มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 336 – จุดจบของต ำนำน (4)

“ท ำไมฉันต้องช่วยนำย?”
“หรือเธอจะตำยไปด้วย”
มันมีอวตำรกว่ำ 10 คนในควำมมืด พวกเธอคือแอนนำ เซลีน่ำ
และสมำชิกปำร์ตี้คนอื่น ตำมที่คำดไว้ พวกเธอก็เข้ำร่วมในกิ
แกนโทมำเคีย
“พวกเรำสำมำรถหนีไปได้ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น”
“งั้นเธอก็จะได้รับควำมเสียหำย ไม่ใช่ว่ำมันจะดีกว่ำเหรอที่จะ
เคลียร์มันให้จบตรำบใดที่เธออยู่ในช่วงกลำงสถำนกำรณ์
แล้ว?”
แอนนำจ้องมำที่ผมรำวกับว่ำก ำลังทดสอบควำมตั้งใจที่แท้จริง
ของผม”นำยต้องกำรอะไรกันแน่?”

ถุงมือหนังของรำชำไลโคมิเดส เธอมีมันหนิ? ฉันไม่เห็นมันใน
โถงประมูลเลยไม่ว่ำฉันจะมองดูแค่ไหน”
แอนนำใช้กำรหยั่งรู้ เธอน่ำจะรู้มูลค่ำของไอเท็มที่เธอซื้อไว้
ล่วงหน้ำ แอนนำอ่ำนควำมตั้งใจของผม จำกนั้นก็ยิ้มออกมำ
“ฉันให้นำยไม่ได้ มันเป็นวัสดุส ำหรับทหำรยักษำของฉัน”
“เธอก ำลังจะพยำยำมสร้ำงแบบจ ำลองที่มีควำมสำมำรถใน
กำรแปลงสภำพเวทีงั้นเหรอ? เธอก็น่ำจะรู้ว่ำมันเป็นไปไม่ได้
ด้วยพลังของเธอเพียงล ำพัง”
“ฉันจะรู้หลังจำกพยำยำมดูแล้ว”
หนึ่งในสมำชิกปำร์ตี้ของแอนนำก้ำวออกมำข้ำงหน้ำพร้อมกับ
ควำมเป็นปรปักษ์ จำกนั้นยูจงฮยอคก็ก้ำวออกมำข้ำงหน้ำเพื่อ
เผชิญหน้ำกับเขำ
“ไม่จ ำเป็นต้องพูดอะไร” มันมีเสียงของดำบถูกชักออกมำ
“เธอคือผู้หญิงที่ฉันต้องฆ่ำทิ้งซะ”

สถำนะแห่งผู้บรรลุเต็มไปทั่วถ้ ำ และอีกฝ่ำยหนึ่งก็ตึงเครียด
ขึ้นมำอย่ำงเห็นได้ชัด ผมสำมำรถใช้ยูจงฮยอคชิงไอเท็มมำได้
แต่ปัญหำก็คือฝ่ำยตรงข้ำมคือแอนนำ
ผมยกมือขึ้นเพื่อห้ำมยูจงฮยอค และยูจงฮยอคก็จ้องมำที่ผม
ด้วยสีหน้ำอันน่ำกลัว
[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ใช้ ‘กำรยับยั้งทั้งสำม LV.10’]
กำรใช้กำรยับยั้งทั้งสำมกับตัวเองเพื่อหลีกเลี่ยงกำรฆ่ำคน… ผม
ไม่อยำกจะเชื่อเลยว่ำผมจะได้เห็นยูจงฮยอคใช้สกิลนี้ต่อหน้ำ
ผม มันเป็นเรื่องยำกส ำหรับผมที่จะบอกได้ว่ำยูจงฮยอคมี
ควำมแค้นต่อแอนนำมำกแค่ไหน แม้ว่ำผมจะได้อ่ำนหนทำงเอำ
ชีวิตรอดมำ
ผมก ำลังดิ้นรนเพื่อตัดสินใจ แต่มันก็มีคนพูดขึ้นมำซะก่อน”
แอนนำ เอำถุงมือให้เขำไปซะ ตอนนี้มันเป็นเวลำที่พวกเรำจะ
ยอม”

กำรแสดงออกของแอนนำแข็งขึ้นกับค ำพูดของเซลีน่ำ เซลีน่ำ
หันหน้ำและส่งกำรถ่ำยทอดเสียงให้กับผม
– ฉันขอบคุณนำยมำกเลยนะกับครั้งที่ผ่ำนมำ รำชำปีศำจแห่ง
กำรหลุดพ้น
ก่อนหน้ำนี้ผมได้ปลดปล่อยพันธะของเซลีน่ำผ่ำนกำรเดิมพัน
กับแอนนำที่โรงประมูล กล่ำวอีกนัยหนึ่ง เซลีน่ำไม่ต้องฟังค ำสั่ง
ของแอนนำอีกต่อไป สีหน้ำของแอนนำคัดค้ำนกับควำมเห็นนี้
มำก
เนื่องจำกเซลีน่ำพูดออกมำแล้ว มันก็เป็นตำของผมที่จะต้องจบ
เรื่องนี้”มันจะไม่ฟรี”
“แล้ว?”
“ฉันจะซื้อด้วยเหรียญ”
แอนนำชะงักไปเมื่อพูดถึงเหรียญ

“500,000 เหรียญเป็นไง? เธอน่ำจะเสียเงินที่โรงประมูลไป
เยอะ”
ดวงตำของแอนนำหรี่ลง เธอดูเหมือนก ำลังคิดถึงควำมสูญเสีย
ที่เธอเจอมำ หลังจำกนั้นไม่นำน แอนนำก็พูดออกมำ “ฉันจะ
คิดดูถ้ำเป็นเงินหนึ่งล้ำนเหรียญ”
“ตอนแรกมันรำคำแค่ 200,000 เหรียญ มันไม่แพงเกินไป
เหรอ? 600,000 เหรียญ”
“900,000 เหรียญ”
“700,000 เหรียญ ฉันจะไม่ประนีประนอมอีกแล้ว”
“ฉันจะมอบมันให้นำยในรำคำ 800,000 เหรียญ”
เธอเป็นผู้หญิงที่น่ำกลัวจริงๆ เงิน 800,000 เหรียญไม่ใช่น้อยๆ
แต่มันก็ต้องท ำ ถุงมือหนังของรำชำไลโคมิเดสเป็นไอเท็มที่ขำด
ไม่ได้ส ำหรับกำรล่ำปลำวำฬ
[คุณได้รับถุงมือหนังของรำชำไลโคมิเดส]

[คุณได้จ่ำยเงิน 800,000 เหรียญให้กับอวตำรแอนนำ
คลอฟฟ์]
ข้อตกลงจบลง และผมก็ยิ้มออกมำ “งั้นก็จบกัน”
“จบกัน? นำยลืมไปแล้วเหรอว่ำนำยเอำเงินหนึ่งล้ำนเหรียญไป
จำกฉัน? มันยังเหลืออีก 200,000 เหรียญ”
“งั้นก็มำที่เกำหลีใต้สักครั้งสิ ฉันจะจัดมื้อใหญ่ให้ 200,000
วอน”
แน่นอน เงิน 200,000 วอนกับ 200,000 เหรียญนั้นแตกต่ำง
กัน แอนนำกัดฟันของเธอด้วยควำมโกรธ “นำยคิดที่จะต่อสู้กับ
โพไซดอนจริงๆ เหรอ?”
“เธอเห็นแล้วหนิด้วยกำรหยั่งรู้ ดังนั้นเธอก็น่ำจะรู้”
“เรื่องนั้น…”
แน่นอน ผมรู้ว่ำเธอไม่รู้อนำคต กำรหยั่งรู้ของเธอไม่อำจ
มองเห็นอนำคตที่เกี่ยวข้องกับผมได้

ผมสัมผัสถึงเธอได้เบำๆ และเสริมด้วยเสียงเล็กๆ “บำงทีครำว
นี้อำจจะสนุกดีก็ได้ ถ้ำเธอจะไปในอนำคตที่เธออ่ำนไม่ออก”
ผมมองหัวที่สั่นเบำๆ ของแอนนำและรู้สึกถึงชัยชนะแปลกๆ…
ผมไม่รู้ว่ำท ำไมผมถึงต้องกำรรังแกคนๆ นี้ทุกครั้งที่ผมพบเธอ
“ฉันหวังว่ำนำยจะไม่ตำยอย่ำงหมำข้ำงถนนนะ”
“ถ้ำเธอต้องกำรแบบนั้นจริงๆ งั้นก็บอกให้แอสกำร์ดเพิ่มควำม
เป็นไปได้สิ”
หลังจำกจบบทสนทนำ ผมก็มองไปยังยูจงฮยอค เขำยังคงจ้อง
ไปยังแอนนำและดูเหมือนจะเหวี่ยงดำบออกไปได้ทุกเมื่อ
ช่วงเวลำที่ผมก ำลังจะเปิดใช้งำนจุดนัดพบระหว่ำงวัน ยูจงฮ
ยอคก็ส่งข้อควำมมำหำผมก่อนโดยไม่คำดคิด
– คอของผู้หญิงคนนั้นเป็นของฉัน ไม่ว่ำจะเกิดอะไรขึ้น
– เอำตำมนำยว่ำเลย

แน่นอน ในเวลำนั้นผมก็ไม่ได้คิดที่จะหยุดมัน อย่ำงไรก็ตำม
อย่ำงน้อยจนกว่ำจะถึงตอนนั้น แอนนำคือคนที่พวกเรำต้องกำร
ไดโอไนซัสยกมือขึ้น [แล้วข้ำต้องท ำยังไง?]
“ไม่ต้องท ำอะไรทั้งนั้น”
[อะไรนะ?]
ผมผละจำกไดโอไนซัสและมองไปยังทหำรยักษำ
พลูโตก ำลังยกร่ำงของเขำขึ้นในทะเล ผมถำมเขำในขณะที่พยัก
หน้ำให้กับยูจงฮยอค “นำยจะรับคนสักสองคนขึ้นไปหน่อยได้
ไหม?”
[แค่คนเดียวก็แย่แล้ว และนำยจะให้ฉันสองคนเลยเหรอ?]
“นำยท ำได้ไหม?”
[…นำยจะสนใจด้วยเหรอถ้ำฉันบอกว่ำไม่?]
***

เมื่อกลุ่มดำวระดับเทวะสองคนปะทะกัน เสียงที่แท้จริงของ
กลุ่มดำวก็ดังมำจำกท้องฟ้ำ พวกเขำหยุดต่อสู้และแสดงควำม
คิดเห็นเกี่ยวกับสถำนกำรณ์ปัจจุบันแทนที่จะชี้อำวุธใส่กัน
[ข้ำไม่คิดเลยว่ำฮำเดสจะปรำกฏตัวที่นี่…]
[พวกเรำจะหยุดพวกเขำได้ยังไง? อำเธน่ำ ไม่ใช่ว่ำเจ้ำเคยชนะ
ลุงโพไซดอนมำก่อนเหรอ?]
[มันไม่ใช่เรื่องแบบนั้นอีกแล้วหนิ? ข้ำเพิ่งปลูกต้นมะกอกไป…
ข้ำจะเอำชนะระดับเทวะได้ยังไง?]
[ข้ำไม่รู้ว่ำบัลลังก์สำยฟ้ำหรือพระแม่ธรณีจะปรำกฏตัวไหม…]
กำรแสดงออกของสิบสองเทพมืดมนลง บัลลังก์สำยฟ้ำละเลย
งำนของเนบิวลำหลังจำกเข้ำสู่สถำนกำรณ์ระดับสูง ในขณะที่
พระแม่ธรณีเกลียดชังโอลิมปัสและไม่น่ำจะเข้ำมำยุ่งเกี่ยวกับ
เหตุกำรณ์นี้
[เฮอร์เมส แล้วกำรใช้มหำเรื่องรำวของโอลิมปัสล่ะ?]

[พวกเขำคือหัวหน้ำผู้บรรยำยมหำเรื่องรำวของพวกเรำ เจ้ำคิด
ว่ำมันจะได้ผลเหรอ?]
[…นั่นก็จริง]
มันมีแต่ควำมเห็น ไม่มีทำงออกเลย
ลีซอลฮวำสังเกตบทสนทนำระหว่ำงกลุ่มดำวและกระซิบเข้ำไป
ในหูของลีฮุนซึง”…ฉันคิดว่ำกลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำจะยิ่งใหญ่
แต่พวกเขำธรรมดำกว่ำที่ฉันคิดซะอีก”
“ใช่”
“งั้นพวกเรำควรท ำยังไงดี? ถ้ำกลุ่มดำวเป็นแบบนี้…”
มันไม่มีควำมมั่นใจในเสียงของลีซอลฮวำ ในระหว่ำงนี้ บริษัท
ของคิมทกจำได้พยำยำมอย่ำงหนักมำ มันเป็นเรื่องปกติที่จะ
มั่นใจขึ้นหลังจำกกำรฝึกฝนและกำรพัฒนำ อย่ำงไรก็ตำม
ในตอนนี้พวกเขำไม่ได้ก ำลังต่อกรกับกลุ่มดำวระดับยิ่งใหญ่หรือ
กลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำ เรื่องรำวที่พวกเขำสร้ำงขึ้นมำไม่อำจ
เทียบได้กับนิ้วเท้ำของสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ขนำดนี้

ชินยูซองพึมพ ำด้วยเสียงเล็กๆ “แม้แต่ลุงดวงอำทิตย์เมื่อตอน
นั้นก็คงจะสู้ไม่ไหว…”
สุริยะได้หลับตำทั้งสองข้ำงและเฝ้ำมองภำพผ่ำนดวงตำที่สำม
บนหน้ำผำกของเขำ แม้แต่สุริยะ เทพสุริยันที่แข็งแกร่งที่สุดก็
ยังนิ่งเงียบโดยไม่ขัดจังหวะ เขำเองก็ไม่สำมำรถเผชิญหน้ำกับ
กลุ่มดำวระดับเทวะได้
คลื่นแพร่กระจำยออกไป กำรปะทะกันระหว่ำงโพไซดอนและ
ฮำเดสเกิดขึ้นบ่อยขึ้น และรอยร้ำวก็กระจำยไปทั่วท้องฟ้ำ มิติ
ยุบตัวลงจำกกำรปะทะ นอกจำกนี้ มันยังมีเรื่องที่รุนแรงมำกยิ่ง
กว่ำ…
[ลุงฮำเดสจะแพ้]
[มันช่วยไม่ได้ เวทีนี้คือ ‘ทะเล’]
กำรแสดงออกที่ซับซ้อนปรำกฏขึ้นบนใบหน้ำของสิบสองเทพ
โพไซดอนหรือฮำเดส ไม่ว่ำใครจะชนะ โอลิมปัสก็ตกลงสู่ควำม
วุ่นวำย

ในเวลำนั้นสุริยะก็พูดออกมำ [บำงสิ่งก ำลังจะมำ]
มันมีคนบุกเข้ำไปในพื้นที่กว้ำงและใกล้เข้ำมำทำงนี้อย่ำง
รวดเร็ว มันเป็นทหำรยักษำที่ท ำขึ้นจำกผิวหนังของมังกรด ำ
ลีกิลยังตะโกนออกมำ “พี่ทกจำ!”
มันมีเสียงลมอันรุนแรง และทหำรยักษำก็หยุดลง คิมทกจำโผล่
ออกมำจำกภำยในพลูโต “ทุกๆ คน ฉันจะอธิบำยให้ฟัง
คร่ำวๆ”
คิมทกจำมองไปยังกลุ่มดำวและอวตำรอย่ำงช้ำๆ “ฉันก ำลังจะ
สร้ำงคบเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ด้วยเหตุนั้น ฉันจึงต้องกำรควำม
ช่วยเหลือของพวกนำย”
ทันใดนั้น สิบสองเทพก็เหลือบมองหน้ำกัน เสียงที่แท้จริง
ระเบิดออกมำ
[กำรถ่ำยทอดคบเพลิงศักดิ์สิทธิ์!]
[จริงสิ ท ำไมข้ำถึงไม่คิดถึงเรื่องนั้น?]

เสียงพูดดังออกมำจนกระทั่งคิมทกจำพูดออกมำอีกครั้ง “สิบ
สองเทพ ได้โปรดอย่ำท ำอะไรทั้งนั้น”
[อะไรนะ? เจ้ำหมำยควำมว่ำยังไง?]
“พวกนำยเป็นคนของโอลิมปัสและไม่มีทำงต่อต้ำนมหำ
เรื่องรำวของโพไซดอนได้ ถ้ำพวกนำยมีส่วนร่วมในคบเพลิง
มันจะเป็นกำรต่อต้ำนได้”
ค ำพูดของคิมทกจำเป็นควำมจริง และกลุ่มดำวบำงส่วนก็พยัก
หน้ำ อย่ำงไรก็ตำม มันก็ไม่ใช่ทุกคน
[ถ้ำพวกเรำไม่ช่วย มันจะจุดคบเพลิงศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง?]
ในตอนแรก คบเพลิงศักดิ์สิทธิ์คือแสงที่มำจำกดวงอำทิตย์ เพื่อ
เริ่มต้นคบเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ควำมช่วยเหลือของดวงอำทิตย์เป็น
สิ่งจ ำเป็น
จำกนั้นสุริยะก็ยืนขึ้นอย่ำงเงียบๆ คิมทกจำมองไปที่เขำ “สุริยะ
ก็นั่งลงด้วย”

สุริยะนั่งลงอีกครั้ง
[เจ้ำจะสร้ำงคบเพลิงศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไงถ้ำไม่มีดวงอำทิตย์?]
“ไฟศักดิ์สิทธิ์เป็นเรื่องเกี่ยวกับกำรล้ำงบำป มันไม่ได้ถูกจุดขึ้น
โดยดวงอำทิตย์เท่ำนั้น”
[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ยักไหล่]
เมื่อมองย้อนกลับไป ร่ำงกำยของจำงฮีวอนก็ถูกจับไว้อย่ำงแน่น
หนำโดยลีฮุนซึงที่ใช้กำรแปลงร่ำงโลหะ แก้มของลีฮุนซึงเป็นสี
แดง แม้ว่ำมันจะไม่ทรำบแน่ชัดว่ำมันเป็นเพรำะควำมเขินหรือ
เพลิงจำกระเบิดเพลิงอเวจี
“ร้อนมำกกกกกก!”
“ฉันขอโทษ ช่วยทนไว้อีกสักหน่อย”
สุริยะพยักหน้ำให้กับภำพตรงหน้ำ [เปลวเพลิงแห่งเอเด็นเพียง
พอที่จะแทนที่ควำมร้อนของดวงอำทิตย์ อย่ำงไรก็ตำม เพลิงที่

เกิดขึ้นจำกกำรล้ำงบำปก็ยำกที่จะทะลวงฝ่ำคลื่นของโพไซ
ดอน]
“ฉันรู้ ดังนั้นมันจึงได้เวลำแล้วที่นำยจะต้องออกหน้ำ”
สุริยะลุกขึ้นจำกจุดที่เขำก ำลังนั่งอยู่ [น่ำสนใจ]
***
ผมต้องกำรเวลำมำกกว่ำนี้ก่อนที่ลีฮุนซึนจะร้อนขึ้นพอจำก
เปลวเพลิง ดังนั้นผมจึงนั่งลงบนไหล่ของทหำรยักษำและให้
ค ำแนะน ำกับสมำชิกกลุ่ม จำกนั้นผมก็มองไปรอบๆ และเห็น
ฮันซูยองก ำลังนั่งห้อยขำพร้อมกับดูดอมยิ้ม
ผมดุฮันซูยอง “อร่อยไหม?”
“แปลก ฉันเพิ่งอยำกของหวำนมำเมื่อครู่นี้ นำยอยำกกินด้วย
ไหม?”
ฮันซูยองไม่รอให้ผมตอบและผลักอมยิ้มที่เธอก ำลังถืออยู่เข้ำมำ
ในปำกของผม

มันมีรสมะนำว ผมกินมัน และฮันซูยองก็มองมำที่ผมอย่ำง
เงียบๆ”ยังไงก็เถอะ อันนั้นฉันก ำลังกินอยู่”
“แล้วไง?”
“…นำยนี่ไม่สนุกเอำซะเลย”
ฮันซูยองเลื่อนตัวลงมำจำกไหล่ของทหำรยักษำและตกลงมำ
บนฝ่ำมือของมัน ผมมองไปรอบๆ และทุกๆ คนก็มีอมยิ้มอยู่ใน
ปำกของพวกเขำ แม้แต่ยูจงฮยอคก็ตำม
ลีซอลฮวำกล่ำว “ซูยองแจกพวกมัน ฉันได้ยินมำว่ำมันมีผล
ช่วยผ่อนคลำย”
นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขำต่ำงก็กินมัน ผมพยักหน้ำด้วยท่ำทำง
มั่นใจ และลีซอลฮวำก็ถำม “พวกเรำจะชนะได้ไหม?”
ผมเงยหน้ำขึ้นและมองไปยังลีซอลฮวำอย่ำงช้ำๆ ลีซอลฮวำเอง
ก็ก ำลังมองกลับมำ ผมยิ้มออกไปเท่ำนั้นเพรำะผมไม่มีค ำตอบ
ชนะหรือแพ้ ผมไม่รู้ว่ำมันจะเป็นแบบไหน เพียงแค่…

“มันไม่มีใครตำย”
ในท้ำยที่สุด ดำบเหล็กก็ร้อนขึ้นด้วยเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ และ
‘คบเพลิง’ ก็ถูกถือไว้ในมือของพลูโต
ผมอ้ำปำกในขณะที่พูดผ่ำนพลูโต
[ทุกคน มำรวมตัวกัน]
ทีละคนๆ สมำชิกปำร์ตี้ที่กระจัดกระจำยมำรวมตัวกัน เหล่ำคน
ที่เกิดในสถำนที่ที่แตกต่ำงกันและมีมุมมองที่แตกต่ำงกันมำ
รวมตัวกัน ดังนั้นพวกเขำจึงได้กลำยเป็นกลุ่มดำวของมนุษย์
[มหำเรื่องรำว ‘วสันต์แห่งโลกปีศำจ’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว!]
ผู้บรรยำยทั้งหมดของบริษัทของคิมทกจำได้เริ่มต้นเรื่องรำว
ของพวกเขำ
「มันคือเรื่องรำวที่มีต้นก ำเนิดจำกผู้อ่ำน」
「ชำยที่แข็งแกร่งและโดดเดี่ยวที่สุดในโลกถือดำบของเขำ
」

「ดำบเหล็กเจำะทะลวงเพลิงนรกและทะยำนขึ้นสู่ผืนฟ้ำ
กว้ำงไกล」
ประวัติศำสตร์ที่พวกเรำสะสมมำก ำลังมำรวมตัวกันที่เพลิงของ
คบเพลิงศักดิ์สิทธิ์ เรื่องรำวของพวกเรำคือมหำเรื่องรำวจำก
ภำยนอกโอลิมปัส ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่โพไซดอนจะไม่ถูก
ท ำร้ำยด้วยพลังนี้
จำกระยะไกล โพไซดอนสังเกตเห็นข้อควำมและมองมำทำงนี้
เขำหัวเรำะและปกคลุมอำกำศด้วยคลื่น รำวกับบำเรีย เขำ
มั่นใจว่ำบำเรียที่สร้ำงขึ้นจำกพลังของกลุ่มดำวระดับเทวะจะไม่
อำจทะลวงผ่ำนได้
มันเป็นไปได้ที่จะรู้เพียงแค่ได้เผชิญหน้ำกับเขำ บริษัทของคิ
มทกจำไม่อำจทะลวงผ่ำนบำเรียได้ด้วยพลังในปัจจุบันของ
พวกเรำ พวกเรำต้องกำรพลังมำกกว่ำนี้และควำมเร็วที่มำก
ยิ่งขึ้น แรงผลักดันอันทรงพลังพอที่จะทะลวงผ่ำนก ำแพงนั้น

ในที่สุด มันก็มีผู้ช่วยคนหนึ่งที่ได้มอบแรงผลักดันนั้นให้กับพวก
เรำ
[มหำเรื่องรำว ‘วสันต์แห่งโลกปีศำจ’ ได้ขยำยออกไป]
เสียงแตรของรถไฟดังออกมำ
[กำรแปลงสภำพเวทีบังเกิดขึ้น!]
「ดังนั้น ดวงตะวันอันเจิดจ้ำจึงได้ส่องสว่ำงเส้นทำงของพวก
เขำ」
รถไฟที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นศัตรูของพวกเรำก ำลังแล่นผ่ำนท้องฟ้ำ
มำรับพวกเรำ รถไฟสุริยันที่เปล่งออร่ำสีทองเจิดจ้ำ และ
สมำชิกปำร์ตี้ก็เงยหน้ำขึ้นมองด้วยดวงตำปิติยินดี
มันเป็นไปได้ ถ้ำมันเป็นแบบนี้ มันก็เป็นไปได้อย่ำงชัดเจน
“ไปกันเถอะ บริษัทของคิมทกจำ”
(จบตอน)