มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 310 – บริษัทของคิมทกจา (2)

เรื่องราวอเวจีชั่วนิรันดร์ มันเป็นเรื่องราวที่ยูจงฮยอคแห่งรอบที่
1863 มอบให้กับผม
[กลุ่มดาวหลายกลุ่มประหลาดใจกับเรื่องราวของคุณ]
[เนบิวลา ‘แอสการ์ด’ ให้ความสนใจกับเรื่องราวของคุณ]
[เนบิวลา ‘พระเวท’ ให้ความสนใจกับเรื่องราวของคุณ]
เรื่องราวได้ดึงดูดความสนใจของเนบิวล่า มันไม่แปลก นี่เป็น
เรื่องราวระดับเทวะและมีพลังท าลายล้างเพียงพอที่จะทดแทน
มหาเรื่องราวบางส่วน ดวงตาของยูจงฮยอคบังเกิดระลอกคลื่น
ขึ้นมา
“ได้ยังไง…?”
อเวจีชั่วนิรันดร์เป็นเรื่องราวที่ท าให้ผมสามารถยืม
‘ประวัติศาสตร์’ ที่ยูจงฮยอคได้สะสมมาตลอด 1863 รอบได้

ผมรู้สึกถึงพลังที่ไม่ใช่ของผมจากหอกที่อยู่ในมือของผม ผมไม่
อาจยืมสกิลหรืออักขระของยูจงฮยอคได้ด้วยเรื่องราวนี้
อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของยูจงฮยอคก็ไม่ได้มา
จากระบบ มันคือตัวตนที่ผ่านการฝึกฝนเกินขีดจ ากัด
「เพื่อที่จะถือหอกนั้น ยูจงฮยอคได้ฝึกฝนเพียงสิ่งๆ เดียวมา
นานหลายศตวรรษ」
ยูจงฮยอคในรอบที่ 41
แทนที่จะตามหาเซียนดาบทลายนภา เขาได้พบกับมรดกที่สูญ
หายของบู๊ลิ้มที่ศูนย์ มันเป็นโลกแห่งวรยุทธ์ที่ถูกท าลายไปนาน
แล้ว
หอกสังหารวิญญาณ วรยุทธ์ที่เทียบเคียงได้กับวิถีดาบทลาย
นภา วรยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของบู๊ลิ้ม
ยูจงฮยอคในรอบที่ 41 ได้ท าลายเหล่าผู้หวนคืนด้วยหอกนี้ ยู
จงฮยอคในรอบที่ 3 คงยังจ าพลังนี้ได้ มันเป็นหนึ่งใน
ความส าเร็จที่เขามีอยู่ในใจ

“ใช่ นี่คือพลังที่นายพยายามเรียนรู้”
ผมพูดด้วยท่าทางที่แข็งที่อ มือที่ก าลังถือหอกสั่นเหมือนกับมัน
ถูกสายลมแรงพัด มันเกิดจากการผสานกันที่มากเกินไป มัน
เป็นเพียงแค่รอบที่ 41 เท่านั้น ยูจงฮยอคในรอบที่ 41 ได้มาถึง
ระดับนี้แล้ว
นี่เป็นพลังที่มนุษย์ยูจงฮยอคสะสมมาตลอดชีวิตของเขาจน
เหนือล้ ายิ่งกว่าสกิลหรืออักขระ นี่คือสถานะแห่งผู้บรรลุ
ผมรู้สึกเหมือนผมก าลังจะเป็นลมไปจากอาการเวียนหัว แต่ก็ยัง
ทนไหวอยู่ ภาระทางจิตมากกว่าภาระทางกายภาพ อย่างไรก็
ตาม ถ้าภาระนี้เป็นเพียงแค่จิตใจเท่านั้น…
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ เคลื่อนไหว]
ผมสามารถทนได้อยู่บ้าง “เข้ามา ยูจงฮยอค”
เรื่องราวเวอร์ชั่นของยูจงฮยอคตั้งท่า มันคงจะดีกว่านี้ถ้าผมมี
สตาร์รีลิคอย่างง้าวจิ้งจอกประสานหรือหอกเทพสายฟ้าขาว
แต่ในตอนนี้ ‘เงาหอก’ เล่มนี้ก็เพียงพอแล้ว

ตัวละครในรอบที่ 41 ถูกอัญเชิญมายังค าพูดของผม
「นายอ่อนแอ มันดีที่จะเสื่อมถอย」
ยูจงฮยอคอ่อนแอ บางทีผมอาจจะเป็นหนึ่งในคนที่ท าให้เขา
อ่อนแอ
“ถ้านายไม่ท ามันให้ถูกต้อง ฉันจะฆ่านาย”
กระแสพลังผู้บรรลุพุ่งออกมาจากร่างของยูจงฮยอค ยูจงฮยอค
สังเกตเห็นว่าผมจริงจัง พวกเราพุ่งเข้าใส่กันโดยไม่จ าเป็นต้อง
บอกกล่าว
สถานะของพวกเราเข้าปะทะกันและก่อให้เกิดเสียงค าราม
ออกมา เหนือฝุ่นควันสูง หอกสังหารวิญญาณได้แยกออกเป็น
นับร้อยกิ่งก้าน วิถีดาบทลายนภาเริ่มถูกกดดันโดยการบุกของ
หอกสังหารวิญญาณ
มันไม่ใช่สกิลหรืออักขระ มันคือประวัติศาสตร์ที่สร้างขึ้นจาก
ความพยายามของการเสื่อมถอยในครั้งที่ 41

หอกสังหารวิญญาณระเบิดออกและปรากฏบาดแผลขึ้นทั่วร่าง
ของยูจงฮยอค
“นี่คือทั้งหมดที่นายท าได้เหรอ? สามปีได้ผ่านไปแล้ว แต่มัน
กลับมีแค่นี้เหรอ?”
ผมแทบจะหายใจไม่ออกและเวียนหัวจากการใช้พลังเวทมนตร์
จนหมด อย่างไรก็ตาม ผมก็พูดต่อ ผมพ่นค าพูดเป็นฟืนเป็นไฟ
ออกมาเพื่อที่จะกระตุ้นเขา ความคิดของยูจงฮยอคลอยอยู่ใน
อากาศ
「จะเป็นยังไงถ้าฉันเอาชนะในบัลลังก์หนึ่งเดียวได้ในเวลา
นั้น?」
ท่ามกลางความเสียใจอันเหลือล้น ยูจงฮยอคก้าวถอยไปอีกครั้ง
「ถ้าฉันได้ลองอีกสักหน่อย」
ถอยไป ถอยไป หลังจากถอยไปอย่างต่อเนื่อง ยูจงฮยอคก็จะไป
ถึงจุดจบเช่นเคย

ก าแพงไม่มีที่ให้หนีอีกแล้ว
ผมแทงหอกเข้าใส่ยูจงฮยอค หอกพูดในขณะที่มันพุ่งเข้าหายู
จงฮยอค
「ไม่ นายลองแล้ว」
ดวงตาของยูจงฮยอคเบิกกว้างขึ้นในขณะที่เขาหลบหอกไป
อย่างฉิวเฉียด ยูจงฮยอคตัวสั่นในขณะที่เขาจ้องไปยังหอกที่ปัก
เข้ากับก าแพง หอกพูดต่อ
「มันไม่เพียงพอ」
การสั่นของยูจงฮยอคสงบลงอย่างช้าๆ ดวงตาที่ก าลังสั่นของ
เขาจมดิ่งลง และภาพอันเย็นยะเยือกก็กะพริบอยู่ในม่านตาของ
เขา
[เรื่องราว ‘อเวจีชั่วนิรันดร์’ ส่งผลกระทบต่ออวตาร ‘ยูจงฮ
ยอค’]

ยูจงฮยอคยกดาบขึ้นอีกครั้ง เมื่อหอกแยกอากาศออกจากกัน
วิถีดาบทลายนภาก็ซ้อนทับกับวิถีของมัน ประกายแสงสีน้ าเงิน
ส่องประกายขึ้นมา และยูจงฮยอคก็จ้องไปไปยังหอกแทนที่จะ
เป็นผม จ านวนการปะทะกันเพิ่มขึ้น และห้วงมิติกับกาลเวลา
รอบๆ ตัวพวกเราก็เปลี่ยนไป
เวลาแห่งผู้บรรลุก าลังเปิดออก
「นายส่งชินยูซองมาให้ฉัน」
「ใช่แล้ว」
ยูจงฮยอคยังคงกวัดแกว่งดาบของเขา มันเป็นวิถีดาบที่ไม่
สละสลวยเหมือนเมื่อก่อน
วิถีดาบไม่สมบูรณ์และเงอะงะ วิถีดาบทลายนภาที่แทบจะ
สมบูรณ์แตกออกเป็นเสี่ยงๆ
ยูจงฮยอคถาม 「ฉันจะแข็งแกร่งขึ้นแบบนี้ได้หลังจากผ่าน
รอบที่ 41 ไป?」

「พูดให้ชัดๆ มันก็แค่นี้」
เพื่อที่จะก้าวไปให้ถึงระดับผู้บรรลุ คนผู้นั้นจะต้องมีความกล้าที่
จะละทิ้งกรอบ
เฉกเช่นสถาปนิกที่ท าลายปราสาทเนื่องจากกรอบหน้าต่าง
ความปรารถนาและความมุ่งมั่นอย่างเด็ดเดี่ยวส าหรับความ
สมบูรณ์แบบจะกลายเป็นกุญแจส าหรับผู้บรรลุบานใหม่
จากนั้นยูจงฮยอคก็เลือกเส้นทางของเขา ทุกๆ ครั้งที่เขาปะทะ
กับหอกสังหารวิญญาณ รูปร่างของวิถีดาบทลายนภาก็จะ
พังทลายลง
วิถีทางเปลี่ยนไป ส่งผลให้ความหมายเปลี่ยนแปลง ในที่สุด
พลังของผู้บรรลุก็เป็นไปตามเมล็ดพันธุ์ของเรื่องราวที่เขาหว่าน
ประวัติศาสตร์ของยูจงฮยอคได้แข็งแกร่งขึ้นทุกๆ ครั้งที่พวก
เราเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ ประวัติศาสตร์นั้นได้
เตรียมพร้อมส าหรับการก้าวกระโดดไปข้างหน้าอีกครั้ง
「เข้มแข็งขึ้น ยูจงฮยอค」

ยูจงฮยอคและยูจงฮยอคก าลังคุยกัน
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังจ้องมองอวตาร
‘ยูจงฮยอค’]
บางทีนี่อาจจะเป็นบทบาทของผม เมื่อเขามาถึงช่วงหนึ่งของ
ชีวิตแล้ว ยูจงฮยอคก็มองเข้าไปในตัวเอง ผมมองดูยูจงฮยอค
แบบนั้นและคิดเกี่ยวกับตัวเอง
ผมไม่อาจเป็นตัวเอกได้ ผมไม่อาจช่วยคนอื่นได้ ถึงกระนั้น
อย่างน้อยผมก็รู้เรื่องราวและบอกเล่าเรื่องราวได้ จังหวะ
ทั้งหมดของหอกบรรจุไว้ด้วยประโยคที่ผมอ่าน
จากรอบที่สามอันน่าสะพรึงกลัวไปจนถึงรอบที่ 41 นอกจากนี้
รอบที่ 1863 ยังเป็นเหมือนกับขุมนรก ผมอ่านทุกๆ ประโยค
โดยไม่พลาดไป
– อ๊าาาา!
ภายในการปะทะ ยูจงฮยอคก าลังมีชีวิตอยู่ในภัยคุกคามที่
แตกต่างออกไป ในขณะที่ผมมีชีวิตผ่านหนทางเอาชีวิตรอด ยู

จงฮยอคก็ได้สัมผัสกับชีวิตที่เขาไม่เคยมีมาก่อน ยูจงฮยอคแห่ง
รอบที่สามก าลังเติบโตขึ้นเพราะรอบที่ 41
[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ก าลังจ้องมองเรื่องราวอเวจีชั่วนิรันดร์]
มนุษย์อาจจะไม่ถูกช่วยโดยคนอื่น พวกเขาต้องช่วยตัวเอง
เท่านั้น สิ่งที่ผมสามารถท าได้เพื่อคนอื่นคือการเล่นบทบาทของ
สะพานให้ดีที่สุด
“พวกนายต่างล้มเหลวทั้งหมด” ยูจงฮยอคกล่าว”ฉันจะไม่ฟัง
ค าแนะน าของพวกคนที่ล้มเหลว”
ในที่สุดมันก็เป็นยูจงฮยอคที่ผมรู้จัก วิถีของวิถีดาบทลายนภาที่
พัฒนาขึ้นได้ติดตามการไหลของหอกสังหารวิญญาณ ดาบอัน
เด็ดเดี่ยวของเขาได้ท าลายเงาของหอก และท าลายการ
เชื่อมโยงที่ตามมา
ยูจงฮยอคสิ้นท่าแต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ แม้ว่าความสิ้นหวังจะไม่
หยุด และทุกๆ สิ่งจะพังทลาย แต่เขาก็จะลุกขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
「ฉันคือยูจงฮยอค」

“ไม่” ในที่สุด เขาก็ก้าวข้ามตัวเองไปได้ “ฉันคือยูจงฮยอค”
การระเบิดกระจัดกระจายไปทั่วทุกมุมของห้อง
[เรื่องราว ‘อเวจีชั่วนิรันดร์’ สิ้นสุดลงแล้ว]
ขุมนรกที่ลุกไหม้อยู่หายไป และกลิ่นเลือดก็เริ่มจางหายไป
ท่ามกลางสิ่งสกปรกและเศษฝุ่น คมดาบปีศาจทมิฬได้สัมผัสกับ
ล าคอของผม แทบจะในเวลาเดียวกัน ศรัทธาไม่แตกสลายที่ผม
ยื่นออกมาก็มาถึงหน้าอกของเขา
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ รู้สึกประทับใจอย่างแท้จริง]
[กลุ่มดาว ‘ผู้ก้าวข้ามการทดสอบแห่งอดีต’ ได้มอบบรรณาการ
ให้แก่คุณ]
[กลุ่มดาว ‘วีรบุรุษคนสุดท้ายแห่งฮวังซันบ็อล’ ชื่นชมการ
เผชิญหน้าที่แท้จริง]
เวลาผ่านไปและมีเพียงแค่เสียงหายใจที่เต็มไปทั่วพื้นที่เท่านั้น
ในความเงียบสงบที่ค่อยๆ พังทลายลง ยูจงฮยอคจ้องมาที่ผม

ยูจงฮยอคแห่งรอบที่สามเหนือล้ ากว่ารอบที่ 41 แล้วและ
ประกาศออกมา “ฉันชนะ”
ผมยิ้ม “นายพูดอะไร? ฉันชนะ”
ดวงดาวที่ก าลังกลิ้งอยูบนพื้นส่องแสงสดใส
[เวลาของสถานการณ์สิ้นสุดลงแล้ว]
เหมือนกับการให้พร ดวงดาวแตกกระจายไปในอากาศและ
กระจัดกระจายออกไปเป็นแสงสีเงิน พวกเขาเงยหน้าขึ้นมอง
แสงอย่างว่างเปล่า
[ห้องดวงดาวล้มเหลวในการครอบครอง]
[ไม่มีใครท าร้ายสหายของตน]
สถานการณ์หลักที่ 46 บทพิสูจน์ดวงดาว สถานการณ์นี้
สามารถเคลียร์ได้อย่างเหมาะสมเมื่อผู้เข้าร่วมทุกคนไม่ท าร้าย
กัน
[คุณได้พิสูจน์ ‘ความไว้วางใจของคุณ’ แล้ว]

อย่างไรก็ตาม เหล่าผู้ที่มาถึงสถานการณ์ที่ 46 ก็ไม่ได้คิดว่ามัน
จะถูกเคลียร์แบบนี้
จนถึงตอนนี้มันเป็นโลกของกลุ่มดาว ในที่สุด มันก็ไม่มีอวตารที่
ทอดทิ้งโอกาสที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งของตน
ดวงดาวดวงหนึ่งถือก าเนิดขึ้น และดาวดาวอีกดวงก็ดับสิ้นไป
นอกจากนี้ มันก็คงจะไม่มีใครแบ่งปันแสงสว่างนี้
[คุณได้รับเรื่องราวใหม่!]
[คุณเคลียร์สถานการณ์ได้แล้ว!]
เมื่อพวกเราได้สติกลับมา พวกเราก็ก าลังนอนอยู่บนพื้น
เหมือนกับว่าพวกเราได้ท าสัญญา มันเป็นเพราะยูจงฮยอคและ
ผมได้มาถึงขีดจ ากัดแล้ว สติของพวกเราถูกตัดออกไปชั่วขณะ
และกลับมา ผมลืมตาขึ้นและได้ยินเสียงพึมพ าของยูจงฮยอค
“…น่าเสียดาย”
“ฉันเห็นด้วย นี่คือโอกาสที่ดีที่จะได้รับเรื่องราวของราชา
สูงสุด”

ผมไม่ตอบสนองแต่มีเสียงหัวเราะบังเกิดขึ้นมา กล้ามเนื้อ
ทั้งหมดในร่างกายของผมเจ็บปวด ผมกินยาฟื้นฟูระดับสูงที่ผม
แอบดึงออกมา แต่การฟื้นฟูร่างกายที่พังทลายของผมก็ช้ากว่า
ที่ผมคาดไว้ อเวจีชั่วนิรันดร์เป็นเรื่องราวที่ท าให้เกิดการฝืน
ขีดจ ากัดอย่างรุนแรง
“นายดูโอเคไหม?”
“…”
ยูจงฮยอคหายใจล าบากเพราะเขาดูเหมือนจะคิดอะไร
บางอย่างอยู่ ยูจงฮยอคได้มาถึงจุดใหม่เนื่องจากการรู้แจ้งที่เพิ่ง
ได้รับ นี่คือสิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์ ผมอิจฉาจริงๆ อืม เขาคือ
พระเอก
พระเอกที่นิ่งเงียบเปิดปากขึ้นมา “นายบอกว่านายไปยังเส้น
โลกอื่นมา”
ผมสงสัยว่าท าไมเขาไม่เคยถามมาก่อน
“มันคือรอบอะไร?”

“รอบที่ 1863”
ตัวเลขมันเยอะไปไหม? ยูจงฮยอคเงียบไปครู่หนึ่ง “ตัวฉันใน
โลกนั้นมอบเรื่องราวนั้นให้กับนายเหรอ?”
“ใช่”
ยูจงฮยอคไม่ขอรายละเอียดเพิ่มเติม เขาคิดบางสิ่งอยู่สักพัก
ก่อนที่จะถาม “ตัวฉันคนนั้น… ล้มเหลวไหม?”
ผมมองขึ้นไปบนอากาศ “นายประสบความส าเร็จ”
ผมรู้สึกได้ว่ายูจงฮยอคอึ้งไป
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังเปล่งแสงอย่างแผ่วเบา]
ยูจงฮยอกในรอบปี 1863 ได้ก้าวข้ามนิยายต้นฉบับไปและออก
เดินทางเพื่อค้นหาเส้นทางของตัวเอง ผมนึกถึงการปรากฏตัว
ครั้งสุดท้ายของยูจงฮยอค “เขาจะสามารถไปถึงตอนจบของ
สถานการณ์ได้ บางทีมันอาจจะเป็นตอบจบที่ฉันไม่รู้”
“…นายตรวจสอบไม่ถูกต้อง”

“ถ้าฉันตรวจสอบมัน ฉันก็คงจะไม่ได้กลับมา”
“มันก็ไม่เลวร้ายนักหากได้เห็นจุดจบในสถานที่นั้น”
“นั่นไม่ใช่โลกของฉัน” ผมมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่า “โลกของ
ฉันอยู่ที่นี่”
ยูจงฮยอคเงียบอยู่นาน ผมเลียริมฝีปากและหัวเราะ “สถานที่
แห่งนี้มีอวตารของฉัน ชินยูซอง เพื่อนร่วมงานของฉัน ยูซาน
แม่ของฉัน…”
“อย่ารู้สึกมีความสุขไปนัก มันยังไม่จบ”
จากนั้นก็มีเสียงของโดเกบิดังออกมาจากอากาศ
[เคี๊ยก ห้องหนึ่งจบลงแล้ว ฮิฮิ จริงๆ… มันเป็นการต่อสู้ที่น่า
ตื่นเต้นตามที่สถานการณ์ได้คาดการณ์ไว้เลย!]
มันไม่ใช่ยังกิ มันมีโดเกบิจ านวนหนึ่งที่มาจัดการสถานการณ์
ดังนั้นความรับผิดชอบของพวกเขาจึงอาจเปลี่ยนไป ผม

พยายามลุกขึ้น ยูจงฮยอคพูดถูก สถานการณ์นี้ยังไม่จบลง ยู
จงฮยอคพูดออกมา “ห้องอื่นเข้ามาช้ากว่าพวกเรา”
จากนั้นข้อความต่อมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเรา
[ก าลังรอสมาชิกเนบิวลาที่เหลืออยู่เคลียร์สถานการณ์]
จากนั้นเสียงของยังกิก็ดังออกมา
[ส าหรับผู้ที่เคลียร์เงื่อนไขได้ส าเร็จ ข้าจะแสดงภาพของห้องอื่น
ให้พวกเจ้าได้เห็น!]
พร้อมกับข้อความนั้น ภาพหลายภาพก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าของ
พวกเรา สิ่งนี้ตามมาด้วยข้อความจ านวนมากมายที่ดังเข้ามา
ในหูของผม
[ราชาปีศาจ ‘ผู้ปกครองขุมนรกตะวันออก’ ก าลังเฝ้าดูการ
ปะทะระหว่างกลุ่มดาวสองคน]
[ราชาปีศาจ ‘ราชสีห์แผงคอด า’ สนใจในการต่อสู้อย่างลึกซึ้ง]

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ ให้ความ
สนใจกับสนามรบ]
[กลุ่มดาว ‘มิตรสหายแห่งความยุติธรรมและความสามัคคี’
วิตกกังวล]
[กลุ่มดาว ‘ภัยพิบัติหัวเบี้ยว’ ปรารถนาในชัยชนะของเพื่อน]
พวกเขาต่างก็เป็นค าขยายที่จะมารวมกันในที่ๆ เดียว ผมจ้อง
มองไปยังหนึ่งในหน้าจอที่โผล่ขึ้นมา ท าไมพวกคนที่ยิ่งใหญ่
เหล่านี้ถึงมารวมตัวกัน?
…บ้าเอ้ย นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น พลังเวทมนตร์สีแดงและด าปะทะกัน
อยู่บนหน้าจอ มันเป็นเทศกาลของพลังเวทมนตร์ที่เต็มไปทั่ว
ห้อง มันมีเพลิงอเวจีที่หลอมละลายทุกๆ สิ่งและเพลิงทมิฬที่มี
พลังท าลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว ภาพที่ผมเห็นท าให้ผมรู้สึก
ราวกับว่าร่างกายถูกเผาไหม้จากความร้อน
กลุ่มดาวที่น่ากลัวที่สุดทั้งสองที่ผมรู้จัก อวตารของพวกเขา
ก าลังต่อสู้กัน

มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬและผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ
เสียงหัวเราะของโดเกบิดังออกมา
[ความผิดที่ได้รับมอบหมายอย่างผิดพลาดอาจจะสิ้นสุดลงใน
วิถีทางที่นิ่มนวล]
มันมีการระเบิดออกมาของพลังเวทมนตร์สีแดง และทุกๆ สิ่งใน
ห้องก็ลุกไหม้ เงาสีซีดสั่นในภาพอันพร่ามัว
เนื้อถูกฉีกอย่างรุนแรงและมีเลือดไหลออกมา ร่างของใครบาง
คนก าลังล้มลงอย่างช้าๆ ท่ามกลางควันไฟ
(จบตอน)