มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 334 – จุดจบของต ำนำน (2)

ยูจงฮยอคก ำลังพุ่งเข้ำหำโพไซดอนที่แม้แต่กลุ่มดำวระดับเรื่อง
เล่ำยังต้องหลีกหนี
ไดโอไนซัสถำม […คุณก ำลังพูดถึงไอ้บ้ำนั่นเหรอ?]
ผมเปิดใช้งำนมุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำ ควำมคิดของยูจงฮยอค
ไหลเข้ำมำในหัวของผม
「ช่วงเวลำที่กำรป้องกันเหตุผลควำมเป็นไปได้เกิดขึ้นคือ
โอกำส」
「โพไซดอนคือกลุ่มดำวระดับเทวะ มันแทบไม่มีทำงก ำรำบ
เขำได้ผ่ำนกำรแปลงสภำพเวที」
「สิ่งเดียวที่มีประโยชน์คือกิ่งไม้นี่」
ผมสังเกตเห็นกิ่งไม้ในมือของยูจงฮยอค

[กลุ่มดำว ‘โฆษกแห่งควำมยุติธรรมและปัญญำ’ ประหลำด
ใจ!]
บำงทีกิ่งไม้นี่อำจจะเป็นสตำร์รีลิคที่ถูกขโมยมำจำกอำเธน่ำ พูด
ให้ชัดๆ มันคือสตำร์รีลิคศักดิ์สิทธิ์
[กิ่งมะกอกแห่งอำเธน่ำ] เหตุผลที่โพไซดอนนั้นน่ำกลัวมำกเป็น
เพรำะแม้ว่ำเขำจะมีชีวิตอยู่มำนำน แต่เขำก็มี ‘เรื่องรำวแห่ง
ควำมพ่ำยแพ้’ น้อยมำก โพไซดอนพ่ำยแพ้ครั้งเดียว และมันก็
เป็นสิ่งที่เขำได้ท ำไว้กับอำเธน่ำ
ผมมีควำมทรงจ ำบำงส่วนจำกยูซำนอำ
– นำนมำแล้ว โพไซดอนและอำเธน่ำได้ชิงชัยกันในเมืองแห่ง
หนึ่ง ผู้คนตัดสินใจว่ำเทพเจ้ำผู้ประทำนของขวัญที่ดีกว่ำจะได้
เป็นผู้พิทักษ์ของเมือง ในเวลำนั้น โพไซดอนได้กระแทกก้อน
หินด้วยตรีศูล ก่อให้เกิดทะเลพวยพุ่งขึ้นมำ ในขณะเดียวกัน
อำเธน่ำก็ได้ปลูกต้นมะกอกที่เต็มไปด้วยผลไม้มำกมำย
– ทะเลเป็นของธรรมดำมำก… อำเธน่ำเลยชนะเหรอ?

– ใช่ อำเธน่ำชนะในกำรแข่งขันและกลำยเป็นเทพผู้พิทักษ์
ดังนั้นเมืองแห่งนั้นจึงถูกเรียกว่ำเอเธนส์ อ๊ำ… ขอโทษที่ ฉันพูด
มำกเกินไปรึเปล่ำ? ทกจำก็น่ำจะรู้เรื่องนี้ในฐำนะผู้เชี่ยวชำญ
เรื่องแฟนตำซี…
– …
แน่นอน ผมไม่รู้ ผมไม่ได้มีควำมรู้ในเรื่องต ำนำนเหมือนกับยู
ซำนอำ แต่ไอ้บ้ำยูจงฮยอคกลับรู้เรื่องนี้
「หำกมีกำรโจมตีแม้แต่นิดเดียว ฉันจะสำมำรถก ำจัดมันได้
」
…กิ่งมะกอก ถ้ำมีเรื่องรำวแห่งควำมพ่ำยแพ้ มันก็จะยังเป็น
เรื่องรำวแห่งควำมพ่ำยแพ้ บำงทีโพไซดอนอำจจะอำเจียนน้ ำ
ทะเลออกมำนิดหน่อยหลังจำกถูกกิ่งไม้ตีเท่ำนั้น
[กลุ่มดำว ‘โฆษกแห่งควำมยุติธรรมและปัญญำ’ เตือนคุณว่ำนี่
ไม่เพียงพอ!]

อย่ำงไรก็ตำม ผมก็เข้ำใจทำงเลือของยูจงฮยอค ถ้ำสถำนกำรณ์
ก ำลังจะถูกบังคับให้ต้องยกเลิกเนื่องจำกกำรป้องกันเหตุผล
ควำมเป็นไปได้ มันก็ไม่แย่นักที่จะสร้ำงควำมเสียหำยให้กับโพ
ไซดอนสักหน่อย ถ้ำเขำโชคดี เขำอำจจะได้รับเรื่องรำว ‘ผู้
เปลี่ยนโพ้นทะเลไปเล็กน้อย’ หรือ ‘ผู้ต่อกรกับเจ้ำของแห่งท้อง
ทะเล’
…นี่คือถ้ำเขำโชคดีนะ
ผมเตรียมที่จะกระโดดออกไปเผื่อในกรณีฉุกเฉิน ไดโอไนซัส
คว้ำไหล่ของผมไว้ [อย่ำไป เจ้ำจะตำยได้]
“ฮะ?”
กำรแสดงออกของไดโอไนซัสแข็งขึ้น จำกนั้น…
[‘กำรป้องกันเหตุผลควำมเป็นไปได้’ สิ้นสุดลงแล้ว!]
[ปัญหำเกี่ยวกับควำมเป็นไปได้ในสถำนกำรณ์หมดไป]

ผมเงยหน้ำขึ้นมองข้อควำมของระบบในอำกำศ ข้อควำมจำก
กลุ่มดำวหลั่งไหลออกมำอย่ำงต่อเนื่อง
[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ ก ำลังตั้งค ำถำมกับกำร
ตัดสินของส ำนักงำน!]
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก่นด่ำ!]
[กลุ่มดำวจ ำนวนมำกสงสัยกำรตัดสินของส ำนักงำน!]
ทุกคนคงจะตกใจ มันเป็นไปไม่ได้ กลุ่มดำวระดับเทวะได้
ปรำกฏตัวขึ้นในสถำนกำรณ์ที่ 60 แต่มันกลับไม่มีปัญหำเรื่อง
ควำมเป็นไปได้เลย?
ตรีศูลยักษ์ปรำกฏขึ้นในมือของโพไซดอนในขณะที่เขำลุกขึ้น
อย่ำงช้ำๆ สตำร์รีลิค ไทรไอน่ำ หอกลำกเขตแดนทะเล อำวุธ
อันน่ำสะพรึงกลัวที่ท ำให้ทุกสิ่งที่มันสัมผัสกลำยเป็นฟองทะเล
เลือด

“ยูจงฮยอค!” ผมตะโกนออกไป แต่ยูจงฮยอคก็มำอยู่ตรงหน้ำ
ของโพไซดอนแล้ว แม้แต่ยูจงฮยอคก็คงจะตำยถ้ำเขำถูกโจมตี
สักครั้ง
ผมไม่อำจทนได้ในขณะที่ผมผละออกจำกไดโอไนซัสและ
เรียกใช้วิถีแห่งสำยลม อย่ำงไรก็ตำม ยูจงฮยอคก็อยู่ไกลเกินไป
และตรีศูลก็อยู่ใกล้มำก
ประกำยแสงแห่งควำมเป็นไปได้ปรำกฏขึ้นรำวกับสำยฟ้ำใน
อำกำศ แรงปะทะผลักยูจงฮยอคกลับมำ มันมีกลิ่นฤดูใบไม้ผลิ
อ่อนๆ โชยออกมำพร้อมกับออร่ำสีด ำ มันมีคนก ำลังขวำงทำง
ของโพไซดอนไว้
[โพไซดอน ท ำไมเจ้ำถึงต่อสู้กับเด็กๆ?]
ณ จุดที่ประกำยแสงหำยไป มันมีเทพีที่มีรูปร่ำงงดงำมปรำกฏ
ขึ้น ใบหน้ำครึ่งหนึ่งของเธอถูกปกคลุมไปด้วยพัดและมีผ้ำไหม
สีด ำพันอยู่รอบตัวเธอ ใบหน้ำของเธอไม่คุ้นเคย ดังนั้นผมจึงจ ำ
เธอไม่ได้ในทันที่

ไดโอไนซัสกรีดร้อง [ไม่ ท ำไมยัยเฒ่ำคนนี้ถึงมำที่นี่?!]
แสงเจิดจ้ำที่สำมำรถเบ่งบำนขึ้นมำได้เฉพำะในใต้พิภพที่มืด
ที่สุดเข้ำขวำงหอกของโพไซดอน
[เพอร์เซโฟนี]
ทะเลดูรำวกับจะพิโรธ และลมทะเลอันรุนแรงก็สั่นคอเสื้อของ
เธอ เพอร์เซโฟนีมองมำที่ผมและยิ้ม
ผมรู้สึกขอบคุณ แต่ควำมรู้สึกของผมก็ซับซ้อน ท ำไมเธอถึง
ปรำกฏตัว? ผมคิดว่ำยมโลกคงจะไม่แทรกแซงเรื่องนี้โดยตรง…
หรือว่ำ… มันจะเป็นเพรำะส่วนแบ่งในมหำเรื่องรำว? สิ่งต่ำงๆ
จะซับซ้อนขึ้นหำกเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น
[เพอร์เซโฟนี ท ำไมเจ้ำถึงมำขวำงข้ำ]
[ข้ำก ำลังจะบอกให้เจ้ำหยุด ดูสิ มันมำกเกินไปแล้ว พ่อแม่ของ
ฝ่ำบำทต่ำงก็หวำดกลัว]

เพอร์เซโฟนีชี้ไปที่ทะเล ซึ่งสิ่งมีชีวิตในรูปแบบต่ำงๆ ก ำลังพำ
กันสั่น สัตว์น้ ำบำงชนิดกลับท้องและตำย แม้แต่ครำเคน มอน
สเตอร์ยักษ์ระดับสองก็ยังไม่หำยใจ
[กลุ่มดำว ‘เทพผู้อุปถัมภ์แสงจันทร์บริสุทธิ์’ สังเวชต่อควำม
ตำยของสรรพชีวิต!]
[กลุ่มดำว ‘เทพีแห่งควำมรักและควำมงำม’ ห้ำมปรำม ‘หอก
แยกโพ้นทะเล’]
[กลุ่มดำว ‘นำยหญิงแห่งครอบครัวและควำมเมตตำ’ ก ำลังพูด
กับ ‘หอกแยกโพ้นทะเล’]
กลุ่มดำวที่เป็นกลำงก ำลังพยำยำมเกลี้ยกล่อมโพไซดอน เพอร์
เซโฟนีพูดต่อ [นี่ไม่ใช่เวทีส ำหรับกลุ่มดำวระดับเทวะ ปล่อยให้
เด็กๆ ต่อสู้กันเอง]
[นี่ไม่ใช่ปัญหำส ำหรับเด็กๆ อีกต่อไป]
[มันไม่เรื่องของเด็กๆ เหรอ?]

[ลูกชำยของข้ำถูกโจมตี]
ในควำมเป็นจริง มันมีหัวลูกศรขนำดเล็กอยู่ในแขนซ้ำยของเธ
เซอุส ซึ่งโพไซดอนได้จุติลงมำ เพอร์เซโฟนีหรี่ตำของเธอ
[เพียงเพรำะเรื่องแค่นี้… จำกนั้นเจ้ำก็ควรลงโทษคนที่โจมตีเธ
เซอุส เจ้ำรู้ไหมว่ำมันคือใคร?]
[มันต้องเป็นยักษ์]
[เจ้ำไม่รู้เรื่องนั้น]
[ยักษ์จะฆ่ำทุกคน]
ท่ำทีที่ดื้อรั้นส่งผลให้แม้แต่ยักษ์ผู้กล้ำหำญก็ยังตัวสั่นด้วยควำม
กลัว
[เหล่ำผู้ฝังตัวอยู่ใต้ดิน วันนี้พวกเจ้ำจะต้องเสียใจที่ขึ้นมำบน
พื้น!]
พลังของตรีศูลแห่งโพไซดอนท ำให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่ใกล้ๆ
กระจัดกระจำยออกไป ถึงกระนั้นเพอร์เซโฟนีก็ไม่ถอย ผมเป็น

ห่วง เธออำจจะเป็น ‘รำชินีแห่งยมโลก’ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ที่
เธอจะหยุดโพไซดอน กลุ่มดำวระดับเทวะ
[หลบไปซะ เจ้ำอำจจะเป็นภรรยำของพี่ชำยข้ำ แต่ข้ำก็ฆ่ำเจ้ำ
ได้]
เพอร์เซโฟนีไม่ได้ถอยห่ำงไปจำกกำรคุกคำม ตรีศูลของโพไซ
ดอนไม่ลังเลเลย ล ำแสงเคลื่อนไหว และอำเธน่ำกับอพอลโลที่
ก ำลังดูอยู่จำกอำกำศก็ทะยำนเข้ำมำ
[ไม่ โพไซดอน!]
[หอกแยกโพ้นทะเล!]
มันสำยเกินไปแล้ว ในเวลำที่คลื่นปะทะ ตรีศูลของโพไซดอนก็
กระแทกเข้ำใส่หัวใจของเพอร์เซโฟนีแล้ว จำกนั้นเมื่อมอง
ใกล้ๆ ตรีศูลไม่ได้โดนเพอร์เซโฟนี แต่เป็นมือยักษ์ มือที่ท ำจำก
ควำมมืดทึบจับตรีศูลของโพไซดอนไว้

มันเป็นเทศกำลแห่งควำมเป็นไปได้ที่เจิดจ้ำมำกจนผมอำจจะ
ไม่ได้เห็นมันอีกในชีวิตนี้ ผมเข้ำใจว่ำท ำไมส ำนักงำนถึงปล่อย
ให้ ‘กำรป้องกันสำเหตุควำมเป็นไปได้’ ผ่ำนไปได้
ไดโอไนซัสหัวเรำะในขณะที่สั่น [ฮ่ำฮ่ำ ถ้ำวันนี้มีอะไรผิดพลำด
ไป สิบสองเทพคงจะต้องตำย]
เรื่องรำวแห่งควำมมืดถูกปลดปล่อยขึ้นไปในอำกำศ ควำมมืดที่
เงียบนิ่งมำเป็นเวลำนำนก ำลังตื่นขึ้น
[มหำเรื่องรำว ‘ยมโลก’ ก ำลังมำเยือนทะเล]
หนึ่งในสำมมหำเทพแห่งโอลิมปัส บิดำแห่งรัตติกำล รำชำแห่ง
ยมโลก ฮำเดส ได้จุติลงมำยังกิแกนโทมำเคีย
[โพไซดอน เจ้ำก ำลังเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็กๆ]
ในนิยำยต้นฉบับ กลุ่มดำวระดับเทวะเคยต่อสู้กันหลำยครั้ง แต่
เรื่องแบบนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นในสถำนกำรณ์ที่ 60 เลย ถ้ำผมจ ำไม่
ผิด ในสถำนกำรณ์ที่ 75 ที่โพไซดอนแห่งโอลิมปัสและศิวะแห่ง
พระเวทปะทะกัน ทวีปอเมริกำเหนือทั้งหมดก็ได้ถูกท ำลำย มัน

มีบำงครั้งที่ดำวเครำะห์รอบๆ ได้ถูกท ำลำยไปด้วย และ… มี
อย่ำงอื่นอีก
[หยุด! เจ้ำต้องหยุด!]
อำเธน่ำ อพอลโล เฮอร์เมส และไดโอไนซัส นอกจำกนี้ยังมีเบ
รียเรอัสอีก
ช่วงเวลำที่กำรปะทะกันระหว่ำงกลุ่มดำวระดับเทวะทั้งสอง
อุบัติขึ้น กลุ่มดำวทั้งหมดก็ถูกโยนออกไปเหมือนกับของเล่น
กลุ่มดำวต่ำงถูกโยนเข้ำใส่ก ำแพง และเบรียเรอัสก็ได้สูญเสีย
แขนที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งไป
มันไม่มีใครสำมำรถหยุดกำรต่อสู้ระหว่ำงกลุ่มดำวระดับเทวะ
ทั้งสองได้ ยูจงฮยอคที่อยู่ใกล้ๆ เองก็ตกใจและกระเด็นออกมำ
ทำงนี้ด้วย ผมขยับร่ำงกำยอย่ำงรวดเร็ว
รำชำแห่งยมโลกและรำชำแห่งท้องทะเล กลุ่มดำวระดับเทวะ
ทั้งสองก ำลังจ้องหน้ำกัน พวกเขำสำมำรถเขย่ำโลกของตนได้
เพียงแค่สบตำ โพไซดอนเป็นคนแรกที่เปิดปำกของเขำก่อน

[ฮำเดส ท ำไมเจ้ำถึงโผล่ออกมำจำกยมโลก? เจ้ำไม่มีเหตุผลที่
จะเข้ำมำแทรกแซงในสถำนกำรณ์นี้ แม้ว่ำขนำดของควำม
เป็นไปได้จะอยู่ในแนวเดียวกัน เจ้ำก็ไม่ควรจะอยู่ที่นี่]
เหตุผล มันเป็นสิ่งจ ำเป็นส ำหรับสิ่งมีชีวิตที่ส ำคัญอย่ำงกลุ่ม
ดำวระดับเทวะในกำรจุติลงมำยังสถำนกำรณ์ย่อย เหตุผลที่
เหมำะสมจะช่วยให้พวกเขำผ่ำนกำรตรวจสอบควำมเป็นไปได้
ในกรณีของโพไซดอน เหตุผลของเขำคือลูกชำยของเขำ เธเซ
อุส ถ้ำอย่ำงนั้นฮำเดสล่ะ
[ใครบอกว่ำไม่มีเหตุผล? เรำมำเพื่อปกป้องผู้สืบทอดของเรำ]
ผู้ตอบคือเพอร์เซโฟนี โพไซดอนถำม [ผู้สืบทอด? เจ้ำไม่มีลูก]
โพไซดอนพูดถูก ต่ำงจำกซุสและโพไซดอนที่มีลูกหลำน
มำกมำย ฮำเดสไม่มีลูก มันไม่ใช่เพรำะควำมสัมพันธ์ระหว่ำง
เพอร์เซโฟนีและฮำเดสไม่ดี

[แน่นอนว่ำไม่ พวกเรำไม่ต้องกำรมีลูกและใช้พวกเขำใน
สงครำมระยะยำว สมองของสำมีของข้ำไม่ได้อยู่ที่เป้ำ
เหมือนกับเจ้ำ]
กำรแสดงออกของโพไซดอนแข็งขึ้น และเพอร์เซโฟนีก็ยังคง
พูดต่อไป
[มันไม่แปลกเลยเหรอที่จะคิดเลี้ยงดูเด็กในโลกแห่งสถำนกำรณ์
บัดซบนี่ตั้งแต่แรก?]
[ข้ำไม่โมโหเพรำะเรื่องพรรค์นี้หรอก ตอบข้ำมำตำมตรง เจ้ำมีผู้
สืบทอดได้ยังไงโดยไม่มีลูก?]
เสียงเย็นวำบเหมือนอุณหภูมิของทะเลลึก ตรีศูลของโพไซดอน
ร่ ำร้องออกมำ
[หำกเจ้ำไม่ตอบมำตำมตรง เจ้ำและสำมีของเจ้ำจะตำยอย่ำง
น่ำสะพรึงกลัวในพำยุควำมเป็นไปได้ที่ตำมมำ]
เพอร์เซโฟนีหัวเรำะอย่ำงเงียบๆ เธอหันหน้ำไปอย่ำงช้ำๆ และ
มองมำทำงนี้ ในเวลำที่ผมสบเข้ำกับสำยตำแปลกๆ

หน้ำกระดำษของหนทำงเอำชีวิตรอดก็ปรำกฏขึ้นในหัวของผม
ผมมองลงไปยังยูจงฮยอคที่ไม่ได้สติ
บำงทีมันอำจจะเป็นแบบนี้ก็ได้ ทันใดนั้น มันก็มีหลำยๆ สิ่งที่
เข้ำใจได้ ในรอบที่ 481 ฮำเดสสนใจในตัวยูจงฮยอคมำกๆ และ
พูดค ำพูดเหล่ำนี้ออกมำ
「”ข้ำต้องกำรให้เจ้ำเป็นผู้สืบทอดของรำชำแห่งยมโลก”」
เมื่อมำคิดดูแล้ว ยมโลกก็เป็นมิตรกับยูจงฮยอคและบริษัทของคิ
มทกจำมำก มันเป็นไปไม่ได้ส ำหรับคู่รักอันเย็นชำคู่นี้ ทุกๆ
อย่ำงสำมำรถเข้ำใจได้ถ้ำยมโลกวำงแผนที่จะใช้ยูจงฮยอคเป็น
ผู้สืบทอดของพวกเขำ
พวกเขำเชิญผมและยูจงฮยอคไปยังงำนเลี้ยงของกลุ่มดำว เชิญ
ผมไปยังสมำคมนักชิม ลอบส่งเซียนดำบทลำยนภำไปยังทำร์
ทำรัส…
อย่ำงไรก็ตำม…

ดูเหมือนว่ำผมจะได้รับผลประโยชน์อะไรเพิ่มเติมรึเปล่ำ? อึดใจ
ต่อมำ ควำมมืดมิดของโลกก็พูดกับผม
[กลุ่มดำว ‘บิดำแห่งรัตติกำล’ ต้องกำรท ำให้คุณเป็นผู้สืบทอด
ของรำชำแห่งยมโลก]
(จบตอน)