มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 305 – บริบทของกลุ่มดาว (2)

ในเวลาไม่ถึง 30 วินาที่ คนทั้งเก้าก็พากันนอนอยู่บนพื้น
“อั๊ค…”
ผมไม่สนใจเสียงคร่าครวญและเช็ดเลือดออกจากมือ ผมใช้ลิสต์
ตัวละคร แต่ค่าตอบก็ออกมาโดยไม่ต้องมอง
“พันธมิตรคยองกี ท่าไมพวกนายถึงมาอยู่ที่นี่?”
หนึ่งในร่างที่ก่าลังหลั่งเลือดออกมาเริ่มหลอมละลาย ดูเหมือน
มันจะเป็นเคล็ดวิชาอะไรบางอย่าง
[กลุ่มดาว ‘นักฆ่าดาบด่า’ ระวังคุณ!]
[กลุ่มดาว ‘นักล่าจันทราทมิฬ’ ตั้งค่าถามถึงความยุติธรรมของ
สถานการณ์]
ผมขมวดคิ้วไปทางอากาศในขณะที่ข้อความดับลงไป ผม
ตรวจสอบเส้นทางการเคลื่อนไหวของพวกเขาอย่างถี่ถ้วน ผม

เห็นคนที่ก่าลังบินออกไปและหนีผ่านหน้าต่างที่แตก ผมเห็น
วิธีการหลบหนีผ่านอากาศและรู้ว่ามันเป็นใคร
ผมคิดว่าพวกเขาเป็นสมาชิกของพันธมิตร แต่หนึ่งในสิบอสูรก็
อยู่ในหมู่คนพวกนี้ด้วย ผู้น่าของพันธมิตรคยองกี หนึ่งในสิบ
อสูร โชจินชอล ชายคนนี้มีผู้สนับสนุนจากบู๊ลิ้มและเป็นหนึ่งใน
ตัวปัญหาของสถานการณ์ที่ 45 ในต้นฉบับ
แน่นอนว่านั่นก็คือตามเรื่องราวเดิม คนที่อยู่ตรงหน้าของผม
ในตอนนี้ไม่ควรค่าแก่การให้ความสนใจ มันมีอันดับในหมู่สิบ
อสูร และโชจินชอลก็เป็นหนึ่งในแมลงตัวเล็กๆ ส่าหรับสมาชิก
ปาร์ตี้ในปัจจุบัน มันไม่มีอวตารคนไหนบนคาบสมุทรเกาหลีที่
สามารถเทียบเคียงกับพวกเขาได้ บางทีถ้ามันเป็นสหรัฐหรือ
อินเดีย…
“ไอ้นี่! ไล่ตามมันไป!”

ผมเห็นใครบางคนก่าลังไล่ตามโชจินชอลในระยะไกล ในหมู่คน
พวกนั้น มันมีผู้หวนคืนจิ้งจอกบินอยู่ด้วย ในระหว่างการไล่ล่า
ภาพทิวทัศน์ของกรุงโซลก็เข้ามาสู่สายตาของผม
ผมรู้ว่ามันคือกรุงโซล นอกจากนี้ มันยังเป็นใจกลางเขต
อุตสาหกรรม ด้วยสัญญากับนักเขียนลับ เขตอุตสาหกรรมได้
ถูกย้ายมายังกรุงโซลที่ว่างเปล่า ราวกับว่าความเป็นจริงและ
นิยายได้หลอมรวมกัน และเขาก็ตระหนักได้ว่าโลกที่ก่าลังเฝ้า
มองอยู่ ภูมิทัศน์ได้มีการเปลี่ยนไป และตระหนักได้ถึงบางสิ่ง
ด้านล่างของป้อมปราการได้สลักค่าว่า ‘เขตอุตสาหกรรมยูจงฮ
ยอค-คิมทกจา’ ไว้
…ท่าไมยูจงฮยอคถึงขึ้นก่อน? ผมจะต้องเปลี่ยนมันในภายหลัง
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ ก่าลังมองมา
ที่คุณ]
ผมมองขึ้นไปบนอากาศ ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง
ผมรู้จักเจ้าของค่าขยายนี้

“ราฟาเอล”
ทูตสวรรค์แห่งเอเด็น ราฟาเอล ประกายแสงลอยอยู่ในอากาศ
เหมือนกับราฟาเอลก่าลังมีปฏิกิริยา ผมคิดถึงสิ่งที่ได้ยินจากเอ
เด็นเมื่อไม่นานมานี้ “ฉันก่าลังจะไปหานาย ฉันจะคืนให้…”
ผมจ่าได้ว่าผมยังมีร่างสัญลักษณ์ของกาเบรียลอยู่ ผลของการ
คุมขังของโจฟิเอลสิ้นสุดลงแล้ว และมันคงได้เวลาที่กาเบรียล
จะตื่นขึ้น อย่างไรก็ตาม…
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ กล่าวว่า
กาเบรียลฟื้นตัวแล้ว]
ดอกลิลลี่หายไปแล้ว เมื่อมาคิดดู ผมจ่าได้ว่ามือของทูตสวรรค์
ได้ขยับผ่านผมเมื่อผมก่าลังหลับอยู่ บางทีหนึ่งในกลุ่มดาวของ
เอเด็นคงจะมาเยี่ยมในเวลานั้น เนื่องจากผู้สนับสนุนของจางฮี
วอนคืออูรีเอล งั้นมันก็น่าจะเป็นเธอ
…แล้วเกิดอะไรขึ้นกับอูรีเอลกัน? ท่าไมมันไม่มีข้อความจากเธอ
เลย?

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ กล่าวว่าอูรี
เอลยังไม่ได้รับอนุญาตให้พูดในช่อง]
อ่า เข้าใจแล้ว
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ อยากรู้อยาก
เห็นเกี่ยวกับคุณ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ กล่าวว่าดอก
ดาวกระจายแดงไม่ได้กลับมา]
ตามข้อความของราฟาเอล ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูด
ออกมา”ผู้บัญชาการแห่งดอกดาวกระจายแดงไม่ได้กลับมา
กลับฉัน”
ผู้บัญชาการแห่งดอกดาวกระจายแดง โจฟิเอล ผมคงไม่อาจ
กลับมาสู่รอบที่สามได้ถ้าไม่มีความช่วยเหลือของเธอ “เธอ
ต้องการที่จะอยู่ในเส้นโลกอื่นตามความประสงค์ของเธอ”
สายลมกระโชกแรง

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ ไม่ไว้วางใจ
ค่าพูดของคุณ!]
ราฟาเอลโกรธจัด ผมพูดต่ออย่างใจเย็น “ถ้านายใช้
ความสามารถ นายก็จะรู้ว่าฉันไม่ได้โกหก”
จากนั้นไม่นาน สายลมที่พัดอยู่รอบๆ ก็สงบลง
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ ก่าลังมองมา
ที่คุณ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ ขอให้คุณ
ชี้แจง]
“ฉันจะไปที่นั่น สถานการณ์ที่ 46 ก่าลังจะเกิดขึ้น… พวกเราจะ
สามารถคุยกันได้ในเร็วๆ นี้”
ผมรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงแปลกๆ ในสายตาของราฟาเอลที่มี
ต่อผม ทูตสวรรค์รู้เนื้อหาของสถานการณ์
“ฉันจะไปยังเอเด็นในทันทีที่สถานการณ์จบลง”

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ จะรอค่าตอบ
ของคุณ]
หลังจากข้อความ พลังงานของราฟาเอลในพื้นที่ก็หายไปอย่าง
สิ้นเชิง สถานะที่ท่วมท้นบนพื้นที่หายไป และผมก็รู้สึกขมขื่น
ขึ้นมา ในระหว่างนี้ ผมได้สะสมเรื่องราวมามากมายและ
แข็งแกร่งขึ้นมาก ผมสามารถสยบกลุ่มดาวระดับต่าไปจนถึง
ระดับกลางได้ และมันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพบตัวตนที่
แข็งแกร่งกว่านี้ในหมู่กลุ่มดาว แต่สถานะของทูตสวรรค์ก็ยังสูง
มากอยู่ดี
ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง ราฟาเอล ปฏิปักษ์อัน
ทรงพลังที่สามารถเอาชนะราชาปีศาจแอสโมเดียสได้
「คิมทกจาก่าหมัดอย่างเงียบๆ และทบทวน」
ถึงกระนั้นผมก็ยังมีเส้นทางอีกยาวไกลให้ต้องไป อย่างไรก็ตาม
ผมก็ไม่รีบร้อน ตอนนี้ผมท่าได้ดีพอแล้ว นั่นท่าให้ผมนึกถึง
แอสโมเดียส… ไม่สิ หัวหน้าแผนกฮัน มันมีหลายสิ่งได้เกิดขึ้น

เมื่อผมจากไป มันไม่ใช่มีเพียงแค่เรื่องหรือสองเรื่องเท่านั้นที่น่า
สงสัย ผมตรวจสอบข้อความของระบบก่อน
[คุณพลาดการสื่อสารโดเกบิ]
[ผู้ส่ง: โดเกบิอาวุโสบีฮยอง]
มันมีข้อความจากบีฮยอง ผมคิดว่ามันแปลกที่บีฮยองไม่ได้
เอะอะอะไรเมื่อผมกลับมา… เขาแค่แสดงความกังวลใน
ข้อความนี้ ผมเปิดหน้าจอและจัดการกับหน้าต่างข้อความ
ข้อความยาว แต่เนื้อหานั้นเรียบง่าย
– ข้าขอโทษที่ข้ามาไม่ได้ ข้าก่าลังยุ่งอยู่กับบางสิ่ง ข้าจะไปเจอ
เจ้าเมื่อมันเสร็จแล้ว
สิ่งเหล่านี้คือเนื้อหาคร่าวๆ ของข้อความยาว
– ยังไงก็เถอะ เจ้าไม่สนใจลูกของเจ้าเลยเหรอ?
ข่าวที่ผมสงสัยปรากฏขึ้นที่ท้ายข้อความ

– บียูอยู่กับข้า อืม เธอเองก็เป็นลูกของข้าด้วย เจ้าทิ้งเธอไว้ที่
หน้าประตูมิติ และเธอก็เกือบจะถูกชิงตัวไปโดยเวนนี่แมน
ผมกังวลเพราะบียูไม่ปรากฏตัว
– เจ้าจะประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเธอกลับไป คอยดูได้เลย
ข้อความของบีฮยองจบลง ผมรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ผมก็
รู้สึกโล่งใจขึ้นมาที่บียูอยู่กับบีฮยอง
ถ้าอย่างงั้นก็ไปกันเถอะ ผมกองร่างของพวกผู้บุกรุกไว้ในที่
เดียวกันและตัดสินใจไปหาสมาชิกปาร์ตี้
.
.
.
ผ่านไปหลายสิบนาที่ ผมเดินไปตามถนน ท่าไมโรงงานแห่งนี้จึง
กว้างนัก? ผมเกาหัวและมองไปรอบๆ แต่ผมก็ไม่อาจบอกได้ว่า

ผมอยู่ที่ไหน มันยังไม่สายเกินไป ผมควรที่จะซื้อสกิลอ่านแผนที่
หรือไม่ก็สกิลค้นหาเส้นทาง
“ขอโทษนะ มีใครอยู่ไหม?”
ผมมีแนวโน้มที่จะหลงทางเมื่อผมไปที่ไหนครั้งแรก เมื่อผมเข้า
ไปในโรงเรียนประถมและมัธยมเป็นครั้งแรก เมื่อผมได้รับการ
บรรจุครั้งแรก และเมื่อผมเข้าบริษัทมิโนซอฟท์
เมื่อมาคิดดูแล้ว นี่คือเหตุผลว่าท่าไมผมถึงได้พูดกับยูซานอา
เป็นครั้งแรก
「คิมทกจาคิด ‘ทางออกฉุกเฉินอยู่ที่ไหน?’」
ผมไม่ได้เข้ามาภายในโรงงานอย่างถูกวิธีและไม่รู้ว่าผมอยู่ที่ไหน
นอกจากนี้ โครงสร้างยังดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเดิม ผม
ตัดสินใจเปิดประตูที่น่าสงสัยไปทีละอัน
ในทันทีที่ผมเปิดประตู มอนสเตอร์ตัวเล็กๆ และกบก็จ้องมาที่
ผม บางตัวก็อยู่ในหลอดทดลอง บางตัวก็ขยับอยู่ในห้องอย่าง
อิสระ

[กบที่เคยเป็นคุณลุงทกจา]
[มอนสเตอร์ช้างที่เกือบจะเป็นคุณลุงทกจา]
[มอนสเตอร์หนวดที่น่าเสียดายว่าไม่ใช่คุณลุงทกจา]
กบจ้องมาที่ผมและแลบลิ้นมันออกมา ผมปิดประตูลงด้วย
ความประหลาดใจ เดี๋ยวก่อน ห้องนี้
หรือว่า…
ผมต้องการตรวจสอบแผ่นป้ายชื่อ แต่ผมก็ได้ยินเสียงจากใกล้ๆ
ซะก่อน
“…เฮ้! นายออกมาได้ยังไง?”
“ทกจา?”
มันคือฮันซูยองและลีฮุนซึง
***
“ฉันหมายถึง ทกจา ในสถานการณ์ที่ 35…”

ลีฮุนซึงก่าลังพูดถึงสถานการณ์ที่เขาเจอมา ผมฟังเรื่องราว
อย่างเงียบๆ ในขณะที่ตรวจสอบร่างกายของลีฮุนซึง กล้ามเนื้อ
ของเขาพัฒนาขึ้นมาก พลังเวทมนตร์แห่งเหล็กของเขา
เชื่อมโยงกับเส้นใยกล้ามเนื้อ
ในตอนนี้การแปลงร่างโลหะของลีฮุนซึงได้มาถึงขอบเขตของ
ผู้เชี่ยวชาญแล้ว มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่สถานการณ์ที่ 46 จะ
เริ่มขึ้นในตอนนี้ มันค่อนข้างน่าประทับใจ ในขณะผมไม่อยู่
สมาชิกปาร์ตี้ก็ฝึกฝนตามแนวทางที่ผมทิ้งไว้ให้อย่างซื่อสัตย์
แน่นอนว่าผมไม่ได้แค่ก่าลังฟังลีฮุนซึง
[จุดนัดพบระหว่างวันถูกเปิดใช้งาน]
[อวตาร ‘ฮันซูยอง’ ก่าลังมีส่วนร่วมในการสนทนา]
ผมโชคดีที่ได้พบกับฮันซูยองก่อน การเตรียมพร้อมส่าหรับ
สถานการณ์ล่าช้าออกไปเสมอ ส่าหรับการเตรียมการอย่าง
รวดเร็ว ผมต้องการคนที่สามารถให้ข้อมูลที่แม่นย่าที่สุดได้
อย่างมีประสิทธิภาพและมีคนเดียวที่เหมาะสมที่สุด

– จางฮายังกับปรมาจารย์ทลายนภาอยู่ไหนเหรอ?
– เขาไปยังพื้นที่สถานการณ์อื่นกับเซียนดาบทลายนภา
และเคียร์อีออส ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสถานการณ์ส่าหรับผู้
บรรลุเท่านั้น
– แล้วฮันมยอนโกกับกงพิลดูล่ะ?
– พวกเขาอยู่ในเกาหลีเหนือ กงพิลดูไปด่าเนินสถานการณ์ที่
เกาหลีเหนือ ส่วนฮันมยอนโกถูกลากไปเป็นตัวแถม
…เกาหลีเหนือ ตอนนี้มันเป็นเวลาส่าหรับอวตารเกาหลีเหนือ
แล้ว มันมีกลุ่มดาวที่โดดเด่นหลายคนในเกาหลีเหนือ แน่นอน
ว่าส่วนใหญ่แล้วก็เป็นระดับยิ่งใหญ่ แต่มันก็มีบางส่วนที่เทียบ
ได้กับระดับเรื่องเล่า อย่างเช่น มหาราช…
– นายไปไหนมาตั้งนาน?
– รอบที่ 1863 ของหนทางเอาชีวิตรอด
ดวงตาของฮันซูยองเบิกกว้าง

– อะไรนะ? จริงดิ?
– อ่า เธออยู่ที่นั่น แต่ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นตัวจริงไหม
– …ตัวจริง? นายพูดบ้าอะไร?
ผมพยายามจะตอบ แต่มันก็มีคนเดินเข้ามาซะก่อน
“…ทกจา” มันคือจางฮีวอน
“ฉันหลับสบายมาก ขอบคุณนะ”
จางฮีวอนจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่ซับซ้อน ดูเหมือนว่าเธอ
ต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอเองก็อยากได้ยินเรื่องราว
ของผมด้วย สายตาของจางฮีวอนค่อยๆ ขยับไปทางฮันซูยอง
ชั่วขณะหนึ่ง กระแสน้่าอันเชี่ยวกรากได้ไหลผ่านระหว่างฮันซู
ยองและจางฮีวอน จางฮีวอนจ้องไปยังฮันซูยองด้วยสายตาอัน
เย็นชาก่อนที่จะหันหน้าออกไป ในบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ ผม
พูดขึ้นมาก่อน “ใช่แล้ว มีผู้บุกรุกอยู่หน้าห้องของฉัน…”

“ฉันสั่งให้จัดการมันแล้ว ถ้านายตื่นแล้ว งั้นก็ไปเจอซานอา
หน่อยสิ พวกเราสามารถคุยรายละเอียดกันได้ใหม่” เสียงของ
เธอเย็นชามากกว่าปกติ มันแตกต่างจากจางฮีวอนที่ผมรู้จัก ลีฮุ
นซึงที่ก่าลังยืนอยู่ข้างๆ ผมมองตามหลังจางฮีวอนไปด้วย
สายตาเศร้าๆ
เมื่อจางฮีวอนหายเข้ามุมไป ผมก็ถามฮันซูยอง “นี่มันอะไร
กัน?”
“อะไร?”
“เกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับจางฮีวอน?” ผมมองไปยังฮันซู
ยองที่ก่าลังเบ้ปากและรู้สึกกังวลเล็กน้อย ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่มันไม่ใช่เวลาที่พวกเธอจะต่อสู้กัน “เธอลืมสถานการณ์ที่
46 ไปแล้วเหรอ? ในตอนนี้เธอ…”
“นายไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งสามปี นายไม่รู้อะไรทั้งนั้น ดังนั้นหุบปาก
ไปซะ”

ฮันซูยองเองก็หันไปและจากไปพร้อมกับค่าพูดเหล่านั้น มันมี
แค่ลีฮุนซึงเท่านั้นที่เหลืออยู่ ผมเห็นไหล่ที่ตกลงมาของเขาและ
รู้สึกหดหู่ ดูเหมือนว่ามันจะเกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว
ในช่วงสามปีที่ผมจากไป รอยร้าวที่ผมไม่รู้ได้ก่อตัวขึ้นระหว่าง
สมาชิกปาร์ตี้ มันชัดเจนโดยไม่ต้องถามลีฮุนซึงเกี่ยวกับสภาพ
ของกลุ่ม
ผมตบไหล่ของลีฮุนซึงเบาๆ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันก็เห็น
ได้ชัดว่าผมต้องท่าอะไรสักอย่างเพื่อให้เข้าใจสถานการณ์ “ฮุ
นซึง ยูซานอาอยู่ไหน?”
“ทางนี้”
มันเพียงชั่วขณะเท่านั้น แต่ผมก็ไม่พลาดการแสดงออกที่มืดมน
ของลีฮุนซึง ผมเดินตามแผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของเขาไป และ
พวกเราก็มาถึงประตูบานเล็กๆ ที่ปกคลุมไปด้วยภาพวาดสีขาว
อันเรียบง่าย ไม่น่าเชื่อ จางฮีวอนและฮันซูยองที่จากไป
เมื่อก่อนหน้านี้ก่าลังยืนอยู่ตรงหน้าประตู

…เกิดอะไรขึ้นกับคนเหล่านี้? ผมก่าลังจะพูดกับพวกเธอ แต่สี
หน้าของพวกเธอก็แปลกไปเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็น
จางฮีวอนและฮันซูยองท่าหน้าแบบนี้
「คิมทกจาคิด ‘มันไม่มีอะไรง่ายๆ เลย’」
หุบปาก ผมถอนหายใจเบาๆ แล้ววางมือลงไปบนที่จับประตู
สิ่งต่างๆ จะได้รับการแก้ไขเมื่อผมได้พบกับยูซานอา ผมเคาะ
ประตูเบาๆ และได้ยินเสียงของยูซานอาดังออกมาจากข้างใน
– ใครกัน?
“คิมทกจา”
ค่าตอบนั้นไม่คาดคิด
– กลับไปซะ
(จบตอน)