มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 297 – ผู้อ่านและนักเขียน (4)

ยูจงฮยอคตาย
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่นไหวอย่างรุนแรง]
มันไม่ได้รู้สึกเหมือนจริง
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่นอย่างรุนแรง]
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ เปิดใช้งานอย่างรุนแรง!]
ผมหายใจไม่ออกจากความหวาดกลัวที่เต็มอยู่ทั่วปอดของผม
ท าไมจู่ๆ ยูจงฮยอคถึงได้แอตทริบิวต์ ‘นักเขียน’ และท าไมเขา
ถึงเลือกที่จะตายหรือเสื่อมถอย? ผมดูเหมือนจะรู้ แต่มันก็ยากที่
จะเข้าใจ มันไม่ใช่ยูจงฮยอคคนเดิมที่ผมรู้จัก
…ผมรู้สึกแบบนี้
「นี่คือนิยาย มันเป็นเรื่องราวในนิยาย」

ผมหายใจเข้าและออกอย่างช้าๆ
「ยูจงฮยอคหนีจากการเป็นตัวละคร」
ผมหูอื้อ และหัวใจของผมก็เต้นระรัว ผมหายใจเข้าและออกอีก
ครั้ง
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ เปิดใช้งานอย่างรุนแรงมาก
ยิ่งขึ้น!]
สติของผมค่อยๆ กลับมาและได้ยินเสียงพึมพ าของเหล่าสมาชิก
ปาร์ตี้
“…เกิดอะไรขึ้น?”
“นายไม่ได้ยินเหรอ? สถานการณ์ถูกเคลียร์แล้ว!”
ผมตบแก้มอยู่สองครั้งและเงยหน้าขึ้นในขณะที่ผมรู้สึกถึง
สถานะของมังกรแห่งวันสิ้นโลกที่ก าลังไหลออกมาจากผนึก
[เนบิวลา ‘โอลิมปัส’ ก าลังเตรียมสมรภูมิส าหรับมังกรแห่งวัน
สิ้นโลก]

[เนบิวลา ‘พระเวท’ ก าลังเตรียมพร้อมส าหรับภัยพิบัติ]
[เนบิวลา ‘แทมนา’ …]
ถ้าการคาดเดาของผมถูก มันก็ยังมีเวลาอยู่ ผมตะโกนไปหา
สมาชิกปาร์ตี้ที่กระจัดกระจายกันไปทั่ว “ทุกๆ คนมารวมตัวกัน
ฉันมีเรื่องจะเล่า”
สมาชิกปาร์ตี้มารวมตัวกันรอบๆ ผมแม้ว่าพวกเขาจะ
ระมัดระวัง มีคนก าลังพยุงฮันซูยองที่ล้มลงในขณะที่คิมนัมอุน
กับลีจีฮเยแสดงความเป็นปรปักษ์ต่อผมอย่างรุนแรง
“อีกไม่นาน มังกรแห่งวันสิ้นโลกจะถูกปลดปล่อยออกมา
ขึ้นอยู่กับเรื่องนั้น―”
“หุบปาก! ก่อนหน้านี้นายท าอะไรลงไป? นายกับยูจงฮยอค
ร่วมมือกันโจมตีมาสเตอร์!” ลีจีฮเยตะโกนออกมาในขณะที่เธอ
เล็งดาบมาที่คอของผม จากนั้นลีฮุนซึงก็พึมพ า “ทกจา เรื่อง
นั้น…”

“หัวหน้า? ไอ้หมอนี่มันอะไรกัน? ฉันควรจะจัดการกับเขาเลย
ไหม?”
คิมนัมอุนปลดปล่อยเพลิงทมิฬออกมาบนฝ่ามือ ฮันซูยองส่าย
หัวของเธอ”…ทุกคนฟังเขา”
“ฮะ?”
“ฟังเขา”
ดวงตาของฮันซูยองเปิดอยู่ แต่ม่านตาที่ว่างเปล่าก็พิสูจน์ว่า
เธอยอมแพ้กับทุกอย่างแล้ว ฮันซูยองคล้ายกันกับผม เธอ
อาจจะเป็นเช่นนี้บนเปลือกนอก แต่เธอก็เข้าใจสถานการณ์ใน
หัวของเธอแล้ว บางทีเธออาจจะก าลังคิดถึงแผนการถัดไปอยู่
ผมมองไปยังสมาชิกปาร์ตี้ ลีฮุนซึง คิมนัมอุน ลีซอลฮวา ลีจีฮเย
ชินยูซอง…
ผู้คนที่รอดชีวิตในรอบที่ 1863 ผมสามารถบอกความจริง
เกี่ยวกับฮันซูยองกับพวกเขาได้ ฮันซูยองก าลังใช้พวกนายอยู่

เพื่อสร้างโลกใหม่ เธอต้องการจบเรื่องราวของพวกนายลงที่นี่
ถึงกระนั้นผมก็ไม่อาจพูดออกไปได้
“ทุกคน ดูแลหัวหน้า อย่าเพิ่งด่วนสรุป ฟังทกจา”
มันเป็นเพราะพวกเขาติดตามฮันซูยองอย่างจริงจัง ความเป็น
ปรปักษ์ของกลุ่มที่มีต่อผมเบาบางลงจากค าพูดของลีฮุนซึง
ผมเริ่มเรื่อง “การปลดแอกมังกรแห่งวันสิ้นโลกยังไม่จบลงเมื่อ
ผนึกถูกคลาย พวกนายอาจจะยังไม่รู้ แต่ตอนจบของ
สถานการณ์นี้…”
ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า สมาชิกปาร์ตี้คนอื่นก็เงยหน้าขึ้น
มองตามผม ผนึกทรงกลมบิดเบี้ยว ชิ้นส่วนของผนึกก าลังแตก
ออกทีละนิด เมื่อเวลาผ่านไป ความหนาแน่นบนท้องฟ้าก็ยิ่ง
เข้มข้นขึ้น
ผมพึ่งก าแพงที่สี่และพ่นค าพูดอันว่างเปล่าออกมา “กลับไปที่
ส านักงานใหญ่และเตรียมตัวส าหรับสถานการณ์ต่อไป มัน
น่าจะเหลือเวลาอีก 3 วัน”

***
ผมสามารถออกไปจากรอบที่ 1863 ได้ในทันที่ อย่างไรก็ตาม
ผมก็ไม่อาจท าแบบนี้ได้เพราะตัวละครในรอบนี้เป็นคนที่ผม
ชอบ
ผมพอมีเวลาอยู่บ้างจากการปลดแอกมังกรแห่งวันสิ้นโลก
เนื่องจากการใช้ดาบตัดหญ้าเป็นกุญแจดอกสุดท้าย มันขาด
แคลนสถานะในการเป็นกุญแจไปสักหน่อย ท าให้การ
ปลดปล่อยมังกรช้าออกไปเล็กน้อย
ผมต้องใช้เวลานี้ให้ฉลาด ในตอนนี้ที่ฮันซูยองเลือกเส้นทางนี้
การล่มสลายของเนบิวลาอย่างน้อยหนึ่งแห่งก็ถูกก าหนดไว้แล้ว
สิ่งที่ส าคัญที่สุดคือการหลีกเลี่ยงการถูกท าลายล้างของโลก
ในวันต่อมา ผมก็ส่งข้อมูลจ านวนมากให้กับลีฮุนซึง พวกมันคือ
แผนการล่วงหน้าที่ผมได้ร่างไว้ จากการหลีกเลี่ยงภัยพิบัติของ
มังกรแห่งวันสิ้นโลกไปจนถึงการได้รับเรื่องราวและไอเท็มใหม่
ผมยังได้มอบลิสต์รายชื่อของคนที่แข็งแกร่งที่สุดให้ด้วย

ลีฮุนซึงฟังเรื่องราวของผมตั้งแต่ต้นจนจบและเงยหน้าขึ้นใน
ทันใด”…ทกจารู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้ยังไง?”
“นี่คือเหตุผลที่ฮันซูยองรู้”
ผมพยายามหลีกเลี่ยงค าอธิบายที่ไม่จ าเป็น แต่การแสดงออก
ของลีฮุนซึงก็ยังไม่ปกติ ลีฮุนซึงลังเลอยู่นานก่อนที่จะพูดอะไร
บางอย่างที่ไม่คาดคิดออกมา “ทกจาเป็น ‘นักเขียน
ลอกเลียนแบบ’ เหรอ?”
“…นักเขียนลอกเลียนแบบ?”
“นาย… ไม่ใช่เหรอ? ฉันขอโทษ”
ผมเต็มไปด้วยความสับสน “ฮันซูยองเล่าเรื่องแอตทริบิวต์ของ
เธอให้ฟังเหรอ?”
“อ่า อืม…”

ลีฮุนซึงเกาหัวของเขาด้วยสีหน้าล าบากใจ ผมไม่อยากจะเชื่อ
เลย ฮันซูยองที่เห็นแก่ตัวและเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสได้โชว์
แอตทริบิวต์ที่แท้จริงของเธอท าไม?
“ทุกคนออกไป”
ผมก าลังคิดถึงเรื่องนี้ แต่ประตูของห้องสถานการณ์ก็เปิดออก
และมีคนเข้ามา มันเป็นฮันซูยองที่ก าลังสวมหมวกทรงสูงอยู่
“อืม เข้าใจแล้ว” ลีฮุนซึงก้มหัว ลุกขึ้น และเดินออกไปจาก
ห้อง มันมีสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในห้องคือฮันซูยองและผม
เนื่องจากผมเคลียร์พันธสัญญาต่างโลกได้แล้ว มันก็ต้องเป็น
เหมือนกันกับฮันซูยอง ในกรณีนี้ มันก็ไม่มีเหตุผลที่เธอจะแสดง
ความเป็นปรปักษ์กับผม
“สภาพจิตใจของเธอดูดีขึ้นหนิ”
“หุบปาก” ฮันซูยองตอบในขณะที่เธอพันแขนเสื้อและนั่งลงบน
เก้าอี้ ผมถาม “เธอจะบ่นไปท าไม?”

“บ่น? นายเรียกมันว่าแบบนั้นเหรอ? ต้องขอบคุณนายนะ ทุก
คนที่นี่น่าจะตายกันหมด”
ผมเห็นสมาชิกปาร์ตี้ก าลังรอพวกเราอยู่นอกห้อง ผู้คนที่มา
รวมตัวกันอยู่ข้างนอกก าแพงโปร่งใสก าลังพูดคุยกันด้วยสีหน้า
จริงจัง มันอาจจะเป็นเพราะการแสดงออกที่สิ้นหวังของฮันซู
ยองสั้นๆ หลังจากความตายของยูจงฮยอค ผมพูดออกมา
“มันดีกว่าที่จะไปยังสถานการณ์ต่อไปแทนที่จะหลับไปตลอด
กาล”
ด้านนอกหน้าต่าง ลีฮุนซึงสบตากับผมและยิ้มเบาๆ ลีฮุนซึงรู้ว่า
ฮันซูยองเป็นนักลอกเลียนแบบ บางทีลีฮุนซึงคงจะรู้ว่าฮันซู
ยองจะทอดทิ้งพวกเขา เขาเป็นเหมือนหมี แต่เขาก็มีหัวใจที่
ลึกซึ้ง ลีฮุนซึงอาจจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น
อย่างไรก็ตาม เขาก็ตัดสินใจที่จะติดตามฮันซูยอง
ผมพูดต่อ “มันยังไม่จบลงเมื่อมังกรถูกปลดปล่อย เธอเองก็รู้
ไม่ใช่เหรอ?”

ฮันซูยองก้มหัวลงและไม่ตอบ มังกรแห่งวันสิ้นโลกค่อยๆ ถูก
ปลดปล่อยออกมาจากผนึก เมื่อมันเป็นอิสระ มันคงจะมีหายนะ
เกิดขึ้นในการถ่ายทอดสดดวงดาว นี่ไม่ได้หมายความว่า
สถานการณ์ในอนาคตทั้งหมดจะสิ้นสุดลง
อันที่จริง ในรอบที่ 1863 ยูจงฮยอคก็ได้ปลดปล่อยมังกรแห่ง
วันสิ้นโลกและเห็นตอนจบของสถานการณ์
“อธิบายมันให้สมาชิกฟัง ทุกๆ สิ่งที่เธอท าและทุกๆ สิ่งที่เธอ
ซ่อนไว้ มันอาจจะไม่ใช่การการพัฒนาที่สมบูรณ์แบบ แต่มันก็
น่าจะมีวิธีที่ท าได้”
“…”
“มันยังมีอีกหลายที่ที่เธอสามารถยืมพลังได้ แอนนา ผู้แสวงหา
จุดจบ ราชาผู้บรรลุ และ ‘บุคคล’ ที่อาศัยอยู่บนดาวเคราะห์
แห่งการกลับมาเกิด…”

“ฉันบอกให้นายหุบปาก” ฮันซูยองเงยหน้าขึ้นและจ้องมาที่ผม
ดวงตาที่เย่อหยิ่งก าลังจ้องมาที่ผมจากใต้หมวก ยังไงก็เถอะ…
มันมีอะไรแปลกๆ อยู่
ดวงตาของฮันซูยองนั้นบวม ในขณะที่ผมจ้องไปที่ใบหน้าของ
เธอ ฮันซูยองก็ก้มลงและกดหมวกลงด้วย
ผมไม่ชอบฮันซูยองแห่งรอบที่ 1863 แม้กระนั้น ผมก็สามารถ
เข้าใจฮันซูยองได้ โลกที่เธอต้องการแตกต่างไปจากโลกที่ผมฝัน
ถึงอยู่นิดหน่อย
ฮันซูยองพูดผ่านฟันที่ขบกันแน่น “ยูจงฮยอคกลายเป็น
‘นักเขียน’”
“ท าไมจู่ๆ เขาถึงได้แอตทริบิวต์แบบนั้น?”
“ฉันเดาว่าเขาต้องการเขียนเรื่องราวใหม่ด้วยความจริงใจ นั่น
คือเงื่อนไขในการเปิดแอตทริบิวต์ ‘นักเขียน’”
ผมสามารถเข้าใจได้ แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน โลกที่ไม่อาจจบ
รอบได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่มันก็ยังต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่

รอด… ยูจงฮยอคออกไปจากมันเพื่อเขียนเรื่องราวของตัวเขา
เอง
ฮันซูยองไม่พูดอะไร แต่พวกเขาก็สามารถเข้าใจความคิดของ
อีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน ฮันซูยองเงยหน้าขึ้น เธอเอาหมวกออก
และจุดบุหรี่
ผมถาม “แลกเปลี่ยนค าถามและค าตอบกันหน่อยเป็นไง? อย่า
ใช้ระบบเพราะมันน่าร าคาญ”
ฮันซูยองสูบบุหรี่ด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ “การโกหกก็รวมอยู่
ด้วยนะ?”
“โอเค”
“นายก่อน”
ผมพยักหน้า “เธอคิดว่าใครเป็นผู้เขียนหนทางเอาชีวิตรอด?”
ฮันซูยองสูดควันเข้าไปอีกครั้งและพ่นมันออกมา จากนั้นเธอก็
ตอบ”เด็กน้อยตัวโต”

“…เด็ก?”
“ในโลกที่ไม่มีสถานการณ์ มีแค่ความปรารถนาในการเห็น
เรื่องราวต่อไป… เด็กน้อยที่มีจินตนาการสุดแย่”
มันมีบางสิ่งอยู่ในใจของผม โลกที่ไม่มีสถานการณ์ มันมีเพียง
แค่โลกแบบนี้เท่านั้นในการถ่ายทอดสดดวงดาว
“อย่าบอกนะว่า…”
“นายไม่ควรพูดมันด้วยปากของนาย” ฮันซูยองชี้ไปที่ท้องฟ้า”
มันอาจก าลังฟังอยู่”
ผมปิดปาก มันเป็นไปได้ที่ ‘ตัวตน’ นั้นจะเป็นนักเขียนจริงๆ
อย่างไรก็ตาม…
หัวของผมอยู่ในสภาพซับซ้อนในขณะที่ผมพูดกับฮันซูยอง
“ตาเธอแล้ว ถามมา”
“ฉันก าลังคิดอยู่ รอแป๊บ”
“…มันมีเวลาไม่มากแล้ว รีบถามเร็ว พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปแล้ว”

“พรุ่งนี้เช้า?”
“ฉันท าพันธสัญญาต่างโลกส าเร็จแล้วและจ าเป็นต้องกลับไปที่
โลกเดิมของฉัน”
ฮันซูยองขมวดคิ้วเล็กน้อย “นายจบเรื่องแล้วและก าลังจะทิ้ง
พวกเราไปเหรอ? เยี่ยมไปเลย โลกของฉันพังหมดแล้ว…”
“ทุกๆ สิ่งที่ฉันรู้ถูกส่งให้ลีฮุนซึงแล้ว พวกเขาสามารถไปยัง
ตอนจบได้โดยไม่ต้องมีความช่วยเหลือใดๆ”
ผมคิดในขณะที่ผมเหลือบมองผู้คนนอกห้อง จากจุดเริ่มต้น
โลกใบนี้คือ ‘โลกของพวกเขา’ ผมถาม”เธอจะไปเมื่อไหร่?”
“ไป?”
“เธอเองก็ท าพันธสัญญาต่างโลกเสร็จแล้ว”
ผมไม่ใช่คนเดียวที่ท ามันเสร็จ ยูจงฮยอคตายไปแล้ว และฮันซู
ยองก็ท าภารกิจของเธอส าเร็จแล้วด้วย ในตอนนี้เธอสามารถ

จากไปเพื่อสร้าง ‘โลก’ ของเธอให้เสร็จสมบูรณ์ได้ด้วยความ
ช่วยเหลือของนักเขียนลับ
“ฮันซูยอง?”
ฮันซูยองจ้องไปที่พื้นและตอบว่า “ฉันไม่ไป”
(จบตอน)