มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 358 – ผู้คนที่ถูกหลงลืมจากสถานการณ์ (4)

ผมกลืนค าก่นด่าลงไป ถ้าก าแพงที่สี่บางลง…
มันมีความเจ็บปวดแปลกๆ ระหว่างการต่อสู้ที่ผมลืมไป
บาดแผลที่หน้าแข้งและแขนของผมเจ็บปวด เสื้อชุ่มเหงื่อของ
ผมไม่สบายตัวมากยิ่งขึ้น และความร้อนจากป่าก็ท าให้ผมเวียน
หัว ผมคงจะออกก าลังกายมากยิ่งขึ้นถ้าผมรู้ว่ามันจะเป็นแบบ
นี้
กระบองพุ่งเข้าใส่ศีรษะของผม ผมม้วนตัวและหลบการโจมตี
ของก็อปลิน ข้อต่อของผมส่งเสียงดังในขณะที่ผมเคลื่อนไหว
อย่างเร่งรีบ ก็อปลินติดตามผมด้วยกระบองเหมือนกับพวกมัน
ก าลังตีตัวตุ่น เลือดสาดออกมาจากหลังมือของผมในขณะที่
เลือดย้อมกระบองที่มีหนาม เห็นได้ชัดว่ามันเป็นกลิ่นที่ผมเจอ
มาหลายครั้ง แต่มันก็แปลก
[ก าแพงที่สี่บางลงมาก]

[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่นอย่างอันตราย]
ผมกระโดดขึ้นจากต าแหน่งของผมและจัดท่วงท่าดาบของผม
ก็อปลินสองตัวที่สูญเสียสหายของมันไปได้ล้อมผมไว้ด้วย
ดวงตาที่แดงฉาน พวกมันสามารถพุ่งเข้ามาฆ่าผมได้ทุกเมื่อ
ในขณะที่ผมอ่านความปรารถนานี้ ความกลัวตายก็สาดซัดเข้า
มาหาผม
เหนือก าแพงที่สี่บางๆ อารมณ์ที่ผมไม่สนใจก าลังพุ่งออกมา
เรื่องราวที่ผมก าลังมองอยู่อันที่จริงแล้วเป็นแบบนี้
ผมควบคุมลมหายใจที่ก าลังสั่นของผม ผมต้องต่อสู้ ผม
สามารถต่อสู้ได้ สหายของผมทุกคนได้ต่อสู้ผ่านความกลัวนี้ ผม
เป็นคนเดียวเท่านั้นที่หลีกเลี่ยงความเจ็บปวดนี้อย่างขี้ขลาด
โดยใช้ก าแพง
「คิมทกจาถือศรัทธาไม่แตกสลายไว้ด้วยมือที่สั่นเทา」
เมื่อมาคิดดู ผมจะท าร้ายก็อปลินพวกนี้ด้วยร่างกายของผมใน
ปัจจุบันได้ยังไง? สกิลไม่สามารถใช้ได้ แต่อักขระยังใช้ได้อยู่

ระดับจะถูกรีเซ็ต แต่มันก็เป็นไปได้ที่จะใช้อักขระ ปัญหาก็คือ
วิธีการใช้อักขระ ผมเห็นก็อปลินที่ก าลังย่างเข้ามาและเปิดใช้
งานล าน าแห่งดาบ
[นี่ไม่ใช่อักขระของคุณ]
[ผลของอักขระถูกก าหนดไว้ที่จุดต่ าสุด]
「วันที่สอง แดดจัด ข้าออกไปแต่เช้าและตรวจสอบอาวุธ」
ศรัทธาไม่แตกสลายเปล่งประกายเงาจางๆ และกลับสู่สภาพ
เดิม มันคงจะดีถ้ามีลูกศรไฟโผล่ออกมา บ้าเอ้ย มันรู้สึกสบาย
ใจขึ้นเมื่อรู้สึกว่าดาบของผมเบาลงเล็กน้อย
เคี๊ยก?
ก็อปลินหัวเราะเยาะการต่อต้านของผมและเหวี่ยงกระบองของ
มัน กระบองปะทะกับดาบของผม และข้อมือของผมก็ดูเหมือน
จะหัก

ก็อปลินดูเลอะเทอะ แต่มันก็มีพลังมากกว่ามนุษย์ พวกมันเป็น
สัตว์ประหลาดที่ปรับตัวเพื่อความอยู่รอดบนเกาะนี้
จากนั้นกระบองอันที่สองก็พุ่งเข้ามาที่เอวของผม มันสาย
เกินไปแล้วที่จะป้องกันมันด้วยดาบของผม ผมเหวี่ยงเท้าของ
ผมและเตะกระบอง มันมีความรู้สึกของหนามแทงฝ่าเท้าของ
ผม ผมกัดริมฝีปากจากความเจ็บปวดแสนสาหัส ก็อปลินที่
โกรธจัดร้องออกมาให้กับกลิ่นเลือด หากไม่สามารถใช้อักขระ
ได้ งั้นผมก็ต้องลองวิธีที่สอง
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ก าลังตอบสนองต่อความ
ประสงค์ของคุณ]
บนเกาะนี้ สกิลจะถูกปิดผนึก และความสามารถของอักขระก็
จะถูกรีเซ็ต แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีพลังให้ใช้
[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ ก าลังตอบสนองต่อ
ความประสงค์ของคุณ]
สิ่งที่มีตัวตนมาตั้งแต่ยุคแรกที่ไม่มีวงเวทย์ มันคือเรื่องราว

[ปัจจุบันคุณไม่สามารถควบคุมเรื่องราวเหล่านี้ได้ด้วยพลังของ
คุณ]
[เรื่องราวของคุณปฏิเสธการครอบครองของคุณ]
ปัญหาคือความแข็งแกร่งของผมลดลงอย่างมาก และเรื่องราว
ก็ไม่ฟังผม
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ก าลังมองมาที่คุณด้วย
ความเสียใจ]
[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ โลภต่อร่างกายอัน
อ่อนแอของคุณ]
เลือดลุกขึ้นข้างในตัวผมเพราะความร้อน พวกก็อปลินสั่นไป
ชั่วขณะจากพลังของเรื่องราวที่รู้สึกจากร่างกายของผม แต่
พวกมันก็ฟื้นตัวขึ้นมาในไม่ช้าและพุ่งเข้าใส่
อักขระถูกบล็อค และเรื่องราวก็ไม่ฟังผม ผมกัดฟันในขณะที่ผม
มองไปยังก็อปลินที่ก าลังเข้ามา ในที่สุดมันก็เหลือวิธีสุดท้าย
ผมไม่ต้องการใช้วิธีนี้เลยถ้าเป็นไปได้

ในเวลาที่ผมสงบใจลงและยกระดับพลังเวทมนตร์ของผมขึ้น
มีดสั้นก็ลอยผ่านพุ่มไม้และแทงเข้าที่หัวของก็อปลิน ก็อปลินท
รุดตัวลงตรงหน้าของผม ใบมีดพุ่งไปยังก็อปลินอีกตัวด้วยการ
ฟันดาบอันยอดเยี่ยม
ผมดูหางม้าของเด็กสาวที่ก าลังลอยอยู่และถอนหายใจออกมา
ด้วยความโล่งอก
“ลุง ลุงโอเคไหม?”
ลีจีฮเยที่ถูกปกคลุมไปด้วยโคลนหันหน้ามาและจ้องมาที่ผม
***
อันที่จริง การใช้อักขระล าน าแห่งดาบไม่ใช่แค่เพื่อการ
เผชิญหน้ากับก็อปลินเท่านั้น อย่างที่ข้อความประกาศ ล าน า
แห่งดาบไม่ใช่อักขระของผม ถ้าผมใช้อักขระนี้ เจ้าของของมัน
ก็จะต้องตระหนักถึงการคงอยู่ของผมแน่ๆ
“…เห้อ ฉันดีใจจริงๆ ที่เป็นลุง”

ลีจีฮเยล้างหน้าของเธอในล าธาร ลีจีฮเยเองก็ประสบกับความ
ยากล าบากอย่างมากเช่นกัน
“สถานที่แห่งนี้มันอะไรกัน? สกิลและอักขระต่างก็ไร้ประโยชน์
ฉันคงจะตายไปแล้วถ้าไม่ได้ฝึกจากปู่เคียร์อีออส”
“เธอบาดเจ็บรึเปล่า?”
“ไม่ ฉันซ่อนเก่ง ยังไงก็เถอะ เกิดอะไรขึ้นกับลุง?”
“มันเพิ่งเกิดขึ้น”
ผมวางมีดผ่าตัดที่ได้รับจากลีซอลฮวาลงบนบาดแผลของผม
ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมจะได้รับบาดเจ็บมากขนาดนี้จาก
การต่อสู้กับก็อปลิน ผมไม่อาจเดาได้เลยว่ามันจะยากขึ้นแค่
ไหนในอนาคต
ลีจีฮเยมองผมและคว้ามีดผ่าตัดไปเหมือนกับว่าเธอหงุดหงิด
“เอามาให้ฉัน ลุงไม่สามารถใช้มันกับหลังของลุงได้”
ลีจีฮเยจรดมีดลงบนบาดแผลของผม

“เบาหน่อย ฉันอาจตายถ้าเธอมือหนัก”
“อย่าเป็นเด็กขี้แยไปสิ ยังไงก็เถอะ ลุงตัวเล็กลงไหม?”
“มวลกล้ามเนื้อของฉันลดลงนิดหน่อย”
“ไหล่ของลุงดูคล้ายกับของฉันเลยหนิ?”
ความภาคภูมิใจของผมเจ็บปวดจนผมต้องเอามีดคืนมา ไม่สิ
ผมพยายามเอามันกลับมา แต่ก็ล้มเหลว มันเป็นเพราะลีจีฮเยมี
แรงมากกว่าผม
ลีจีฮเยพูดเตือน “ถ้าลุงขยับ ไหล่ของลุงจะหักเอาได้นะ”
มันเป็นเวลานานแล้วนับตั้งแต่ที่ผมรู้สึกหมดหนทางขนาดนี้
“เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว”
ผลของมีดผ่าตัดของลีซอลฮวาค่อนข้างดีแม้ว่ามันจะเป็นความ
เป็นไปได้ของยุคแรก มันไม่ได้น่าทึ่งมาก แต่บาดแผลก็ถูกฟื้นฟู
อย่างรวดเร็ว มันมีเวทมนตร์และวรยุทธ์อยู่แม้แต่ในยุคแรก

ลีจีฮเยและผมเดินผ่านป่าต่อหลังจากจัดการกับบาดแผลของ
ผม โชคดีที่กลางคืนก าลังจะมาถึง ลีจีฮเยประเมินควันที่ลอยมา
จากกลางเกาะ
“ดูเหมือนว่าพวกเราต้องพักกันที่นี่ในวันนี้?”
ผมพยักหน้า พวกเราสามารถเคลื่อนไหวได้ตลอดทั้งคืน แต่ส
กิลในตอนกลางคืนไม่สามารถใช้ได้ และพวกเราก็อาจจะพบกับ
ศัตรูที่เลวร้ายยิ่งกว่าก็อปลิน
[รัตติกาลของเกาะมาถึงแล้ว]
[ในตอนกลางคืน ฟังก์ชั่นของระบบบางส่วนจะถูกกู้คืน]
[ฟังก์ชั่นกระเป๋าโดเกบิสามารถใช้งานได้แล้ว]
ผมเปิดกระเป๋าโดเกบิและซื้อไอเท็มจ าเป็นหลายอย่าง มันมีที่
พักแบบพกพาส าหรับคนสองคนและอุปกรณ์ความปลอดภัย
ส าหรับการสร้างเขตปลอดภัย นอกจากนี้ยังมีไอเท็มฟื้นฟูเผื่อ
ไว้

ลีจีฮเยรับไอเท็มจากผมและกะพริบตา “อะไร? ลุงสามารถซื้อ
ของแบบนี้ได้ในยุคแรกเหรอ?”
“สุดท้ายสถานการณ์การใช้เหรียญก็ยังเหมือนเดิม”
ไม่ว่าจะเป็นยุคแรก ยุคสอง หรือยุคสาม สาระส าคัญของ
สถานการณ์ก็คือเงิน ดังนั้นการใช้กระเป๋าโดเกบิจึงเป็นไปได้
ลีจีฮเยตั้งเต็นท์และมองมาที่ผมเหมือนกับผมน่าสงสาร “ลุง
ฉันได้ยินว่าลุงเคยอยู่ในกองทัพ ท าไมลุงถึงไม่รู้วิธีตั้งเต็นท์?”
“ฉันถูกปลดมานานแล้ว ท าไมเธอถึงเก่งเรื่องนี้นัก?”
“ฉันเป็นลูกเสือตอนอยู่ประถม”
เมื่อมาคิดดูแล้ว มันก็เป็นการตั้งค่าของลีจีฮเย ลีจีฮเยมองดูผม
ดิ้นรนจากบทลงโทษที่ลดความแข็งแกร่งลงและตั้งเต็นท์แทน
ผม
กลางคืนในป่าหนาวมาก พวกเรารวบรวมกิ่งไม้รอบๆ และจุด
ไฟ ด้านหน้าของกองไฟสว่าง ลีจีฮเยและผมจมดิ่งไปกับ

ความคิดของตัวเอง ผมไม่ได้ใช้มุมมองนักอ่านพระเจ้า แต่ผมก็
สามารถบอกได้ว่าลีจีฮเยต้องการพูดอะไรออกมา ผมรออย่าง
อดทน
ลีจีฮเยโยนกิ่งไม้แห้งลงไปบนกองไฟ และในที่สุดก็รวบรวม
ความกล้าของเธอขึ้นมา “ลุง ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?”
“ว่ามาสิ”
“นิยายเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ผมคิดไว้แล้วว่าค าถามนี้คงจะออกมา ผมตัดสินใจตอบไปตาม
ตรง”น่าจะมากกว่า 10 ปีที่แล้ว”
ความทรงจ าของผมเลือนรางไปหน่อย แต่ผมก็ไม่ลืมสิ่งที่
เกิดขึ้นในวันที่ผมคลิกลงไปบนหนทางเอาชีวิตรอดครั้งแรก
“ฉันจะปรากฏในนิยายยังไง?”
ค าถามนี้ก็ปกติ ผมเองก็คงจะสงสัยถ้าผมเป็นลีจีฮเย ผมใช้
เวลาในการนึกค าอธิบายของลีจีฮเย

จอมพลเรือลีจีฮเย เด็กสาวที่ชักดาบออกมาเพื่อปกป้องสหาย
ของเธอ ความภาคภูมิใจของเธอแข็งแกร่ง แต่เธอก็น่ารักกว่า
ใครๆ หัวใจของเธอถูกเปิดเผยบนใบหน้าของเธอเสมอ
ผมพยายามจะไม่แตะต้องบาดแผลของลีจีฮเยให้ได้มากที่สุดใน
ขณะที่ผมเลือกรายละเอียดมาเล่าให้เธอฟังอย่างระมัดระวัง ลี
จีฮเยท าหน้าสงสัยในขณะที่เธอพูดออกมา “มันดีจนฉันรู้สึกแย่
เลย มันมีรายละเอียดอีกไหม?”
“นิยายมันยาวไปหน่อย”
“ถึงอย่างนั้น… โอ้ ลุงจ ารายละเอียดทั้งหมดได้ยังไง?”
“ฉันอ่านมันเยอะมาก”
“ถึงกระนั้น การจ ามันได้ละเอียดขนาดนี้… ฉันรู้สึกไม่ดีเลย”
นี่เป็นค าตอบเดียวของผม “ตอนฉันเรียนมอต้น งานอดิเรก
เพียงอย่างเดียวของฉันก็คือการอ่านนิยาย”

“ลุงตอนเรียนมอต้น? ฮ่าฮ่าฮ่า งั้นลุงก็เด็กกว่าฉันอีกตอนที่ลุง
อ่านมันครั้งแรก? บ้าจริง”
“ทุกคนอายุ 15 ปีครั้งเดียว”
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก าลังเงยหน้าขึ้น]
ลีจีฮเยหัวเราะราวกับว่าเธอได้ยินสิ่งที่น่าสนใจ “ใช่แล้ว ฉันเอง
ก็อายุ 15 ปีครั้งเดียว”
ลีจีฮเยมองลงไปยังปลอกดาบของเธอด้วยสายตาชวนคิดถึง
พวงกุญแจเล็กๆ ก าลังห้อยลงมาจากฝักดาบ ผมอ่านหนทาง
เอาชีวิตรอด ดังนั้นผมก็ย่อมรู้ตัวตนของพวงกุญแจนี้
“เธอไม่เป็นอะไรนะ?”
“…ลุงรู้จักพวงกุญแจนี้เหรอ?”
“นิดหน่อย”
“มันไม่มีอะไรเป็นส่วนตัว”

พวงกุญแจที่ลีจีฮเยพกไปด้วยเสมอ เธอได้รับมาจากเพื่อนของ
เธอที่ตายในสถานการณ์แรก
ประโยคจากหนทางเอาชีวิตรอดผ่านเข้ามาในหัวของผม
「”จีฮเย ฆ่าฉันสิ ไม่เป็นไร”」
ลีจีฮเยคือปีศาจดาบที่มีบาดแผล แม้ว่าลักษณะของเธอจะ
เปลี่ยนไปในวันหนึ่ง แต่ใบหน้านี้ก็จะไม่เปลี่ยนแปลง ลีจีฮเย
เป็นคนที่ไม่เคยลืมบาปที่เธอก่อ
“ลุงรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันในตอนจบของนิยาย?”
ค าพูดของลีจีฮเยท าให้เรื่องราวที่ผมลืมไปนานโผล่ขึ้นมาในหัว
อีกครั้ง ผมรู้ตอนจบของหนทางเอาชีวิตรอด
ดริ๊ง
จากนั้นก็มีเสียงกระดิ่งดังขึ้น มันเป็นเสียงจากอุปกรณ์ความ
ปลอดภัยที่ผมวางไว้ก่อนหน้านี้ ในไม่ช้าเสียงกระดิ่งก็ดังขึ้น

อย่างต่อเนื่องด้วยท่วงท านองแห่งความสยดสยอง ราวกับจะ
ฉีกหูของผมออก
ดริ๊ง ดริ๊ง ดริ๊ง ดริ๊ง
ดริ๊ง ดริ๊ง ดริ๊ง ดริ๊ง
“ลุง”
มีบางสิ่งก าลังมาทางนี้ มันไม่ใช่ก็อปลินหรือออร์คจากช่วงเวลา
ของเสียงกระดิ่ง แต่มันเป็นมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่ามาก ผม
วัดทิศทางของควันและพูดออกมา “เธอจะมีชีวิตอยู่ไปจนจบ
และมีความสุข มันเหมือนกันกับในนิยาย”
มันเป็นเรื่องโกหก อย่างไรก็ตาม นิยายก็เป็นเรื่องโกหกตั้งแต่
แรก ผมมีชีวิตอยู่มาได้จนถึงตอนนี้โดยการท าให้เรื่องโกหกของ
ผมกลายเป็นความจริง
“วิ่งไปที่หมู่บ้าน ฉันจะซื้อเวลาให้”
“ไม่เอา! ลุง ลุงหนีไปซะ! ลุงอ่อนแอกว่าฉันอีกหนิ?”

“เธอไม่สามารถจัดการกับมอนสเตอร์ตัวนี้ได้ มันเป็นไปไม่ได้
แม้ว่าพวกเราจะร่วมมือกัน”
ลีจีฮเยสามารถจัดการกับก็อปลินได้เท่านั้นด้วยความสามารถ
ในปัจจุบันของเธอ ผมพูดอย่างใจเย็น “ไปที่หมู่บ้านเร็วและขอ
ความช่วยเหลือ ด้วยวิธีนี้ ทั้งฉันและเธอจะรอดไปได้ เธอ
สามารถเคลื่อนที่ได้เร็วกว่าฉัน”
“แต่…”
“เร็วเข้า! ฉันพอมีวิธีหลบมัน!”
“จริงเหรอ?”
“แน่นอน เธอไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร?”
ลีจีฮเยพยักหน้าราวกับว่าโล่งใจ “ทนไว้สักพักนะ! ฉันจะรีบ
กลับมาช่วย!”

ไม่กี่วินาทีหลังจากที่ลีจีฮเยหายไป มอนสเตอร์ยักษ์ตัวสีเขียวก็
ปรากฏขึ้นในป่า มันคือมอนสเตอร์ที่สูงกว่า 3 เมตรและมี
บรรยากาศอันน่ากลัว
บ้าเอ้ย มันคือโทรลล์ ไม่ใช่ออร์ค ผมโกหกเมื่อผมบอกว่าผมมี
วิธีหลบมัน ทั้งปาร์ตี้ก็ไม่สามารถรับมือกับโทรลล์ตัวนี้ได้ มันคง
จะดีถ้าพวกเขาไม่ถูกกวาดล้างไป
แฮร่…
โทรลล์พบผมและแยกเขี้ยวอันน่ากลัวออกมาราวกับว่ามัน
ก าลังหัวเราะ กระบองเหล็กของโทรลล์ถูกปกคลุมไปด้วย
ชิ้นส่วนของกลุ่มดาว ราวกับว่ามันได้ทุบหัวของกลุ่มดาวมา
มากมายแล้ว
ผมยิ้มอย่างขมขื่นและจับดาบของผม ผมอาจจะตายได้จากแค่
การเหวี่ยงกระบองเพียงหนึ่งครั้ง อย่างน้อย ถ้าไม่มีใครมาช่วย
ผม
แฮรรรร่!

ในตอนแรก เกาะแห่งนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะโจมตีด้วยวิธีปกติ
และเช่นเคย มันก็มีชิ้นส่วนลับในสถานการณ์ที่เป็นไปไม่ได้ มัน
เป็นเวลาที่พวกมันจะเผยตัวออกมาแล้ว ตามนิยายต้นฉบับ
เมื่อเสียงค ารามของโทรลล์พุ่งสูงขึ้น เสียงการทิ่มแทงอันหนึ่งก็
ดังออกมา ดาบที่คุ้นเคยก าลังแทงท้องของโทรลล์ มันคือลีจีฮเย
“ฉันรู้แล้วว่ามันคงจะเป็นแบบนี้ ลุงเป็นคนโกหก”
「จอมพลเรือไม่เคยทอดทิ้งสหาย แม้ว่ามันจะหมายถึงความ
ตาย」
การด าเนินการนี้เป็นไปได้จากจุดเริ่มต้นเพราะผมเชื่อในตัวลีจีฮ
เย โทรลล์ที่ก าลังโกรธดึงดาบออกมาและส่งเสียงแปลกๆ แผล
ได้รับการฟื้นฟูในไม่ช้า มันโยนดาบออกมา และลีจีฮเยก็
หัวเราะจากข้างๆ ผม
“มาตายด้วยกันเถอะ ลุง”

ผมเห็นโทรลล์ที่ก าลังพุ่งเข้ามาหาพวกเราและหัวเราะด้วย ลี
จีฮเยคงจะไม่ตาย ประวัติชีวิตของเธอจะช่วยเธอไว้ในที่สุด ใน
เวลาที่กระบองเหวี่ยงลงมา เสียงๆ หนึ่งก็ดังออกมาจากป่า
…มันมาแล้ว ดาบสีเงินแยกความมืดออกจากกัน ผมเฝ้าดูอย่าง
ระมัดระวัง ดาบอันบริสุทธิ์ที่ไม่ใช่ดาบธาตุตัดคอของโทรลล์
ราวกับของเล่น
「ธีมที่เป็นที่โปรดปรานของคนยุคแรกที่ถูกหลงลืมคือความ
รัก มิตรภาพ และความโรแมนติก」
ยุคแรก หนึ่งในเรื่องราวที่เก่าแก่ที่สุดในการถ่ายทอดสด
ดวงดาว เจ้านายของเรื่องราวก าลังพูด “สละชีวิตเพื่อสหาย
ของเจ้า? นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 381 ปีเลย”
ผมดูใกล้ๆ และมันก็ไม่ใช่แค่คนๆ เดียว
“ไม่จ าเป็นต้องพูด พวกเขาก็เป็นสหายเช่นนี้แหละ”
“จริงเหรอ มันยังมีเรื่องราวดีๆ อยู่”

เสียงหัวเราะแผ่กระจายออกไป มันมีบางสิ่งแปลกๆ นี่ไม่ได้อยู่
ในนิยายต้นฉบับ จากนั้นผมก็เห็นใบหน้าของคนที่ก าลังเดิน
ออกมาจากความมืด
“นานแล้วสินะ เวลาของโลกภายนอกคงผ่านไปแค่สามปีใช่
ไหม?”
น่าแปลก มันเป็นคนที่ผมรู้จักอยู่แล้ว
(จบตอน)