มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 361 – ค ำพูดที่ไม่อำจได้ยิน (2)

หินในมือของผมสั่นเหมือนกับว่ำมันมีชีวิต
[คุณได้รับเรื่องรำวใหม่!]
[เรื่องรำว ‘หินและข้ำพเจ้ำ’ ต้องกำรด ำเนินกำรต่อ]
มันเป็นครั้งแรกส ำหรับผม ผมเพิ่งสัมผัสหิน และเรื่องรำวก็บัง
เกิดขึ้น? มันมีสมมติฐำนที่ซับซ้อนหลำยอย่ำงในหัวของผม แต่
ผมก็ไม่มีค ำตอบ
[ควำมเป็นไปได้ของยุคแรกวนอยู่รอบตัวคุณ]
[ปัจจุบันก ำแพงที่สี่อยู่ในสภำพที่บำงมำก]
ข้อสงสัยเพียงอย่ำงเดียวคือข้อควำมระบบทั้งสองนี้ ยูโฮซอง
จ้องมำที่ผมด้วยสำยตำที่น่ำสงสัย “ข้ำเข้ำใจแล้ว เจ้ำเป็นผู้
กลับชำติมำเกิด ใช่ไหม?”
มันดูเหมือนว่ำเขำจะมีสมมติฐำนที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับผม

“เจ้ำถูกปำหินใส่จนตำยเมื่อชำติที่แล้วใช่ไหม? นั่นเป็นเหตุผล
ที่หินถึง…”
“ไม่ใช่”
“โอ้ เจ้ำคือหัวหิน นั่นคือเหตุผลที่หิน―”
ผมหยิบกิ่งไม้ที่ยูโฮซองโยนออกไปขึ้นมำ
[เนื้อหำของเรื่องรำวตอบสนองต่อคุณ]
[เรื่องรำว ‘คิมทกจำชอบกิ่งไม้’ เริ่มขึ้นแล้ว!]
ผมจ้องไปยังยูโฮซองที่ก ำลังอ้ำปำกค้ำง “ฉันกลัวว่ำฉันจะหัว
ไม่ค่อยดีสักเท่ำไร”
ข้ำงกำยของผม ลีจีฮเยมองมำที่ผม ยูโฮซองตะโกนออกมำด้วย
ดวงตำที่เบิกกว้ำง
“ถ-ถือนี่ไว้!”
ผมรับดอกไม้ที่ยูโฮซองยื่นให้กับผม

[เนื้อหำของเรื่องรำวมีควำมผูกพันกับคุณ]
[เรื่องรำว ‘คิมทกจำกับดอกไม้’ เริ่มขึ้นแล้ว]
ยูโฮซองยื่นของให้ผมอย่ำงต่อเนื่อง และผมก็รับทั้งหมดนั้นมำ
[เนื้อหำของเรื่องรำวมีควำมผูกพันกับคุณ]
[เนื้อหำของเรื่องรำวมีควำมผูกพันกับคุณ]
สภำพแวดล้อมของผมเต็มไปด้วยก้อนหินและดอกไม้ที่ก ำลังขับ
ขำน หลังจำกที่พยำยำมอยู่นำน ยูโฮซองก็ตัดสินใจ
“…จับข้ำ”
“นำยหมำยควำมว่ำไง?”
“ตรงนี้ จับข้ำตรงนี้”
ดวงตำของยูโฮซองเปล่งประกำย ผมเข้ำใจควำมโกรธของเขำ
‘เรื่องรำวของจริง’ ต้องใช้เวลำ 10 ปี 100 ปี หรือกระทั่ง
1,000 ปีเพื่อสร้ำงขึ้นมำ แต่มันกลับได้รับมำง่ำยๆ โดยผม…
เขำจะรู้สึกแบบนี้ก็ไม่แปลก

“ถ้ำนำยต้องกำร… ขอโทษนะ”
ผมถอนหำยใจและวำงมือลงไปบนไหล่ของเขำ
…ท ำไมไหล่เล็กๆ แบบนี้ถึงแข็งได้ขนำดนี้?
ยูโฮซองกล่ำว “มันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มันจ ำกัดอยู่แค่ของ
ไม่มีชีวิตงั้นเหรอ? หืม…”
[ตัวละคร ‘ยูโฮซอง’ แสดงควำมชื่นชอบต่อคุณเล็กน้อย]
ยูโฮซองที่ก ำลังตกใจปัดมือผมออก “น-นี่มันอะไรกัน?”
อึดใจต่อมำ ผมก็ได้ยินเสียงข้อควำมในหูของผม
[คุณได้รับเรื่องรำว ‘คนที่ถูกรัก’!]
***
ชำวบ้ำนคนอื่นๆ แสดงควำมสนใจในตัวผมในขณะที่ยูโฮซอง
ก ำลังตกใจอยู่
“นำนแล้วที่ข้ำได้เห็นพรสวรรค์ที่บ้ำคลั่งแบบนี้มำ”

“หือ นี่คือสหำยที่หำได้ยำกยิ่ง… เจ้ำมำจำกข้ำงนอกเหรอ?”
“เจ้ำสนใจในกำรเลี้ยงสัตว์ไหม?”
ผมตอบรับหญิงสำวคนเลี้ยงสัตว์ด้วยควำมงุนงง
มนุษย์คิมทกจำ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้รับควำมสนใจแบบนี้จำก
ตลอดอำยุขัยเกือบ 30 ปี ผม… มีพรสวรรค์เหรอ?
「(คิมทกจำมีพรสวรรค์แน่ๆ นำยอ่ำนนิยำยเรื่องนี้มำกว่ำสิบ
ปี)」
บำงทีงำนบรรณำรักษ์ของเธอคงจะยุ่งมำกในช่วงที่ผ่ำนมำ
เพรำะเสียงของยูซำนอำฟังดูเหนื่อยๆ
‘มันเกี่ยวกับกำรอ่ำนนิยำยเหรอ?’
「(ฉันก็คิดอะไรไม่ออกแล้วนอกจำกเรื่องนั้น)」
‘เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมำก่อนเลย…’

เมื่อมำคิดดูแล้ว มันก็ไม่จริงเลย ตัวละครบำงคนมีควำมรู้สึกที่ดี
ต่อผมในทันทีที่พวกเขำเห็นผม
「(บำงทีมันอำจจะเป็นเพรำะก ำแพงบำงลงรึเปล่ำ?)」
ผมฟังค ำพูดของยูซำนอำและคิดว่ำมันก็เป็นไปได้ ผมไม่รู้
เหตุผลที่แน่ชัด แต่มันก็เป็นไปได้ที่ควำมผิดพลำดของก ำแพงที่
สี่จะไปปิดระยะห่ำงระหว่ำงโลกกับผม งั้นพลังนี้จะใช้ได้ไกลแค่
ไหนกัน?
เมื่อมองย้อนกลับไป ลีจีฮเยดูเหมือนจะมีควำมภำคภูมิใจใน
ตัวเองอยู่ในขณะที่เธอพึมพ ำกับตัวเองและถือกิ่งไม้ไว้ในมือ ผม
แหย่เธอด้วยนิ้วมือ
“ว้ำย!” ลีจีฮเยที่ก ำลังตกใจกรี๊ดออกมำ “ลุง ท ำบ้ำอะไรเนี่ย?”
มันไม่ได้ผล งั้นแบบนี้ล่ะ…
ผมจิ้มไหล่ของชองจุงยองที่ก ำลังนั่งอยู่ข้ำงๆ ผม
“นี่คือกำรท้ำทำยงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่แบบนั้น”
…นี่ก็ไม่ได้ผลเหมือนกัน งั้นมันมีหลักกำรอะไรอยู่เบื้องหลัง? ไม
ว่ำผมจะคิดยังไง ผมก็ไม่เข้ำใจว่ำพรสวรรค์ของผมท ำงำนได้
ยังไง
“มันเป็นพรสวรรค์ที่ระย ำจริงๆ ข้ำไม่อำจอธิบำยมันเป็นแบบ
อื่นได้แล้ว”
ยูโฮซองพูดออกมำหลังจำกจมอยู่กับควำมคิดอยู่นำน
ใบหน้ำของเขำฉำบไว้ด้วยควำมฉุนเฉียว
ยูโฮซองเดินเข้ำมำหำผมพร้อมกับก้ำวย่ำงแบบเด็กน้อย “เจ้ำ
อำจจะไม่รู้ แต่ข้ำเกลียดโชคชะตำแปลกๆ ที่สุด โดยเฉพำะ
อย่ำงยิ่ง ข้ำเกลียดคนอย่ำงเจ้ำที่ไม่ต้องพยำยำมอะไรและได้รับ
สิ่งต่ำงๆ มำง่ำยๆ”
หนึ่งหมัดคงกระพันยูโฮซองเป็นคนเช่นนั้น เขำชอบคนที่มีจิต
วิญญำณอันเด็ดเดี่ยวและสนใจเหล่ำคนที่กระเสือกกระสนจะ

ก้ำวข้ำมพรสวรรค์แย่ๆ ของตน ในสำยตำของยูโฮซอง ผู้ชำย
อย่ำงผมคืออำชญำกรที่ท ำลำยยุคแรกด้วยพรสวรรค์
“วันนี้เป็นครั้งแรกที่ข้ำก ำลังจะท ำลำยควำมเชื่อของตัวเอง”
ฮะ?
“ข้ำจะสอนกำรควบคุมเรื่องรำวให้แก่เจ้ำ”
***
ผมไม่รู้ว่ำท ำไมยูโฮซองถึงเปลี่ยนใจ ควำมมั่นใจเพียงอย่ำง
เดียวก็คือเขำพบควำมเป็นไปได้บำงอย่ำงจำกผม รำวกับว่ำจะ
ทิ้งศิษย์ไปตลอดชีวิต ยูโฮซองได้ท ำให้ผมเป็นทุกข์ทั้งวัน
“ปรำกฏกำรณ์และควำมจริงไม่เหมือนกัน กำรใช้เรื่องรำว
อย่ำงถูกต้องหมำยถึงกำรเข้ำใจภำษำของมัน”
“พื้นที่แข็งแกร่งเป็นสิ่งจ ำเป็นเพื่อก้ำวกระโดดไปสู่สิ่งที่เป็น
นำมธรรม นั่นคือรำยละเอียดของเรื่องรำวที่เจ้ำสร้ำงขึ้น”

…ฯลฯ มันมีค ำที่จับต้องมำกมำยจนผมคิดว่ำมันคงจะดีกว่ำที่
จะอ่ำนหนทำงเอำชีวิตรอดอีกครั้ง
ผมกินส้มเขียวหวำนที่ชำวบ้ำนเอำมำให้และคิดหนักเกี่ยวกับ
เรื่องนี้
“เจ้ำโง่! มันเป็นใบหน้ำที่ไม่เข้ำใจอะไรเลย”
“ฉันขอโทษ”
“อย่ำพยำยำมเข้ำใจถ้ำเจ้ำไม่รู้อะไร ไม่ใช่ทุกคนที่จะเรียนรู้กำร
ควบคุมด้วยวิธีเดียวกันได้”
“นำยว่ำอะไรนะ?”
มันเหมือนกับว่ำผมถูกตี
“มันเป็นปัญหำของเจ้ำตั้งแต่แรก เจ้ำขำดควำมเคำรพต่อ
ผู้สูงอำยุ”
“…”
“เจ้ำต้องเรียนรู้วิธีกำรฟังก่อน”

“ฉันไม่คิดว่ำฉันจะสำมำรถฟังได้ดีกว่ำนี้นะ”
“ข้ำบอกให้เจ้ำฟังค ำพูดของเรื่องรำวของเจ้ำก่อน!”
…ค ำพูดของเรื่องรำว? นี่ถูกกล่ำวถึงในหนทำงเอำชีวิตรอด
ไหม?
“เจ้ำมีควำมสำมำรถในกำรสื่อสำรกับเรื่องรำวอยู่แล้ว มันเป็น
พรสวรรค์ที่จะฟังอำรมณ์และค ำพูดของพวกมัน”
มันเป็นเรื่องจริง ผมไม่รู้ว่ำตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผมก็สำมำรถอ่ำน
เรื่องรำวได้ เหมือนกับว่ำพวกมันเป็นคนทั่วไป
“อย่ำงไรก็ตำม ฉันต้องกำรควบคุมเรื่องรำว ไม่ใช่พูดคุย”
“เรื่องรำวไม่สำมำรถควบคุมได้”
คนที่ก ำลังพูดแบบนี้คือคนที่สอนวิธีกำรควบคุมเรื่องรำว
“เจ้ำสำมำรถควบคุมควำมคิดของเจ้ำได้ไหม?”
“แน่นอน ฉันท ำได้…”

“งั้นก็อย่ำคิดอะไรเป็นเวลำห้ำนำที”
ผมพยักหน้ำรำวกับว่ำมันง่ำย อย่ำคิด อย่ำคิด…
บ้ำเอ้ย ผมก ำลังคิดว่ำ ‘อย่ำคิด’ ผมพยำยำมที่จะหลบควำมคิด
ของผมอย่ำงเต็มที่ แต่มันก็ไม่ง่ำยเลย
ในห้ำนำที่ มันมีหลำยๆ สิ่งผ่ำนเข้ำมำในหัวของผม
ผมยกมือทั้งสองข้ำงขึ้นและยอมแพ้ “…ฉันท ำไม่ได้”
“เจ้ำมันโง่”
[เรื่องรำว ‘รำชำปีศำจแห่งกำรหลุดพ้น’ หัวเรำะเยำะคุณ]
“นี่คือสิ่งที่เจ้ำต้องท ำนับตั้งแต่วันนี้ ฟังค ำพูดของเรื่องรำว”
“แต่…”
“อย่ำไปกลัว ไม่ว่ำเรื่องรำวจะยิ่งใหญ่สักแค่ไหน พวกมันก็เป็น
เรื่องรำวที่เจ้ำได้รับมำ”
พอหันกลับไป ยูโฮซองก็ดูเหมือนกับอำจำรย์เป็นครั้งแรก

“เรื่องรำวสำมำรถครอบง ำพวกเรำได้ แต่บำงครั้งมันก็บอก
พวกเรำถึงวิธีกำร”
จำกนั้นมำ ผมก็เริ่มฝึกกำรควบคุมเรื่องรำว พูดให้ชัดๆ มันเป็น
กำรฝึกฟังเสียงของเรื่องรำวให้แม่นย ำมำกยิ่งขึ้น
[มหำเรื่องรำว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต ำนำน’ ร ำคำญกับควำม
สนใจของคุณ]
เรื่องรำวต่ำงๆ ที่ผมไม่คุ้นเคย แต่หลังจำกผ่ำนไปวันสองวัน
พวกมันก็เริ่มเปิดใจ ผมฟังเสียงของเรื่องรำวที่ไม่เคยแสดง
อำรมณ์ของพวกมันมำจนถึงตอนนี้
[เรื่องรำว ‘รำชำแห่งโลกที่ไร้รำชำ’ บอกว่ำมันมีควำมสุขมำก
ในเวลำนั้น]
เรื่องรำวบอกเล่ำต ำนำนของพวกมัน และผมก็ฟังมัน เรื่องรำว
กลำยเป็นควำมทรงจ ำที่พวกเรำสะสมมำ

ควำมรู้สึกของควำมสุขในขณะที่ดำบสะบั้นเศียรสี่ปีศำจหยินได้
พังบัลลังก์หนึ่งเดียว ใช่ ผมมีควำมสุขกับมันจริงๆ มันเป็น
เพรำะนี่เป็นเรื่องรำวแรกของผม
[เรื่องรำว ‘ผู้ต่อต้ำนปำฏิหำริย์’ บอกว่ำผู้หวนคืนนี่สร้ำงปัญหำ
จริงๆ]
ใช่ ไอ้บ้ำมยองอิลซังนั้นน่ำปวดหัวจริงๆ ผมต่อสู้กับยูจงฮยอค
และฮันซูยองและยังเกือบตำย
[เรื่องรำว ‘ผู้ล่ำรำชำแห่งภัยพิบัติ’ คิดถึงรสชำติของไวน์
อสรพิษ]
[เรื่องรำว ‘ผู้สังหำรเทพเจ้ำภำยนอก’ ก ำลังขอให้คุณจดจ ำ]
ทุกครั้งที่ผมได้ยินค ำพูดเหล่ำนี้ ผมก็จะนึกถึงควำมทรงจ ำของ
ผมขึ้นมำ ในทำงตรงกันข้ำม มันยำกที่จะระงับควำมเร่งด่วนไว้
ถ้ำผมเอ้อละเหยอยู่ที่นี่นำนเกินไป
ฮันซูยอง ยูจงฮยอค แอนนำ…

เหล่ำคนที่ไล่ตำมจุดจบที่แตกต่ำงกันไปจำกผมอำจจะก ำลัง
เคำะประตูของสถำนกำรณ์ต่อไปแล้ว
[เรื่องรำว ‘รำชำปีศำจแห่งกำรหลุดพ้น’ บอกว่ำคุณไม่ควรวิ่ง
หนีอีกต่อไป]
ผมตั้งสมำธิไปที่เรื่องรำวอีกครั้ง จำกจุดหนึ่ง เสียงของเรื่องรำว
เพิ่มขึ้น และผมก็พบว่ำมันยำกที่จะแยกแยะระหว่ำงควำมเป็น
จริงและภำพลวงตำ สัมผัสของพื้นที่ของผมก ำลังจำงหำยไป
ผมไม่อำจบอกได้ว่ำผมอยู่ในเรื่องรำวหรือผมก ำลังฟังเรื่องรำว
อยู่
[เรื่องรำว ‘นักปฏิวัติแห่งจอเงิน’ ก ำลังหิวกำรปฏิวัติใหม่]
ใช่ ผมขอโทษ ผมไม่สนใจมันนำนเกินไปแล้ว
[เรื่องรำว ‘คนนอกรีตของสมำคมนักชิม’ ก ำลังบ่นหิว!]
[เรื่องรำว ‘นักพนันปำฏิหำริย์’ ต้องกำรเดิมพันครั้งใหญ่อีก
ครั้ง]

ในระหว่ำงนั้น หน้ำจอที่เหมือนกับควำมฝันก็ผ่ำนไป
– ทกจำ พวกเรำเกือบจะตำยไปแล้ว นำยรู้ไหม?
– คุณลุง!
เสียงของสมำชิกปำร์ตี้ดังออกมำเบำๆ จำกที่ไหนสักแห่ง
– …โอ้ สุดยอด นำยก ำลังฝึกอยู่คนเดียวเหรอ?
– พวกเรำจะเรียนรู้ได้อย่ำงรวดเร็ว! พวกเรำจะเรียนรู้ได้จำก
ไหน?
ผมเกิดควำมคิดขึ้นมำในขณะที่ฟังค ำพูดเหล่ำนั้น หำกนี่เป็น
ควำมฝันจริงๆ มันก็เป็นฝันที่หวำนมำก
– …ท ำไมฉันถึงไม่ได้รับเรื่องรำว? พี่ทกจำได้รับเรื่องรำวจำก
กำรท ำแบบนี้
– เอำมือของนำยออกไปจำกเขำ ลีกิลยัง
– เธอก็อยู่ให้ห่ำงด้วย ชินยูซอง

ในควำมฝันของผม ผมได้ยินเด็กๆ ก ำลังพึมพ ำแบบนี้ ‘คุณลุง
และหนู’ หรือไม่ก็ ‘พี่ทกจำและลีกิลยัง’ ผมไม่รู้ว่ำพวกเขำจะ
ใช้เรื่องรำวพวกนี้ได้ยังไงแม้ว่ำพวกเขำจะได้มันมำ แต่…
[มหำเรื่องรำว ‘วสันต์แห่งโลกปีศำจ’ ก ำลังมองดูเรื่องรำวของ
คุณด้วยกัน]
ท ำไม? ผมฟังเสียงของเด็กๆ และรู้สึกอบอุ่นขึ้นมำ ในสำยตำ
อันพร่ำมัวของผม เรื่องรำวจ ำนวนนับไม่ถ้วนก็ก ำลังเฝ้ำดูถูกไป
พร้อมกับผม
[เรื่องรำว ‘ผู้ที่เป็นที่รักของของทูตสวรรค์’ ชอบเรื่องรำวของ
คุณ]
[เรื่องรำว ‘รำชำแห่งโลกที่ไร้รำชำ’ ก ำลังเฝ้ำดูเด็กๆ]
[เรื่องรำว ‘ผู้กอบกู้แห่งยักษำ’ ก ำลังมองไปยังสมำชิกปำร์ตี้
ด้วยดวงตำชื่นชอบ]

เรื่องรำวทั้งหมดคล้ำยกับผม และผมก็คล้ำยกับเรื่องรำว
ทั้งหมด ถ้ำเป็นเช่นนั้น ชำยคนนั้นที่อยู่คนเดียว ณ อีกฝั่งก็ต้อง
เป็นส่วนหนึ่งกับพวกเรำแน่นอน
[มหำเรื่องรำว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต ำนำน’ ก ำลังหันหน้ำหนี
คุณ]
ผมพูดกับมัน ‘หยุดไม่พอใจได้แล้วและมำนี่’
ไม่มีค ำตอบกลับมำ คนที่ชอบข่มขู่คนอื่นด้วยขนำดของมัน
ก ำลังหันหลังให้กับพวกเรำ หัวของมันตกลงเหมือนกับเด็กที่
ก ำลังอ่ำนบำงสิ่ง
บำงทีผมอำจจะรู้อยู่แล้ว นี่คือเด็กน้อยที่หลงใหลในเรื่องรำว
ของตัวเอง ถึงกระนั้น เรื่องรำวแบบนี้ก็ไม่อำจอยู่คนเดียวได้
ผมพูดอย่ำงระมัดระวังให้กับแผ่นหลังของมัน ‘มันดูน่ำสนใจ’
คบเพลิงที่กลืนกินต ำนำนเงยหน้ำขึ้นมองผมและยกร่ำงของมัน
ขึ้น

「เจ้ำ…!」
เรื่องรำวที่มีขนำดใหญ่มำกก ำลังจ้องมองผม น่ำแปลก ผมไม่
หวำดกลัวมัน ชำยคนนี้คือเรื่องรำว ทุกเรื่องรำวต้องไหลไปยังที่
ไหนสักแห่ง
‘นำยอยำกไปไหนกัน?’
มันไม่อำจตอบค ำถำมของผมได้ง่ำยๆ และปิดปำกลง มัน
อำจจะตอบไม่ได้ ผมรู้ใจของมัน
‘มำกับฉัน’
「…ไปไหน?」
ผมอ้ำปำกพูดช้ำๆ ‘ฉันต้องกำรให้ทุกๆ เรื่องรำวของฉันไปถึง
■■’
เรื่องรำวถำม 「อะไรคือจุดจบของเรื่องรำวทั้งหมด?」
‘ฉันไม่รู้ ถึงกระนั้น อย่ำงน้อยที่สุดพวกเรำก็จะไม่ตัวคนเดียว’

[เรื่องรำว ‘อเวจีนิรันดร์’ ก ำลังมองมำที่คุณ]
หลังจำกนั้นไม่นำน ผมก็รู้สึกว่ำเรื่องรำวก ำลังพันรอบนิ้วมือ
ของผม ร่ำงกำยของผมก ำลังลอยอยู่ในเกลียวคลื่นของ
เรื่องรำวที่ค่อยๆ หนักขึ้น และผมก็ลืมตำขึ้นมำอย่ำงช้ำๆ
ผมไม่อำจบอกได้ว่ำเวลำผ่ำนไปเท่ำไร
ขำของผมชำ ผมก้มลงและเห็นลีกิลยังกับชินยูซองก ำลังพิงกัน
อยู่และหลับไป พวกเขำไม่ใช่เรื่องรำว พวกเขำเป็นเด็กที่มี
ร่ำงกำยจริงๆ ผมลูบผมของเด็กน้อยเบำๆ
[มหำเรื่องรำว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต ำนำน’ ก ำลังฟังเรื่องรำว
ของคุณ]
ในที่สุดผมก็พร้อมที่จะจำกไปยังสถำนกำรณ์ต่อไป
***
ในเวลำนี้ ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวของเกำะ 331 ก ำลัง
เคลื่อนไหวไปยังสถำนกำรณ์ต่อไป

[คุณสังหำรผู้เข้ำร่วมทั้งหมดบนเกำะ]
[คุณเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวในเกำะ 331]
[คุณมีคุณสมบัติที่จะเข้ำสู่สถำนกำรณ์ต่อไป]
เสื้อคลุมสีด ำโบกสะบัด และดำบปีศำจทมิฬก็ส่องประกำย เมื่อ
มองไปยังประตูมิติสู่สถำนกำรณ์ต่อไป ยูจงฮยอคก็นึกถึงตัวตน
อันไร้กำจที่เขำได้พบก่อนจะมำที่นี่ เทพภำยนอกในรอบที่สำม
ซึ่งเขำไม่รู้จักตัวตน
– ข้ำไม่อำจบอกเจ้ำถึงเนื้อหำของกำรเปิดเผยได้ทั้งหมด มัน
เป็นกำรละเมิดควำมเป็นไปได้มำกเกิน แม้แต่ข้ำก็ตำม อย่ำงไร
ก็ตำม ข้ำก็สำมำรถมอบสิ่งนี้ให้ได้ ด้วยเหตุนี้ มันจะเป็นกำร
ต่อสู้ที่ยุติธรรม
เขำเปิดสมำร์ทโฟนและมีไฟล์ปรำกฏขึ้น
『ฮันซูยอง – บันทึกของรอบที่ 1963 (ครั้งที่หนึ่ง)』

ยูจงฮยอคขยับไปยังประตูมิติในขณะที่เปิดตอนแรกของ เรื่องราวที่เขาไม้รู้จัก
(จบตอน)