มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 362 – ค ำพูดที่ไม่อำจได้ยิน (3)

[ตอนนี้เป็นตอนแรกที่ผู้แปลอิ้งคนใหม่เริ่มแปลนะครับ อำจจะ
มีควำมสับสนนิดหน่อย ผมก ำลังค่อยๆ ปรับจูน เพรำะเหมือน
เริ่มแปลเรื่องใหม่เลย 555 ยังไงใครงงส่วนไหนก็สำมำรถ
สอบถำมได้นะครับ]
มันเป็นเวลำหนึ่งสัปดำห์แล้วตั้งแต่ที่ผมมำถึงหมู่บ้ำน
หลังจำกทุก ‘เรื่องรำว’ สงบลง ผมก็เริ่มเตรียมตัวส ำหรับ
สถำนกำรณ์ต่อไปในทันที่
「เกำะแห่งกำรกลับชำติมำเกิดก่อตัวขึ้นรอบๆ สำมเกำะ –
‘เกำะเล็ก’ ที่ควำมเป็นไปได้ของเรื่องรำวแห่งยุคแรกไหลเวียน
อยู่ ‘เกำะกลำง’ ที่ควำมเป็นไปได้ของเรื่องรำวแห่งยุคสอง
ไหลเวียนอยู่ สุดท้ำย ‘เกำะหลัก’ ที่ควำมเป็นไปได้ของ
เรื่องรำวแห่งยุคสำมไหลเวียนอยู่…」

ไม่เหมือนกับใน ‘เกำะเล็ก’ ผมต้องปะทะกับกลุ่มดำวโดยตรง
ตั้งแต่ ‘เกำะกลำง’ เป็นต้นไป เนื่องจำกสิ่งมีชีวิตที่สำมำรถเอำ
ชีวิตรอดไปได้จำกควำมเป็นไปได้ของยุคแรกก ำลังรอผมอยู่ที่
นั่น
[มหำเรื่องรำว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต ำนำน’ กระตุ้นให้คุณ
เดินหน้ำต่อไป]
ตำมปกติ คนพวกนี้จะเป็นคนเจ้ำอำรมณ์ แต่ อืม ผมคิดว่ำผม
พอจะควบคุมพวกมันได้แล้ว ยูโฮซองเคยกล่ำวไว้เมื่อก่อนหน้ำ
นี้ – เรื่องรำวจะพยำยำมควบคุมผู้ใช้ แต่ในเวลำเดียวกัน พวก
มันก็จะแสดงให้เห็นถึงหนทำงข้ำงหน้ำด้วย
[มหำเรื่องรำว ‘วสันต์แห่งโลกปีศำจ’ ก ำลังรอกำรตัดสินใจของ
คุณ]
คนพวกนี้จะต้องมีตัวตนอยู่ต่อไปภำยในตัวผมนับจำกนี้ไป
พวกเรำจะเล่ำเรื่องรำวใหม่ๆ และพวกมันก็จะเปล่งประกำยขึ้น
ในฐำนะเรื่องรำวใหม่และแตกต่ำงด้วย

“จีวอน ดีใจนะที่เห็นเธอไม่เป็นอะไร”
“นำยช่วยเปลี่ยนค ำทักทำยหน่อยได้ไหม? ฉันเกือบจะตำยไป
แล้วนะ นำยรู้ไหม?”
ผมได้รับแจ้งว่ำสหำยของผมมำถึงเมื่อประมำณอำทิตย์ที่แล้ว
หลังจำกผมเริ่มฝึกฝนกำรควบคุมเรื่องรำว เห็นได้ชัดว่ำพวก
เขำหลงทำงอยู่ข้ำงนอกและมำถึงช้ำไปบ้ำง
ผมมองไปรอบๆ และถำมเธอ “ทุกคนอยู่ไหน?”
“พวกเขำก ำลังฝึกฝนอยู่”
พวกเรำเดินไปสักพัก และในไม่ช้ำก็เห็นพวกเด็กๆ ลีฮุนซึง
และจำงฮำยังก ำลังนั่งขัดสมำธิอยู่บนพื้น เมื่อดูจำกสีหน้ำของ
พวกเขำแล้ว กำรฝึกคงไม่ง่ำยเลย
แต่นั่นก็ค่อนข้ำงชัดเจน
แม้จะเป็นกำรประเมินที่สั้นที่สุด กำรฝึก ‘กำรควบคุมเรื่องรำว’
ก็ยังต้องใช้เวลำอย่ำงน้อยรำวๆ สองเดือน ยูจงฮยอคจำกนิยำย

ต้นฉบับนั้นต้องใช้เวลำกว่ำ 3 อำทิตย์ แม้ว่ำเขำจะมีพรสวรรค์
อันน่ำทึ่ง ดังนั้น…
ผมสังเกตเรื่องรำวของสหำยอย่ำงเงียบๆ
[เรื่องรำว ‘จรรยำบรรณของบริษัทของคิมทกจำ’ ก ำลังดิ้นรน
ด้วยควำมเจ็บปวด]
[เรื่องรำว ‘ผู้ได้ยินเสียงหัวใจของสัตว์ประหลำด’ ก ำลังครวญ
ครำงด้วยควำมเจ็บปวด]
[เรื่องรำว ‘ผู้โหยหำควำมไว้วำงใจจำกสหำย’ ก ำลังเจ็บปวด
เป็นอย่ำงยิ่ง]
เฉกเช่นที่ผมได้รับเรื่องรำวของผมมำ พวกเขำก็ได้รับเรื่องรำว
ของตนมำเช่นกัน กำรผ่ำนสถำนกำรณ์เดียวกันไม่ได้
หมำยควำมว่ำพวกเรำจะได้รับเรื่องรำวเดียวกัน
เรื่องรำวของพวกเขำแตกต่ำงกันไปเพรำะพวกเขำล้วนมี
ควำมรู้สึกที่แตกต่ำงกันออกไป

“กำรไหลของเวลำที่นี่ช้ำลงเมื่อเทียบกับเกำะอื่นๆ ดังนั้นกำร
ฝึกจึงง่ำยขึ้น พวกนำยไม่ควรรีบร้อน พวกนำยจะสำมำรถต่อสู้
ในสงครำมระหว่ำงกลุ่มดำวและปีศำจได้หลังจำกที่ฝึกเสร็จ
แล้วเท่ำนั้น เข้ำใจนะ”
“เข้ำใจแล้ว”
[เรื่องรำว ‘ผู้ศรัทธำของรำชำปีศำจ’ ก ำลังร้องเพลง]
「โอ้ โอ้~ พี่ทกจำพูดกลับมำแล้ว ฉันคือเทพเจ้ำของโลก
ตำมฉันมำ และนำยจะได้เรียนรู้ควำมจริงของโลก~」
“…ถ้ำกิลยังตื่นขึ้นมำให้บอกเขำตำมนี้ด้วย สิ่งที่เลวร้ำยจะ
เกิดขึ้นถ้ำเขำยังคงได้รับเรื่องรำวที่บิดเบี้ยวมำ”
จำงฮีวอนหัวเรำะคิกคัก และผมก็ดุเธอด้วยน้ ำเสียงที่จริงจัง
เล็กน้อย“นี่ไม่ใช่เรื่องตลก เธอก็รู้”
“ฉันก็ไม่ได้ล้อเล่นเหมือนกัน ทกจำ นำยต้องตั้งสติกับต ำแหน่ง
ของนำยไว้ ฉันก ำลังพูดถึงต ำแหน่งของนำยต่อพวกเด็กๆ”

“…”
“นำยคิดว่ำพวกเขำจะมำได้ไกลขนำดนี้ไหมถ้ำไม่มีนำย ทก
จำ?”
ผมมองไปยังชินยูซองและลีกิลยังโดยไม่พูดอะไรในขณะที่พวก
เขำกดหลังมือเข้ำด้วยกันแม้แต่ตอนฝึก เด็กสองคนนี้เชื่อมั่นใน
ตัวผมและยินดีที่จะเดินทำงมำไกลขนำดนี้พร้อมกับแบ่งปัน
เรื่องรำวที่ไม่สมบูรณ์แบบของพวกเรำด้วยกัน
[เรื่องรำวใหม่ที่ไม่เคยมีมำก่อนเริ่มงอกเงยขึ้นภำยในตัวคุณ]
“…มันเป็นเรื่องเดียวกันส ำหรับฉัน”
คนสุดท้ำยที่ผมมองไปก็คือจำงฮำยัง เม็ดเหงื่อชุ่มบนหน้ำผำก
ของเธอในขณะที่เธอยังคงต่อสู้อย่ำงดุเดือดกับเรื่องรำวของเธอ
「ข้ำไม่อยำกได้ยินมัน ข้ำไม่ได้อยำกได้ยินมันจริงๆ」
「แต่เจ้ำต้องฟังมัน ไม่ว่ำจะยังไง เจ้ำก็ต้องท ำ」

หูของผมได้ยินเสียงเรื่องรำวดังออกมำจำกเธอ ด้วยสิ่งนี้ ผม
สำมำรถเดำได้ถึงสิ่งที่จำงฮำยังก ำลังดูอยู่ในตอนนี้ มันเป็นไปได้
ว่ำเธอก ำลังจะปลุกแอตทริบิวต์ใหม่ขึ้นมำบนเกำะนี้ จำกนั้น
เธอก็จะใช้มันเป็นพื้นฐำนของกำรกลำยเป็น ‘รำชำผู้บรรลุ’
“ทกจำ”
“หือ?”
“นำยรู้ไหมว่ำนำยเฉยเมยต่อฮำยัง?”
“นั่นไม่ใช่ควำมตั้งใจของฉันตั้งแต่แรก สิ่งต่ำงๆ จะได้ผลด้วย
วิธีกำรนั้น…”
“เรื่องรำวที่นำยบอกพวกเรำ ไม่ใช่ว่ำนำยก็ควรบอกจำงฮำยัง
ด้วยเหรอ?”
เรื่องรำวที่ผมเล่ำให้สหำยฟัง… มันค่อนข้ำงชัดเจนว่ำจำงฮีวอน
ก ำลังหมำยถึงอะไร

「โลกนี้ถูกสร้ำงขึ้นด้วยนิยำยที่เป็นพื้นฐำน และผมก็คือ
ผู้อ่ำนเพียงคนเดียวของนิยำยเรื่องนั้น」
ในตอนนี้ผมได้บอกเรื่องรำวนี้กับสหำยของผมแค่ไม่กี่คน คน
ส่วนใหญ่ รวมทั้งเคียร์อีออสและเซียนดำบทลำยนภำยังไม่รู้
ควำมจริงนี้ จำงฮำยังก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน
ผมโน้มเอวลงและสังเกตใบหน้ำของเธอใกล้ขึ้นอีกนิด
「เปลือกตำคู่ลึก และผมสีทองเป็นลอนเบำๆ แม้จะไม่มี [กำร
เก็บรักษำควำมชุ่มชื้น] แต่ผิวพรรณของเธอก็เรียบเนียนและ
อ่อนนุ่ม แก้มของเธออวบเล็กน้อยและมีลักยิ้มอันทรงเสน่ห์
ปรำกฏขึ้นเมื่อเธอยิ้ม เนื่องจำกบรรยำกำศผิดเพศแปลกๆ เพศ
ของเธอจึงเป็นเรื่องยำกที่จะระบุจำกใบหน้ำเพียงอย่ำงเดียว
」
ค ำอธิบำยจำกเนื้อหำของหนทำงเอำชีวิตรอด และควำม
คิดเห็นที่ผมได้ทิ้งไว้ในอดีตต่ำงก็ผุดขึ้นมำในหัวของผม

รูปลักษณ์ของเธอที่ตรงกับจินตนำกำรของผมได้กลำยเป็น
ควำมรู้สึกผิดเกินบรรยำยส ำหรับผม
“ฉันไม่แน่ใจว่ำฉันจะสำมำรถซื่อสัตย์กับเธอได้ไหม”
“…?”
ผมไม่อำจบอกควำมจริงกับจำงฮำยังได้ ผมหมำยถึง ผมจะท ำ
ได้ยังไง?
ผมจะบอกเธอว่ำผมสร้ำงเธอขึ้นมำงั้นเหรอ? เธอเกิดขึ้นมำ
เพรำะควำมคิดเห็นของผมงั้นเหรอ…?
“ฉันคิดถึงเรื่องนี้อยู่บ่อยๆ บำงทีมันอำจจะไม่ใช่นิยำยได้
กลำยเป็นควำมจริง แต่นิยำยเรื่องนั้นเป็นบันทึกของโลกใบ
นี้…”
“…ท ำไมจู่ๆ นำยถึงพูดเรื่องนี้?”
บำงทีนั่นอำจเป็นสิ่งที่ผมต้องกำร
「เหมือนกับสิ่งที่คิมทกจำในวัยเด็กคิด มันนำนมำแล้ว」

จำงฮีวอนมองกลับมำที่ผมด้วยสีหน้ำสับสน และผมก็ตอบด้วย
รอยยิ้มที่อ่อนแอ
“ฉันชอบอยู่กับเธอนะ ฮีวอน”
“เอ่อ อื้อ ฉันก็เหมือนกัน”
“มันคือเรื่องรำวเดียวกันกับเพื่อนๆ คนอื่นด้วย ส ำหรับตอนนี้
นั่นคือเท่ำที่ฉันจะคิดได้ ฉันขอโทษที่เห็นแก่ตัวแบบนี้นะ”
เธอจมลงสู่ห้วงควำมคิดไปครู่หนึ่ง แต่ก็พยักหน้ำกลับมำในไม่
ช้ำ
“อืม… ไม่เป็น ทกจำ นำยท ำในสิ่งที่นำยต้องกำรเถอะ ฉัน
เข้ำใจ”
“ขอบคุณนะ อ่ำ ยังไงก็เถอะ เมื่อทุกคนตื่นขึ้นมำ เอำของพวก
นี้ให้กับพวกเขำด้วย”
“นี่มัน…?”
“มันเป็นข้อมูลเกี่ยวกับสถำนกำรณ์ที่จะเกิดขึ้น”

แผ่นบันทึกที่ผมมอบให้กับจำงฮีวอนมีข้อมูลของ ‘เกำะกลำง’
สถำนกำรณ์ต่อไปของพวกเรำ
“เดี๋ยวก่อน ทกจำ นำยอีกแล้ว…!”
จำงฮีวอนรู้ตัวอย่ำงรวดเร็วว่ำท ำไมผมถึงมอบสิ่งนี้ให้กับเธอ
***
“ข้ำรู้ว่ำเจ้ำจะมำปรำกฏตัวในวันนี้”
ผมหำตัวยูโฮซองก่อนที่จะออกจำก ‘เกำะเล็ก’ ไม่ว่ำยังไง เขำก็
สอนกำรควบคุมเรื่องรำวให้ผม ดังนั้นผมจึงอยำกจะแสดง
ควำมขอบคุณต่อเขำ – อืม โกหกน่ะ ผมมีแรงจูงใจซ่อนเร้นอยู่
“ฉันขอถำมหน่อยได้ไหม ท ำไมนำยถึงยอมรับกลุ่มของพวก
เรำ?”
ยูโฮซองขมวดคิ้วมุ่นหลังจำกได้ยินค ำถำมอย่ำงฉับพลันของผม
“…มันก็แค่ควำมเอำแต่ใจของคนเฒ่ำคนแก่”

มันเป็นภำพที่ค่อนข้ำงแปลกที่ได้เห็นเด็กน้อยอำยุแค่สิบกว่ำปี
เรียกตัวเองว่ำ ‘คนเฒ่ำคนแก่’ แต่มันก็ไม่ใช่ภำพที่จะเป็นไป
ไม่ได้อะไร เพรำะหนึ่งหมัดคงกระพันยูโฮซองคือตัวตนที่มีชีวิต
อยู่มำนำนกว่ำรำชำปีศำจหรือทูตสวรรค์
[บู๊ลิ้มที่ศูนย์] เป็นที่รู้จักผ่ำนต ำนำนที่ถูกส่งผ่ำนมำเท่ำนั้น
ผู้เชี่ยวชำญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดภำยใต้สรวงสวรรค์ในบู๊ลิ้มนั้นไม่ใช่
ใครอื่นนอกจำกยูโฮซอง
“หำกเจ้ำหมดค ำถำมแล้ว งั้นก็ไปได้แล้ว ข้ำไม่ต้องกำรเห็น
ใบหน้ำอันน่ำเกลียดของเจ้ำอีกต่อไป”
เขำก ำลังท ำสิ่งที่เหมือนกับกำรไล่แขกออกไป เหมือนกันกับใน
ตอนแรก
“นำยไม่อยำกมำกับพวกเรำเหรอ?”
“เจ้ำก ำลังพูดบ้ำอะไร?”

“ฉันรู้ เมื่อสถำนกำรณ์บน ‘เกำะเล็ก’ จบลง นำยจะได้รับ
อนุญำตให้ไปยังเกำะต่อไป ‘สงครำมระหว่ำงกลุ่มดำวและ
ปีศำจ’ ที่ก ำลังจะเกิดขึ้นคือสถำนกำรณ์หลังจำกนั้น”
คิ้วของยูโฮซองสั่นไหวอย่ำงแรง
แม้จะย้อนกลับไปในนิยำยต้นฉบับ มันก็มีจุดที่ ‘สงครำม
ระหว่ำงกลุ่มดำวและปีศำจ’ ได้จัดขึ้นที่เกำะแห่งกำรกลับชำติ
มำเกิด
「กำรพบกันของ ‘ใหม่’ และ ‘เก่ำ’ สถำนกำรณ์ผสำนกับยุค
แรก」
มันเป็นไปได้ว่ำส ำนักงำนจะยุ่งอยู่กับกำรโฆษณำสถำนกำรณ์นี้
โดยกำรใช้สโลแกนดังกล่ำว ซึ่งโดยกำรออกแบบแล้ว มันก็จริง
ถึงกระนั้น แผนกำรของส ำนักงำนก็จะสร้ำงเงินได้เป็นจ ำนวน
มำก ซึ่งจะเป็นโอกำสส ำหรับผู้ที่ถูกลืมไว้ข้ำงหลังและถูก
ทอดทิ้งผ่ำนยุคสมัย

“มันเป็นไปได้ที่นำยจะออกจำกเกำะนี้โดยใช้โอกำสนั้น”
เกำะแห่งกำรกลับชำติมำเกิดเป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์มีชีวิตของ
กำรถ่ำยทอดสดดวงดำว ผู้กลับชำติมำเกิด ณ ที่แห่งนี้สำมำรถ
ใช้ชีวิตอยู่ไปได้ตลอดกำลในบทลงโทษของเกำะนี้ แต่ในเวลำ
เดียวกัน พวกเขำก็ต้องทนทุกข์ทรมำนกับค ำสำปที่ไม่สำมำรถ
ก้ำวออกไปไหนได้ ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เป็นเพรำะสัญญำที่คนเหล่ำนี้
ได้ลงนำมไว้กับ ‘เจ้ำของเกำะ’
“นำยวำงแผนที่จะอยู่ในที่แบบนี้ไปอีกนำนแค่ไหน?”
ยูโฮซองหลับตำลงอย่ำงช้ำๆ มันดูเหมือนกับว่ำเขำพยำยำมที่
จะข่มควำมโกรธของตัวเองลง
“เจ้ำ… คำดหวังอะไรจำกพวกเรำหลังจำกออกไปจำกที่นี่?
ผู้คนที่ถูกลืมนั้นแข็งแกร่งเฉพำะภำยในเกำะนี้เท่ำนั้น ยุคแรกไม่
มีควำมส ำคัญอีกต่อไปแล้ว ไม่มีใครต้องกำรเห็นเรื่องรำวแบบ
นั้น”

แน่นอนว่ำเขำพูดถูก ผู้กลับชำติมำเกิดส่วนใหญ่ไม่อำจแสดง
พลังได้อย่ำงเต็มที่หลังจำกออกไปจำกเกำะที่มี ‘ควำมเป็นไปได้
ของยุคแรก’ อยู่
ยุคแรกของผู้ถูกลืมนั้นจะไม่สำมำรถปรับเข้ำกับโลกภำยนอกที่
ถูกปกครองด้วยระบบ และเต็มไปด้วยปรำณและเวทมนตร์อัน
ทรงพลังได้ อย่ำงไรก็ตำม มันก็ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นแบบนั้น
“ผู้บรรลุที่เรียนรู้มำจำกนำยก ำลังเล่นบทบำทส ำคัญในโลก
ภำยนอก แม้แต่ในตอนนี้ นั่นก็หมำยควำมว่ำมันต้องมีคนที่
อยำกจะเห็นเรื่องรำวที่นำยสร้ำงขึ้นแน่นอน”
“ข้ำแน่ใจว่ำมี อย่ำงไรก็ตำม ข้ำก็แน่ใจว่ำของแบบนั้นไม่อำจ
กลำยเป็นที่นิยมขึ้นมำได้”
“แล้วท ำไมมันต้องเป็นแบบนั้นด้วย?”
“อะไรนะ?”

“ฉันก ำลังถำมว่ำมันจ ำเป็นด้วยเหรอที่จะต้องได้รับควำมนิยม
เพื่อให้กลำยเป็นเรื่องรำวที่ดีหรือไม่ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นำย
สนใจเรื่องแบบนั้น?”
ดวงตำของยูโฮซองเบิกกว้ำงขึ้น และเปลวเพลิงอันเลื่องลือก็
ก ำลังกะพริบอยู่ข้ำงในนั้น
“เจ้ำก ำลังแนะน ำว่ำหลังจำกนั้น ข้ำควรที่จะกลำยเป็นของเล่น
ของกลุ่มดำวอีกครั้งเหรอ?”
ถ้ำผมล่วงเกินเข้ำไปอีกก้ำว มันอำจจะเป็นกำรรุกไล่ครั้งสุดท้ำย
จำกนั้นหัวของผมก็คงจะระเบิดออกเหมือนกับรำชำปีศำจ
ดังนั้นผมจึงไม่อำจท ำแบบนั้นได้ สิ่งที่ผมท ำได้นั้นก็แค่ครึ่งก้ำว
เท่ำนั้น
“นำยได้ฟังเรื่องรำวมำนำนแล้ว”
ผมต้องเขย่ำชำยคนนี้ให้ได้ด้วยก้ำวเพียงครึ่งก้ำว เพื่อที่จะให้
เขำเต็มใจก้ำวออกมำอีกครึ่งก้ำวด้วยตัวเอง

“นำยไม่คิดเหรอว่ำมันถึงเวลำแล้วที่นำยจะเริ่มเล่ำเรื่องรำว
ของนำยเอง?”
ดวงตำของยูโฮซองเบิกกว้ำงขึ้น ระลอกคลื่นที่ชัดเจนแผ่
กระจำยออกไปภำยในม่ำนตำของเขำ ผมยิ้มโดยไม่พูดอะไร
และหันหลังออกไป
[เรื่องรำว ‘ก้อนหินและข้ำพเจ้ำ’ ก ำลังพูดกับตัวเอง]
ในตอนนี้ผมได้ขว้ำงหินของผมออกไปแล้ว และที่เหลือก็ไม่ได้
ขึ้นอยู่กับผมอีกต่อไป เพรำะคนที่จะท ำให้ผู้บรรลุผู้น่ำกลัวคนนี้
ขยับก้นของเขำได้นั้นจะเป็นคนอื่น
***
“นำยจะไปจริงๆ โดยไม่บอกลำเลยเหรอ?”
“ทุกคนก ำลังมีสมำธิอยู่ ฉันไม่อยำกรบกวนพวกเขำ นอกจำกนี้
พวกเรำคงได้พบกันอีกในไม่ช้ำ มันมีบำงสิ่งที่ฉันต้องไปท ำ
ก่อน”

ผมเลือกที่จะไม่กล่ำวค ำอ ำลำเป็นพิเศษกับเพื่อนๆ แต่ได้พูดกับ
จำงฮีวอนแทน เธอท ำหน้ำละห้อย แต่มันก็ดูเหมือนว่ำเธอจะ
ยอมรับกำรตัดสินใจของผม
“ได้โปรด นำยต้องรอดนะ”
“ไว้เจอกันนะ”
พวกเรำกระแทกก ำปั้นกันเบำๆ
ก่อนออกเดินทำง ชำวบ้ำนก็มำหำผม
“เจ้ำอยำกได้ขนมปังติดตัวไปด้วยไหม? มันเพิ่งอบใหม่ๆ เมื่อ
เช้ำนี้เลย”
“ข้ำคิดว่ำเจ้ำน่ำจะชอบหิน ดังนั้นข้ำจึงน ำของสะสมบำงส่วน
มำให้”
ชำวบ้ำนหลำยคนที่เป็นมิตรกับผมมำกยิ่งขึ้นพำกันเอำของมำ
ให้ผม เมื่อผมเดินห่ำงออกไป ผมก็เห็นยูโฮซองอยู่ในหมู่คน
พวกนั้น

เขำเองก็ต้องกำรให้มีควำมเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น และนั่นคือ
สำเหตุที่เขำน่ำจะตัดสินใจสอนผมและสหำยของผม – เขำได้
ภำวนำว่ำสกิลที่เขำสอนจะเปลี่ยนแปลงเกำะ พลิกสงครำม
ระหว่ำงกลุ่มดำวและปีศำจ ไปจนถึงเปลี่ยนแปลงกำร
ถ่ำยทอดสดดวงดำว
[เรื่องรำว ‘ผู้กลับชำติมำเกิดหมื่นปี’ ก ำลังร้องเพลงอ ำลำ]
[เรื่องรำว ‘ชำวนำที่เก่ำแก่ที่สุดในโลก’ อวยพรขอให้คุณโชคดี]
บำงคนคงจำกไป ในขณะที่บำงคนคงจะอยู่ต่อ ช่วงเวลำที่สิ่งที่
อยู่ห่ำงไกลกันที่สุดได้มำพบและแยกจำกกันคงจะถูกจดจ ำไว้ใน
เรื่องรำว
นั่นคือวิธีที่ท ำให้โลกนี้มีตัวตนอยู่ต่อไป
เมื่อผมหันไป ผมก็ได้ยินเสียงของยูโฮซองดังก้องอยู่ในหูของผม
‘มันเป็นไปได้ว่ำ ‘เจ้ำของเกำะ’ อำจจะสนใจในตัวเจ้ำ มันเป็น
กำรดีกว่ำที่เจ้ำจะระวังตัวไว้’

ผมยิ้มกลับเบำๆ เป็นกำรตอบกลับ มันมีข้อควำมนี้เกิดขึ้นซ้ ำ
ตรงหน้ำของผมนำนแล้ว
[‘เจ้ำของเกำะ’ ให้ควำมสนใจกับคุณอย่ำงใกล้ชิด]
ผมเดินไปหำชองจุงยองที่ก ำลังรอผมอยู่ “เดินทำงด้วยกัน
เถอะ”
“ฟังดูเข้ำท่ำ”
พวกเรำคงถูกแยกกันในระหว่ำงกำรเคลื่อนย้ำยไปยังเกำะกลำง
แต่ถึงกระนั้น ผมก็รู้สึกมั่นใจมำกขึ้นในตอนนี้ที่พวกเรำก ำลังจะ
เดินเข้ำสู่ทำงเข้ำด้วยกัน
“ยังไงก็เถอะ สถำนกำรณ์ต่อไป…”
สถำนกำรณ์ของ ‘เกำะกลำง’ เป็นหนึ่งในกำรเตรียมตัวสู่
สงครำมระหว่ำงกลุ่มดำวและปีศำจของเกำะหลัก ชองจุงยอง
พยักหน้ำ และดูเหมือนจะเข้ำใจสิ่งที่ผมพูดผิดไปบ้ำง

“ข้ำเพิ่งนึกขึ้นได้ เจ้ำคือรำชำปีศำจหนิ? เอำล่ะ ถ้ำข้ำถูกลิขิต
ให้ต้องต่อสู้กับเจ้ำ งั้นข้ำก็ขอสำบำนว่ำจะลงมือเต็มที่”
“ม-ไม่สิ เดี๋ยวก่อน นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉัน…”
“ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ไม่ควรถูกผูกติดไว้กับอำรมณ์ส่วนตัวที่ไม่จ ำเป็น
ในช่วงกำรต่อสู้ที่แท้จริง ดังนั้นเจ้ำสำมำรถสบำยใจได้”
ไม่ เดี๋ยวก่อน ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลย
อย่ำงไรก็ตำม ในตอนนี้ผมก็ต้องสวดอ้อนวอนอย่ำงเต็มที่ไม่ให้
ผมตกเป็นเป้ำหมำยของเขำในสถำนกำรณ์ที่ก ำลังจะมำถึง
[สถำนกำรณ์ฝึกสอนยุติลงแล้ว!]
[กำรเคลื่อนย้ำยไปยัง ‘เกำะกลำง’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว!]
[สถำนกำรณ์หลักถูกอัพเดตแล้ว!]
พร้อมกับข้อควำมอัพเดต ทิวทัศน์โดยรอบเริ่มเปลี่ยนไปทีละ
นิด
[คุณมำถึง ‘เกำะกลำงหมำยเลย 3’ แล้ว]

โชคดีที่ผมไม่เห็นชองจุงยองอยู่ข้ำงๆ
เมื่อกำรเคลื่อนย้ำยของผมเสร็จสิ้น กลิ่นฉุนของเลือดก็เข้ำ
ปะทะจมูกของผม ผมถูกทักทำยด้วยภำพศพอันน่ำสยดสยองที่
เป็นของกลุ่มดำวและอวตำรซึ่งเกลื่อนอยู่บนพื้น
ภำพนี้เพียงพอที่จะท ำให้สติของบำงคนเตลิดไปได้ แต่ผมก็รู้สึก
โล่งใจที่ได้เห็นมัน มันได้เปรียบกว่ำที่จะเริ่มสถำนกำรณ์นี้ช้ำ
กว่ำคนอื่น เนื่องจำกมันจะลดอัตรำกำรปะทะกับกลุ่มดำวอัน
ทรงพลังที่เข้ำมำที่นี่ก่อน
[‘ควำมเป็นไปได้ของยุคที่สอง’ ถูกเปิดใช้งำนภำยในพื้นที่ที่
เกี่ยวข้อง]
[สกิลส่วนหนึ่งของคุณถูกปลดล็อคแล้ว]
[ค่ำสถำนะโดยรวมบำงส่วนของคุณถูกฟื้นฟู]
พร้อมกับเสียงดังลั่น ผมรู้สึกว่ำไหล่ของผมขว้ำงขึ้นนิดหน่อย
และส่วนสูงของผมก็เพิ่มขึ้นด้วย ผมรู้สึกอึดอัดมำสักพักแล้ว
แต่ในตอนนี้ มันรู้สึกเหมือนกับว่ำผมหำยใจได้ง่ำยยิ่งขึ้น

[สถำนกำรณ์ลับใหม่มำถึงแล้ว!]
ผมรีบเปิดหน้ำต่ำงข้อมูลของสถำนกำรณ์ขึ้นมำ
[สถำนกำรณ์ลับ – ช่วงชิงค ำขยำย]
ประเภท: หลัก
ควำมยำก: ???
เงื่อนไขกำรเคลียร์: แย่งชิง ‘สร้อยคอค ำขยำย’ จำกศัตรูที่ถูก
ก ำหนดให้เป็นเป้ำหมำยของคุณ (ในกรณีที่ผู้เข้ำร่วมไม่มีค ำ
ขยำย มันจะถูกแทนที่ด้วยชื่อจริงของพวกเขำ)
จ ำกัดเวลำ: ―
รำงวัล: สุ่มรับหนึ่งในเรื่องรำวของเป้ำหมำย, ได้รับตั๋วเพื่อเข้ำสู่
‘เกำะหลัก’
ควำมล้มเหลว: ???
สถำนกำรณ์นี้เป็นอุปสรรคสุดท้ำยก่อนที่จะเข้ำสู่ ‘เกำะหลัก’

เนื้อหำของสถำนกำรณ์นี้เรียบง่ำยมำก ผมจ ำเป็นต้องชิง
เครื่องหมำยของค ำขยำยมำจำกคนอื่นที่ถูกก ำหนดให้เป็น
เป้ำหมำยของผม ซึ่งในตอนนี้มันก็มีสร้อยคอเล็กๆ ที่ส่องแสงสี
เงินห้อยอยู่รอบๆ คอของผมแล้ว
[รำชำปีศำจแห่งกำรหลุดพ้น]
มันเป็นสร้อยคอที่มีค ำขยำยของผมเขียนไว้
[จ ำนวนผู้รอดชีวิตบน ‘เกำะกลำงหมำยเลข 3’ คือ 262 คน]
262 ฮะ มันเป็นจ ำนวนที่สูงกว่ำที่ผมคำดไว้
อย่ำงไรก็ตำม มันก็ไม่เพียงพอที่จะเปลี่ยนแปลงแผนของผม
เพรำะกลุ่มดำวที่ทรงพลังจริงๆ ก็น่ำจะเข้ำสู่ ‘เกำะหลัก’ ไป
แล้ว
ไม่สิ สิ่งที่ส ำคัญอยู่หน่อยก็คือเป้ำหมำยของผม แต่คนที่ทรง
พลังก็ได้หำยไปจำกที่นี่แล้ว ดังนั้นมันก็จะต้องเป็น…
[‘เป้ำหมำยหลัก’ ของคุณถูกตัดสินแล้ว]

[ค ำขยำยของ ‘เป้ำหมำยหลัก’ ของคุณคือ…]
หลังจำกนั้นผมก็พบกับกลุ่มดำวกลุ่มหนึ่งที่ก ำลังวิ่งมำทำงนี้
จำกระยะไกล – กลุ่มดำวที่ก ำลังวิ่งหนีอย่ำงเร่งรีบรำวกับว่ำ
พวกเขำถูกไล่ล่ำโดยบำงสิ่ง
พร้อมกับเสียงพื้นดินระเบิด ส่วนหนึ่งของกลุ่มดำวได้กลำยเป็น
เศษเนื้อและกระจัดกระจำยออกไป และผมก็ได้เห็นคนที่ก ำลัง
ไล่ล่ำกลุ่มดำวที่ก ำลังหลบหนีอยู่ผ่ำนหมอกฝุ่นที่ฟุ้งขึ้นมำ
…บัดซบ
ท ำไมไอ้บ้ำนั่นถึงยังอยู่ที่นี่?
(จบตอน)