มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 300 – การกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ (2)

มันเป็นความฝันอันเงียบสงบ ควันกระจายออกไปในสายตา
แน่นอนว่ามันเป็นเกาหลี แต่มันก็มีสิ่งปลูกสร้างที่ไม่คุ้นตาและ
อาวุธเรื่องราวที่ฉันไม่เคยเห็น ในขณะที่ท้องฟ้ามืดเหมือนกับว่า
โลกก าลังจะพังทลาย…
ฮันซูยองในฝันพึมพ า ‘นี่มันอะไรกัน?’
อย่างไรก็ตาม เสียงของเธอก็ไม่ได้ดังออกมา มันมีคนสองคน
ก าลังสู้กันอยู่ตรงหน้าเธอ ชายในเสื้อคลุมสีด าและเสื้อคลุมสี
ขาว เธอเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน แต่มันก็มีบางสิ่งที่แตกต่างออกไป
ชายทั้งสองมีหน้าเหมือนกัน
…ยูจงฮยอค? มันมีเสียงๆ หนึ่ง และยูจงฮยอคทั้งสองคน
ตรงหน้าเธอก็หายไป
นี่มันอะไรกัน? ภาพนี้มันอะไร? ในจุดที่ไม่ไกลกันนัก เธอเห็นคิ
มทกจา คิมทกจาคุกเข่าลงเหมือนกับชายที่สูญเสียทุกสิ่งทุก

อย่าง ในช่วงเวลาที่ฮันซูยองยื่นมือของเธออกมา มันก็มีบางคน
ตะโกนออกมาจากข้างๆ ตัวเธอ
– มันจบแล้ว
เธอมองไป และมันก็มี ‘ฮันซูยอง’ ที่มีใบหน้าเหมือนกันกับเธอ
เธอหนาวสั่นไปถึงกระดูก ความรู้สึกหนาวเหน็บท าให้ฮันซูยอง
ตื่นขึ้นมาจากความฝันของเธอ
“…!”
ฮันซูยองตื่นขึ้นมาและตระหนักได้ว่าเธอก าลังนอนอยู่บนโซฟา
“ฝันอีกแล้ว บ้าเอ้ย”
มันเป็นความฝันที่ซ้ าซากมาหลายวันแล้ว ยูจงฮยอคและยูจงฮ
ยอคก าลังต่อสู้กันในขณะที่ตัวเธออีกคนและคิมทกจามองดู
ตอนแรกเธอคิดว่ามันเป็นลางบอกเหตุ อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเธอ
จะพยายามตีความมันมากแค่ไหน เธอก็ไม่อาจเข้าใจความฝัน
ได้

ข่าวดังออกมาจากโทรทัศน์ที่อยู่ห่างออกไป
– การเปิดตัวพันธมิตรแห่งชาติใหม่ท าให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
สถานการณ์บนคาบสมุทรเกาหลี…
ฮันซูยองฟังอย่างว่างเปล่าในขณะที่กลั้วน้ าแข็งเย็นในปากของ
เธอ
…หืม? น้ าแข็ง?
“อะไรเนี่ย? ป้า ท าไมคุณถึงเอามันมาใส่ปากฉัน?”
“ท าไมฉันต้องท าแบบนั้นด้วย?”
ลีซูคยองรับน้ ามาโดยไม่มองกลับไป ฮันซูยองขมวดคิ้วใน
ขณะที่เธอเคี้ยวน้ าแข็ง งั้นมันก็ต้องเป็นยูซานอา “ฉันหลับไป
นานแค่ไหน?”
“สองชั่วโมง”
“ยูซานอาล่ะ?”
“เธอก าลังดื่มกาแฟในห้องพัก”

“ห้องพักอะไร? นี่คือบริษัทหนิ?”
เธอพูดไปแบบนี้ แต่อันที่จริง อาคารที่พวกเธออาศัยอยู่นั้นคือ
อาคารของบริษัทที่ถูกทิ้งร้าง ฮันซูยองบ่นและเดินไปที่ห้องพัก
“เฮ้ เธอก าลังท าอะไรน่ะ?”
มันมีถ้วยกระดาษเล็กๆ อยู่บนโต๊ะของห้องพัก ยูซานอาก าลัง
ขยับนิ้วสีขาวผ่านอากาศ ข้อมูลจากโฮโลแกรมก าลังไหลเข้าสู่
ม่านตาของยูซานอา ฮันซูยองที่ก าลังตกใจตะโกนออกมา”…
เธอบ้าไปแล้วเหรอ? เธอใช้อักขระนี้อีกแล้ว?”
“…”
“เธอสามารถท าได้ต้ังแต่อายุน้อยจริงๆ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเกิด
อะไรขึ้นกับเธอถ้าเธอใช้อักขระอันทรงพลังแบบนี้บ่อยๆ…”
อักขระที่ยูซานอาใช้คือระบบเฮอร์เมสแห่งโอลิมปัส มันเป็น
เครือข่ายข้อมูลขนาดใหญ่ของโอลิมปัสที่รับข้อมูลจากทั่วการ
ถ่ายทอดสดดวงดาวเพื่อประเมินอนาคต
“ช่วยไม่ได้ มันต้องหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด”

“ไม่ใช่ว่าฉันก็รู้ข้อมูลเกี่ยวกับอนาคตเหรอ?”
“มันไม่เพียงพอ มันมีตัวแปรมากเกินไป”
อักขระของเฮอร์เมสได้ท าให้อายุไขของผู้ใช้สั้นลงมาก ฮันซู
ยองตระหนักถึงความจริงนี้ แต่เธอก็ไม่สามารถห้ามยูซานอาได้
เพราะยูซานอาต้องเดิมพันสูงในการให้สมาชิกกลุ่มมาถึง
สถานการณ์ที่ 45 ถ้ามันไม่ใช่เพราะยูซานอาประเมินอนาคต
สมาชิกปาร์ตี้ก็คงจะเจอวิกฤติใหญ่ในสถานการณ์ที่ 35 และ
สถานการณ์ที่ 40 แล้ว
ฮันซูยองกัดริมฝีปากของเธอ ผู้หญิงคนนี้…
มันเป็นเวลาสามปีแล้วนับตั้งแต่ที่คิมทกจาหายตัวไป มันเป็น
เวลานานมากแล้ว และท าให้ความหวังว่าเขาจะกลับมาเริ่ม
ริบหรี่ลงไป ไอน้ าลอยออกมาจากแก้วกาแฟ ยูซานอาจ้องไปที่
มันและพูดออกมา “การนั่งอยู่ตรงนี้ท าให้ฉันนึกถึงตอนที่ างาน
ที่บริษัทเลย ในเวลานั้น ฉันมักจะมาซ่อนตัวอยู่ในห้องพัก
เสมอ”

“ฉันไม่เคยท างานในบริษัท ดังนั้นฉันไม่รู้หรอก”
“เธอไม่เหมาะกับพนักงานบริษัทหรอก”
ยูซานอายิ้ม และฮันซูยองก็เลียริมฝีปากของเธอ “เธออยู่ใน
บริษัทเดียวกันกับคิมทกจาเหรอ?”
“ใช่”
“พวกเธอสองคนสนิทกันไหม?”
ยูซานอาจ้องไปยังฮันซูยองที่พยายามจะฟังอย่างสบายๆ ยู
ซานอายิ้มและตอบ
“ตอนนั้นพวกเราเป็นเพื่อนกันแล้ว”
– แจ้งเตือนภัยพิบัติ!
– แจ้งเตือนภัยพิบัติ!
มันมีเสียงแจ้งเตือนดังออกมา และฮันซูยองก็รีบวิ่งไปที่
ส านักงาน ลีซูคยองที่ก าลังอยู่ในโหมดเตรียมพร้อมตรวจสอบ
พื้นที่เตือนภัยผ่านโทรทัศน์

“…อีกแล้วเหรอ? คราวนี้ที่ไหน?”
“ปูซาน”
“ปูซาน? นั่นไม่ไกลเกินไปเหรอ เด็กๆ จะจัดการมันเอง” ฮันซู
ยองตอบห้วนๆ ในขณะที่มองไปยังข่าวบนหน้าจอ มอนสเตอร์
หนวดปรากฏขึ้นบนหน้าจอและพัวพันอยู่กับอวตาร
ลีซูคยองถอนหายใจและถาม “ซูยอง เธอยังติดต่อกับเด็กคน
อื่นๆ อยู่เหรอ?”
“ท าไมต้องติดต่อกับเด็กๆ ที่ไม่ชอบฉัน? กลับกัน จะเป็นยังไง
ถ้าเป็นในนามคุณป้า?”
ลีซูคยองมองลงไปยังสตาร์รีลิคของเธอ ฮันซูยองถาม “คุณเห็น
อะไรในครั้งนี้?”
ลีซูคยองไม่ตอบ ฮันซูยองเงยหน้าขึ้นในขณะที่เธอรู้สึกถึงอะไร
แปลกๆ และลีซูคยองก็ยืนนิ่ง
ดังนั้นฮันซูยองจึงตระหนักถึงบางสิ่ง

คิมทกจาหายตัวไปเป็นเวลาสามปี ในตอนแรกมีเพียงสิ่งเดียวที่
ลีซูคยองตรวจสอบ
ฮันซูยองจ้องไปที่ขันอยู่นานก่อนที่จะประกาศออกมา “ฉันจะ
ไปเที่ยวปูซานหน่อย ยังไงก็เถอะ ยูจงฮยอคอยู่ด้วยไหม?”
***
ผมมองไปยังหน้าต่างสถานการณ์ที่โผล่ขึ้นมาในอากาศ
+
[สถานการณ์หลัก #45 – ‘การกลับมาอย่างยิ่งใหญ่’]
ประเภท: หลัก
ความยาก: ???
เงื่อนไขการเคลียร์: หลังจากการเดินทางอันยาวนาน ในที่สุด
คุณก็ได้กลับมายังบ้านเกิด ท าให้คนที่บ้านเกิดของคุณรับรู้ถึง
ตัวตนของคุณ และทิ้งเครื่องหมายที่คุณกลับมาไว้ในหนึ่งใน
พื้นที่ฐานหลัก ผู้คนของบ้านเกิดของคุณจะต้อนรับคุณ

จ ากัดเวลา: ไม่มี
สิ่งตอบแทน: 200,000 เหรียญ, ก าจัดการเปลี่ยนแปลงเป็นภัย
พิบัติ
ความล้มเหลว: ตาย
* ในขณะที่สถานการณ์ก าลังด าเนินอยู่ อวตารจะรับรู้ว่าผู้หวน
คืนคือสิ่งมีชีวิตอื่น
* ในขณะที่สถานการณ์ก าลังด าเนินอยู่ อวตารจะไม่เข้าใจ
ภาษาของผู้หวนคืน
+
เงื่อนไขการเคลียร์บัดซบ แต่การก่นด่าก็ไม่ได้ท าให้ผู้คนรู้สึกดี
ขึ้น
[เป้าหมายของคุณคือ ‘ยออิโด, กรุงโซล]
[ขณะนี้ไม่มีพื้นที่ใกล้เคียงที่สามารถท าเครื่องหมายได้]

ผมหายใจเข้าลึกๆ ใช่ บางทีนี่อาจจะดีกว่า ถ้าผมท าตาม
สถานการณ์ที่ 45 ต่อไป มันอาจจะเป็นเรื่องดีที่ผมเป็นผู้หวน
คืน สถานการณ์นี้เป็นการฝึกส าหรับบางสถานการณ์ที่จะ
เกิดขึ้นในอนาคต
“เชี่ย! ท าไมพวกเขาถึงโจมตี?”
ผู้หวนคืนที่ถูกอวตารโจมตีโกรธ ไม่ใช่อวตารที่รอดชีวิตมาได้
ทุกคนจะแข็งแกร่ง มันยังมีอวตารบางคนที่ไม่มีผู้สนับสนุนและ
ยังมีคนที่เข้าร่วมสถานการณ์ในภายหลังด้วย ดังนั้นการโจมตี
ของอวตารจึงไม่อาจคุกคามผู้หวนคืนได้
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว เฮ้สหาย มากวาดล้างพื้นที่ทั้งหมดกัน―”
“มันเป็นไปไม่ได้”
การแสดงออกของผู้หวนคืนแข็งขึ้นกับค าพูดของผม “ท าไม?
พวกเขาโจมตีก่อน!”
“มันมีเหตุผลดีๆ อะไร?”

“เหตุผลอะไร? เชี่ย ดูหน้าของพวกเขาสิ พวกเขาต้องการฆ่า
พวกเรานะ”
แน่นอนว่ามันต้องเป็นแบบนั้น ผมสับสนในการอธิบาย
สถานการณ์นี้
[โดเกบิไม่ยอมรับสถานะของคุณ]
เดิมทีสถานการ์ที่ 45 คือการแปรขบวนของผู้หวนคืนและ
อวตารเต็มรูปแบบ เนื่องจากหมายเลขกลุ่มของผมคือ 163 งั้น
มันก็จะต้องมีอีก 162 กลุ่มที่ถูกอัญเชิญไปทั่วโลก
สงครามผู้หวนคืนครั้งแรก ในนิยายต้นฉบับ คาบสมุทรเกาหลี
แห่งรอบที่สามจะพินาศจากสงครามนี้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันจะ
ไหลไปแบบต้นฉบับถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป
“อะไร? ภัยพิบัติก าลังคุยกันอยู่เหรอ?”
“ฆ่าพวกมันเร็ว! ผู้ควบคุมปีศาจเพลิงทมิฬกล่าวไว้ มันง่ายที่
จะฆ่าพวกมันเมื่อพวกมันยังไม่ทันระวัง!”

“ไม่ นายไม่ได้ยินที่จักรพรรดินีแสงจันทร์พูดเหรอ? มันมีภัย
พิบัติที่สามารถสื่อสารได้ ดังนั้นให้ระวัง…”
ผมได้ยินชื่อเล่นที่คุ้นเคย อย่างไรก็ตาม อวตารที่แข็งแกร่งแห่ง
คาบสมุทรเกาหลีก็ยังมีชีวิตอยู่ ท าให้อวตารเหล่านี้ไม่เป็นกังวล
จากนั้นผู้หวนคืนคนหนึ่งที่ก าลังรอฟังค าพูดของผมก็เข้ามา
คว้าคอเสื้อของผม”ฉันจะฆ่านายซะถ้านายมายุ่งอีก หลบไป”
“ถ้าฉันไม่ท าล่ะ?”
ผู้หวนคืนเล็งสถานะของเขามาที่ผม และผมก็คว้าข้อมือของผู้
หวนคืนคนนั้น
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังเปิด ‘สถานะ’
ของเขา]
มันมีเสียงกระดูกแตก และใบหน้าของผู้หวนคืนที่ผมจ้องอยู่ก็
เริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ าเงิน
“น-นายเป็นใคร…?”

ขาของผู้หวนที่ก าลังตื่นกลัวอ่อนแรงลง
[ช่องชั่วคราวถูกเปิด]
[กลุ่มดาวของคาบสมุทรเกาหลีให้ความสนใจกับคุณ!]
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพพิพากษาหัวโล้น’ เข้าสู่ช่อง]
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ รู้สึกเดจาวูจากคุณ]
พวกเขาเข้ามาต้อนรับ แต่ในตอนนี้มันก็ไม่ใช่เวลามาทักทาย
ผมบอกกับผู้หวนคืน [หุบปากและเก็บอาวุธไป จากนั้นมา
รวมตัวกันข้างๆ ฉัน ฉันจะระเบิดสมองของพวกนายทิ้งซะถ้า
พวกนายช้า เร็วเข้า]
ผมจงใจพูดออกไปด้วยความรุนแรง เหล่าคนที่ตระหนักถึง
ความแตกต่างในเสียงที่แท้จริงของผมมารวมตัวกันรอบๆ ผม
อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่แค่ผู้หวนคืนเท่านั้นที่สับสน
“บ้าเอ้ย! มอนสเตอร์นั้นมันอะไรกัน?”
“รายงานมันเร็ว! รายงานถึงพันธมิตร!”

อวตารที่รับรู้ถึงสถานะของผมพากันวิ่งหนี ผมคิดว่านี่คงจะ
ได้ผลดีกว่า จิ้งจอกบินถาม “พ-พี่ชาย นายเป็นหัวหน้ากลุ่ม
ของพวกเราเหรอ?”
ผมพยักหน้า และผู้หวนคืนก็อุทานออกมา “โอ้พระเจ้า พวก
เรามีกลุ่มดาวอยู่ด้วย…”
มันมีผู้หวนคืนอยู่รอบๆ ผม 10 คน มีห้าคนมาจากดาวเคราะห์
ยุคกลางและสามคนมาจากบู๊ลิ้ม ส่วนอีกสองคนมาจากพื้นที่
อื่นๆ ผมมองไปที่ใบหน้าของพวกเขาทีละคนและเริ่มพูด
“ฉันไม่รู้ว่าพวกนายมาจากไหนหรือจุดประสงค์ที่พวกนายกลับ
มาคืออะไร” ผู้หวนคืนที่ก าลังประหม่ามองมาที่ผม”แต่มันก็มี
สิ่งหนึ่งที่แน่นอน หากสถานการณ์นี้ล้มเหลว พวกเราทุกคน
จะต้องตาย”
ผู้หวนคืนบางคนเปิดหน้าต่างสถานการณ์ขึ้นมาอย่างช้าๆ

“พวกนายจะไม่ได้เจอกับคนรักหรือคนรู้จัก และพวกนายก็จะ
ไม่ได้เหยียบย่างลงบนบ้านเกิด พวกนายจะถูกจดจ าในฐานะ
‘ภัยพิบัติ’ ส าหรับชาวโลก”
ผู้หวนคืนที่โต้เถียงผมและผู้หวนคืนคนอื่นตกใจมาก ดู
เหมือนว่าพวกเขาก าลังจะได้สติกลับมาทีละคน ผู้หวนคืนบาง
คนเห็นตัวเองในกระจก
“เหตุผลที่พวกเขาโจมตีเรา…”
“มันไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ของเรา มันมีผู้หวนคืนที่ถูกอัญเชิญมา
ก่อนหน้าพวกเราด้วย”
ผู้หวนคืนบางคนกลับมาเพราะพวกเขาคิดถึงบ้านเกิด ในขณะ
ที่บางคนกลับมาเพื่อท าลายบ้านเกิด พวกเขาคุกคามความ
เป็นอยู่ของโลกและบางทีมันอาจจะก าลังเกิดขึ้นในสถานที่แห่ง
อื่น ผมประกาศด้วยความมั่นใจ “พวกนายไม่ควรต่อสู้ มันมีแต่
จะท าให้เกิดความเสียหาย”

“ท าไมพวกเราถึงไม่บอกพวกเขาว่าพวกเราไม่ได้คิดที่จะต่อสู้
ล่ะ?”
“มันคงน่าสงสัยถ้าพวกเขาจะเชื่อ และมันก็ยังยากที่จะสื่อสาร
ด้วยค าพูดของพวกเรา ค าพูดของพวกเราไม่อาจส่งไปถึงพวก
เขาได้อย่างถูกต้องจนกว่าสถานการณ์จะจบลง”
การแสดงออกของผู้หวนคืนมืดลง “นายมีแผนอะไรไหม?”
“หลีกเลี่ยงการต่อสู้ให้มากที่สุด ความส าคัญล าดับแรกคือการ
ทิ้งเครื่องหมายไว้บนฐาน เมื่อพวกเราเคลียร์สถานการณ์นี้ได้
พวกเราก็จะหลบหนีจากการเป็นภัยพิบัติได้”
โชคดีที่ผมสามารถสื่อสารกับคนกลุ่มนี้ได้ มันมีจิ้งจอกบินอยู่
ด้วย ดังนั้นผมจึงโชคดี ผมคงจะสามารถจบสถานการณ์นี้ได้
โดยไม่ต้องมีความขัดแย้งนัก อย่างไรก็ตาม เรื่องต่างๆ ก็คงไม่
ออกมาง่ายดายขนาดนั้น เหมือนกันกับทุกสถานการณ์
“พันธมิตร! พันธมิตรปูซาน!”

พร้อมกับเสียงตะโกน มันมีคนเดินเข้ามาผ่านฝูงอวตารที่แยก
ออกจากกัน ในเวลานั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงเรือดังเข้ามาในหู
จากระยะไกล มันมีความเค็มเล็กน้อยอยู่ในสายลมจากแฮอึน
แด
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังส่องแสงอย่างแผ่วเบา]
เรือ 12 ล าปรากฏขึ้นบนหาดทรายแฮอึนแด คนสองคน
กระโดดลงมาจากด้านหน้าของเรือ
“จอมพลเรือมาแล้ว!”
“ราชาแมลง!”
ผมตระหนักได้อีกครั้งว่าเวลาผ่านไปนานแล้ว มันมีบางสิ่งที่
เปลี่ยนแปลงไปและบางสิ่งที่ไม่ได้เปลี่ยนแปลง เด็กสาวที่มี
หมวกอยู่บนหัวยังคงสวมฮู้ดเตะตา แต่เธอก็ไม่ได้สวมกระโปรง
นักเรียนอีกต่อไป

เด็กชายที่มีตาข่ายดักแมลงยังมีดวงตาที่โดดเด่นและดุร้ายอยู่
แต่ผิวพรรณของเขาคมชัดมากขึ้น และเขาก็สูงขึ้น อย่างน้อย
ที่สุด เขาก็ไม่อาจเกาะต้นขาของผมได้อีก
“เด็กน้อย ใครจะลงมือดี?”
“พวกเราจะตัดสินกันโดยการโยนเหรียญ”
ผมคิดถึงพวกเขา ผมคิดถึงพวกเขาจริงๆ ผมอยากจะพูด
ออกไปแบบนี้ ทรายสีขาวบริสุทธิ์เปล่งประกายขึ้นมา และผมก็
รู้ว่าผมต้องหนี แต่ผมก็ไม่อาจขยับเท้าได้
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังมองไปยังสหาย
ของเขา]
บางทีผมอาจมีความหวังอยู่ คนอื่นอาจจะแตกต่างออกไป แต่
พวกเขาต้องจ าผมได้แน่ๆ บางทีผมก็อยากจะเชื่ออย่างนั้น
[บทลงโทษของสถานการณ์บิดเบือนข้อความ]
อึดใจต่อมา ข้อความก็ปรากฏขึ้นในอากาศ

[‘ปลาหมึกอัปลักษณ์’ ก าลังกระตุ้นอวตาร ‘ลีจีฮเย’]
ลีจีฮเยจ้องมาที่ผม “เด็กน้อย ฉันจะฆ่าไอ้ปลาหมึกนั่นเอง”
(จบตอน)