มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 295 – ผู้อ่านและนักเขียน (2)

นอกเหนือไปจากอาการวิงเวียนศีรษะรุนแรง มันเหมือนกับ
ประวัติศาสตร์ทั้งชีวิตของผมได้ถูกท าลาย
ผู้สนับสนุนของยูจงฮยอค ผมไม่รู้แน่ชัดว่ามันเป็นใคร มันไม่
อาจอธิบายหรือจ ากัดความอะไรได้เลย
ผมแค่ได้เห็นมัน มันทรงพลังและบริสุทธิ์มากๆ มันเป็น
เหมือนกับต้นก าเนินของความปรารถนาดั้งเดิม
เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังก้องอยู่ในหูของผม และผมก็ได้สติ
กลับมา ดาบสะบั้นเศียรสี่ปีศาจหยินครึ่งหนึ่งตกลงไปบนพื้น
การเชื่อมโยงของยูจงฮยอคไม่ได้ถูกท าลาย ผมล้มเหลว ผมหัน
หน้าไปและเห็นฮันซูยองก าลังเดินเข้ามาหาผม
“นายเห็นมันไหม?” ฮันซูยองยิ้มแปลกๆ ที่เอวของเธอ ดาบ
สะบั้นเศียรสี่ปีศาจหยินก าลังสั่นเหมือนกันกับของผม

“…เธอลองแล้วเหรอ?”
“แน่นอน ฉันลองในสเกลที่ใหญ่กว่านายอีก ฉันยืมพลังของ
เนบิวลา”
บางทีฮันซูยองคงได้ยืนยันถึงความเป็นจริงของผู้สนับสนุนใน
รูปแบบที่ชัดเจนกว่าผม
“มันบ้าอะไรกันเนี่ย?”
“ลองเดาดูสิ? ฉันก็ไม่รู้แน่ชัด ถึงกระนั้น ไม่ใช่ว่านายก็พอเดา
ได้หน่อยๆ เหรอ?”
ผมไม่ตอบ ฮันซูยองพูดต่อ “ตอนนี้แผนสุดท้ายของนาย
ล้มเหลวแล้ว มันไม่มีทางอื่นแล้ว”
“…”
“อย่างที่ฉันบอกไป ยูจงฮยอคเห็นด้วยกับแผนการนี้”
“ยูจงฮยอคเห็นด้วยเหรอ?”

“นายสามารถอ่านความคิดได้ นายไม่ได้ลองอ่านความคิดของ
ผู้ชายคนนี้เหรอ?”
มันมีเสียงดังออกมาในขณะที่ยูจงฮยอคปะทะกับดาบของฮันซู
ยอง ผมมองแผ่นหลังของยูจงฮยอคที่ขวางอยู่ตรงหน้าของผม
เห็นได้ชัดว่าผมสามารถใช้มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สองกับ
เขาได้ในตอนนี้ ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเรียกใช้สกิล
[สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[ความเข้าใจของคุณต่อบุคคลนี้เพียงพอแล้ว และมุมมองนัก
อ่านพระเจ้าขั้นที่สองถูกเปิดใช้งาน!]
ความคิดของยูจงฮยอคดังขึ้นมาในหัวของผม ค าพูดส่วนใหญ่
ลอยอยู่ในอากาศเหมือนกับฝุ่นเพราะสติของเขาจมลึกลงไป
มันมีค าสองค าที่ตกลงมาข้างๆ ผมเหมือนกับหิมะ และจากนั้น
ก็มีหิมะตกหนักลงมา
.
.

「ฉันอยากตาย」
「ฉันอยากตาย」
「ฉันอยากตาย」
.
.
ผมก าลังมองดูตัวตนภายในของมนุษย์ที่ถูกควบคุมไว้ในเนื้อ
เรื่องของหนทางเอาชีวิตรอด
ฮันซูยองเดินเข้ามาหาผมในขณะที่ผมยืนนิ่งอยู่ ผมของเธอถาก
ปลายคางของผมไปในขณะที่เธอเอื้อมมือมาที่เสื้อคลุมของผม
และหยิบอารอนดิกท์ไป ฮันซูยองหัวเราะในขณะที่เธอรวบรวม
ดาบทั้งห้าได้แล้วและก้าวถอยออกไป
ยูจงฮยอคยืนนิ่ง เมื่อฮันซูยองเสียบดาบทั้งห้าลงไป ยูจงฮยอคก็
จะถูกขังไปตลอดกาล จากนั้นเขาก็จะได้ในสิ่งที่เขาต้องการ นี่
คือจุดสิ้นสุดของโลกนี้

ในเวลานั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงบางอย่างในหูของผม มันเป็น
เสียงที่เล็กมาก เสียงเล็กๆ ที่อยู่ท่ามกลางเสียงจ านวนนับไม่
ถ้วน
ผมวางดาบสะบั้นเศียรสี่ปีศาจหยินที่หักไว้บนบ่าและพุ่งเข้าหา
ฮันซูยองในระยะไกล เสื้อคลุมของเธอยุบลงไปด้วยการคว้าจับ
อันรุนแรง และฮันซูยองก็หันหน้ามาพร้อมกับขมวดคิ้ว “นาย
ยังต้องการอะไรอีก?”
ผมมองไปยังยูจงฮยอค ผมได้ยินมันชัดเจน ผมยังฟังอยู่
「ฉันต้องการมีชีวิตอยู่」
มันเลือนรางมากแต่มันก็เป็นเสียง เขาพูดมันอย่างชัดเจน ฮันซู
ยองผละออกจากมือของผมด้วยท่าทางหงุดหงิด
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ยูจงฮยอคจะต้องตายเพื่อให้นายและฉัน
บรรลุในสิ่งที่พวกเราต้องการ”
“เธอไม่รู้ว่าฉันต้องการอะไร”

ผมจับศรัทธาไม่แตกสลาย ดาบร่ าร้องออกมา และฮันซูยองก็
ก้าวถอยออกไปจากผมด้วยใบหน้าแข็งกระด้าง
“นายจะท าบ้าอะไร? มันไม่มีทางอื่นส าหรับนายแล้ว”
ใช่แล้ว มันไม่มีทาง พันธสัญญาต่างโลกหมายความว่าผมไม่มี
ทางช่วยยูจงฮยอคได้ มันไม่มีของแบบนี้อยู่ในหนทางเอาชีวิต
รอดที่ผมอ่านมาทั้งคืน
“มันมีวิธี”
อย่างไรก็ตาม มันก็ยังมีอีกวิธี
“ยูจงฮยอค!”
เมื่อผมตะโกนออกมา ยูจงฮยอคก็วิ่งมาดุจสายฟ้าฟาดและ
โจมตีฮันซูยอง ในช่องว่างสั้นๆ ยูจงฮยอคได้ชิงดาบสี่เล่มไป
จากฮันซูยอง

ดาบศักดิ์สิทธิ์อัสคาลอน ดาบสายฟ้าแกรม ดาบมังกรริดิล ดาบ
สังหารมังกรอารอนดิกท์ พวกมันคือดาบที่มีเรื่องราวแห่งการ
ฆ่ามังกร พวกมันเป็นกุญแจแห่งสถานการณ์นี้
“ตอนนี้แหละ ยูจงฮยอค! ปลดปล่อยมังกรแห่งวันสิ้นโลก!”
“ไร้สาระน่า?!”
ฮันซูยองที่ก าลังโกรธพุ่งเข้าหายูจงฮยอค ผมกระแทกเข้ากับ
ร่างของฮันซูยองและกลิ้งไปพร้อมกับเธอ ฮันซูยองเตะผมใน
ขณะที่ตะโกนออกมา “มันมีดาบแค่สี่เล่ม! นายไม่มีทางเคลียร์
สถานการณ์ได้!”
“ไม่ มันยังมีอีกเล่ม”
ผมดึงดาบเล่มหนึ่งออกมา ดาบตัดหญ้า มันเป็นดาบที่ผมได้รับ
มาจากโอโรจิในดินแดนแห่งสันติ ผมใช้ดาบตัดหญ้าเพื่อสังหาร
เงาของโอโรจิ และมันก็ได้สืบทอดเรื่องราวของการสังหารมังกร

“เอามันไป ยูจงฮยอค!” ยูจงฮยอครับดาบที่พุ่งมาด้วยวิถีแห่ง
สายลม ในที่สุด ดาบสังหารมังกรทั้งห้าเล่มก็มารวมกัน ฮันซู
ยองตะโกนออกมา “ไอ้บ้าเอ้ย…!”
มันมีความขัดแย้งกันระหว่าง ‘สถานะ’ ที่ฮันซูยองและผม
ปลดปล่อยออกมา ผมเปิดใช้งานการปล่อยกระแสไฟฟ้าพร้อม
กับมีพลังงานสีฟ้าพุ่งเข้าใส่ฮันยูซอง ฮันซูยองถูกผลักโดยพลัง
เวทมนตร์และตะโกนออกมา “ทุกคน หยุดยูจงฮยอคไว้!”
เสียงตะโกนของฮันซูยองท าให้ดวงตาของสมาชิกปาร์ตี้ที่
กระจัดกระจายออกไปหันไปทางยูจงฮยอคในเวลาเดียวกัน
“ฉันจะจับเขาเอง!”
คิมนัมอุนเห็นยูจงฮยอคก่อนและทะยานออกไป
“บ้าเอ้ย ฉันคิดไว้แล้วว่านายต้องทรยศ…!”
ลีจีฮเยและลีฮุนซึงตะโกนตามมา สามในร้อยของคนที่ทรงพลัง
ที่สุดในหนทางเอาชีวิตรอดก าลังวิ่งเข้าหายูจงฮยอคพร้อมกัน

ฮันซูยองปลดปล่อยออร่าอันน่าเกรงขามและตะโกนใส่ผม
“นายรู้ไหมว่านายก าลังจะท าอะไร? ถ้าสถานการณ์นี้ถูก
เคลียร์―”
ค าพูดต่อมาของฮันซูยองไม่ดังออกมา ผมมองไปยังแผ่นหลัง
ของยูจงฮยอคในขณะที่เขามุ่งหน้าไปหาผนึก
「คิมทกจาคิดเกี่ยวกับยูจงฮยอคในรอบที่สามที่ก าลังผ่าน
สถานการณ์ไปอย่างเงียบๆ」
ดาบที่ลีจีฮเยกวัดแกว่งเข้าใส่แผ่นหลังของยูจงฮยอค
「เขาคิดถึงยูซานอาและฮันซูยองในรอบที่สาม」
ลีฮุนซึงคว้าข้อมือของยูจงฮยอคไว้ในขณะที่คิมนัมอุนเล็งเพลิง
ทมิฬไปยังใบหน้าของยูจงฮยอค
「เขาคิดมานานแล้วเกี่ยวกับจางฮีวอนและเด็กๆ ลีกิลยังกับ
ชินยูซอง」

ยูจงฮยอคไม่ได้ล้มลง เสื้อคลุมของเขาขาด และเขาก็ก้าวไป
ข้างหนัาพร้อมกับหลั่งเลือดออกมา ลีจีฮเยและลีฮุนซึงถูกกวาด
ออกไปโดยวิถีดาบทลายนภา
「เขาคิดถึงลีจีฮเยที่เรียกเขาว่า ‘ขยะ’ และลีฮุนซึงที่ท าปลอก
กระสุนหาย」
…ผมอยากเห็นมัน
「ดังนั้นในที่สุดคิมทกจาจึงตัดสินใจ」
ผมบอกกับฮันซูยอง “ฉันจะไม่กลับไปที่รอบที่สาม”
“นายพูดบ้าอะไร? นาย…”
“ฉันจะอยู่ที่นี่และดูตอนจบกับผู้คนที่นี่”
ตอนจบของโลกใบนี้ไม่ใช่ตอนจบที่ผมต้องการ
「มันอาจใช้เวลานานมาก บางทีฉันอาจจะไม่สามารถกลับไป
ได้」

ถึงกระนั้น มันก็ยังจบ
“นักเขียนลับไม่ใช่เทพเจ้าภายนอกคนเดียวของโลกนี้ มันจะมี
วิธีอื่นในการกลับไป การเคลียร์สถานการณ์และไปยังตอน
จบ…”
“อย่าพูดจาไร้สาระนะ! ไม่ส าคัญว่านายจะท าอะไร! นายยังไม่รู้
ตอนจบของเรื่องราวนี้ด้วยซ้ า!”
“ฉันไม่รู้”
ผมพูดในขณะที่ผมมองตามยูจงฮยอคที่ทะยานขึ้นสู่ผนึก
“ฉันจะสร้างมันด้วยตัวเอง”
ฮันซูยองทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าและยิงหอกสีด าเข้าใส่แผ่น
หลังของยูจงฮยอค ผมกระโดดเอาตัวไปบังหอกแทน มันเจ็บ
มาก แต่ผมก็ไม่ถอย ดวงตาของฮันซูยองเต็มไปด้วยจิตสังหาร
ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
“จะเอาแบบนี้เหรอ?” ฮันซูยองข่มขู่ผมตรงๆ

[กลุ่มดาว ‘ผู้ก ากับการกระท าอันล้มเหลวครั้งสุดท้าย’ ก าลัง
มองมาที่คุณ]
เสียงหัวเราะดังออกมา เหมือนกับผม ฮันซูยองในรอบนี้ไม่ได้มี
ผู้สนับสนุน เธอคือกลุ่มดาวเหมือนกับผม เธอกระทั่งถือศรัทธา
ไม่แตกสลายที่เหมือนกันกับในมือของผม
ศรัทธาไม่แตกสลายเปล่งประกายด้วยแสงสีด าที่กล้าแกร่งมาก
ยิ่งกว่าของผม เมื่อดาบสีด าปรากฏขึ้นตรงหน้าของผม ผมก็ใช้
พลังงานดาราบริสุทธิ์และขวางการโจมตีไว้ มันเห็นได้ชัดว่าถูก
ขวางไว้ แต่กระดูกข้อมือของผมก็บิดเบี้ยวจากแรงกระแทก
ร่างของฮันซูยองเริ่มแบ่งตัว อวตาร ร่างแยกจ านวนนับไม่ถ้วน
กระโจนเข้าหายูจงฮยอคและผมในเวลาเดียวกัน ผมเคลื่อนไหว
เพื่อหยุดพวกเธอ หน่วย 503 ของโจฟิเอลมีคุณสมบัติในการ
หยุดร่างแยกเหล่านี้
“โจฟิเอล!”

อย่างไรก็ตาม ทูตสวรรค์โจฟิเอลก็ไม่ตอบ ผมเดาได้ว่าท าไม
บางทีเธออาจจะไม่ชอบทางเลือกในตอนนี้ของผม ทูตสวรรค์
ต้องการกลับไปยังโลกเดิม
อึดใจต่อมา
[เรื่องราว ‘ผู้เป็นที่รักแห่งทูตสวรรค์’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลี่แห่งราศีกุมภ์’ รู้สึกดีต่อคุณ]
ทูตสวรรค์กาเบรียลส่งข้อความมาให้ผม ในเวลาเดียวกัน ตาชั่ง
แห่งความชอบธรรมของกาเบรียลก็ถูกสร้างขึ้นในมือข้างหนึ่ง
[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลี่แห่งราศีกุมภ์’ ก าลังมองมาที่คุณ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้บัญชาการแห่งดอกดาวกระจายแดง’ สับสน]
ผมไม่รู้ว่าท าไมกาเบรียลจึงเลือกช่วยผม สิ่งเดียวที่ผมมั่นใจก็
คือผมต้องการความช่วยเหลือของเธอมาก ฮันซูยองวิ่งและ
ตะโกน”ผู้อ่านไม่ควรมารบกวนฉัน เจ้าของเรื่องราวคือ
นักเขียน! โลกควรจะจบลงตรงนี้!”

“เธอไม่ได้เป็นเจ้าของเรื่องนี้เช่นกัน ตอนจบแบบนั้นจะมีแค่ใน
โลกของเธอ!”
ผมฟันร่างอวตารของฮันซูยองหลายสิบคนและบินขึ้นไปทาง
เมฆด า ศรัทธาไม่แตกสลายทั้งสองปะทะกันในอากาศ ธาตุ
ศักดิ์สิทธิ์และธาตุความมืดปะทะกันและก่อให้เกิดเสียงแปลกๆ
นอกเหนือจากการระเบิดอันทรงพลัง การปล่อยกระแสไฟฟ้า
ของผมก็หมดสภาพไป
ผมกลิ้งไปมาบนพื้นในขณะที่ถูกปกคลุมไปด้วยบาดแผล
อวตารส่วนใหญ่ของฮันซูยองหายไป แต่เธอก็ยังแข็งแกร่งอยู่ดี
ในขณะที่ฮันซูยองซึ่งก าลังโกรธวิ่งผ่านเศษฝุ่นเข้ามาหาผม ผม
ก็ตะโกนออกมา”ไป! ยูจงฮยอค!”
ร่างของยูจงฮยอคทะยานขึ้นไปในอากาศ และในที่สุดเขาก็
มาถึงผนึก
[ใส่กุญแจห้าดอกลงไปในผนึก]
ฮันซูยองตะโกนออกมา “ไม่!”

ดาบทั้งห้าเล่มถูกเสียบลงไป มันมีเสียงของรูกุญแจถูกเปิดออก
[มีคนปลดปล่อย ‘ผนึกของมังกรแห่งวันสิ้นโลก’]
[เงื่อนไขการเคลียร์สถานการณ์เสร็จสมบูรณ์]
พลังของมังกรที่ก าลังหลับใหลอยู่ถูกปลุกขึ้นมา ท้องฟ้าทั้งหมด
ทอประกายเหมือนหลอดไฟยักษ์ ท้องฟ้าถูกแบ่งครึ่งเป็น
กลางวันและกลางคืน ผมรู้สึกถึงเจ้าของมหาเรื่องราวที่ก าลัง
ตื่นขึ้นมา
[กลุ่มดาวแห่งเนบิวลา ‘โอลิมปัส’ ประหลาดใจ]
[กลุ่มดาวแห่งเนบิวลา ‘พระเวท’ ชักธงเรือของพวกเขา]
[กลุ่มดาวแห่งเนบิวลา ‘พาไพรัส’ ระวังตัว]
ข้อความของเนบิวลาดังออกมาในขณะที่เงาของมังกรที่ติดอยู่
ในผนึกเผยตัวออกมา ผมรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นตามมา
ไม่นานหลังจากนั้น มังกรแห่งวันสิ้นโลกก็ค ารามออกมาและ
เหวี่ยงหางของมันเข้าใส่กลุ่มดาวในการถ่ายทอดสดดวงดาวอัน

ไกลโพ้น หนึ่งในสามของท้องฟ้ามืดได้หายไป บางทีถ้าพวกเขา
โชคร้ายจริงๆ―
「คิมทกจา」
ผมหันไปและเห็นยูจงฮยอคก าลังถือดาบเขย่าสวรรค์อยู่ข้างๆ
ผม เขาดูเหมือนจะไม่สนใจว่าสถานการณ์จะถูกเคลียร์หรือไม่
ในเวลาที่พวกเราสบตากัน ผมก็ขนลุกขึ้นมา
…ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ภาวะซึมเศร้าเสื่อมถอยถูกปลดปล่อย?
ดวงตาทั้งสองที่ก าลังจ้องมองมาที่ผมตื่นตัวอย่างชัดเจน ไอ้
หมอนั่นถามผม
「โลกที่นายแสดงให้เห็น มันมีอยู่จริงๆไหม?」
(จบตอน)