มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 324 – กิแกนโทมาเคีย (5)

“ฮ้า มันเป็นโลกจริงๆ…”
จางฮายังถอนหายใจในขณะที่เขาข้ามประตูมิติมาและเสยผม
สีบลอนด์ของเขาไปด้านหลัง คังฮวามุนเผยตัวอยู่ตรงหน้าของ
เขา เขากลับมายังบ้านหลังจากการเดินทางอันยาวนาน”เจ้ามี
ความสุขที่ได้กลับมายังบ้านหลังจากผ่านไปนานแล้วเหรอ?”
จางฮายังมองกลับไป และเซียนดาบทลายนภาก็ก าลังเดิน
ออกมาจากประตูมิติ ปรมาจารย์ทลายนภาเคลื่อนผ่านขาของ
เธอ เคียร์อีออสก าลังนั่งอยู่บนหัวของปรมาจารย์ทลายนภา มัน
เป็นปาร์ตี้ผู้บรรลุที่ออกมาจากการฝึกฝนในมิติอื่น
“ไม่ค่อยเท่าไหร่…”
“เจ้าคือจางฮายังงั้นเหรอ?”

ค าพูดของจางฮายังถูกตัดโดยเสียงของคนแปลกหน้า พวกเขา
หันกลับไปและมีชายคนหนึ่งก าลังมองมาทางพวกเขา จาก
เสื้อผ้าของเขา เขาไม่ใช่คนเกาหลี
“ใช่”
“งั้นยักษ์ที่อยู่ข้างหลังเจ้าก็คงจะเป็นเซียนดาบทลายนภาใช่
ไหม?”
“ใช่”
เซียนดาบทลายนภาตอบ และชายคนนั้นก็แสดงความชื่นชม
ออกมา “ฮ้า เป็นคนที่สุดยอดจริงๆ ข้าก าลังรออยู่เลย ข้าชื่อ
จิ้งจอกบิน”
“ชาวบู๊ลิ้ม เจ้าต้องการอะไร?”
“นายน้อยคิมบอกว่าให้ข้ามารอพวกท่านที่นี่”
“นายน้อยคิม? เจ้าก าลังพูดถึงชายตัวผอมคนนั้นเหรอ?”

“ถ้าชายตัวผอมคนนั้นหมายถึงคิมทกจางั้นก็ใช่” จิ้งจอกบินพูด
ต่อ”พันธมิตรผู้หวนคืนจะบุกมาที่โซลในไม่ช้า นั่นคือสิ่งที่เขา
กล่าวไว้”
“…ศิษย์หน้าด้าน ข้าบอกให้เขากลับมาเร็วๆ”
เคียร์อีออสพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว พวกเขาเองก็รู้เกี่ยวกับ
พันธมิตรผู้หวนคืน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซียนดาบทลายนภาที่
เคยได้ยินเรื่องนี้มาจากคิมทกจาและยูจงฮยอค
“พันธมิตรผู้หวนคืน… ในอีกเส้นโลก ข้าถูกพวกมันสังหาร”
ผู้หวนคืนทุกคนไม่ได้เลือกเส้นทางที่ดีอย่างจิ้งจอกบิน พันธมิตร
ผู้หวนคืนเป็นกลุ่มตัวแทนที่เลือกเส้นทางแห่งความรุนแรงและ
การกดขี่”ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่สนใจการฝึกฝนในโลกนั้นนะ
เซียนดาบทลายนภา”
“ฝ่ายตรงข้ามคือปีศาจสวรรค์และปีศาจโลหิต เจ้าไม่อาจดูถูก
พวกมันได้”

“ไม่ว่าใครจะมา เจ้าก็จะไม่ตายในโลกนี้ พวกเราจะต่อสู้
ด้วยกัน”
เซียนดาบทลายนภาหัวเราะเบาๆ ให้กับการยืนยันของเคียร์อี
ออส”ข้าก็ไม่คิดว่าข้าจะตายเหมือนกัน ถ้าข้าตายที่นี่ ข้าก็คงไม่
อาจตีก้นศิษย์ที่น่ารักของข้าได้”
เซียนดาบทลายนภาก าหมัดในขณะที่เธอพูด เธอไม่รู้ว่าเธอ
แข็งแกร่งเพียงใดในอีกโลก อย่างไรก็ตาม เธอก็มั่นใจว่า
ในตอนนี้เธอได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตอื่นแล้ว
เซียนดาบทลายนภาได้รับการย้ าเตือนจากระยะห่างสุด
พรรณนาเมื่อสามปีก่อน เธอไม่อาจประเมินก้นบึ้งของเทพเจ้า
ภายนอกตนนั้นได้ เซียนดาบทลายนภาไม่เคยลืมความ
หวาดกลัวในวันนั้นเมื่อเธอเผชิญหน้ากับภัยพิบัติที่เหนือล้ ากว่า
กลุ่มดาว
เธอรักษาบู๊ลิ้มไว้ได้และได้รับมหาเรื่องราว ก่อนที่จะไปเยือน
ทาร์ทารัสเพื่อเปิดโชคชะตาแห่ง ‘เทพยักษา’ ศัตรูที่เธอจัดการ

ไม่ได้ ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เซียนดาบทลายนภาได้ฝึกฝนเพื่อ
เผชิญหน้ากับเทพเจ้าภายนอกอีกครั้ง
จากนั้นความรู้สึกแปลกๆ ก็บังเกิดขึ้นในระยะไกล
“บางสิ่งก าลังมา”
พร้อมกับค าพูดของเคียร์อีออส จางฮายังและปรมาจารย์ทลาย
นภาก็เตรียมพร้อม ในเวลานี้ มันจะต้องเป็นพันธมิตรผู้หวนคืน
แน่ๆ
เซียนดาบทลายนภารีบออกค าสั่ง “เคียร์อีออสและข้าจะรับมือ
กับปีศาจสวรรค์และปีศาจโลหิตเอง ฮายังและปรมาจารย์ทลาย
นภาจะปกป้องพลเรือนของกรุงโซล…”
อึดใจต่อมา ร่างของเซียนดาบทลายนภาก็ถูกรายล้อมไปด้วย
แสงเจิดจ้า
[โชคชะตาแห่ง ‘ยักษ์’ ได้ถูกพบในตัว ‘นัมกุงมินยัง’!]
“อะไร?”

[การถ่ายโอนไปยังสถานการณ์บังคับได้เริ่มขึ้นแล้ว!]
[อักขระแห่งต านานไม่สามารถปฏิเสธได้]
“อาจารย์!” จางฮายังที่ก าลังตกใจกรีดร้องออกมา แต่ร่างกาย
ของเซียนดาบทลายนภาก็หายไปแล้ว แม้แต่เคียร์อีออสที่ใจ
เย็นก็ไม่อาจหยุดดวงตาที่สั่นเทาของเขาได้ จากนั้นในท้องฟ้า
เมฆด าก็เริ่มรวมตัวกัน
สีหน้าของเคียร์อีออสแข็งขึ้น “คราวนี้พวกมันก าลังจะมากัน
จริงๆ แล้ว”
กองทัพของพันธมิตรผู้หวนคืนก าลังมุ่งหน้าสู่กรุงโซล งาน
เทศกาลอันยิ่งใหญ่ของผู้หวนคืน
จิ้งจอกบินที่ก าลังกระวนกระวายพึมพ าออกมาในขณะที่เขา
ขยับ”อันตรายแล้ว”
***
“เดี๋ยวก่อน ยูจงฮยอค!”

“ไม่มีเวลาแล้ว คิมทกจา นายไม่สังเกตเหรอ?” ใบหน้าที่บิด
เบี้ยวของยูจงฮยอคก าลังโกรธ”เห็นได้ชัดว่ายักษ์คนที่ห้าคือ
ปรมาจารย์ดาบทลายนภา”
“ฉันรู้”
แต่เดิมเซียนดาบทลายนภาไม่ใช่เครื่องสังเวยแห่งกิแกนโทมา
เคีย มันเป็นเพราะเธอไม่ได้มาเยือนทาร์ทารัส พบกับญาติของ
เธอ และปลุกโชคชะตาของเธอขึ้น
「มันเป็นเพราะฉัน」
สิ่งนี้เกิดขึ้นเพราะผมบิดเบือนโครงเรื่อง “อาจารย์จะตกอยู่ใน
อันตรายหากพวกเราไม่ไปช่วยเดี๋ยวนี้ นายไม่ได้ยินเหรอว่ากิ
แกนโทมาเคียเริ่มแล้ว?”
ผมมองหน้ายูจงฮยอคและส่ายหัว “เธอไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย
กลับกัน ตอนนี้เธอปลอดภัยอยู่ แต่มันเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เซียน
ดาบทลายนภาซึ่งตกอยู่ในอันตราย”

“นายพูดเรื่องไร้สาระอะไร? ถ้าอาจารย์ถูกก าหนดให้เป็น
‘ยักษ์’ แห่งสถานการณ์…”
ยูจงฮยอคหยุดชะงักไปในขณะที่เขาสังเกตเห็นบางสิ่ง เขาเองก็
ตระหนักถึงมัน ในกิแกนโทมาเคีย เหตุการณ์ ‘การล่ายักษ์’ ได้
ถูกก าหนดให้เป็นขั้นตอนสุดท้าย ก่อนจะเริ่มการล่า ยักษ์จะ
ได้รับการคุ้มครองโดยสมบูรณ์ในสถานการณ์ ถ้าเซียนดาบ
ทลายนภามีส่วนร่วมในกิแกนโทมาเคียจริงๆ เธอคงจะ
ปลอดภัยอยู่
ปัญหาก็คือโลกที่เซียนดาบทลายนภาได้หายไป
“ตอนนี้สงครามผู้หวนคืนคงจะเริ่มขึ้นแล้ว”
พวกเราอาจจะผ่านสถานการณ์ที่ 45 ไป แต่ไม่ใช่ทุกคนบนโลก
ที่เป็นเหมือนกัน สถานการณ์ที่ 45 ยังคงอยู่ในระหว่างการ
ด าเนินการ และในตอนนี้ การบุกของพันธมิตรผู้หวนคืนก็คงจะ
เริ่มขึ้นแล้ว ในตอนแรก เซียนดาบทลายนภาควรจะอยู่รับมือ
กับพันธมิตรผู้หวนคืนพร้อมกับคนอื่นๆ

ยูจงฮยอคคิดอยู่สักพักก่อนที่จะพูดออกมา “กรุงโซลตกอยู่ใน
อันตราย”
แน่นอน โลกทรงพลังแม้ว่าจะไม่มีเซียนดาบทลายนภา
จางฮายัง ปรมาจารย์ทลายนภา เคียร์อีออส จิ้งจอกบิน แม่ของ
ผม และกองก าลังผู้พเนจร กงพิลดูและฮันมยอนโกที่อยู่ทาง
เหนือก็ช่วยได้ด้วย
อย่างไรก็ตาม… คนๆ เดียวที่สามารถรับมือปีศาจสวรรค์และ
ปีศาจโลหิตได้ก็คือเซียนดาบทลายนภาและเคียร์อีออส
ยูจงฮยอคดิ้นรนอยู่สักพักก่อนที่จะกล่าวว่า “ฉันจะไปที่โลก
ส่วนนายจัดการเรื่องกิแกนโทมาเคีย”
“มันจะไม่เป็นไรเหรอ?”
“ไม่มีทางอื่นแล้ว”
ผมโยนไอเท็มที่ผมถือไว้ในมือให้กับเขา “เอานี่ไป”

มันเป็นชุดเกราะยักษาที่ผมเพิ่งได้รับมาจากเบรียเรอัส มันเป็น
ชุดเกราะหลักที่ถูกใช้โดยยูจงฮยอคในช่วงกลางสถานการณ์ไป
จนถึงช่วงปลาย ยูจงฮยอคคว้ามันไว้โดยไม่พูดอะไรและออกไป
จากทาร์ทารัสด้วยความช่วยเหลือของเพอร์เซโฟนี
ตึง ตึง ตึง ตึง
พวกยักษ์ที่เตรียมพร้อมส าหรับสงครามยังคงย่ าเท้าของพวก
เขา
[สถานการณ์ย่อย – การโค่นล้มต านานได้เริ่มขึ้นแล้ว]
[ความเป็นไปได้ของเรื่องราวใหม่ก าลังงอกเงยขึ้นมา!]
เมื่อพิธีนี้สิ้นสุดลง กิแกนโทมาเคียที่แท้จริงก็จะเริ่มต้นขึ้น ผม
จ้องมองไปยังพวกยักษ์ก่อนที่จะเรียกเพอร์เซโฟนี “ฝ่าบาท ฉัน
ก็อยากจะออกไปด้วย”
[เจ้าออกไปไม่ได้]
“ฮะ? ไม่ใช่ว่าเธอส่งยูจงฮยอคออกไปได้เหรอ?”

[เขาไม่ใช่ ‘นักโทษ’ อย่างไรก็ตาม เจ้า…]
ผมมองไปที่ข้อความที่ลอยอยู่ในอากาศ
[ในตอนนี้คุณถูกจองจ าเนื่องจากการกระท าความผิดในโซน
กฎหมาย]
[เวลาการคุมขังที่เหลืออยู่: 4 ชั่วโมง]
[กฎต้องเป็นกฎ]
ผมขมวดคิ้ว มันมีเสียงค ารามแยกปฐพีดังออกมาจากพวกยักษ์
ถ้าผมรออย่างเงียบๆ อยู่ที่นี่สี่ชั่วโมงโดยที่ผมไม่รู้อัตราการไหล
ของเวลา ผมคงจะไม่ใช่คิมทกจา
***
“เฮ้ พวกเรามาที่นี่เพื่อเล่นเหรอ?” ลีจีฮเยพูดด้วยสีหน้าว่าง
เปล่าในขณะที่เธอมองไปรอบๆ
[ยินดีต้อนรับสู่สวนสนุก กิแกนโทมาเคีย!]

[ประสบการณ์ของสิบสองภารกิจแห่งโอลิมปัสอยู่ในระหว่าง
การด าเนินการ!]
กลุ่มอวตารและกลุ่มดาวที่พลุกพล่านก าลังเคลื่อนไหวอย่าง
วุ่นวาย
[ประสบการณ์การจับหมูป่า]
[ประสบการณ์การล่าราชสีห์เนเมีย]
…..
ชินยูซองและลีกิลยังก าลังวิ่งไปรอบๆ พร้อมกับสวมหู
กระต่าย”ฉันไม่เคยเห็นสถานที่แบบนี้มาก่อนเลย!”
“นี่คือชุดที่เฮอร์คิวลิสสวมใส่จริงๆ เหรอ?”
มันเป็นเวลาแปดชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่กลุ่มเข้าสู่สถานการณ์ที่
60 กิแกนโทมาเคีย ในแปดชั่วโมงนี้ สมาชิกปาร์ตี้ได้ดูวิดีโอที่
น่าเบื่อของโอลิมปัส ดูสัตว์ประหลาดระดับสี่ที่น่าสงสารซึ่งถูก
เรียกว่าหมูป่าในต านาน และกระทั่งได้เห็นไฮดร้าตัวน้อยที่สูง

ไม่ถึง 5 เมตรก าลังโหยหวนพร้อมกับถูกขังอยู่ในกรง”นี่มันเป็น
แค่สวนสนุก…”
ลีฮุนซึงได้แอปเปิ้ลมาเป็นจ านวนมากจากการเข้าร่วมกิจกรรม
ฟาร์มแอปเปิ้ลทองค า เด็กๆ ก าลังหมกมุ่นอยู่กับการเล่น และ
ทหารที่พวกเขาเชื่อถือก็เป็นแบบนี้ไปซะได้
ลีซอลฮวาพูด “สถานการณ์ที่ 60 ไม่น่าจะเป็นแบบนี้ ตั้งสมาธิ
ไว้” เธอพูดแบบนี้ แต่มันก็มีที่คาดผมรูปดาวที่เธอซื้อมาเป็น
ของที่ระลึกก าลังกะพริบอยู่
ลีจีฮเยมองไปยังฮันซูยองด้วยสีหน้าอมทุกข์ “ทุกๆ คนไม่ได้
เรื่องเลย… พี่ซูยองพูดอะไรหน่อยสิ!”
ฮันซูยองนั่งอยู่บนม้านั่งและกินขนมหวาน ในกลุ่มที่กลุ่มก าลัง
วุ่นวายอยู่กับการเล่นในสวนสนุก ฮันซูยองก็ก าลังมองดูความ
คืบหน้าของสถานการณ์ด้วยสายตาที่เฉียบคม
[ถัดไปจากสิบสองภารกิจที่อวตารและกลุ่มดาวจะเข้าร่วม…]

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดวงตาของฮันซูยองก าลังมุ่งเน้นไปยัง
สถานที่ที่ส าคัญที่สุด ณ ใจกลางสวนสนุก ชายคนหนึ่งที่ดู
เหมือนจะเป็นผู้ช่วยในเหตุการณ์ก าลังสวมชุดเกราะกรีก
โบราณและเครื่องประดับเล็กน้อย
‘มีเกราะหนาบนส้นเท้าของเขา’
มีวีรบุรุษเพียงคนเดียวในโอลิมปัสที่ต้องระวังส้นเท้าของเขา
ความโศกเศร้าแห่งทรอย อคิลลีส
เขาก าลังหาวเพราะความหน้าเบื่อของเหตุการณ์ เวลาผ่านไป
เท่าไรแล้ว?
[เอ๊ะ พวกเขาเห็นพอแล้ว ดังนั้นตรงเข้าประเด็นกันเลยเถอะ]
น้ าเสียงของชายที่ผ่อนคลายเปลี่ยนไปเป็นครั้งแรก
[กิแกนโทมาเคียเป็นเหตุการณ์ที่โอลิมปัสของเราจัดขึ้นเป็น
เวลานาน ประสบกับต านานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการถ่ายทอดสด
ดาวดาวเป็นการส่วนตัว]

สายตาของอวตารมุ่งเน้นไปที่จุดๆ เดียวกันในทันที่
[อย่างที่ทราบกัน สถานการณ์นี้ถูกออกแบบมาส าหรับอวตาร
และกลุ่มดาวที่ก าลังจะเข้าสู่สถานการณ์ช่วงกลางจนถึงช่วง
ปลาย ในสถานการณ์นี้ พวกเจ้ามีโอกาสที่จะถูกเลือกจากสิบ
สองเทพเจ้าแห่งโอลิมปัส]
ฮันซูยองมองดูวีรบุรุษโบราณที่พูดเหมือนกับโดเกบิและยิ้ม
อย่างขมขื่น
‘พวกเขาไม่ได้ใช้โดเกบิเพื่อชื่อเสียงของเนบิวลา’
แน่นอน พวกเขาไม่อาจใช้อ านาจของโดเกบิด้วยการท าเช่นนี้
ได้ แต่ผลงานก็เพียงพอที่จะกระตุ้นผู้เข้าร่วม
[แค่นั้นเหรอ? พวกเจ้ายังสามารถได้รับส่วนแบ่งในมหา
เรื่องราวผ่านเหตุการณ์ ‘การล่ายักษ์’ ได้]
‘อวตารและกลุ่มดาวบางส่วนส่งเสียงเชียร์กับค าว่า ‘ส่วนแบ่ง’
ในมหาเรื่องราว’

อคิลลีสหัวเราะและประกาศ [งั้นก็มาเริ่มเกมกันเถอะ]
ในเวลาเดียวกัน ห้องโถงหลักของสวนสนุกก็เริ่มเปิดออก ผนึก
ทรงกลมเปิดออก และแสงสีซีดก็สาดเทลงมาจากอากาศ
[ขอแนะน ายักษ์ตัวแรก!]
แสงสว่างหายไป และร่างแห่งต านานก็ถูกเผยออกมา อย่างไรก็
ตาม รูปร่างของยักษ์ตนนั้นก็เล็กกว่าที่คาดไว้ ยักษ์มีความสูง
แค่สามเมตรเท่านั้น
[ฮ่าฮ่า ข้าเห็นบางคนผิดหวัง ยักษ์ตัวแรกตัวเล็กกว่าเพราะเธอ
เป็นสายพันธุ์ผสม อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอมี
เรื่องราวของยักษ์ ดังนั้นทุกๆ คน เริ่มการล่ากันได้เลย!]
ฮันซูยองและสมาชิกปาร์ตี้ก าลังมองไปที่ยักษ์ ปากของลีจีฮเย
เปิดอ้าออกในขณะที่เธอขยี้ตา จากนั้นเธอก็อุทานออกมา “นั่น
มัน…!”
ลีฮุนซึง ลีกิลยัง ชินยูซองก็ด้วย ทุกคนรู้จักตัวตนของยักษ์ มัน
เป็นเพราะยักษ์คือเพื่อร่วมงานที่ได้ต่อสู้ร่วมกับพวกเขา ดวงตา

ของสมาชิกปาร์ตี้เบิกกว้างขึ้นในขณะที่พวกเขาเผชิญหน้ากับ
ยักษ์
[สถานการณ์หลัก #60 – ‘กิแกนโทมาเคีย’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว!]
[เกมแรกได้รับการตัดสินแล้ว]
[ล่ายักษ์ ‘เซียนดาบทลายนภา นัมกุงมินยอง’]
เหยื่อรายแรกคืออาจารย์ของยูจงฮยอค เซียนดาบทลายนภา
[ท าไมพวกเจ้าถึงยังนิ่งอยู่? พวกเจ้ากลัวเหรอ?]
มันไม่มีใครขยับแม้ว่าสถานการณ์จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ดังนั้นอคิล
ลีสจึงบินผ่านอากาศ
[ดูเหมือนว่าทุกๆ คนจะกลัวเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเจ้า
ได้สัมผัสกับกิแกนโทมาเคีย… มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ข้าจะ
สาธิตให้ดูเอง]
สตาร์รีลิค หอกแห่งแอชถูกถือไว้ในมือของอคิลลีส หอกใน
ต านานที่สังหารผู้คนมากมายในสงครามกรุงทรอย

เหล่าอวตารพากันกู่ร้อง อคิลลีสคือวีรบุรุษแห่งโอลิมปัส มันไม่
มียักษ์ที่สามารถต่อกรกับเขาได้
ฮันซูยองปลดผ้าพันแผลที่แขนของเธอ สถานการณ์มี
ความส าคัญ แต่พวกเขาก็ไม่อาจสูญเสียเซียนดาบทลายนภาไป
ได้
[ดูนี่ การหวาดกลัวสิ่งนี้―!]
ฮันซูยองพุ่งไปข้างหน้าในขณะที่หอกของอคิลลีสเล็งไปที่หัวใจ
ของเซียนดาบทลายนภา จากนั้นฮันซูยองก็หยุดลง ท่วงท่าขอ
งอคิลลีสหยุดลงกลางอากาศ เสียงเชียร์ของอวตารหยุดลง มือ
อันยิ่งใหญ่ของเซียนดาบทลายนภาก าลังถือหัวของอคิลลีสไว้
[ไม่ว่ามันจะเป็นบู๊ลิ้มหรือโอลิมปัส ยักษ์ก็มักจะได้รับการปฏิบัติ
แบบเดียวกันเสมอ]
อคิลลีสลอยอยู่ในอากาศเหมือนกับหนอนและดิ้นรน ยิ่งเขาดิ้น
รนมากเท่าไร กล้ามเนื้อในมือของเซียนดาบทลายนภาก็ยิ่งใหญ่
ขึ้นอีก มันมีเสียงดังออกมาจากที่ไหนสักแห่ง

[เจ้าต้องการล่ายักษ์เหรอ?]
ดวงตาของเซียนดาบทลายนภาเย็นวาบในขณะที่เธอจ้องไปยัง
อวตารและกลุ่มดาว
มันมีเสียงดังออกมา และศีรษะของอคิลลีสก็ถูกบดขยี้
[งั้นก็ลองดูสิ]
(จบตอน)