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นสถานการณ์ช่วงหลังและเหลือแค่
ดวงดาวสี่ดวงที่ก าลังเปล่งประกายอยู่เพราะบางคนได้ตายไป
แล้ว แสงสว่างเจิดจ้าสาดเทออกมาจากดาบสะบั้นเศียรสี่
ปีศาจหยินในขณะที่มันพัฒนาเป็นสตาร์รีลิค

เห็นได้ชัดว่าลีจีฮเยจะท าอะไร ดาบสะบั้นเศียรสี่ปีศาจหยินมี
พลังในการท าลายการเชื่อมต่อระหว่างผู้สนับสนุนและอวตาร
ในช่วงสั้นๆ
อย่างไรก็ตาม การแสดงออกของลีจีฮเยที่มีต่อผมก็แปลกไป
“นาย… ไม่มีการเชื่อมต่อ?”
แน่นอน ในตอนนี้ผมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างอวตารของผม
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังมองมายัง
อวตาร ‘ลีจีฮเย’]
ลีจีฮเยที่ก าลังตกตะลึงก้าวถอยไปหนึ่งก้าว จากนั้นก็ถึงตาของ
ผม ผมชักดาบเล่มเดียวกับที่ลีจีฮเยก าลังถือไว้ออกมา
“ด-ได้ยังไง? เป็นไปได้ยังไง?”
ผมกระโจนจากไหล่ของยูจงฮยอคและถือดาบสะบั้นเศียรสี่
ปีศาจหยินที่เปล่งแสงเจิดจ้าออกมา ในขณะที่ดวงตาของลีจีฮ
เยก าลังเบิกกว้างขึ้น วิถีของวิถีแห่งสายลมก็เคลื่อนผ่านหัวของ

เธอไป มันมีประกายแสงระเบิดออกมา และลีจีฮเยก็ร้องออกมา
ด้วยความเจ็บปวด
“อ๊าคคค!”
ดวงดาวของเทพสงครามทะเลที่ก าลังปกป้องเธออยู่กะพริบ
ผมถอยออกมา
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ โกรธคุณ!]
…ผมเข้าใจ ผมวางแผนที่จะท าลายการเชื่อมต่อของเทพ
สงครามทะเลกับลีจีฮเยเพื่อที่จะท าให้ลีจีฮเยหมดสภาพ แต่มัน
ก็ล้มเหลว
ดวงตาของลีจีฮเยเปลี่ยนเป็นสีขาว ดยุคแห่งความภักดีและ
สงครามในสถานการณ์ที่ 95 ก าลังจะจุติลงมาตรงหน้าของผม
ผมรีบตรวจสอบน้ าในบริเวณโดยรอบ ทุกอย่างคงจะจบลงถ้า
กองเรือผีถูกอัญเชิญออกมาที่นี่
สายน้ าก าลังลอยขึ้นมาในอากาศ มันมีประกายแสงเกิดขึ้นใน
ขณะที่ภาพลวงตาของกองเรือผีเริ่มปรากฏขึ้นทีละล า

บัดซบ ผมมองไปยังขวดพลาสติกด้านหลังโดยอัตโนมัติ พูดให้
ชัดกว่านั้น มันคือดอกไม้ที่ถูกเสียไว้อยู่ ผมควรยืมพลังของทูต
สวรรค์ไหม? พวกเธอจะให้ผมยืมพลังไหม? ลีจีฮเยตรงหน้า
ของผมไม่ใช่ ‘คนชั่ว’
“ดยุคแห่งความภักดีและสงคราม หยุดก่อน”
จากนั้นก็มีเสียงของผู้ชายที่จริงจังดังออกมา มือของชายที่
เหมือนกับหมีชี้มาที่ไหล่ของลีจีฮเย
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ โมโห!]
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ ก าลังจ้องมองอย่างเย็นชา!]
มันเป็นการต่อสู้ระหว่างกลุ่มดาว มันคือดยุคแห่งความภักดี
และสงครามที่ถอยไปก่อน ภาพลวงตาของกองเรือผีหายไป
และลีจีฮเยก็ทรุดตัวลงบนพื้น จากนั้นก็มีชายคนหนึ่งโผล่
ออกมาจากด้านหลังของลีจีฮเย
“นายก็อยู่ที่นี่ด้วย” ผมจ้องมองอย่างว่างเปล่าไปที่เขา ผมไม่รู้
ว่าวันนี้ผมจะต้องประหลาดใจอีกกี่ครั้ง

“นายท าอะไรน่ะ ลุงฮุนซึง? เขาอยู่ฝ่ายยูจงฮยอค!”
“มันก็ยังไม่ได้ตัดสิน”
สถานการณ์ที่ 25 หรือสถานการณ์ที่ 95 ในรอบที่ 3 หรือรอบ
ที่ 1863… ลีฮุนซึงก็ยังเป็นลีฮุนซึงที่ผมรู้จัก
ผมแทบจะกลั้นน้ าตาไว้ไม่อยู่
“ฉันคือลีฮุนซึง ฉันขอถามชื่อของนายหน่อยได้ไหม?”
“…ฉันชื่อคิมทกจา”
ลีฮุนซึงดูเหมือนจะล าบากมามาก และผมก็เห็นรอยแผลเป็นอยู่
บนหน้าผากของเขา มันมีแผลเป็นมากมายที่กล้ามเนื้อแน่น
เหมือนเหล็กของเขา
ผมพยายามที่จะสงบใจที่สับสน เฉกเช่นลีจีฮเย ลีฮุนซึงก็คือคน
ที่ตายไปแล้วในตอนนี้ ในรอบที่ 1863 ยูจงฮยอคได้สูญเสีย
สหายทั้งหมดของเขาไป

ลีฮุนซึงพูดออกมา “ทกจา พวกเราไม่ได้คิดที่จะเป็นศัตรูกับ
นาย พวกเราแค่ต้องการยูจงฮยอคตรงนั้น”
มันเป็นรอยยิ้มที่ดี แต่ผมก็สามารถอ่านความสงบด้านหลังมัน
ได้โดยไม่ยาก ลีฮุนซึงคนนี้ได้ท ามันผ่านสถานการณ์ทั้ง 94 ครั้ง
มา หากผมข่มขู่เขาแม้แต่นิดเดียว ลีฮุนซึงก็คงจะพยายาม
ก าจัดผมออกไปและมีประสิทธิภาพซะยิ่งกว่าลีจีฮเย
ผมถามด้วยน้ าเสียงสงบ “ท าไมนายถึงต้องการตัวยูจงฮยอค?”
“เขามีกุญแจในการเคลียร์สถานการณ์นี้”
ผมรู้ว่าสถานการณ์ที่ 95 คืออะไร และเห็นว่าค าพูดของลีฮุนซึง
เป็นเรื่องจริง อย่างไรก็ตาม นั่นก็ไม่ใช่สิ่งเดียวเท่านั้นที่ผมสงสัย
“กลุ่มของนายมีคนกี่คนกัน?”
“ฮะ?”
“ถ้านายมาถึงสถานการณ์ที่ 95 ได้งั้นนายก็ต้องมีกลุ่ม”
“อ่า กลุ่มของฉันคือจีฮเย…”

“ถ้านายโกหกฉันอีกครั้ง ฉันจะไม่ไว้ใจค าพูดของนายอีก”
การแสดงออกของลีฮุนซึงแข็งขึ้น ผมพูดต่อ “นายเป็นผู้น า
เหรอ?”
ดวงตาของลีฮุนซึงก าลังสั่น แน่นอนว่าเขาเป็นคนที่ไม่เก่งใน
การซ่อนอารมณ์ ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน
“เรื่องนั้น…”
ดวงตาที่เบลอท าให้ผมมั่นใจ ลีฮุนซึงและลีจีฮเยอยู่ในกลุ่ม
เดียวกัน แต่พวกเขาไม่ใช่หัวหน้า รอบที่ 1863 นี้ไม่ใช่รอบที่
1863 ที่ผมรู้จัก
หัวของผมสงบลงเพราะมันมีสมมติฐานที่แน่นอนอยู่ในนั้น ด้วย
เหตุนี้ หลายสิ่งจึงสามารถเข้าใจได้ ความเข้าใจของผมต่อยู
จงฮยอคต่ าแปลกๆ เหตุผลที่ท าไมลีจีฮเยและลีฮุนซึงถึงเอา
ชีวิตรอดมาได้ในเมื่อพวกเขาควรตายไปแล้ว
มันมีคนอื่นนอกจากผมอยู่ คนที่ไม่ได้อยู่ในนิยายต้นฉบับมี
บทบาทในรอบนี้

“ถ้านายต้องการตัวยูจงฮยอค งั้นก็น าทางฉันไปหาหัวหน้าของ
นายหน่อย”
ลีฮุนซึงส่ายหัว “มันยากหน่อย ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร และยู
จงฮยอคตั้งใจจะท าอะไร…”
“นายไม่ต้องกลัวนักหรอก อย่างที่นายเห็น ฉันอ่อนแอ และยู
จงฮยอคในตอนนี้ก็ปลอดภัย เขาฟังค าพูดของฉันเป็นอย่างดี”
“ไร้สาระ! ไอ้หมอนั่นจะฟังคนอื่นได้ยังไง?”
ลีจีฮเยเข้าใจดีเกี่ยวกับยูจงฮยอค ลีฮุนซึงเองก็เต็มไปด้วยความ
ไม่เชื่อ
“คิมทกจา นายเป็นสหายของยูจงฮยอคเหรอ?”
…สหาย
“ใช่”
“…ฉันไม่เชื่อหรอก ฉันรู้ว่ายูจงฮยอคไม่มีสหาย”
“ฉันจะแสดงหลักฐานให้ดูเอง ยูจงฮยอค”

ยูจงฮยอคมองมาที่ผม
“หยิบดาบของนายมา”
ยูจงฮยอคหยิบดาบเขย่าสวรรค์ขึ้นมา
ลีจีฮเยตะโกนออกมา “เดี๋ยว…!”
“ยูจงฮยอค มานี่สิ”
ในขณะที่ยูจงฮยอคเดินเข้ามา ลีจีฮเยที่ก าลังหวาดกลัวก็ซ่อน
ตัวอยู่หลังลีฮุนซึง “ลุงฮุนซึง! ระวัง! เขาก าลังจะโจมตี―”
“ยูจงฮยอค นั่งลงสิ”
ยูจงฮยอคนั่งลง
ปากของลีจีฮเยและลีฮุนซึงเปิดอ้าออก มันช่างน่าอัศจรรย์
จริงๆ ยูจงฮยอคที่พวกเขารู้จักคงไม่มีทางท าอะไรแบบนี้ ผม
รู้สึกเสียใจแทนเขาเล็กน้อย แต่มันก็น่าจะไม่เป็นอะไรเนื่องจาก
ผมก็ถูกทุบตีไปเยอะแล้วเมื่อวานนี้

ลีจีฮเยและลีฮุนซึงดูเหมือนกับพวกเขาก าลังมองดูละครสัตว์
และผมก็ยิ้มให้กับพวกเขา “พวกนายอยากลองอะไรอีกไหม?
ฉันควรจะให้เขากินดินดีไหม?”
พวกเขามองหน้ากันหลังจากได้ยินค าพูดของผม ลีจีฮเยโบกมือ
ของเธอ และลีฮุนซึงก็ถอนหายใจออกมา
“…ตามฉันมา”
***
ฐานของพวกเขาอยู่ไม่ไกลนัก อย่างไรก็ตาม เนื่องจาก ‘สิ่งไร้
นาม’ ที่ปรากฏตัวขึ้นระหว่างทาง มันจึงใช้เวลานานกว่าที่ผม
คิด มันใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงเนื่องจากพวกเราเดินไป
รอบๆ ซากปรักหักพักเพื่อหลบหลีกมอนสเตอร์
ในระยะไกล มันมีอาคารที่ดูเหมือนกับเป็นฐานที่มั่นของพวก
เขาปรากฏขึ้น
“ที่นี่แหละ”

ที่นั่น ผมเจอคนที่กำลังสวมเสื้อคลุมเหมือนกับของผมอยู่
(จบตอน)