มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 360 – ค ำพูดที่ไม่อำจได้ยิน (1)

[หมำยเหตุผู้แปล: มีกำรเปลี่ยนแปลงเพศของจำงฮำยังนะครับ
หลังจำกนี้ไป เมื่อก่อนผู้แปลอิ้งคิดว่ำเป็นเพศชำยมำตลอด แต่
ตอนนี้ออกมำชี้แจงว่ำอำจจะมีควำมคลำดเคลื่อน ซึ่งตอนนี้เค้ำก็ยัง
ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ขอใช้ว่ำเป็นเพศหญิงไปก่อน น่ำจะชัวร์กว่ำ]
จำงฮำยังเคลื่อนตัวผ่ำนป่ำของเกำะเล็กและนึกถึงค ำพูดของคิมทก
จำ
– เธอคือไพ่ลับของสถำนกำรณ์นี้
ก่อนที่สถำนกำรณ์จะเริ่มต้นขึ้น คิมทกจำเรียกจำงฮำยังเข้ำมำเป็น
กำรส่วนตัว จำงฮำยังนึกถึงค ำพูดเหล่ำนั้นขึ้นมำในทันใดและเขิน
ขึ้นมำ
‘…เขำไม่ได้สนใจฉันเลย’
จำงฮำยังเศร้ำ ไม่ว่ำเขำจะใช้เวลำกับสมำชิกปำร์ตี้คนอื่นมำกแค่
ไหน คิมทกจำก็ไม่เคยสนใจจำงฮำยัง สำมปีหลังจำกเกมกำรปฏิวัติ

หรือกำรคัดเลือกรำชำปีศำจสิ้นสุดลง จำงฮำยังรู้สึกแปลกแยกมำ
นำนแล้ว มันรู้สึกเหมือนกับว่ำเธอถูกกีดกันออกจำกสถำนกำรณ์
หลักทั้งหมด
– ท ำไมเจ้ำถึงไม่ชวนข้ำเข้ำร่วมบริษัทของคิมทกจำ?
นี่คือสิ่งที่น่ำร ำคำญที่สุด เธออยำกจะถำม ท ำไมคิมทกจำถึงไม่ชวน
เธอเข้ำร่วมเนบิวลำ? หรือว่ำเธอจะถูกลืม…
[ก ำแพงไร้นำมกล่ำว “อย่ำไว้ใจคิมทกจำให้มำกนัก”]
“หุบปำก”
[ก ำแพงไร้นำมกล่ำว “เขำแค่ก ำลังใช้เจ้ำ”]
บำงทีนี่อำจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้ คิมทกจำเป็นคนที่ประยุกต์ได้เก่ง
ที่สุดที่จำงฮำยังรู้จัก อย่ำงไรก็ตำม จำงฮำยังก็ตอบ “คิมทกจำไม่ใช่
คนแบบนั้น ท ำไมเจ้ำถึงเกลียดคิมทกจำ?”
[ก ำแพงไร้นำมถำม “เจ้ำต้องกำรเป็นเพื่อนกับเขำเหรอ?”]
“มันคงจะดีถ้ำพวกเรำเป็นมิตรกัน… พวกเรำไม่ค่อยได้คุยกันเลย”
[ก ำแพงไร้นำมถำม “ท ำไม? เจ้ำชอบเขำเหรอ?”]

“ข้ำชอบคนที่ข้ำชอบ” จำงฮำยังตอบอย่ำงโผงผำงและเม้มปำกของ
เธอ”สิ่งที่ข้ำชอบคือรำชำปีศำจแห่งกำรหลุดพ้น”
[ก ำแพงไร้นำมก ำลังมองมำที่คุณ “นั่นแหละเขำ”]
“มันแตกต่ำงกัน! ไม่ว่ำยังไง ข้ำก็แค่อยำกจะไปกับเขำ”
[ก ำแพงไร้นำมถอนหำยใจ “แม้ว่ำเขำจะฆ่ำเจ้ำในวันหนึ่ง?”]
“ท ำไมเจ้ำต้องพูดอะไรเป็นลำงแบบนั้น?”
ก ำแพงไร้นำมไม่เคยชอบคิมทกจำเลย มันตั้งแต่ครั้งแรกที่มันได้พบ
กับคิมทกจำมำจนถึงปัจจุบัน
“อย่ำมำขวำงทำงข้ำ ครั้งที่แล้ว ข้ำไม่ได้มหำเรื่องรำวก็เพรำะเจ้ำ”
มหำเรื่องรำวที่บอกเล่ำถึงชัยชนะในกิแกนโทมำเคีย คบเพลิงที่กลืน
กินต ำนำน จำงฮำยังมองผ่ำนหน้ำจอและเอ่อล้น ประทับใจ และ
สุดท้ำยก็เศร้ำ
เธอคิดว่ำเธอควรจะอยู่ที่นั่น เธอควรจะเหวี่ยงตัวเองเข้ำไปยังเปลว
เพลิงที่ลุกโชติช่วง เธอควรจะเป็นส่วนหนึ่งของมหำเรื่องรำว แต่เธอ
กลับท ำไม่ได้

[ก ำแพงไร้นำมกล่ำว “กำรไว้ใจผู้คนมีแต่จะท ำให้เจ้ำผิดหวัง เจ้ำ
ทรมำนมำมำกพอแล้วในชำติที่ผ่ำนมำ”]
เธอไม่มีควำมมั่นใจ คบเพลิงจะดับไหมถ้ำเธอกระโจนเข้ำไป? จะเกิด
อะไรขึ้นถ้ำมหำเรื่องรำวถูกท ำลำยลงเพรำะกำรมีส่วนร่วมของเธอ?
จะเกิดอะไรขึ้นถ้ำคิมทกจำไม่ต้องกำรกำรมีส่วนร่วมของเธอ?
จำงฮำยังแตกต่ำงจำกสมำชิกปำร์ตี้คนอื่น เธอเป็นชำวโลกปีศำจ
และเพิ่งมำที่โลก เธอไม่ใช่สหำยที่ต่อสู้ร่วมกับคิมทกจำมำตั้งแต่แรก
ดังนั้นเธอจึงไม่อำจพูดได้ว่ำเธอต้องกำรไปกับเขำ
มันมีก ำแพงกั้นไว้ระหว่ำงพวกเขำ มันเป็นก ำแพงที่ไม่อำจข้ำมไปได้
ไม่ว่ำเธอจะพยำยำมแค่ไหน จำงฮำยังไม่ได้มีประวัติที่จะไปแบ่งปัน
กับพวกเขำ
“ทำงนี้! อีกนิดเดียว!”
“ฮีวอน เอำกิลยังมำให้ฉัน ฉันจะแบกเขำให้เอง”
“ไม่เป็นไร! ฉันยังพอมีแรงเหลืออยู่”

มันมีเสียงดังออกมำจำกพุ่มไม้ที่อยู่ห่ำงไกล จำงฮำยังหลบซ่อน
ตัวเองหลังต้นไม้อย่ำงระมัดระวัง ชำยหญิงที่ได้รับบำดเจ็บก ำลังวิ่ง
พร้อมกับอุ้มเด็กไว้บนหลัง พวกเขำคือคนที่จำงฮำยังรู้จัก
จำงฮีวอนและลีฮุนซึง ทั้งคู่ถูกไล่ล่ำโดยมอนสเตอร์ พวกเขำถูกไล่
ตำมด้วยออร์คครึ่งโหลและโทรลล์อีกสองตัว
จำกทิศทำง พวกเขำดูเหมือนก ำลังจะตัดผ่ำนทุ่งหญ้ำไปยัง
แหล่งที่มำของควัน มันเป็นทำงเลือกที่ผิด ทิศทำงที่พวกเขำมุ่งหน้ำ
ไปมีมอนสเตอร์ที่อันตรำยซะยิ่งกว่ำออร์คและโทรลล์อยู่ หำกเป็น
แบบนี้ต่อไป พวกเขำจะต้องตำยแน่ๆ
จำงฮำยังก ำหมัดโดยอัตโนมัติและลุกขึ้น พูดให้ชัดๆ เธอพยำยำมที่
จะลุกขึ้น
[ก ำแพงไร้นำมกล่ำว “อย่ำช่วยพวกเขำ”]
“อะไร? นี่มันเรื่องบ้ำอะไร?”
[ก ำแพงไร้นำมกล่ำว “ถ้ำพวกเขำตำยที่นี่ เจ้ำจะได้เป็นเพื่อนแค่คน
เดียวของคิมทกจำ”]

แทบจะในเวลำเดียวกัน จำงฮีวอนที่ก ำลังวิ่งอยู่ก็สะดุดก้อนหินและ
ล้มลง จำงฮีวอนและลีกิลยังล้มลงกับพื้น ออร์คที่อยู่ด้ำนหลังที่ขยับ
ใกล้เข้ำมำชูอำวุธของพวกมันขึ้น มันสำยเกินไปที่จะหลบ
จำงฮีวอนตะโกนออกมำ “กิลยัง! หนีไป!”
จำงฮำยังมองไปยังอำวุธที่เหวี่ยงลงมำและคิด บำงทีก ำแพงไร้นำม
อำจจะพูดถูก ถ้ำคนพวกนี้ตำย…
– ขอบคุณมำก
บทสนทนำที่เธอมีกับคิมทกจำก่อนที่จะมำที่นี่โผล่ขึ้นมำในหัวของ
เธอ
– เรื่องอะไร?
– ค ำพูดที่เธอพูดในเวลำนั้น
คิมทกจำพึมพ ำด้วยใบหน้ำที่ห่ำงเหินตำมปกติของเขำ
– เธอพูดมัน แม้ว่ำอีกฝั่งของก ำแพงจะไม่ได้ยินมัน… ถึงกระนั้นมันก็
เหลือบำงสิ่งอยู่บนก ำแพง
จำงฮำยังสงสัย เธอพูดอย่ำงนั้นไปเหรอ? ตอนไหน?

…เธอเมำรึเปล่ำ?
คิมทกจำพูดต่อ
– ดังนั้นฉันจึงท ำมัน อย่ำงที่เธอพูด ในวันหนึ่งอำจจะมีคนเห็น
ร่องรอยบนก ำแพง
จำงฮำยังเห็นจำงฮีวอนหลับตำลงพร้อมกับอำวุธที่พุ่งลงมำ ลีฮุนซึง
ตะโกนบำงสิ่งออกมำในขณะที่จำงฮีวอนโอบกอดลีกิลยังไว้ ในเวลำ
ที่เธอได้สติกลับมำ จำงฮำยังก็วิ่งเข้ำไปแล้ว
[แอตทริบิวต์ใหม่ของคุณเตรียมที่จะเบ่งบำน]
ก ำปั้นของเธอยืดออกมำ อำวุธของออร์คหักออกเหมือนกับปล้อง
ข้ำวต่อหน้ำหมัดผู้บรรลุของเธอ จำงฮีวอนจ้องมองเธอด้วยสำยตำ
เบิกกว้ำง
จำงฮำยังมองลงไปยังคนๆ นี้และคิด ‘ยัยโง่…’
คิมทกจำคงจะไม่ได้รับรู้ถึงควำมรู้สึกของพวกเธอ รำชำปีศำจแห่ง
กำรหลุดพ้นเป็นรำชำปีศำจ ไม่ใช่เทพเจ้ำ เขำคงจะไม่สนใจในสิ่งที่

พวกเธอท ำ อย่ำงไรก็ตำม เพียงเพรำะไม่อำจสื่อสำรได้ก็ไม่ได้
หมำยควำมว่ำหัวใจของพวกเธอจะไม่อยู่ที่นั่น
จำงฮำยังยืนขึ้นรำวกับว่ำก ำลังปกป้องสมำชิกปำร์ตี้และกล่ำว”
ปล่อยให้ฉันจัดกำรเอง”
มันยังไม่สำยเกินไปที่จะสร้ำงประวัติศำสตร์ขึ้นนับจำกนี้ไป
เธอยังมีเวลำอีกเยอะ
***
ผมหำยใจออกและลืมตำขึ้น
[สกิลเฉพำะตัว มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำขั้นที่สำมถูกปิด]
[ก ำลังออกจำกมุมมองบุคคลที่สำม]
โชคดีที่จำงฮำยังได้พบกับสหำยของพวกเรำ ผมกังวลว่ำเธอจะช้ำ
ไป แต่โชคดี มันเป็นไปตำมแผน พวกเขำได้พบกับจำงฮำยัง และ
ในตอนนี้พวกเขำก็ปลอดภัยแล้ว
ผมยกร่ำงที่แข็งขึ้นและยืนยันข้อควำมตรงหน้ำ

[คุณได้รับสิทธิ์ในกำรใช้มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำเพื่อเป็นรำงวัล
ส ำหรับเคลียร์สถำนกำรณ์ลับ]
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้สกิลบนเกำะแห่งกำรกลับชำติมำเกิด
เรื่องรำวจะแตกต่ำงไปหลังจำกผ่ำนสถำนกำรณ์ลับ เกมกำรเอำชีวิต
รอด
[สกิลเฉพำะตัว ‘มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำ’ ถูกปรับไว้ที่ระดับต่ ำที่สุด]
[เกิดข้อผิดพลำดของระบบ สกิลนี้ไม่มีระดับ]
[สกิลนี้ไม่ได้รับผลกระทบจำกควำมเป็นไปได้ของยุคแรก]
ตอนแรกผมคิดว่ำมันคงจะดีกว่ำที่จะได้รับใบอนุญำตของบุ๊คมำร์ค
จำกนั้นเมื่อผมคิดถึงมันก็พบว่ำบุ๊คมำร์คเป็นสกิลที่ยืมสกิลของคน
อื่นมำ
กล่ำวอีกนัยหนึ่ง ถ้ำผมได้รับใบอนุญำตของบุ๊คมำร์คมำแต่ไม่มี
ใบอนุญำตเพิ่มเติมของสกิลของคนอื่น บุ๊คมำร์คก็จะไร้ประโยชน์
มันเป็นเกำะที่มีข้อจ ำกัดมำกมำย แต่มันก็ช่วยไม่ได้ สิ่งที่ผมต้องกำร
บนเกำะนั้นส ำคัญกว่ำสกิล

ผมได้ยินเสียงของลีจีฮเยจำกระยะไกล “ท่ำนอำจำรย์ผู้ยิ่งใหญ่!”
มันเป็นวันที่สองแล้ว ลีจีฮเยก ำลังไล่ตำมหนึ่งหมัดคงกระพันไป
รอบๆ”ท่ำนอำจำรย์ผู้ยิ่งใหญ่! โปรดเล่ำเรื่องนั้นให้ฉันฟังด้วย!”
มันเหมือนกันกับยูโฮซองก ำลังให้อำหำรวัว
“แค่หนึ่งวลี! ฉันสำมำรถเรียนรู้ได้ดีจริงๆ”
ลีจีฮเยสร้ำงควำมร ำคำญให้กับยูโฮซองไม่ว่ำเขำจะซักผ้ำหรือตัดฟืน
“เมื่อวำนนำยท ำได้ยังไง? นำยยื่นหมัดออกไป และหัวของเขำก็
ระเบิดออก!”
แน่นอน ยูโฮซองไม่ได้พูดอะไร ผมคิดว่ำมันคงจะไม่ง่ำยที่จะเรียนรู้
กำรควบคุมเรื่องรำว มันต้องใช้เวลำอยู่นำนกว่ำที่เคียร์อีออสและ
เซียนดำบทลำยนภำจะเรียนรู้เคล็ดวิชำนี้ได้
กำรควบคุมเรื่องรำว มันเป็นชื่อของเคล็ดวิชำบริสุทธิ์ ไม่ใช่สกิลหรือ
อักขระ มันมีค ำอธิบำยถึงมันมำกมำยในหนทำงเอำชีวิตรอด แต่ผม
ก็ไม่รู้จักมันชัดเจนเพรำะมันมีเสียงมำกมำย ดังนั้นผมจึงเป็นกังวล
เล็กน้อย

[มหำเรื่องรำว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต ำนำน’ ก ำลังค ำรำมออกมำ]
…ผมต้องท ำอะไรสักอย่ำงกับไอ้เด็กเหลือขอนี่
มันเป็นตอนเย็นนี้ที่ยูโฮซองเริ่มหงุดหงิดขึ้นมำเป็นครั้งแรก “หยุด
ตำมข้ำได้แล้ว นอกจำกนี้ ข้ำไปเป็นท่ำนอำจำรย์ผู้ยิ่งใหญ่ของเจ้ำ
ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“อืม… นำยคืออำจำรย์ของอำจำรย์ของอำจำรย์ของฉัน!”
ผมยิ้มเมื่อได้ยินค ำพูดของลีจีฮเย มันเป็นเรื่องจริง อำจำรย์ของลีจีฮ
เยคือยูจงฮยอค อำจำรย์ของยูจงฮยอคคือเซียนดำบทลำยนภำ และ
อำจำรย์ของเซียนดำบทลำยนภำก็คือหนึ่งหมัดคงกระพันยูโฮซอง
ยูโฮซองมองไปยังลีจีฮเยและถอนหำยใจออกมำ “มันไม่ใช่สิ่งที่เจ้ำ
จะเรียนรู้ได้ คนอย่ำงเจ้ำที่คุ้นเคยกับระบบคงไม่เห็นผลอะไร แม้เจ้ำ
จะฝึกไปสัก 100 วันก็ตำม”
“นำยสอนอำจำรย์ใหญ่!”
“พวกเขำเป็นผู้บรรลุที่ไม่มีผู้สนับสนุน พวกเขำแตกต่ำงจำกเจ้ำ”
มันเป็นกำรปฏิเสธที่เงียบขรึม

“นำยไม่มีทำงรู้! ฉันจะท ำได้แน่ถ้ำนำยสอนฉัน!”
“ต ำแหน่งของเจ้ำผิดตั้งแต่แรกแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้ำจะเรียนรู้ได้เพียง
แค่ท ำตำมที่ข้ำบอก เจ้ำไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอในขณะที่ตำมข้ำมำ
สองวัน?”
ในควำมเป็นจริง ผมรู้ ยูโฮซองก ำลังทดสอบพวกเรำมำตลอด
“เจ้ำไม่ได้ยินอะไรเลยเหรอ?”
ลีจีฮเยและผมมองไปยังทิวทัศน์รอบๆ ในเวลำเดียวกัน ชำยที่ก ำลัง
ท ำควำมสะอำดเล้ำหมูก็ก ำลังจ้องมำที่ผม รำวกับว่ำเขำก ำลังถำม
ว่ำผมก ำลังมองอะไรอยู่
[เรื่องรำว ‘ปรมำจำรย์แห่งกำรท ำควำมสะอำดอุจจำระ’ มุ่งมั่นที่จะ
ใช้ชีวิตอย่ำงมีควำมสุขในวันนี้]
หญิงสำวที่ก ำลังเก็บเกี่ยวพืชผลก ำลังดื่มไวน์ข้ำวพร้อมกับฮัมเพลง
[เรื่องรำวของ ‘ปรมำจำรย์แห่งกรรมกร’ ฮัมเพลงในขณะที่ก ำลัง
ช่วยงำนของอำจำรย์]
ชำยชรำที่ก ำลังถือขวำนอยู่ถอนหำยใจออกมำและนั่งลงบนพื้น

[เรื่องรำว ‘คนตัดฟืนพันปี’ บอกว่ำคนหนุ่มสำวสมัยนี้ไม่รู้จักวิธี
เคำรพผู้ใหญ่เลย]
มันไม่มีเรื่องรำวที่ยิ่งใหญ่เลย พวกมันคือเรื่องรำวที่เกิดขึ้นมำจำก
กำรท ำควำมสะอำดมูลสัตว์ กำรท ำงำน และกำรตัดฟืน เรื่องรำว
เหล่ำนี้แตกต่ำงไปจำกเรื่องรำวอื่นที่ผมรู้จัก มันมีควำมกลมกลืน
แปลกๆ อยู่ในเรื่องรำวเหล่ำนี้
พวกมันรู้สึกแตกต่ำงไปจำกเรื่องรำวที่แสวงหำพลังหรือเรื่องรำวที่
พยำยำมจะควบคุมเจ้ำนำยของมัน มวลหมู่ของเรื่องรำวได้ถูกสร้ำง
ขึ้นผ่ำนกำลเวลำอันยำวนำน
ยูโฮซองกล่ำว “มันใช้เวลำ 10 ปี 100 ปี 1000 ปี ในกำรได้รับ
เพียงประโยคเดียว พวกนี้คือเรื่องรำวที่แท้จริง”
เรื่องรำวที่แท้จริง มันเป็นกำรแสดงออกที่น่ำสนใจ
“ไม่ใช่ว่ำเจ้ำก็มีเรื่องรำวเหรอ? ฝึกให้ดีด้วยวิธีกำรนั้น ตอนนี้มันไม่มี
ประโยชน์อะไรที่จะเรียนรู้เรื่องรำวอื่นๆ”
“แต่… ฉันก็ไม่ได้แข็งแกร่งเท่ำกับนำย”

“นั่นขึ้นอยู่กับสิ่งที่เจ้ำท ำ สิ่งส ำคัญคือกำรดูเรื่องรำวให้ถูกต้อง”
“ดูให้ถูกต้องเหรอ?”
“เรื่องรำวที่ใหญ่เกินไปจะท ำให้มันเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้ทิศทำงของ
เรื่องรำว”
ผมเคยได้ยินค ำพูดที่คลุมเครือแบบนี้มำก่อน มันมำจำกไลคำออน
เมื่อตอนที่ก ำลังเรียนรู้วิถีแห่งสำยลมรึเปล่ำนะ? ผมมีควำมคิดนี้
ขึ้นมำและเริ่มเป็นกังวลในทันใด ผมจะเรียนรู้กำรควบคุมเรื่องรำว
ได้ไหมในเมื่อผมไม่อำจจะเรียนรู้วิถีแห่งสำยลมได้ด้วยซ้ ำ? ผมมี
ปัญหำขึ้นมำเมื่อได้ยินคนพูดถึงเรื่องพรสวรรค์
ยูโฮซองถอนหำยใจและพูดออกมำอีกครั้ง “เห้อ เด็กพวกนี้ ข้ำจะ
บอกพวกเจ้ำอีกครั้ง”
กับค ำพูดเหล่ำนั้น ลีจีฮเยได้นั่งลงตรงหน้ำเขำเหมือนกับนักเรียนที่
สงบเสงี่ยม ผมเองก็เดินเข้ำไปหำและฟังเรื่องรำวของเขำ”พวกเจ้ำ
คิดว่ำเรื่องรำวคืออะไร?”
ลีจีฮเยกลอกตำของเธอและตอบ “อืม… เรื่องเล่ำเหรอ?”

“น่ำสมเพช”
“อย่ำต ำหนิฉันเฉยๆ สิ สอนฉันด้วย”
“ข้ำจะอธิบำยให้ฟังจำกพื้นฐำน” ยูโฮซองเดำะลิ้นของเขำและยก
มือซ้ำยขึ้นมำ”เจ้ำเรียกสิ่งนี้ว่ำอะไร?”
“…มือซ้ำย?”
ยูโฮซองยกมืออีกข้ำงขึ้น “งั้นนี่ล่ะ?”
“มือขวำ”
“งั้นเมื่อพวกมันมำรวมกันล่ะ?”
ลีจีฮเยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบ “มือสองข้ำงเหรอ?”
จำกนั้นเรื่องรำวก็ตอบกลับในนำมของยูโฮซอง
[เรื่องรำว ‘นักมวยสองหน้ำ’ ก ำลังสนุก]
“ใช่ นี่ได้น ำไปสู่ค ำว่ำ ‘มือสองข้ำง’ หลำยๆ คนเรียกมันว่ำ
‘ควำมสัมพันธ์’ พวกมันมีมุมมองในรูปแบบที่คล้ำยคลึงกัน”

ลีจีฮเยท ำสีหน้ำว่ำงเปล่ำ มันเป็นกำรแสดงออกที่แสดงให้เห็นว่ำเธอ
ไม่เข้ำใจ ยูโฮซองพูดเหมือนเขำรู้อยู่แล้ว”ถ้ำงั้น เจ้ำเรียกสิ่งนี้ว่ำ
ยังไง?”
ยูโฮซองคว้ำกิ่งไม้บนพื้นขึ้นมำด้วยมือข้ำงซ้ำยของเขำและถำม”
หนึ่งสิ่งคือมือซ้ำยและอีกหนึ่งคือกิ่งไม้ เจ้ำจะเรียกพวกมันว่ำอะไร
ถ้ำพวกมันถูกมัดไว้ด้วยกัน?”
“อืม… มือซ้ำยที่ก ำลังถือกิ่งไม้เหรอ? หรือมือซ้ำยและกิ่งไม้?”
ผมรู้สึกเย็นวำบขึ้นมำ
“มันไม่ง่ำยเลย เจ้ำรู้ไหมว่ำท ำไม?”
ลีจีฮเยส่ำยหัวของเธอ ยูโฮซองกล่ำว “มันไม่มีควำมสัมพันธ์ที่
ถูกต้องระหว่ำงทั้งสอง ไม่ว่ำมันจะเป็นมือซ้ำยและกิ่งไม้หรือมือซ้ำย
ที่ก ำลังถือกิ่งไม้ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดโดยธรรมชำติ”
ยูโฮซองถือกิ่งไม้ไว้เหมือนกับลูกดอกและขว้ำงมันไปที่ต้นไม้ที่อยู่ไกล
ออกไป กิ่งไม้พุ่งไปอย่ำงรวดเร็วและปักเข้ำกับต้นไม้ มันดูเป็น
ธรรมชำติ เหมือนมันเป็นส่วนหนึ่งของต้นไม้ตั้งแต่แรกแล้ว

“มันเป็นเรื่องรำวที่ย่นระยะห่ำงลง มันเชื่อมต่อกับสิ่งที่อยู่ไกลที่สุด
ในโลก ถ้ำเจ้ำต้องกำรควบคุมเรื่องรำว เจ้ำก็ต้องแน่ใจว่ำเข้ำใจ
เรื่องรำว”
มันเป็นค ำอธิบำยที่ดูท ำให้สับสน ลีจีฮเยจ้องไปยังกิ่งไม้บนต้นไม้
อย่ำงว่ำงเปล่ำ ผมหยิบก้อนหินที่กลิ้งอยู่บนพื้นขึ้นมำอย่ำง
ระมัดระวัง พลังในกำรเชื่อมต่อสิ่งที่อยู่ไกลที่สุดในโลก… มันยำก
ยูโฮซองเห็นกำรกระท ำของผมและเดำะลิ้นของเขำ “เจ้ำโง่ ข้ำแค่
ยกตัวอย่ำง ควำมสัมพันธ์ไม่อำจสร้ำงขึ้นได้ และเรื่องรำวก็ไม่ได้
เกิดขึ้นจำกแค่กำรถือบำงสิ่ง! มันต้องใช้เวลำเนิ่นนำนในกำรลด
ระยะห่ำงของเนื้อเรื่องกับตัวเอง…!”
อึดใจต่อมำก็มีบำงสิ่งแปลกๆ เกิดขึ้น
[ควำมเป็นไปได้ของยุคแรกเต็มก ำลังตอบสนองต่อกำรกระท ำของ
คุณ]
[เนื้อหำของเรื่องรำวมีควำมผูกพันกับคุณ]
หินในมือเงยหน้ำมองผมด้วยควำมรื่นรมย์

[เรื่องรำว ‘หินและข้ำพเจ้ำ’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว]
ยูโฮซองจ้องมำที่ผมด้วยสีหน้ำประหลำดใจ และริมฝีปำกของเขำก็
สั่น”เจ้ำ เจ้ำเป็นตัวอะไรกัน?”
(จบตอน)