มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 289 – ผู้สังหารราชาปีศาจ (6)

“เฮ้ ลีจีฮเย” ชายคนหนึ่งโบกมือมาทางพวกเราในขณะที่
ก าลังพูดด้วยโทนเสียงที่เหมือนกับตัวร้าย เสื้อคลุมสีขาวของ
เขาเป็นเสื้อคลุมมิติอนันต์ไม่มีผิด ดังนั้นมันจึงเป็นเสื้อคลุมแบบ
เดียวกันกับของผม
[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลี่แห่งราศีกุมภ์’ ก าลังขมวดคิ้ว]
[กลุ่มดาว ‘ผู้บัญชาการแห่งดอกดาวกระจายแดง’ ก าลังแสดง
ความไม่พอใจ]
ดอกไม้สั่นอยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านใน
…ชายคนนี้คือหัวหน้างั้นเหรอ? ความตกใจที่เพิ่มขึ้นมาท าให้
ผมเวียนหัวไปชั่วขณะ ผมมองย้อนกลับไปยังยูจงฮยอคโดย
อัตโนมัติ แต่ผมก็ไม่อาจแบ่งปันความตกใจของผมกับยูจงฮ
ยอคที่เป็นไอ้งั่งไปได้

ผมมองกลับไปที่ชายคนนั้นอีกครั้ง เขาพันผ้าพันแผลรอบมือ
ข้างหนึ่ง และเขาก็ยืนพิงประตูอยู่ในขณะที่เขาหัวเราะพร้อม
กับเสยผมสีขาวไปด้านหลัง
「คิม ทก จา คือ ไอ้ โง่」
…ไม่ว่าผมจะคิดยังไง เขาก็ไม่อาจเป็นหัวหน้าได้ ในตอนแรก
สุด ‘เสื้อคลุม’ นี้คือสิ่งที่ได้มาง่ายๆ ในสถานการณ์ที่ 95
ลีจีฮเยขมวดคิ้ว “คิมนัมอุน”
“ฮะ?”
“ฉันบอกให้นายแกล้งท าเป็นไม่รู้จักฉัน หลบไปซะ ฉันต้องเข้า
ไป”
“เอ่อ เอ่อ…”
คิมนัมอุนอ้ าๆ อึ้งๆ กับค าพูดของลีจีฮเย ลีจีฮเยจ้องมองไป
ยังคิมนัมอุนเหมือนกับว่าเขาน่าสงสาร
“นอกจากนี้ อย่าขโมยเสื้อคลุมของมาสเตอร์ ฉันจะฆ่านายซะ”

“…เธอไม่อยากใส่มันสักหน่อยเหรอ?”
ลีจีฮเยกระแทกประตูเปิดและเข้าไปในอาคาร ราวกับว่าเขา
ตกใจกับลีจีฮเย สายตาของคิมนัมอุนมองตามหลังลีจีฮเยไป
…เมื่อมาคิดดูแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เหมือนกันกับใน
นิยายต้นฉบับ มันมีสิ่งใหม่ๆ หลายสิ่งปรากฏขึ้นในใจของผม ลี
จีฮเย ลีฮุนซึง และคิมนัมอุน…
ความอยากรู้อยากเห็นและความกลัวที่ไม่รู้จักรวมอยู่ในใจของ
ผม เกิดอะไรขึ้นในรอบนี้? ในขณะที่ผมก าลังฟุ้งซ่านไปชั่วขณะ
คิมนัมอุนก็มองมาที่ผม
“นายเป็นใคร? เสื้อคลุมนั่นเหมือนกับของฉันเลย?”
[ตัวละคร ‘คิมนัมอุน’ ก าลังแสดงความระมัดระวังต่อคุณ!]
ผมจ าได้ถึงครั้งแรกที่ผมพบกับเขา หัวของคิมนัมอุนกระเด็นไป
บนรถไฟใต้ดิน ถ้าคิมนัมอุนยังมีชีวิตอยู่… มันก็คงจะรู้สึกแบบนี้
ใช่ไหม?

“เฮ้ ทหาร ใครกัน? บัดซบ! มันคือยูจงฮยอค!”
คิมนัมอุนเห็นยูจงฮยอคที่อยู่ข้างหลังผมและรีบก้าวถอยไป
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ แยกเขี้ยวออกมา]
ปีศาจแห่งการล่อลวง คิมนัมอุน ในรอบนี้ มังกรอเวจีเปลว
เพลิงทมิฬก็ยังได้เลือกอวตารคนเดิมของเขา
ยูจงฮยอคเงยหน้าขึ้นมองความเป็นปรปักษ์ที่มุ่งตรงมาที่เขา
และคิมนัมอุนก็สะดุ้ง “นายก็ยังเจ๋งอยู่… นายมาเพื่อสู้งั้นเหรอ
ยูจงฮยอค?”
มือของคิมนัมอุนก าลังสั่น และผมก็ไม่อาจบอกได้ว่าเขาตื่นเต้น
หรือกลัว บางทีอาจจะเป็นทั้งคู่ มันเป็นลีฮุนซึงที่เข้ามาขวาง
บรรยากาศที่ก าลังเลวร้ายลง”นัมอุน คนพวกนี้ไม่ได้มาเพื่อ
ต่อสู้”
“อะไรนะ? งั้นพวกเขามาท าไม?”
“เรื่องนั้น…”

ผมก้าวเข้าไปในอาคารโดยไม่ฟังการสนทนาของพวกเขา
“เดี๋ยวก่อน! คิมทกจา!”
เสียงของลีฮุนซึงดังออกมาจากข้างหลังของผม แต่ความ
ปรารถนาของผมในการตรวจสอบภายในอาคารนั้นก็ยิ่งใหญ่
กว่า หากผมคิดถูก… อาคารหลังนี้จะต้องเป็น ‘อาคาร’ ที่ยูจงฮ
ยอคจินตนาการถึงในรอบแรกๆ แน่
ผมเข้ามา และมันก็มีห้องกว้างปรากฏขึ้น มันมีขนาดพอๆ กับ
โกดังของบริษัทใหญ่ จากประตูบานใหญ่ที่อยู่ถัดจากผม มันมี
เตียงผู้ป่วยถูกแบกเข้ามา และมันมีผู้ป่วยฉุกเฉินอยู่คนหนึ่ง
“อย่ามัวโอ้เอ้ พาผู้ป่วยมาทางนี้!”
ผมรีบเข็นเตียงไป มันมีผู้คนในชุดสีขาวรวมตัวกันอยู่
“แพ็คเรื่องราว! เอาแพ็คเรื่องราวมา!”
“ผู้ป่วยคนนี้แพ้เรื่องราวเกี่ยวกับสัตว์!”

พวกเขาต่างได้รับการฝึกสกิลด้านการแพทย์มาทั้งหมด คนที่
เป็นผู้น าของพวกเขาคือผู้หญิงที่สวมแว่นไร้กรอบอันเล็กๆ
ผู้หญิงคนนั้นมองไปยังช่องท้องและต้นขาที่ถูกแทงของผู้ป่วย
และถามผมเกี่ยวกับรายละเอียดของผู้ป่วย
“ผู้ป่วยคนนี้ได้รับบาดเจ็บมาจากที่ไหน?”
ผมจ้องมองไปที่เธออย่างเงียบๆ ผู้หญิงคนนี้ถูกเรียกว่า ‘ผู้แพร่
พิษ’ หรือไม่ก็ ‘ผู้ชอบธรรม’ ขึ้นอยู่กับรอบนั้นๆ เธอคือคนรัก
ของยูจงฮยอคในบางรอบและเป็นศัตรูในบางครั้ง
ผมสวมเสื้อคลุมสีขาวและถูกเข้าใจว่าเป็นหมอ ผมมองไปยัง
รายละเอียดของผู้ป่วยและตอบ “บางทีเขาอาจจะโดนโจมตี
โดยสิ่งไร้นาม ดูเหมือนว่าหนวดจะปนเปื้อนอยู่ที่แผล”
“อ่าห้ะ… อืม?”
ลีซอลฮวากะพริบตาให้ผมอย่างช้าๆ
[ตัวละคร ‘ลีซอลฮวา’ ได้รับความรู้สึกแปลกๆ จากคุณ]

“นายเป็นใคร?”
ผมควรจะบอกว่าไงดี? ไม่สิ เธอคงจะไม่รู้ไม่ว่าผมจะพูดอะไร
ออกไป
“เฮ้ ลุง นายก าลังท าอะไรน่ะ? ตามมาเร็ว! พายูจงฮยอคมา
ด้วย!”
ผมผละจากลีซอลฮวาที่ก าลังสับสนและเดินขึ้นไปตามบันไดไป
หาลีจีฮเยพร้อมกับยูจงฮยอค
ผนังด้านในของอาคารท าจากวัสดุโปร่งใส ดังนั้นโครงสร้างของ
อาคารทั้งหมดจึงถูกมองเห็นได้ในขณะที่ผมเดินขึ้นไป
ผู้ป่วยถูกขนมายังห้องฉุกเฉินบนชั้นแรกอย่างต่อเนื่อง พวกเขา
ได้รับบาดเจ็บจากการเผชิญหน้ากับเทพเจ้าภายนอกหรือไม่ก็
กลุ่มดาว
มันไม่แปลก โศกนาฏกรรมเช่นนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาใน
สถานการณ์ที่ 95 ผมจ าสถานการณ์ที่ 95 ของรอบที่ 1863 ได้

ผมหันความสนใจออกไปนอกอาคารและเห็นทิวทัศน์ที่ถูก
ท าลายของกรุงโซล มันมีเนบิวลาที่ก าลังส่งควันคละคลุ้งและ
เทพเจ้าภายนอกที่ก าลังหลับอยู่ เหนือพวกเขามีคริสตัลสีด าที่
ก าลังปกคลุมท้องฟ้าอยู่
[บอลผนึกมังกรแห่งวันสิ้นโลก]
ผนึกนี้คือแกนหลักและเป้าหมายของสถานการณ์ที่ 95 การ
รวบรวมกุญแจที่กระจัดกระจายออกไปห้าดอกและปลดปล่อย
มังกรแห่งวันสิ้นโลก เมื่อมังกรแห่งวันสิ้นโลกถูกปลดปล่อย
ออกมา การท าลายล้างก็จะมายังโลก และผู้ที่เคลียร์
สถานการณ์นี้ได้ก็จะไปยังสถานการณ์ต่อไปโดยอัตโนมัติ
อย่างไรก็ตาม รอบที่ 1863 นี้แตกต่างจากรอบที่ 1863 ที่ผมรู้
– มอนสเตอร์ระดับหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ริมแม่น้ า!
คลื่นวิทยุกระจายไปทั่วอาคาร ในขณะที่พวกเราเดินขึ้นบันได
ไป ผมก็เห็นภาพในห้องสถานการณ์ที่มีหน้าจอสว่างก าลังส่อง
แสงอยู่

– ฉันขอแนะน าให้นายถอนก าลังที่ถูกส่งไปยังซอโช! ทูตสวรรค์
แห่งเปลวเพลิงได้ปรากฏตัว
– พวกเราพบดาบศักดิ์สิทธิ์อัซคาลอนในโนวอน! พวกเราก าลัง
พัวพันกับสิ่งไร้นามอยู่เกือบสิบตัว! โปรดส่งก าลังเสริมมาด้วย!
มันมีข้อความมากมายเข้ามาและออกไป และคนๆ หนึ่งก็ก าลัง
จัดการกับทุกอย่าง เขามีผมหยิก เด็กชายคนหนึ่งที่ก าลังสวมหู
ฟังและมีรอยคล้ าอยู่ใต้ขอบตาของเขา
…ไม่ เขาไม่ใช่เด็กชายอีกแล้ว ผมมองไปที่เขาด้วยความรู้สึก
แปลกๆ
ราชาแห่งเงาผู้สันโดษ ฮันดงฮุน เด็กคนนี้ที่ไม่ได้กลายเป็น
‘ราชา’ ในรอบที่ผมอยู่ได้นั่งอยู่ในสถานที่ที่พรสวรรค์ของเขา
สามารถเปล่งประกายออกมาได้ แสงสีขาวโผล่ออกมาจาก
ปลายนิ้วของเขา และการค านวณของเขาก็เสร็จสิ้นอย่าง
รวดเร็ว

– มินจีวอน ฮวารังของเธอ และเมตตรัยชาซังคยองจะ
รับผิดชอบในพื้นที่โนวอน
– อวตารแห่งโอลิมปัสจะต้องโจมตีก่อนที่จะถูกโจมตี
– นายต้องรักษาดาบศักดิ์สิทธิ์อัซคาลอนไว้ให้ได้ เร็วเข้า!
ชื่ออันคุ้นเคยดังออกมาจากข้อความ มินจีวอนและชาซังคยอง
เหล่าคนที่มีนายหญิงแห่งไหมนิทราและเมตตรัยตาเดียวเป็น
กลุ่มดาวของพวกเขารอดชีวิตมาได้จนถึงสถานการณ์ที่ 95
“ท าไมถึงท าหน้าแบบนั้น?” ลีจีฮเยมองผมจากด้านข้างและ
แหย่ผม
ผมลังเลที่จะตอบก่อนจะบอกเธออย่างตรงไปตรงมา “…มัน
วิเศษกว่าที่ฉันคิด”
ลีจีฮเยรู้สึกประหลาดใจกับค าตอบของผมและลังเลไปชั่วขณะ
“อืม มาสเตอร์ของฉันเยี่ยมยอดจริงๆ ทั้งหมดนี้มันต้อง
ขอบคุณมาสเตอร์ คนๆ นั้นท ามันเพียงล าพัง”

ลีจีฮเย ลีฮุนซึง ลีซอลฮวา มินจีวอน ชาซังคยอง ฮันดงฮุน…
และคิมนัมอุน ทุกคนที่ควรตายในรอบที่ 1863 กลับมีชีวิตอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น ระดับกองก าลังของพวกเขายังสูงและมีขนาดที่
น่าหวาดหวั่น
ในแง่หนึ่ง มันดีกว่ารอบที่สามที่ผมมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ า… ไม่สิ มัน
คือระดับที่ผมหวังไว้ตลอด
หัวของผมสั่น
มีคนที่ผมไม่รู้จักได้เปลี่ยนประวัติศาสตร์ของรอบที่ 1863
โศกนาฏกรรมที่ควรจะเกิดขึ้นไม่ได้เกิดขึ้น และมนุษย์ก็ต่อสู้กัน
ยูจงฮยอคไม่ได้เสียสหายไปเลย บางที… ผมอาจจะไม่ต้อง
กลับไปยังรอบที่สาม ผมสามารถเห็นตอนจบที่เหมาะสมได้ ณ
ที่แห่งนี้
ลีจีฮเยพูดกับผม “พวกเราจะไปถึงจุดจบของสถานการณ์ได้
ด้วยมาสเตอร์”

เมื่อผมได้ยินสิ่งนี้ ความรู้สึกอันน่าขนลุกและความหนาวเย็นก็
เต็มไปทั่วหน้าอกของผม เห็นได้ชัดว่ามันมีทุกๆ สิ่ง ณ ที่ตรงนี้
นอกจากหนึ่งสิ่ง
ผมหันหลังไปและเห็นยูจงฮยอคก าลังยืนอยู่นิ่งๆ ผมไม่อาจ
บอกได้ว่ายูจงฮยอคก าลังมองไปที่ภาพเหล่านี้หรือไม่ ผมไม่อาจ
รู้ว่าเขาดีใจหรือเสียใจกันแน่ ทั้งหมดที่ผมรู้ก็คือตัวผมเอง
“ท าไมเธอถึงเกลียดยูจงฮยอค?”
“เป็นเพราะเขาเป็นคนเลว”
“ท าไมเขาถึงเป็นคนเลว?”
“นายถามเพราะนายไม่รู้จริงๆ เหรอ?”
“ฉันไม่รู้หนิ”
“คนๆ นั้นจะไม่ลังเลที่จะฆ่าเพื่อเป้าหมายของตัวเขาเอง”
มันเป็นเรื่องจริง ผมถาม “แค่นั้นเหรอ?”
“นายต้องการเหตุผลอื่นอีกเหรอ?”

ใช่แล้ว บางทีเหตุผลนี้เพียงอย่างเดียวก็อาจจะเพียงพอแล้ว
อย่างไรก็ตาม…
「คิมทกจาคิด ‘เธอไม่รู้ว่าท าไมยูจงฮยอคถึงท าสิ่ง
เหล่านี้’」
ผมหายใจเข้าลึกๆ นี่ไม่ใช่ความผิดของลีจีฮเย ไม่มีใครท าอะไร
ผิดไป กลับกัน ทุกๆ คนท าได้ดีมากจนบางทีมันอาจจะท าให้ผม
โกรธ
“มาสเตอร์ที่เธอพูดถึงเป็นใครกัน?”
“ไปที่ชั้นบนสุดของอาคาร ขึ้นลิฟต์ตรงนั้น”
ผมพยักหน้าและเดินไปยังลิฟต์ ยูจงฮยอคตามหลังผมมา และลี
จีฮเยก็ชักดาบออกมา “ทิ้งยูจงฮยอคไว้ที่นี่”
อย่างที่คาดไว้ ผมมองสลับไปมาระหว่างยูจงฮยอคและลีจีฮเย
ผมได้ยินเสียงดริ๊งในขณะที่ลิฟต์มาถึง

ผมเดินเข้าไปหายูจงฮยอคก่อนที่เดินไปที่ลิฟต์ “ยูจงฮยอค
คิดถึงเรื่องดีๆ และรอ เข้าใจไหม?”
ยูจงฮยอคพยักหน้า
“อย่างไรก็ตาม ถ้ามีคนพยายามท าร้ายนาย… ให้นึกถึงความ
ทรงจ าในวันที่โชคร้ายที่สุด”
“ท าอะไรน่ะ?”
ลีจีฮเยรู้สึกแปลกๆ กับค าพูดของผม ผมไม่สนใจเธอและขึ้น
ลิฟต์ไป
“เฮ้! ตอบฉัน! ที่นายพูดกับยูจงฮยอคหมายความว่าไง!”
ผมรู้ว่าสถานที่แห่งนี้ส าคัญกับลีจีฮเยมากแค่ไหน เป็นธรรมดา
ของที่มีค่ามากที่สุดย่อมเป็นจุดอ่อน
“ถ้าเธออยากรู้ก็ลองแตะต้องเขาดู แต่ว่าฉันคงไม่ท าถ้าฉันเป็น
เธอ”
ประตูลิฟต์ปิดลง

3, 4, 5…
แรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้นเมื่อจ านวนชั้นของอาคารเปลี่ยนแปลงไป
ตัวเลขเปลี่ยนไปในขณะที่สมองของผมเคลื่อนไหวเร็วขึ้น
กว่าเดิม
ใครกัน? มันมีตัวเลือกที่มีศักยภาพอยู่ไม่กี่คน ผู้ที่สามารถอ่าน
ข้อมูลเกี่ยวกับอนาคตและเปลี่ยนแปลงอนาคตได้ แอนนา
คลอฟฟ์ และกลุ่มดาวของเนบิวลาบางกลุ่ม อย่างไรก็ตาม
พวกนั้นก็ไม่สามารถท าเรื่องแบบนี้ได้
พวกเขายังคงเป็นส่วนหนึ่งของนิยายต้นฉบับ มันเป็นไปไม่ได้ที่
จะเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ต้นฉบับโดยใช้พลังของพวกเขาเพียง
ล าพัง
9, 10, 11…
งั้นก็มีเพียงแค่ค าตอบเดียวเท่านั้น นอกเหนือจากผม มันยังมี
อีกสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากต้นฉบับ ถึงกระนั้นมันก็ยังมีจุดที่
แปลกอยู่ แม้ว่ามันจะเป็นตัวตนภายนอกต้นฉบับ มันก็ไม่มี

เหตุผลที่พวกเขาจะสามารถพัฒนาไปได้อย่างสมบูรณ์แบบใน
สถานการณ์ที่ 95 นอกจากนี้ มันยังคล้ายกับผม… ในเวลา
นั้นเอง ผมก็ขนลุกขึ้นมา
…อย่าบอกนะว่า? มันมีตัวผมในรอบอื่น ถ้าเป็นแบบนั้น แล้ว
ผมตอนนี้ล่ะ?
ดริ๊ง
ผมส่ายหัวเมื่อลิฟท์ส่งเสียง ตามหนทางเอาชีวิตรอดเวอร์ชั่น
แก้ไข ผมไม่ได้มีตัวตนอยู่ในรอบอื่นของยูจงฮยอค หลังจาก
ผ่านไปสองสามรอบ มันก็คงไม่มี ‘ผม’ ถ้ามี เวอร์ชั่นแก้ไขก็คง
จะต่างออกไป
ดังนั้นตัวตนนั้นน่าจะไม่ใช่ผม สิ่งหนึ่งที่คอยกวนใจของผมก็คือ
นักเขียนลับ
[อันที่จริงมันมีอีกคนนอกจากเจ้าที่ท าพันธสัญญา]

ประตูเปิดออก จากนั้นห้องที่ชวนให้นึกถึงห้องชุดของโรงแรมก็
ปรากฏขึ้น มันเป็นห้องสลัวที่ไฟดับลง มันมีพื้นพรมนุ่มๆ บน
พื้น ผมเห็นร่างๆ หนึ่งก าลังนั่งอยู่บนเก้าอี้
“อืม… นายคือคนที่ลีฮุนซึงพูดถึงเหรอ”
พร้อมกับเสียง แสงสีเงินสว่างขึ้นในห้อง สิ่งแรกที่ผมมองเห็น
ในสายตามัวๆ ของผมก็คือดาบที่อยู่บนโต๊ะ ดาบนั้นเปล่ง
ประกายแวววาวสีขาวบริสุทธิ์ ผมรู้จักดาบเล่มนี้ดี มันเป็น
เพราะมันคือศรัทธาไม่แตกสลายของผม ในขณะที่ผมมองไปที่
ดาบ คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็พูดออกมา
“มันเป็นดาบที่ดี ตามชื่อของมัน มันไม่เคยแตกสลาย”
“ฉันรู้ ฉันก็ใช้มันเหมือนกัน”
“จริงเหรอ?”
คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ถูกปกคลุมด้วยหน้ากากสีด าครึ่งหนึ่ง ผม
จ้องไปยังสายตาที่มองเห็นได้เหนือหน้ากากครึ่งหน้า มัน
เปลี่ยนไปโดยทิศทางของสถานการณ์ แต่มันก็ไม่ต้องสงสัยเลย

[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]
แต่เดิมมันเป็นสกิลที่ไม่ควรใช้ได้ ผมใช้มันไปหลายครั้งแล้ว
และผมก็รู้ดี ถ้าอย่างนั้นท าไมผมถึงลองใช้มันอีกล่ะ?
[มีข้อมูลมากเกินไปเกี่ยวกับบุคคลนี้ ลิสต์ตัวละครถูกแปลงเป็น
ลิสต์สรุป]
มันอาจจะเป็นเพราะผมหวังว่ามันจะไม่ได้ผล ผมมองไปยัง
ข้อมูลที่อยู่ตรงหน้าของผมและรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา บางทีเธอ
อาจไม่รู้
ความโดดเดี่ยวอันน่าสะพรึงกลัวที่ผมรู้สึกอยู่ในตอนนี้คืออะไร?
“โอเค นายมาจากไหนกัน? ฉันไม่เคยได้ยินชื่อคิมทกจาเลย”
ผมควรสังเกตเห็นมันตั้งแต่ต้นแล้ว เธอเป็นคนเดียวเท่านั้นที่
รู้จักการด ารงอยู่ของหนทางเอาชีวิตรอดนอกจากผม เธอเป็น
คนเดียวที่ท าได้ตั้งแต่แรก

…แต่ยังไง? มันไร้ประโยชน์ที่จะถาม มันมีส่วนที่ผมจ าเป็นต้องรู้
นับจากนี้ไป อย่างไรก็ตาม มันก็มีหนึ่งสิ่งที่ผมรู้ได้ นี่ไม่ใช่คน
จากรอบที่สามที่ผมรู้จัก
ผมมองไปยังผู้หญิงผมบ๊อบและถาม “เธอคืออวตารของฮันซู
ยองใช่ไหม?”
(จบตอน)