มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 323 – กิแกนโทมาเคีย (4)

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พวกยักษ์ได้หลงลืมความโกรธจากกิ
แกนโทมาเคียครั้งแรกไปแล้ว สถานการณ์ที่เกิดขึ้นซ้าๆ ได้ช่วง
ชิงเจตจ้านงของพวกเขาไปและท้าให้วันคืนอันรุ่งโรจน์ของ
พวกเขาต้องมัวหมอง
ในตอนนี้ สถานการณ์ที่ 60 กิแกนโทมาเคียเป็นเพียงแค่
เทศกาลของกลุ่มดาวที่มีพวกยักษ์อยู่ไม่กี่ตัวถูกเกณฑ์ไปเท่านั้น
[กลับไปซะ]
แทนที่จะต่อต้านโลก พวกยักษ์เลือกที่จะถูกลืมไปจากโลก
ความสิ้นหวังของพวกเขายิ่งใหญ่มากจนผมพูดไม่ออกไปสักพัก
มันคงจะดีถ้ายูซานอาอยู่ที่นี่ตอนนี้ เธอเก่งในการโน้มน้าวคน
อื่นมากกว่าผม
“ผู้บัญชาการแห่งยุคต้านาน… พวกเขาไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลย”

มันเป็นน้าเสียงที่หยาบไม่เหมือนใคร น่าแปลก คิมนัมอุนเป็น
คนแรกที่พูดออกมา
“ก้อนเนื้อ พวกนายยังไม่ได้ตายเหมือนกับฉัน”
แม้จะมีสถานะอันน่าสะพรึงกลัวของพวกยักษ์ แต่ปากเล็กๆ
ของเขาก็ยังขยับ คิมนัมอุนตะโกนด้วยส้าเนียงที่สูงขึ้นแปลกๆ
ราวกับว่ามันเป็นจุดจบของเขา และเขาก็ต้องการที่จะไม่เสียใจ
ไปกับมัน “ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่สามารถเปลี่ยนแปลงอนาคตได้ แต่
พวกนายกลับยอมแพ้แล้วเหรอ? ว่ากันว่าเทพเจ้านั้นยิ่งใหญ่
กว่ามนุษย์และมีความแข็งแกร่งทางจิตใจอันมหาศาลหนิ?
ราชา■บัด■! เอาแต่ร้องเอ๋งๆ หลังจากพ่ายแพ้แค่ไม่กี่ครั้ง…!”
ออร่าสีเลือดพวยพุ่งออกมาจากพวกยักษ์ ผมรีบขยับมา
ตรงหน้าคิมนัมอุนเพื่อหยุดเขา “พวกนายยังสามารถ
เปลี่ยนแปลงได้ กิแกนโทมาเคียนี้แตกต่างจากครั้งก่อนๆ อย่าง
สิ้นเชิง”
[ประวัติศาสตร์ไม่เปลี่ยนแปลง]

“นายลืมไปแล้วเหรอว่านายถูกทรยศโดยเทพเจ้าสายฟ้า? นาย
ลืมไปแล้วเหรอว่านายจมลงสู่ก้นบึ้งของทาร์ทารัสหลังจากช่วย
เขาให้ชนะมหาสงครามไททัน?”
ยูซานอาไม่ได้อยู่ตรงนี้ แต่ผมก็จ้าสิ่งที่เธอได้บอกกับผมได้ ยู
ซานอายอดเยี่ยมในประวัติศาสตร์โลกและต้านานต่างๆ ผมนึก
ถึงตอนที่เธอเกลี้ยกล่อมราชาฮึงมิวมหาราชด้วยค้าพูดของ
เธอ”มันเป็นอย่างไรในช่วงกิแกนโทมาเคีย? มันเป็นการต่อสู้ที่
นายสามารถเอาชนะได้ มันเป็นการต่อสู้ที่พวกนายสามารถ
เอาชนะได้ถ้ามันไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของพวกวีรบุรุษ
มนุษย์ นายต้องการที่จะถูกบันทึกว่าเป็นต้านานที่พ่ายแพ้ไป
ตลอดกาลงั้นเหรอ?”
[เจ้าเด็กหน้าด้าน เจ้าไม่เข้าใจ…!]
“ฉันเข้าใจ ความสิ้นหวังของพวกนาย ฉันเข้าใจมันทั้งหมด”
มันเป็นเรื่องโกหก มันเป็นเพราะผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขา
อย่างไรก็ตาม มันเองก็ไม่ใช่ค้าโกหกด้วย

“ฉันรู้จักคนที่อยู่ในต้าแหน่งเดียวกันกับนาย แต่เขาก็ไม่ยอม
แพ้จนถึงที่สุด ไม่เหมือนกับนาย”
พวกเราสามารถเข้าใจคนอื่นผ่านเรื่องราวของพวกเขาเท่านั้น
“ฉันรู้จักชายคนหนึ่งที่สิ้นหวังต่อหน้าโลกที่ยิ่งใหญ่กว่าเขามา
นับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยยอมแพ้”
ยูจงฮยอคและคิมนัมอุนมองมาที่ผม เบรียเรอัสถาม [เจ้าก้าลัง
พูดถึงเรื่องราวของใครกัน?]
“เรื่องราวของวีรบุรุษที่ฉันรู้จัก ฉันสามารถเล่าให้ฟังได้ถ้านาย
ชอบ”
เบรียเรอัสหัวเราะค้าพูดของผม ความไม่ไว้วางใจลึกๆ เต็มอยู่
ทั่วการเยาะเย้ยของเขา
[ซ่อนอยู่หลังก้าแพง]
…ตัวตนที่อยู่หลังก้าแพง ในเวลานั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงของ
พิภพก้าลังสั่นไหว

[ข้ารู้ว่าเจ้ามีชิ้นส่วนของก้าแพงสุดท้าย เจ้าก้าลังซ่อนตัวอยู่
หลังมันและหลบหลีกความสนใจของกลุ่มดาวอื่นๆ]
มันเป็นเรื่องจริง
[เจ้าคิดว่ามันจะมีความเชื่อถืออะไรในค้าพูดของคนขี้ขลาด
พรรค์นี้เหรอ? เจ้าไม่สามารถโน้มน้าวพวกเราได้]
น่าตลก ผมไม่อาจปฏิเสธค้าพูดนั้นได้เลย มันรู้สึกเหมือนกับว่า
เขาได้ชี้ให้เห็นในสิ่งที่ผมไม่ได้สนใจมานาน
[ก้าแพงที่สี่ไม่พอใจ!]
[ก้าแพงที่สี่กล่าวว่าอย่าไปฟัง]
โดยไม่คาดคิด มันเป็นกลุ่มดาวที่ช่วยผม
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค้า’ ประณามความอ่อนแอของ
พวกยักษ์!]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ คิดว่า ‘พายุที่รุนแรง
ที่สุด’ นั้นน่าสมเพช]

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก้าลังส่ายหัว]
เบรียเรอัสประหลาดใจกับการระเบิดออกมาอย่างกะทันหันของ
ข้อความ
[เจ้ามีผู้สนับสนุนที่ยอดเยี่ยมอยู่ในช่องของเจ้า… ผู้เฝ้ามองแห่ง
สถานการณ์ พวกเจ้ายังอยู่ไหม? ข้าสงสัยเหลือเกินว่าเรื่องราว
แบบไหนที่ท้าให้พวกเจ้าไล่ตามเด็กน้อยคนนี้]
ผมจ้องไปยังข้อความทางอ้อมที่ไหลเทลงมาจากอากาศและ
กังวลอยู่สักพัก ผมใช้เวลาไม่นานในการตัดสินใจ “ฉันจะ
ปลดปล่อยก้าแพง”
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก้าลังมองมาที่คุณด้วย
ความประหลาดใจ!]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก้าลังเฝ้ามองคุณด้วยสายตาที่สงบ
นิ่ง]
“งั้นนายจะฟังเรื่องราวของฉันไหม?”

「คิม ทก จา จะ ท้า แบบนั้น ไม่ ได้」
ประกายแสงอันรุนแรงปรากฏขึ้นรอบตัวของผมในขณะที่
ก้าแพงที่สี่กล่าว
「ฉัน ไม่ อาจ ท้า แบบ นั้น ได้」
‘แค่ครั้งเดียว มันไม่เป็นไรหรอกถ้าสักพัก’
「มัน จะ อัน ตราย」
ก้าแพงที่สี่ยืนกราน
[‘ก้าแพงที่สี่’ ก้าลังเปล่งแสงอย่างแผ่วเบา]
อันที่จริง ผมก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน ผมสงสัยว่าจิตใจของผมจะ
ทนรับมันได้อย่างเต็มที่ไหมเมื่อก้าแพงนี้หายไปโดยสิ้นเชิง ถึง
กระนั้นผมก็ยังต้องท้ามัน
「ไม่ ได้ แน่ๆ」
‘ฉันจะฝืนปิดมันถ้านายไม่ฟัง’

ก้าแพงที่สี่สั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งขึ้นกับภัยคุกคามของผม
ก้าแพงที่สี่ที่ปกป้องผมมาเสมอ ผมไม่ได้ต้องการต่อสู้กับมัน ใน
ที่สุด คนที่ยอมแพ้ก่อนก็คือก้าแพงที่สี่
「ไม่ ได้ ทุกอย่าง…」
‘งั้น?’
「แค่ ส่วน เดียว」
ในขณะที่ผมก้าลังจะตอบ ผมก็ได้ยินเสียงท้องฟ้าก้าลังถล่มลง
มา มันมีรอยแตกเทียมในบางสิ่งบางอย่างที่พันแน่นอยู่รอบตัว
ผม หัวของผมเริ่มมืดมัว และจิตใจอันสงบของผมก็ว้าวุ่นขึ้นมา
ในทันใด
[ส่วนหนึ่งของก้าแพงที่สี่ถูกเปิด]
ผมรู้สึกเหมือนกับผมก้าลังจะคลั่ง วิสัยทัศน์ของผมเปลี่ยนเป็น
สีแดง และหัวใจของผมก็เต้นอย่างรวดเร็ว ผมเวียนหัว
เรื่องราวบางส่วนของผมปลดปล่อยเสียงของพวกมันออกมา

[เรื่องราว ‘อเวจีนิรันดร์’ ได้เริ่มขึ้น]
[แอตทริบิวต์ส่วนตัว ‘ล่ามแห่งสถานการณ์’ ถูกเปิดใช้งาน!]
สิ่งต่างๆ ที่ผมได้ผ่านมาในรอบที่ 1863 ก้าลังลอยอยู่ในหัวของ
ผม ผมมองออกไป และตัวอักษรก็ก้าลังไหลออกมาจากตัวผม
มันเป็นเรื่องราวของหนทางเอาชีวิตรอดที่ผมได้อ่านมา ในงาน
ฉลองเรื่องราวอันน่าสนใจ ผมได้กลั้นลมหายไปครู่หนึ่ง
มันมียูจงฮยอคอยู่ มันคือยูจงฮยอคแห่งนิยายต้นฉบับที่ไม่ได้มี
ตัวตนอยู่อีกแล้ว บางรอบที่ผมจ้าได้ได้กลายเป็นเศษชิ้นส่วน
และพวกมันก็ถูกส่งผ่านไปยังพวกเฮกาตอนชีเรส ผมเริ่มจะ
อาเจียนออกมา
「ฉันฆ่าเขา」
「มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย」
「ฉันไม่อาจหยุดมันได้」

ถึงกระนั้น ผมก็ไม่ได้เสียสติไป ผมจ้าเป็นต้องเล่าเรื่องราวนี้ มี
แค่ผมเท่านั้นที่จ้าเรื่องราวนี้ได้
「”ฉันจะไม่ยอมแพ้ หนึ่งร้อยครั้ง หนึ่งพันครั้ง ฉันจะกลับไป
อีก และฆ่าพวกแกทุกคนแน่นอน”」
มันมียูจงฮยอคที่ก้าลังต่อกรกับยูจงฮยอค
ดวงตา 150 ดวงของพวกยักษ์เบิกขึ้นโดยพร้อมเพรียงกัน
「”ฉันจะฆ่าพวกแกทุกคนโดยไม่เหลือไว้สักคน”」
รอบต่างๆ ของยูจงฮยอคไหลออกมา ยูจงฮยอคต่อสู้ ในรอบที่
211 เขาได้ฆ่าหนึ่งในสิบสองเทพเจ้า ในรอบที่ 325 เขาได้ฆ่า
ไปสองคน ในรอบที่ 438 เขาได้ฆ่าไปสี่คน จ้านวนรอบเกินกว่า
สี่หลักขึ้นมาในทันใด
「”ฉันบอกแล้วไง พวกแกจะต้องตาย”」
เขาประกาศ เขาเหวี่ยงดาบของเขา เขาใส่ค้าพูดของตนลงไป
ในการกระท้า ในระหว่างนั้น มันก็มีสถานการณ์กิแกนโทมาเคีย

ที่พวกยักษ์พ่ายแพ้ ยูจงฮยอคถือหูของสิบสองเทพเจ้าไว้และ
หัวเราะ
「”พวกนายไม่อาจคงอยู่ไปได้ตลอดกาล”」
ดวงตาของพวกยักษ์ต่างก็ประหลาดใจในขณะที่พวกเขามอง
ไปยังหัวของพวกเทพเจ้า มันมียูจงฮยอคที่ก้าลังต่อสู้อยู่ตลอด
ในการเสื่อมถอยรอบที่ 1863 ยูจงฮยอคได้เข่นฆ่ากลุ่มดาว
ทุกครั้งที่ยูจงฮยอคฆ่า หมัดของพวกยักษ์ก็จะสั่น ในสายตา
ของพวกยักษ์ บางสิ่งที่สูญหายไปเนิ่นนานแล้วก้าลังตื่นขึ้นมา
อีกครั้ง ในท้ายที่สุด วิธีการเดียวที่จะโน้มน้าวคนอื่นก็คือ
เรื่องราว
ความรู้สึกที่เลือนหายไปได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พลังใจอันเก่าแก่
ของพวกเขาถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาถูกบอกว่าชีวิตนั้น
เป็นไปได้ มันเป็นแค่เรื่องราว
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก้าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งาน]

เรื่องราวถูกตัดออกไปในไม่ช้า ผมหมดแรงและทรุดตัวลง แต่ก็
มีคนเข้ามาพยุงผมไว้ พวกเขาคือยูจงฮยอคและคิมนัมอุน
พวกยักษ์มองมาที่ผม
[งั้น…] ยักษ์ถามผม [เกิดอะไรขึ้นต่อในเรื่องราว?]
[เกิดอะไรขึ้นต่อไป?]
ผมรู้ดีถึงความปรารถนาในดวงตาเหล่านี้ “พวกนายอยากรู้
เหรอ?”
ในขณะที่เกลียดชังสถานการณ์ พวกเขาก็อยากรู้เกี่ยวกับ
สถานการณ์ต่อไป
[…ข้าอยากรู้]
“งั้นก็ค้นหามันด้วยตัวเองสิ”
กับค้าพูดของผม ดวงตาของพวกยักษ์ได้สั่นอีกครั้ง ริมฝีปากที่
แยกออกซึ่งจะประกาศว่าพวกเขาไม่ได้อยากรู้เกี่ยวกับ

สถานการณ์ต่อไปก้าลังกระตุกโดยพร้อมเพรียงกัน มันมีค้าตอบ
กลับมาหลังจากนั้นอยู่นาน
[…เจ้าคิดว่าเจ้าจะชนะได้เหรอ?]
ผมรู้สิ่งที่พวกเขาก้าลังจะถามและตอบอย่างมั่นใจ “ฉันชนะ
ได้”
ดวงตาทั้ง 300 ดวงก้าลังมองมาที่ผม นานเท่าไหร่แล้ว?
จ้านวนตาเริ่มเพิ่มขึ้น 300 เป็น 400 และจากนั้นก็ 500 ใน
ความมืดมิด พวกยักษ์จ้านวนนับไม่ถ้วนได้ปรากฏตัวขึ้นรอบๆ
สามพี่น้องเฮกาตอนชีเรส
[เหล่ายักษ์จงฟัง]
เท้าของต้านานเหยียบย่างลงมา
[พวกเรา… จะต่อสู้ในกิแกนโทมาเคีย]
แผ่นดินไหวบังเกิดขึ้นพร้อมกับเสียง ยักษ์ทั้งหมดในทาร์ทารัส
เริ่มปีนป่าย ทีละคนๆ เหล่ายักษ์เริ่มกระทืบเท้าของตน

ตึง ตึง ตึง ตึง
เสียงของเท้าขยับเป็นจังหวะไม่รู้จบ เหล่ายักษ์ลุกฮือขึ้นโดย
พร้อมเพรียงกัน และปรากฏการณ์อันยิ่งใหญ่ก็แผ่ออกไป
ตึง ตึง ตึง ตึง
ก้าวย่างสู่ความพินาศ ผมแทบจะหายใจไม่ออกเมื่อผมเห็นพวก
ยักษ์ก้าลังลุกฮือขึ้นมาเหมือนกับคลื่นในความมืด
มันค่อนข้างยาก แต่ก็ประสบความส้าเร็จ ในเวลานั้นเอง เสียง
ที่แท้จริงของเพอร์เซโฟนีก็ดังขึ้นมาในอากาศ
[เจ้าควรรีบหน่อยนะ ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น โอลิมปัสได้
น้า ‘ยักษ์’ ไปเข้าร่วมกิแกนโทมาเคียแล้ว]
“…ท้าไมพวกเขาถึงได้เอายักษ์ออกไปแล้ว?”
[เจ้าไม่รู้เหรอ กิแกนโทมาเคียได้เริ่มขึ้นแล้ว]
“เธอหมายความว่ายังไง? มันยังเหลืออีกหนึ่งสัปดาห์”

[เจ้าลืมเรื่องการไหลของเวลาที่แตกต่างในยมโลกไปแล้ว
เหรอ?]
ผมพลาดไป ในขณะที่ผมก้าลังจะขอเวลานอก ผมก็ได้ยินเสียง
ของยักษ์ดังออกมา
[มียักษ์กี่คนถูกพาไปยังกิแกนโทมาเคีย]
[ปีนี้มีสี่คน]
…สี่?
“ไม่มีทาง มันควรจะมียักษ์อยู่ในสถานการณ์นี้ห้าคนสิ”
พวกยักษ์จ้องมาที่ผมและตอบ [สี่]
ผมเปิดสมาร์ทโฟนอย่างรวดเร็วและตรวจสอบหนทางเอาชีวิต
รอด
「มียักษ์อยู่ห้าคนในกิแกนโทมาเคียของปีนี้」

ไม่ต้องสงสัยเลย ตามหนทางเอาชีวิตรอด มันควรจะมียักษ์ห้า
คนในสงครามของปีนี้
แต่มีเพียงสี่คนเท่านั้นที่ถูกดึงออกไป? ในเวลานั้นเอง ผมก็ตัว
สั่นขึ้นมา
ผมมองย้อนกลับไปและเห็นยูจงฮยอคก้าลังท้าสีหน้าจริงจัง “คิ
มทกจา”
ยักษ์ทั้งหมดในการถ่ายทอดสดดวงดาวถูกขังไว้ที่ทาร์ทารัส
นอกจากคนๆ หนึ่ง นอกเหนือจากลูกครึ่งยักษ์ที่พวกเรารู้จัก
(จบตอน)