มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 298 – ผู้อ่านและนักเขียน (5)

“อะไรนะ?”
“ฉันไม่ไป”
มันเป็นค าตอบที่ไม่คาดคิด ดังนั้นผมจึงดูเหมือนคนโง่
“ท าไม?”
“ไม่มีฉัน พวกเขาทุกคนจะตาย”
ผมสงสัยในหูของผม ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฮันซูยองจะพูด
อะไรแบบนี้ออกมา เสียงของผมเริ่มดังขึ้นและแข็งกร้าวขึ้นโดย
ไม่ได้ตั้งใจ
“ไม่ใช่ว่าเธออยากจะสร้างโลกของเธอเหรอ?”
“…ฉันสามารถท าได้ในภายหลัง ต้องมีคนน าทางพวกเขา”
“ท าไมจู่ๆ…”

“ยูจงฮยอคไม่ได้เป็นตัวละครอีกต่อไป นายคิดว่ามัน
หมายความว่าไง?”
ผมปิดปาก
“มันไม่ใช่นิยายอีกต่อไปแล้ว”
หัวใจของผมหดเกร็งตามค าพูดของฮันซูยอง
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ เปิดใช้งานอย่างรุนแรง!]
“มันไม่ได้เกี่ยวกับการยกโทษให้ทุกๆ สิ่ง ไม่ว่าทิศทางการ
พัฒนาต่อไปจะเป็นยังไง พวกเราก็ควรจะจบเรื่องราวให้
เหมาะสม”
ใบหน้าของฮันซูยองไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจนเพราะหมวกของ
เธอ ก่อนที่ค าพูดของผมจะจบลง ฮันซูยองก็ออกไปจากห้อง
ผมเห็นฮันซูยองพูดคุยกับผู้คนที่อยู่นอกห้องสถานการณ์ ผม
เฝ้าดูมันต่อไปเรื่อยๆ
***

ก่อนการจากไป มันมีหลายสิ่งที่ต้องจัดการ หนึ่งในนั้นก็คืออูรี
เอล
ผมมองลงไปยังตุ๊กตาอูรีเอลที่ถูกสะกดไว้ ในตอนนี้เธออยู่ใน
สภาพสงบ แต่เมื่อการสะกดสิ้นสุดลง อูรีเอลจะตื่นขึ้นมาอีก
ครั้งในฐานะทูตสวรรค์แห่งเปลวเพลิง เธอคงจะแผดเผาทุกๆ
สิ่งรอบตัวเธอ
เสียงที่แท้จริงของกาเบรียลดังขึ้นในหูของผม [เจ้าก าลังจะท า
อะไรกับอูรีเอล?]
“ฉันก าลังคิดอยู่”
ผมมองลงไปยังกาเบรียลที่ก าลังโบกกลีบดอกไม้ของเธออย่าง
ไร้จุดหมาย บางทีเธอคงตกใจกับสถานการณ์ที่นี่ ตามโครงเรื่อง
เดิม กาเบรียลคือคนที่ดูแลทูตสวรรค์คนอื่นเป็นอย่างดี
[ข้าจะอยู่ต่อ]
“มันเป็นไปไม่ได้”

[ท าไม? มันเป็นเพราะข้าทรยศต่อสถานที่แห่งนี้เหรอ?]
ผมไม่ตอบ กาเบรียลท าเหมือนมันไม่ยุติธรรม
[ท าไมข้าถึงทรยศเอเด็น?]
“มันคงเป็นการตัดสินใจที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ส าหรับเธอ”
[บอกรายละเอียดมาให้ชัดๆ เกิดอะไรขึ้น? เจ้ารู้อะไร
บางอย่าง!]
“ฉันไม่รู้จริงๆ ถ้าเธอสงสัย กลับไปถามเมทาทรอนเอาละกัน”
มันไม่ดีส าหรับผมที่จะเข้าไปแทรกแซงเรื่องนี้ มันมีความ
เป็นไปได้ที่การพัฒนาของรอบที่สามจะพบปัญหาที่ไม่คาดคิด
เพราะข้อมูลที่ถูกตีความผิด ใบของกาเบรียลสั่น
[ถ้าข้ากลับไป ไม่ใช่ว่าข้าจะทรยศเอเด็นอีกเหรอ? งั้นข้าก็เลือก
อยู่ที่นี่แทน―]
“อนาคตสามารถเปลี่ยนแปลงได้ พวกเราต้องกลับไป” ผมพูด
ด้วยความมั่นใจ โลกนี้ไม่ใช่โลกของพวกเรา

[งั้นอูรีเอล…!]
“ฉันบอกแล้วไง ฉันก าลังคิดอยู่”
ส าหรับตอนนี้ ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือการทิ้งอูรีเอลไว้กับฮันซู
ยอง อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถควบคุมอูรี
เอลได้ไหม
「ก าแพงที่สี่กล่าว “นายไม่อยากให้ฉันออกมาเหรอ?”」
มันมีวิธีที่จะเล่าเรื่องราวของรอบที่สามให้อูรีเอลฟัง อย่างไรก็
ตาม มันก็อย่างที่ผมพูดไปหลายครั้ง มันไม่มีการรับประกันว่าอู
รีเอลจะฟังและมีปฏิกิริยาเหมือนกับยูจงฮยอค บางทีเรื่องราว
ของเส้นโลกผมอาจจะท าลายจิตใจที่ไม่มั่นคงของอูรีเอลก็ได้
ถึงกระนั้นมันก็อาจจะมีปัญหายิ่งกว่าถ้าผมทิ้งกาเบรียลไว้ที่นี่
จริงๆ ยิ่งกว่านั้น กาเบรียลยังไม่อาจใช้พันธนาการแห่งความดี
และความชั่วได้… ผมเองก็อยากจะอยู่ให้นานขึ้นและช่วยอูรี
เอล…
[ข้าจะอยู่เอง กาเบรียล]

กลีบดอกดาวกระจายแดงแกว่ง ผมก้มหัวลงโดยอัตโนมัติ และ
กาเบรียลที่ก าลังตกใจก็ตะโกนออกมา […โจฟิเอล?]
[มันดีที่สุดที่ข้าจะอยู่]
มันเป็นการประกาศที่ไม่คาดคิด แม้แต่ผมก็ตกตะลึง มันไม่ใช่
ทูตสวรรค์อื่น โจฟิเอลคือคนที่ประกาศว่าจะอยู่ที่นี่?
[ข้าตัดสินใจหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ข้าสามารถ
ควบคุมอูรีเอลผ่านพันธนาการแห่งความดีและความชั่วได้
ดังนั้นข้าจึงควรอยู่ที่นี่]
“โจฟิเอล ถ้าเธอไม่กลับไปที่โลกเดิมตอนนี้ เธออาจจะไม่
สามารถกลับไปได้อีก”
[มันมีอยู่สองสามวิธีในการข้ามเส้นโลก]
“ฉันรู้ แต่พวกมันต่างมีราคามหาศาล”
[มันไม่ส าคัญหรอกถ้าข้าไม่อาจกลับไปได้]
[โจฟิเอล!]

โจฟิเอลไม่ถอยแม้ว่าจะมีเสียงร้องของกาเบรียล
[เส้นโลกนี้ก็มีค่าอยู่ ข้าไม่ต้องการพึ่งพาผู้ชายที่ร้ายกาจคนนี้
แต่ข้าก็คิดว่ามันดีกว่าที่จะหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโลกใบนี้
ข้ามีภาระที่ต้องหาว่าท าไมเอเด็นถึงถูกท าลาย อะไรที่จะเกิดขึ้น
ในอนาคต และแจ้งให้โลกเดิมรู้]
ค าพูดของโจฟิเอลนั้นสมเหตุสมผล โลกนี้แตกต่างจากรอบที่
1863 อันเก่ามาก และมันก็คงจะมีประโยชน์แน่ๆ ถ้ามีข้อมูล
ถูกส่งไปยังรอบที่สาม
[เดี๋ยวก่อน โจฟิเอล! ท าไมเจ้าถึงตัดสินใจแบบนี้―]
[มันไม่มีการถอยกลับแล้วกาเบรียล]
แสงสีขาวเปล่งประกายขึ้นจากดอกดาวกระจายแดง และสิ่งนี้
ได้กลายเป็นแสงสีขาวที่ผูกมัดดอกลิลลี่ขาวไว้ มันคือ
พันธนาการแห่งความดีและความชั่ว กลีบดอกของกาเบรียล
ตกลงเหมือนกับว่าเธอหลับไป โจฟิเอลบอกกับผม [โปรดดูแล
กาเบรียลด้วย]

“ท าไมเธอถึงท าแบบนี้?”
[อูรีเอลต้องการกาเบรียล และกาเบรียล… ทั้งคู่ไม่มั่นคง]
ผมคิดเหมือนโจฟิเอล เอเด็นเป็นเนบิวลาที่สร้างขึ้นมาจากทูต
สวรรค์
“แล้วเธอล่ะ?”
[ข้าไม่เชื่อในตัวเจ้า แต่ข้ามีสิ่งหนึ่งที่จะขอ]
ผมลังเลก่อนที่จะพยักหน้า
[หลังจากกลับไปยังเส้นโลกเดิม โปรดไปเยือนเอเด็น จากนั้นข้า
หวังว่าเจ้าจะบอกอาลักษณ์ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ เจ้าสามารถท าได้
ไหม?]
“เข้าใจแล้ว”
แน่นอนว่ามันไม่ใช่ค าขอที่ยากอะไร ผมตั้งใจที่จะไปเยือนเอ
เด็นอยู่แล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน ดอกดาวกระจายแดงของโจฟิเอลก็ร่วงลง
มา มันดูง่วงและเหนื่อยล้า ผมเปลี่ยนขวดน้ าของดอกไม้ทั้ง
สองดอก
คนหนึ่งถูกทิ้งไว้และอีกคนต้องจากไป ไม่ว่าจะเลือกอะไร ทุกๆ
คนก็คงจะไปถึงตอนจบของตัวเองได้ในที่สุด
***
เช้าวันรุ่งขึ้น สมาชิกปาร์ตี้มาส่งผม มันมีหลายสิ่งเกิดขึ้น แต่
สมาชิกปาร์ตี้ก็ยังมาส่งผม พูดให้ชัดๆ มันเป็นลีฮุนซึงที่เป็นคน
พูด
ผมหันไปและเห็นฮันซูยองจ้องมาที่ผมด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจอัน
เป็นเอกลักษณ์ของเธอ ผมส่งสมุดบันทึกยับๆ ให้กับเธอ ฮันซู
ยองโพล่งออกมาด้วยความสงสัย “…ขยะนี้มันอะไรกัน?”
“ข้อมูลที่เธอต้องการตอนนี้”
ผมเลือกข้อมูลหลายอันที่เป็นประโยชน์ต่อรอบที่ 1863 จาก
หนทางเอาชีวิตรอด

ประกายแสงปรากฏขึ้นรอบๆ ร่างของฮันซูยอง ผมพอจะรู้
ตัวตนของมัน ประกายแสงนั้นเกี่ยวพันกับที่ตัวตนของฮันซูยอง
เป็น ‘ตัวละคร’
“อย่าโยนมันทิ้งล่ะ และดูมันเมื่อเธอมีเวลา”
ฮันซูยองจ้องลงไปที่สมุดที่ผมยื่นให้และถาม “…มันจะไม่เป็นไร
เหรอ?”
“อะไร?”
[ก าแพงที่สี่เปิดใช้งานอย่างรุนแรง!]
ฮันซูยองจ้องมาที่ผมอย่างระมัดระวังราวกับว่าก าลังอ่าน
บางอย่างบนใบหน้าของผม จากนั้นเธอก็ส่ายหัว “ไม่ ไม่มีอะไร
ช่างเถอะ”
…เธอโกหก
ลีฮุนซึงฟังบทสนทนาและพูดออกมา “มันคงจะดีถ้าพวกเราได้
ท าสถานการณ์ด้วยกัน น่าเสียดายจริงๆ”

ลีฮุนซึงที่เริ่มสนิทกับผมกล่าวค าอ าลาก่อน และจากนั้นคิมนัม
อุนก็จ้องมาที่ผม
“เหอะ ไปซะ ฝากความคิดถึงไปถึงตัวฉันที่นั่นด้วย”
แน่นอนว่ามันคงจะไม่เกิดขึ้น ผมคงต้องไปโลกหน้าเพื่อพูดคุย
กับคิมนัมอุนแห่งรอบที่สาม
ในช่วงเวลาที่ผมร่ าลาเสร็จและหันไป
“เฮ้”
บางสิ่งที่มีน้ าหนักเบาก็ลอยมาทางแผ่นหลังของผม ผมรีบหัน
ไปและคว้ามันไว้ เสื้อคลุมสีขาวถูกจับไว้ มันคือเสื้อคลุมมิติ
อนันต์
“นายยังไม่ได้รางวัลของการเคลียร์หนิ? รับมันไป”
มันเป็นเสื้อคลุมที่ฮันซูยองสวมใส่ ผมรู้สึกตกตะลึง “มาที่
สถานการณ์ที่ 95 และได้ไปแต่ของแบบนี้เนี่ยนะ―”

ฮันซูยองมองมาที่ผมเหมือนกับว่าผมมันน่าสมเพช จากนั้น
ความคิดหนึ่งก็จัดเข้ามาในหัวของผม ยัยบ้านี่ อย่าบอกนะว่า?
ผมล้วงเข้าไปในกระเป๋าด้วยสีหน้างุนงง และฮันซูยองก็ถาม
“ค าถามที่ฉันไม่ได้ถามนายเมื่อวาน ฉันขอถามตอนนี้ได้ไหม?”
“…ว่ามาสิ”
“ท าไมนายถึงบอกว่านายจะไม่กลับไปยังรอบที่สาม?”
มันเป็นค าถามที่ไม่คาดคิด ฮันซูยองถามต่อ “นายก าลังเล่น
บทบาทของฉันอยู่ที่นั่น… ถ้านายไม่กลับไป โลกจะต้องพินาศ
นายก็น่าจะรู้นี่ งั้นท าไม―”
“มาดูกัน… ท าไม?”
“อะไร?”
“แม้จะไม่มีฉัน รอบที่สามก็คงไม่เป็นไรไปอีกนาน”
“นายมั่นใจได้ยังไง?” ฮันซูยองจ้องมองผมด้วยความสงสัย
“เธออยู่ที่นั่น”

การแสดงออกของฮันซูยองแข็งไปเล็กน้อยกับค าพูดของผม
ดวงตาของเธอสั่นคลอนด้วยความประหลาดใจอันคลุมเครือ
“ฉันเชื่อในตัวเธอในรอบที่สาม”
ฮันซูยองจ้องมาที่ผมสักพักก่อนที่จะเบือนหน้าหนีไป “รีบไปซะ
ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีกแล้ว”
“ฉันก าลังไป โชคดีนะ”
ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังมองไปยัง
ท้องฟ้า]
[นักเขียนลับ! พันธสัญญาเสร็จสมบูรณ์แล้ว]
ประตูมิติบานใหม่ถูกสร้างขึ้นใต้ฝ่าเท้าของผม มันรู้สึก
เหมือนกับมีบางสิ่งก าลังฉุดดึงผมไปในขณะที่โลกเริ่มยุบลง
โลกในรอบที่ 1863 เริ่มริบหรี่

โลกที่แตกต่างจากต้นฉบับที่ผมรู้ มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ผมก็
รู้สึกว่ามีหลายสิ่งเปลี่ยนไป
ลีฮุนซึงโบกมือในขณะที่คนอื่นๆ ส่งผมด้วยการแสดงออกที่
ซับซ้อน เหมือนกับที่ยูจงฮยอคท าและผมท า พวกเขาคงจะเดิน
ผ่านโลกอันแตกต่างจากต้นฉบับที่ผมรู้
บางที่ สักวันหนึ่งโลกของพวกเราอาจจะมาบรรจบกัน อย่างไร
ก็ตาม แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้พบกันอีก มันก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่า
โลกนั้นมีอยู่จริง เฉกเช่นหนทางเอาชีวิตรอดส าหรับผม
โลกมืดดับลง ผมรู้สึกเวียนหัวในขณะที่ได้ยินเสียงของเทพเจ้า
ภายนอก
[เฉ พาะ เรื่อง ราว ที่ ไม่มี จุดเริ่ม ต้น หรือ จุด จบ เท่านั้น ที่
คง อยู่ ได้]
พื้นดินหายไป และผมก็ถูกดูดเข้าไปในประตูมิติ ทางเดินที่บิด
เบี้ยวแคบลงและขยายออกไปอยู่หลายครั้ง

ผมหลับตาและปล่อยให้ร่างกายไหลไปตามทางเดินแห่งเวลาที่
ไม่อาจประเมินได้ ผมไม่น่าจะหายไปจากรอบที่สามนานนัก
หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ล้มลงบนพื้นด้วยเสียงดัง
[พันธสัญญาต่างโลกเสร็จสิ้นแล้ว!]
[สิ่งตอบแทนจะถูกตัดสิน]
พูดให้ชัดๆ มันไม่ใช่พื้น มันคือจักรวาลของการถ่ายทอดสด
ดวงดาวที่ผมเคยเห็นมาก่อน ร่างกายของผมก าลังลอยอยู่ใน
ความว่างเปล่าของจักรวาล ผมส่งเสียงครางและเห็นชายใน
เสื้อคลุมสีด าที่ก าลังลากอยู่กับพื้น
[เจ้ามาแล้ว]
มันคือนักเขียนลับ
(จบตอน)