มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 340 – เส้นทางที่ไม่ใช่เส้นทาง (2)

ความคิดทุกประเภทผ่านเข้ามาในหัวของผม
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่นไหวอย่างรุนแรง]
มันมีประตูอยู่สองบานและดูเหมือนมีคนก าลังกระซิบกับผม ผม
สามารถเข้าไปได้แค่บานเดียวเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ถ้าผม
เลือกอันใดอันหนึ่ง ผมก็ต้องละทิ้งอีกอันไป ผมไม่อาจท าแบบ
นั้นได้
“ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น”
“…อืม”
“ถ้าเจ้าช้า เจ้าจะไม่สามารถช่วยใครได้เลย”
“รอแป๊ปนึงนะ”

ในวิสัยทัศน์อันวิงเวียนของผม ทางเดินเข้าสู่ห้องทั้งสอง
สามารถมองเห็นได้ ค าพูดของผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากโผล่
ขึ้นมาในหัวของผม
– ไม่มีอะไรเลย มันเป็นแค่เส้นทางที่ถูกขวางไว้
จุดสิ้นสุดของทางเดินมืดสลัว ดังนั้นผมจึงไม่เห็นอะไรเลย แต่
ทุกคนก็รู้ว่ามันไม่มีสิ่งใดอยู่ที่ปลายทางเดินนั้น ตั้งแต่แรก
ทางเดินนั้นไม่มีอะไรอยู่แล้ว
「คิมทกจาคิด: เป็นไปไม่ได้」
ใจเย็นไว้ มันต้องมีวิธี ผมมาถึงจุดนี้และในตอนนี้ผมก็ต้องเลือก
ระหว่างคนสองคนเหรอ? ใครที่ควรจะมีชีวิตอยู่และใครที่ควร
จะตาย? ผมไม่อาจท าแบบนั้นได้
[ก าแพงที่สี่ก าลังมองมาที่คุณ]
「แต่ นาย ได้ เลือก ไป แล้ว」

ในเวลานั้นเอง ภาพของสถานการณ์แรกก็โผล่ขึ้นมาในหัวของ
ผม รถไฟใต้ดินสั่น ภาพของผู้คนที่ตาย บางทีผมอาจจะช่วย
ทุกคนไว้ได้
「ดัง นั้น คราว นี้ นาย ก็ต้อง เลือก เหมือน กัน」
…แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว
「มัน แตก ต่าง อะไร?」
แทนที่จะตอบกลับไปยังก าแพงที่สี่ ผมถามไอลีน “เหลือเวลา
อีกเท่าไร?”
“ประมาณ 20 นาที… ฝั่งของลีซูคยองวิกฤตกว่า หลังจาก
นั้น…”
20 นาที่ มันสั้น แต่ก็มีเวลาเพียงพอที่จะลอง มันเร็วเกินไปที่จะ
ยอมแพ้
“ถ้ามีของเหลวดาราอีก เธอจะช่วยคนทั้งสองไว้ได้ไหม?”
“…มีความเป็นไปได้ไม่มาก”

ผมดึงคางคกเก่าไปใหม่ออกมาในทันที่ คางคกร้องออกมา
– มอบบ้านหลังเก่าให้กับข้าและข้าจะมอบบ้านหลังใหม่ให้กับ
เจ้า
ผมชี้ไปที่ขวดน้ าทิพย์ครึ่งขวดแล้วถามว่า
“นายช่วยเปลี่ยนมันเป็นของใหม่ได้ไหม?”
จากนั้นคางคกเก่าไปใหม่ก็ส่ายหัวของมัน
– มันไม่เก่าหรือใหม่
“ฉันกินไปครึ่งหนึ่งแล้ว ดังนั้นมันต้องเป็นของเก่า ฉันจะมอบ
ไอเท็มอื่นให้อีกถ้านายเติมมันให้เต็ม…”
– การเปลี่ยนแปลง… ข้าช่วยเจ้าไม่ได้
ตามที่คาดไว้ กลอุบายดังกล่าวเป็นไปไม่ได้กับของเหลวดารา
ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นไปได้เฉยๆ
– เหนื่อยแล้ว อย่าเรียกข้า

บางทีมันอาจจะเหนื่อยจากการกลืนทหารยักษาเมื่อก่อนหน้านี้
คางคกเก่าไปใหม่ผล็อยหลับไป
ผมเก็บมันไปและตัดสินใจจะลองวิธีที่สอง หากมันไม่สามารถ
เพิ่มจ านวนของมันได้ ผมก็ต้องหาอันใหม่
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ …]
[การใช้ข้อความถูกยกเลิก]
[ฟังก์ชั่นข้อความถูกปิดใช้งานอยู่เนื่องจากการตรวจสอบและ
แก้ไขสถานการณ์บางอย่าง]
…อะไรนะ?
[สถานการณ์ที่ก าลังตรวจสอบคือสถานการณ์ที่ 60]
มันเป็นสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดที่ผมไม่ได้คิดถึง ผมไม่คิดว่าผล
ที่ตามมาจากสถานการณ์ที่ 60 จะมาถึงจุดๆ นี้…
ผมต้องการการช่วยเหลือของกลุ่มดาวอื่นเพื่อได้ของเหลวดารา
อันใหม่

“จางฮายัง!”
กับเสียงร้องของผม สายตาของไอลีนขยับไปยังอีกที่ สถานที่ที่
จางฮายังอยู่คือห้องพยาบาลของยูซานอา ในทันทีที่ผมไปยืน
บนธรณีประตูของห้องพยาบาลที่มีไฟฉุกเฉินสว่างอยู่ ผมก็รู้สึก
เย็นยะเยือกขึ้นมา
“นายไม่อาจเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตได้!” มีคนตะโกนใส่ผม
เศษชิ้นส่วนของเรื่องราวกระจัดกระจายออกมาจากยูซานอาที่
ลอยอยู่ในอากาศ ผมพยายามไม่สนใจมันและหันไปหาจางฮา
ยัง จางฮายังก าลังหลับอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง”จางฮายัง! ตื่น!
เร็วเข้า!”
“เดี๋ยวก่อน! เขาเองก็อยู่ในภาวะวิกฤติ!”
เจ้าหน้าแพทย์พุ่งเข้ามาและดึงผมออกไป จางฮายังมีแพ็ค
เรื่องราวจ านวนมากแทรกอยู่ในตัวเขา และผ้าพันแผลก็ถูกพัน
ไว้รอบๆ ร่างกายของเขา เขาบาดเจ็บสาหัสในสงครามผู้หวน
คืน อย่างไรก็ตาม ผมก็ต้องการสกิลของจางฮายัง

[ก าแพงไร้นามก าลังมองมาที่คุณ]
[ก าแพงที่สี่ก าลังเผชิญกับก าแพงไร้นาม]
ประกายแสงพุ่งออกมาในขณะที่ผมรู้สึกถึงการจ้องมองของ
ก าแพง มันเป็นความหนาวเหน็บที่ไม่รู้สึกถึงความร่วมมือเลย
…มันจะเป็นอย่างนี้เหรอ? ผมเปิดบุ๊คมาร์ค สุดท้ายแล้ว ก าแพง
ไร้นามก็เป็นสกิลเช่นกัน ผมยังไม่มีความเข้าใจต่อจางฮายังนัก
และต้องการโชคสักหน่อย แต่…
ผมเริ่มมองหาชื่อของจางฮายังในบุ๊คมาร์ค บางทีมันอาจจะรู้สึก
ไม่สบายใจเนื่องจากการกระท าของผม ก าแพงไร้นามเตือน
[ก าแพงไร้นามกล่าวว่า: เจ้าไม่ใช่เจ้านายของข้า อย่าท าอะไรที่
ไม่จ าเป็น]
“ฉันต้องการความช่วยเหลือจากนาย” ผมบอกไปตามตรง มัน
เป็นเรื่องเร่งด่วน “ถ้านายไม่ช่วยฉัน ฉันก็จะปลุกเจ้านายของ
นาย”

ก าแพงไร้นามเงียบไปสักพัก มันเป็นความเงียบที่แสดงให้เห็น
ว่าก าลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ครู่ต่อมา ข้อความหนึ่งจากกลับ
แพงก็ตอบกลับมา
[ก าแพงไร้นามกล่าวว่า: …ข้าจะช่วยเจ้า]
ในขณะเดียวกัน มันก็มีมิติเอกเทศถูกสร้างขึ้นรอบๆ ตัวผม มัน
เป็นมิติที่ชวนให้นึกถึงการกักกันที่มิโนซอฟต์เมื่อนานมาแล้ว
หน้าจอใหญ่ถูกสร้างขึ้นตรงหน้าของผมและมีแป้นพิมพ์ที่ดู
คุ้นเคยอยู่
บางทีจางฮายังอาจจะได้ฟังเรื่องราวของกลุ่มดาวจ านวนนับไม่
ถ้วนผ่านก าแพงเล็กๆ นี้ จางฮายังฟังเรื่องราวที่เขียนขึ้นบน
ก าแพงนี้ราวกับกราฟฟิตี้และ…
[ก าแพงไร้นามกล่าวว่า: ท าให้ดี]
…ผมไม่มีอะไรจะพูด ผมมองลงไปยังจางฮายังที่ก าลังหลับอยู่
สักพักก่อนที่จะหันหน้าไป
ก่อนอื่นเลย สิ่งที่ส าคัญคือจะต้องปิดไฟฉุกเฉิน

[‘ก าแพงไร้นาม’ ได้ให้สิทธิ์กับคุณชั่วคราว]
[ป้อนปลายทางเพื่อส่งข้อความ]
กลุ่มดาวแรกคือไดโอไนซัส
[ไม่สามารถส่งข้อความถึงกลุ่มดาวได้]
[ปัจจุบันการสื่อสารทั้งหมดกับเนบิวลาโอลิมปัสเป็นอัมพาต]
ผมเจออุปสรรคตั้งแต่ต้น ผมเปลี่ยนผู้รับข้อความอย่างรวดเร็ว
จากนั้นค าตอบก็ถูกส่งกลับมาในทันที่
– เจ้าต้องการโสมเพิ่มเหรอ? ข้าขอโทษ แต่… ข้าให้ทั้งหมดที่มี
ไปแล้ว
ค าตอบมาจากสุริยะ สถานการณ์ตรงนี้ก็ไม่ได้ง่ายเหมือนกัน
– มันยากไหมที่จะขอเพิ่มจากเนบิวลา?
– ข้าถอนตัวออกจากพระเวทและสูญเสียสิทธิ์ในการผลิตโสม
แล้ว

– ไดโอไนซัสอยู่ข้างๆ นายไหม?
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ค าตอบจากสุริยะก็ปรากฏขึ้น
– เมื่อเร็วๆ นี้ โอลิมปัสได้ประสบการเรื่องราวแห่งความอด
อยากและการผลิตน้ าทิพย์ก็ถูกตัดขาด มันไม่มีเหลือให้เจ้าแล้ว
– เข้าใจแล้ว ขอบคุณมาก
– ข้าขอโทษ ข้าช่วยไม่ได้จริงๆ
– ไม่เป็นไร
มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะขออะไรเพิ่มเติมอีกในเมื่อผมได้รับความ
ช่วยเหลือจากสุริยะในกิแกนโทมาเคียมาแล้ว
ผมคิดถึงของเหลวดาราหลายชนิดที่ปรากฏขึ้นในหนทางเอา
ชีวิตรอด อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีอันไหนสามารถแทนที่น้ าทิพย์
และโสมได้ในตอนนี้
ผมเม้มปากอย่างสิ้นท่า ถ้ารักษาไม่ได้ งั้นผมก็ต้องหาทางอื่น
[ส่งข้อความถึงกลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์อันมืดมิด’]

เนื่องจากเพอร์เซโฟนีและฮาเดสไม่ได้เป็นสมาชิกของโอลิมปัส
มันก็เป็นไปได้ที่จะสื่อสารกับพวกเขาผ่านทางก าแพงไร้นาม
ผมไม่อยากจะใช้วิธีนี้ แต่มันก็ไม่มีเวลาแล้ว
อย่างไรก็ตาม ค าตอบที่กลับมาจากเพอร์เซโฟนีก็ไม่ค่อยดีนัก
– ลูกชาย อย่างที่เจ้ารู้ ตัวตนที่ไร้สติผ่านการไหลของห้วง
ความคิดคืออะไร ดวงวิญญาณทั้งหมดของโลกนี้จะไปยัง
ยมโลก แต่นั่นก็เป็นกรณีที่จิตวิญญาณยังคงอยู่
– …อย่างที่คาดไว้ มันเป็นเช่นนี้
จริงๆ แล้วผมก็พอคิดไว้บ้างแล้ว การไหลของสติเป็น
ปรากฏการณ์ที่เรื่องราวของดวงวิญญาณแตกสลาย
วิญญาณที่ทุกข์ทรมานจากโรคนี้จะไม่ไปยังยมโลก แน่นอนว่า
มันไม่ได้ไปสักที่ มันจะจบลงตรงนี้ เฉกเช่นทุกๆ คนที่เดินบน
เส้นทางผิดๆ และหายไปตลอดกาล
เพอร์เซโฟนีพูดต่อ

– ลูกชาย
– มันเป็นสถานการณ์ที่การสืบทอดยังไม่ได้รับการยอมรับอย่าง
เหมาะสม อย่าเพิ่งเรียกฉันแบบนั้นเลย
ผมตอบกลับอย่างรวดเร็วก่อนที่จะตัดการเชื่อมต่อ ผมเปิด
สมาร์ทโฟนแล้วตามด้วยไฟล์หนทางเอาชีวิตรอด มันยังมีวิธีอยู่
มันจะต้องมี
[ก าแพงไร้นามกล่าวว่า: เจ้าท าหลายสิ่งหลายอย่างมากเกินไป
จนขัดต่อความเป็นไปได้]
…หุบปาก
[ก าแพงไร้นามกล่าวว่า: ความเป็นไปได้จะย้อนกลับมาหาเจ้า
มันคือกฎของโลกนี้]
“ฉันบอกให้หุบปาก”

ผมรีบอ่านหนทางเอาชีวิตรอด ผมพบว่ายูจงฮยอคก็เจอกับ
ความท้าทายที่คล้ายกันนี้อยู่หลายครั้งในหนทางเอาชีวิตรอด
ยกตัวอย่างเช่น รอบที่ 161 และรอบที่ 275
ในรอบเหล่านั้น ยูจงฮยอคตกอยู่ในสถานการณ์ที่เขาสามารถ
ช่วยสหายได้แค่หนึ่งในสองคน เมื่อเขาถูกบอกว่าเขาสามารถ
ช่วยได้แค่ลีซอลฮวาหรือลีจีฮเย ยูจงฮยอคก็ตอบกลับไป:
「”ฉันจะช่วยทั้งคู่”」
เช่นเดียวกันกับในรอบที่ 275 ลีฮุนซึงและชินยูซอง ใน
สถานการณ์นั้นมันช่วยได้แค่คนเดียว และยูจงฮยอคก็ประกาศ
ว่า
「”ฉันจะช่วยทั้งสองคนไว้”」
นี่คือค าตอบของยูจงฮยอค ดังนั้นยูจงฮยอคในรอบที่ 161 และ
275 จึงล้มเหลว เขาไม่สามารถช่วยใครไว้ได้เลย จากนั้นเขาก็
ตาย ทว่าทุกๆ ครั้ง ยูจงฮยอคก็จะเลือกแบบเดิม และผมก็คง
จะเลือกเหมือนกัน

มือขวาของผมที่ก าลังถือโทรศัพท์ไว้สั่นอย่างกระวนกระวายใน
ขณะที่ผมจับมันไว้แน่น
「แต่ คิม ทก จา ไม่ใช่ ยู จง ฮ ยอค」
ยูจงฮยอคสามารถเลือกได้เพราะเขาเป็นผู้เสื่อมถอย ผู้เสื่อม
ถอยแตกต่างจากผม การด ารงอยู่ที่สามารถท าซ้ าชีวิตได้เรื่อยๆ
ในทางกลับกัน ผมมีแค่ชีวิตเดียวเท่านั้น ดังนั้นชีวิตนี้จึงไม่
อนุญาตให้ผมท าพลาด
ถ้าผมท าพลาด บางคนจะต้องตาย ดังนั้นผมจึงไม่อาจผิดพลาด
ได้
ผมเดินมาถึงจุดนี้ได้พร้อมกับแบกรับความเสี่ยงของความ
เป็นไปได้ที่บิดเบี้ยวเมื่อถึงจุดนี้ ผมคิดว่าผมท าได้ดี
เบรียเรอัสบอกกับผม

– โชคชะตาที่แท้จริงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ หากเจ้าหลีกเลี่ยงมัน
ความเป็นไปได้จะเป็นต้องบิดเบี้ยว การบิดเบี้ยวของความ
เป็นไปได้จะต้องได้รับการแก้ไขโดยใครบางคน
ผมรู้ ผมรู้มันดี แต่ ผมก็ยังไม่พอใจ ท าไม?
「…จา」
ท าไม… ท าไมพวกเธอถึงควรเป็นคนที่แก้ไขมัน?
「ทกจา」
หนึ่งหยด สองหยด เสียงที่สัมผัสกับผมเป็นเหมือนกับหยดน้ า
ผ่านหินแกรนิตแข็ง
ผมมองไปข้างหลัง
「ทกจา ฉันสบายดี」
ผ่านผ้าม่านในห้องพยาบาลที่ยูซานอานอนอยู่ ชิ้นส่วน
เรื่องราวที่แตกสลายลอยออกมาและพูดกับผม

「ช่วยซูคยอง」
ไม่มีเสียงออกมาจากปากที่เปิดขึ้นครึ่งหนึ่งของผม แต่เธอก็
ตอบเหมือนกับว่าเธอได้ยินค าพูดของผม
「ฉันมีวิธีเอาตัวรอด ผมได้พบวิธีนั้นผ่านระบบของเฮอร์เมส
แล้ว」
[สกิลเฉพาะตัว ‘จับเท็จ LV.7’ ถูกเปิดใช้งาน]
[คุณยืนยันว่าข้อความดังกล่าวเป็นเท็จ]
“ยูซาน…”
「ทกจา」
มันไม่มีความหมายที่จะเรียกผม เสียงของยูซานอามั่นคงอย่าง
ไม่น่าเชื่อ วันหนึ่ง ผมจ าได้ถึงช่วงเวลาที่ผมได้ร่วมงานกับยู
ซานอา

ถึงกระนั้น ยูซานอาก็เหมือนเดิม ทุกครั้งที่เธอยืนยันว่าสิ่งที่เธอ
คิดถูกต้อง เธอจะไม่ยอมงอเลย ยูซานอาพูดด้วยน้ าเสียงที่สงบ
แต่ก็เข้มแข็ง มันเหมือนกับการปลอบลูกน้อยที่ก าลังตื่น
ตระหนก
「ทกจา ฟังฉันให้ดี โปรดใจเย็นและมีเหตุผล」
ท าไม? ค าพูดของยูซานอาดูคุ้นเคยมาก
「ฉันยังมีเวลาเหลือ อย่างไรก็ตาม ซูคยองจะไม่สามารถฟื้นฟู
ได้เลยถ้าเธอไม่ถูกช่วยในตอนนี้」
ท าไมผมถึงรู้สึกเหมือนกับก าลังนั่งอยู่ในรถไฟใต้ดิน และท าไม
มันถึงรู้สึกเหมือนกับว่ามือคู่นี้ที่ก าลังสั่นไม่ใช่ของผม
「มันเป็นเหมือนกับภารกิจของเกม ภารกิจที่สามารถเคลียร์
ได้อย่างถูกต้องถ้าพวกเราเดินไปตามเส้นทางที่เหมาะสม」
“…ยูซานอา”
「ทกจา มันถึงเวลาแล้วที่จะต้องท าภารกิจให้ถูกต้อง」

ผมเข้าใจค าพูดของยูซานอา บางทีผมอาจจะเข้าใจมันได้ดีกว่า
ใครในโลกนี้ อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่อาจเข้าใจถึงสิ่งที่ยูซานอา
ก าลังพูดอยู่ในตอนนี้ได้ บางทีผมอาจจะไม่เข้าใจไปตลอดชั่ว
ชีวิต หรือผมควรจะพูดว่าผมไม่กล้าเข้าใจมัน
[‘ก าแพงที่สี่’ เพิ่มความหนาของมัน]
เฉกเช่นยูซานอาที่ยืนขึ้นบนรถไฟใต้ดิน ผมยืนขึ้นและ
ประกาศ”ไอลีน”
ไอลีนสังเกตเห็นความตั้งใจและพยักหน้า เจ้าหน้าที่แพทย์ที่ยืน
อยู่ข้างๆ ยูซานพุ่งไปยังอีกฝั่งของห้อง ผมเองก็หันไปทางฝั่ง
ตรงข้ามของห้องอย่างช้าๆ เมื่อผมก้าวข้ามธรณีประตูไป ผมก็
อดมองย้อนกลับมาไม่ได้
「ไม่ต้องห่วง ฉันจะรออยู่ที่นี่」
เหนือม่าน ภาพเงาของยูซานอากระจัดกระจายไปมากแล้ว
บางที่ เหนือกว่านั้นไปมันอาจจะเป็นยูซานอาที่ผมไม่รู้จักแล้ว
เธออาจถูกฉีกขาดและกระจัดกระจายกลายเป็นสิ่งที่ไม่เป็นที่

รู้จักอีกต่อไป ผมอาจจะก าลังฟังเสียงของยูซานอาที่ได้หายไป
แล้ว
อย่างไรก็ตาม
“ยูซานอา ฉันไม่รู้ว่าเธอจะจ าได้ไหม แต่ฉันได้เลือกชีวิตของ
ผู้คนในสถานการณ์แรก”
ผมยังพูดต่อกับยูซานอาที่ผมจ าได้ “ฉันปล่อยให้คนที่ฉันคิดว่า
ควรอยู่รอดมาได้ ฉันคิดว่าฉันควรท ามันเพื่อให้ได้เห็นตอนจบ
ของโลกใบนี้”
「…ทกจา」
“อย่างไรก็ตาม ถ้านี่เป็นวิธีหนึ่งที่ฉันจะสามารถเห็นจุดจบของ
เรื่องราวนี้ได้ ฉันก็จะไม่ได้เห็นตอนจบ”
เพื่อที่จะช่วยชีวิตคนๆ หนึ่ง อีกคนต้องตาย
“หากมีทางเลือกในชีวิต มันก็เป็นเรื่องราวที่ไม่ดีตั้งแต่แรก
แล้ว”

กับค าตอบของผม ผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากอาจจะพูดแบบนี้:
มันคือเส้นทางที่ไม่ใช่เส้นทาง
[ก าแพงที่สี่ก าลังมองมาที่คุณ]
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่ทางเลือก มันมีแค่ทางเดียวเท่านั้นตั้งแต่
แรก
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังมองมายัง
ก าแพงที่สี่]
ผมไม่ใช่ยูจงฮยอค แต่เมื่อพูดถึงประเด็นนี้ ค าตอบของผมก็
เหมือนกับชายคนนั้น
“ฉันจะทุบเรื่องราวนั้น ดังนั้นยูซานอาจะไม่ตาย แม่ของฉันก็
ด้วย”
มันมีก าแพงตันปกคลุมอยู่ในความมืดตรงหน้าของผม มันเป็น
ก าแพงที่หนาและแข็งจนผมไม่อาจทุบตีได้ ผมค่อยๆ เอื้อมมือ
ไปหาก าแพงนั้นอย่างช้าๆ

(จบตอน)