มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 293 – ความทรงจ าที่มีความสุข (4)

สองวันผ่านไปนับตั้งแต่ที่ผมเริ่มพักอยู่ที่ส านักงานใหญ่ของ
ฮันซูยอง
ในระหว่างนี้ ผมได้ตั้งสมาธิกับหลายๆ สิ่ง หนึ่งก็คือการ
เปิดเผยให้ได้ว่า ‘ความตายของยูจงฮยอค’ ที่ฮันซูยองหมายถึง
คืออะไร สองคือการค้นหาว่าฮันซูยองต้องการอะไรผ่านมัน
ทั้งสองอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหาเลย และนี่ก็ไม่ใช่ปัญหา
เดียวเท่านั้น
[มันถูกท าลายจริงๆ เหรอ? เอเด็นของพวกเรา?]
ผมมองไปยังกาเบรียล
“ใช่แล้ว เธอไม่ได้ยินอะไรเกี่ยวกับมันจากเมทาทรอนในรอบที่
สามเลยเหรอ?”
[…อาลักษณ์รู้ถึงการท าลายล้างของเอเด็นด้วยเหรอ?]

ผมพยักหน้า “ถ้าเธอกลับไป ลองถามเขาดู แน่นอนว่าถ้าเธอ
สามารถกลับไปได้อย่างปลอดภัยนะ”
ล าต้นของกาเบรียลและโจฟิเอลเริ่มสั่น ผมคิดว่าพวกเธอคง
โกรธผม แต่พวกเธอดูเหมือนจะก าลังคุยกันอยู่ ผมดึงตุ๊กตาอูรี
เอลออกมา เธอถูกสะกดไว้และไม่อาจใช้พลังได้อีกห้าวัน
「ก าแพงที่สี่ก าลังมองมาที่คุณ」
บางทีผมอาจจะยืมพลังของก าแพงที่สี่เพื่อมอบความทรงจ าใน
รอบที่สามให้กับเธอ อย่างไรก็ตาม ความคิดที่ว่าอูรีเอลจะ
เปลี่ยนไปโดยความทรงจ าของผมก็เป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน บางที
หลังจากได้เห็นความทรงจ า อูรีเอลคงจะกล่าวว่า 「■■
แล้วไง?」
ความทรงจ าในรอบที่สามนั้นฟังดูเหมือนนิยายส าหรับอูรีเอลที่
เคยผ่านรอบที่สามมาแล้ว
“คิมทกจา นายจะไปล่ากับพวกเราไหม?”

ผมเงยหน้าขึ้นและเห็นลีฮุนซึงที่ก าลังยืนอยู่พร้อมกับถุงมือ
เหล็ก”ฉันไปกับนายด้วยได้เหรอ?”
“ใช่ อืม… มันไม่มีความหมายอะไรในการแยกแยะกระสุนที่ถูก
หยิบขึ้นมาหรอกนะ”
ผมยิ้มให้กับค าพูดของลีฮุนซึง ไม่ว่าจะเป็นรอบที่สามหรือรอบ
ที่ 1863 อุปมาอุปไมยแปลกๆ ก็ยังมีอยู่ ผมค านวณเวลาว่าลีฮุ
นซึงต้องถูกคุมขังอยู่ในป้อมยามมานานแค่ไหน
[ความเข้าใจของคุณที่มีต่อตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ เพิ่มขึ้น]
[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ แสดงความชื่นชอบที่มีต่อคุณเบาๆ]
ผมนึกถึงสถานการณ์แรกและรู้สึกว้าวุ่นใจนิดหน่อยขึ้นมาใน
ทันใด ผมรีบพูดต่อเพื่อบรรเทาความระมัดระวังของลีฮุนซึง
“ไม่ใช่ว่านายควรระมัดระวังมากกว่านี้หน่อยเหรอ? ฉันคือ
สหายของยูจงฮยอคเชียวนะ”

“อืม… หัวหน้าไม่ได้ว่าอะไร และ… อันที่จริงฉันก็รู้สึกว่าทกจา
ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร ฉันเดาว่านี่เป็นสัญชาตญาณที่ฉันได้รับมา
หลังจากผ่านมา 94 สถานการณ์”
ตลอดทั้งนิยาย สัญชาตญาณของลีฮุนซึงส่วนใหญ่แล้วจะผิด
เมื่อใดก็ตามที่ลีฮุนซึงพูดแบบนี้ ผมก็มักจะคิดว่ายูจงฮยอคจะ
ถูกแทงข้างหลัง
“เฮ้ นายก็มาด้วยเหรอ? งั้นมาดูทักษะของนายกัน”
เหล่าคนที่ออกไปล่าด้วยกันคือคิมนัมอุนและลีจีฮเย ลีจีฮเยสวม
ฮู้ดสีเทาขนาดใหญ่และมองมาที่ผมด้วยท่าทางไม่พอใจ
“มาเร็ว พวกเราก าลังจะเริ่มแล้ว”
ผมตามสมาชิกปาร์ตี้ออกไป วัตถุประสงค์ของการล่านี้คือเพื่อ
จัดการกับสิ่งไร้นามรอบๆ ส านักงานใหญ่และรวบรวมไอเท็ม
แน่นอน ผมรู้เหตุผลจริงๆ ว่าท าไมฮันซูยองถึงสั่งการแบบนี้
– มันมีสองพวกอยู่ข้างหน้า หนึ่งคือเผ่าพันธุ์หนวดและอีกหนึ่ง
คือเผ่าพันธุ์ผสม

ข้อความของฮันดงฮุนดังออกมา และลีจีฮเยก็ชักดาบของเธอ
เธอเรียกใช้สังหารพริบตาเพื่อจัดการกับหนวดทั้งหมด และ
จากนั้นคิมนัมอุนก็เผาร่างหลักด้วยเพลิงทมิฬของเขา
ผมรู้สึกมันเมื่อผมอ่านต้นฉบับ แต่ทั้งสองคนนี้ก็เข้ากันได้ดี
จริงๆ มันมีเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวดังออกมาในขณะที่
มอนสเตอร์เปลี่ยนเป็นเถ้าถ่าน และคิมนัมอุนก็เดินเข้าไปหาลี
จีฮเย
“โจมตีได้ดี”
คิมนัมอุนยกมือขวาไปทางลีจีฮเยด้วยใบหน้าเท่ๆ ลีจีฮเยเล็ง
ดาบของเธอไปที่คิมนัมอุนด้วยสายตาเย็นชา ดาบวาดผ่านแก้ม
ของคิมนัมอุนและทะลุหนวดที่ก าลังบิดตัวไปมารอบๆ ในขณะ
ที่สิ่งไร้นามดิ้นไปมาด้วยเปลวเพลิง
ลีจีฮเยขยับไปหาเหยื่อตัวต่อไป คิมนัมอุนไล่ตามหลังเธอมา”เฮ้
ไปด้วยกัน!”

เมื่อกิลยังกับยูซองโตขึ้น พวกเขาจะเป็นคู่หูกันแบบนี้ไหม? ผม
อาจจะได้เห็นภาพแบบนี้ถ้าผมกลับไป
“ทกจา?”
“อ่า ใช่ ฉันจะไปอีกทางเอง”
ผมรีบชักศรัทธาไม่แตกสลายออกมาและเปิดใช้งานวิถีแห่งสาย
ลม หนวดที่ก าลังลอยอยู่บางส่วนแทงออกมาในช่วงเวลาที่ไม่
ทันได้ระวัง มันค่อนข้างยากสักหน่อยที่จะจัดการกับสิ่งไร้นาม
เมื่อผมจงใจไม่ใช้การปล่อยกระแสไฟฟ้า
“หุหุ นายอ่อนแอเหรอ?”
คิมนัมอุนที่มีเพลิงทมิฬอยู่ในมือทั้งสองข้างเริ่มจัดการกับสิ่งไร้
นามด้วยรอยยิ้มประมาท
“ดูและเรียนรู้!”

แน่นอนว่ามันเป็นพลังการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม คิมนัมอุนในตอนนี้
สามารถดึงพลังของมังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬออกมาได้
ครึ่งหนึ่ง
ผมคอยเชียร์เขาอย่างเงียบๆ “สุดยอด! มันก าลังจะมาอีกแล้ว”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ให้ฉันจัดการเอง!”
“ว้าว แม้ว่านายจะเก่ง แต่มันไม่ยากไปเหรอ?”
“นายพูดเรื่องอะไรน่ะ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ตาย!”
“เฮ้ นั่น นั่นตรงนั้น…”
คิมนัมอุนค่อยๆ สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง และคิ้วของเขาก็
กระตุก ลีฮุนซึงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ยิ้มออกมา ในระยะไกล ลีจีฮเยได้
จัดการกับมอนสเตอร์ตัวหนึ่งและเดาะลิ้นของเธอเหมือนกับว่า
เขาน่าสงสาร ในช่วงเวลาที่สีหน้าของคิมนัมอุนบิดเบี้ยวไปและ
เขาได้ยกก าปั้นขึ้นมาหาผม ผมก็บอกกับเขา “ลีจีฮเยไม่ชอบ
พวกท่าเยอะ”

ใบหน้าของคิมนัมอุนเปลี่ยนเป็นสีขาวเหมือนกับผมของเขา
ดวงตาของเขาสั่นเหมือนกับมีแผ่นดินไหวเกิดขึ้น
อันที่จริง คนที่มีปฏิกิริยามากที่สุดก็คือลีฮุนซึงที่ดวงตาเบิก
กว้างขึ้น
…ชายคนนี้ผ่านทุกรอบมาโดยไม่สังเกตเลย คิมนัมอุนเหลือบ
มองระหว่างลีจีฮเยและผมก่อนที่จะพูดติดอ่าง
“น-นายรู้ได้ยังไง?”
“มันคงจะแปลกถ้าฉันไม่รู้ ย้อมผมของนายก่อนและเอา
ผ้าพันแผลออกไป ใส่ถุงมือเปลือยนิ้วทั้งสองข้างแทน หลังจาก
ล่าได้ อย่าพูดอะไรแบบโจมตีได้ดีอีก”
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ เกลียดคุณ]
“มันจะมีประโยชน์มากขึ้นถ้าคุณท าตัวเหมือนคนที่อยู่ข้างหลัง
ฉัน”

คิมนัมอุนกะพริบตาในขณะที่เขามองไปยังคนที่อยู่ข้างหลังผม
ยูจงฮยอคก าลังยืนนิ่งอย่างว่างเปล่า เสื้อคลุมของเขากระพือ
และเขากก็ไม่ได้อาบน้ า แต่มันก็ไม่อาจซ่อนหน้าตาที่ดีของเขา
ได้
“คนๆ นั้นเป็น ‘คนชั่ว’ ถึงกระนั้นเขาก็ดูดี”
คิมนัมอุนพึมพ า ผมตอบเขาด้วยรอยยิ้ม “เขาไม่ได้เลวร้าย
ขนาดนั้น เขาก็มีส่วนดีอยู่”
“เหอะ นายก็ต้องพูดแบบนั้นอยู่แล้ว เอ่อ จริงสิ นายมาเป็น
เพื่อนกับยูจงฮยอคได้ยังไง?”
คิมนัมอุนมองมาที่ผมด้วยความสงสัย และลีฮุนซึงก็พูดขึ้นมา”
ฉันได้ยินมาว่าทกจามาจากต่างโลก”
บางทีฮันซูยองอาจจะพูดถึงผม คิมนัมอุนดูประหลาดใจและชี้
มาที่ผม”ต่างโลก? เหมือนอย่าง… จักรวาลคู่ขนานงั้นเหรอ?”
“ก็ท านองนั้น”

ผมชื่นชมความจริงที่ว่าคิมนัมอุนรู้จักจักรวาลคู่ขนานในเมื่อ
เขาไม่มีความรู้ด้านชีววิทยาเลย เห็นได้ชัดว่าในรอบนี้แตกต่าง
จากรอบที่ผมจ าได้
“นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันยังไม่เห็นนายมาจนถึงตอนนี้ งั้น? ท าไม
นายถึงมาที่นี่?”
“นายตื่นเต้นไปแล้ว น่าเสียดาย ฉันบอกไม่ได้”
“ชิ งั้นฉันก าลังท าอะไรในโลกของนาย? ฉันเป็นหัวหน้ารึ
เปล่า?”
“นายตายแล้ว”
ใบหน้าของคิมนัมอุนซีดอีกครั้ง
“ฉันล้อเล่น นายก าลังต่อกันดั้มอยู่ นายมีความสุขมากๆ”
“กันดั้ม? โอ้ว…”
ลีจีฮเยเดินกลับมาและตบหัวของคิมนัมอุน “ท าไมถึงมัวแต่
โอ้เอ้? เก็บไอเท็ม”

“เอ่อ เอ่อ”
ผมมองไปยังคิมนัมอุนที่รีบเก็บไอเท็มตามหลังลีจีฮเยและคิด
บางทีก็ไม่ควรจะฆ่าเขาในสถานการณ์แรกเลย คิมนัมอุนที่เดิน
ตามลีจีฮเยไปและเก็บไอเท็มหันมาหาผมและกระซิบ”โทษทีนะ
ฉันมีอะไรจะขอหน่อย”
“อะไร?”
“ฉันขอยืมเสื้อคลุมสักแป๊บได้ไหม?”
…ผมจะพูดยังไงดี?
“ฉันเข้าใจนาย”
คิมนัมอุนบ่นและเริ่มเก็บไอเท็มอีกครั้ง ลีจีฮเยจู้จี้เขา และลีฮุ
นซึงก็หัวเราะเบาๆ
มันเป็นภาพที่สงบสุข ท่ามกลางความสงบสุขนี้ ผมคิดถึงโลก
ของผมอย่างรุนแรง ที่นี่มันไม่มีจางฮีวอน ไม่มียูซานอา ไม่มีลี
กิลยัง

…ใช่ ฮันมยอนโกก็ด้วย ดังนั้นผมจึงต้องกลับไป
หลังจากนั้นไม่นาน พวกเราก็รวบรวมไอเท็มทั้งหมดรอบตัว
พวกเรา ผมมองไปยังไอเท็มที่ผมเก็บมาได้และยิ้ม นี่แหละ
หนึ่งในห้าดาบที่เป็นกุญแจเคลียร์สถานการณ์ที่ 95 บางทีฮันซู
ยองคงรู้ว่ามีหนึ่งในดาบนั้นอยู่ใกล้ๆ
อย่างไรก็ตาม ผมก็ประหลาดใจเมื่อผมถือดาบไว้ “ขอโทษนะ
ฮุนซึง”
“ฮะ?”
“ฮันซูยองบอกให้นายเก็บดาบเล่มนี้ใช่ไหม?”
ลีฮุนซึงเหลือบมองดาบในมือของผมและตอบ “โอ้ ใช่แล้ว
พวกเราก าลังหาดาบเล่มนั้นอยู่เลย”
สถานการณ์ที่ 95 เป็นสถานการณ์ที่มี ‘ดาบทั้งห้า’ เป็นกุญแจ
สถานการณ์ที่ผนึกของมังกรแห่งวันสิ้นโลกจะถูกปลดปล่อย
ผ่านกุญแจดาบทั้งห้า แต่ดาบเล่มนี้…

ความรู้สึกไม่สบายใจตัดผ่านหัวของผม ผมเงยหน้าขึ้นมอง
ท้องฟ้าและเห็นบอลผนึกของมังกรแห่งวันสิ้นโลกที่ก าลังมุ่ง
หน้ามาทางนี้ สิ่งที่ก าลังหลับใหลอยู่ภายในทรงกลมมืดนั้นเป็น
มังกรที่ร้ายกาจที่สุดในหนทางเอาชีวิตรอด
เดิมทียูจงฮยอคควรจะปลดปล่อยมังกรและได้รับมหาเรื่องราว
‘ผู้กู้อิสรภาพของมังกรแห่งวันสิ้นโลก’ เพื่อเข้าสู่สถานการณ์
สุดท้าย
「ในเวลานี้ คิมทกจาได้ตระหนักถึงวิธีการฆ่ายูจงฮยอค」
มือที่จับอยู่ที่ด้ามดาบสั่น
「นอกจากนี้ ฮันซูยองยังได้คิดสิ่งเดียวกันกับเขา」
***
คิมทกจาอ่านหนทางเอาชีวิตรอดซ้ าๆ ตลอดทั้งวัน เขาอ่าน
หน้าที่เขาอ่านไปแล้วและตรวจสอบว่ามันมีบรรทัดใดที่เขา
พลาดไป คิมทกจาดูเหมือนจะหาอะไรบางอย่าง หรือบางทีเขา

อาจจะไม่พบมัน เขามองลงไปยังสมาร์ทโฟนของเขา จับหัว
ของเขาอยู่หลายครั้ง และกระทั่งถอนหายใจออกมา”…เสียงดัง
หยุดพูด”
บางครั้งเขาดุก าแพงที่สี่ ไม่ว่ายังไง คิมทกจาก็พยายามอย่าง
หนัก มันเป็นความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่าง
ความพยายามที่อาจไม่มีใครเข้าใจ
ในไม่ช้า ความเด็ดเดี่ยวเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของคิมทก
จา มันไม่ใช่ความเด็ดเดี่ยวที่สามารถรวบรวมได้ในวันหรือสอง
วัน มันเป็นความเด็ดเดี่ยวที่มีแค่คนที่ได้อ่านเรื่องราวมาเท่านั้น
จึงจะมีได้
ด้วยความเด็ดเดี่ยวนั้น คิมทกจาได้อ่านหนทางเอาชีวิตรอด
อย่างต่อเนื่อง เขาอ่าน อ่าน และอ่านมันอีก
เขาอ่านมากี่ครั้งแล้ว? ดวงตาของคิมทกจาที่ก าลังเปล่ง
ประกายเหมือนดวงดาราเริ่มหรี่ลงทีละนิดๆ คิมทกจาผล็อย
หลับไป

ยูจงฮยอคจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
ด้านหลังของคิมทกจาที่เหนื่อยล้า เสียงกรนดังออกมาเป็น
ระยะๆ
มันมีประกายแสงที่เล็กมากๆ ในขณะที่ดวงตาของยูจงฮยอค
ฟื้นตัว จิตสังหารเต็มไปทั่วดวงตาที่ว่างเปล่า และจิตสังหารนี้ก็
เล็งไปที่คนๆ หนึ่ง ยูจงฮยอคขยับดาบเขย่าสวรรค์อย่างเงียบๆ
เขาไม่ได้ส่งเสียงในขณะที่เขาเดินเข้ามาและเล็งดาบไปที่ล าคอ
ของคิมทกจา
「ฮ่า ฮ่า อย่า ท า แบบนี้」
ยูจงฮยอคขมวดคิ้ว ก าแพงที่สี่ท าให้เกิดประกายแสงกระเด็น
ออกมา ราวกับว่ามันก าลังพยายามปลุกคิมทกจาขึ้น ยูจงฮ
ยอคส่งข้อความไปยังภาพลวงตาของก าแพงโดยใช้การ
ถ่ายทอดเสียง
– อย่าปลุกเขา ฉันจะตัดหัวของเขาทันทีถ้านายท าแบบนั้น
「อื ม」

ประกายแสงที่เกิดจากก าแพงที่สี่ลดลงอย่างรวดเร็ว ยูจงฮยอค
ไม่ได้เอาดาบออกไป และก าแพงที่สี่ก็วาดตัวอักษรในอากาศ
「นาย ต้อง การ อะ ไร?」
ยูจงฮยอคไม่พูดอะไร ดูเหมือนว่าเขาก าลังค้นหาค าพูดของเขา
หรือไม่เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ในเวลานั้นเอง ก าแพงที่สี่ก็
หัวเราะออกมาอย่างแปลกประหลาด
「ฮ่า ฮ่า เข้าใจ แล้ว」
“…”
「นาย สง สัย?」
ยูจงฮยอคยังไม่ตอบ และก าแพงที่สี่ก็หัวเราะเหมือนมันรู้ทุก
อย่าง ตัวอักษรของก าแพงที่สี่เริ่มเพิ่มขึ้น ในไม่ช้าตัวอักษรสี
ทองก็เต็มไปทั่วห้อง ยูจงฮยอคจ้องไปยังตัวอักษรที่ลอยอยู่
รอบตัวเขาและเอื้อมมือออกไปหาหนึ่งในนั้น ตัวอักษรดูเหมือน
จะตอบสนองต่อมือของเขาและเริ่มพูด

「”ชื่อของฉันคือคิมทกจา”」
「ผมมักจะแนะน าตัวเองกับผู้คนแบบนี้อยู่เสมอ และจากนั้น
ก็ตามด้วยความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นต่อมา」
มันเป็นเรื่องราวของโลกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ก าแพงสี่
หัวเราะคิกคัก
「น่า สน ใจ จริงๆ」
ยูจงฮยอคฟังเรื่องราวอย่างเงียบๆ สิ่งนี้ด าเนินต่อไปจนกระทั่ง
แสงสลัวยามรุ่งอรุณเริ่มปรากฏขึ้น
.
.
.
เมื่อถึงเวลาที่คิมทกจาตื่นขึ้น ยูจงฮยอคก็ก าลังพิงผนังอยู่ด้วย
สายตาที่ว่างเปล่า

“…ฉันผล็อยหลับไป บ้าเอ้ย”
คิมทกจายืนขึ้นด้วยผมที่กระเซอะกระเซิงและหยิบดาบกับ
สมาร์ทโฟนของเขาขึ้นมา เขามองออกไปนอกหน้าต่างและเห็น
กองก าลังของส านักงานใหญ่ที่มารวมตัวกันแล้ว พวกเขามา
รวมตัวกันเพื่อเคลียร์สถานการณ์ที่ 95 ณ ใจกลางปาร์ตี้ ฮันซู
ยองในชุดคลุมสีขาวก าลังมองมาทางนี้
วันนี้เป็นวันที่ ‘อวตารยูจงฮยอค’ จะต้องตาย
(จบตอน)