มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 322 – กิแกนโทมาเคีย (3)

[เด็กน้อย เจ้าเป็นใคร?]
แขนสามแขนจากแขนจ านวนนับไม่ถ้วนที่ยื่นออกมาจากเทพ
เจ้านั้นก าลังคว้าตัวผม ยูจงฮยอค และคิมนัมอุนเอาไว้ ผมถูก
แขวนไว้ในอากาศและจ้องไปยังยักษ์ด้วยสายตาที่ไม่เชื่อถือ
ประตูเปิดออกมาง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? ผมไม่เข้าใจเลย เดิมที
ประตูที่ปิดผนึกเบื้องล่างชั้นที่ 77 เอาไว้ไม่อาจเปิดออกมาได้
จากภายใน มันเป็นเหมือนกันกับในรอบที่ 47 และรอบที่ 211
นั่นเป็นเหตุผลว่าท าไมผมถึงเตรียมบรรณาการไว้ล่วงหน้า…
[อืม… ความเป็นไปได้นี่วุ่นวายจริงๆ ทุกวันนี้มันแย่ลงเรื่อยๆ
เลย]
มันมีเสียงดังออกมา และประกายแสงแห่งความเป็นไปได้ก็
ปรากฏขึ้นรอบๆ ร่างของยักษ์ ยักษ์ดึงนิ้วมือนิ้วหนึ่งออกมา
และโยนมันไปทางประตู ประกายแสงพุ่งออกมาเหมือนว่าพวก

มันก าลังรออยู่แล้วและหลอมละลายนิ้ว จากนั้นประกายแสงก็
ค่อยๆ จางหายไป มันเป็นภาพที่ไม่น่าเชื่อเอาซะเลย
ความเป็นไปได้ถูกแทนที่ด้วยนิ้วหนึ่งนิ้ว สิ่งนี้ไม่อาจเป็นไปได้
ในรอบไหนๆ ของยูจงฮยอค ออร่าพวยพุ่งออกมาอย่างแผ่วเบา
จากร่างของยักษ์ ความลึกล้ าที่ซ่อนอยู่ภายในสถานะอัน
มหาศาลที่ไม่อาจหยั่งถึงได้ก าลังหลับไหลอยู่ภายในกายของ
ยักษ์
หนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ต านานที่สะสมมานานแสน
นาน หัวใจของผมสั่นไหวเพียงแค่นับจ านวนปีเพียงผิวเผิน นี่
คือไททัน มันเป็นไททันไม่ผิดแน่ ต านานที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง
ของยักษ์เสื่อมโทรมลง แต่มันก็ยังมีชีวิตอยู่ มันแตกต่างจาก
นิยายต้นฉบับที่ผมรู้มาก
「พลังงานแห่งยักษ์บรรพกาลที่ยูจงฮยอคพบอยู่บนปากเหว
แห่งความตาย」

มันแปลก ยักษ์ทั้งหมดพึ่งพิงมหาเรื่องราวแห่งมหาสงครามไท
ทันและกิแกนโทมาเคีย เมื่ออิทธิพลของต านานอ่อนแอลงหรือ
ความผิดเพี้ยนของประเพณีเติบใหญ่ขึ้น พลังของพวกมันก็จะ
อ่อนแอลงด้วย เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นประจ าของ
โอลิมปัส เรื่องราวของพวกยักษ์ก็น่าจะอ่อนแอลงอย่างมาก
ในตอนนี้
[เด็กน้อย เจ้าจะไม่ตอบเหรอ? ข้ามั่นใจที่จะรอเพราะความ
อดทนของข้าลึกพอๆ กับมหาสมุทร ข้ารอมานานแล้ว แต่มันก็
ไม่มีเหตุผลที่ข้าจะรอไม่ได้อีก]
อย่างไรก็ตาม มันก็มีพลังชีวิตอันทรงพลังเป็นอย่างยิ่งแผ่
ออกมาจากยักษ์ตรงหน้าของผม ความคิดหนึ่งผ่านเข้ามาในหัว
ของผม
「หรือว่ามันเป็นเพราะฉันมาที่ยมโลกเร็วเกินไป?」
กิแกนโทมาเคียยังไม่เกิดขึ้น และบางทีการอ่อนก าลังลงของ
เหล่ายักษ์ก็ยังไม่ถึงเกณฑ์

ยักษ์พูดต่อ [อย่างไรก็ตาม… ข้าไม่รู้ว่าสหายคนอื่นของข้าจะ
เป็นแบบเดียวกันไหม มันนานแล้วที่เด็กๆ แสนอร่อยอย่างพวก
เจ้าไม่ได้เข้ามา]
คิมนัมอุนก าลังสั่นและไม่คิดแม้กระทั่งจะตอบ ยักษ์ลูบแก้ม
ของคิมนัมอุนเหมือนกับว่าเขาน่ารัก
[เจ้าเป็นเด็กที่มีบาปหนา เด็กอย่างเจ้าอร่อยน่ากิน ร่างของ
ทหารยักษานั่น… เจ้าเป็นคนที่ถูกฉีกเมื่อครั้งที่แล้วเหรอ?]
เหล่านักโทษที่อยู่ในคุกใต้ดินซึ่งพยายามจะหลบหนีจะถูกป้อน
ให้กับเหล่ายักษ์อยู่บ่อยๆ คิมนัมอุนดิ้นรนและคงจะน้ าลายฟูม
ปากไปแล้วถ้าเขาเป็นมนุษย์
สายตาของยักษ์เบนกลับมาหาผมอีกครั้ง [เจ้ามีกลิ่นดีๆ อยู่
มากมาย กลุ่มดาว เทวทูต ปีศาจ มนุษย์… แม้กระทั่งเทพเจ้า
ภายนอก เรื่องราวพวกนี้มันอะไรกัน?]

ผมไม่ตอบ บางครั้งนี่ก็เป็นค าตอบที่ชัดเจนกว่าค าพูด ฝ่ายตรง
ข้ามอาจเป็นเทพเจ้าบรรพกาล แต่ผมก็ไม่อาจถูกข่มขู่ได้ตั้งแต่
ต้น
[สถานะของ ‘ราชาปีศาจ’ ถูกปลดปล่อย!]
ผมโผล่ออกมาจากก ามือของยักษ์ และรูปร่างของยักษ์ก็ชัดเจน
ขึ้น ขนาดของยักษ์ใหญ่เกินกว่าจินตนาการของผม มันสูงเกือบ
100 เมตร… ในตอนแรก ผมไม่อาจต่อสู้กับตัวตนนี้ได้เลย
[ข้าจะกินเด็กคนนี้]
[ข้าจะแยกครึ่งเขา]
เสียงดังมาจากทั่วทุกที่ ผมอ้าปากและเปล่งค าเตือนอันเย็นยะ
เยือก”พวกเราไม่ใช่เหยื่อ”
“พวกเรามาเพื่อเจรจา” ยูจงฮยอคเองก็มีส่วนร่วมด้วย

ยูจงฮยอคปลดปล่อยพลังของผู้บรรลุและหลบหนีออกมาจาก
มือของยักษ์ อย่างไรก็ตาม ยักษ์ก็ตอบด้วยท่าทางไม่แยแส [มัน
ไม่ใช่การตัดสินใจของพวกเจ้า]
ผมรู้ว่ามันคงจะเป็นแบบนี้ การล่มสลายของเหล่ายักษ์ ใน
ท้ายที่สุดแล้วมันก็มาจากความเย่อหยิ่งแบบนี้
ผมใช้เสียงที่แท้จริงโดยไม่รีรออีก [ยินดีที่ได้พบนะ มหาผู้
ยิ่งใหญ่ ‘ร้อยหัตถ์ สามพี่น้องเฮกาตอนชีเรส’]
ด้วยค าพูดของผม ดวงตาทั้ง 300 ดวงได้เปิดขึ้นในความมืด
โดยพร้อมเพรียงกัน ดวงตาเหล่านั้นเป็นของยักษ์สามตน
เท่านั้น
ยักษ์ทั้งสามพูดในเวลาเดียวกัน
[น่าสนใจ เจ้ามาที่นี่ทั้งที่รู้จักพวกเราเหรอ?]
50 เศียร 100 หัตถ์ พวกเฮกาตอนชีเรส ผมรู้จักชื่อของไททัน
พวกนี้

พายุที่รุนแรงที่สุด เบรียเรอัส
ศิลาที่เร่งรีบที่สุด ค๊อตตัส
แขนขาที่เปลี่ยนแปลงได้ กีเอส
พวกเขาเป็นต านานที่ยังมีชีวิตอยู่ซึ่งเคยผ่านทั้งมหาสงครามไท
ทันและกิแกนโทมาเคียมา เรื่องราวของโอลิมปัสทั้งหมดได้
สะสมอยู่ในร่างกายของพวกเขา หากพวกเขาเป็น ‘หนังสือ’
ผมก็รู้สึกเหมือนกับว่าผมสามารถนั่งอยู่ที่นี่เพื่ออ่านพวกเขาได้
เป็นสิบปี
[ก าแพงที่สี่ก าลังโลภต่อการลิ้มรส]
บางทีนี่อาจจะเป็นต านาน เรื่องราวที่เก่าแก่ที่สุดในโลก สิ่ง
ต่างๆ ได้ถูกถ่ายทอดลงมาสู่มนุษย์ และในที่สุดก็กลายเป็นโลก
ทัศน์
รูปร่างของเทพทั้งสามเหมือนกัน แต่ดวงตาของพวกเขาก็มีสี
แตกต่างกัน เบรียเรอัสมีดวงตาสีฟ้า ค๊อตตัสมีดวงตาสีน้ าตาล

และกีเอสมีดวงตาสีเขียว ผมจ้องไปยังดวงตานับร้อยคู่และพูด
ออกมาอีกครั้ง
[ฉันมาเพื่อปลดปล่อยยักษ์ทุกตนจากทาร์ทารัส]
เสียงที่แท้จริงของผมดังก้องและแผ่กระจายออกไป บางทีมัน
อาจจะเพียงพอที่จะได้ยินไปทั่วทาร์ทารัส ไม่เพียงแค่พวกเฮกา
ตอนชีเรสเท่านั้น ในความมืดมิด เสียงของยักษ์บางตัวที่ก าลัง
ขยับร่างกายดังออกมา อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีใครพูดออกมา
เลย
มันเป็นเพราะไททันที่อยู่ตรงหน้าของพวกเราไม่ได้พูดอะไร
ออกมา ปฏิกิริยาของพวกเฮกาตอนชีเรสกับค าพูดของผมนั้น
แตกต่างกันออกไป ค๊อตตัสดูไม่พอใจ ในขณะที่กีเอสดูเหนื่อย
หน่าย มีแค่เบรียเรอัสเท่านั้นที่แตกต่างออกไป
[นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน ข้ายิ่งอยากจะกินเจ้ามากยิ่งขึ้นไปอีก]
ผมไม่ถอยแม้จะมีภัยคุกคามที่น่ากลัวและยิ้ม “อย่างที่นายเห็น
ฉันตัวเล็กเกินกว่าที่นายจะลิ้มรส นายจะได้กินมากกว่าฉันอีก”

ผมมองไปทางยูจงฮยอค ราวกับว่าเขาก าลังรออยู่ กล้ามเนื้อ
ของยูจงฮยอคเริ่มกระตุก หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของยูจงฮ
ยอคก็เริ่มขยายเป็น 2 เมตร 3 เมตร 4 เมตร… ความสูงของยู
จงฮยอคเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในขณะที่เขาถือดาบปีศาจทมิฬไว้
และจ้องไปยังเบรียเรอัส ดวงตาครึ่งหนึ่งของดวงตานับร้อยคู่
เต็มไปด้วยความสงสัย
[…การกลายร่างยักษา? เจ้ามีสกิลนั้นได้ยังไง?]
“ฉันเรียนรู้มันมาจากนาย เบรียเรอัส”
พลังของวิถีดาบทลายนภาเต็มไปทั่วดาบปีศาจทมิฬ เหมือนกับ
วีรบุรุษตัวน้อยที่ต่อกรกับต านาน ยูจงฮยอคค ารามออกมา
“พูดให้ชัดๆ มันคือนายใน ‘รอบ’ ก่อน”
***
ในทางเทคนิคแล้ว อาจารย์ของยูจงฮยอคมีแค่เซียนดาบทลาย
นภาเท่านั้น แหล่งที่มาของพลังที่เขาครอบครองคือวิถีดาบ
ทลายนภาที่ฝึกฝนผ่านการเสื่อมถอยมานับครั้งไม่ถ้วน

อย่างไรก็ตาม ยูจงฮยอคก็ไม่ได้เรียนรู้แค่สกิลๆ เดียว ผ่านการ
เสื่อมถอยนับครั้งไม่ถ้วน ยูจงฮยอคได้เรียนรู้เคล็ดวิชา
หลากหลายอย่างผ่านสิ่งมีชีวิตมากมาย
การกลายร่างยักษาก็เป็นหนึ่งในนั้น มันได้รับมาผ่านอักขระ
การส่งผ่าน พูดให้ชัดๆ เบรียเรอัสผู้สอนการกลายร่างยักษานั้น
มีความสัมพันธ์เล็กน้อยกับยูจงฮยอค หลักฐานก็คือดวงตาสีฟ้า
ที่คล้ายคลึงกับเซียนดาบทลายนภา
[เมื่อไม่นานมานี้ ยักษ์ตัวน้อยได้มาเยือนที่นี่ ข้าได้ฟังเรื่องราว
เพื่อแลกกับการตื่นขึ้นของ ‘โชคชะตา’ ของเด็กคนนั้น… ข้า
ต้องการบางสิ่ง แต่มันก็เกี่ยวกับเจ้า]
ในบู๊ลิ้ม ผมได้สัญญาว่าจะส่งเซียนดาบทลายนภามายังทาร์
ทารัสเพื่อแลกกับความช่วยเหลือของเธอ บางทีเซียนดาบ
ทลายนภาคงจะบอกเขาเกี่ยวกับพวกเราในเวลานั้น ผมไม่รู้ว่า
ผู้บรรลุปากแข็งพูดอะไรออกไป แต่ผมคิดว่าเรื่องราวน่าจะถูก
แก้ไขไปได้ด้วยดี

[…ความเป็นเอกเทศที่กลุ่มดาวกล่าวถึง]
[ตัวตนที่ขับเคลื่อนขบวนเกวียนยักษ์…]
[สถานการณ์ก าลังมุ่งหน้าไปหา ■■ จริงๆ…]
มันมีความเหนื่อยล้าแปลกๆ อยู่ในน้ าเสียงของยักษ์ที่ต้องการ
จะกินพวกเราเมื่อครู่ ไม่สิ มันเป็นเสียงที่ใกล้เคียงกับการยอม
จ านนแทนที่จะเป็นความรู้สึกของการปลดปล่อย
[ข้าสนใจเจ้า งั้นเจ้าต้องการที่จะปลดปล่อยพวกเรายังไง?]
“ฉันต้องการสร้างกิแกนโทมาเคีย”
ผมตรงเข้าประเด็น ในที่สุดผมก็ได้พบกับไททัน และมันก็คงจะ
ไม่ดีแน่ถ้าผมท าได้ไม่ดีเท่าไร
สามพี่น้องเฮกาตอนชีเรสเป็นตัวเอกของกิแกนโทมาเคียและ
มหาสงครามไททัน ด้วยทั้งสามคนนี้ มันคงจะเป็นไปได้ที่จะ
พลิกคว่ ากิแกนโทมาเคีย “ฝ่ายนี้พร้อมแล้ว ถ้านายลอง―”
[ข้าขอปฏิเสธ]

ผมลังเลอยู่เล็กน้อยให้กับค าตอบที่เด็ดขาด “ท าไม?”
[เด็กน้อย เจ้าคงไม่เข้าใจ]
ตลกดี ค าพูดของเขาเป็นความจริง ผมไม่อาจเข้าใจได้ว่าท าไม
พวกเขาถึงปฏิเสธข้อเสนอ
สามพี่น้องเฮกาตอนชีเรสและพวกยักษ์ถูกกักตัวอยู่ในทาร์
ทารัสเป็นเวลานานแสนนาน พวกเขาเกลียดคุกนี่ยิ่งกว่าใคร
และมีความขุ่นเคืองลึกๆ ต่อสิบสองเทพ ท าไมพวกเขาถึง
ปฏิเสธการถูกปลดแอก?
「คิม ทก จา หัว ไม่ดี」
ผมนึกเนื้อหาของหนทางเอาชีวิตรอดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็
ไม่อาจเข้าใจได้อย่างถ่องแท้
ข้อมูลของพวกยักษ์ไม่ได้ถูกลงรายละเอียดไว้ในหนทางเอาชีวิต
รอด เมื่อการเชื่อมต่อกับยักษ์เพิ่มขึ้นในช่วงครึ่งหลังของนิยาย
ยูจงฮยอคคงจะชักดาบของเขาออกมาแทนที่จะพูด ผม
หมายถึง… เหมือนตอนนี้

– หยุด พวกเราคงจบเห่แน่ถ้านายลงมือ
ผมเห็นยูจงฮยอคปล่อยด้ามดาบและมองกลับไปที่พวกยักษ์
ผมต้องนึก ผมจะสามารถโน้มน้าวก้อนเนื้อพวกนี้ที่มีอายุนับ
หมื่นปีได้ยังไง?
โดยไม่คาดคิด เบรียเรอัสพูดออกมาก่อน [เด็กน้อย เจ้าคิดว่า
มันมีกิแกนโทมาเคียมากี่ครั้งแล้ว?]
ในเวลานั้นเอง ตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหล่ายักษ์
เรื่องราวของพวกยักษ์เริ่มพูดออกมา ประโยคบรรจุไว้ซึ่ง
ความรู้สึกที่เก่าแก่มาก
[เอฟเฟกต์ของ ‘ล่ามแห่งสถานการณ์’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[ความเข้าใจในเรื่องราวของคุณเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!]
ผมสามารถเห็นความทรงจ าของพวกยักษ์ผ่านประโยคเหล่านั้น
ได้ ประวัติศาสตร์อันยาวนานของกิแกนโทมาเคียและมหา
สงครามไททัน

[ผลลัพธ์ของทุกสถานการณ์ได้รับการแก้ไข พวกเราเป็นแค่
ส่วนหนึ่งของสถานการณ์พวกนั้น พวกเราได้ต่อสู้ในกิแกนโท
มาเคียมานับครั้งไม่ถ้วนจนเจ้าไม่อาจนับได้เลย]
สถานการณ์ที่ 60 กิแกนโทมาเคีย ในสถานการณ์นั้น พวกยักษ์
ได้ถูกเหยียบย่ า โอลิมปัสชนะสงครามและได้เปิดกิแกนโท
มาเคียขึ้นมาใหม่เป็นระยะ พวกยักษ์ถูกน าตัวไปยังสงครามครั้ง
แล้วครั้งเล่า พวกเขาแต่งกายอยู่ในชุดรุ่งริ่งและถูกล่าโดยกลุ่ม
ดาวและอวตารอาวุธครบมือนับครั้งไม่ถ้วน บาดแผลนองเลือด
ล้วนเป็นของปลอม และความกล้าหาญของพวกเขาต่างก็ถูก
เยาะเย้ย
[พวกเราพ่ายแพ้]
มันเกิดขึ้น 10 ครั้ง
[พวกเราแพ้]
100 ครั้ง
[พ่ายแพ้อีกแล้ว]

มันเกิดขึ้นซ้ ากว่า 1,000 ครั้ง
[ตอนนี้เจ้าก าลังบอกให้พวกเราไปยืนบนสมรภูมิอีกครั้ง]
เฉกเช่นผู้เสื่อมถอยยูจงฮยอค
[เจ้าจะเรียกอสุรกายแห่งอดีตออกมาอีกนานแค่ไหน? เจ้าจะ
พลิกคว่ าเปลือกนอกที่ตายแล้วแห่งต านานและดูถูกพวกเขาไป
อีกนานเพียงใด?]
เหล่ายักษ์คือ ‘ผู้เสื่อมถอย’ ในแง่มุมที่แตกต่างจากยูจงฮยอค
ในที่สุด พวกเขาก็หมดแรงไปกับ ‘การเสื่อมถอย’
[เด็กน้อย พวกเราไม่ต้องการถูกปลดปล่อย พวกเราไม่สงสัย
เกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว]
(จบตอน)