มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 341 – เส้นทางที่ไม่ใช่เส้นทาง (3)

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ยูจงฮยอคและคนอื่นๆ ก็กลับมายังโลก
สิ่งแรกที่พวกเขาพบหลังจากผ่านประตูมิติมาอย่างปลอดภัยก็
คือประกายแสงที่ก าลังกะพริบรอบๆ ศูนย์กลางของเขต
อุตสาหกรรม ประกายแสงแห่งความเป็นไปได้ก าลังผ่าลงมา ณ
ใจกลางของโรงงานราวกับสายฟ้าฟาด
ลีจีฮเยสงสัย “…เกิดบ้าอะไรขึ้น?”
เธอถาม แต่ก็ไม่มีใครสามารถตอบได้อย่างถูกต้อง พวกเขาขึ้น
หลังมังกรคิเมร่าและมาถึงโรงงานในไม่ช้า สมาชิกปาร์ตี้
กระโดดข้ามก าแพง และวิ่งตรงไปยังห้องพยาบาล
จิ้งจอกบินโบกมือเมื่อเห็นคนที่ก าลังกรูกันเข้ามา “หืม พวก
นายกลับมาแล้วเหรอ?”
จางฮีวอนถาม “ทกจา… ไม่สิ ยูซานอาอยู่ไหน?”

“เขาอยู่ที่นั่น แต่ข้าคิดว่าพวกเจ้าก็ต้องได้รับการรักษา
เหมือนกันนะ…”
“พวกเราสบายดี รักษาแค่ฮุนซึงก็พอ”
“ด-เดี๋ยวก่อน! ผิวของฉันแค่―”
“หุบปากแล้วนอนลง”
หลังจากที่โยนลีฮุนซึงที่ถูกเผาลงไปยังเตียงพยาบาล จางฮีวอน
และคนอื่นๆ ก็มุ่งหน้าไปยังห้องพยาบาลของยูซานอา เห็นได้
ชัดว่าพวกเขาคิดว่าคิมทกจาคงจะมุ่งหน้าไปที่นั่นก่อน
“ทกจา! ซานอา!”
“เฮ้ ทุกคน! ถ้าพวกนายเพิ่งมา…!”
จากนั้นสมาชิกปาร์ตี้ก็ได้เผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่คาดคิดหลังจาก
มาถึง ฮันซูยองพึมพ า “นี่มันอะไรกัน?”

มันไม่มีใครอยู่ในห้องพยาบาลของยูซานอา นอกเหนือจาก
เจ้าหน้าที่แพทย์จ านวนเล็กน้อย ดวงวิญญาณของยูซานอา
ยังคงแหลกสลาย คิมทกจาไม่อาจมองเห็นได้เลย
ออร่าสีด าถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของฮันซูยอง “ฉันก าลัง
ถามพวกนายอยู่ นี่มันอะไรกัน?”
เจ้าหน้าที่แพทย์หวาดกลัวและพ่นทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้นออกมา
ตั้งแต่สงครามผู้หวนคืนไปจนถึงการกลับมาของคิมทกจา
“…ดังนั้นลีซูคยองจึงได้รับการรักษาก่อน บางทีในตอนนี้
ขั้นตอนสุดท้าย―”
ก่อนที่ค าพูดจะจบลง ฮันซูยองก็ขยับไปแล้ว มันเร็วมากจนไม่มี
ใครหยุดเธอได้ ฮันซูยองกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้ใกล้ๆ และคว้า
คอเสื้อของผู้ชายที่สูงกว่าตัวเธอ “นายมันระย า นายรู้ทุก
อย่าง?”
“…”
“ท าไมนายไม่พูดมันออกมา? ถ้านายรู้เรื่องนี้―”

“ถ้าฉันพูดออกไป เธอจะเปลี่ยนอะไรได้?”
เสียงอันเยือกเย็นของยูจงฮยอคดังก้องไปทั่วห้อง ปากของฮันซู
ยองสั่นไหว เธอจะเปลี่ยนอะไรได้ไหมถ้าเธอรู้ เธอไม่รู้ ฮันซูยอง
ไม่สามารถตอบค าถามได้
ยูจงฮยอคถามอีกครั้ง “ฉันถามว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้
ไหม?”
“ไอ้บ้าเอ้ย…!”
คราวนี้ยูจงฮยอคก็ไม่ยอม ช่วงเวลาที่ความกดดันรอบตัวคน
สองคนก าลังจะท าลายล้างสภาพแวดล้อม จางฮีวอนก็หยุด
พวกเขา “พอได้แล้วทั้งคู่! พวกนายไม่เห็นเหรอว่ายูซานอาก็
อยู่ที่นี่?”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ โมโห!]
ยูจงฮยอคสลัดมือของฮันซูยองและพูดกับเจ้าหน้าที่แพทย์ “คิ
มทกจาอยู่ไหน?”

ฮันซูยองหันไปหาเจ้าหน้าที่พร้อมกับค าถาม แทนที่จะตอบ
ค าถาม เจ้าหน้าที่แพทย์มองไปในทิศทางเดียวกันพร้อมๆ กัน
มันเป็นห้องที่มีการผ่าตัดของลีซูคยองอยู่
ฮันซูยองถาม “คิมทกจาอยู่ในห้องนั้นเหรอ?”
“ใช่แล้ว ไอลีนกล่าวว่าต้องการเขา…”
สมาชิกปาร์ตี้เดินเข้าหาประตูห้องผ่าตัดอย่างเงียบๆ เพื่อไม่ให้
ไปรบกวนการปฏิบัติการ ผ่านกระจกโปร่งใส ไอลีนและคิมทก
จาก าลังท าการผ่าตัดอยู่ในห้อง ขอบคุณแสงสว่างที่ท าให้การ
แสดงออกของคิมทกจาไม่สามารถมองเห็นได้ แต่เขาคงไม่ได้ดู
ดีแน่ๆ
มือของคิมทกจาสั่น และสายตาของเขาก็ลดระดับลงเล็กน้อย
มันเป็นชินยูซองที่พูดขึ้นมาก่อน “…สภาพของคุณลุงดูแปลก
ไปหน่อย”
***

เมื่อการผ่าตัดเริ่มขึ้น สิ่งแรกที่ไอลีนพูดก็คือ “เจ้าต้องมากับ
ข้า”
“…มันมีอะไรที่ฉันสามารถช่วยได้เหรอ?”
“ใช่”
เมื่อผมเข้ามาในห้อง ผมก็เห็นชิ้นส่วนที่แตกสลายของแม่ แม่
ของผมที่เอาชนะเหล่าผู้หวนคืนด้วยการอัญเชิญพังเบ็ก อยู่ใน
สภาพที่เรื่องราวทั้งหมดของเธอถูกท าลาย
「…ทกจา」
บางทีผมก็รู้สึกว่าผมได้ยินค าพูดเหล่านี้ บางทีมันอาจเป็น
เรื่องราวของแม่ของผม ผมคิดอย่างมั่นใจกับเธอ ‘ไม่ต้องห่วง
ผมไม่ได้เลือกใคร’
วิญญาณของแม่ผมจะต้องได้รับการฟื้นฟูโดยเร็วที่สุด ด้วยวิธี
นั้น ผมจะมีเวลาช่วงยูซานอา จากนี้ไป มันคือเวลาของไอลีน
“เจ้าหน้าที่ เริ่มจัดหาพลังเวทมนตร์”

ไอลีนดึงแปรงขนาดเล็กออกมาและเริ่มรวบรวมชิ้นส่วน
เรื่องราวที่ลอยอยู่ทีละอัน
การผ่าตัดนั้นง่ายมาก รวบรวมชิ้นส่วนของเรื่องราวที่กระจัด
กระจาย และรวมเข้าด้วยกันในบริบท
มันคือการกู้คืนความหมายของประโยคที่หายไป มันง่ายที่จะ
พูด แต่จ านวนผู้คนในหนทางเอาชีวิตรอดที่สามารถท าการ
ผ่าตัดใหญ่ประเภทนี้ได้สามารถนับได้ด้วยมือข้างเดียว
สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดในบรรดาพวกเขาคือ ไอลีน มาร์คเกอร์ฟิลด์
ผู้เชี่ยวชาญเรื่องราวที่อยู่ข้างๆ ผม
[เรื่องราว ‘คนซ่อมเรื่องราว’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว!]
「ทุกๆ ค าที่มาถึงปลายนิ้วของคุณได้ฟื้นฟูตัวเอง」
ปลายทางของเรื่องราวคือเศษเรื่องราวต่างๆ ทุกครั้งที่แปรง
ของไอลีนขยับ เรื่องราวที่แตกหักก็เริ่มตามมาทีละเรื่อง
ของเหลวของดาราที่ผมได้รับมาคือสิ่งที่ใช้ยึดเรื่องราวไว้
ด้วยกัน

[ไอเท็ม ‘โสม’ ใช้งานได้!]
[ไอเท็ม ‘น้ าทิพย์’ ใช้งานได้!]
เมื่อเวลาผ่านไป 40 นาทีในการผ่าตัด หน้าผากของไอลีนก็ถูก
ปกคลุมไปด้วยเหงื่อ ฉากการผ่าตัดของไอลีนเองก็เคยปรากฏ
ในหนทางเอาชีวิตรอด แต่นี่เป็นครั้งแรกของผมที่ได้เห็นมัน
และผมก็รู้สึกประทับใจเล็กน้อย
เมื่อเรื่องราวโดยรวมได้รับการซ่อมแซม ไอลีนก็จิบน้ า ผมถาม
ไอลีน”มันไม่เป็นไรเหรอถ้าชิ้นส่วนไม่ได้อยู่ในบริบท?”
ผมกังวลเมื่อเห็นว่าชิ้นส่วนเรื่องราวที่ไอลีนรวบรวมเข้าด้วยกัน
ไม่เรียบร้อย
ไอลีนเช็ดริมฝีปากของเธอเบาๆ “ไม่เป็นไร นี่คือสิ่งที่มนุษย์
เป็น”
แน่นอน ค าพูดของเธออาจเป็นจริง โดยทั่วไป มนุษย์ไม่ใช่
ตัวตนที่เรียบร้อย

อย่างไรก็ตาม ค าพูดของไอลีนก็ยังไม่จบ “อย่างไรก็ตาม มันมี
บางประโยคที่อาจร้ายแรงหากพวกมันไม่ได้ถูกรวบรวมอย่าง
ถูกต้อง ยกตัวอย่างเช่น ส่วนนี้”
ไอลีนชี้ไปที่วิญญาณของแม่ผม ไม่เหมือนกับพื้นที่ส่วนอื่นที่ถูก
ฟื้นฟูขึ้นมา หัวใจที่ยุบลงไปครึ่งหนึ่งของเธอยังไม่ท างาน”ใน
ความเป็นจริง การผ่าตัดของซูคยองช้าไปหน่อย ธีมของเธอ
ได้รับความเสียหายแล้ว”
“ธีม?”
เนื้อหาของหนทางเอาชีวิตรอดโผล่ขึ้นมาในหัวของผม
“เจ้าไม่รู้เหรอว่าดวงวิญญาณของทุกๆ คนประกอบขึ้นจาก
เรื่องราว?”
“ฉันก็เคยได้ยินมา”
มันเป็นเรื่องที่เพอร์เซโฟนีบอกผม ไอลีนพูดต่อ “ในทุกๆ ดวง
วิญญาณ มันมีธีมหลักแทรกอยู่ เรื่องราวที่ส าคัญที่สุดที่
ก่อให้เกิดแก่นแท้ของวิญญาณ”

ผมยังจ าได้ถึงการเอ่ยถึงมันในหนทางเอาชีวิตรอด
「ทุกๆ เรื่องราวมีธีม แม้แต่เรื่องราวที่ไม่มีธีม ธีมก็คือ ‘การ
ไม่มีธีม’」
“เฉพาะคนที่เข้าใจวิญญาณนี้ได้ดีที่สุดเท่านั้นที่สามารถ
สัมผัสธีมได้”
ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นเหตุผลที่เธอบอกให้ฉันเข้ามากับเธอก็
เป็นเพราะ…”
“ถูกต้อง” ไอลีนพยักหน้าและพูดต่อ “ธีมสามารถฟื้นฟูได้โดย
คนที่รู้จักดวงวิญญาณดีที่สุดเท่านั้น เจ้าต้องท าส่วนนี้ด้วย
ตัวเอง ข้าจะแบ่งปันเรื่องราวให้…”
ผมไม่ได้ยินค าพูดจบของไอลีน
[เรื่องราว ‘คนซ่อมเรื่องราว’ สถิตอยู่ที่ปลายมือของคุณ
ชั่วคราว]
ผมต้องท ามันเอง?

“เหลือเวลาอีกไม่มาก เจ้าต้องเริ่มแล้ว เจ้าหน้าที่แพทย์
เตรียมพร้อมที่จะจัดหาพลังเวทมนตร์!”
ผมจ้องไปที่ดวงวิญญาณของแม่ในขณะที่ถือแปรง แม่ของผม
นอนอยู่กับที่อย่างเงียบๆ พร้อมกับดวงตาที่ปิดลง เหมือนกับ
คนที่ถูกคลุมไว้ด้วยผ้าห่อศพ มันมีริ้วรอยและบาดแผลที่ผมไม่รู้
เธอมีขนคิ้วแข็งและแก้มแห้ง
ไอลีนกล่าว “คิดว่ามันเป็นหนังสือ ลองจินตนาการว่าเรื่องราว
ทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้าของเจ้ากลายเป็นหนังสือ”
ผมมองไปยังประโยคยากๆ ที่ก าลังลอยอยู่ตรงหน้าของผมและ
พยายามแสดงจินตนาการ เฉกเช่นที่ผมก าลังอ่านหนังสือที่ผม
อ่านในตอนเป็นเด็ก ผมหลับตาลงและยื่นมือออกมา
「”ใช่ ลูกต้องการอ่านหนังสือเล่มนั้นเหรอ?”」
ผมปัดชั้นฝุ่นและเปิดมันเพื่อดูหน้าแรกที่ช ารุดและแตกหัก ผม
ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งและเห็นเรื่องราวที่ก าลังลอยอยู่มารวมตัว
กันที่ปลายมือของผม

「”ทกจา”」
ประโยคต่อประโยค เศษชิ้นส่วนเริ่มพูดกับผม ผมขยับแปรง
ช้าๆ ผมคิดถึงแม่ ผมจ าแม่ได้ มันมีกลิ่นเหม็นอับในขณะที่
ค าพูดถูกยกขึ้นมาจากความทรงจ าเก่าๆ
「”ทกจา ตัวละครแบบไหนที่ลูกชอบที่สุด?”」
ผมจ าได้ หนังสือที่ผมอ่านกับแม่เป็นครั้งแรก ผมขยับแปรงโดย
ไม่รู้ตัว ประโยคที่ไหลล้นถูกเชื่อมโยงผ่านแปรงของผม
「”ลูกดูเหมือนจะไม่ชอบตอนจบ อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่ทุก
เรื่องราวที่จะจบลงอย่างมีความสุข”」
คนที่มอบเหตุผลในการชอบหนังสือให้กับผม ส าหรับบาปที่ผม
กระท า เธอถูกจ าคุก คนที่เขียนหนังสือเกี่ยวกับเรื่องราวของ
พวกเรา คนที่ผมอยากเจอ คนที่ผมไม่พอใจ เธอเป็นแม่ของผม
แต่ก็เป็นคนที่ห่างจากผมมากที่สุด
「”ทกจา”」

เลือดในห้องนั่งเล่นและความรู้สึกของมีดที่ตกลงมา ค าพูดของ
แม่
「”อ่านอีกครั้ง”」
เมื่อผมเสร็จสิ้น แปรงก็หยุดลง ถึงกระนั้น ธีมของแม่ก็ยังไม่
เสร็จสมบูรณ์
“ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น?”
เรื่องราวของแม่ที่ผมรู้จบลงตรงนี้
「”…บาป ถ้ามันคือบาป มันก็คือบาป”」
「”นักโทษทุกคนคิดแบบนี้เหรอ?”」
「”ตลกสิ้นดี ความยุติธรรมของโลกใบนี้”」
มันยังมีเศษเรื่องราวมากมายลอยอยู่รอบตัวผม แต่พวกมันก็
ไม่ได้คุยกับผมอีกต่อไป

ชิ้นส่วนที่มีบริบทที่ผมไม่รู้ ผมไม่ได้ยินพวกมัน และพวกมันก็
เป็นประโยคที่ไม่รู้จัก
ทันใดนั้นเอง ผมก็สับสนราวกับว่าผมถูกโยนลงไปกลางหนังสือ
เล่มแรกที่ผมอ่าน สิ่งเดียวที่ผมรู้เกี่ยวกับลีซูคยองคือลีซูคยอง
ในฐานะแม่ของผม
มือที่ถือแปรงสั่นสะท้าน อาการสั่นก าลังพูดในนามของผม ผม
ท าไม่ได้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมสามารถท าได้
ความเสียหายเอ่อล้นเข้าใส่ผมราวกับคลื่น ผมควรจะคุยกับเธอ
ให้มากกว่านี้ ผมควรจะบอกเธอให้มากกว่านี้
ผมควรแบ่งปันกับเธอให้มากกว่านี้
ความสูงของมือที่ถือแปรงค่อยๆ ลดลง เรื่องราวของแม่ร่วงลง
มาอีกครั้ง เรื่องราวที่ไม่รู้จักของแม่ก าลังลอยอยู่เหมือนพวกมัน
ก าลังเยาะเย้ยผม
「บางทีฉันอาจจะไม่ได้ตัวคนเดียว」

เมื่อผมมีความคิดนี้ขึ้นมา ผมก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่อยู่ด้านหลังของ
ผม บางคนที่ไม่ใช่ผมหรือไอลีนก าลังถือแปรงอยู่ และจ้องมอง
ไปในอากาศ
“นี่คือสิ่งที่เธอพูดกับฉัน”
มันมีหญิงวัยกลางคนที่สวมชุดสูทสวยๆ ทับชุดนักโทษสีฟ้า
มันคือโชยูนกานซึ่งมีพ่อมดคนแรกแห่งโชซอนเป็นผู้สนับสนุน
และมีผู้หญิงอีกคนที่ก าลังถือแปรงอยู่ข้างๆ เธอ
“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะคิดถึงวันเวลาที่พวกเราเข้า
แถวเพื่อทานขนมปัง” ลีบ๊กซุนที่ไปยังดินแดนแห่งสันติกับผม
หัวเราะออกมา
มันมีผู้พเนจรอีกหลายคนในห้อง พวกเขาแต่ละคนถือแปรงทา
ของเหลวดาราและเริ่มติดประโยค เรื่องราวที่ยากส าหรับผม
ไหลออกมาจากพวกเขาอย่างอิสระ ปริศนาที่พวกเขาเติมแต่ง
นั้นชัดเจน
ผู้พเนจรทั้งหมดก าลังพูดถึงลีซูคยอง

สายตาของผมพร่ามัว และผมก็พูดไม่ออกไปสักพัก ชีวิตของ
แม่ถูกวาดขึ้นตรงหน้าของผม มันมีหลายสิ่งที่ผมควรจะรู้แต่ก็
ไม่รู้ ถึงกระนั้น เหล่าผู้พเนจรก็ไม่ได้ท าให้ธีมเสร็จสมบูรณ์
ยังมีเศษชิ้นส่วนบางอันที่เหลืออยู่ และก าลังค้นหาเจ้าของ
จากนั้นก็มีคนจับมือของผม มือของผมที่ก าลังถือแปรง
เคลื่อนไหวอย่างอิสระและติดประโยคที่ผมไม่รู้ ในช่วงเวลาที่
ผมก าลังจะแสดงความสับสนออกมา เจ้าของมือนั้นก็พูดแทรก
ขึ้น
“คิมทกจา นายรู้ไหมว่านายไม่ใช่พระเจ้า”
ผมได้กลิ่นลูกอมมะนาวจากเสียงบ่น ฮันซูยองหยิบแปรงไปจาก
มือของผมด้วยท่าทางหงุดหงิด
“มันมีบางสิ่งในโลกที่นายไม่รู้ ไอ้งั่ง”
(จบตอน)