มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 302 – การกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ (4)

ผิวสัมผัสของมือที่เหมือนกับขนแตะลงบนหัวของผม บางสิ่งที่
แข็งอยู่ภายในหัวของผมพังทลายลง บางทีเธออาจจะจ าผมได้
เธอเงยหน้าขึ้น และดวงตาอันกระจ่างใสของชินยูซองก็
สามารถมองเห็นได้”…คุณลุง?”
***
หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ก าลังบินอยู่ในอากาศบนหลังของ
มังกรคิเมร่า แน่นอนว่ามันไม่ใช่แค่ผม แต่ผู้หวนคืนคนอื่นๆ ที่
มีหน้าตาคล้ายคลึงกัน สี่คนบนขา สองคนบนปีก สามคนบน
หาง และ… ผม ผู้หวนคืนทั้งหมด 10 คนก าลังขี่มังกรและบิน
ไปยังกรุงโซล
ผมพูดปลุกใจเหล่าผู้หวนคืนที่มีอาการคลื่นไส้ “โซลอยู่ไกลไป
สักหน่อย เข้มแข็งไว้ทุกคน”

“อุ๊ค ฉันวิ่งเร็วกว่าอีก…” จิ้งจอกบินบ่น
“มันปลอดภัยกว่าที่จะไปทางอากาศ มันอาจจะมีความเสี่ยง
อะไรก็ไม่รู้อยู่”
“อืม… ฉันก็คิดอย่างที่พี่ชายพูดแหละ ยังไงก็เถอะ เด็กคนนั้น
คือลูกของพี่ชายเหรอ?”
ผมดูเหมือนก าลังถูกถามเกี่ยวกับฮันซูยอง “ใช่ อืม… มัน
ท านองนั้น”
เธอคืออวตารของผม และมันก็เป็นความจริงว่าเธอพิเศษ
เหมือนกับลูกของผม
“…หืม นายต้องล าบากตั้งแต่อายุยังน้อยแน่ๆ แล้วภรรยาของ
นายล่ะ?”
ผมยังไม่ได้แต่งงานเลย อย่างไรก็ตาม เขาก็เข้าใจความเงียบ
ของผม และจิ้งจอกบินก็มองมาที่ผมด้วยสายตาที่เห็นอกเห็นใจ
ผมหันหน้าไป และผู้หวนคืนคนอื่นๆ ก็มีการแสดงออกคล้ายๆ
กัน

“เหอะ แย่เกินไปแล้ว…”
“อืม มาท าให้ดีที่สุดกัน หลังจากสถานการณ์นี้ พวกเราจะได้ไป
พบกับครอบครัว”
“พี่ชาย! เข้มแข็งไว้!”
ความรู้สึกเหล่านี้เป็นแนวทางที่ดีที่สุดส าหรับผู้หวนคืนที่มี
ครอบครัวหรือคนรัก ไม่ว่ายังไงสิ่งเหล่านี้ก็ดีกว่าที่ผมคาดไว้
แต่…
“พวกนายจะกังวลอะไรนักหนา? พวกนายฟังเงียบๆ ไม่ได้
เหรอ?”
ตามค าพูดของลีจีฮเย ผู้หวนคืนทุกคนก็หุบปากลง ราวกับว่า
เธอยังไม่เชื่อมัน ลีจีฮเยเหลือบมองผมและพูดกับชินยูซอง
“มันจะเป็นความผิดของเธอถ้าสิ่งต่างๆ ผิดไป เข้าใจไหม?”
ชินยูซองพยักหน้า

เมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อน ชินยูซองได้ประกาศให้ลีจีฮเยและลีกิลยัง
รู้”ฉันคิดว่าปลาหมึกคือลุงทกจา”
ลีจีฮเยที่ตัดผมของผมไปอ้าปากค้างในขณะที่ลีกิลยังที่ต้องการ
จะตัดขาของผมอึ้งไป ไม่จ าเป็นต้องพูดอะไร ปฏิกิริยาของคน
ทั้งสองดูเหมือนกัน
“…นี่คือลุงทกจางั้นเหรอ?”
“พี่ไม่ใช่เป็ด ยัยโง่!”
ชินยูซองตะโกนออกมา “จริงๆ มันเป็นคุณลุงทกจาจริงๆ!”
พวกเราบินมาหลายสิบนาทีแล้ว แต่ข้อโต้แย้งก็ยังเกิดอยู่
“นายป่วยอีกแล้ว… กิลยัง มันครั้งที่เท่าไรแล้ว?”
“ครั้งที่ห้าหรือหกได้”
สายลมพัดปะทะกับใบหน้าของพวกเรา ชินยูซองนั่งอยู่ข้างๆ
ผมและถอนหายใจออกมาเหมือนกับว่าเธออารมณ์เสีย
“คุณลุง…”

[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังพิสูจน์ตัวตน
ของเขาอยู่]
[ข้อความผิดเพี้ยนไปจากบทลงโทษของสถานการณ์]
[ปลาหมึกอัปลักษณ์ก าลังโบกหนวดของเขา]
ชินยูซองพยักหน้าและอุทานออกมาอย่างมีชัย “ดูสิ! มันคือคุณ
ลุงจริงๆ!”
ขอบคุณมาก ผมรู้สึกขอบคุณ แต่ไม่รู้ว่าท าไมมันถึงซับซ้อนนัก
ลีจีฮเยถอนหายใจออกมา “เธอจะท ายังไงถ้าเขาไม่ใช่ลุงทก
จา?”
“เรื่องนั้น…”
“การพาภัยพิบัติพวกนี้ไปยังกรุงโซล อะไรจะเกิดขึ้นถ้ามัน
ผิดพลาด?”
“แม้ว่าจะไม่ใช่คุณลุงทกจา…”

ชินยูซองเม้มปากก่อนที่จะพูดออกมา “พี่ซานอาบอกฉัน มัน
อาจจะมีภัยพิบัติที่ไม่ได้เป็นศัตรูอยู่”
“…จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยมีกรณีนั้นมาก่อน”
“นี่อาจเป็นครั้งแรก”
โชคดีที่ยูซานอาสื่อสารค าพูดของผมไปถึงสมาชิกปาร์ตี้ ใน
สถานการณ์ที่ 45 เหล่าผู้หวนคืนได้กลายเป็นภัยพิบัติ และบาง
คนก็ไม่ใช่ศัตรู
“ระดับสกิลล่ามของพี่ยูซานอาสูงมาก บางทีพวกเราอาจจะ
สื่อสารได้ในคราวนี้ พวกเราต้องลองดู แม้ว่ามันจะไม่ใช่ก็ตาม”
ความหวังเกิดขึ้นทีละเล็กทีละน้อย ไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมก็แค่
ต้องไปที่กรุงโซล มันมีช่วงเวลาแห่งความเงียบงันเกิดขึ้น
ระหว่างสมาชิกปาร์ตี้ สักพักหนึ่ง มันมีแค่เสียงลมพัดเท่านั้น
ผมพูดกับชินยูซอง
‘ยูซอง’

[ภาษาของคุณผิดเพี้ยนไปจากบทลงโทษของสถานการณ์]
[ปลาหมึกอัปลักษณ์ก าลังดึงดูดความสนใจ]
ชินยูซองจ้องมาที่ผม “อ่า คุณลุง”
‘เธอไม่จ าเป็นต้องโน้มน้าวคนอื่นว่าฉันคือคิมทกจา’
[ภาษาของคุณผิดเพี้ยนไปจากบทลงโทษของสถานการณ์]
[ปลาหมึกอัปลักษณ์ก าลังโบกขาทั้งสิบ]
“ฮะ? คุณลุง…”
ผมไม่ตอบ ผมไม่มีความมั่นใจว่าจะตอบได้ถูก
[ปลาหมึกอัปลักษณ์ท าหน้าหดหู่]
ผมจ้องไปที่ลีจีฮเยอย่างเงียบๆ
「มันเป็นเรื่องโกหก มันเป็นไปไม่ได้」
ความคิดของลีจีฮเยดังขึ้นในหัวของผม จากช่วงเวลาที่ผมได้
พบกับสมาชิกปาร์ตี้ ผมก็ได้เปิดใช้งานมุมมองนักอ่านพระเจ้า

「ลุงทกจา…」
อารมณ์บางอย่างไม่ได้ถ่ายทอดผ่านภาษา มันมีประโยคที่
กระจัดกระจายและไม่เป็นรูป
ตัวตนของผมคือแผลที่ลบไม่ออกส าหรับพวกเขา ความรู้สึก
หมดสิ้นหนทางที่เกิดจากการที่สหายของพวกเขาก าลังจะตาย
อยู่ตรงหน้า ความสิ้นหวังที่ไม่อาจท าอะไรได้ ท าได้แค่เฝ้ามอง
ใครบางคนเสียสละตัวเองเท่านั้น
พวงกุญแจเล็กๆ ที่ห้อยลงมาจากดาบของลีจีฮเยสั่น ผมรู้จัก
พวงกุญแจนั้นดี ลีจีฮเยเป็นปีศาจดาบผู้มีแผลเป็นมานานแล้ว
ลีจีฮเยยิ้มราวกับว่าก าลังพยายามซ่อนความรู้สึกของเธอ “เห้
ลองดูดีๆ สิ นี่คือลุงทกจาตัวจริงใช่ไหม?”
“…”
ชินยูซองไม่ตอบ บางทีเธออาจจะก าลังรู้สึกถึงอารมณ์ของผม
เช่นกัน นี่คือความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มดาวและอวตาร พวก
เราเข้าใจกันมากกว่าค าพูด

ลีจีฮเยหัวเราะอย่างซุกซน “เฮ้ ท าไมเธอไม่พูดอะไรเลยล่ะ?
เธอไม่มั่นใจเหรอ?”
“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น…”
“ฉันรู้ว่าชินยูซองคงจะท าแบบนี้อีก!”
ลีกิลยังขัดจังหวะ “พี่ เธอก็เคยท าแบบนี้มาก่อน! เธอเห็นกบ
และบอกว่าลุงทกจาต้องกลับมา―”
“ฉันจะฆ่านาย…”
“เธอจ าไม่ได้เหรอ? พวกเราเกือบจะถูกฆ่าเพราะเธอ”
ลีจีฮเยพยักหน้า “…แน่นอน เรื่องแบบนั้นเคยเกิดขึ้น”
“มันมีของสะสมอยู่ที่บ้านของเธอ กบคิมทกจา ภัยพิบัติ
หนวดคิมทกจา สัตว์ประหลาดช้างที่เกือบจะกลายเป็นคิมทก
จา…”
“ตาย…”

“ยังไงก็เถอะ เธอช่วยมอบกบคิมทกจาให้ฉันหน่อยได้ไหม?”
“นี่มันจริงๆ…!”
มังกรคิเมร่ากระพือปีกอย่างรุนแรงและหยุดลงในอากาศอย่าง
ฉับพลัน
ลีจีฮเยกรีดร้องออกมา “ว๊ากกก! อะไรกันเนี่ย?”
เรือเหาะหลายล าก าลังขวางทางของพวกเราอยู่ มันไม่ใช่แค่
หนึ่งหรือสอง เรือเหาะสามารถซื้อได้ด้วยเหรียญหลังจาก
สถานการณ์ที่ 40 ไปเท่านั้น ดาดฟ้าของเรือมีตัวอักษร ‘GG’
เขียนไว้บนนั้น
…ผมคิดว่าผมรู้จักตัวตนของพวกมันนะ
– พันธมิตรปูซาน ท าไมพวกนายถึงมาที่นี่?
เสียงที่มีแรงกดดันสูงดังออกมาจากเรือเหาะ ความทรงจ าของ
นิยายต้นฉบับโผล่ขึ้นมาในหัว
ลีกิลยังบ่น “ท าไมพวกเราจะมาไม่ได้?”

ในนิยายต้นฉบับ หลังจากสถานการณ์ที่ 25 คาบสมุทรเกาหลี
ได้แบ่งออกเป็นพันธมิตรระดับภูมิภาคหลายแห่ง อย่างเช่น
พันธมิตรปูซาน พันธมิตรแดกู พันธมิตรโซล…
พันธมิตรส่วนใหญ่มีศูนย์กลางรอบๆ เหล่าอวตารที่มี
ผู้สนับสนุนอันทรงพลัง และถ้าผมจ าไม่ผิด มันก็มีคนแบบนี้คน
หนึ่งอยู่ในภูมิภาคคยองกี
– ภัยพิบัติไม่อาจเข้าไปยังพื้นที่คยองกีได้ ทิ้งภัยพิบัติพวกนั้นไป
ซะ
พันธมิตรคยองกี มันถูกเรียกว่าพันธมิตรคยองกี แต่สมาชิกส่วน
ใหญ่กลับไม่ได้มาจากคยองกี พวกเขาเป็นนักล่าที่เคลื่อนไหว
เพื่อผลประโยชน์ของกลุ่มเท่านั้น พวกเขาเป็นหนึ่งในอาการ
ปวดหัวของยูจงฮยอคในหลายๆ รอบ มันเป็นเพราะหัวหน้า
พันธมิตรเป็นหนึ่งในสิบอสูร
– ฉันจะยิงถ้าพวกเธอไม่ออกไปในห้าวินาที่ ห้า

ลีจีฮเยที่ก าลังมีปัญหาลุกขึ้นมาจากที่นั่งของเธอ “อ่า ฉันคงอด
สู้ไม่ได้ถ้านายออกมาแบบนี้”
ในการพัฒนาเดิม สมาชิกปาร์ตี้ในปัจจุบันคงไม่สามารถรับมือ
กับพันธมิตรคยองกีได้ด้วยพลังของคนๆ เดียว อย่างไรก็ตาม
รอบที่สามก็แตกต่างไปจากต้นฉบับมาก
ลีจีฮเยคนนี้ไม่ได้รอดมาได้เพราะโชคช่วย “ฉันคือผู้น าของ
พันธมิตรปูซาน ลีจีฮเย”
เปลวไฟสีน้ าเงินพวยพุ่งออกมาจากดาบของลีจีฮเย ผมมองดู
คลื่นพลังเวทมนตร์อันน่าประทับใจและรู้สึกทึ่งจริงๆ
จีฮเย เธอพยายามจริงๆ
มันเป็นดาบธาตุ ลีจีฮเยสามารถใช้เคล็ดวิชาที่มีแต่ชาวบู๊ลิ้ม
เท่านั้นที่สามารถใช้งานได้
– จอมพล! นี่ไม่ใช่ทะเลนะ! อย่างน้อยที่สุดบนท้องฟ้า
พันธมิตรคยองกีของพวกเรา…!

“งั้นไว้ดูกัน”
ลีจีฮเยหัวเราะและกระโจนออกไปพร้อมกับดาบของเธอที่ชี้ไป
ทางด้านหลัง ทันใดนั้นเองก็มีการระเบิดออกมาจากอีกด้านของ
เรือเหาะ กองเรือถูกตัดครึ่งพร้อมกับคลื่นเสียง ลีจีฮเยจ้องไปยัง
ลีกิลยังราวกับว่าเธอก าลังตกตะลึง
“ไททาโนงั้นเหรอ? ท าไมนายถึงเข้ามาแทรก?”
“…ไทนาโนของฉันตายแล้ว”
มังกรคิเมร่ายังไม่ขยับ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ฝีมือของชินยูซองแน่ๆ
ไม่ถึงนาทีต่อมา เรือเหาะของพันธมิตรทั้งหมดก็ถูกท าลาย มัน
มีเพลิงนรกเจิดจ้าในขณะที่คนๆ หนึ่งกระโดดมาทางนี้
ลีจีฮเยยกดาบขึ้นอย่างระมัดระวัง ไม่นานหลังจากนั้น ความ
ระแวดระวังก็ลดลง มันเป็นเพราะคนๆ นั้นเป็นคนรู้จัก ชินยู
ซองตะโกนใส่ลีจีฮเย”พี่จีฮเย! เธอบอกฮีวอนแล้วเหรอ?”
“เรื่องนั้น… ฉันส่งข้อความหาเธอสักพักแล้ว ฉันแค่ไม่รู้ว่าเธอ
จะมาเร็วขนาดนี้…” ลีจีฮเยยิ้มขอโทษขอโพย

“สุดยอดไปเลย พวกเราไม่ได้มารวมตัวกันนานแล้ว! นี่มัน
ปาร์ตี้ของปลาหมึกหรือลุงทกจากันแน่เนี่ย พี่ฮีวอน―!”
ผมจ้องไปยังใบหน้าที่ก าลังเข้ามาใกล้ และหัวใจของผมก็
ปวดร้าว
– ถ้านายก าลังจะท าแบบนี้ ท าไมนายต้องเตรียมตัวให้กับพวก
เราด้วย ท าไมถึงมอบสกิลพวกนั้นให้กับฉัน?
– ฉันบอกวิธีจัดการกับบิ๊กฟุตในสถานการณ์ที่ 28 ไปแล้ว
ผมเห็นมันในเวลาที่ผมเห็นจางฮีวอน เธอเก็บทุกๆ อย่างที่ผม
พูดเอาไว้ จากนั้นเธอก็แข็งแกร่งกว่าที่ผมคาด
– บ้าเอ้ย! อย่าพูดเรื่องไร้สาระนะ! ฉันไม่ปล่อยนายไปหรอก!
อย่าไปคนเดียวอีก! ได้โปรด!
จางฮีวอนโผล่ออกมาจากควันหนาและร่อนลงมาบนแผ่นหลัง
ของมังกรคิเมร่า ดาบแห่งการพิพากษาเปล่งแสงออกมาราวกับ
ว่ามันก าลังร่ าร้องอย่างดุเดือด จางฮีวอนเหลือบมองปลาหมึก
ก่อนที่จะถาม “ใครคือคิมทกจา?”

ผู้หวนคืนที่ก าลังตื่นกลัวกลั้นหายใจโดยพร้อมเพรียงกัน ชินยู
ซองตระหนักได้ว่ามีบางอย่างแปลกๆ และรีบก้าวออกมา
“ฉ-ฉันก็ยังไม่รู้ว่าใครคือคุณลุง ฉันแค่รู้สึกถึงคุณลุง…”
จางฮีวอนหัวเราะ “ฉันเข้าใจ งั้นเธอก าลังจะไปหาซานอา
สินะ?”
“ใช่ ฉันต้องการไปเจอพี่ซานอาเพื่อขอความเห็นของเธอ…”
“ไม่จ าเป็น ฉันสามารถบอกได้ว่าเขาคือคิมทกจาไหม”
“ฮะ?”
[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ ก าลังเตรียมเปิดใช้งานเวลาพิพากษา!]
“ไว้เห็นกัน ถ้าเขาเป็นทกจาตัวจริง ปลาหมึกจะรอดไปได้”
พลังเวทมนตร์ที่แทบจะบ้าคลั่งสถิตอยู่ในดาบของจางฮีวอน”
หรือไม่เขาก็จะลงนรกไปด้วยมือของฉัน”
มันเป็นความประสงค์ที่น่ากลัว ชินยูซองตระหนักได้ว่ามี
บางอย่างแปลกๆ และตะโกนออกมา “คุณลุง! หนี!”

ทันทีที่มังกรคิเมร่าค ารามออกมา ผมก็กระโดดลงจากหลังของ
มันพร้อมกับผู้หวนคืนคนอื่น มันมีเสียงปะทะกันดังกึกก้องใน
ขณะที่ผมใช้วิถีแห่งสายลมและดึงผู้หวนคืนคนอื่นมาทีละคน
ไม่ว่ายังไง เป้าหมายก็อยู่ใกล้ๆ แล้ว เมื่อผมไปถึงยออิโด ผมก็
จะสามารถพิสูจน์ตัวตนของผมได้โดยไม่ต้องสู้ ผู้หวนคืนทั้งสิบ
รวมทั้งผมร่วมมือกันและตั้งขบวนในอากาศ มันเป็นการจัดแจง
ที่ถูกเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว
“จิ้งจอกบิน!”
“ให้ฉันจัดการเอง!”
จิ้งจอกบิน ชายที่รวดเร็วที่สุดในบู๊ลิ้ม เริ่มเดินทางอย่างรวดเร็ว
ด้วยการเหยียบอากาศ เขาใช้ก้าวย่างบนหิมะไร้ร่องรอยใน
ขณะที่ประคองโมเมนตัมที่ถูกสร้างขึ้นโดยวิถีแห่งสายลม
พวกเราหมุนเหมือนตะไลและเริ่มเร่งความเร็ว พวกเราเข้า
มายังกรุงโซลผ่านท้องฟ้า และข้อความของระบบก็ดังออกมา
[‘ฐานเป้าหมาย’ อยู่ใกล้มาก]

มันมองเห็นยออิโดในระยะไกล มันมีอนุสาวรีย์ขนาดใหญ่ที่ผม
ต้องทิ้งเครื่องหมายไว้
ในเวลานั้น ผมก็รู้สึกว่ามิติและเวลาก าลังส่งเสียงดัง เสียงระฆัง
เตือนดังก าลังบอกผมว่าผมไม่ควรเข้าไปยังที่แห่งนั้น มันเป็น
ตัวเลือกที่แทบจะอิงตามสัญชาตญาณให้เปลี่ยนเส้นทางของ
ปาร์ตี้
จากนั้นดาบที่มีพลังท าลายล้างอันมหาศาลก็กวาดผ่านท้องฟ้า
ไปอย่างฉิวเฉียด ดาบสีด าบดขยี้ท้องฟ้าและหายไปในขณะที่
รอยแยกปรากฏขึ้น มันคงเป็นการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวถ้าผม
โดนเข้า เท่าที่ผมรู้ มันมีอวตารเพียงคนเดียวบนคาบสมุทร
เกาหลีที่มีเคล็ดวิชานี้
ผมเงยหน้าขึ้นและพบกับสายตาอันเย็นชา ราวกับว่าเข็มวินาที
หยุดลง เวลาได้ไหลไปอย่างเชื่องช้า ดาบปีศาจทมิฬเล่มโตถูก
ปักอยู่บนพื้น อวตารที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครอื่นที่ผมรู้จักและ
พร้อมกับความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าก าลังรอผมอยู่

ยูจงฮยอค
คนที่ยืนอยู่ตรงนันคือราชาสูงสุดของโลกใบนี้
(จบตอน)