มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 301 – การกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ (3)

ลีจีฮเยถือดาบของดยุคแห่งความภักดีและสงครามไว้ในมือของ
เธอ มันไม่ใช่ดาบมังกรคู่ที่ลีจีฮเยแห่งรอบที่ 1863 มี แต่
ประสิทธิภาพของมันก็ยอดเยี่ยม บางทีเธอคงจะเอามันมาจาก
พิพิธภัณฑ์สักแห่ง…
“ปลาหมึกอยู่ไหน?” เธอถามผู้หวนคืนที่ก าลังงุนงง
“จีฮเย หยุดนะ! ฉันเอง!” ผมตะโกนอย่างหมดหวัง แต่ปาก
ของผมก็ไม่เปิดออก ตรงด้านของลีจีฮเย มันดูเหมือนว่าผม
ก าลังกรีดร้องและโบกหนวดของผม
“แหวะ ปลาหมึกอัปลักษณ์ ตายซะ!” ดาบของลีจีฮเยเปล่ง
ประกายในขณะที่เธอพุ่งเข้าหาผม
…นี่คล้ายกับรอบที่ 1863 ลางๆ ดาบของลีจีฮเยเล็มปลายหัว
ของผมไปอย่างฉิวเฉียด ผมของผมถูกตัด และลีกิลยังก็ตะโกน
ออกมา

“สวย! ตัดหนวดใหญ่ๆ แทนที่จะตัดหนวดเล็กๆ สิ!”
“หุบปาก!”
ผมของผมดูเหมือนหนวดส าหรับอีกฝ่าย พวกเขาไม่รู้ว่ามันเป็น
ผม แต่ผมก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้
ผมเตือนผู้หวนคืนที่ก าลังถอยไปอย่างกระวนกระวาย “ทุกๆ
คน อย่าโจมตี! ฉันจัดการเอง!”
โชคดีที่ผู้หวนคืนยังฟังผม เสียงของจิ้งจอกบินที่ก าลังสับสนดัง
ออกมา”ฉันจะช่วยนายเอง”
จิ้งจอกบินคือผู้หวนคืนที่ค่อนข้างโดดเด่นแห่งบู๊ลิ้มที่สอง หากมี
สถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เกิดขึ้น ผมก็สามารถขอความ
ช่วยเหลือจากเขาได้ แต่ผมจะท ายังไงให้ลีจีฮเยรับรู้ตัวตนของ
ผม?
“ตาย ปลาหมึก!”

ในสถานการณ์นี้ ‘ภาษาพูด’ ของผมไม่อาจสื่อไปถึงลีจีฮเยได้
อย่างไรก็ตาม เดิมทีการสื่อสารของมนุษย์ก็ไม่ได้มีแค่ผ่านภาษา
พูดเท่านั้น
“อะไร? อย่าขยับแปลกๆ สิ!”
ผมเปิดใช้งานวิถีแห่งสายลมและเริ่มเขียนลงบนพื้น เส้นถูก
วาดขึ้นบนพื้นในขณะที่ผมหลบดาบของลีจีฮเย ผู้หวนคืนที่อยู่
ข้างหลังผมสังเกตเห็นความตั้งใจของผมและอุทานออกมา
อันที่จริงผมไม่รู้ว่ามันจะได้ผลไหม นิยายต้นฉบับไม่ได้
ครอบคลุมถึงการสื่อสารเหล่านี้อย่างละเอียด ค าถามก็คือลีจีฮ
เยจะสังเกตเห็นความตั้งใจขอผมไหม?
“อะไร? มันก าลังเขียนบนพื้น?”
โชคดีที่ลีกิลยังสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วและเข้าใจความตั้งใจ
ของผมก่อน ลีจีฮเยหยุดและมองลงไปที่พื้น มันมีโน๊ตที่เหลือทิ้ง
ไว้ตามรอยเท้าอันเจิดจ้าของผม ลายมือไม่ดี แต่มันก็พออ่าน
ออก

– ฉันคือคิมทกจา
นี่คือประโยคที่ผมเขียน อย่างไรก็ตาม
[บทลงโทษของสถานการณ์บิดเบือนการเขียนของคุณ]
…บทลงโทษก็ถูกน ามาใช้กับของแบบนี้ด้วย? ก าแพงที่สี่อ่าน
ประโยคที่บิดเบือนไปในนามของลีจีฮเย
「ฉันคือปลาหมึกที่ดูดี」
[ตัวละคร ‘ลีจีฮเย’ ใช้การสังหารปีศาจ LV.10!]
ดวงตาของลีจีฮเยเปลี่ยนเป็นสีแดงในขณะที่เธอเริ่มเร่ง
ความเร็วเข้าหาผม เธอเร็วขึ้นมาก และมันก็ยากที่ผมจะหลบ
ผมพยายามโบกเสื้อคลุมของผมเพื่อเป็นสัญญาของการยอม
จ านน แต่ความพยายามทั้งหมดของผมกลับสูญเปล่าเนื่องจาก
บทลงโทษของสถานการณ์
[‘ปลาหมึกอัปลักษณ์’ ก าลังกระตุ้นอวตาร ‘ลีจีฮเย’]
“ตายซะ!”

ผมปวดหัวเล็กน้อย หากภาพหลอนเหล่านี้ด าเนินต่อไป
ข้อความของผมคงไม่ถูกส่งไปถึงแน่ๆ
…มันคงจะเป็นการที่ดีสุดถ้าจะสยบพวกเขาไว้ อย่างไรก็ตาม
ผมก็ไม่อยากท าแบบนั้น มันอาจมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างใน
ตัวผมหลังจากรอบที่ 1863
「ในเวลานั้น มันก็มีบางสิ่งโผล่ขึ้นในในหัวของปลาหมึกที่ดูดี
」
อ่า เดี๋ยวก่อน ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะ…? ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะ
ตัดสินใจท ามัน ไม่ว่าสถานการณ์จะบิดเบือนภาษาของผมไป
ยังไง มันก็ไม่อาจบิดเบือนได้มากขนาดนั้น
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ สนับสนุนอวตาร ‘ลี
จีฮเย’ 91 เหรียญ]
สิ่งที่ไม่อาจผิดเพี้ยนไปได้
[บทลงโทษของสถานการณ์บิดเบือนข้อความ]

[‘ปลาหมึกอัปลักษณ์’ สนับสนุนอวตาร ‘ลีจีฮเย’ 91 เหรียญ]
มันเป็นจ านวนเหรียญที่แม่นย า ลีจีฮเยขมวดคิ้วกับการบริจาค
อย่างฉับพลันของปลาหมึก “…อะไร?”
คิดสิ ลีจีฮเย ได้โปรด
[‘ปลาหมึกอัปลักษณ์’ สนับสนุนอวตาร ‘ลีจีฮเย’ 91 เหรียญ]
“นายคิดว่าฉันจะไม่โจมตีนายเพราะนายมอบเหรียญให้กับฉัน
เหรอ?”
[‘ปลาหมึกอัปลักษณ์’ สนับสนุนอวตาร ‘ลีจีฮเย’ 91 เหรียญ]
“อย่าท าตัวน่าร าคาญแบบนี้นะ! ฉันไม่ชอบเหรียญที่ไม่ถึงหลัก
ร้อย!”
…จริงดิ? งั้นแบบนี้ล่ะ?
[‘ปลาหมึกอัปลักษณ์’ สนับสนุนอวตาร ‘ลีจีฮเย’ 9,158
เหรียญ]

เป็นครั้งแรกที่การโจมตีของลีจีฮเยหยุดลง เธอไม่เข้าใจอะไร
เลย มันเป็นเพราะจ านวนของเหรียญที่เพิ่มขึ้น
ลีจียังถาม “ท าไมจู่ๆ พี่ถึงหยุด?”
“ไม่ มันมอบเหรียญให้ฉัน”
“เหรียญ?”
ลีกิลยังประหลาดใจและเหลือบมองผม “มันเป็นกลุ่มดาว
เหรอ?”
“กลุ่มดาวอะไรจะมีค าขยายอย่างปลาหมึกอัปลักษณ์?”
มันมีอยู่คนหนึ่ง ไม่สิ ไม่ใช่ผม มันไม่ใช่ปลาหมึก แต่มันก็มีบาง
คนที่มีค าขยายคล้ายๆ กัน ในตอนนี้ที่ค าขยายของผม
เปลี่ยนไป… บ้าเอ้ย ท าไมผมต้องอธิบายเรื่องนี้ด้วย?
ลีจีฮเยลังเลในขณะที่เธอจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่ไม่มั่นคง”
ท าไมมันถึงเอาแต่มอบเงิน 91 เหรียญให้กับฉัน?”
“91 เหรียญ?”

“ใช่ จากนั้นมันก็มอบเงินให้กับฉันอีก 9,185 เหรียญใน
ตอนท้าย”
“9,185 เหรียญค่อนข้างเยอะเลย มันเป็นสถานการณ์ลับเหรอ?
หรือบางทีอาจจะมีความหมายอะไร…”
ผมคิดว่านี่เป็นโอกาสเดียวของผม
[‘ปลาหมึกอัปลักษณ์’ สนับสนุนอวตาร ‘ลีจีฮเย’ 7,942
เหรียญ]
ลีกิลยังดูตกใจกับการโปรยเหรียญของผม
“7,942? หรือว่า…”
ดวงตาของเด็กน้อยสั่น ผมเฝ้าดูดวงตาที่ชัดเจนและประทับใจ
มาก ใช่ นั่นแหละเด็กน้อย ฉันเอง คิมทกจา
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ สงสัยในตัวตนของคุณ]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มบนคาบสมุทรเกาหลีอยากรู้เกี่ยวกับตัวตน
ของคุณ]

จากนั้นกลุ่มดาวที่ไม่คาดคิดก็เข้าสู่ช่อง
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งไวน์และความปิติยินดี’ เข้าสู่ช่อง]
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งไวน์และความปิติยินดี’ สังเกตเห็นตัวตน
ของคุณแล้ว!]
เทพแห่งไวน์และความปิติยินดี ไดโอไนซัส พูดก็พูด มันเป็นได
โอไนซัสที่บอกผมเกี่ยวกับเรื่อง ‘7942’ ผมคิดว่าสิ่งต่างๆ
อาจจะได้ผลดีกว่าที่ผมคาดไว้ ถ้ามันเป็นกลุ่มดาวนี้ เขาอาจจะ
ถอดรหัสข้อความที่ผมส่งไปหาเด็กๆ ได้
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งไวน์และความปิติยินดี’ อ้างว่าตัวเลข ’91’
เป็นรูปแบบการเล่นเชิงตัวเลข!]
หัวใจของผมเต้นแรง ไดโอไนซัสเดาถูก ตัวเลข ซึ่งอ่านว่า ‘เก้า
สิบเอ็ด’ คือรหัสของผมส าหรับเด็กๆ
9 (กู) 1 (วอน) กูวอน (การหลุดพ้น)

โชคดีที่ไดโอไนซัสดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ผมพูด ในตอนนี้ไดโอ
ไนซัสแค่ต้องบอกพวกเขาว่าผมคือราชาปีศาจแห่งการหลุด
พ้น…
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งไวน์และความปิติยินดี’ กล่าวว่าปลาหมึก
จะต้องเป็นปลาหมึกที่ชาญฉลาดแน่ๆ]
ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ลีกิลยังอุทานออกมาอย่างมี
ความสุข”มันคือชิ้นส่วนลับ มันจะมอบเหรีญให้ทุกๆ ครั้งที่
หนวดถูกตัดรึเปล่า?”
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งไวน์และความปิติยินดี’ พยักหน้า]
เมื่อสถานการณ์นี้สิ้นสุดลง ผมจะกระทืบไดโอไนซัสแน่
ลีจีฮเยตะโกนออกมา “ฉันจับมันเอง เฮ้ กิลยัง คนละครึ่ง!”
หนวดที่ลีจีฮเยก าลังวิ่งอยู่นั้นคือแขนของผม
“มันว่องไวจริงๆ พี่สาว ตัดหนวดที่ใหญ่ก่อน!”
นั่นคือขาของผม

“อ่า ฉันร าคาญจริงๆ ฉันจะตัดตรงกลางออกก่อน”
นั่น… ไม่ได้นะ ในขณะที่ผมก าลังจะปลดปล่อย ‘สถานะ’ ของ
ผม มันก็มีเสียงค ารามของมังกรดังออกมา แรงปะทะส่งผลให้ผู้
หวนคืนสั่นไหวไปชั่วขณะ
ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและเห็นมังกรด าตัวหนึ่ง มันมีใบหน้า
ที่ชวนให้คิดถึง เหมือนกับลีจีฮเยและลีกิลยัง… เด็กคนนี้โตขึ้น
มากเลย
“เธอมาสายตลอดเลยนะ ชินยูซอง! อย่าไปไหนมาไหนตามใจ
ตัวเองสิ!”
มีแค่แก้มอวบๆ เท่านั้นที่พิสูจน์ได้ว่าเด็กสาวคนนี้คือเด็กน้อยที่
ผมรู้จัก ชินยูซองบนตัวมังกรคิเมร่าร่อนลงมาบนพื้น ชินยูซอง
เหลือบมองมาทางนี้และถามลีจีฮเย”เธอยังจัดการไม่เสร็จอีก
เหรอ? ฉันบอกว่าอย่าใช้เวลานานเกินไปนักหนิ”
“ฉันพยายามแล้ว แต่มันเป็นภัยพิบัติที่แปลกประหลาด”
“แปลก?”

“ปลาหมึกตรงนั้น”
ชินยูซองจ้องมาที่ผม
“มันมอบเหรียญให้ฉัน ฉันรู้สึกไม่ดี…”
ชินยูซองเฝ้ามองผม
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังมองมายัง
อวตารของเขา]
ผมเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ
“เชี่ย! อย่าเข้ามานะ!” แม้จะมีค าขู่ของลีจีฮเย แต่ผมก็ยังก้าว
ต่อไป ผมอดก้าวไปข้างหน้าไม่ได้
“จ้าวสัตว์อสูรมาแล้ว!”
“โอเค พวกเราสามารถฆ่าพวกมันได้แล้ว!”
การปรากฏตัวของชินยูซองท าให้เหล่าอวตารที่พากันหลบหนี
ไปยังริมฝั่งเริ่มวิ่งกลับมา มันมีเสียงอาวุธปะทะกันดังไปทั่ว

อวตารที่กล้าหาญก าลังเล็งอาวุธของพวกเขามาที่ผมและเหล่า
ผู้หวนคืน
ในความเป็นจริง ชิ้นส่วนลับมีอยู่จริงในสถานการณ์ที่ 45 ถ้า
กลุ่มของพวกเราสามารถเคลียร์สถานการณ์ได้โดยไม่ตกเป็น
เหยื่อสักคน…
จิ้กจอกบินตะโกนออกมาในขณะที่เขาถูกกดดันพร้อมกับเหล่าผู้
หวนคืน”พี่ชาย! พวกเราทนไม่ไหวแล้ว! ฉันไม่รู้ว่านายก าลัง
พยายามท าอะไร แต่เร็วเข้า!”
มนุษย์คือคนที่ไม่ไว้ใจเพื่อนมนุษย์ด้วยซ้ า แล้วพวกเขาจะเป็น
มิตรกับภัยพิบัติได้อย่างไร?
“ตายซะสัตว์ประหลาดหนวด!”
เผ่าพันธ์ุที่พยายามควบคุมสิ่งที่คล้ายคลึงกับพวกเขาในขณะที่
แยกสิ่งที่แตกต่างออกไป รูปลักษณ์ของผมสะท้อนอยู่ในดวงตา
ของพวกเขา ผมเป็นเพียงแค่มอนสเตอร์ส าหรับพวกเขาเท่านั้น
「’อาจมีวิธีอื่นอยู่’」

ยูจงฮยอคในนิยายต้นฉบับได้รับบทผู้หวนคืนหลายครั้ง อย่างไร
ก็ตาม ยูจงฮยอคก็ไม่เคยบรรลุชิ้นส่วนลับเลย พูดให้ชัดๆ เขา
ไม่อาจท ามันได้
「’แม้ว่ามันจะยากสักหน่อย แต่ถ้าผมสามารถหาวิธีอื่น
ได้…’」
ทุกๆ คนที่เลือกเส้นทางของผู้หวนคืนต้องเดินอยู่บนเส้นทาง
ของความเสียใจ ดังนั้นผมจึงรู้จักความล้มเหลวของเขา ทุกวิธี
ที่ผมล้มเหลวคือเส้นทางที่เขาเคยเดินมาแล้ว
ในตอนนี้ยูจงฮยอคได้ออกเดินทางไปบนถนนที่ไม่มีอยู่ต้นฉบับ
มันเป็นโลกที่ความล้มเหลวจ านวนนับไม่ถ้วนสามารถเปิด
ออกมาได้อีกครั้ง
[‘ก าแพงที่สี่’ เปล่งแสงอย่างแผ่วเบา]
ดังนั้นผมจึงไม่อาจสูญเสียอันไหนไปได้
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ ก าลังมองมาที่คุณใกล้ๆ]

[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ ก าลังมองมาที่คุณใกล้ๆ]
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งไวน์และความปิติยินดี’ ก าลังมองดูคุณ
อย่างระมัดระวัง]
“จู่ๆ เธอท าอะไรน่ะ?”
“พี่จีฮเย ระวัง!”
ดาบของลีจีฮเยพุ่งมาทางผมในขณะที่ผมเดินมาข้างหน้า คราว
นี้ผมไม่หลบ
เลือดไหลจากผิวหนังที่ไม่มีการป้องกันของผมลงมาบนเสื้อคลุม
เธอไม่รู้ว่าผมจะไม่หลบมัน และดวงตาของลีจีฮเยที่ก าลังตกใจ
ก็เบิกกว้างขึ้น อวตารคนอื่นๆ วิ่งผ่านช่องว่างเข้ามาหาผม ใน
อึดใจเดียว สภาพแวดล้อมรอบตัวผมก็เต็มไปด้วยอาวุธของ
เหล่าอวตาร จ านวนรอยฉีกบนเสื้อคลุมของผมเริ่มเพิ่มขึ้น ผม
รับการโจมตีเป็นบางครั้ง ป้องกันเป็นบางครา และยังคงก้าว
ต่อไปข้างหน้า

มันมีเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ที่ปลายของเส้นทาง เด็กสาวที่เป็น
อวตารคนแรกของผม มันมีชินยูซองที่ควรจะเป็น ‘ภัยพิบัติ’
อย่างผมอยู่ เด็กคนนั้นก าลังมองมาที่ผม
ผมเดินไปตามถนนและขยับเข้าหาเด็กน้อย ก้าวที่หนึ่ง ก้าวที่
สอง ผมเดินอย่างมั่นคงเพื่อไม่ให้เด็กน้อยกลัว ผมไม่สนใจว่า
เลือดของผมจะสาดออกมาหรือเนื้อหนังของผมจะถูกฉีก ผมไม่
ปลดปล่อยสถานะออกมาเพื่อท าให้เธอตื่นกลัวหรือชักอาวุธ
ออกมาเพื่อให้มันดูเป็นการคุกคาม
ใบหน้าของเด็กน้อยอยู่ตรงหน้าของผม ถ้าการท าลายล้างไม่ได้
เกิดขึ้น เธอคงจะเข้าเรียนในชั้นมัธยมแล้ว เด็กน้อยได้เติบโต
ขึ้นมาในแบบนี้ แต่ผมก็จากเธอไปนาน ความรู้สึกเจ็บเสียด
แทงหน้าอกของผม และผมก็ก้มหัวลง
[‘ปลาหมึกอัปลักษณ์’ ก าลังมองมายังอวตาร ‘ชินยูซอง’]
ทันใดนั้นผมก็รู้สึกตลก บางทีผมอาจจะดีกว่าในฐานะปลาหมึก
อัปลักษณ์

ค าพูดของนักเขียนลับตัดเข้ามาในหัวของผม
[แล้วถ้าตอนจบที่พวกเขาต้องการคือการตายไปพร้อมกับเจ้า
ล่ะ? เจ้าจะยังต้องการช่วยพวกเขาไหม?]
[มันไม่ใช่การหลุดพ้น มันคือค าสาป]
ผมจองหอง ความปรารถนาของผมเป็นแค่ความปรารถนาของ
ผม มันไม่มีการรับประกันว่าความรู้สึกของผมจะถูกแบ่งปันไป
ยังสมาชิกปาร์ตี้ของผม คิมทกจาที่พวกเขาจดจ าได้ก็เป็นแค่
กลุ่มดาวที่เห็นแก่ตัว บังคับเป้าหมายตามใจ บังคับให้พวกเขา
มีชีวิตอยู่ และบังคับให้พวกเขาบาดเจ็บ ผมคือสหายที่ไม่ได้อยู่
ใกล้ๆ กับพวกเขาเมื่อพวกเขาต้องการผมมากที่สุด
「งั้นท าไมเด็กคนนี้ถึงร้องไห้ออกมา?」
ลีจีฮเยและลีกิลยังลดอาวุธลง และเหล่าอวตารก็หยุดโจมตี
ในขณะที่ทุกๆ คนจ้องมาที่ผม ผมก็เดินเข้าหาอวตารของผม
อย่างช้าๆ มันอาจจะเป็นเพราะผมต้องการแสดงความเคารพ

ต่อลูกของผมที่เติบโตขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายหรือไม่ก็
เป็นการขออภัยต่อตลอดเวลาที่ผมไม่ได้อยู่ด้วย
“ฉันกลับมาแล้ว”
ค าพูดของผมคงไม่ถูกส่งไป
[อวตารของคุณก าลังมองมาที่คุณ]
อวตารของผมค่อยๆ เอื้อมมือออกมาและวางมือเล็กๆ ของเธอ
ลงบนหัวของผม
(จบตอน)