มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 304 – บริบทของกลุ่มดาว (1)

ในช่วงสามปีที่ผ่านมา จางฮีวอนเปลี่ยนไปมาก
– ผู้น าแห่งพันธมิตรชุงชอง จางฮีวอน!
– รัชสมัยของราชาสูงสุดสิ้นสุดลงแล้ว! อวตารที่แข็งแกร่งที่สุด
คือผู้ท าลายปีศาจ
เธอมีแฟนคลับ และผู้คนในสื่อก็ต้องการเปลี่ยนเรื่องราวของ
เธอให้เป็นผลิตภัณฑ์ อวตารทุกคนที่ใช้ดาบจะชื่นชมเธอ มันมี
กลุ่มดาวหลายคนที่พยายามชวนเธอเข้าร่วมเนบิวลาด้วย
แน่นอนว่ามันเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์ จางฮีวอนคือ
อวตารแห่งกลุ่มดาวที่มีชื่อเสียงในการถ่ายทอดสดดวงดาว
ปัญหาคือกลุ่มดาวที่มีชื่อเสียงไม่ปรากฏตัวต่อหน้าจางฮีวอนมา
สามปีแล้ว
“ฉันคิดว่าผู้สนับสนุนของฉันตายแล้ว”

ผู้สนับสนุนของเธอจู่ๆ ก็หายไปหลังจากเหตุการณ์เมื่อสามปีที่
แล้ว ดังนั้นจางฮีวอนจึงถูกบังคับให้ต้องพยายามอย่างหนักกว่า
อวตารคนอื่นๆ เธอได้รับการฝึกฝนจากผู้บรรลุอย่างเซียนดาบ
ทลายนภาและเคียร์อีออสทุกๆ วัน มันก็เพื่อไม่ให้เธอตามหลัง
สมาชิกปาร์ตี้คนอื่นหรือต้องสังเวยใครอีก
“มันคงไม่ยุติอยู่บ้างถ้าเธออยู่ที่นี่”
จางฮีวอนแข็งแกร่งจริงๆ จากนั้นต่อหน้าความแข็งแกร่งใน
ตัวเองของเธอ ผู้สนับสนุนที่หายตัวไปก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ เงียบ]
จางฮีวอนถอนหายใจ “นี่… เธอจะมาพูดอะไรกับฉัน
ในตอนนี้?”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ยิ้ม]
จางฮีวอนไม่ยิ้ม เธอยกมือขึ้นมาจับดาบของเธอเงียบๆ

[อวตาร ‘จางฮีวอน’ เตรียมใช้เวลาพิพากษากับผู้สนับสนุน
ของเธอ!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ประหลาดใจ!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ บอกว่าเวลาพิพากษา
สามารถใช้ได้กับคนชั่วเท่านั้น]
จางฮีวอนตอบ “ฉันรู้”
มันมีข้อความสาดเทออกมา
[กลุ่มดาวฝ่ายดีบางส่วนเห็นด้วยกับค าขอของจางฮีวอน]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ เห็นด้วยกับ
ค าขอ]
[กลุ่มดาว ‘สหายแห่งความยุติและความสามัคคี’ เห็นด้วยกับ
ค าขอ]
[กลุ่มดาว ‘จ้าวแห่งอาร์ค’ เห็นด้วยกับค าขอ]
[กลุ่มดาวฝ่ายดีบางส่วนไม่เห็นด้วยกับค าขอ]

[การเปิดใช้งานสกิลถูกยกเลิก!]
จางฮีวอนจ้องไปยังอากาศด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังหลบสายตาของ
อวตารของเธอ]
จางฮีวอนปล่อยดาบและถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ในหัวของ
เธอ ความรู้สึกของผู้สนับสนุนได้ถูกถ่ายทอดมา
ความเศร้าโศกและความสุข ความเสียใจและความรู้สึกผิด
อันที่จริง จางฮีวอนรู้ว่าท าไมอูรีเอลถึงถูกคุมตัวในช่วงสามปีที่
ผ่านมา มันน่ามหัศจรรย์แล้วที่เธอแค่ถูกคุมตัวหลังจาก
เหตุการณ์ในโลกปีศาจ
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ บอกว่าเธอเสียใจ]
อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังคงผิดหวัง นอกจากนี้ ผู้สนับสนุนของ
เธอยังปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในรอบสามปี…

“ถ้าเธออยากจะเจอทกจา ท าไมเธอไม่ไปหาเขาเองล่ะ? เธอรู้
ว่าเขาอยู่บนป้อมปราการหนิ”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ บอกว่ามันเป็นไป
ไม่ได้ที่จะเรียกร่างสัญลักษณ์เพราะช่วงคุมประพฤติยังไม่จบ]
จางฮีวอนที่ก าลังเป็นกังวลลังเลอยู่นานก่อนที่จะพูดออกมา”…
เข้าใจแล้ว อย่าท าอะไรแปลกๆ อีกละกัน”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ พึงพอใจมาก!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ถามว่าคิมทกจาถูก
จองจ าจริงๆ เหรอ]
“…ท าไมเธอถึงชอบมัน?”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ถามว่าคิมทกจา
กลายเป็นปลาหมึกจริงๆ เหรอ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ …]
“ฉันก าลังจะไป ดูเองละกัน”

หลังจากนั้นไม่นาน จางฮีวอนก็มาถึงบนป้อนปราการที่คิมทก
จาถูกขังไว้
[พื้นที่นี้มีพลังของห้องพยาบาลแห่งจักรพรรดิสวรรค์ถูกบังคับ
ใช้]
[อวตาร ‘จางฮีวอน’ ได้รับอนุญาตให้เข้าไป]
ประตูเปิดออก และการตกแต่งภายในของห้องอันหรูหราก็
ปรากฏขึ้น มันเป็นคุก แต่มันก็เป็นห้องที่ควรค่าแก่การเป็นห้อง
หรูในโรงแรมห้าดาว มันมีอาหารแสนอร่อยอยู่บนโต๊ะ อาหารที่
สามารถรับประทานได้ทุกครั้งที่มีคนหิว และเตียงขนาดคิงไซส์
เพื่อช่วยในการนอนหลับ ด้านข้างมีนิยายแฟนตาซีอยู่หลาย
เรื่องที่ถูกตีพิมพ์ก่อนการล่มสลายของโลก เมื่อมาคิดดูแล้ว คิ
มทกจาชอบนิยายแฟนตาซี
จางฮีวอนลองดูหนี่งในนั้น ชื่อเรื่อง: โลกหลังจากล่มสลาย ผู้
แต่ง: ชิงชางชง…
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ กรีดร้องออกมา!]

เธอหันไปและเห็นคิมทกจาก าลังนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกนุ่มๆ สาย
น้ าเกลือถูกปักลงบนแขนของเขาเพื่อป้อนเรื่องราวให้กับเขา
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังมองไปยังราชา
ปีศาจแห่งการหลุดพ้น]
แพ็คเหล่านั้นมียานอนหลับที่ท าขึ้นโดยลีซอลฮวาด้วย เธอขยับ
เข้าไปใกล้ๆ และเห็นใบหน้าของคิมทกจา เมื่อจ้องมอง คิมทก
จาก็ลืมตาตื่นขึ้นมา “…ฮีวอน?”
จางฮีวอนไม่รู้ว่าเธอก าลังเม้มปากอยู่ ใบหน้าอันไร้การป้องกัน
ของคิมทกจาที่เหนื่อยล้าจากช่วงเวลาอันยากล าบาก มุมหนึ่ง
ในหัวใจของเธอเจ็บปวดขึ้นมากับภาพตรงหน้า
“สถานที่แห่งนี้…”
มันมีหลายสิ่งที่เธออยากจะพูดเมื่อเธอพบกับคิมทกจาอีกครั้ง
เธออยากจะโกรธ เธออยากจะอ้วก เธออาจจะถามว่าท าไมเขา
ถึงท าอะไรบ้าๆ แบบนั้น ถึงกระนั้นความรู้สึกทั้งหมดของเธอก็
หลอมละลายหายไปหลังจากได้เห็นใบหน้าของคิมทกจา

ความรู้สึกเหล่านี้ของเธอหรือบางทีพวกมันอาจจะเป็น
ความรู้สึกของผู้สนับสนุนของเธอ จางฮีวอนไม่รู้
จางฮีวอนควบคุมปริมาณของยานอนหลับที่ไหลผ่านสาย
น้ าเกลือ
“คนที่อยากจะเจอทกจา… ไม่สิ มันคือนางฟ้า”
แสงสีขาวเปล่งประกายขึ้นรอบๆ มือของจางฮีวอน มันเป็น
แสงที่อบอุ่นที่ชวนให้นึกถึงทูตสวรรค์ จางฮีวอนยกร่างของคิ
มทกจาขึ้นและวางเขาลงไปบนเตียง ไม่นานหลังจากนั้น คิมทก
จาก็หลับไปพร้อมกับเสียงหายใจเบาๆ มือของจางฮีวอนที่โอบ
ล้อมไปด้วยแสงสีขาวขยับผ่านศีรษะของคิมทกจาอยู่หลายครั้ง
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังมองไปยังราชา
ปีศาจแห่งการหลุดพ้น]
มันเป็นอารมณ์อันมีค่าที่ไม่อาจสื่อเป็นค าพูดได้ ใน
ขณะเดียวกัน จางฮีวอนก็ไม่เข้าใจถึงมิตรภาพของอูรีเอล แต่
ถึงกระนั้น เธอก็รู้สึกถึงมันนิดหน่อย

***
ผมมีความฝันที่ยาวนาน ความฝันแปลกไปเล็กน้อย
– การตรวจสอบตับ ดี
– มีปริมาณของเรื่องราวที่มั่นคง
เสียงของลีซอลฮวาและไอลีนดังออกมาและเหมือนกับภาพ
หลอน
– พี่… อืม…
บางครั้งผมก็เห็นใบหน้าของลีกิลยังกับชินยูซองในขณะที่พวก
เขาเกาะติดกับเอวของผม
– ฮืออออ! ทกจาาาา!
ผมยังได้ยินเสียงโหยหวนของลีฮุนซึงที่เหมือนกับสัตว์
ประหลาด จากนั้น…
เมื่อมองแวบแรก มันดูเหมือนกับใบหน้าของแม่ ผมคิดเกี่ยวกับ
เรื่องนี้ ถ้านี่เป็นความฝัน ผมก็คงไม่อยากจะตื่นขึ้นมา

– เฮ้ เขาจะตื่นแล้ว! รีบเอายานอนหลับมาอีก!
ผมได้ยินเสียงดังของฮันซูยองและยิ้ม กล่าวอีกนัยหนึ่ง นี่คือ
ความฝันที่ก าลังเล่นเพื่อคนๆ เดียว เฉกเช่นเดียวกับหนทางเอา
ชีวิตรอดส าหรับผม
「ในความเป็นจริง เขาสามารถตื่นขึ้นมาได้ตลอดเวลาตามที่
เขาต้องการ แต่คิมทกจาก็ไม่ได้ท าเช่นนั้น」
ดังนั้นผมจึงตัดสินใจที่จะเป็นผู้ชมของการแสดงครั้งนี้
「นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงเริ่มขึ้น คิมทกจาได้นอน
หลับไปอย่างสบายใจ」
มันเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกแบบนี้ จิตใจของผมร้อนรุ่มอยู่เสมอ
ในตอนนี้ผมก าลังได้รับการปกป้องจากใครบางคนอยู่ มันมีผู้คน
ที่ผมสามารถไว้ใจได้
– พักก่อนนะ ทกจา

…ใช่ มันยังมีเวลาอยู่บ้างจนกว่าจะถึงสถานการณ์ที่ 46 ในช่วง
เวลาที่ผมท าจิตใจให้สงบ ผมก็หลับไปอย่างเต็มที่
***
ลีกิลยังที่ถูกคว้าไว้ที่คอเสื้อกรีดร้องออกมา “อ๊า พี่สาว! ฉันต้อง
ไปจริงๆ เหรอ? ฉันอยากจะอยู่กับพี่ทกจา!”
“นายอยู่กับเขามานานพอแล้ว”
“ชินยูซองยังได้อยู่กับพี่ตั้งแปดชั่วโมงเลย! ฉันได้แค่หกชั่วโมง
เอง!”
ลีจีฮเยปลอบบลีกิลยังที่ก าลังบ่น “คนพวกนั้นต้องถูกจัดการ
นายกับยูซองเป็นคนเดียวที่สามารถจัดการกับพวกเขาได้
นอกจากนี้ ลุงทกจาก าลังหลับอยู่ และนายสามารถมาพบเขา
ได้ตลอดเวลา”
“แต่…”
“พี่สาว พวกเราเกือบถึงแล้ว”

มังกรแห่งความฝันเริ่มร่อนลงไปพร้อมกับค าพูดของชินยูซอง
อาคารของพันธมิตรคยองกีสามารถมองเห็นได้จากด้านล่าง
เหตุผลที่พันธมิตรปูซานมาที่นี่นั้นเรียบง่ายมาก
“…พวกนายสร้างอาณาจักรจริงๆ ด้วย” ผู้คนที่ถูกปฏิบัติ
เหมือนกับทาสก าลังร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ลีจีฮเยเม้ม
ปากและประกาศ “ฆ่าพวกมัน”
ลีจีฮเยชักดาบของเธอออกมาในขณะที่ลีกิลยังก้าวออกมา
ข้างหน้า”เฮ้ ชินยูซอง ฉันจะจัดการเอง เธอถอยไป”
“หุบปาก นายจ าคุณลุงทกจาไม่ได้ด้วยซ้ า”
“…ไป ไททาโนหมายเลขสอง!”
เมื่อลีกิลยังสั่ง หน่วยราชาแมลงที่สวมเกราะแข็งก็บินขึ้นไปใน
อากาศ พวกมันคือราชาแมลงที่มีระดับอย่างน้อยที่ระดับสี่
“ศัตรู!”

ลีจีฮเยถามในขณะที่เธอเห็นเคียวขนาดยักษ์ของตั๊กแตนต าข้าว
ก าลังตัดอาคาร
“ไทนาโนตายแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“นั่นมันไทนาโนเฉยๆ นี่คือไทนาโนหมายเลขสอง”
“แล้วมันต่างกันยังไง?”
การระเบิดเกิดขึ้นที่กลางค่ายของศัตรู มันไม่ได้เกิดขึ้นจากไท
นาโน อาคารสูงที่เป็นเสาหลักของพันธมิตรคยองกีทรุดตัวลง
และมีพายุขนาดใหญ่บังเกิดขึ้น เรือเหาะที่ก าลังลอยอยู่ใน
อาคารพังทลายลงหลังจากถูกโจมตีด้วยบางสิ่งที่เหมือนกับ
สายฟ้าสีด า
ลีจีฮเยตกตะลึง “พวกเราบอกว่าพวกเราจะจัดการเอง…”
มันมีแค่ซากปรักหักพังเหลืออยู่ในที่ๆ พายุพัดผ่าน ชายคนหนึ่ง
ก าลังเข่นฆ่าสมาชิกพันธมิตรที่ก าลังหลบหนีไป มันเป็นยูจงฮ
ยอค

“ด-เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยว! หยุดนะราชาสูงสุด!” ชายคนหนึ่งที่ดู
เหมือนจะเป็นหนึ่งในผู้น าพันธมิตรรีบตะโกนออกมา”นายจะมี
ปัญหาได้ถ้านายฆ่าฉันตอนนี้! พวกเรามีตัวประกันนะ!”
ดาบของยูจงฮยอคหยุดลงพร้อมกับค าว่าตัวประกันเป็นครั้ง
แรก ชายคนนั้นคิดว่ามันได้ผลและตะโกนออกมาต่อ “เหอะ…
เหตุผลที่จักรพรรดินีแสงจันทร์ไม่โผล่ออกมาจากชั้นบนของ
ป้อมปราการก็เป็นเพราะอาการของเธอแย่ลง”
ลีจีฮเยและชินยูซองที่ก าลังสับสนเหลือบมองหน้ากัน
“ไอ้หมอนี่พูดเรื่องอะไร?”
“…จักรพรรดินีแสงจันทร์ พี่ซานอาเหรอ?”
ชายคนนั้นพูดต่อ “ฮ่าฮ่า มันใช้เวลาอยู่นานเลยในการเจาะ
ทะลุบาเรียของโลกปีศาจ แต่พวกเราก็ท าได้!”
“นายก าลังพูดอะไร?”

“กองก าลังหัวกะทิของพันธมิตรพวกเราได้บุกเข้าไปในป้อม
ปราการในขณะที่พวกนายไม่อยู่ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ชีวิตของ
จักรพรรดินีแสงจันทร์อยู่ในก ามือของพวกเราแล้ว มันยากที่จะ
ฝ่าฟันเข้าไป แต่ชีวิตของสหายของพวกนายตกอยู่ในมือของ
พวกเราแล้ว―”
“นายเจาะเข้าไปในห้องพยาบาล?”
การแสดงออกของยูจงฮยอคแปลกไปเป็นครั้งแรก สีหน้าของ
สมาชิกปาร์ตี้คนอื่นก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน ชินยูซองถาม
“มันไม่มีอะไรอยู่รอบห้องพี่ซานอาหนิ?”
“งั้นไอ้บ้านี่ก าลังพูดอะไร…”
ในขณะเดียวกัน คนทั้งหมดก็มองไปยังกรุงโซล
***

ในเวลาเดียวกัน ชายสิบคนได้บุกเข้ามาในป้อมปราการของ
เขตอุตสาหกรรม พวกเขาต่างก็เป็นนักสู้หัวกะทิของพันธมิตรค
ยองกี
– ที่นี่
-ใช่ ถูกแล้ว
– ทีมอาหารว่าง เริ่มได้
สมาชิกที่รับผิดชอบในการปลดปล่อยการป้องกันพุ่งไปตาม
ค าสั่งของหัวหน้า หนึ่งในสมาชิกกลุ่มถาม
– แล้วถ้าจักรพรรดินีเพลิงทมิฬอยู่ล่ะ? พวกเราทุกคนจะไม่ตาย
หมดเหรอ?
เมื่อไม่นานมานี้จักรพรรดินีเพลิงทมิฬได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นผู้
ควบคุมเพลิงทมิฬ และสาวน้อยแสงจันทร์ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น
จักรพรรดินีแสงจันทร์ มันเนื่องมาจากภัยพิบัติซองนัมที่เกิดขึ้น
เมื่อปีที่แล้ว

– ผู้ควบคุมเพลิงทมิฬไม่อยู่แล้ว คนเดียวที่อยู่ในห้องก็คือ
จักรพรรดินีแสงจันทร์
– มันไม่เป็นไรเหรอที่พวกเราจะท าแบบนี้กัน?
– มีข่าวลือว่าเธอป่วยหนัก มันไม่มีปัญหาอะไรหรอกถ้าเธออยู่
คนเดียว
ครู่ต่อมา บาเรียป้องกันที่ขวางประตูไว้ก็เปิดออก
– เรียบร้อยแล้ว!
– เสร็จแล้วเหรอ? มันเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้อีก
– อืม มันยากที่จะเจาะเข้ามาจากภายใน แต่มันง่ายจาก
ภายนอก
– ตลกจริงๆ มันมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?
– ใช่แล้ว โง่จริงๆ…
พวกเขาหัวเราะในขณะที่บาเรียพังออก และประตูก็เปิด

– พวกเราจะได้เห็นฝีมือของจักรพรรดินีแสงจันทร์ไหม? ทุกๆ
คน เตรียมตัวแทรกซึม!
เมื่อพวกเขาแตะประตู ข้อความอันไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้นมา
[กลุ่มดาว ‘นักฆ่าดาบด า’ ส่งสัญญาณเตือน!]
[กลุ่มดาว ‘นักล่าจันทราทมิฬ’ ประหลาดใจ!]
[กลุ่มดาว ‘อัศวินดวงใจเยือกแข็ง’ ตัวสั่น]
พวกเขาต่างก็เป็นผู้สนับสนุนของเหล่าอวตาร
– นี่มันอะไรกัน? ผู้สนับสนุนของฉัน…
– น-นายก็ได้ยินเหรอ?
ความสงสัยของพวกเขาคงอยู่ได้ไม่นาน ออร่าอันน่าเกรงขาม
แผ่มาจากเบื้องบนประตู ออร่าอันยิ่งใหญ่ที่พวกเขาไม่เคยพบ
มาก่อนก าลังเข้าปกคลุมร่างกายของพวกเขา
– ร่างกาย…?

สมาชิกหัวกะทิแข็งที่อไปกับพลังที่อยู่ในมิติอันแตกต่าง มัน
เป็นไปไม่ได้
“ฉันก าลังมีความสุขกับการพักผ่อน แต่นั่นก็ไม่ใช่ชะตาของ
ฉัน”
ชายในชุดคลุมสีขาวเดินผ่านประตูที่เปิดออก ชายคนนั้นก าลัง
ยิ้มและวางมือลงบนไหล่ของผู้น า
“ทุกคน ขอบคุณนะที่พาฉันออกมา”
(จบตอน)