มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 333 – จุดจบของต ำนำน (1)

「(เจ้ำจะตำยอย่ำงนี้)」
นี่คือหน้ำจอของสมำร์ทโฟนที่ก ำลังสั่น ผมรู้สึกถึงคลื่นที่ก ำลัง
ซัดเข้ำใส่นิ้วเท้ำของผมและยกสมำร์ทโฟนของผมขึ้นมำ
「(เดิมทีกำรแก้ไขครั้งที่สี่ควรจะถูกส่งมำ… ข้ำคิดว่ำมีบำงสิ่ง
ผิดปกติ)」
ผมรู้ว่ำใครก ำลังพูดอยู่ บรรณำรักษ์ห้องสมุดในก ำแพงที่สี่ บำง
ทีพวกเขำอำจเป็นคนที่ส่งสิ่งนี้มำ
「(นี่คือทั้งหมดที่ข้ำสำมำรถท ำเพื่อช่วยได้ แม้ว่ำมันจะเป็น
แค่บำงส่วนเท่ำนั้น)」
มันมีแสงรบกวน และประโยคก็โผล่ขึ้นมำจำกหน้ำจอ มันรำว
กับว่ำเนื้อหำของหนังสือได้ถูกสรุป

.
.
「สถำนที่แห่งนี้อีกแล้ว…」
เห็นได้ชัดว่ำประโยคนี้มำจำกไหน นี่เป็นเนื้อหำของกำรแก้ไข
ครั้งที่สี่
「มันมีข้อผิดพลำดมำกเกินไปในรอบที่สำม」
「รูปลักษณ์ของโพไซดอนนั้นไม่คำดคิดเอำซะเลย」
「ฉันควรคิดเกี่ยวกับประเด็นควำมเป็นไปได้ให้มำกกว่ำนี้」
「ฉันควรจะพิจำรณำถึงควำมสัมพันธ์ระหว่ำงต ำนำน…」
ประโยคเต็มไปด้วยควำมเสียใจเช่นเคย บำงทีพวกเขำก็คงจะ
ล้มเหลวแม้แต่ในกำรแก้ไขครั้งที่สี่
「ถ้ำฉันช่วยลีซูคยองไว้ ไม่ใช่ยูซำนอำในเวลำนั้น…」
.

.
…อะไรนะ? ผมอึ้งไปและไม่ได้เลื่อนหน้ำจอลงไปอีก สำยฟ้ำ
ฟำดลงมำที่หน้ำจอ และประโยคต่อมำทั้งหมดก็ถูกลบไป
ผมรีบตะโกนออกมำ “เดี๋ยวก่อน! แสดงให้ฉันดูอีกครั้ง! เมื่อกี้นี้
มันหมำยควำมว่ำยังไง?”
มันไม่มีกำรตอบกลับ
「(คิมทกจำ โชคชะตำไม่อำจเปลี่ยนแปลง อย่ำงไรก็
ตำม…)」
「หุบ ปำก เนอร์ วำ น่ำ」
[สกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ เปิดใช้งำนอย่ำงรุนแรง!]
พลังของก ำแพงที่สี่ขัดขวำงเสียงของเนอร์วำน่ำ ประโยคพวก
นั้นหำยไป และหัวใจที่เต้นระรัวของผมก็สงบลงอย่ำงรวดเร็ว
หัวที่หงุดหงิดของผมเย็นลงเหมือนกับนำฬิกำอันซับซ้อน

ควำมสงบนี้ ผมไม่ชอบเลย ผมไม่สำมำรถโกรธได้เมื่อผม
ต้องกำรจะโกรธ ผมไม่สำมำรถเศร้ำได้เมื่อผมต้องกำรจะเสียใจ
“ก ำแพงที่สี่”
[ก ำแพงที่สี่ก ำลังมองมำที่คุณ]
“บอกฉันมำตำมตรง แม่ของฉันตกอยู่ในอันตรำยงั้นเหรอ?”
ก ำแพงที่สี่ไม่ตอบ
…บัดซบ เป็นอีกครั้งที่ผมสงสัยว่ำมันอยู่ข้ำงผมจริงไหม
ผมมองขึ้นไปในอำกำศ “บียู”
[ป๊ำ…]
บียูที่มีร่ำงโปร่งใสมองลงมำที่ผมด้วยสำยตำเศร้ำๆ ผมเปิดปำก
เพื่อถำมก่อนที่จะปิดมันลงอีกครั้ง
[สกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ ก ำลังสั่น!]
บียูก ำลังร้องไห้

ควำมคิดทุกประเภทผ่ำนเข้ำมำในหัวของผม ชิ้นส่วนที่เป็น
ปริศนำบำงส่วนค่อยๆ ประกอบเข้ำด้วยกัน ยูจงฮยอคกลับมำ
เร็วเกินไป และเขำก็ดูเหมือนก ำลังซ่อนอะไรบำงอย่ำงเอำไว้
อย่ำงไรก็ตำม ผมก็คิดว่ำมันแปลก สำเหตุที่กลุ่มดำวส่ง
ข้อควำมแปลกๆ มำ และท ำไมยูจงฮยอคถึงต้องกำรน้ ำทิพย์
บำงทีทั้งหมดนี้อำจจะมีเหตุผลเดียวกัน
[สหำย ไม่ต้องห่วง แม่ของเจ้ำยังไม่ตำย] เสียงๆ หนึ่งดัง
ออกมำจำกด้ำนหลังของผม […คิคิ มันเป็นข้อมูลที่ไม่ควรแพร่ง
พรำย]
ประกำยแสงปะทุออกมำจำกควำมมืด และมันก็เป็นกลุ่มดำวที่
ผมรู้จักดี”ไดโอไนซัส”
[สักพักแล้วสินะ มันเป็นครั้งแรกเลยหนินับตั้งแต่งำนเลี้ยง?]
ไดโอไนซัสเดินเข้ำมำข้ำงๆ ผมและมองออกไปนอกถ้ ำ มือซ้ำย
ของเขำถูกเผำไม้จำกควำมเป็นไปได้ สถำนที่แห่งนี้มีหนึ่งใน

สำมมหำเทพแห่งโอลิมปัส ผู้ปกครองแห่งท้องทะเล เทพเจ้ำ
แห่งทะเล โพไซดอน
โพไซดอนไม่ขยับ แต่ก็มีควำมเงียบที่เป็นลำงไม่ดีลอยอยู่รอบๆ
ตัวเขำ รำวกับผู้ล่ำที่ก ำลังรอโอกำส โพไซดอนจ้องมองไปยัง
ทะเลอย่ำงเงียบๆ รำวกับว่ำเขำก ำลังดูว่ำเขำมำจำกที่ไหน
[‘กำรป้องกันเหตุผลควำมเป็นไปได้’ เริ่มขึ้น และลุงคงจะไม่
ขยับมำกนัก อย่ำงไรก็ตำม อย่ำบุ่มบ่ำม เขำก ำลังมองหำเจ้ำ]
“นำยก ำลังพูดแบบนี้ทั้งที่ก ำลังส่งเสียงที่แท้จริงอยู่ข้ำงๆ ฉัน
เหรอ?”
[มันไม่เป็นไรเพรำะข้ำซ่อนตัวอยู่ที่นี่โดยใช้พลังของข้ำ เขำ
ไม่ได้ยินข้ำ]
ผมเห็นว่ำทำงเข้ำถูกปกคลุมไปด้วยแก้วไวน์ บำงทีบำเรียนี้คง
จะซ่อนไดโอไนซัสและผมไว้ ไดโอไนซัสจ้องมองไปยังโพไซ
ดอนและพูดออกมำ [สุดยอดไปเลยใช่ไหม? สำมมหำเทพ… นั่น

คือกลุ่มดำวระดับเทวะ พวกเขำคือกลุ่มดำวระดับสูงที่กลุ่มดำว
ธรรมดำๆไม่อำจเข้ำถึงได้ในชั่วชีวิต]
แน่นอน ผมสำมำรถพูดได้แค่ว่ำเขำสุดยอด ถ้ำผมเป็นโพไซ
ดอน ผมคงจะสำมำรถหยุดหมอกไร้นำมได้ซึ่งเคยท ำลำย
อำณำจักรปีศำจ
「สถำนที่ที่หอกของเขำไปถึงจะกลำยเป็นเขตแดนของทะเล
ในไม่ช้ำ」
โพไซดอนจ้องมองทะเล ภูเขำทั้งหมดที่อยู่ใต้ทะเลก ำลัง
สั่นคลอนต่อหน้ำตัวตนอันประเสริฐและหมอบกรำบลงไป ส่วน
ลึกของหัวใจของผมก ำลังค ำรำมออกมำ
[…เจ้ำช่ำงน่ำทึ่งจริงๆ]
“นำยพูดอะไร?”
[มันไม่มีสัญญำณว่ำเจ้ำกลัวจริงๆ เลยเมื่อมองไปที่เขำ]
ท ำไม?]

แน่นอน ผมกลัว ขำของผมสั่น และผมก็เวียนหัว แต่ยิ่งไปกว่ำ
นั้น…
「คิมทกจำประทับใจจริงๆ」
ผมมองโพไซดอลผู้ยิ่งใหญ่อยู่นำนก่อนที่จะตอบ “ฉันไม่อำจ
จินตนำกำรสิ่งนั้นได้”
[จินตนำกำร? ฮ่ำฮ่ำ เจ้ำเป็นคนตลกจริงๆ]
“ท ำไมนำยถึงช่วยฉัน? นำยเป็นส่วนหนึ่งของโอลิมปัส”
[มันคือหัวใจของข้ำ]
“เกิดอะไรขึ้นกับสมำชิกปำร์ตี้คนอื่นๆ?”
ไดโอไนซัสดีดนิ้วของเขำ และหน้ำจอก็ปรำกฏขึ้นมำ สมำชิก
ปำร์ตี้รวมตัวกันในท้องฟ้ำที่ห่ำงไกล พวกเขำถูกมัดไว้โดยใย
แมงมุมของอำเรเอดเน่และลอยอยู่ในอำกำศโดยใช้ย่ำงก้ำว
เฮอร์เมส ไม่มีใครหำยไปเลย แน่นอน กลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำ
สุริยะและอูรีเอลเองก็ปลอดภัย

แน่นอนมันเป็นกำรหลบหนีที่ชำญฉลำด ท้องฟ้ำเป็นดินแดน
ของซุส โพไซดอนอำจวำดขอบเขตของทะเล แต่เขำก็ไม่อำจ
เอื้อมถึงท้องฟ้ำได้
ไดโอไนซัสจิบน้ ำจำกแก้วและกล่ำวว่ำ [วำงใจได้เลย ไม่มีใคร
ได้รับบำดเจ็บ ทั้งคู่ช่วยไว้ได้ทันเวลำ…]
“ให้ฉันต่อยหน่อยได้ไหม?”
[…ต่อยใคร?]
ผมจ้องมองไปยังไดโนไนซัสอย่ำงเงียบๆ
[ข้ำเหรอ? ท ำไม?]
“นำยไม่รู้เหรอ?”
ไดโอไซัสสังเกตเห็นอย่ำงรวดเร็วและตอบกลับ [อ่ำ มันเป็น
เพรำะอวตำรคนนั้น ใช่ ข้ำขอโทษ เจ้ำจะต่อยข้ำก็ได้ถ้ำเจ้ำ
ต้องกำร แต่ขอให้มันนุ่มนวลสักหน่อย… เจ้ำเป็นกลุ่มดำว
ดังนั้นมันต้องเจ็บแน่ๆ]

ผมไม่ได้ต่อยเขำ กลับกัน ผมถำม “ท ำไมนำยถึงท ำแบบนั้นกับ
ยูซำนอำ?”
[…เรื่องรำวมันซับซ้อน]
ไดโอไนซัสนั่งลงไปที่ขอบถ้ ำชำยฝั่งและวำงแก้วลง เขำใช้เวลำ
พอสมควรในกำรเลือกค ำพูดของเขำ
[ในเส้นโลกนี้ สำมพี่น้องมอยร่ำได้รับค ำท ำนำยแปลกๆ]
“ค ำท ำนำยแปลกๆ?”
ไดโอไนซัสมองมำที่ผมและตอบกลับมำอย่ำงนักพูดในยุคแห่ง
ควำมละโมบ [‘กำรสิ้นสุดของทุกสิ่ง’ จะมำถึงในเร็วๆ นี้]
“หมำยควำมว่ำยังไง?”
[ข้ำไม่รู้ สิ่งที่ชัดเจนคือโอลิมปัสก็ไม่สำมำรถหลีกหนีจำกมันได้
เช่นกัน ด้วยเหตุนี้ โอลิมปัสจึงวุ่นวำยไปพักหนึ่ง สถำนกำรณ์
ทั้งหมดจะมำถึงจุดสิ้นสุดในวันใดวันหนึ่ง แต่พวกเขำก็ไม่รู้ว่ำ
มันจะจบลงอย่ำงไร]

ไดโอไนซัสพูดต่อ [ในกระบวนกำรนี้ พวกเรำพบควำมแปลก
ประหลำดบำงอย่ำงที่เกี่ยวข้องกับ ‘จุดจบ’ หนึ่งในนั้นก็คือ ‘ผู้
เสื่อมถอย’ ที่อยู่กับเจ้ำ]
“นำยเลือกยูซำนอำเพื่อจับตำดูยูจงฮยอคงั้นเหรอ?”
[พูดตำมตรงมันก็ใช่]
ควำมโกรธของผมเพิ่มขึ้น แต่ผมก็ทนได้ ค ำพูดของไดโอไนซัส
ยังไม่จบ
[จำกนั้นในขณะที่ก ำลังสอดแนมเขำ พวกเรำก็รับรู้ถึงกำรคงอยู่
ของเจ้ำ]
“…”
[อวตำรที่เกลียดชังโชคชะตำ เกลียดชังกลุ่มดำว และไม่เชื่อใน
กำรถ่ำยทอดสดดวงดำว เขำได้กลำยเป็นกลุ่มดำวด้วยตัวเอง
โดยไม่เลือกผู้สนับสนุน และเขำก็เป็นกลุ่มดำวที่พวกเรำไม่อำจ
มองเห็นตัวตนได้ ควำมแปลกประหลำดที่ข้ำไม่เคยเห็นมำก่อน

พวกเรำพบเจ้ำและท ำแบบนั้นขึ้นมำ ไดโอไนซัสหัวเรำะ
[ปิดบังเจ้ำและใช้เจ้ำ]
มันมีเศษเรื่องรำวอันริบหรี่อยู่ในน้ ำเสียงของเขำ บำงฉำกใน
อดีตที่ผมคิดว่ำผม ‘โชคดี’ ผ่ำนเข้ำมำในหัวของผม สะพำน
เลขคู่ ณ สถำนีอ๊กซูเป็นครั้งแรก มันมีควำมเป็นไปได้ว่ำผมได้
ถูกช่วยเหลือเมื่อผมตกอยู่ในอันตรำย
[พวกเรำต้องกำรใช้เจ้ำหยุดกำรท ำลำยล้ำง ดังนั้นข้ำจึง
อยำกจะช่วยเจ้ำด้วยกำรใช้อวตำรยูซำนอำ]
[มันต่ำงจำกค ำพูดของอำเรส เขำต้องกำรก ำจัดฉัน]
[มันมีควำมขัดแย้งกันภำยในอยู่ในหมู่สิบสองเทพ ข้ำไม่รู้ว่ำเจ้ำ
จะรู้ไหม]
ออร่ำสีทองพวยพุ่งออกมำจำกร่ำงของไดโอไนซัสในขณะที่เขำ
ลุกขึ้น นี่คือควำมยิ่งใหญ่ของเชื้อสำยของซุส รำชำแห่งท้องฟ้ำ
[โอลิมปัสในปัจจุบันเป็นของปลอม]

ดวงตำสีทองของไดโอไนซัสจ้องมำที่ผมเหมือนกับเขำจ้องมอง
ข้ำรำชบริพำรของเขำ
[เฉกเช่นนักบวชมนุษย์ที่สร้ำงเทพเจ้ำขึ้นมำเพื่อสร้ำงอ ำนำจ
ของตน เทพเจ้ำแห่งโอลิมปัสก็สร้ำงต ำนำนขึ้นมำเพื่อรักษำ
อ ำนำจของพวกเขำไว้ ต ำนำนปลอมๆ อย่ำงกิแกนโทมำเคีย
และเฮอร์คิวลิส… และนี่คือผลลัพธ์ของมัน]
[กลุ่มดำว ‘เทพแห่งไวน์และควำมปิติยินดี’ ก ำลังมองมำที่คุณ]
[ข้ำต้องกำรที่จะยุติยุคสมัยนี้ จำกนั้นข้ำจะสร้ำงโอลิมปัสขึ้นมำ
ใหม่]
[เรื่องรำว ‘รำชำแห่งโลกที่ไร้รำชำ’ ก ำลังตอบสนอง]
เรื่องรำวที่หลับใหลอยู่ภำยในตัวผมตอบสนองต่อเรื่องรำวของ
เขำ ไดโอไนซัสที่อยู่ตรงหน้ำของผมเป็นหนึ่งในผู้สมัครที่จะมำ
แทนที่ซุสในอนำคต

[อย่ำงไรก็ตำม นั่นก็เป็นแผน… ตอนนี้สถำนที่แห่งนี้ถูกครองง ำ
โดยลุงมัจฉำ และมันก็ไม่มีสิ่งใดที่เจ้ำสำมำรถท ำได้ บำงที
สถำนกำรณ์คงจะจบลงแบบนี้]
ถ้ำกำรป้องกันเหตุผลควำมเป็นไปได้เริ่มขึ้น งั้นมันก็มีควำม
เป็นไปได้สูงมำกว่ำสถำนกำรณ์นี้จะล้มเหลว
ผู้เข้ำร่วมจะได้รับสิ่งตอบแทนตำมกำรมีส่วนร่วม แต่กิแกนโท
มำเคียก็จะไม่เกิดขึ้น บำงทีโพไซดอนคงเล็งสิ่งนี้ไว้ ด้วยกำร
สละสถำนะของตัวเขำและควำมเป็นไปได้ของเนบิวลำ เขำคง
พยำยำมปกป้องโอลิมปัสไว้
“ไม่ ยังมีบำงสิ่งที่ฉันสำมำรถท ำได้”
[อะไร?]
“ฉันคิดว่ำเรำสำมำรถเอำชนะโอลิมปัสได้ในสถำนกำรณ์นี้
มอบน้ ำทิพย์มำให้ฉันเพื่อแลกกับควำมช่วยเหลือของฉัน”
[น้ ำทิพย์? ข้ำพอมีอยู่นิดหน่อย]

ผมรับน้ ำทิพย์มำจำกไดโอไนซัส ผมวำงมันลงไปบนลิ้นสองสำม
หยด
[ของเหลวดำรำถูกกลืนเข้ำไปเป็นครั้งแรก!]
[ของเหลวดำรำ ‘น้ ำทิพย์’ ตอบสนองคุณแล้ว!]
[ควำมเป็นไปได้ของโอลิมปัสฟื้นฟูร่ำงกำยที่พังทลำยของคุณ!]
[ค่ำสถำนะและระดับสกิลทั้งหมดเพิ่มขึ้นเล็กน้อย]
นี่เป็นของเหลวดำรำที่ผมเคยได้ยินมำแต่ในค ำพูดเท่ำนั้นเหรอ?
ผมได้รับผลของมันแม้ว่ำค่ำสถำนะโดยเฉลี่ยของผมจะเกิน
200 ไปแล้ว ไดโอไนซัสมองดูผมเก็บน้ ำทิพย์ส่วนที่เหลือไปและ
ถำม [เฮ้ เจ้ำลืมเรื่องเมื่อกี้ไปแล้วเหรอ? เจ้ำยังต้องกำรต่อสู้อีก
เหรอ?]
“นำยจะช่วยได้ไหม?”
[เจ้ำบ้ำไปแล้วเหรอ? แม้ว่ำข้ำจะช่วยเจ้ำ ไม่สิ… มันเป็นไป
ไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสถำนกำรณ์แม้ว่ำครึ่งหนึ่งของสิบสองเทพจะ

ช่วย เจ้ำไม่รู้เหรอว่ำปลำตัวนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน? เจ้ำยังมีสติ
อยู่ไหม? จุดจบของสถำนกำรณ์นี้ถูก―]
“จุดจบของสถำนกำรณ์ถูกก ำหนดไว้แล้ว นั่นคือสิ่งที่นำย
ต้องกำรจะพูดใช่ไหม?”
ดังที่ยักษ์เบรียเรอัสกล่ำว โชคชะตำไม่อำจหลีกเลี่ยงได้ อำเรสก็
ได้กล่ำวเช่นกัน สถำนกำรณ์นี้เป็นเพียงแค่กำรพัฒนำเหตุกำรณ์
ที่ถูกก ำหนดไว้แล้ว ใช่ ถูกต้อง บำงทีค ำพูดนี้อำจจะถูก
“ถ้ำตอนจบถูกก ำหนดไว้แล้ว กระบวนกำรมันจะไปมี
ควำมหมำยอะไร?”
[มันจะต้องมีควำมหมำยอยู่ แต่นั่นก็เป็นแค่ควำมโรแมนติก
ส่วนผลลัพธ์ มันถูกบันทึกไว้ว่ำเป็นเรื่องรำวที่ล้มเหลว]
“ทุกเรื่องที่ล้มเหลวไม่มีควำมหมำยหมดเลยเหรอ? แม้ว่ำนำย
จะรู้ว่ำนำยจะล้มเหลว แต่ก็ไม่ใช่ว่ำเรื่องรำวของเหล่ำคนที่ต่อสู้
จนถึงจุดจบนั้นคุ้มค่ำเหรอ?”

[กลุ่มดำวชอบเรื่องรำวพวกนั้น แต่เหล่ำคนที่ท ำแบบนั้นก็ถูก
ก ำหนดให้ต้องตำย]
“มันเป็นไปได้ งั้นเรื่องนี้ล่ะ? มันมีคนที่ได้รับอิทธิพลจำก
เรื่องรำวจนพยำยำมท้ำทำยเรื่องรำวเดิมอีกครั้ง”
ในขณะที่ไดโอไนซัสก ำลังจะพูดออกมำ
“10 ครั้ง 100 ครั้ง 1,000 ครั้ง จะเกิดอะไรขึ้นถ้ำกลุ่มดำวและ
อวตำรทั้งหลำยได้รับผลจำกเรื่องรำวและด ำเนินเรื่องรำว
ดังกล่ำวอีกครั้ง?”
ควำมล้มเหลวอำจถูกก ำหนดไว้ แต่สิ่งมีชีวิตจ ำนวนนับไม่ถ้วน
ก็ได้สร้ำงเรื่องรำวของควำมกล้ำหำญเมื่อพวกเขำเผชิญหน้ำ
กับโชคชะตำที่ถูกก ำหนดไว้ซ้ ำแล้วซ้ ำเล่ำ จะเกิดอะไรขึ้นถ้ำ
พวกเขำสะสมเรื่องรำวเกี่ยวกับกำรท้ำทำยและท้ำทำยพวกมัน
ในวิถีทำงอื่น
“ถ้ำอย่ำงนั้นเรื่องรำวที่ล้มเหลวจะยังไร้ประโยชน์อีกไหม?”

กำรแปลงสภำพเวทีไม่สมบูรณ์แบบ มันเป็นเพรำะต ำนำนเป็น
เพียงแค่กำรสร้ำงขึ้นมำ ไดโอไนซัสพูดไม่ออก
ในท้ำยที่สุด ควำมเป็นไปได้ของกำรถ่ำยทอดสดดวงดำวก็เป็น
กฎที่ไหลไปสู่ ‘กระแสที่ต้องกำร’ ของสิ่งมีชีวิตหลำยๆ สิ่ง
เรื่องรำวที่สิ่งมีชีวิตหลำยๆ สิ่งปรำรถนำจะได้ประจักษ์ในสักวัน
ไดโอไนซัสแทบจะไม่สำมำรถเปิดปำกของเขำได้ แต่เขำก็โกรธ
แปลกๆ [งั้นเจ้ำก ำลังจะเป็นคนแรก? เจ้ำจะเป็นเหยื่อรำยแรก
และคบเพลิงเพื่อล้มล้ำงสถำนกำรณ์?]
“ไม่” ผมยิ้ม “ฉันจะเป็นคบเพลิงสุดท้ำย”
[อะไรนะ?]
“มันเป็นเพรำะคนจ ำนวนมำกได้ล้มเหลวไปก่อนหน้ำฉันแล้ว”
ผมรู้ ผมต้องกำรควำมพยำยำมหลำยร้อยหรืออำจจะหลำยพัน
ครั้งเพื่อเอำชนะโพไซดอนคนนี้ เช่นเดียวกับ… กำรด ำรงอยู่ใน
ปัจจุบันที่ก ำลังพุ่งเข้ำใส่โพไซดอน…

บัดซบ
(จบตอน)