มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 343 – เส้นทางที่ไม่ใช่เส้นทาง (5)

การป้อนดวงวิญญาณของยูซานอาให้กับก าแพงที่สี่ วิธีนี้
เกิดขึ้นจากเหตุการณ์ในอดีตที่แม่ของผมถูกก าแพงที่สี่กิน ใน
เวลานั้น แม่ของผมได้ถูกก าแพงกินเข้าไปในขณะที่ร่าง
วิญญาณของเธอได้รับความเสียหาย และดวงวิญญาณส่วน
หนึ่งของเธอก็ถูกฟื้นฟูขึ้นมาเมื่อเธอถูกพ่นออกมาอีกครั้ง
นอกจากนี้ มันยังมี ‘ห้องสมุด’ ภายในก าแพงที่สี่ ดังนั้นมันจึง
คุ้มค่าที่จะลอง
「ไม่ เอา」
ก าแพงที่สี่อ่านความตั้งใจของผม แต่ก็ไม่ฟังผม ก าแพงที่สี่มอง
ไปยังยูซานอาที่กระจัดกระจายและตอบโต้อย่างดุเดือด
「ฉัน ไม่ อยาก กิน มัน」

“กิน” ความตกใจท าให้ร่างกายของผมสั่น อย่างไรก็ตาม ผมก็
ไม่ถอย “ถ้านายไม่กิน งั้นฉันจะปิดสกิล”
นี่เป็นภัยคุกคามสุดท้ายของผม ไม่ว่ายังไง ก าแพงที่สี่ก็เป็นส
กิล และผมก็สามารถปิดมันได้ตามต้องการ จากเหตุการณ์
เมื่อก่อนหน้านี้ ก าแพงที่สี่เกลียดมันจริงๆ ถ้าอย่างนั้นคราวนี้…
「ลอง สิ ถ้า นายท า ได้」
มันฟังดูเหมือนว่ามันแน่ใจว่าผมท าไม่ได้
「ถ้า นาย ปิด ผู้ หญิง คนนั้น จะ ไม่ รอด」
ผมกัดริมฝีปาก
「นอก จาก นี้ การ ปิด ฉัน จะท า ให้ กลุ่ม ดาว เห็น ข้อ มูล
ของ นาย」
[กลุ่มดาวจ านวนมากให้ความสนใจกับคุณ!]

[กลุ่มดาวบางส่วนก าลังสงสัยถึงการคงอยู่ของ ‘ก าแพง’ ที่คุณ
มีอยู่]
ก าแพงที่สี่ตระหนักดีว่าผมลังเลที่จะเปิดเผยข้อมูลของผม อันที่
จริง ผมไม่มีบาเรียทางจิตที่มีประโยชน์อื่นเลยนอกจากก าแพง
ที่สี่ ถ้ากลุ่มดาวระดับสูงจ้องมาที่ผมในเวลาที่ก าแพงหายไป
ผมก็คงไม่อาจท าอะไรได้เลย
ผมจ้องไปที่ก าแพงสักพัก “งั้นฉันจะท าลายมัน”
「อะไร?」
“ฉันจะพังก าแพงบางส่วนและบังคับให้นายกินเธอ”
เดิมทีก าแพงที่สี่ไม่ได้มีอยู่จริง อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ผมก็
สามารถทุบก าแพงได้ ผมก าหมัดและต่อยก าแพงด้านหน้าของ
ผมจนห้องทั้งห้องสั่นจากแรงกระแทก มันมีเสียงกรีดร้องสั้นๆ
และเสียงของผู้คนที่วิ่งออกไปข้างนอก
ผมเหวี่ยงก าปั้นอีกครั้ง ก าแพงยังคงไม่มีรอยขีดข่วน

「มัน เปล่า ประโยชน์」
“…”
「มัน รุน แรง เกินไป ที่ จะ ช่วย ยู ซาน อา」
ผมคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ อย่างที่ผมได้พูดไป ก าแพงที่สี่ไม่ได้มีอยู่
จริง มันเป็นสกิลที่ผมใช้ งั้น…
ผมเพ่งมองไปที่ส่วนหนึ่งของก าแพง ประกายแสงเอ่อออกมา
จากห้อง และลีจีฮเยที่เปิดประตูเข้ามาก็ถูกโยนออกไป
「ไม่!」
มันมีรอยแตกเล็กๆ ตรงมุมหนึ่งของก าแพง มันเป็นอย่างที่ผม
คาดไว้ จนถึงตอนนี้ ผมได้คิดว่าสกิลเป็นสิ่งที่สามารถเปิดหรือ
ปิดได้ บางที่ ‘สกิล’ อาจจะมีสภาวะกึ่งกลางที่เหมาะสม กล่าว
อีกนัยหนึ่ง…

ถ้าผมสามารถปิดส่วนของสกิลได้ล่ะ? ผนังร้าวอย่างรวดเร็ว
และเกิดช่องว่างเล็กๆ ขึ้นในทันที่ มันมีก้นเหวที่ดูเหมือนจะ
กลืนทุกๆ สิ่งลงไปได้
ในไม่ช้า ช่องว่างก็เริ่มดูดชิ้นส่วนเรื่องราวที่อยู่รอบๆ เข้าไป
ราวกับหลุมด า เรื่องราวของยูซานอาถูกดูดเข้าไปในก าแพง
อย่างรวดเร็ว
「หยุด…!」
ประกายแสงขนาดใหญ่ปะทะเข้ากับร่างกายของผม และผมก็
ส่งเสียงคร่ าครวญออกมาอย่างน่ากลัว พายุความเป็นไปได้พัด
ผ่านก าแพง ผมได้ยินเสียงของสมาชิกปาร์ตี้ และวิสัยทัศน์ของ
ผมก็เปลี่ยนเป็นสีขาว
ในความมืด ยูซานอาได้สติกลับมา เธอลืมตาขึ้นและเจอกับ
ความมืดมิดเท่านั้น ในภาพฉากนี้ไม่ยอมให้มีแม้แต่จุดแสงอยู่ ยู
ซานอาตระหนักได้ถึงบางสิ่งในทันใด

เธอ… ยังไม่ตายเหรอ? ภาพฉากสุดท้ายเปล่งประกายผ่าน
ศีรษะของเธอ มันมีพายุความเป็นไปได้และเสียงตะโกนของคิ
มทกจาในขณะที่เขาพยายามจะช่วยเธอ จากนั้นมันก็มีความ
ทรงจ าที่ถูกดูดเข้าไปยังที่ไหนสักแห่ง…
มันไม่มีสิ่งใดที่เธอสามารถแน่ใจได้
ยูซานอาตรวจสอบตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ตา, ริมฝีปาก, ลิ้น,
หู, มือ, เท้า, หัวเข่า… ไม่มีส่วนไหนเลยที่สามารถรู้สึกได้ ราว
กับว่าร่างกายของเธอเป็นอัมพาต และการเคลื่อนไหวของเธอก็
หายไปอย่างสมบูรณ์
หรือว่าจะเหลือแค่ดวงวิญญาณของเธอ?
ยูซานอาพยายามจะยอมรับสถานการณ์อย่างใจเย็น ในนิยาย
ฮารูกิ มันเป็นเรื่องปกติที่ผู้คนจะคิด นี่อาจจะเพียงพอแล้ว
ความตายกลายเป็นวิญญาณ…
…น่ากลัว มันน่ากลัวที่จะอยู่คนเดียวในความมืด มันไม่มี
ความรู้สึกในสภาพนี้เลย เธอไม่รู้ว่าเธอมีตัวตนอยู่ไหม ยูซาน

อาพยายามจะไม่ตกหลุมพรางของความคิดในขณะที่เธอนึกถึง
ปรัชญาเก่าๆ
「เพราะฉันคิด ฉันจึงมีอยู่」
นี่คือคติพจน์สูงสุดของเรอเน เดล์การ์ตส์ มันเป็นค ากล่าวที่โด่ง
ดังจนเธอรู้สึกละอายใจที่จะพูดมัน แต่ส าหรับยูซานอา นี่เป็น
แนวทางแห่งการหลุดพ้นเพียงอันเดียวของเธอเท่านั้น อย่าง
น้อย เธอก็รู้ว่าเธอมีตัวตนอยู่ในขณะที่เธอคิดแบบนี้ หลังจาก
นั้นไม่นาน ยูซานอาก็มีความคิดที่น่ากลัว งั้นมันมีใครที่ไม่คิด
ไหม? ถ้าเธอหยุดคิดในความมืดมิดนี้…
ดังนั้นยูซานอาจึงครุ่นคิดอย่างเต็มที่ เพื่อไม่ให้ตายไป เธอนึก
ถึงสิ่งต่างๆ จากความต้องการในการหลีกหนี
「”ซานอา”」
เสียงๆ หนึ่งลอยอยู่ในใจของเธอ ตามมาด้วยใบหน้า มันเป็น
ใบหน้าที่คุ้นเคย สมาชิกในครอบครัวของเธอก่อนที่

‘สถานการณ์’ จะมาถึง พ่อของเธอ ผู้พิพากษา และพี่ชายของ
เธอที่เป็นหมอ แม่ของเธอที่เกิดในครอบครัวที่ร่ ารวย
「”อย่าท าอะไรที่โดดเด่น”」
「”ผู้คนที่ไม่ใช่เธอจะเห็นในสิ่งที่เธอมี”」
「”สี่ภาษาอะไร? เธอก็แค่เด็กที่น่ารักนิดหน่อย”」
ยูซานอาเฝ้ามองค าพูดที่ก าลังไหลออกมาและยิ้มอย่างขมขื่น
พูดให้ชัดๆ เธอได้สูญเสียพวกเขาไปก่อนหน้านั้น
「”…เธอก าลังจะเข้าบริษัทเกมเหรอ? เธอไม่ได้ก าลังจะ
แต่งงานกับประธานของบริษัทเกมเหรอ?”」
บางทีเธออาจจะใช้ชีวิตอยู่ใน ‘สถานการณ์’ ก่อนที่สถานการณ์
จะเริ่มขึ้นด้วยซ้ า ไม่มีใครเรียกมันว่าสถานการณ์ แต่ส าหรับ
เธอ มันคือสถานการณ์ หากโดเกบิตั้งชื่อสถานการณ์ บางทีมัน
คงจะเป็น ‘การประกาศอิสรภาพ’
「”ฉันเป็นพนักงานใหม่”」

หลังจากเข้าสู่บริษัทเกมและกลายเป็นอิสระต่อที่บ้าน ชีวิตของ
เธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอยังได้พบกับคนที่น่าสนใจ
「”ยูซานอา เธอมีที่ชาร์จโทรศัพท์มือถือไหม?”」
ชายหน้าผอมที่ยืมที่ชาร์จของเธอ
「”ฉันมีนัดส าคัญตอนหนึ่งทุ่มและแบตของฉันก าลังจะ
หมด”」
คนที่สัมภาษณ์กับเธอและไม่ให้ร่วมมือกับทุกสิ่งในบริษัท
「”ฉันจะเข้าร่วมในพิธี แต่ฉันต้องไปก่อนหนึ่งทุ่ม”」
เขาเป็นคนที่ออกจากบริษัทก่อนเสมอเมื่อสิ้นสุดวันท างาน
「”ฉันจะไม่ไปปิกนิก ฉันเกลียดการปีนเขาที่สุด”」
ชายที่ดูราวกับภูตผีและไม่ได้มีตัวตนอยู่ในสายตาของคนอื่นใน
ขณะที่เขาจ้องไปยังสมาร์ทโฟนของเขา
「”…ยูจงฮยอค ไอ้หมอนั่นตายอีกแล้ว”」

ดังนั้นเธอจึงท าอะไรแปลกๆ ด้วยเช่นกัน เธอใส่ของต่างๆ ลง
ไปในอาหารของเจ้านายที่แย่งโครงการไปจากลูกน้องของเขา
หรือผสมพริกไทยลงไปในเครื่องดื่มของผู้จัดการที่ใช้พวกเธอ
ชงกาแฟ
「”แหวะ! นี่มันอะไร? ท าไมรสชาติของกาแฟถึงเป็นแบบ
นี้?”」
มันคือการถือก าเนิดของเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ของของมิโน
ซอฟต์ ซึ่งต่อมาถูกเรียกว่า ‘เหตุการณ์ห้องพัก’
เธอเทพริกไทยลงไปในกาแฟและรู้สึกถึงความรู้สึกของการ
ปลดปล่อย บริษัทกลับหัวกลับหาง มันเป็นความผิดที่ไม่
สามารถจับใครได้
「ยูซานอา ฉันยังจ าได้」
บริษัทที่ทุกคนออกไปแล้ว แสงจากสมาร์ทโฟนเครื่องหนึ่ง
ปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ จากด้านหลังของตู้ในห้องพัก

「คิมทกจาอยู่ที่นั่นชัดเจน」
ไม่ว่าเธอจะใส่พริกไทยหรือเกลือลงไป แสงนั้นก็อยู่ที่นั่นและ
เป็นพยานของการกระท า ราวกับว่าสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นเหนือตู้
ไปไม่เกี่ยวข้องกับเขา
「บางทีฉันควรจะคุยกับเขาในเวลานั้น」
ท าไมเขายังคงนิ่งเงียบอยู่หลังตู้นั้น? ท าไมเขาไม่รายงานในสิ่ง
ที่เธอท า และท าไมเขากล่าวว่า “มันไม่มีใคร” ท าไมเขาถึงหัน
กล้องวงจรปิดออกไปจากทิศทางของห้องพัก? ท าไม… เขา
มักจะมองโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่หลากหลายอยู่เสมอ?
สภาพแวดล้อมของเธอสว่างขึ้น และความรู้สึกของเธอก็เริ่ม
กลับมาอย่างช้าๆ
[ตัวตนอันทรงพลังไม่ยอมให้ ‘เรื่องราว’ ของคุณแตกสลาย]
[คนที่ชอบความเป็นระเบียบไม่เหมาะสมกับเรื่องราวของคุณ]
มันมีเสียงดังออกมาจากที่ไหนสักแห่ง

「(ดู นี่คือ ‘การผลักและดึง’ )」
「(ไม่ ข้าคิดว่าหลังจากดูหนักทุกๆ เรื่องที่มีอยู่บนโลก…)」
「(ไม่ใช่ว่ามันคือความปรารถนาที่จะกลายเป็นหนึ่ง
เหรอ?)」
ยูซานอาลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ และพบว่ามีสิ่งมีชีวิตสามสิ่งอยู่
รอบตัวเธอ มันมีสิ่งมีชีวิตที่เหมือนกับปลาหมึกก าลังสวม
แว่นตา ชายชราที่มีผมหงอกและหลังงอ สุดท้ายก็คนที่ดูงดงาม
ที่ยากจะระบุเพศและแผ่บรรยากาศแปลกๆ ออกมา
ในช่วงเวลาที่เธอเห็นตัวตนสุดท้าย ยูซานอาก็โพล่งขึ้นมาด้วย
ความประหลาดใจ
「(นาย…?)」
「(เจ้าตื่นแล้ว บรรณารักษ์คนใหม่)」
ความงามตามธรรมชาติ เนอร์วาน่ายิ้ม ยูซานอาไม่รู้ว่ามันเกิด
อะไรขึ้น ท าไมคนๆ นี้ถึงมาอยู่ที่นี่?

เนอร์วาน่ามองเธอและกล่าวว่า 「(มันเป็นค าอธิบายที่ยาว
เจ้าจะพบในไม่ช้า เจ้าโชคดีนะ เจ้าเป็นคนแรกที่เข้ามาใน
ห้องสมุดนี้นับตั้งแต่ข้าอยู่ที่นี่)」
การรวมกันของตัวอักษรล้นทะลักออกมาจากเบื้องหลังของ
สิ่งมีชีวิตทั้งสาม
[ยินดีต้อนรับ บรรณารักษ์ใหม่ยูซานอา]
ยูซานอามองไปรอบๆ แสงสลัวจากเทียนส่องสว่างความมืดทุก
ที่
ห้องสมุด… มันมีชั้นหนังสือจ านวนมากมายที่เต็มไปด้วย
หนังสือจนดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด มันนานมากแล้วนับตั้งแต่ที่
เธอได้เห็นห้องสมุดขนาดเท่านี้
ค าพูดของคิมทกจาโผล่ขึ้นมาในหัวของเธอ ถ้าเธอสามารถรอด
ชีวิตไปได้ เธอยินดีที่จะอ่านหนังสือที่ไม่ได้มาจากนักเขียน
เหล่านั้นไหม?

…นี่คือสิ่งที่เขาหมายถึงเหรอ? เธอไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน เธอไม่รู้ว่า
ท าไมคิมทกจาถึงส่งเธอมาที่นี่หรือเขาต้องการอะไร ถึงกระนั้น
เธอก็มีลางสังหรณ์ ถ้าเธออ่านหนังสือเหล่านี้ เธอก็อาจจะ
สามารถแก้ไขค าถามมากมายของเธอได้
「(เจ้าจะอ่านมันเหรอ?)」
「(ใช่?)」
「(ถ้าเจ้าอ่านมัน เจ้าอาจจะเสียใจได้ มันอาจจะเป็นความ
จริงที่เจ้ารับมือไม่ได้)」
มือของยูซานอาหยุดลงในขณะที่เธอเข้าใกล้หนังสือ มันไม่ใช่
เพราะค าพูดของเนอร์วาน่า มันเป็นเพราะชายที่เธอรู้จักดีได้
ปรากฏตัวขึ้นในความมืด
“เธอจะไม่เป็นบรรณารักษ์”
คิมทกจาอยู่ที่นั่น
***

「(…ทกจา?)」
ผมรู้สึกโล่งอกลึกๆ เมื่อผมเห็นยูซานอาก าลังจ้องมาที่ผมอย่าง
ว่างเปล่า มันประสบความส าเร็จ ผมประสบความส าเร็จในการ
รักษาจิตวิญญาณของยูซานอา ร่างวิญญาณของเธอยังคง
เสียหาย แต่พลังที่ไหลเวียนอย่างเบาบางผ่านห้องสมุดก็ก าลัง
ฟื้นฟูจิตวิญญาณของเธอ
ผมโค้งตัวให้กับยูซานอา “ฉันขอโทษนะที่พาเธอมายังสถานที่
โทรมๆ แบบนี้ ช่วยทนสักหน่อยเถอะ ฉันจะพาเธอออกไปในไม่
ช้า”
「(สถานที่โทรมๆ อะไร? คนโง่ที่ไม่รู้จักจิตวิญญาณแห่งความ
จริง)」
“ไม่เจอกันนานนะ เนอร์วาน่า”
「(เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง? ‘ก าแพง’ นั่นไม่น่าจะยอม)」
“ฉันพบเคล็ดลับ”

การแสดงออกของเนอร์วาน่าผิดปกติ
「(ข้าไม่รู้ว่าเจ้าก าลังคิดอะไรอยู่ แต่นี่เป็นการตัดสินใจที่แย่
จริงๆ มันมีเหตุผลที่เจ้ามีก าแพง)」
“ฉันก็เดาว่างั้น”
มันไม่ได้ก าลังพูดกับผมในตอนนี้ แต่ก าแพงที่สี่จะต้องโกรธ
เพราะสิ่งที่ผมท ามากแน่ กระแสลมอันคมกริบมาถึงผิวหนังของ
ผม และผมก็รู้สึกถึงอารมณ์ของมัน อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้มัน
ก็ไม่ใช่เวลาที่ต้องมากังวล
「(ถ้าก าแพงต้องการ มันก็สามารถเปลี่ยนบรรณารักษ์คน
สองคนให้กลายเป็นฝุ่นผงของเรื่องราวได้)」
“ฉันบอกแล้วไง เธอจะไม่เป็นบรรณารักษ์”
「(เจ้าก าลังพูดบ้าอะไร? ถ้าเจ้าส่งเธอมาที่นี่ มันก็เป็น
ธรรมดา…)」
“ฉันจะพาเธอออกไปอีกครั้ง”

เนอร์วาน่าขมวดคิ้วเหมือนได้ยินสิ่งที่ไร้สาระ
「(เจ้าคิดว่าก าแพงจะยอมเหรอ? แม้ว่ามันจะเป็นไปได้
ร่างกายของผู้หญิงคนนั้นก็ตายแล้ว มันไม่มีที่ให้กลับไปเมื่อ
ร่างกายตายแล้ว)」
ผมมองเนอร์วาน่าอย่างเงียบๆ จากนั้นการแสดงออกของเนอร์
วาน่าก็เริ่มแปลกไป
「(หรือว่า เจ้า…)」
ในตอนนี้เขาเป็นส่วนหนึ่งของก าแพงที่สี่และอาจจะอ่าน
ความคิดของผมได้ ริมฝีปากของเขาสั่นในขณะที่เนอร์วาน่า
ตะโกนออกมา 「(ไม่ แม้ว่าก าแพงจะยอม แต่ข้าก็ไม่)」
“เนอร์วาน่า”
เนอร์วาน่าน่าจะรู้ มันมี ‘แอตทริบิวต์’ หลายประเภทในโลก
แต่มันก็มีแอตทริบิวต์ ‘อมตะโดยสมบูรณ์’ อยู่แค่สองอัน
เท่านั้น อันแรกก็คือผู้เสื่อมถอยของยูจงฮยอค และอีกอันก็คือ…

“ผู้สนับสนุนของนาย ผู้พิทักษ์แห่งแมนดาลาอยู่ที่ไหน?”
ผู้กลับชาติมาเกิดคนแรก ในตอนนี้มันถึงเวลาที่จะไปพบกับตัว
เอกที่สามของเรื่องราวแล้ว
(จบตอน)