มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 357 – ผู้คนที่ถูกหลงลืมจากสถานการณ์ (3)

ลีฮุนซึงมีความคิดหนึ่ง นี่จะต้องเป็นสิ่งที่ปู่ของเขาซึ่งต่อสู้ใน
สงครามเวียดนามรู้สึก
มันเป็นป่าไม้เขียวชอุ่ม ลีฮุนซึงซ่อนตัวอยู่ระหว่างต้นไม้ที่
ใหญ่โตผิดปกติและนึกถึงการฝึกฝนการเอาชีวิตรอดของเขา
‘ไปที่ป่ากกใกล้ๆ พร้อมกับคลานต่าเอาไว้’
ลีฮุนซึงเคลื่อนตัวผ่านป่าโดยสลับไปมาระหว่างการคลานต่า
และคลานสูง เขาอยากจะวิ่งไปตรงๆ แต่มันก็มีกลุ่มดาวหลาย
คนก่าลังเคลื่อนไหวอยู่
ลีฮุนซึงเห็นบางคนก่าลังเคลื่อนไหวและรีบซ่อนตัวของเขาใน
ฐานของต้นไม้ และกลั้นลมหายใจ
[ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นเลือกเกาะนี้แน่ๆ]
[พวกเราจะแบ่งกันยังไงถ้าพวกเราล่าเขาด้วยกันหมด?]

[คนที่ตัดหัวของเขาจะได้ครึ่งหนึ่ง]
เสียงพึมพ่าของกลุ่มดาวดังออกมา ทุกคนต่างก็เล็งไปที่คิมทก
จา เขาต้องการที่จะวิ่งออกไปและตัดหัวของคนพวกนี้ตรงๆ
– วิ่งไปยังกลางเกาะอย่างไม่มีเงื่อนไข
คิมทกจาได้บอกพวกเขาแล้ว การท่าอย่างนี้เท่านั้นที่จะท่าให้
พวกเขารอดชีวิตจากเกมการเอาชีวิตรอดนองเลือดนี้ได้ นี่คือ
ข้อความจากชายที่รู้อนาคตของโลกใบนี้
เขารู้สึกว่าเขาควรถามรายละเอียดของหนทางเอาชีวิตรอด
เพิ่มเติมจากคิมทกจา การมีข้อมูลมากขึ้นในคู่มือมันย่อมดีกว่า
จะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตของตัวเขา และชีวิตของเขาจะเป็น
ยังไง…
‘นี่ไม่ใช่เวลามาคิดอะไรไร้สาระ’
ลีฮุนซึงตบแก้มทั้งสองข้างของเขา มันต้องมีเหตุผลที่คิมทกจา
ไม่ได้บอกเรื่องพวกนี้กับเขาแน่ ในตอนนี้มันเป็นเวลาที่จะตั้ง
สมาธิไปกับสถานการณ์

กรอบแกรบ มันมีเสียงดังมาจากใกล้ๆ มันไม่มีเสียงอื่นอีก มีคน
ก่าลังมาทางนี้ มันเป็นการเคลื่อนไหวที่ระมัดระวัง มันเป็นคนที่
มีพื้นฐานพอตัว เสียงใกล้เข้ามามากขึ้น
กรอบแกรบ ถ้าพวกมันก่าลังมาทางนี้ พวกมันก็คงจะพบกับลีฮุ
นซึงในไม่ช้า
ลีฮุนซึงดึงมีดสั้นออกมาอย่างกระวนกระวาย คิมทกจาบอกให้
พวกเขาหลีกเลี่ยงการต่อสู้ให้มากที่สุด แต่นั่นก็ไม่ใช่เสมอไป
‘ฉันควรท่ามันให้ดีถ้าฉันไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้’
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ลีฮุนซึงได้แข็งแกร่งขึ้นมากผ่านการ
ฝึกฝน ในตอนนี้เขาไม่ใช่ทหารที่ ‘หันหลังให้ความอยุติธรรม’
ในสถานการณ์แรกแล้ว
ในที่สุด อีกฝ่ายก็อยู่ตรงหน้าของเขา แต่มันก็มีบางสิ่งแปลกๆ
รูปแบบของชุดสามารถมองเห็นได้ผ่านต้นกกยาว
ลีฮุนซึงพึมพ่า “ฮีวอน?”

“ว๊าก!”
ดาบแห่งการพิพากษาโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ลีฮุนซึงโน้มเอวลง
โดยสัญชาตญาณและหลบดาบ หลังจากนั้นไม่นาน หัวของ
จางฮีวอนก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ “ฮุนซึง? ฉันขอโทษ”
“ไม่เป็นไร เธอไม่เป็นไรนะ?”
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่สามารถดีใจได้ที่ได้พบกับสหายของเขา
เนื่องจากสถานการณ์ที่ล่อแหลม เขาถอนหายใจและเห็นเด็ก
สองคนเกาะเอวของจางฮีวอนไว้แน่น
พวกเขาคือชินยูซองและลีกิลยัง ลีฮุนซึงมองดูใบหน้าที่ซีด
เผือดของเด็กทั้งสองคนและถาม “เด็กสองคนนี้เป็นอะไร?”
“ฉันไม่รู้ ฉันเพิ่งพบกับพวกเขา พวกเขาน่าจะเห็นอะไรที่น่า
ตกใจมา”
ภาพที่น่าตกใจ แน่นอน เกาะนี้เป็นสถานที่ที่แปลก โล่แห่งเฮอร์
คิวลิสบนแผ่นหลังของลีฮุนซึงหนักมาก มันเป็นไอเท็มที่ปกติ
เขาคงจะรู้สึกได้ถึงน้่าหนัก…

ลีฮุนซึงอุ้มชินยูซองขึ้นมาและกล่าวว่า “ฉันคิดว่าพวกเราควร
จะไปที่กลางเกาะและพบกับทกจานะ”
“กลางเกาะอยู่ตรงไหน?”
“ทิศทางของควัน…”
เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นควันลอยอยู่ผ่านต้นไม้ใหญ่ มันไม่ไกล
นัก ลีฮุนซึงเริ่มเคลื่อนไหวไปพร้อมกับจางฮีวอน มันอาจจะเป็น
เพราะการมีสหายที่แข็งแกร่ง แต่การเต้นของหัวใจก็ดูเหมือน
จะขยับไปในท่วงท่านองที่แปลกๆ
นานเท่าไหร่แล้ว? พวกเขามาถึงขอบของป่าในไม่ช้า ทุ่งหญ้า
ขนาดใหญ่แผ่ขยายออกไปตรงหน้าของพวกเขา มันไม่ไกลจาก
ต่าแหน่งที่มีควันไฟลอยออกมา ปัญหาก็คือมีคนกลุ่มหนึ่ง
ขวางทางอยู่
จางฮีวอนขมวดคิ้วและพูดออกมา “นายคิดว่าพวกเขาก่าลังไล่
ล่าพวกเรางั้นเหรอ?”

กลุ่มดาวพร้อมอาวุธครบมือและสตาร์รีลิคก่าลังค้นหาอยู่รอบๆ
ทุ่งหญ้า ในหมู่พวกเขาคือคนที่ลีฮุนซึงเคยเห็นมาก่อน
“อย่าต่อสู้และวิ่ง มันเป็นการดีกว่าที่จะหลีกเลี่ยงพวกเขา
แต่…”
เมื่อพวกเขาเข้าไปในสนามหญ้า คนพวกนั้นจะต้องเห็นพวก
เขาแน่ๆ มันมีป่าอยู่รอบๆ แต่พวกเขาก็ไม่อาจรับประกันได้ว่า
มันต้องใช้เวลานานแค่ไหน
จากนั้นชินยูซองก็พูดออกมาจากแผ่นหลังของลีฮุนซึง “ลุง ขอ
โทษนะ…”
นิ้วของชินยูซองชี้ไปยังป่าฝั่งตรงข้ามของทุ่งหญ้า มันมีบางสิ่ง
ก่าลังวิ่งอยู่
มันมีเสียงร้องที่หยาบและป่าเถื่อน ลีฮุนซึงคุ้นเคยกับเผ่าพันธุ์
มอนสเตอร์ที่ออกมาจากป่า พวกมันคือมอนสเตอร์ที่ปรากฏขึ้น
ในนิยายและการ์ตูนเป็นประจ่า

จางฮีวอนถาม “พวกมันคือออร์คหนิ? พวกมันอ่อนแอเกินกว่า
ที่จะปรากฏขึ้นในสถานการณ์ที่ 80…”
ออร์ค พวกมันคือตัวแทนของมอนสเตอร์ที่ปรากฏตัวขึ้นใน
หมวดหมู่แฟนตาซีมากมาย
“ฉันไม่เคยสู้กับพวกมันมาก่อนเลย”
มันแปลกเมื่อคิดถึงมัน ออร์คเป็นมอนสเตอร์ที่มีชื่อเสียงมากจน
ทุกๆ คนรู้จัก แต่พวกเขากลับมาถึงสถานการณ์ที่ 80 โดยไม่
เคยพบกับพวกมันเลย
ในทุ่งหญ้า กลุ่มดาวอุทานออกมา
[ไม่สนใจพวกเราจนถึงระดับนี้เลยเหรอ!]
[ปล่อยไอ้พวกขยะนี่ออกมาเนี่ยนะ?]
พวกเขาเองก็คิดว่ามันไร้สาระ ราวกับว่ามันไม่จ่าเป็นต้องใช้
อาวุธ กลุ่มดาวหนึ่งยื่นหมัดเข้าใส่ออร์คที่ก่าลังพุ่งเข้ามาด้วยสี
หน้าร่าคาญ

พวกมันมักจะเป็นมอนสเตอร์ที่จะถูกสังหารในการโจมตีเพียง
ครั้งเดียว แต่ในคราวนี้ มันก็มีบางสิ่งแปลกๆ เกิดขึ้น ออร์คตัว
หนึ่งเหวี่ยงขวานของมัน และก่าปั้นของกลุ่มดาวก็แตกออก
ในขณะที่กลุ่มดาวที่ก่าลังสับสนก่าลังจะตะโกนบางสิ่งออกมา
ขวานหินอีกอันก็พุ่งเข้ามาจากอีกที่ หัวของกลุ่มดาวระเบิดออก
ร่างอวตารของกลุ่มดาวล้มลงอย่างโง่เขลา พวกออร์คค่าราม
ออกมาและหัวเราะ จากนั้นก็เปลี่ยนสนามหญ้าให้กลายเป็นทุ่ง
สังหารอันน่ากลัว
[อ๊ากกก!]
กลุ่มดาวอันน่าหวาดหวั่นที่สามารถท่าลายขุนเขาและแยก
ทะเลได้ กลุ่มดาวเหล่านั้นก่าลังตาย ร่างกายของพวกเขาถูกฉีก
เป็นชิ้นๆ โดยพวกออร์คแค่สองตัว
จางฮีวอนและลีฮุนซึงก็อึ้งไปด้วย มันเป็นความจริงโดย
ปราศจากความรู้สึกสมจริงเลย ตายง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ?
กลุ่มดาว? โดยออร์ค?

“หนี!”
พวกออร์คแยกกลุ่มดาว 10 คนออกเป็นชิ้นๆ ในพริบตาและ
ขยับเข้ามายังพื้นที่ป่านี้
***
อย่าให้ผมเจอพวกออร์คเถอะ ผมสวดภาวนาซ้่าๆ ในหัวของ
ผมในขณะที่ผมเคลื่อนตัวผ่านป่าเขียว
ผมหายใจไม่เป็นจังหวะเนื่องจากความร้อน และฝีเท้าของผมก็
หนักอึ้ง ผมไม่ได้เดินมานานนัก แต่ผมก็รู้สึกหมดแรงในขณะที่
เหงื่อโทรมกาย
ผมไม่รู้ว่าการไม่มีค่าสถานะจะส่งผลมากขนาดนี้ มันหลีกเลี่ยง
ไม่ได้เลยด้วยค่า STR เพียงแต้มเดียว เพื่อให้เรื่องราวแย่ลง
มันรู้สึกเหมือนกับว่าไหล่ของผมถูกบังคับให้ขยับเข้าหากัน นี่
คือความเป็นจริงของเกาะนี้

เกาะแห่งการกลับชาติมาเกิด มันคือสถานที่ที่รวบรวมเรื่องราว
ที่เก่าแก่ที่สุดในการถ่ายทอดสดดวงดาวไว้ ที่นี่ บัฟทั้งหมดที่
สะสมมาจากข้างนอกจะถูกปลดปล่อยออกไป
กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันเป็นสถานที่ที่มีเพียงความสามารถโดย
ธรรมชาติของร่างกายที่มีอยู่เท่านั้น นี่คือเหตุผลที่ผมสามารถ
เอาชนะราชาปีศาจอันดับที่ 65 ได้อย่างง่ายดาย กลุ่มดาว
จ่านวนมากละเลยการฝึกทางกายภาพ จากนั้นเมื่อพวกเขาเข้า
มาที่เกาะแห่งนี้ พวกเขาก็ท่าผิดพลาดในการประเมินพลังรบ
ของพวกเขา มันเหมือนกันกับแอนเดรียฟัส…
[คุณได้สังหารคู่แข่งไป 1 คน]
[คุณจะได้รับรางวัลเพิ่มเติมเมื่อเข้าสู่โซนปลอดภัย]
ผมพยายามที่จะไม่พลาดข้อความในขณะที่ผมเคลื่อนไหวผ่าน
เงาจากต้นไม้ที่เขียวชอุ่ม

เพื่อป้องกันการขาดน้่า ผมจึงมุ่งหน้าไปยังกระแสน้่าที่หาได้
ยากและดื่มน้่า มันใสและเย็นพอที่จะท่าให้ดวงวิญญาณของ
ผมชุ่มชื้นขึ้นมา
“น้่ายุคแรกสะอาดมาก”
อันที่จริง ผมไม่ได้สวนกระแสของเรื่องราวเก่าๆ
ในฐานะผู้อ่าน ผมชอบเรื่องราวเก่าๆ เรื่องราวของวีรบุรุษที่
เต็มไปด้วยความฝันและการผจญภัย การต่อสู้กับมังกรใน
เทือกเขาที่ถูกลืมเลือนหรือการตามหาดาบในต่านานพร้อมกับ
เอลฟ์สาวสวยและคนแคระผู้กล้าหาญ
ปัญหาก็คือตอนนี้ผมอยู่ใน ‘เรื่องราวเก่าๆ’ โลกที่ไม่มีพลังของ
หน้าต่างแอตทริบิวต์และไม่มีฟังก์ชั่นที่สะดวกสบาย
อันตรายของที่นี่ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์เท่านั้น เนื่องจากผมไม่
สามารถรับผลจากสกิลได้ ระบบภูมิคุ้มกันของผมก็คงจะลดลง
และผมก็ต้องระวังความหนาวและโรคต่างๆ ในนิยายต้นฉบับ
กลุ่มดาวบางส่วนได้ตายไปหลังจากติดเชื้อโรค

อันที่จริง มันมีประโยคต่อไปนี้ปรากฏขึ้นในหนทางเอาชีวิตรอด
「กลุ่มดาวที่คุ้นเคยกับหน้าต่างแอตทริบิวต์และความ
สะดวกสบายของระบบได้ตายไปอย่างไร้พลัง」
กลุ่มดาวที่ปกครองการถ่ายทอดสดดวงดาวได้ตายไปเพราะ
พวกเขาไม่สามารถเอาชนะโรคภัยหรือพวกออร์คได้ กลุ่มดาว
บางส่วนไม่อาจทนต่อความอับอายได้และต้องฆ่าตัวตาย
มันตลกดี
[ผู้เข้าร่วมเกาะ 861 ถูกกวาดล้าง]
[ผู้เข้าร่วมเกาะ 1896 ถูกกวาดล้าง]
…มันเริ่มแล้ว ในตอนนี้ ทุกๆ เกาะคงจะถูกกลืนหายไปใน
โศกนาฏกรรม กลุ่มดาวได้ตายจากมอนสเตอร์ชั้นต่าที่พวกเขา
ไม่สนใจเลย…
[กลุ่มดาวจ่านวนมากตกใจเป็นอย่างมากกับความยากล่าบาก
ของเกาะแห่งการกลับชาติมาเกิด]

[กลุ่มดาวจ่านวนมากก่าลังส่งข้อความประท้วงไปยัง
ส่านักงาน!]
มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะประท้วง เกาะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก
ราชาปีศาจหรือทูตสวรรค์… ทุกคนสามารถตายได้ในสถานที่
แห่งนี้ถ้าพวกเขาประมาทไปแม้แต่น้อย
ผมกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติในขณะที่ผมได้ยินเสียงมาจากพุ่ม
ไม้ใกล้ๆ ผมรู้จักมอนสเตอร์ประเภทเดียวบนเกาะนี้ที่ส่งเสียง
ร้องแบบนี้ออกมาได้ มันเป็นมอนสเตอร์ตัวเล็กที่มีความสูงแค่
ครึ่งหนึ่งของผมและมีผิวหนังสีเขียว
ก็อปลิน ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก มันคุ้มค่ากับความ
พยายามถ้ามันเป็นก็อปลิน ไม่ใช่ออร์ค
มันมีเสียงค่ารามดังกึกก้อง ผมเหวี่ยงดาบของผมไปยังทิศทาง
ของเสียงโดยอัตโนมัติ ร่างกายของผมถูกลากไปยังทิศทางของ
การเหวี่ยงเนื่องจากแรงอันน้อยนิดของผม โชคดี ตัวแรกที่โผล่
ออกมาโดนดาบที่เหวี่ยงมั่วๆ นี้และกลิ้งไปบนพื้น

ปัญหาเกิดขึ้นหลังจากนี้
「กฎข้อหนึ่งของยุคแรก ก็อปลินจะไม่มีทางมาตัวเดียว」
ก็อปลินสองตัวกระโดดออกมาหลังจากก็อปลินตัวที่บาดเจ็บ
และรีบย่นระยะห่างลงพร้อมกับเหวี่ยงกระบองของพวกมัน
กระบองหนึ่งในนั้นท่าให้เกิดรอยข่วนยาวบนต้นขาซ้ายของผม
บ้าเอ้ย… ในสถานที่แห่งนี้ ก็อปลินนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าราชาปีศาจ
ซะอีก
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก่าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งาน]
ถ้ามันไม่ใช่เพราะก่าแพงที่สี่ ผมอาจจะตายเพราะก็อปลิน
เหมือนกับกลุ่มดาวอื่นๆ แล้ว จากนั้นเสียงที่เป็นลางไม่ดีก็ดัง
ออกมา
[ผู้ดูแลระบบของเกาะกังวลเกี่ยวกับความยุติธรรมของสกิลที่
คุณใช้]
[ผู้ดูแลระบบของเกาะประกาศว่าสกิลนี้ไม่สามารถใช้ได้ที่นี่]

[ความน่าจะเป็นของการถ่ายทอดสดดวงดาวเห็นด้วยกับข้อ
ร้องเรียนของผู้ดูแลระบบ]
[ก่าแพงที่สี่เผยให้เห็นความรู้สึกไม่สบาย]
「คิม ทก จา ขอ โทษ」
‘ฮะ?’
「ฉัน ไม่ มี แรง บน เกาะ นี้」
ผมรู้สึกว่าบาเรียที่ปกคลุมจิตวิญญาณของผมก่าลังจางหายไป
มันรู้สึกเหมือนกับสัมผัสที่หลับใหลอยู่ภายในตัวผมถูกเปิดใช้
งาน ในเวลานี้ ผมตระหนักได้ว่าก่าลังเกิดอะไรขึ้น
[ความหนาของก่าแพงสี่เบาบางลง]
[ความแข็งแกร่งทางจิตใจของคุณที่ถูกเสริมด้วยก่าแพงที่สี่
กลับสู่สภาพเดิมแล้ว]
[ความเจ็บปวดทางกายถูกบรรเทาโดยก่าแพงที่สี่กลับมาเป็น
ปกติแล้ว]

บัดซบ
(จบตอน)