มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 292 – ความทรงจ าที่มีความสุข (3)

– ฉันรู้วิธีฆ่ายูจงฮยอค
นั่นคือค าพูดของฮันซูยอง
ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเปิดปาก “…เธอไม่ต้องท าอะไรแบบ
นั้นก็ได้ เรื่องราวที่สมบูรณ์แบบไม่ใช่เรื่องที่ดีที่สุด”
จากระยะไกล มันมีเสียงค ารามดังกึกก้องมาจากการปะทะกัน
ระหว่างยูจงฮยอคและอูรีเอล แสงที่เปล่งออกมาจากท้องฟ้า
เต็มไปทั่วดวงตาที่ขาวของฮันซูยอง
“ยูจงฮยอคต้องตายในสถานการณ์นี้ ด้วยวิธีนี้ โลกที่ฉันหวังจะ
เสร็จสมบูรณ์”
“เธอก าลังหวังถึงโลกแบบไหน…”
“ไม่ใช่ว่านายมองเข้ามาในหัวของฉันเหรอ? แต่นายยังก็พูด
แบบนี้อีก?”

เสียงของผมถูกฝังกลบด้วยเสียงค ารามอีกอัน มันเป็นค าถามที่
ไร้ความหมายตั้งแต่แรก อย่างที่ฮันซูยองพูดถึง ผมได้เห็นโลกที่
เธอฝันถึง
มันเป็นยูโทเปียที่ไม่มีช่องว่างใดๆ มันเป็นค าตอบที่มีเพียงคนที่
ย่อยนิยายต้นฉบับด้วยวิธีที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเท่านั้นที่จะคิด
ออก
ผมหันหน้าไปและมองไปยังการต่อสู้ระหว่างยูจงฮยอคและอูรี
เอล ในโลกที่ฮันซูยองฝันถึง ค าถามของการต่อสู้นี้เป็นไปตาม
นี้:
「ทูตสวรรค์แห่งเปลวเพลิงจะตายที่นี่」
ราวกับก าลังรออยู่แล้ว สมาชิกปาร์ตี้มารวมตัวกันรอบสมรภูมิ
ของอูรีเอลและยูจงฮยอค ลีจีฮเยก าลังเตรียมสังหารพริบตา ลีฮุ
นซึงชาร์จทุบขุนเขา คิมนัมอุนปลดผ้าพันแผลของเขาและดู
เหมือนจะพร้อมเรียกมังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬออกมา

ผมจับศรัทธาไม่แตกสลาย ฮันซูยองสังเกตเห็นการเคลื่อนไหว
ของผมและจ้องมาที่ผม “เดี๋ยว นาย…!”
เห็นได้ชัดว่าฮันซูยอง ไม่ใช่ยูจงฮยอค เป็นคนที่สร้างโลกนี้
ขึ้นมา แต่… แล้วยังไง?
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังเปิดสถานะของ
เขา]
ตั้งแต่แรก นี่ไม่ใช่เรื่องราวที่ผมต้องการอ่าน เขาขนาดเล็กที่
เป็นสัญลักษณ์ของราชาปีศาจงอกออกมาจากหัวของผม ผม
อยากจะสยายปีกออกมา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ด้วยวสันต์แห่ง
โลกปีศาจที่ไม่สมบูรณ์ ฮันซูยองประหลาดใจ แต่ก็ไม่หยุดผม
บางทีเธอคงจะคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดการต่อสู้ด้วยพลัง
ของผมเอง
ผมเองก็รู้ อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่ได้ตัวคนเดียว
“กาเบรียล โจฟิเอล”
[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลี่แห่งราศีกุมภ์’ ก าลังมองมาที่คุณ]

[กลุ่มดาว ‘ผู้บัญชาการแห่งดอกดาวกระจายแดง’ ก าลังมอง
มาที่คุณ]
“โปรดช่วยฉันด้วย”
[ทูตสวรรค์บอกว่ามันต้องการความเป็นไปได้ที่มากกว่าเดิม]
“มันไม่ส าคัญหรอก”
ในช่วงเวลาที่ผมมอบสิทธิ์ สถานะของทูตสวรรค์ทั้งสองก็เข้า
มาในร่างของผม ผมรู้สึกว่าผิวหนังของผมก าลังฉีกออกและมี
บางสิ่งงอกออกมา
[‘สถานะ’ ของทูตสวรรค์สถิตอยู่ภายในตัวคุณ]
ปีกหกอันงอกออกมาจากตัวผม เหมือนกับเมื่อผมท าลายกลุ่ม
ดาว
[สถานะของราชาปีศาจและทูตสวรรค์นั้นขัดแย้งกันในตัวคุณ]

เรื่องราวที่ไม่เข้ากันกรีดร้องจากภายในตัวผม สถานะของทูต
สวรรค์ถูกเสริมเข้าไปยังพลังของราชาปีศาจ ความยาวคลื่นที่
เป็นไปไม่ได้ด้วยสามัญส านึกกวาดผ่านสนามรบ
“อะไรกัน สถานะนี้…!”
มันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะต้องตกใจ ในตอนนี้อูรีเอลคือทูต
สวรรค์คนเดียวที่เหลือรอดอยู่บนโลกใบนี้ แต่สถานะที่สามารถ
รู้สึกได้จากผมนั้นเป็นของทูตสวรรค์
[ราชาปีศาจ ‘ราชสีห์แผงคอด า’ ก าลังเฝ้าดูคุณ!]
[ราชาปีศาจ ‘ปีศาจแห่งความโกรธเกรี้ยวและตัณหา’ ก าลัง
มองมาที่คุณ!]
มันน่าแปลกที่พลังของราชาปีศาจและทูตสวรรค์สถิตอยู่ในตัว
คนๆ เดียว เท่าที่ผมรู้ มันมีเพียงคนเดียวในโลกที่สามารถสร้าง
สถานะแบบนี้ได้ในหนทางเอาชีวิตรอด
[ราชา ปีศาจ…!]

อูรีเอลรับรู้ถึงตัวตนของผมและมองมาทางนี้ ในช่วงเวลาที่ผม
เปิดปาก กาเบรียลที่จุติอยู่ภายในตัวผมก็ชิงพูดออกมาก่อน
[อูรีเอล! หยุดนะ! นี่มันอะไรกัน?]
ความสง่างามของเสียงที่แท้จริงของทูตสวรรค์ท าให้แสงแห่ง
เหตุผลกลับคืนสู่ดวงตาของอูรีเอล
[…กาเบรียล?]
[เจ้าคลั่งไปแล้ว? เจ้าก าลังท าอะไรอยู่?]
เสียงที่แท้จริงของกาเบรียลไหลผ่านตัวผม ผมมองไปยังสายตา
อันเย็นชาของอูรีเอลและเริ่มตระหนักได้ถึงความผิดพลาด
[ดูสิ คนพวกนี้คือคนที่เจ้าชอบ! ยูจงฮยอคและคิมทกจา! เจ้า
พูดถึงพวกเขาอยู่เสมอ!]
เมื่ออวตารของกาเบรียลขยับเข้าหาอูรีเอล ริมฝีปากของเธอก็
เปิดออก
[เจ้าก าลังพูดเรื่องอะไรน่ะ? ■■■]

กาเบรียลที่สับสนแข็งที่อ อูรีเอลพูดต่อ [เจ้ายังมีชีวิตอยู่ กาเบรี
ยล เจ้าเองหมอบคลานต่อราชาปีศาจแล้ว]
[จ-เจ้าพูดเรื่องอะไรน่ะ?]
– อ๊าาาาาา!
พลังเวทมนตร์อันมหาศาลของอูรีเอลสาดเข้าใส่พื้นที่คังฮวามุน
ระเบิดเพลิงอเวจีก าลังลุกโชนอย่างบ้าคลั่งและเปลี่ยนมันให้
เป็นขุมนรก ผมสามารถเห็นเสื้อคลุมของยูจงฮยอคที่ก าลัง
หลอมละลายจากอุณหภูมิสูงได้
สิ่งไร้นามถูกกวาดออกไปโดยผลที่ตามมาและกระจัดกระจาย
ออกเป็นชิ้นๆ
ผมตะโกน “กาเบรียล!”
กาเบรียลที่ก าลังงุนงงส่งพลังมาให้ผม
[ฉันจะอธิบายทีหลัง]

พูดตามตรง ผมไม่มั่นใจในการอธิบาย พวกเธอคงไม่อาจเข้าใจ
สิ่งที่เกิดขึ้นกับเอเด็นในรอบที่ 1863 ได้ เมื่อทูตสวรรค์ของรอบ
ที่สามรู้ข้อมูล ผมก็ไม่รู้ว่าพายุแบบไหนที่ผมจะถูกกวาดเข้าไป
หรือความเสียหายทางจิตใจแบบไหนที่กาเบรียลจะได้รับ
เพราะ… กาเบรียลแห่งรอบที่ 1863 ได้หักหลังเอเด็น
“ยูจงฮยอค!”
ในทันทีที่ผมเรียกออกมา ยูจงฮยอคก็ตัดเปลวเพลิงโดยใช้วิถี
ดาบทลายนภา ผมถลาเข้าใส่เปลวเพลิง
กลีบดอกสามกลีบจากกาเบรียลและอูรีเอลกระจายไปในอากาศ
มันมีภาระใหญ่ และบางสิ่งก็พวยพุ่งออกมาจากภายในตัวผม
ผมฉวยโอกาสจากปฏิกิริยาจากการปะทะกันของพลังเวทมนตร์
เพื่อเข้าใกล้อูรีเอลในพริบตา
ผมขอโทษนะอูรีเอล
ผมจับหัวของอูรีเอลไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง พลังของพลังงาน
ดาราบริสุทธิ์และสถานะของทูตสวรรค์กับราชาปีศาจพุ่งเข้าใส่

หัวของอูรีเอล อูรีเอลขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด แต่โมเม
นตัมของอูรีเอลก็ไม่ลดลงเลย
กลับกัน เปลวเพลิงของเธอได้บุกเข้าหาผมทีละนิด ความร้อน
สูงท าให้ปีกและเขาของผมละลายเล็กน้อย ผมเป็นคนที่ส่งเสียง
ครางออกมาก่อน นี่คือพลังของทูตสวรรค์ที่มีฝีมือการต่อสู้
แข็งแกร่งที่สุดของเอเด็น
อูรีเอลยิ้มอย่างไร้ความปราณีและเรียกเพลิงอเวจีมาบนมือของ
เธอ เปลวเพลิงที่ร้อนแรงที่สุดในโลก ในช่วงเวลาที่ดาบเพลิง
อันคมกริบเล็งมาที่หัวใจของผม
“โจฟิเอล!”
ประกายแสงขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วของผม และ
ร่างกายของอูรีเอลก็ถูกล้อมไว้ด้วยวงแหวนแห่งการยับยั้งที่
ชวนให้นึกถึงทรงกลดอันศักดิ์สิทธิ์ อูรีเอลตะโกนออกมาด้วย
ความตกใจในขณะที่เกลียวสีขาวผูกมัดเธอไว้

สถานะของอูรีเอลลดลงในพริบตา และเปลวเพลิงก็มอดดับลง
ในทันใด อูรีเอลเป็นหนึ่งในทูตสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดในเอเด็น
มันไม่มีทูตสวรรค์คนไหนสามารถเทียบกับเธอได้ในการต่อสู้กับ
ปีศาจ
อย่างไรก็ตาม ถ้าฝ่ายตรงข้ามก็เป็นทูตสวรรค์ด้วยล่ะ?
ทูตสวรรค์โจฟิเอล ไม่เหมือนกับทูตสวรรค์คนอื่นๆ ที่มุ่งเน้นไป
ที่การก าจัดปีศาจ โจฟิเอลมีความสามารถที่พิเศษอย่างหนึ่ง
[พันธนาการความดีความชั่ว]
สกิลของโจฟิเอลที่ถูกใช้เพื่อล่าเทวดาตกสวรรค์ได้ส าแดงความ
แข็งแกร่งต่ออูรีเอล อูรีเอลพยายามหลบหนี แต่การคุมขังก็
แน่นยิ่งขึ้น อูรีเอลดิ้นรนก่อนที่ในที่สุดจะยอมแพ้และทรุดตัวลง
ทูตสวรรค์ที่ติดอยู่กับการพันธนาการจะหลับลึกไปเป็นเวลา
หนึ่งสัปดาห์
ผมกอดอูรีเอลที่ก าลังหลับไปและขยับออกมาจากกองเพลิง
พร้อมกับยูจงฮยอค ผมโผล่ออกมาจากควันและเห็นสมาชิก

ปาร์ตี้ก าลังมองมาทางนี้ บางคนก็จ้องมาด้วยความประหลาด
ใจในขณะที่บางคนก็รู้สึกชื่นชม… แต่ก็มีคนที่จ้องมาที่ผมด้วย
ความเป็นศัตรูจางๆ
ผมมองฮันซูยอง “นี่คือสิ่งที่ไม่ได้มีอยู่ในโลกที่เธอฝันถึง”
“…อูรีเอลจะตายหรือไม่มันก็ไม่ส่งผลต่อภาพรวม นายก็เคย
เห็นมัน ดังนั้นนายก็น่าจะรู้หนิ? การสร้างภาพของฉันสมบูรณ์
แบบ”
เสื้อคลุมสีขาวของเธอสั่นไหวเมื่อฮันซูยองเดินมาหาผม ในไม่
ช้าเธอก็มาถึงปลายจมูกของผมและเงยหน้าขึ้นมองผม เธอจ้อง
มองปีกที่ถูกเผาและเขาปีศาจที่หักและถาม
“คิมทกจา นายต้องการโลกแบบไหนกัน? นายได้อ่านเรื่องราว
มาจนจบและต้องมีโลกในแบบที่นายต้องการแน่ๆ”
ผมรู้ค าพูดของฮันซูยองดี
「”โลกแบบไหนที่ฉันต้องการ?”」

พวกมันคือค าพูดที่ยูจงฮยอคมักจะใช้เมื่อท าการสรรหาเพื่อน
ร่วมงานใหม่ ผมบอกกับฮันซูยอง “ฉันไม่ใช่เพื่อร่วมงานของ
เธอ”
“ฉันต้องการนายเพื่อท าให้เรื่องราวนี้เสร็จสมบูรณ์”
ฮันซูยองพูดต่อในขณะที่ชี้ไปยังยูจงฮยอค “ไม่ใช่ว่านายเองก็
ต้องการจบเรื่องราวใหม่ด้วยเหรอ?”
ดูเหมือนว่าเธอจะรู้ว่าท าไมผมถึงมาที่โลกใบนี้ ผมตรวจสอบ
ใบหน้าของสมาชิกปาร์ตี้ทีละคน ลีฮุนซึง ลีจีฮเย ลีซอลฮวา
ชินยูซอง คิมนัมอุน…
จนถึงตอนนี้ มันไม่มีรอบไหนเลยที่พวกเขารอดมาได้จนถึง
ตอนนี้ทุกคน อย่างไรก็ตาม—
“มันมีอะไรใหม่เกี่ยวกับเรื่องราวนี้?”
ผมก าลังมองไปยังยูจงฮยอค คนๆ เดียวที่ไม่ถูกเลือกโดยโลกใบ
นี้ เขากลับมาซ้ าๆ กว่า 1,000 ครั้งเพื่อช่วยโลกใบนี้ แต่คราวนี้
เขาต้องมาตายเพื่อโลก

โลกของฮันซูยองเองก็เป็นโลกที่มีบางคนต้องตายในตอนจบ
มันยังมีโลกอื่นอีกนับไม่ถ้วนที่เป็นแบบนี้ ไม่ใช่แค่โลกของฮันซู
ยอง
“เธอได้อ่านบางส่วนของต้นฉบับ เปลี่ยนการพัฒนา และ
เปลี่ยนชื่อของคนอื่น”
การท าซ้ าบางอย่างอาจจจะเกินกว่าต้นฉบับ อย่างไรก็ตาม
พวกมันก็ไม่มีทางเป็นต้นฉบับได้
“เธอรู้ไหมว่าการกระท าแบบนั้นมันเรียกว่าอะไร?”
ผมอยากจะยิ้มแบบผ่อนคลาย แต่ในตอนนี้ผมก็ไม่มีอารมณ์
ฮันซูยองจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่ลุกโชน “นี่ไม่ใช่รอบของนาย
อย่ามาพูดจาไร้สาระ”
ฮันซูยองไม่ฟังผมอีกและหันกลับไป “ฉันจะให้เวลานายสามวัน
นายควรตัดสินใจให้ดี ช่วยฉันหรือไม่ช่วยฉัน นั่นคือทั้งหมดที่
ฉันอยากได้ยิน”

สมาชิกปาร์ตี้ตามฮันซูยองไปและเข้าไปในอาคารทีละคน ลีฮุ
นซึงช่วยลีซอลฮวาขนส่งผู้บาดเจ็บ ลีจีฮเยและคิมนัมอุน
เหลือบมองผมก่อนที่จะมองออกไป
นี่ไม่ใช่รอบของผม ผู้คนในรอบของผมก าลังรอผมอยู่ และผมก็
สามารถกลับไปได้ถ้าผมฆ่ายูจงฮยอค
ผมมองไปยังยูจงฮยอค มันมีรูบนเสื้อคลุมของเขาในขณะที่ยู
จงฮยอคยืนนิ่งอยู่ด้วยสายตาโง่ๆ
…อย่างไรก็ตาม นั่นก็คือทั้งหมดที่ผมต้องท าจริงๆ เหรอ?
***
ฮันซูยองก าลังเหงื่อออกเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาในความมืด มันมี
ประกายแสงจางๆ อยู่รอบตัวเธอ ทั่วทั้งร่างของเธอก าลังหนาว
สั่น
ฮันซูยองสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และลุกขึ้น เธอเปิดสมาร์ทโฟ
นของเธอและเปิดไฟล์นิยายของเธอ ผู้เสื่อมถอยไม่จ ากัดระดับ
SSSSS

「ยูจุนฮยุนคิดเกี่ยวกับมัน」
「…ฉันกลัว」
「มันขึ้นอยู่กับตรงนี้แค่นั้นเหรอ?」
นี่คือเนื้อหาของหน้าที่บันทึกไว้ อย่างไรก็ตาม ฮันซูยองก็อ่าน
พวกมัน เธออ่านพวกมันซ้ าๆ ราวกับว่าเนื้อหาจะหายไปถ้าเธอ
ไม่อ่าน
เธออ่านมานานเท่าไรแล้ว? ประกายแสงรอบตัวเธอเริ่มหดตัว
เธอถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆ ถ้าเธอช้าไปสักหน่อย การมี
อยู่ของเธออาจจะถูกกลืนกินโดยประกายแสงไปแล้ว
มันไม่ใช่ครั้งแรก มันเป็นพายุความเป็นไปได้ที่ก าลังกัดแทะ
ความทรงจ าของเธอ ไม่มีใครรู้ว่านี่เป็นผลข้างเคียงของการใช้
อวตารมากเกินไปหรือมันเกี่ยวข้องกันหนทางเอาชีวิตรอดกัน
แน่
[การถ่ายทอดสดดวงดาวก าลังเฝ้ามองอวตาร ‘ฮันซูยอง’]

ฮันซูยองเม้มปากและผ่อนคลายตัวเอง ไหล่และข้อมือของเธอ
ที่แข็งขึ้นจากผลข้างเคียงถูกตรวจสอบทีละอัน เธอสามารถ
รู้สึกถึงดวงตาของกลุ่มดาวจ านวนนับไม่ถ้วนที่ก าลังจับจ้องมา
ที่เธอได้
ฮันซูยองคิด ‘ดูซะให้พอ ฉันไม่ได้เริ่มเรื่องนี้เพียงเพราะจะมา
จบลงตรงนี้’
หลังจากอบอุ่นร่างกายแล้ว ความหนาวเย็นในกระดูกของเธอก็
หายไป ฮันซูยองสวมเสื้อคลุมกลับไปและมองออกไปนอก
หน้าต่าง
เธอเห็นคิมทกจาและสมาชิกปาร์ตี้ของเธอ พวกเขาดูอึดอัดใน
วันแรก แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน พวกเขาก็คุยกัน มันแปลก
เหล่าคนที่ผ่านสถานการณ์มา 94 สถานการณ์และเต็มไปด้วย
ความหวาดระแวงได้เปิดใจให้กับเขาอย่างรวดเร็ว
คิมทกจา ตัวแปรที่ปรากฏในตอนท้ายของแผนการนี้

…ท าไมนักเขียนลับถึงส่งพันธสัญญาอันอื่นมาตอนนี้? ฮันซูยอง
ไม่รู้ค าตอบ เธอแค่รู้ว่าเธอจะต้องใช้คิมทกจา
ยูจงฮยอคก าลังยืนอย่างว่างเปล่าอยู่ที่มุมหนึ่งของจัตุรัส ฮันซู
ยองมองอยู่สักพักก่อนที่จะกระโดดออกไปนอกหน้าต่าง
ฮันซูยองปรากฏตัวข้างๆ ยูจงฮยอคและพูดออกมา “สองวัน
แล้ว”
ยูจงฮยอคไม่ตอบ ฮันซูยองมองไปยังยูจงฮยอคอย่างช้าๆ
ดวงตาอันว่างเปล่าของเขาดูเหมือนจะไม่ได้ยินอะไรเลย
ฮันซูยองจ้องไปในดวงตาของเขาและเดินเข้าหาเขาในทันใด
“…นายไม่รู้สึกตัวจริงๆ เหรอ?”
มือของฮันซูยองจับไปที่คางของยูจงฮยอค ยูจงฮยอคไม่
ตอบสนอง
“ตลกดีจัง ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น…
นายลืมไปแล้วเหรอว่านายสัญญาว่าจะตาย?”

ในระยะใกล้ขนาดนี้ ใบหน้าของยูจงฮยอคถูกปกคลุมไปด้วย
รอยแผลเป็น พวกมันคือร่องรอยของการต่อสู้อันเดียวดายยิ่ง
กว่าในรอบไหนๆ
ฮันซูยองมองไปยังยูจงฮยอคคนนี้ เธอทั้งรู้สึกเห็นใจและโกรธ
ฮันซูยองเอามือของเธอออกจากคางของยูจงฮยอคและหยิบ
บุหรี่ออกมา ควันปรากฏขึ้นเมื่อเธอจุดไฟ
ในระยะไกล ผู้คนรอบๆ ตัวคิมทกจาตะโกนออกมาให้กับบาง
สิ่งที่เขาพูด ฮันซูยองเป่าควันออกมา
“โลกไม่ยุติธรรม บางคนพบว่ามันง่ายที่จะเข้ากับคนอื่นโดยใช้
ค าสองสามค า ในขณะที่บางคนท าแบบนั้นไม่ได้”
“…”
“นายไม่ได้เขียนความทรงจ าดีๆ ให้ฉันหน่อยเหรอ? นาย
สามารถท ามันได้… ไม่สิ ไม่เป็นไร มันไม่มีทางที่นายจะท าได้”
ฮันซูยองเหยียบเถ้าบุหรี่ที่ตกลงมา

“อย่าโทษฉันละกันถ้าฉันฆ่านายเมื่อนายจ าไม่ได้ ฉันจะท าทุกๆ
อย่างที่นายบอกให้ฉันท า”
ฮันซูยองเดินไปหาสมาชิกปาร์ตี้ของเธอ ยูจงฮยอคเฝ้ามองฮันซู
ยองเดินออกไปด้วยดวงตาอันว่างเปล่า แสงสลัวก าลังกลับมาที่
ดวงตาอันว่างเปล่าของยูจงฮยอค
(จบตอน)