มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 299 – การกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ (1)

[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ เปิดใช้งานอย่างรุนแรง!]
ก าแพงที่สี่เคลื่อนไหวในช่วงที่นักเขียนลับจ้องมาที่ผม ก าแพง
ที่สี่ค ารามออกมาเหมือนกับสัตว์ป่าที่ก าลังปกป้องลูกของมัน
「ระ วัง คิม ทก จา」
ครั้งแรกที่ผมมาที่นี่ นักเขียนลับเรียกก าแพงที่สี่ว่า ‘ก าแพง
สุดท้าย’ มันไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับมันในต้นฉบับ แต่นั่นก็ไม่ได้
หมายความว่าผมจะไม่รู้อะไรเลย มันเป็นเพราะมันมีก าแพงอยู่
หลายประเภทในหนทางเอาชีวิตรอด รวมทั้งก าแพงไร้นามของ
จางฮายัง
“ฉันมาเพื่อรับรางวัล นักเขียนลับ” ผมพูดออกมา แต่นักเขียน
ลับก็ไม่ตอบ ประกายแสงก าลังบินไปรอบๆ นักเขียนลับ ความ
มืดที่ก าลังปกคลุมการแสดงออกของเขาดูโกรธในขณะที่เขา

ถามผม [ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น ท าไมเจ้าถึงเลือกแบบ
นั้น?]
“ฮะ?”
ผมไม่รู้ว่าความหมายของค าถามอย่างฉับพลันของเขาคืออะไร
นักเขียนลับถามอีกครั้ง [ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากกลับไปยังรอบที่สาม
เหรอ? โลกนั้นไม่ใช่รอบของเจ้า]
“โลกนี้ได้ช่วยชีวิตของฉันไว้ มันก็แค่นั้น”
[ถ้าเจ้าทิ้งไป พวกเขาก็จะได้พัก]
“นั่นไม่ใช่การพัก นักเขียนลับ ท าไมนายถึงส่งฉันไปยังโลก
คู่ขนานนั่น?”
ประกายแสงรอบๆ นักเขียนลับทวีความรุนแรงขึ้น ดูเหมือนว่า
การด ารงอยู่ของเขาจะเริ่มไม่มั่นคง นักเขียนลับถอนหายใจ
ออกมาและกล่าวว่า [ทุกๆ อย่างถูกตัดสินไว้แล้ว… เจ้าไม่รู้ว่า
เจ้าได้เปลี่ยนอะไรไป]

หลุมสีขาวในที่ๆ ควรมีดวงตาอยู่ก าลังมองมาที่ผม
[ข้าจะมอบรางวัลตามที่สัญญาไว้ให้]
ผมพยักหน้า มันมีรางวัลที่สัญญาไว้สามอย่างส าหรับ
สถานการณ์ย่อย ไอเท็ม สกิล และเรื่องราวที่ได้รับมาในรอบที่
1863
[เจ้าจะเอาไอเท็มชิ้นไหน?]
“เสื้อคลุมตัวนี้” ผมเครียดนิดหน่อยในขณะที่ผมดึงเสื้อคลุมสี
ขาวที่ฮันซูยองมอบให้ผมออกมา ดวงตาของนักเขียนลับ
เปล่งแสงออกมาเล็กน้อยและหรี่ลง ดูเหมือนว่าผมจะไม่อาจ
หลอกลวงเทพเจ้าภายนอกได้
นักเขียนลับสัญญากับผมไว้ไอเท็มชิ้นหนึ่ง อย่างไรก็ตาม
กระเป๋าด้านในของเสื้อคลุมก็มีไอเท็มมากกว่าหนึ่งชิ้น
[…ไม่เป็นไร เนื่องจากการส่งดอกไม้กลับมาลดลงไปหนึ่ง
ผลรวมของความเป็นไปได้จึงพอๆ กับดอกไม้]

[คุณได้รับ ‘เสื้อคลุมมิติอนันต์’ เป็นไอเท็มรางวัล]
โชคดี นักเขียนลับมองข้ามเสื้อคลุมของฮันซูยอง ต่อมาคือ
‘เรื่องราว’
[เจ้าคงจะเอาเรื่องราว ‘นั้น’ ใช่ไหม?]
“ใช่”
ในตอนแรก เรื่องราวเดียวที่ผมได้รับมาในรอบที่ 1863 ก็คือ
เรื่องราวที่ยูจงฮยอคมอบให้กับผม การได้รับเรื่องราวนี้
หมายความว่าผมจ าเป็นต้องแก้ไขแผนการบางส่วนที่ผมวางไว้
แต่… มันก็ไม่ส าคัญ สิ่งที่ส าคัญก็คือการได้เห็นตอนจบของ
เรื่องราวที่ผมเลือก
[คุณได้รับเรื่องราวใหม่]
[เรื่องราวนี้จะถูกปรับเป็นปกติหลังจากกลับไปยังเส้นโลกเดิม]
สุดท้ายคือ ‘สกิล’
[แล้วเจ้าจะเอายังไงกับสกิล? เจ้าไม่ได้รับสกิลใหม่มาเลย]

“ฉันไม่ได้สกิลมาเลย แต่… มันเป็นไปได้ไหมที่จะรับเป็นรางวัล
ประเภทนี้แทน?”
ผมเริ่มอธิบายกับนักเขียนลับ หลังจากนั้นสักพัก นักเขียนลับก็
พยักหน้า [มันเป็นไปได้]
[คุณได้รับรางวัลสกิล]
[สกิลนี้จะถูกปรับเป็นปกติหลังจากกลับไปยังเส้นโลกเดิม]
ผมได้รับทุกสิ่งที่ผมต้องการ สิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเมื่อผมก าลัง
จะบอกให้นักเขียนลับส่งผมกลับไปยังโลกเดิม มันมีประกาย
แสงอันรุนแรงในขณะที่มีคนพยายามจะเจาะมิตินี้จากด้านหลัง
ผมสังเกตเห็น ‘สถานะ’ ที่เหนือกว่ามิตินี้ ดูเหมือนว่าส านักงาน
จะสังเกตเห็นนักเขียนลับในสถานที่แห่งนี้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง มี
คนก าลังพยายามบุกเข้ามาในมิตินี้ซึ่งน่าจะเป็นมหาโดเกบิของ
ส านักงาน
[เจ้าไปได้แล้ว ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น]

นักเขียนลับขยับปลายนิ้วของเขาเบาๆ และประตูมิติก็ปรากฏ
ขึ้นใต้ฝ่าเท้าของผม
ผมรีบตะโกนเรียกนักเขียนลับ “เดี๋ยวก่อน! เวลาจะผ่านไป
เท่าไรเมื่อฉันกลับไปที่โลก?”
นักเขียนลับชายตามองผม
[บางเรื่องราวก็ถูกอ่านอย่างรวดเร็ว และบางเรื่องราวก็ถูกอ่าน
อย่างเชื่องช้า]
ผมพยายามจะพูดออกมา แต่ร่างกายส่วนล่างของผมก็ผ่านเข้า
ไปในประตูมิติแล้ว
[ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น เจ้าคิดว่าเรื่องราวการหายตัวไป
ของเจ้าจะถูกอ่านอย่างเชื่องช้าหรือรวดเร็ว?]
ผมได้ยินเสียงหัวเราะซุกซนดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ประตูมิติ
ถูกเปิดใช้งานเต็มที่ และวิสัยทัศน์ของผมก็ถูกขวางกั้นโดย
สมบูรณ์

[เมื่อพวกเราพบกันอีก ข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นเจ้านายที่เหมาะสม
ของก าแพงได้]
***
มันเป็นเพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมข้ามเส้นโลกงั้นเหรอ? ผม
สามารถรักษาสติไว้ได้แม้จะถูกกวาดผ่านประตูมิติ
[ก าแพงที่สี่เปิดใช้งานอย่างรุนแรง!]
[ประตูมิติของอุปราชได้ก าหนดพิกัดมิติและเวลา]
ภาพของการถ่ายทอดสดดวงดาวที่ก าลังไหล ผมคิดถึงสิ่งที่ผม
ต้องการในความทรงจ าที่ลอยขึ้นมาเหมือนทุ่น
[ประตูมิติของอุปราชถูกปิด]
ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับข้อความและก าลังนอนอยู่บนพื้น มันเป็น
สถานที่กว้างขวางที่มีแสงสลัวจากโคมไฟที่ห้อยลงมาจาก
เพดาน ดูเหมือนว่ามันจะมีเสียงออกมาจากระยะไกล

…ผมอยู่ที่ไหน? มันดูไม่ใช่โลก ท าไม? ท าไมจู่ๆ ผมถึงมาโผล่
ที่นี่
[การถ่ายทอดสดดวงดาวตรวจพบการคงอยู่ของคุณในโลก!]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวยืนยันค าขยายของคุณแล้ว]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวจะก าหนดขอบเขตของกลุ่มดาวของ
คุณ]
[ส านักงานก าลังค านวณสถานะของคุณ]
ผมคิดว่าผมรู้ว่ามันก าลังจะเกิดอะไรขึ้น ผมออกจาก
สถานการณ์ของโลกเดิมผ่านพันธสัญญาต่างโลก มันมีราคาที่
จ าเป็นต้องจ่ายเพื่อกลับไปยังสถานการณ์เดิม ผมรู้สึกว่า
กล้ามเนื้อในร่างกายของผมก าลังกระตุกในขณะที่มีข้อความ
โผล่ขึ้นมา
[ส านักงานตรวจสอบคุณเสร็จสิ้น]
[การส่งคุณกลับไปสู่สถานการณ์เดิมไม่เหมาะสม]

[ส านักงานจะตรวจสอบสถานการณ์ส าหรับระดับของคุณ]
[การทบทวนเสร็จสมบูรณ์]
ผมถอนหายใจในขณะที่ผมมองไปยังข้อความที่เกิดขึ้น
…ผมคิดไว้แล้วว่ามันจะเกิดขึ้น ไม่สิ อันที่จริงผมก็ตั้งใจไว้อยู่
แล้ว ผมออกจากโลกเดิมของผมและไปยังต่างโลก ประเภท
อาจจะแตกต่างกัน แต่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่กลับมาสู่สถานการณ์
เดิมเหมือนกับผมจะถูกเรียกด้วยชื่อๆ เดียวกัน
[คุณได้รับเรื่องราวใหม่!]
[คุณได้รับแอตทริบิวต์ใหม่!]
[คุณได้รับคุณสมบัติของ ‘ผู้หวนคืน’]
[สถานการณ์ใหม่ก าลังเตรียมพร้อมส าหรับคุณ]
ผมได้กลายเป็นผู้หวนคืน ผมยกตัวขึ้นอย่างช้าๆ และเห็นชาย
หญิงหลายคนก าลังพูดคุยกันอยู่รอบๆ ตัวผม พวกเขาต่างก็
เป็นผู้หวนคืนเหมือนกันกับผม

“ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุดฉันก็ได้กลับมาที่โลก! มันเป็นเวลา 10 ปี
แล้ว!”
“ฉันรอมา 20 ปีแล้ว”
“นายไปไหนมา? จากสีสัน บู๊ลิ้มใช่ไหม?”
“ฉันมาจากกราตุส นายเคยได้ยินไหม?”
จากนั้นก็มีคนโบกมือให้ผม “โอ้ นายคงเป็นคนสุดท้าย”
มันเป็นชายที่แต่งชุดหมอผีสีด า เขาสวมหน้ากากไว้ แต่ดวงตา
และบรรยากาศของเขาก็แผ่บรรยากาศที่คุ้นเคยแปลกๆ
ออกมา
ผมทักทายเขาสั้นๆ และชายคนนั้นก็พูดออกมา “พี่ชาย นาย
มาจากไหนกัน?”
“โลก”
“ไม่ ไม่ใช่ค าถามนั้น ไม่มีใครที่อยู่ตรงนี้ไม่ได้มาจากโลก… ฉัน
ก าลังถามว่านายถูกย้ายไปยังดาวเคราะห์ไหน”

ชายคนนั้นยิ้มแย้ม ในเวลานั้นเองผมก็คิดว่าผมรู้ตัวตนของชาย
คนนี้แล้ว
「ชายร่างสูงตะหง่านที่ดูราวกับมีลูกไม้มากมาย ดวงตาที่
เหมาะส าหรับการมองเห็นตอนกลางคืน และคิ้วที่เหลือเพียง
ครึ่งเดียว ราวกับว่ามันถูกอีกากินเข้าไป」
ผมอดยิ้มไม่ได้ มันถึงเวลาแล้วที่คนๆ นี้จะปรากฏตัว…
“สถานที่ที่ฉันไปมาก็คือโลก โลกของมิติคู่ขนาน”
“หืม งั้นเหรอ? นายเป็นคนที่แปลกจริงๆ”
ชายคนนั้นยื่นมือมาหาผม
“ฉันจะแนะน าตัวเองก่อนละกัน ชื่อของฉันคือหวังเว่ยรง ในบู๊
ลิ้มที่สองที่ฉันไป ฉันถูกเรียกว่าจิ้งจอกบิน”
จิ้งจอกบิน หวังเว่ยรง เขาคือหนึ่งในสหายคนท้ายๆ ของยูจงฮ
ยอค

“ฉันชื่อคิมทกจา หรือที่รู้จักกันในชื่อ… อืม… ราชาปีศาจแห่ง
การหลุดพ้น”
ผู้หวนคืนสองสามคนที่ก าลังฟังอยู่จากด้านข้างหัวเราะออกมา
“ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
“มันเป็นชื่อที่ดี ดูเหมือนว่านายจะไปยังโลกแฟนตาซีระดับสาม
สินะ!”
มันมีมือตบเข้ามาที่หลังของผม ส่วนใหญ่พวกเขาเป็นผู้หวนคืน
จากบู๊ลิ้มหรือไม่ก็โลกยุคกลาง จิ้งจอกบินพูดด้วยรอยยิ้ม “ชื่อ
เล่นที่ดี”
“เปล่า”
“ยังไงก็เถอะ นายได้เสื้อคลุมของผู้หวนคืนมาแล้วเหรอ?”
“อ๊ะ ใช่”
ผมมองลงไปยังเสื้อคลุมมิติอนันต์ที่ผมก าลังสวมอยู่ ผมลืมไป
ว่าเดิมทีมันเป็นเสื้อผ้าส าหรับผู้หวนคืนเท่านั้น เหมือนกับภัย

พิบัติแห่งค าถามที่ผมเคยเผชิญหน้าด้วย บางทีชายคนนั้น
อาจจะถูกอัญเชิญมายังโลกหลังจากผ่านกระบวนการเดียวกัน
จากนั้นไม่นาน โดเกบิก็ปรากฏตัวขึ้นมาในอากาศและเริ่มแจก
เสื้อคลุมให้กับผู้หวนคืน ผู้หวนคืนหลายคนมองไปมาระหว่าง
เสื้อคลุมที่พวกเขาได้รับและของผม จากนั้นก็ประท้วง
“เฮ้ โดเกบิ! ท าไมตัวที่เขาใส่ดูดีกว่ามาก…!”
มันเป็นธรรมดา มันไม่สมเหตุสมผลเลยถ้าเสื้อคลุมที่ได้รับมา
จากสถานการณ์ที่ 95 จะเลวร้ายยิ่งกว่าเสื้อคลุมแจก
โดเกบิบางคนตกใจเมื่อพวกเขาเห็นผมและรายงานไปยัง
หัวหน้า ในตอนนี้บีฮยองน่าจะรู้แล้วว่าผมกลับมา
ผมอยากจะเห็นชาวโลกให้เร็วที่สุด มันผ่านมากี่ปีแล้ว? ทุกๆ
คนคงสบายดี
จิ้งจอกบินรับเสื้อคลุมและกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม “อืม เสื้อคลุม
ที่ดี นายจะท าอะไรเมื่อนายกลับไป?”

“ฉันจะตามหาใครบางคน”
“โฮ่ นายมีคนรักรออยู่เหรอ?” ผมยิ้มให้เขา จิ้งจอกบินพูดต่อ
“ฉันคิดว่าฉันจะใช้ชีวิตให้ยิ่งใหญ่เมื่อฉันกลับไป ฉันได้รับความ
แข็งแกร่งที่รอมานานแล้ว ฉันไม่จ าเป็นต้องกลัวถูกรังแกอีก!
ในตอนนี้มันคือจุดเริ่มต้นของความสุขแล้ว!”
“…มันคงไม่มีความสุขขนาดนั้น โลกคงเปลี่ยนไปมากแล้ว”
“เหอะ นายพูดจาอ่อนแอแล้วเหรอ ฉันได้ผ่านความล าบากมา
ทั้งหมดแล้ว อะไรจะเกิดขึ้นอีกเมื่อฉันกลับไปที่โลก?”
[ผู้หวนคืนทุกคน โปรดตั้งใจ]
ความวุ่นวายลดลง และโดเกบิระดับกลางที่รับผิดชอบผู้หวน
คืนก็พูดออกมาในฐานะตัวแทน
[พวกเจ้าจะกลับไปยังโลกในไม่ช้า พวกเจ้าจะได้รับมอบหมาย
‘สถานการณ์เฉพาะผู้หวนคืน’ และจะต้องด าเนินสถานการณ์
นั้นในบ้านเกิดของพวกเจ้า มันเป็นเกมที่ง่าย และข้าคงจะ
ซาบซึ้งถ้าพวกเจ้าสนุกไปกับมัน]

“สถานการณ์ผู้หวนคืน? บอกมาให้ชัดๆ!”
[กรุณาตรวจสอบหน้าต่างสถานการณ์เพื่อดูรายละเอียด อ่า
โปรดทราบว่านี่คือสถานการณ์กลุ่ม ดังนั้นมันจะต้องมีผู้น า
โปรดจ าไว้ว่าคนที่มีสถานะที่โดดเด่นที่สุดจะถูกเลือกให้เป็น
หัวหน้าโดยอัตโนมัติ]
“ฉันคงได้เป็นผู้น าแน่ๆ!”
“สหายจากบู๊ลิ้มคนนั้นดูแข็งแกร่งมาก…”
ผมสงสัยว่าใครจะเป็น ‘ราชา’ ของกลุ่มนี้
[การกลับสู่โลกได้เริ่มขึ้นแล้ว!]
พร้อมกับประกายแสงเจิดจ้า ผู้หวนคืนสิบคนเริ่มเคลื่อนตัวผ่าน
มิติทันที่ สายตาของผมมืดดับลงไปสั้นๆ และเมื่อผมลืมตา
ขึ้นมาอีกครั้ง พวกเราก็มาอยู่กลางนครใหญ่แล้ว
ทางเท้าที่ช ารุดซึ่งถูกปกคลุมด้วยฝุ่น อาคารที่ถูกก่อสร้างขึ้นมา
ใหม่ มันเป็นโลกไม่ผิดแน่

“ที่นี่ที่ไหน? ตัวอักษรพวกนั้น…”
“เกาหลีใต้! มันคือเกาหลีใต้!”
ผู้หวนคืนจากคาบสมุทรเกาหลีพุ่งไปข้างหน้า ผมตรวจสอบ
ข้อมูลเกี่ยวกับ ‘สถานการณ์ผู้หวนคืน’ และตะโกนออกมา”
เดี๋ยวก่อน ทุกๆ คนใจเย็น มารวมตัวกัน”
ผู้หวนคืนบางคนก็หลุดออกจากการควบคุมไปแล้ว ผู้หวนคืน
บางคนที่ใจร้อนก็คว้าตัวผู้คนที่ก าลังผ่านไปและถาม
“ที่นี่ที่ไหน? มันปีอะไรแล้ว?”
ผมถอนหายใจ
[‘ตัวกระตุ้นผู้หวนคืน’ ถูกเปิดใช้งาน!]
“พ-พวกมันถามวันที่! พวกมันคือผู้หวนคืน!”
“อ๊ากก! ผู้หวนคืน! หนี!”
“รายงานไปยังพันธมิตร!”

ถนนทั้งหมดถูกสั่นสะเทือนโดยค าว่า ‘ผู้หวนคืน’ ผู้คนพากัน
หลบหนีออกไป และเหล่าผู้หวนคืนก็ท าหน้างงงวย
“อะไร? ฉันท าผิดอะไร?”
[สถานการณ์หลักใหม่มาถึงแล้ว]
[สถานการณ์หลัก #45 – ‘การกลับมาอย่างยิ่งใหญ่’ เริ่มขึ้น
แล้ว!]
ภาพสะท้อนของกระจกบนอาคารสามารถมองเห็นได้ ประกาย
แสงปลิวว่อนในขณะที่รูปลักษณ์ของผมเปลี่ยนไป มันเป็น
รูปลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัวของสัตว์ประหลาดสกปรกที่มีหนวด
ตัวจริงของผมไม่ได้เป็นแบบนี้ แต่ภายนอก ผมดูเหมือนกับเทพ
เจ้าภายนอกตัวเล็กๆ ผมน่าจะดูเป็นแบบนี้ส าหรับทุกๆ คนบน
โลก ส าหรับชาวโลก ผู้หวนคืนทุกคนคือภัยพิบัติ
อวตารของโลกก้าวเข้ามาพร้อมกับสายตาอันเย็นชา ผมหันไป
และเห็นจิ้งจอกบินที่ก าลังสับสนก าลังเปิดปากอันสั่นสะท้าน
ของเขาออกมา”พ-พี่ชาย นี่มันอะไรกัน…?”

“ฉันบอกนายแล้วว่ามันคงไม่มีอะไรดีๆ รอพวกเราอยู่”
[การอัญเชิญผู้หวนคืนกลุ่มที่ 163 เสร็จสมบูรณ์!]
[คุณคือราชาแห่งกลุ่มผู้หวนคืนที่ 163]
(จบตอน)