มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 359 – ผู้คนที่ถูกหลงลืมจากสถานการณ์ (5)

เคราหล่อและคิ้วหนา ริมฝีปากหนาที่แสดงถึงบุคลิกที่ไม่เหมือน
ใครและเถรตรง คนที่ปรากฏตัวจากความมืดนั้นเป็นคนๆ
เดียวกันกับที่ผมได้พบเมื่อสามปีก่อน
“ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ?”
“ข้าไม่คิดว่าพวกเราจะได้พบกันในสถานที่เช่นนี้เลย คิมทก
จา”
กลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลี ชองจุงยองอยู่บนเกาะแห่งการ
กลับชาติมาเกิด
***
ผมเป็นหนี้บุญคุณชองจุงยองจากปราสาททมิฬจนไปถึงการ
คัดเลือกราชาปีศาจ ผมกลืนความสุขของผมลงไป ชองจุงยอง
เป็นกลุ่มดาวที่ดี แต่จุดประสงค์ของเขาก็ไม่ชัดเจน มันถึงเวลา

ที่ต้องดูจุดประสงค์ของคนอื่น มันคงจะยากถ้าจุดประสงค์ของ
เขาขัดแย้งกับผม
“ฉันก าลังเป็นห่วงอยู่เลยเพราะนายไม่ได้ส่งข้อความมาเลย”
“ข้าถูกห้ามออกอากาศจากการถ่ายทอดสดอยู่สักพัก”
เมื่อมองใกล้ๆ ร่างทั้งร่างของชองจุงยองก็ดูละเอียดขึ้นกว่าเดิม
บางสิ่งผุดขึ้นมาในหัวของผม “นายมาที่เกาะตั้งแต่ก่อนเริ่ม
สถานการณ์เหรอ?”
“มันผ่านมา 15 ปีแล้ว”
15 ปี? ในเวลานั้น ประโยคจากหนทางเอาชีวิตรอดก็โผล่ขึ้นมา
「เกาะแห่งการกลับชาติมาเกิดตั้งอยู่ ณ ความผิดพลาดทมิฬ
」
มันอาจจะเป็นสามปีในโลก แต่เวลาภายในความผิดพลาดทมิฬ
นั้นเร็วกว่าหลายเท่า อันที่จริง เคียร์อีออสและปรมาจารย์ดาบ

ทลายนภาก็เคยมาที่นี่เช่นกัน ในปัจจุบัน ความหนาแน่นของ
เวลาในเกาะนี้น่าจะประมาณ 5 เท่าของโลก
“เหตุผลที่นายอยู่ที่นี่…”
ชองจุงยองส่ายหัวของเขา “มันอาจจะเป็นเพราะเทพเจ้า
ภายนอก แต่ข้าก็ไม่อาจต้านทานมันได้”
มันมีฉากหนึ่งก าลังเล่นอยู่ในหัวของผม มันคือเมื่อสามปีที่แล้ว
วันที่อาณาจักรปีศาจที่ 73 ถูกท าลาย ชองจุงยองได้สูญเสียร่าง
อวตารของเขาไปในขณะที่เขาจัดการกับภัยพิบัติ
ชองจุงยองที่ถือดีตกใจมากที่มีสิ่งมีชีวิตเช่นนี้อยู่ในโลก ดังนั้น
มันจึงน่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าเดิม กลุ่มดาวอื่นๆ ต่างก็ถูกบดขยี้
อัตตาเพียงแค่ได้เห็นภัยพิบัติที่แม้แต่ชองจุงยองยังต้องถูกสยบ
บางทีนี่อาจจะเป็นธีมของกลุ่มดาวที่ชื่อดาบเล่มแรกแห่งโครยอ
“ข้ารู้สึกว่าข้าต้องฝึกฝนตั้งแต่พื้นฐานอีกครั้ง เกาะแห่งนี้เป็น
สถานที่ที่สมบูรณ์แบบในการฝึกฝนแบบนั้น”

ชองจุงยองพูดในขณะที่ก าลังมองไปยังผู้คนที่ก าลังเคลื่อนผ่าน
พุ่มไม้ตรงหน้า พวกเขามีความคล่องตัวมากแม้แต่ในป่าที่ร้อน
และเหนียวนี้ พวกเขาน่าจะเป็นคนที่ถูกลืมของเกาะนี้
หนึ่งในนั้นสังเกตเห็นสายตาของผมและเดินเข้ามา “เจ้า
สามารถเอาชีวิตรอดได้ โดยปกติแล้ว กลุ่มดาวจากภายนอกจะ
ตายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง อ่า นอกจากสัตว์ประหลาด
‘ชอง’ ตรงนั้น”
“ขอขอบคุณส าหรับความช่วยเหลือของนายนะ ฉันคิมทกจา”
ผมจงใจไม่บอกค าขยายของผม ในหมู่คนที่ถูกลืมยุคแรก มันมี
หลายคนที่คิดว่าค าขยายเป็นการอวดดี
ชายคนนั้นหัวเราะราวกับว่าเขาชอบค าตอบของผม “ข้าลืมชื่อ
ของข้าไปนานแล้ว นั่นคือสิ่งที่ทุกคนท าเมื่ออยู่ที่นี่”
ชายคนนั้นพูดและเดินไปข้างหน้า ลืมไปแล้ว พวกเขาคือเหล่า
คนที่หลงลืมชื่อของตนไปหลังจากการกลับชาติมาเกิดนับครั้ง

ไม่ถ้วน อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่ได้ลืมชื่อของตัวเองไปจริงๆ
มันเป็นแค่การร าลึกถึงอดีตที่ผ่านมานั้นน่าเจ็บปวดเกินไป
กลิ่นอันเก่าแก่รู้สึกได้จากร่างกายของผู้ถูกลืมที่ก าลังเปิด
เส้นทาง เรื่องราวที่แข็ง คดเคี้ยว และแข็งแกร่งมาก
ลีจีฮเยกระซิบ “พวกเขาแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?”
มันเป็นธรรมดาที่จะสงสัย ผู้ถูกลืมไม่ได้ให้ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่
อะไรนัก แต่พวกเขากลับใช้การโจมตีเพียงครั้งเดียวเพื่อสังหาร
โทรลล์ได้
“ปริมาณและคุณภาพของเรื่องราวของพวกเขาดูเหมือนจะ
ดีกว่าพวกเรา…”
“ไม่ว่าเรื่องราวจะดีแค่ไหน มันก็ไร้ประโยชน์ถ้าพวกเขาไม่
สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างเหมาะสม”
ลีจีฮเยจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่ก าลังตั้งค าถาม ในเวลาที่ผม
ก าลังพยายามจะพูดออกมา ผมก็ถูกขัดจังหวะโดยชองจุงยอง

“เขาพูดถูก แม้ว่าจะมีดาบสิบเล่ม แต่มนุษย์ก็สามารถถือดาบ
ได้เพียงสองเล่มเท่านั้น”
ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ ร่างกายของเขาคือดาบ หัวใจของเขา
คือดาบ เรื่องราวของเขาคือดาบ
ลีจีฮเยมองลงไปที่มือของเธอราวกับว่าเธอได้รับการรู้แจ้งอย่าง
ลึกซึ้ง
ในระหว่างนี้ ชองจุงยองก็จ้องมาที่ผมด้วยสายตาอันลึกซึ้ง”เจ้า
รวบรวมเรื่องราวที่สุดยอดไว้เยอะแยะเลย เจ้าคงจะไม่รั้งท้าย
กลุ่มดาวระดับสูงเท่าไหร่แล้ว”
“นายยกย่องฉันเกินไปแล้ว”
“ยังไงก็เถอะ… นายสะสมมันมากเกินไปในช่วงเวลาสั้นๆ นายรู้
ไหมว่าตอนนี้นายอยู่ในสถานะไหน?”
ผมปิดปาก ในสายตาเหล่านั้น ตอนนี้ผมอยู่ในสภาพที่ล่อแหลม
มาก

[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ ก าลังเล็งร่างอวตาร
ของคุณ]
[เรื่องราว ‘ผู้ต่อต้านปาฏิหาริย์’ ก าลังสงสัยคุณสมบัติของคุณ!]
[เรื่องราว ‘ผู้สังหารเทพเจ้าภายนอก’ ไม่พอใจคุณ]
ในทางปฏิบัติมันก็เหมือนกัน ผมยกมหาเรื่องราวขึ้นผิดไปและ
เกือบจะจบชีวิตของผมไปเพราะเรื่องราว ถ้าเรื่องแบบนั้น
เกิดขึ้น ผมคงจะกลายเป็นเหมือนกับกลุ่มดาวที่ผมพบ ณ คู่
ประสานระหว่างความดีและความชั่ว
“อย่าลืม หลังจากที่สิ่งมีชีวิตสร้างเรื่องราวขึ้นมา เรื่องราวก็จะ
สร้างตัวตนขึ้นมา”
ผมรู้อยู่แล้ว ผมมาที่เกาะนี้เพราะรู้เรื่องนี้
“ฉันจะจ าเอาไว้”
หลังจากนั้นไม่นาน พวกเราก็มาถึงหมู่บ้าน
[คุณมาถึงโซนปลอดภัยแห่งแรกแล้ว!]

[คุณปฏิบัติตามเงื่อนไขเพื่อเคลียร์สถานการณ์หลักของเกาะ
เล็กที่ 133 แล้ว!]
[คุณเคลียร์สถานการณ์ลับได้แล้ว!]
[คุณได้รับรางวัลเพิ่มเติมส าหรับการสังหารคู่แข่ง]
[รางวัลเพิ่มเติมก าลังถูกเตรียม]
หมู่บ้านนั้นสงบสุข หลังจากผ่านประตูหลักมา มันก็มีวิถีชีวิตที่
โคจรอยู่รอบๆ เตาไฟใหญ่ตรงกลาง มันแตกต่างไปจากชีวิตใน
เมือง
หญิงสาวในเสื้อผ้าปอนๆ ก าลังรีดนมวัว ในขณะที่ชายที่มี
หนวดก าลังซักผ้า มันยังมีเด็กๆ ที่ดูเด็กยิ่งกว่ากิลยังและยูซอง
มันเป็นหมู่บ้านในชนบทอย่างยิ่งที่คนที่ถูกลืมยุคแรกอาศัยอยู่
「(…ที่นี่น่าทึ่งจริงๆ)」
‘ยูซานอา?’
「(อ่า ขอโทษนะ ฉันท าให้นายประหลาดใจเหรอ?)」

‘ไม่เป็นไร คุยตอนนี้ได้เหรอ?’
「(ได้สิ มันเป็นช่วงพัก ก าแพงเองก็ยุ่งอยู่)」
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เสียงของยูซานอารู้สึกว่าใกล้กว่าปกติ
ก าแพงที่สี่นั้นบางลง ท าให้กิจกรรมของเธอสะดวกยิ่งขึ้น
「(หมู่บ้านนี้เหมือนกับจิตรกรรมฝาผนังที่จิตกรหลายคนวาด
มาตลอด…)」
ผมประหลาดใจอยู่ภายในเมื่อได้ยินเสียงของยูซานอาพยายาม
ค้นหาค าพูดที่เหมาะสม มันเป็นธรรมดา แต่เมื่อยูซานอาพูด
ขึ้นมา ความเป็นจริงของหมู่บ้านนี้ก็ไม่ธรรมดาเลย
ผมอาจจะเป็นผู้มาเยือน แต่ผมก็สามารถบอกได้ด้วยสายตา
ของชาวบ้านที่ใช้ชีวิตตามปกติ พวกเขาดูเบื่อ ราวกับว่าพวก
เขาได้เห็นสิ่งนี้มานับร้อยนับพันครั้งแล้ว
[บ้าเอ้ย ข้าเกือบตายแหนะ]
[เกาะบ้านี่… พวกมันคือออร์คจริงๆ เหรอ?]

ผมเงยหน้าขึ้นกับเสียงที่แท้จริงและเห็นกลุ่มดาวจ านวนหนึ่ง
ปรากฏตัวขึ้น ณ ทางเข้าฝั่งตรงข้ามของหมู่บ้าน
ผมรีบมองไปยังใบหน้าของพวกเขา น่าเสียดาย ผมไม่เห็น
ใบหน้าของสมาชิกปาร์ตี้เลย กลับกัน ผมเห็นคนที่ดูไม่พอใจ
เท่าไร
[ราชาปีศาจ ‘ดวงตาที่เห็นสิ่งต้องห้าม’ ก าลังมองมาที่คุณ]
ราชาปีศาจที่มีสายตาอันดุร้ายในร่างของเสือด า เขาเป็นหนึ่งใน
คนที่ผมเจอเมื่อผมไปเยือนรอบที่ 1863
เจ้านายแห่งอาณาจักรปีศาจที่ 61 ดวงตาที่เห็นสิ่งต้องห้าม
ฟลาวรอส เขาเป็นหนึ่งในคนที่ตายจากก าปั้นของยูจงฮยอคใน
รอบที่ 1863
ราชาปีศาจตามผมมาที่เกาะนี้ ฟลาวรอสจ้องมองมาทางนี้ด้วย
ดวงตาแปลกๆ ก่อนที่จะเบนความสนใจไปทางอื่น มันเห็นได้
ชัดแม้จะไม่ได้อ่านสีหน้าของเขา เขาน่าจะตัดสินได้ว่านี่ไม่ใช่
สถานที่ที่เหมาะสมในการต่อสู้

ชองจุงยองที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมคงจะสังเกตเห็นมันแน่ๆ ผม
เหลือบมองชองจุงยองที่อยู่ข้างๆ “นายมีอะไรจะพูดเหรอ?”
“เปล่า”
…มันเป็นไหล่ที่แข็งแกร่งจริงๆ ผมอิจฉา
[นี่เป็นจุดสิ้นสุดของสถานการณ์งั้นเหรอ? เฮ้ NPC แนะน าข้า
สิ!]
กลุ่มดาวได้เข้ามาและหมู่บ้านก็เริ่มแออัดขึ้นเล็กน้อย หนึ่งใน
ชาวบ้านขมวดคิ้วให้กับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นไปทั่วและตอบโต้
“นี่คือจุดสิ้นสุดของเกาะเล็ก”
[มันไม่มีความจริงใจอยู่ในค าพูดของเจ้าเลย อืม สถานการณ์
ทั้งหมดถูกสร้างขึ้นโดยโดเกบิ]
ในตอนนี้ที่ไม่มีพวกมอนสเตอร์ กลุ่มดาวต่างก็พากันฟื้นจิต
วิญญาณของตนขึ้นมา
[เรื่องราว ‘อ่อนสงบแข็ง แข็งสงบอ่อน’ เริ่มขึ้นแล้ว]

เสียงของเรื่องราวต่างๆ ไหลออกมาจากดวงตาของกลุ่มดาว
ตามที่คาดไว้ ชองจุงยองพูดถูก
มันไม่มีข้อยกเว้น ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นกลุ่มดาวหรืออวตาร
หากพวกเราไม่ได้ใช้เรื่องราวอย่างเหมาะสม เรื่องราวก็จะเป็น
ฝ่ายใช้พวกเราแทน
[มันไม่มีรางวัลเพิ่มเติมเหรอ?]
[พวกเราควรค้นบ้านไหม? มันอาจจะมีชิ้นส่วนลับอยู่]
ชาวบ้านรู้สึกเหนื่อยและตอบด้วยเสียงที่พบว่าสถานการณ์เป็น
ปัญหา
“มันไม่มีของแบบนั้นหรอก สถานการณ์เกาะเล็กจบลงแล้ว ผู้ที่
ต้องการไปยังสถานการณ์ต่อไปควรที่จะเข้าไปยังศูนย์กลางของ
หมู่บ้าน มันคือประตูมิติ”
กลุ่มดาวบางส่วนขมวดคิ้วให้กับน้ าเสียงอันเย็นชา และราชา
ปีศาจฟลาวรอสก็ก้าวออกมา

[NPC เสียงดังจริงๆ มันขึ้นอยู่กับพวกเราว่าต้องการจะออก
จากที่นี่ไหม]
บางทีเขาคงก าลังมองหาโอกาสต่อสู้ในขณะที่เขายกสถานะ
ของเขาขึ้นอย่างฉับพลัน
[ข้าพบหมู่บ้านเช่นนี้แล้ว มันก็ไม่เลวอะไรที่จะพักสักพัก เอา
อาหารและเครื่องดื่มออกมา! ร่างกายนี้หิวมากแล้ว]
ค าพูดที่รุนแรงท าให้กลุ่มดาวอื่นๆ หัวเราะออกมา ลีจีฮเย
ขมวดคิ้วและก้าวออกมา”นี่มัน―”
“รอก่อน”
มันอาจไม่มีที่ว่างให้พวกเราเข้าไปแทรกแซงการต่อสู้นี้
อันที่จริง ชาวบ้านนั้นไม่ได้กลัวต่อการคุกคามของราชาปีศาจ
เลย ชายที่ก าลังซักผ้าอยู่หาวออกมาด้วยความเบื่อ “NPC
NPC อยู่ได้ ทุกวันนี้พวกเด็กๆ ต่างก็คิดว่าชีวิตคือเกม”

ชายชราคนหนึ่งกล่าวขึ้นมา “โชคชะตาของวันนี้แปลกซะ
จริง… ข้าไม่มีความกระตือรือร้นหรือความปรารถนาเลย”
หญิงสาวที่ก าลังป้อนอาหารวัวเองก็เสริมออกมาด้วย “ถุย นี่
คือเหตุผลที่ข้าต่อต้านการเปิดเกาะของพวกเรา ไม่ว่าเหรียญ
จะจ าเป็นแค่ไหน แต่ข้าก็ต้องมาทนดูพวกสวะนี้เข้ามางั้นเหรอ?
การเลี้ยงวัวอีกสักสองสามตัวคงจะดีซะกว่า”
ค าพูดเหล่านี้ดังชัดเจน สถานการณ์มุ่งหน้าไปยังทิศทาง
แปลกๆ และกลุ่มดาวก็เริ่มสังเกตเห็น
ฟลาวรอสส่งเสียงค ารามออกมา [ท าไมแมลงพวกนี้…?]
เด็กชายตัวน้อยๆ ที่อมลูกอมอยู่ตรงหน้าของพวกเขากล่าว
ออกมา”พวกเจ้าคือแมลงที่มีชีวิตอยู่มาไม่ถึงพันปีเลย”
ปากของฟลาวรอสเปิดอ้าออก เขาคือผู้ปกครองของอาณาจักร
ปีศาจที่ 64 และมันก็เป็นธรรมดาที่เขาจะตอบสนองแบบนี้ มัน
เป็นการดูถูกครั้งแรกที่เขาเคยได้รับมา การแสดงออกที่ชั่วร้าย
ส่องประกายไปทั่วใบหน้าของฟลาวรอส

[สถานการณ์ไม่ได้บอกข้าไม่ให้ฆ่า NPC]
ราชาปีศาจปลดปล่อยสถานะอันทรงพลังออกมา ช่วงเวลาที่
เขาค ารามและเปิดคมเขี้ยวออกมา ชาวบ้านทุกคนก็จ้องมอง
มายังฟลาวรอสพร้อมกัน
ชายที่ก าลังซักผ้า หญิงที่ก าลังให้อาหารและน้ า ชายชราที่
ก าลังถือกระดาน
ราวกับว่าโลกทั้งใบได้หยุดนิ่งลงไป กลุ่มดาวสัมผัสได้ถึง
บรรยากาศแปลกๆ และละล่ าละลักไป เช่นเดียวกับฟลาวรอส
เขาเป็นราชาปีศาจที่เฉียบแหลมและต้องสังเกตเห็นสิ่งแปลกๆ
แน่นอน บางทีเขาอาจจะก าลังคิดแบบนี้อยู่
「คนพวกนี้มันอะไรกัน?」
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่อาจถอยได้ในตอนนี้ อัตตาของเขาใน
ฐานะราชาปีศาจจะไม่ยอมให้ชาวบ้านตัวน้อยๆ มาหยาม ใน
ท้ายที่สุด ฟลาวรอสก็เลือกคนที่ดูอ่อนแอที่สุด
[ตาย!]

กรงเล็บของฟลาวรอสพุ่งเข้าใส่เด็กน้อยที่ก าลังอมลูกอมอยู่
อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นตัวเลือกที่ผิดพลาดโดยสิ้นเชิง
「เขาก าหมัด จากนั้นหมัดก็ไปอยู่ตรงนั้น」
มันมีบางสิ่งระเบิดออก ชิ้นส่วนของร่างอวตารกระจายอยู่ใน
อากาศเหมือนกับดอกไม้ไฟ ร่างอวตารของฟลาวรอสสูญเสีย
ศีรษะไปและค่อยๆ ล้มลงกับพื้น
[ดวงตาที่เห็นสิ่งต้องห้ามได้ถูกตัดออกจากสถานการณ์]
กลุ่มดาวได้เป็นประจักษ์พยานการตายของราชาปีศาจที่อยู่
ตรงหน้าของพวกเขาและไหล่สั่นขึ้นมา
[อ-อะไรกัน? นี่มัน…]
ชาวเมืองตอบสนองนิดหน่อยต่อความประหลาดใจของกลุ่ม
ดาว มันเป็นบรรยากาศที่เงียบเหมือนไม่มีใครไว้อาลัยให้กับ
ความตายของแมลง ชายคนนั้นเริ่มซักผ้าอีกครั้ง และหญิงสาว
ก็ให้อาหารวัวต่อ ส่วนชายชราก็ส่ายหัวและหันไปตัดแต่งต้นไม้

เด็กชายประกาศ “ไสหัวไปซะ ข้าไม่อยากเห็นพวกเจ้าอีกแล้ว”
อวตารและกลุ่มดาวที่หน้าซีดพากันหนีไปทางประตูมิติ ไม่ว่า
ยังไง สถานการณ์เกาะเล็กก็จบลงแล้ว มันไม่มีเหตุผลที่จะลังเล
อีก หลังจากหายเข้าไปในประตูมิติ มันก็มีกลุ่มดาวที่เหลืออยู่ไม่
ถึง 10 คน
[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ ต้องการให้คุณไปสู่
สถานการณ์ต่อไป!]
จากช่วงเวลาที่ผมได้เผชิญหน้ากับเด็กคนนี้ มหาเรื่องราวก็ผม
ก็ตอบสนองอย่างรุนแรง บางทีพวกมันอาจจะสังเกตเห็นบาง
สิ่ง ผมยิ้มอย่างขมขื่นและเดินเข้าหาเด็กน้อยที่เพิ่งสังหารราชา
ปีศาจไป
[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ ก าลังคุกคามคุณ!]
ผมไม่รู้ว่าฟลาวรอสจะมีประโยชน์มากขนาดนี้ ผมโล่งใจที่ผม
พบสิ่งที่ผมตามหาอยู่

[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ ประกาศว่าจะ
ท าลายร่างอวตารของคุณหากคุณเข้าใกล้เขา!]
ผมไม่สนใจค าพูดของมันและเดินหน้าต่อ มหาเรื่องราวที่ก าลัง
โคจรอยู่แผ่บรรยากาศคุกคามออกมา ผมร าคาญกับเรื่องราว
เด็กๆ ที่คิดว่ามันจะเป็นการคุกคามต่อเขา
“อะไร? เจ้าอยากจะเป็นเหมือนคนๆ นั้นเหรอ?”
“หนึ่งหมัดคงกระพัน ยูโฮซุง นายสอนเซียนดาบทลายนภา
และเคียร์อีออส”
การแสดงออกของเด็กน้อยเปลี่ยนไป ชาวบ้านของสถานที่แห่ง
นี้ต่างก็เป็น ‘ผู้กลับชาติมาเกิด’ อายุขัยของพวกเขาไม่อาจอ่าน
ได้จากรูปลักษณ์ เด็กที่อยู่ตรงหน้าของผมคือผู้กลับชาติมาเกิด
ที่อาจจะมีอายุขัยอย่างต่ า 10,000 ปี เด็กชายหรี่ตาลงและถาม
ผม “เจ้าเป็นใคร? เจ้ามีความสัมพันธ์อะไรกับเด็กพวกนั้น?”
[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ แยกเขี้ยวของมันต่อ
หน้าคุณ]

มันมีอีกเหตุผลที่ผมมายังเกาะแห่งการกลับชาติมาเกิด จากการ
ต่อสู้ในอนาคตกับกลุ่มดาวระดับเทวะ ผมต้องได้รับบางสิ่งจาก
สถานที่แห่งนี้
ผมกลืนเลือดที่ก าลังพุ่งขึ้นมาลงไปและพูดด้วยน้ าเสียงที่อึด
อัด”หนึ่งหมัดคงกระพัน โปรดสอน ‘การควบคุมเรื่องราว’
ให้กับฉันด้วย”
(จบตอน)