มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 296 – ผู้อ่านและนักเขียน (3)

ผมไม่อาจหาค าตอบให้กับค าถามของยูจงฮยอคได้ ผมไม่เข้าใจ
ว่าเขาหมายถึงอะไรกันแน่ จากนั้นผมก็ได้ยินมันอีกครั้งผ่าน
มุมมองนักอ่านพระเจ้า
「โลกที่นายอยู่มีอยู่จริงๆ เหรอ?」
จากนั้นผมก็ตระหนักได้ว่ายูจงฮยอคก าลังพูดถึงอะไร เขาได้
เห็นโลกที่ผมอาศัยอยู่
「ฮิ ฮิ」
ก าแพงที่สี่หัวเราะอย่างซุกซน ในช่วงเวลาที่ผมก าลังจะเปิด
ปาก ฮันซูยองก็วิ่งเข้ามาและกระแทกหลังของผม จากนั้นก็กด
ผมลงกับพื้น “ยูจงฮยอค! ไม่ใช่ว่านายสัญญากับฉันไว้เหรอ?”

เสียงของฮันซูยองเต็มไปด้วยความโกรธ “นายจะตายที่นี่ และ
ฉันก็จะได้โลกใบใหม่ นั่นคือเงื่อนไขของการแลกเปลี่ยนของเรา
ท าไมนายถึงท าแบบนี้?”
ผมรู้สึกถึงรสชาติของดินในขณะที่ริมฝีปากแตะพื้น
「คิมทกจาก าลังคิดถึงแผนการของเขาในอนาคต」
เป็นอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่ายูจงฮยอครู้สึกอย่างไรผ่านความทรงจ า
ของผม อย่างไรก็ตาม เมื่อมองจากท่าทีของเขา ผมก็ไม่คิดว่า
เขาจะยอมแพ้ในชีวิตนี้ เสียงร้องอันน่าสะพรึงกลัวดังออกมา
จากผนึกด้านบน
[อ๊ากกกกก…]
[ทุกคนหนี! รีบหนีไปจากสถานการณ์นี้เร็ว!]
กลุ่มดาวที่ก าลังประหลาดใจพากันหลบหนีไปจากสถานการณ์
ทีละคน แม้แต่เนบิวลาบนท้องฟ้าก็ยังถูกมังกรขย้ า วันสิ้นโลก
คือตัวตนแบบนี้จริงๆ สาเหตุหลักของการล่มสลายแห่งเอเด็น
ภัยพิบัติที่เลวร้ายที่สุดแห่งการถ่ายทอดสดดวงดาว

ท่ามกลางเรื่องทั้งหมดนี้ ฮันซูยองตะโกนใส่ยูจงฮยอค “มันเป็น
เพราะชายคนนี้เหรอ?”
ฮันซูยองจับหัวของผมและตะโกนออกมา “เขาท าอะไรกับจิต
วิญญาณของนายงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่านายอยากตายนักเหรอ?
ไม่ใช่ว่านายเหนื่อยแล้วเหรอ? ไม่ใช่ว่านายอยากหยุดการท า
สถานการณ์งั้นเหรอ?”
ทุกๆ ค าพูดของฮันซูยองดูเหมือนจะทิ่มแทงหน้าอกของผม ยู
จงฮยอคท าหน้าไร้อารมณ์ แต่ผมก็รู้ว่าเขากลับมาแล้ว ยูจงฮ
ยอคแห่งรอบที่ 1863 ยูจงฮยอคแห่งนิยายต้นฉบับที่ผมรู้จัก
เมื่อแม่ของผมถูกขังอยู่ในคุก เมื่อผมถูกรังแก เมื่อผมนั่งสอบ
เมื่อผมเข้ากองทัพ และเมื่อผมเข้าบริษัท มันคือยูจงฮยอคที่ผม
เฝ้าดูมาตลอด ยูจงฮยอคผู้เยือกเย็น ฉลาด และไม่เคยยอมแพ้
ผมใช้ชีวิตอยู่ด้วยการเฝ้ามองยูจงฮยอคแบบนี้ ผมมีชีวิตอยู่มา
ได้เพราะเขา ดังนั้นผมจึงไม่อยากปล่อยให้เขาตาย

ถ้ายูจงฮยอคตายที่นี่ หนทางเอาชีวิตรอดที่ผมรู้จักก็คงจะ
หายไปตลอดกาล
ยูจงฮยอคค่อยๆ พูดออกมา
“ฉันอยากตาย”
มันเป็นเสียงที่ชัดเจน แต่มันก็มีเสียงหนึ่งเท่านั้นที่ชัดเจน
ส าหรับผม
「ฉันต้องการมีชีวิตอยู่」
มือของผมจับพื้นแน่น ฮันซูยองตะโกนออกมา “งั้นท าไมนาย
ถึงท าแบบนี้? บ้าเอ้ย ท าไมนายถึงยังมีชีวิตอยู่?”
“…”
“งั้นก็เข้าไปในผนึก เอาดาบออกมาและท าอะไรสักอย่าง!”
ฮันซูยองรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ฮันซูยองทรุดตัวลง โลกที่เธอฝัน
ถึงก าลังพังทลายลงเป็นครั้งแรก

ยูจงฮยอคไม่ตอบ ฮันซูยองไม่อาจเอาชนะอารมณ์ของเธอได้ใน
ขณะที่เธอโยนผมออกไปและวิ่งไปหายูจงฮยอค
ศรัทธาไม่แตกสลายขยับเข้าหาล าคอของยูจงฮยอค ใน
ท้ายที่สุด ฮันซูยองก็ไม่อาจตัดคอของยูจงฮยอคได้
“บ้าเอ้ย…!” ดาบของฮันซูยองหยุดลงในขณะที่ผมสัมผัสกับ
ล าคอของยูจงฮยอค
ฮันซูยองเองก็รู้ ถ้าเธอฆ่ายูจงฮยอค เขาก็จะเสื่อมถอย ผมยืน
ขึ้นและบอกกับเธอ”ยอมแพ้ซะเถอะ ฮันซูยอง”
“หุบปาก!”
“เธอพลาดแล้ว ตอนนี้เธอจ าเป็นต้องหาวิธีใหม่”
“หุบปาก! นายจะไปรู้อะไร? สิ่งต่างๆ ที่ฉันท ามาจนถึง
ตอนนี้―”
ยูจงฮยอคมองไปยังดาบที่แตะล าคอของเขาและพูดออกมา
“ฉันอยากตาย”

「ฉันต้องการมีชีวิตอยู่」
“ฉันจะจบมันตรงนี้”
「หากมีโอกาส เหมือนกับโลกที่ฉันเห็น…」
ร่างกายของยูจงฮยอคสั่น มันเป็นการสั่นอันรุนแรงจากสอง
ตัวตนอันแตกต่างที่ก าลังปะทะกัน ความเจ็บปวดดูเหมือนจะ
แย่ลงในขณะที่ยูจงฮยอคจับหัวของเขาและค่อยๆ ทรุดตัวลง
ฮันซูยองที่ก าลังประหลาดใจก้าวถอยไปในขณะที่คลื่นกระแทก
อันทรงพลังระเบิดออกมาจากร่างของยูจงฮยอค
ร่างของฮันซูยองกระเด็นมาทางผม และผมก็กลิ้งไปตามพื้น
เรื่องราวไหลออกมาจากร่างของยูจงฮยอค ความทรงจ าของยู
จงฮยอคในรอบที่ 1863 หมุนไปในอากาศ และลอยผ่านผม
กับฮันซูยอง ในความทรงจ าเหล่านั้น ยูจงฮยอคพูด
「”ฮันซูยอง หาทางฆ่าฉันซะ”」
จากนั้นฮันซูยองในความทรงจ าก็พยักหน้า

「”โอเค แต่สัญญากับฉัน นายจะช่วยฉัน”」
มันเป็นค าสัญญาระหว่างคนทั้งสองที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน รอบที่
1863 ซึ่งดูสมบูรณ์แบบเกิดขึ้นจากความเสียสละของคนๆ
เดียว ในรอบนี้ ยูจงฮยอคได้สูญเสียทุกๆ อย่างไป
「”ถ้านายท าตามแผนของฉัน ฉันก็ไม่อาจช่วยน้องสาวของ
นายได้”」
เขาสูญเสียน้องสาวของเขา
「”ฉันไม่อาจช่วยเซียนดาบทลายนภาและปรมาจารย์ทลาย
นภาได้ มันไม่มีเวลาส าหรับบู๊ลิ้ม”」
เขาสูญเสียอาจารย์ของเขา
「”กลายเป็นศัตรูของโลก ด้วยวิธีนั้น ทุกคนที่เป็นศัตรูของ
นายจะมารวมตัวกันได้”」

ด้วยความประสงค์ของเขา เขาได้กลายเป็นปีศาจของโลกใบนี้
ในรอบที่ 1863 ยูจงฮยอคไม่มีความสุข เขาอับโชคยิ่งกว่ารอบ
ไหนๆ
ผมตะโกนผ่านฟันที่กัดกันแน่น “ยูจงฮยอค!”
ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ผมเข้าใจจิตใจของยูจงฮยอคที่ต้องการ
จะตาย แต่ผมก็ยังบังคับให้เขามีชีวิตอยู่ มันเป็นเพราะค าพูด
ของผม
งั้นแบบไหนมันถูกต้องล่ะ?
ยูจงฮยอคถาม 「โลกที่นายแสดงให้เห็น มันมีอยู่จริงๆ
เหรอ?」
ผมไม่รู้ว่าการพูดแบบนี้จะเป็นการปลอบประโลมยูจงฮยอคไหม
ผมตะโกนออกมาด้วยพลังทั้งหมด
[มันมีอยู่จริง]

นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมสามารถสื่อถึงเขาได้ มันเป็นสถานที่ที่เขาไม่
อาจเห็นหรือได้ยิน แต่มันก็มีอยู่จริงแน่นอน จากนั้นยูจงฮยอคก็
ตอบ 「…เข้าใจแล้ว」
น่าแปลก ในเวลานั้น การแสดงออกของยูจงฮยอคก็ดูสบาย
「นายสามารถกลับไปที่โลกนั้นได้ถ้าฉันตายใช่ไหม?」
“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น ถึงยังไง ฉันก็จะหาทาง นายไม่จ าเป็นต้อง
ตาย มันอาจจะใช้เวลา แต่มันก็น่าจะมีวิธี…!”
ผมสรุปข้อมูลในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว อนาคตที่เป็นไปได้ที่ดี
ที่สุดถูกวาดขึ้นในหัวของผม โลกของรอบที่สามมียูซานอา
และฮันซูยองและคงจะปลอดภัยจนกว่าผมจะกลับไป ในรอบที่
1863 สถานการณ์ที่ 95 ได้ถูกเคลียร์แล้ว มันมีคนมากมายที่
รอดชีวิต ดังนั้นถ้าผมดิ้นรนไปอีกสัก 3 – 5 ปีที่นี่…
ผมเงยหน้าขึ้นและเห็นยูจงฮยอคก าลังมองมาทางนี้
「มันสายไปแล้ว」

ราวกับว่าเขารู้ทุกอย่าง
「หากนายอยู่ที่นี่ นายจะไม่อาจช่วยโลกใบนั้นได้」
ในช่วงเวลาที่ผมต้องการจะปฏิเสธมัน ยูจงฮยอคก็ยืนขึ้น
แรงสั่นสะเทือนจากยูจงฮยอคเริ่มเพิ่มมากขึ้นและดูเหมือนว่า
จะมีตัวเขามากกว่าหนึ่งคน
[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ เข้าถึงช่วงเวลาแห่งการวิวัฒนาการของ
แอตทริบิวต์!]
[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ได้รับแอตทริบิวต์ใหม่!]
ยูจงฮยอคแยกร่างออกมาพร้อมกับแสงเจิดจ้าและมองมาที่ผม
「ฉันอยากรู้เกี่ยวกับ ■■ ของโลก」
เรื่องราวไหลบ่า และยูจงฮยอคก็แยกออกเป็นสองคน ผมรู้จักส
กิลนี้

อวตาร สกิลที่มีแค่คนที่มีแอตทริบิวต์ ‘นักเขียน’ เท่านั้นที่จะ
สามารถใช้ได้ จนกระทั่งตอนนี้ มันคือสกิลเฉพาะตัวของฮันซู
ยอง
“ยูจงฮยอค! น-นาย…!” ไหล่ของฮันซูยองสั่นในขณะที่เธออ้า
ปาก ความสับสนที่แท้จริงของเธอถูกถ่ายทอดผ่านมุมมองนัก
อ่านพระเจ้า
「จะเกิดอะไรขึ้นถ้าตัวตนของคนๆ หนึ่งสามารถแบ่งแยกเป็น
สองส่วนได้อย่างเท่าเทียมกัน?」
ฮันซูยองนับหมื่นคนก าลังพูดคุยกัน
「ถ้าเอกลักษณ์ของคนๆ หนึ่งถูกแยกออกเป็นเอกลักษณ์สอง
ส่วนที่เท่ากันและแยกจากกัน อันไหนที่จะสามารถเรียกได้ว่า
เป็นของจริง?」
ผมหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง ความทรงจ าของฮันซูยองใน
รอบที่ 1863 ร่างของเธอซึ่งถูกแยกออกเป็นสองส่วนอย่าง
แม่นย าข้ามศีรษะของผมไปเหมือนกับภาพพาโนรามา มันเป็น

ประสบการณ์ของฮันซูยองและประสบการณ์ของยูจงฮยอค
ด้วย
ยูจงฮยอคแยกออกเป็นสองคนพร้อมกับแสงเจิดจ้าและ
เผชิญหน้ากัน ยูจงฮยอคพูดออกมา “ฉันอยากตาย”
จากนั้นยูจงฮยอคอีกคนก็พูดออกมา “ฉัน…”
ยูจงฮยอคอีกคนไม่พูด แต่มองลงไปยังเสื้อคลุมสีด าที่มีรอย
เปื้อนของเขา เขาโยนเสื้อคลุมของเขาลงไปบนพื้น
“ฉันอยากมีชีวิตอยู่”
เสื้อคลุมสีขาวที่เคยถูกคิมนัมอุนสวมใส่ตกอยู่บนพื้น มันเป็น
เสื้อคลุมมิติอนันต์ที่ผมให้เขายืม ยูจงฮยอคหยิบมันขึ้นมาและ
สวมมัน เสื้อคลุมสีขาวพอดีกับร่างกายของเขาเหมือนกับว่ามัน
ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาตั้งแต่แรก
ยูจงฮยอคในเสื้อคลุมสีขาวเผชิญหน้ากับอีกคนในเสื้อคลุมสีด า
“มีทางเดียวเท่านั้น”

ยูจงฮยอคทั้งสองคนชี้ดาบเขย่าสวรรค์ของตนเข้าหากัน
[ผู้สนับสนุนของอวตาร ‘ยูจงฮยอค’ ก าลังมองมายังอวตาร
ของเขา]
สมาชิกปาร์ตี้ตะโกนออกมาด้วยความสับสน
“น-นายจะท าอะไรน่ะ?”
“ท าไมจู่ๆ นายถึงมีสองคน?”
ในอากาศ พลังงานของวิถีดาบทลายนภาทั้งสองสายเข้าปะทะ
กัน
“โอ้พระเจ้า ชายคนนั้น…”
ฮันซูยองมีความคิดเช่นเดียวกับผม
「คนๆ หนึ่งกลายเป็นสอง」
「อย่างไรก็ตาม มันก็มีผู้สนับสนุนเพียงคนเดียวเบื้องหลังคน
ทั้งสองเท่านั้น」

นี่คือค าตอบที่ยูจงฮยอคพบ ผมตะโกนใส่เขา “หยุด ยูจงฮยอค!
ฉันบอกให้หยุด!”
วิธีที่จะส่งผมกลับไปยังรอบที่สามและเคลียร์สถานการณ์
วิธีการตายแต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ในเวลาเดียวกัน
“ไม่ว่าใครจะรอด อีกคนก็ต้องเสื่อมถอย!”
ยูจงฮยอคทั้งสองไม่สนใจเสียงของผม
「ฉันจะตาย」
「ฉันจะเสื่อมถอย」
ยูจงฮยอครู้ดี เขารู้ดีมาก แต่เขาก็เลือกวิธีนี้
「เรื่องราวจบลงตรงนี้」
「อีกครั้ง ทุกๆ สิ่งจะเริ่มต้นจากจุดเริ่มต้น」
มันมีตอนจบของโลกนี้ที่ทั้งฮันซูยองและผมก็รู้ เสื้อคลุมสีด าถูก
แทงด้วยดาบเขย่าสวรรค์ มันเป็นครึ่งหนึ่งของความทรงจ าของ

เขา ความทรงจ ามากมายที่ยูจงฮยอคสะสมมากระจัดกระจาย
ไปในอากาศ
อักขระ ‘การเสื่อมถอย’ สามารถเปิดใช้งานได้จากด้านใดด้าน
หนึ่งเท่านั้น ดังนั้นผมจึงสามารถมองเห็นมันได้ ยูจงฮยอคเสื้อ
คลุมสีด าคือคนที่เลือกจะตาย
[อวตาร ‘ยูจงฮยอค’ เสียชีวิตแล้ว]
ฝั่งตรงข้ามคือยูจงฮยอคในเสื้อคลุมสีขาว ยูจงฮยอคฆ่าตัวเอง
ด้วยน้ ามือของตัวเอง อย่างไรก็ตาม เขาก็ถูกแทง ดาบเขย่า
สวรรค์แทงเข้ามาที่ท้องของเขา ไม่ว่าจะเร็วหรือช้า เขาเองก็
ก าลังจะตาย
[ผู้สนับสนุนของอวตาร ‘ยูจงฮยอค’ ก าลังมองมายังอวตาร
ของเขา]
[อักขระ ‘การเสื่อมถอย LV.???’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[อวตาร ‘ยูจงฮยอค’ ยอมรับเจตจ านงของผู้สนับสนุนของเขา]

แม้กระนั้นยูจงฮยอคก็ไม่ตาย เขาคงจะลืมตาขึ้นมาในความมืด
และปรากฏตัวขึ้นบนรถไฟใต้ดินในรอบที่ 1864 จากนั้นก็
เริ่มต้นทุกๆ อย่างอีกครั้ง
「นี่คือรางวัลส าหรับการแสดงโลกของนายให้ได้เห็น」
เรื่องราวบางเรื่องไหลออกมาจากปลายนิ้วของยูจงฮยอคในเสื้อ
คลุมสีขาวและมาถึงผม
[เรื่องราวของตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ถูกมอบให้กับคุณ]
ผมเดินเข้าหายูจงฮยอค คนที่ปกป้องวัยเด็กของผมก าลังจะ
หายไปในโลกที่ผมไม่รู้จัก
「รอบต่อไป…」
ร่างของยูจงฮยอคเริ่มกระจัดกระจาย ผมไม่ได้ยินความคิดของ
ยูจงฮยอคผ่านมุมมองนักอ่านพระเจ้าอีก มุมมองนักอ่านพระ
เจ้าไม่ได้ผลกับเขาอีกต่อไป
[บุคคลนี้ไม่ใช่ ‘ตัวละคร’]

ร่างของยูจงฮยอคจางหายไปในแสงสว่างของโลกใบนี้ เมื่อถึง
เวลาที่ผมเดินโซเซเข้าไปหาเขา ยูจงฮยอคก็หายไปจากโลก
แล้ว ผมมองย้อนกลับไปและเห็นฮันซูยองที่ก าลังนั่งอยู่ด้วย
ใบหน้าที่สิ้นหวัง
[คุณได้เคลียร์เงื่อนไขของพันธสัญญาต่างโลกแล้ว]
แสงสว่างเจิดจ้าเต็มไปทั่วอากาศเฉกเช่นเถ้าถ่าน และเผยให้
เห็นความเป็นจริงอันซีดจาง ในนั้น ยูจงฮยอคก าลังเดินไปยัง
โลกที่พวกเราไม่รู้จัก
(จบตอน)