มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 33 – การป้องกันฉุกเฉิน (2)

ในที่สุดมันก็ถึงเวลาตามสัญญา

ผมมารวมตัวกับปาร์ตี้บนชานชาลาสายสาม ทุกๆ คน
ตรวจสอบอาวุธของตน ลีฮุนซึงดูเหมือนจะจัดการกับมัน
ได้อย่างเหมาะสม

“ฉันท าตามที่ทกจาบอกแล้วนะ”

เนื่องจากอาวุธที่พวกเขาใช้มานานค่อนข้างเก่ามากแล้ว
ผมจึงบอกให้ลีฮุนซึงท าอาวุธขึ้นมาใหม่ วัสดุมาจากสาย

พันธุ์ใต้ดินระดับ 8 พวกโกลล์ที่ถูกสังหารในการต่อสู้เมื่อ
คืน ดาบและหอกถูกสร้างขึ้นโดยการตัดเขาของโกลล์
พวกมันยาวไม่พอ แต่พวกมันก็เหมาะสมที่จะน ามาใช้
ชั่วคราว

จางฮีวอนยิ้มเหมือนเธอพอใจ

“ไม่ใช่ว่ามันเบาและทนกว่าเหรอเนี่ย?”

“อ่า… ฮุนซึง ขอบคุณมากนะ”

ยูซานอาโค้งตัว เขาของโกลล์ไม่สามารถใช้ท าอาวุธที่อ
ได้ ดังนั้นจึงมีแค่ลีกิลยังที่ยังใช้อาวุธจากหนูดินอยู่ ลีกิล

ยังจ้องมองไปที่พื้นอย่างเงียบๆ เด็กดวงซวยคนนี้… ผม
ลูบหัวของเขาและกล่าวว่า

“มันไม่ง่ายเลยนะ สถานการณ์นี้จะอันตรายยิ่งกว่าเมื่อ
วาน พวกนายพร้อมไหม?”

สมาชิกต่างพากันพยักหน้า

“งั้นก็เริ่มกันเถอะ”

จากนี้ไป มันจะเป็นการต่อสู้กับเวลา พวกเราต้องลงมือให้
เร็วที่สุดก่อนที่พันธมิตรแลนลอร์ดจะสังเกตเห็น
สถานการณ์ จางฮีวอน ยูซานอา และลีกิลยังได้แยกกันไป

ตามชั้นที่พวกเขารับผิดชอบ ในขณะที่ผมเริ่มปีนบันได
ขึ้นไปพร้อมกับลีฮุนซึง

ลีฮุนซึงพูดด้วยน ้าเสียงที่ไม่มั่นใจเลย

“ทกจา ฉันไม่มั่นใจเลย”

…เขาเป็นแกนกลางของแผนการนี้ เขาไม่ควรพูดแบบนี้
ผมตอบด้วยเสียงที่หนักแน่นอย่างจงใจ

“มันจะไม่เป็นไร”

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของลีฮุนซึงก็ยังตื่นกลัว

“ฉันคิดว่าคนอื่นก าลังพึ่งพาฉันมากกว่าที่พวกเราควรจะ
ท า ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะท าได้ดี”

“ฮุนซึง นายเป็นคนที่พึ่งพาได้นะ”

“…ขอบคุณที่พูดอย่างนั้นนะ อันที่จริง นี่เป็น
ประสบการณ์ครั้งแรกของฉัน เมื่อฉันอยู่ในกองทัพ ฉัน
ไม่เคยได้รับความไว้วางใจแบบนี้มาก่อน”

มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเรื่องนี้ สิ่งนี้ได้เตือนสติผม ผม
ไม่ได้รู้จักชีวิตในกองทัพของลีฮุนซึงจริงๆ เลย หนทาง
เอาชีวิตรอดกล่าวถึงมันแค่ผ่านๆ เท่านั้น

“เมื่อเรื่องนี้จบลง ฉันอยากจะฟังเรื่องของนายนะ”

ผมพูดมันอย่างลวกๆ แต่ลีฮุนซึงก็สั่นมากกว่าที่ผมคิด

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ เริ่มเปิดใจให้กับคุณ]

[ความเข้าใจของคุณที่มีต่อตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ เพิ่มขึ้น]

“บางครั้งฉันก็รู้สึกแปลกๆ เมื่อคุยกับนายนะ”

“ฮะ? ท าไมเหรอ…?”

“มันดูเหมือนว่านายรู้จักฉันมานานแล้ว… ฉันเองก็
อธิบายไม่ถูก…” ลีฮุนซึงเกาหัวของเขาและเงียบไป “อ่า
ฉันไม่ได้หมายความถึงอะไรแปลกๆ นะ ฉันแค่…”

“ฉันรู้ว่านายหมายถึงอะไร”

“ขอบคุณนะ ฉันเองก็สงสัยเกี่ยวกับเรื่องของทกจา
เหมือนกัน”

“เรื่องของฉัน?”

“ใช่ ฉันไม่เคยเห็นคนแบบนายมาก่อนเลย ฉันสงสัย
เกี่ยวกับสิ่งที่นายได้ท ามาก่อนเรื่องพวกนี้จะเกิดขึ้น”

อย่างไรก็ตาม ผมก็รู้สึกแปลกๆ อยู่หน่อย ‘ตัวละคร
สมทบ’ ในนิยายที่ผมอ่านก าลังสงสัยเกี่ยวกับผม ผมรู้สึก
อึดอัดเล็กน้อยและรู้สึกคันยิบๆ

“มันไม่มีอะไรน่าสนใจนักหรอก”

“แต่ฉันก็ยังอยากรู้”

ทันใดนั้นเอง ค าถามหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาในหัวของผม

ถ้าหนทางเอาชีวิตรอดไม่กลายเป็นเรื่องจริง ลีฮุนซึงจะยัง
ใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบเดียวกับผมไหม? หรือจู่ๆ นิยายเรื่อง
นี้ก็ได้กลายเป็นความจริงขึ้นมา? ผมเองก็ไม่รู้ แต่มีสิ่ง
หนึ่งที่แน่นอน ลีฮุนซึงในตอนนี้เป็น ‘คนที่มีชีวิต’ อยู่
ตรงหน้าของผม

“โอ้ เพื่อนของยูจงฮยอค นายมาเพื่อเจรจาเหรอ?”

ในเวลานั้นเอง มันก็มีชายวัยกลางคนจ านวนหนึ่งเดิน
ออกมาข้างหน้า พันธมิตรแลนลอร์ดของชุงมูโร

“หืม… ว่าแต่ผู้หญิงอยู่ไหนล่ะ?”

ชายวัยกลางคนพูดในขณะที่ก าลังจับผมของผู้หญิงคน
หนึ่ง เธอเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่อยู่ในเขตสีเขียวที่มี
พื้นที่ 5 ช่องตอนเมื่อวานนี้ ชายคนนั้นหัวเราะให้กับ
สายตาของผม

“อ่า สหายคนนี้ยังไม่เห็นดินแดนของเธอเลย …เรื่องนี้ไม่
เกี่ยวข้องกับเธอ”

“ช-ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันที!”

ผู้หญิงคนนั้นจ้องมาที่ผมอย่างน่าสงสาร ในหัวของผม
กลุ่มดาวฝ่ายดีเริ่มส่งเสียงเอ็ดตะโรออกมา แต่ผมต้องรอ
มันเป็นเพราะผมมีคนที่จะเคลื่อนไหวแทนผม

“ปล่อยเธอไปซะ”

มันคือลีฮุนซึง

“นายเป็นใครกัน?”

ลีฮุนซึงมองมาที่ผมหลังจากค าถามของชายวัยกลางคน
มันเหมือนกับเขาก าลังขออนุญาต ผมพยักหน้า

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ต้องการฝึกความยุติธรรมตามความ
ประสงค์ของเขาเอง]

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ก าลังจะพัฒนา]

สมาชิกพันธมิตรชักอาวุธออกมาและส าแดงพลังอันน่า
เกรงขาม ผมดูเวลา ถึงเวลาแล้วที่จะเริ่มต้น ผมเพิ่มค่า
สถานะของผมด้วยเหรียญ

[1,200 เหรียญถูกใช้ไปกับ ‘STA’]

[STA LV.15 -> STA LV.18]

[ระดับ STA ของคุณเพิ่มเป็นอย่างมาก]

[1,200 เหรียญถูกใช้ไปกับ ‘STR’]

[STR LV.15 -> STR LV.18]

[ระดับ STR ของคุณเพิ่มเป็นอย่างมาก]

นี่คือประสิทธิภาพสูงสุดของการลงทุนที่น้อยที่สุด

[เหรียญที่ครอบครอง: 20,450 เหรียญ]

ผมมีเรื่องต้องใช้เหรียญที่เหลืออยู่อีก

ปังงงง!

เสียงลั่นเล็กๆ ดังไปทั่วสถานีรถไฟใต้ดิน ความโกลาหล
น้อยใหญ่ตามมา มันเป็นสัญญาณ

“ฮุนซึง!”

ลีฮุนซึงพยักหน้า พวกเราวิ่งเข้าหาชายที่อยู่หน้าแถว
สมาชิกของพันธมิตรที่ก าลังสับสนพากันตะโกนออกมา

“อะไรกัน ไอ้พวกสารเลว!”

[สกิลเฉพาะตัว ‘พลังดาราบริสุทธิ์’ ถูกเปิดใช้งานแล้ว]

ฉั๊ว!

“อ๊ากกก!”

แขนของชายวัยกลางคนที่จับศีรษะของผู้หญิงคนนั้นไว้
กระเด็นออกไป เขาตัวแข็งไปกับเลือดที่ไหลออกมา ลีฮุ
นซึงและผมไม่สนใจคนพวกนี้และวิ่งต่อไป กลุ่มชายวัย
กลางคนไล่ตามพวกเรามาอย่างไม่ลดละ

“ไอ้พวกบ้า! หยุดพวกมันไว้!”

เฉลียงบนชั้น B2 มันเป็นดินแดนส่วนตัวของกงพิลดู

[คุณได้บุกรุกทรัพย์สินส่วนบุคคล!]

“ล้อมพวกมันไว้!”

สมาชิกของพันธมิตรที่ก าลังรออยู่ข้างหน้าพบพวกเรา
แล้ว บางคนก็หายไป ดังนั้นมันจึงมีจ านวนน้อยกว่าที่ผม
คิดไว้ มี 20 คนอยู่ด้านหลัง และอีก 12 คนอยู่ข้างหลังไป
อีก อย่างไรก็ตาม มันก็ยังมีคนเยอะอยู่ดี

อืม ผมไม่ได้ตั้งใจจะจัดการกับคนพวกนี้ทุกคน

ในขณะที่ผมก าลังจะปะทะกับพวกเขา ลีฮุนซึงก็ขยับมา
ข้างหน้าของผมพร้อมด้วยโล่เหล็ก

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ใช้อักขระ ‘ผลักขุนเขา LV.1’]

โครม!

ลีฮุนซึงใช้ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้ออันมหาศาลของ
เขา และพวกเขาก็ล้มลงราวกับโดมิโน่

[ตัวละคร ‘กงพิลดู’ เปิดใช้งาน ‘เขตติดอาวุธ LV.4’]

ป้อมปราการเริ่มโผล่ขึ้นมาจากทั่วดินแดน ป้อมปราการ
บรรจุด้วยกระสุนเวทมนตร์สีแดงและเตรียมยิง มันมีป้อม
ขนาดเล็กอยู่ด้วยกัน 5 แห่ง ระดับของเขตติดอาวุธเพิ่มขึ้น
อีกครั้ง

“ทกจา!”

ผมตามลีฮุนซึงมาได้ทัน และในเวลาเดียวกัน ผมก็รับโล่
ของเขามา ในทันทีที่โล่แข็งเข้ามือของผม แรงปะทะจาก
กระสุนผลักผมออกมา

ปัง! ปัง! ปัง!

มันหนักราวกับผมถูกปืนใหญ่ยิง แขนที่ถือโล่ไว้ปวด
ขึ้นมา พลังเวทมนตร์ระดับ 19 นั้นแข็งแกร่งมาก แต่ผมก็
ต้องทน

[ผลตอบแทนของศรัทธาไม่แตกสลายได้เพิ่ม STA เป็น
LV.20]

[ความทนทานที่สูงขึ้นหนึ่งก้าวช่วยปกป้องร่างกายของ
คุณ]

“ผู้เช่าหน้าด้านอยู่ที่นี่แล้ว”

นอกเหนือจากเสียง ผมก็ได้ยินเสียงห้าวๆ ของกงพิลดู

เท้าของพวกเราถูกพัวพันไว้ด้วยกระสุนเวทมนตร์อันทรง
พลังในขณะที่สมาชิกพันธมิตรยังคงไล่ล่าพวกเรา ความ
ทนทานของโล่เหล็กก าลังลดลง ในตอนนี้มันสามารถ
ป้องกันกระสุนเวทมนตร์ได้อีกเพียงแค่ไม่กี่สิบนัดเท่านั้น

กงพิลดูพูดเหมือนกับว่ามันน่าสนใจ

“ฉันไม่คิดว่านายจะมาที่นี่เพื่อจ่ายค่าปรับนะ เกิดอะไร
ขึ้น?”

“ตอนนี้ฉันจะมาเลิกเป็นผู้เช่า”

“น่าสนใจจริงๆ นายอยากได้ดินแดนของฉันงั้นเหรอ?”

“พวกเราจะได้เห็นกัน ยิ่งไปกว่านั้น…”

[ค่าสถานะของผู้บุกรุกบางคนลดลงเนื่องจากผลของ
ดินแดนส่วนบุคคลของกงพิลดู]

…มันเริ่มแล้ว นี่คือเหตุผลว่าท าไมพลังของกงพิลดูจึงน่า
กลัว ผลพิเศษของเขตติดอาวุธคือ ‘ดีบัฟพื้นที่ส่วนบุคคล’

กระสุนเวทมนตร์สีแดงเริ่มควบแน่นอยู่บนป้อมปราการ

[ตัวละคร ‘กงพิลดู’ ก าลังเตรียม ‘กระสุนเวทมนตร์เสริม
ความแข็งแกร่ง’]

ตราบใดที่คอมโบ ‘พื้นที่ส่วนบุคคล’ และ ‘เขตติดอาวุธ’
ไม่ถูกท าลาย มันก็มีอวตารเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถ
จัดการกับกงพิลดูได้

“ตาย”

ในเวลาที่กระสุนเวทมนตร์ซึ่งถูกเสริมความแข็งแกร่ง
ก าลังจะยิงออกมา ผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้คนดัง
ออกมาจากระยะไกล สมาชิกพันธมิตรที่เต็มไปด้วย
บาดแผลก าลังวิ่งมาด้านนี้

“พ-พี่พิลดู! ที่ดิน…!””

มันมีสัญญาณว่าพวกเขาได้รับบาดเจ็บจากของมีคม ลีจีฮ
เยเคลื่อนไหวแล้ว ในตอนนี้ก็ได้เวลาแล้ว ผมมองไปยัง
ลีฮุนซึง

“ฮุนซึง ตอนนี้แหละ”

ดวงตาของลีฮุนซึงก าลังสั่นไหว

“ทุบมันซะ”

ลีฮุนซึงยกก าปั้นของเขาขึ้นสูง เขามองดูไม่สบายใจและ
หงุดหงิด แต่มันก็ยังมีความตั้งใจอันแน่วแน่ที่จะไม่ถอย
หนีอยู่

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ พัฒนาขึ้น]

มีแสงเจิดจ้าและออร่าสีเงินเริ่มปรากฏขึ้นรอบกายของลีฮุ
นซึง

แววตาของผมมีอารมณ์เล็กน้อย การวิวัฒนาการตัวละคร
ของลีฮุนซึงคือหนึ่งในฉากที่ผมชอบที่สุดในหนทางเอา

ชีวิตรอด มันเป็นเหตุผลว่าท าไมดาบเหล็กลีฮุนซึงจึงได้
ชื่อว่าเป็นหนึ่งในตัวละครสนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุด นั่น
คือ-

[เนื่องจากการวิวัฒนาการของตัวละคร อักขระใหม่จึงถูก
เปิด]

เมื่อพูดถึง ‘การโจมตีครั้งเดียว’ ลีฮุนซึงถือว่าเป็นหนึ่งใน
ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหนทางเอาชีวิตรอด

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ได้ใช้อักขระ ‘ทุบขุนเขา LV.1’]

พลังเวทมนตร์บริสุทธิ์ได้มารวมตัวกันรอบหมัดของลีฮุ
นซึง และภายในไม่กี่วินาที่ แขนของลีฮุนซึงก็เริ่มใหญ่
พอที่จะก้าวข้ามสามัญส านึก

“ฮ้าาาาา!”

หมัดของลีฮุนซึงฟาดลงบนพื้น

โครมมมม!

มีเสียงดังกึกก้องออกมา และเศษชิ้นส่วนของพื้นที่
พังทลายก็กระจัดกระจายไปทั่วอากาศ สมาชิกพันธมิตร
พากันกรีดร้อง

“อ-อะไรกัน?”

แกร๊ก!

รอยแตกที่อันตรายแผ่กระจายไปทั่วพื้น และต าแหน่งของ
ป้อมปราการก็เริ่มบิดเบี้ยว กระสุนเวทมนตร์ยิงไปผิด
ต าแหน่ง การระเบิดและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วหลังจากนั้นสัก
พัก

ครืน ครืน ครืน ครืน!

มันมีการสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ และพื้นของชั้น B2 ก็เริ่ม
พังทลาย

[เขตสีเขียวถูกท าลาย]

[ดินแดนส่วนบุคคลของตัวละครกงพิลดูถูกท าลาย]

ผมมองไปยังพื้นที่ก าลังยุบตัวและยิ้มให้กับกงพิลดู

“มาย้อนกลับไปวันที่พวกเรายังไม่มีพื้นที่เป็นของตัวเอง
กันเถอะ”