มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 290 – ความทรงจ าที่มีความสุข (1)

วันหนึ่งในอดีตฮันซูยองได้พูดออกมา
– ครั้งแรก ฉันพยายามที่จะสร้างร่างแยกโดยใช้อวตาร… ฉันใส่
ความทรงจ ามากเกินไป และมันก็หลุดจากการควบคุม
“…น่าสนใจมาก นายได้ยินเรื่องนั้นมาจากไหน?”
[ตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ อยากรู้เกี่ยวกับคุณ]
[ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ เพิ่มขึ้น]
ร่างแยกของฮันซูยองก าลังมองมาที่ผมด้วยความสนใจ ดวงตา
ของเธอแจ่มใสมากจนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอเป็นร่างแยก
จริงๆ หรือไม่ อย่างไรก็ตาม ฮันซูยองตัวจริงก็คงจะไม่สงบ
ขนาดนี้
“ฉันคุ้นเคยกับร่างหลักของเธอแล้ว เธอปากไม่มีหูรูด”

“หืม… มันเป็นการยั่วยุเด็กๆ แต่ครั้งนี้ฉันจะปล่อยผ่านไปละกัน
ความคิดของนายผิด ฉันไม่ใช่ร่างแยกของฮันซูยอง แต่ฉันคือ
ฮันซูยองตัวจริง”
“อะไร?”
รูปปากที่ก าลังยิ้มนี้คือฮันซูยองอย่างไม่ต้องสงสัย
“ฉันมีความทรงจ าที่เธอไม่มี”
“ความทรงจ า? ความทรงจ าอะไร?”
“ไม่เหมือนกับเธอ ฉันเป็นพวกปากแข็ง”
ผมจับด้ามดาบที่เอวของผม
“ฉันได้ยินมาว่าร่างแยกจะไม่ตายแม้ว่าจะถูกตัดหัวก็ตาม”
ไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสียเวลา ศรัทธาไม่แตกสลายใน
มือของผมก าลังร่ าร้องออกมาอย่างรุนแรง
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังมองมายัง
อวตาร ‘ฮันซูยอง’]

ห้องสั่นจาก ‘สถานะ’ ที่ผมปลดปล่อยออกมา ผมได้ยินเสียงดัง
มาจากข้างล่าง แต่ฮันซูยองก็ไม่ได้เป็นกังวลเลย
“…ราชาปีศาจ นายยิ่งใหญ่กว่าที่ฉันคิดนะ”
อึดใจต่อมา ผมก็ตระหนักได้ว่าท าไมเธอถึงใจเย็น ตาข่ายความ
เป็นไปได้กระจายไปทั่วห้อง สถานะที่ผมปลดปล่อยออกมา
ลดลงอย่างรวดเร็ว
[บริเวณนี้เป็นเขตปลอดการบุกรุก]
[คุณไม่ได้รับอนุญาตจากการต่อสู้ในพื้นที่เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง]
เขตปลอดการบุกรุก…
“เธอท าข้อตกลงกับโดเกบิงั้นเหรอ?”
“มันเป็นสิ่งจ าเป็นส าหรับบุคคลที่สามารถควบคุมยูจงฮยอค
ได้”
ผมตัดสินใจไม่คิดว่าเธอเป็น ‘ร่างแยก’ อีกต่อไป บางทีอาจจะ
เป็นอย่างที่เธอพูด นี่คือฮันซูยองตัวจริง

จากนั้นข้อความของระบบก็ดังออกมา
[ตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ เปิดใช้งานเนตรแห่งความจริง!]
เนตรแห่งความจริง มันเป็นสกิลที่มีคุณสมบัติตรวจสอบซึ่ง
เทียบได้กับเนตรมหาปีศาจของแอนนา ในช่วงเวลาสั้นๆ ฮันซู
ยองได้พยายามอ่านข้อมูลของผม
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[ก าแพงที่สี่ท าลายเนตรแห่งความจริงได้อย่างสมบูรณ์…]
ประกายแสงปลิวออกมา และฮันซูยองก็รีบยกเลิกสกิล “นาย
มีสกิลที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”
ฮันซูยองไม่ได้โลภ เธอไม่พยายามที่จะท าลายก าแพงที่สี่
เหมือนกับยูจงฮยอคและไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนกับแอนนา
ฮันซูยองที่ผมรู้จักไม่ได้สงบเยือกเย็นแบบนี้

ฮันซูยองหัวเราะเหมือนว่ามันสนุก “นายสามารถตัดหัวของฉัน
ได้ในภายหลัง พวกเรามาเล่นเกมกันหน่อยไหม? นายรู้จักการ
ถามตอบสามข้อไหม?”
มันเป็นการแลกเปลี่ยนค าถามและค าตอบที่ผมเคยท ากับอารี
แอดเน่แห่งโอลิมปัส
“ไม่ใช่ว่านายก็มีค าถามที่นายสงสัยเหรอ? มาแลกเปลี่ยนกันที
ละข้อเถอะ”
ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นโอกาสที่ชัดเจน
ส าหรับผม ผมพยักหน้าตกลง “โอเค”
“มาสร้างกฎกันก่อน พวกเราสามารถโกหกได้”
“งั้นมันจะมีประโยชน์อะไร?”
“มันน่าสนใจ”
ดวงตาของฮันซูยองโค้งเป็นเส้นโค้ง มันไม่ยากที่จะอ่านสิ่งที่เธอ
คิด ผมยิ้มและตอบ “ได้ โอเค”

ตามค าตอบของผม ข้อความได้โผล่ขึ้นมาในอากาศ
– การถามตอบสามข้ออันศักดิ์สิทธิ์ได้เริ่มขึ้นแล้ว
– ทั้งสองฝ่ายจะแลกเปลี่ยนค าถามและค าตอบกันสามข้อ
– ทั้งสองฝ่ายสามารถปฏิเสธที่จะตอบค าถามได้หนึ่งข้อ
– การสนทนาจะไม่สิ้นสุดจนกว่าค าถามและค าตอบจะได้รับ
การแลกเปลี่ยนอย่างสมบูรณ์
“ฉันจะถามก่อน”
– ตั๋วค าถามใบแรกถูกใช้งาน
“บอกฉันเกี่ยวกับเนื้อหาของพันธสัญญาต่างโลกที่เธอลงนาม
กับนักเขียนลับ”
ฮันซูยองสั่นเล็กน้อยกับค าถามแรกของผม
[ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ เพิ่มขึ้น!]

กุญแจส าคัญในการแลกเปลี่ยนนี้คือการสร้าง ‘ค าถามที่เป็น
รูปธรรม’ ซึ่งเป็นเรื่องยากส าหรับบุคคลอื่นที่จะหลีกเลี่ยงมัน
ผมเองก็ยังต้องท าให้ได้รับข้อมูลมาให้ได้มากที่สุด
ฮันซูยองพูดกับผม “นายกระทั่งรู้เรื่องนี้? มันไม่ง่ายเลย”
“ตอบฉันมา”
“มันหมายความว่านายเองก็ท าพันธสัญญาต่างโลกด้วย”
เธอสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วเหมือนกับฮันซูยองในรอบที่สาม
ฮันซูยองพูดต่อ “ฉันได้ท าพันธสัญญาต่างโลกกับนักเขียนลับ
ถ้าเขาได้ยินในสิ่งที่เขาต้องการ เขาจะช่วยให้ฉันสร้างโลกที่ฉัน
ต้องการขึ้นมาได้จนส าเร็จ”
– ได้รับค าตอบแรกแล้ว
มันไม่ใช่ค าตอบที่ให้ข้อมูลมากนัก สิ่งส าคัญคือความถูกต้อง
ของค าตอบ
[สกิลเฉพาะตัว ‘จับเท็จ LV.6’ ถูกเปิดใช้งาน!]

[ตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ เปิดใช้งาน ‘โป๊กเกอร์เฟส LV.10’!]
[โป๊กเกอร์เฟสท าให้การจับเท็จไร้ผล!]
ตามที่คาดไว้ เธอมีสกิลนี้ มันมีโป๊กเกอร์เฟสอยู่ในหมู่สกิลที่ผม
เห็นบนลิสต์ตัวละครของเธอ ด้วยสกิลนี้ มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะ
พบความจริงของค าถามโดยการใช้การจับเท็จ แน่นอน มัน
ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีทางออก
[สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[ความเข้าใจของคุณต่อบุคคลนี้เพียงพอแล้ว และมุมมองนัก
อ่านพระเจ้าขั้นที่สองถูกเปิดใช้งาน!]
ในทันทีที่เธอกลายเป็นตัวละคร ผมก็สามารถอ่านความคิดของ
เธอได้เพียงแค่ถามค าถาม อึดใจต่อมา
….
「ฉันรู้ดี」
「ฉันบอกนายแล้ว」

「เอ่อ อย่าเหยียบเท้าของฉัน!」
「ท าไมนายต้องแอบมองฉัน?」
….
ผมได้ยินเสียงหลายร้อยเสียงในทันที่ และการได้ยินของผมก็
รู้สึกเหมือนมันก าลังจะระเบิดออก ผมไม่มีเวลาแสดงความ
ประหลาดใจและยกเลิกสกิลไปอย่างรวดเร็ว
[มุมมองนักอ่านพระเจ้าถูกปิด!]
ผมมองไปยังฮันซูยองอย่างว่างเปล่า และเธอก็มีรอยยิ้มแปลกๆ
อยู่บนใบหน้า “ฉันคิดเผื่อไว้แล้ว และมันก็จริง ฉันคิดว่ามันคง
มีสกิลแบบนี้อยู่”
“…เมื่อกี้มันอะไรกัน?”
“นั่นคือค าถามที่สองของนายเหรอ?”
ผมปิดปากลงโดยอัตโนมัติ ฮันซูยองหัวเราะ “อืม ฉันจะตอบ
มันให้ฟรีๆ ละกัน มันเป็นการใช้ประโยชน์จากสกิลอวตาร”

ในที่สุดผมก็เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ฮันซูยองได้แยกตัวเธอออกเป็น
หลายร้อยร่างโดยใช้ ‘อวตาร’ ผมมองไปยังสีหน้าที่ร่าเริงของ
ฮันซูยองและรู้สึกว่าหัวใจของผมก าลังเต้นเร็ว ผมไม่เคยเจอคู่
ต่อสู้แบบนี้มาก่อน
ฮันซูยองพูดต่อ “คราวนี้ฉันจะถามละ”
– อวตาร ‘ฮันซูยอง’ ใช้ตั๋วค าถามใบแรก
“นายได้เขียนนิยายที่ชื่อหนทางเอาชีวิตรอดไหม?”
บางค าถามมีความหมายโดยนัยของข้อมูลในตัวของมัน ผม
มั่นใจว่าคนๆ นี้คิดยังไงกับผม ดังนั้นผมจึงต้องแสดงพลัง
ออกไป “ใช่ ฉันเขียนมัน”
[ตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ ใช้ ‘จับเท็จ LV.10’]
[สกิลเฉพาะตัว ‘โป๊กเกอร์เฟส LV.5’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ผมขอโทษ แต่ผมก็มีสกิลโป๊กเกอร์เฟส ก่อนที่ผมจะมารอบนี้
ผมได้ซื้อสกิลที่จ าเป็นจ านวนหนึ่งในกระเป๋าโดเกบิ

[โป๊กเกอร์เฟสท าให้การจับเท็จไร้ผล!]
ริมฝีปากของฮันซูยองโค้งขึ้นเล็กน้อยกับข้อความ “นายนี่มัน
น่าสนใจจริงๆ”
คนๆ นี้ก็น่าสนใจเช่นกัน
***
“…นี่คือยูจงฮยอคจริงๆ เหรอ?”
ลีซอลฮวาถามเหมือนกับมันไม่น่าเชื่อเลย คนที่ก าลังยืนอยู่
ตรงหน้าของเธอคือราชาสูงสุดเลือดเหล็ก ยูจงฮยอค เขายืนตัว
ตรงและจ้องมองไปยังอากาศอย่างว่างเปล่า
ผู้คนแห่กันมารอบๆ ตัวยูจงฮยอค มันเป็นลีจีฮเยที่ดุพวกเขา
ก่อน”พวกนายก าลังมองอะไรกัน? มันมีอะไรแปลกเหรอ ใน
เมื่อพวกนายก็เห็นหน้าเขาบนหน้าจออยู่บ่อยๆ?”
“มันน่าทึ่ง… นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นเขายืนนิ่งแบบนี้ เธอท า
ได้ยังไง? เธอใช้พิษเหรอ?”

แม้แต่ฮันดงฮุนที่นั่งอยู่ในห้องควบคุมก็สังเกตยูจงฮยอคผ่าน
หน้าจอ คิมนัมอุนย่องมาข้างๆ ยูจงฮยอคและตั้งท่า
แชะ แชะ
ลีจีฮเยขมวดคิ้วเมื่อเห็นภาพ “นายท าอะไรน่ะ?”
โทรศัพท์ของคิมนัมอุนลอยอยู่ในอากาศ จากนั้นก็มีมือยื่น
ออกมาจากเงาของคิมนัมอุนและจับโทรศัพท์ไว้แทนตัวเขา
“เฮ้ มาถ่ายรูปกัน นี่ไม่ใช่โอกาสธรรมดาๆ นะ”
“เฮ้ ไม่ใช่ว่าควรปล่อยเขาไว้คนเดียวเหรอ? ท าไมนายถึง
ถ่ายรูป?”
ลีจีฮเยจับข้อมือของเขาและค าราม จากนั้นมันก็มีเสียงถ่ายรูป
ภาพแสดงให้เห็นถึงยูจงฮยอคที่ไร้อารมณ์ คิมนัมอุนที่ก าลัง
หัวเราะคิกคัก และลีจีฮเยที่ก าลังโกรธ
“ทหารตรงนั้นน่ะ! อย่ายืนเฉยๆ สิ ออกไปให้พ้นทาง! พวกเรา
ก าลังถ่ายรูป!”

ลีฮุนซึงยืนนิ่งอยู่ในระยะไกล และลีซอลฮวาก็ตบหัวของคิมนัม
อุน
“ไม่ใช่ว่าฉันบอกนายให้ให้เกียรติกับฮุนซึงหน่อยเหรอ?”
“อ่า ฉันเกลียดมัน หยุดจู้จี้ฉันได้แล้ว!”
แชะ
“ชายคนนี้ปลอดภัยจริงๆ เหรอ?”
“ฉันลองแทงเขาสักครั้งไหม?”
“อย่าท าอะไรแบบนั้นนะ ชายที่ขึ้นไปชั้นบนตั้งตัวกระตุ้น
แปลกๆ ไว้ หากสิ่งที่เลวร้ายเกิดขึ้น เขาจะกลายเป็นเครื่องจักร
สังหาร”
แชะ
“ตัวกระตุ้น? ตัวกระตุ้นอะไร?”
“ฉันคิดว่าเขาน่าจะบอกให้ยูจงฮยอคอาละวาดได้เลยถ้าเขา
เป็นอันตราย”

“หืม งั้น… นี่เป็นไง?”
คิมนัมอุนยิ้มและวางมือลงบนไหล่ของยูจงฮยอค ยูจงฮยอคไม่
ตอบสนอง”อะไร? นี่ก็ได้เหรอ? งั้นนี่ล่ะ?”
ผู้คนหัวเราะในขณะที่พวกเขามาล้อมยูจงฮยอคผู้ว่างเปล่า
บางคนก็ประหลาดใจ บางคนก็มีความสุข
แชะ
ภาพถ่ายถูกถ่ายหลายครั้ง และการแสดงออกของยูจงฮยอคก็
เปลี่ยนไปทีละนิด อารมณ์จางๆ ปรากฏขึ้นในส่วนลึกของ
ดวงตากลวงๆ ของเขา บางทีพวกมันอาจจะเป็นอารมณ์ที่ตัวยู
จงฮยอคเองก็ไม่อาจเข้าใจ ดวงตาของเขาดูเหมือนจะร้อนจัด
และหัวใจของเขาก็อุดตัน อย่างไรก็ตาม ยูจงฮยอคก็ไม่มีสติ
และไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร
“เอ๊ อะไรน่ะ? ฉันคิดว่าเขาเพิ่งขยับตัวนะ”
“…นายตาฝาดรึเปล่า?”

“ไม่! จริงๆ…”
ทั้งหมดที่เขารู้คือค าพูดที่คิมทกจาทิ้งไว้
– นึกถึงความทรงจ าที่มีความสุข
– ค าเตือน! ค าเตือน! ทูตสวรรค์แห่งเปลวเพลิงก าลังใกล้เข้า
มา!
เสียงเตือนดังขึ้นในอากาศ และผู้คนที่ก าลังให้ความสนใจกับยู
จงฮยอคก็พากันประหลาดใจ คนแรกที่กรีดร้องออกมา
คือคิมนัมอุน
“อะไร? บ้าเอ้ย! ท าไมยัยบ้านั่นถึงมาที่นี่?”
“นี่มันไม่ดีแล้ว เตรียมตัว ฮุนซึง ขึ้นไปแจ้งให้มาสเตอร์รู้!”
ในขณะที่ผู้คนกระจายกันไป ยูจงฮยอคก็ยืนอยู่กับที่ บางคนก็
ชนเขาในขณะที่พวกเขาเดินผ่านไป
– นึกถึงความทรงจ าที่มีความสุข

ในสถานการณ์เร่งด่วน ยูจงฮยอคจ้องมองไปยังหน้าจอขนาด
ใหญ่ในอากาศ ทูตสวรรค์ที่เปล่งประกายด้วยเปลวไฟสีแดง
ก าลังเคลื่อนไหว ทุกๆ ครั้งที่ดาบเพลิงของทูตสวรรค์ขยับ
พื้นที่ที่ถูกท าลายก็จะถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิง
ยูจงฮยอคปวดหัว ในจิตใจอันว่างเปล่าของเขา ยูจงฮยอคได้
เห็นทูตสวรรค์
ความทรงจ าที่มีความสุข
น่าแปลกที่มีหน่วยความจ าไม่คุ้นเคยและเป็นมิตร มันเป็น
เหมือนกับก าแพงหนาที่อยู่ตรงกลางของความทรงจ าอัน
ห่างไกลและเย็นยะเยือก ในความทรงจ าของเขา เธอคือตุ๊กตา
ตัวเล็กๆ
– กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังหัวเราะ
– กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ หวังว่าคุณจะไม่
เสียสละโดยไม่จ าเป็น

มันไม่ใช่ความทรงจ าของเธอ มันเป็นบันทึกที่เหลืออยู่บน
ก าแพงของใครบางคน และเขาก็เพิ่งขโมยมันมา พวกมันคือ
ความทรงจ าของโลกที่ไม่มีตัวตนอยู่ส าหรับเขา มันเป็นนิยาย
– กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ประทับใจกับ
มิตรภาพของคุณ
ถึงอย่างนั้น ยูจงฮยอคก็ไม่เข้าใจว่าท าไมเขาถึงจ านิยายเรื่องนี้
ได้อย่างชัดเจน
– กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังถูแก้มของเธอ
เข้ากับคุณ
ทูตสวรรค์ที่ก าลังลุกไหม้ก าลังมองมาที่เขาบนหน้าจอ ยูจงฮ
ยอคพึมพ าเหมือนกับเด็กหัดพูด “…อูรีเอล”
(จบตอน)