มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 369 – เรื่องราวที่ไม่อาจแบ่งปันได้ (2)

「”ฉันจะฆ่านาย ยูจงฮยอค”」
ทุกคนในห้องสมุดมองไปที่ข้อความนั้น
「(…ดูเหมือนว่าพวกเราทุกคนจะสูญสิ้นไปได้ถ้าเป็นแบบนี้
ต่อไป)」
[‘ก าแพงที่สี่’ สั่นสะเทือนอย่างแรง!]
ห้องสมุดทั้งหมดสั่นสะเทือน หนังสือที่ได้รับการจัดวางอย่าง
เป็นระเบียบพังลงมาและเกิดความวุ่นวายขึ้น อย่างไรก็ตาม
บรรณารักษ์ก็ไม่ได้พยายามท าความสะอาด
「(น่าหงุดหงิดจริงๆ ท าไมพวกเขาไม่สื่อสารกัน? อย่างที่ข้า
คิด พวกเขาสองคนขาดความปรารถนาที่จะเป็นหนึ่งเดียวกัน)
」

「(ซูยองของพวกเราไม่ได้ท าอะไรผิด แต่…)」
‘ปลาหมึก’ ใช้หนวดเส้นหนึ่งของมันแตะดวงตากลมเบาๆ
ในขณะเดียวกัน ข้อความก็ยังคงด าเนินต่อไป ทุกๆ ครั้งที่ดาบ
ของยูจงฮยอคและคิมทกจาปะทะกัน ฟันของเนอร์วาน่าก็จะส่ง
เสียงกระทบกัน
「(เห้อ น้องใหม่ เจ้าคิดว่าไง?)」
เมื่อยูซานอาได้ยินเช่นนั้น เธอก็หยุดไล่จับหนังสือที่ปลิวผ่านหัว
ของเธอและมองกลับไปยังเหล่าบรรณารักษ์ มือของเธอเต็มไป
ด้วยความทรงจ าของคิมทกจา – หนังสือที่เธอได้อ่านมาจนถึง
ตอนนี้
「(อืม ฉันมีความเห็นอยู่สองข้อ)」
「(สองข้อ?)」
「(อย่างแรก ซูยองยังไม่ตาย ฉันรู้จักเธอดี และเธอไม่ใช่คนที่
จะเสี่ยงชีวิตเพราะปัญหาแบบนี้)」

ม่านตาของปลาหมึกเบิกกว้างขึ้นกับค าตอบของเธอ
「(อะไรนะ? แต่เธอเองก็ได้อ่านมันหนิ?)」
「(ดูเหมือนว่านายจะยังไม่รู้จักมันดี นางเอกได้หมดสติไป มือ
ของเธอร่วงหล่น และพระเอกก็ได้ตื่นขึ้น! นายก็เห็น ในหนังทุก
เรื่องมันก็เป็นแบบนี้…)」
ยูซานอาพูดต่อโดยไม่สนใจคนอื่น
「(สอง พวกเราก าลังพูดคุยกันอยู่)」
ยูซานอาพูดในขณะที่เธอยังจ้องไปที่ตัวอักษรที่กองพะเนินกัน
อยู่
「(แม้ว่าจะไม่มีใครในโลกนี้ที่เรียกมันว่า ‘การสนทนา’ แต่
มันก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่)」
*

ชิ้นส่วนเรื่องราวไหลออกมาจากแขนที่แตกร้าว มันเป็น
เรื่องราวที่พวกเราสร้างขึ้นมาด้วยกัน
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ก าลังหลั่งไหลเรื่องราว
ของมัน!]
[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ ขู่ค าราม!]
เฉกเช่นมังกรและเสือที่ก าลังแย่งชิงกัน มหาเรื่องราวก าลังเข้า
โรมรันกัน ยูจงฮยอคครอบครองมหาเรื่องราวเดียวกันกับผม
และใช้พลังเดียวกันต่อสู้กับผม
[ส่วนแบ่งของคุณในมหาเรื่องราวสูงกว่าฝ่ายตรงข้าม!]
แม้ว่าส่วนแบ่งในเรื่องราวของผมจะสูงกว่า แต่ส่วนแบ่งที่ยูจงฮ
ยอคถือครองก็ไม่ฟังค าสั่งของผม บางทีมันอาจจะเป็นเพราะ
วันเวลาที่ยูจงฮยอคได้ใช้ไป เขาบอกเล่าเรื่องราวของเขาได้
ดุเดือดกว่าใครในการถ่ายทอดสดดวงดาว
ปัง!

ความเป็นไปได้ของยุคที่สองก าลังข่มพวกเรา อย่างไรก็ตาม
บางสิ่งก็ยังหลีกเลี่ยงการข่มไปได้
[เรื่องราว ‘ผู้ต่อต้านปาฏิหาริย์’ ค ารามดังกึกก้อง!]
[เรื่องราว ‘ผู้ต่อต้านปาฏิหาริย์’ โหยหวนออกมาด้วยความ
โกรธ!]
เรื่องราวเดียวกันที่ถูกสร้างขึ้นโดยประวัติศาสตร์เดียวกันเข้า
ปะทะกันอีกครั้ง
[‘เจ้าของเกาะ’ ให้ความสนใจกับคุณอย่างใกล้ชิด]
[กลุ่มดาวจ านวนมากก าลังเฝ้าดูการต่อสู้ของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ …]
เสียงของกลุ่มดาวเริ่มเลือนรางลงไป
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งาน!]

พวกเราทั้งคู่เหวี่ยงดาบที่พร้อมจะฆ่าฟันฝ่ายตรงข้าม ดาบของ
ผมตวัดผ่านเอวของยูจงฮยอค และดาบของเขาก็โจมตีเข้ามาที่
ไหล่ของผม
สัญชาตญาณการต่อสู้ของเขาสูงกว่า แต่ ‘สถานะ’ ของผมก็สูง
กว่าเขามาก
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศ ก าลังปกป้องคุณ!]
ออร่าแห่งผู้บรรลุอันเฉียบคมทะลวงผ่านชั้นหน้าของสถานะ
และพุ่งตรงเข้ามา จากพลังงานของดาบนั้น ผมสามารถอ่าน
ความตั้งใจที่แท้จริงของเขาได้ ผมเห็นว่าเขายืนหยัดอย่างสิ้น
หวังแค่ไหนในตอนนี้
เขาไม่ได้ถาม และผมก็ไม่สนใจตอบ ไม่ พวกเราแค่เหวี่ยงดาบ
ซ้ าแล้วซ้ าเล่าและแทนปากของพวกเรา เรื่องราวของพวกเรา
ได้บอกเล่าตัวพวกเรา
[เรื่องราว ‘สรวงสวรรค์แห่งความสิ้นหวัง’ ก าลังโต้กลับราวกับ
สัตว์ร้าย!]

ความทรงจ าจาก ‘สรวงสวรรค์’…
[เรื่องราว ‘ผู้ล่าราชาแห่งภัยพิบัติ’ ก าลังค ารามออกมา!]
ร่องรอยจาก ‘ดินแดนแห่งสันติ’…
[เรื่องราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งเขตอุตสาหกรรม’ ก าลังไว้
ทุกข์]
ช่วงเวลาจากการปฏิวัติ…
「ของพวกนี้ไม่มีตัวตนอยู่ในหนทางเอาชีวิตรอด」
พวกเราได้ผ่านช่วงเวลาที่ไม่ตรงกับช่วงไหนในหนทางเอาชีวิต
รอด
[‘การกลายร่างทูตสวรรค์’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ปีกงอกออกมาจากแผ่นหลังของผม สถานะของผมเพิ่มขึ้นใน
พริบตาและแทรกซึมเข้าไปยังศรัทธาไม่แตกสลาย

พร้อมกับเสียงดังกึกก้อง ร่างของยูจงฮยอคลอยขึ้นไปในอากาศ
หลังจากที่ไม่อาจต้านทานแรงปะทะได้
“เข้ามาด้วยทุกอย่างที่นายมี ยูจงฮยอค เพราะฉันก็เหมือนกัน”
แสงในดวงตาของเขาเปลี่ยนไป สถานะที่อยู่รอบๆ ตัวของเขา
เริ่มบิดเบือนไปอย่างเห็นได้ชัด มันทรงพลังมากพอที่จะ
บิดเบือนมิติ พลังที่แท้จริงของผู้บรรลุระดับสูงถูกปลดปล่อย
ออกมาแล้ว
ร่างของยูจงฮยอคถูกห่อหุ้มไปด้วยแสงสีทองเจิดจ้า และ
หายไปจากสายตาของผม
[‘มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สอง’ ถูกเปิดใช้งาน]
ดาบของเขาขยับรวดเร็วมากจนสายตาผมไม่อาจมองตามทัน
เคร้ง!!

หนึ่งดาบ และอีกหนึ่งดาบ เสียงโลหะที่ปะทะกันดังขึ้นเรื่อยๆ
และข้อมือของผมก็หนักอึ้งขึ้นไปอีก เรื่องราวไหลออกมาจาก
ต้นขาของผม และไหล่ของยูจงฮยอค
และเป็นธรรมดา เสียงของเขาดังขึ้น
[‘ก าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งานโต้กลับอย่างรุนแรง!]
ยูจงฮยอคเริ่มเล่าเรื่องราวของเขาแล้ว
「นาย…」
ผมพยายามเดาว่าค าใดจะตามมา ไม่ต้องสงสัยเลย เขาคงจะ
ต าหนิผม ดังเช่นที่ฮันซูยองกล่าว เขาเป็นคนแบบนั้น
「ท าไมนายถึงเลือกที่จะอยู่ในรอบนั้น」
ความทรงจ าของการเสื่อมถอยรอบที่ 1863 ปัดผ่านศีรษะของ
ผม

「”ฉันจะไม่กลับไปยังรอบที่สาม ฉันจะอยู่ที่นี่และดูสิ่งนี้ไปจน
จบพร้อมกับคนที่นี่”」
การตัดสินใจที่ผมเลือกกลับมาย้อนกลับเข้ามาหาผม ศรัทธาไม่
แตกสลายก าลังส่งเสียงอื้ออึงออกมา
ก่อนหน้านั้น นั่นเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ผมคิดเช่นนั้นหลังจากได้
เห็นตอนจบของรอบที่ 1863 ผมสามารถกลับมายังรอบที่ 3 ได้
อย่างปลอดภัย นั่นเป็นเหตุผลว่าท าไมผมถึงพยายามหา
เรื่องราวที่ทุกคนสามารถมีความสุขได้
อย่างไรก็ตาม แล้วถ้ายูจงฮยอคในรอบที่ 1863 ไม่ได้ช่วยผมใน
ตอนนั้นล่ะ?
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฮันซูยองจากรอบที่ 1863 ตั้งใจจะฆ่าผม?
ผมจะสามารถกลับมายังโลกนี้โดยไร้รอยขีดข่วนได้ไหม?
แม้ว่าผมจะคิดว่าผมรู้สถานการณ์ดีกว่าใคร มันจะเป็นไปได้
ไหมที่ผมจะโชคดีและสามารถเอาชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้?

「สหายของนายอยู่ที่นี่」
ดาบแรกของยูจงฮยอคตวัดเข้าใส่ไหล่ของผม และ…
「เส้นโลกของนายอยู่ที่นี่」
ดาบสองของเขาตวัดเข้าใส่ข้อศอกของผม
「นายบอกผู้คนให้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้」
ดาบสามแทงเข้าใส่ปีกของผม มันเจ็บเหมือนนรก แต่สิ่งที่
เจ็บปวดยิ่งกว่านั้นคือความโกรธและความผิดหวังที่บรรจุอยู่ใน
เสียงของยูจงฮยอค
「อวตาร ‘ยูจงฮยอค’ ปฏิเสธการเสื่อมถอย」
ยูจงฮยอคผู้หันหลังให้กับเส้นทางของการเสื่อมถอยและ
ตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตในรอบที่สามของเขาเพราะผม ในตอนนี้
เขาก าลังมองกลับมา คนที่รักโลกนี้มากกว่าใคร และต้องการ
ปกป้องมันเพราะเหตุนั้นก าลังจ้องกลับมาที่ผม

「แต่นาย…」
ความโกรธและความรู้สึกของการถูกหักหลังไม่อาจอธิบายเป็น
ค าพูดได้ ไม่ว่าผู้อ่านจะรอบรู้เพียงใด มันก็ไม่อาจอ่านพวกมัน
ได้
ยูโฮซองกล่าวไว้เช่นนี้:
– เรื่องราวอาจจะไม่ได้ดูน่าทึ่งไปทั้งหมดตั้งแต่แวบแรก แต่มัน
จะน าเสนอเหวลึกที่เหมือนกับเขาวงกตให้กับทุกคนที่กล้ามอง
ลึกลงไปยังแกนกลางของพวกมัน มันเป็นเหมือนกันทั้งหมด ไม่
ว่าเรื่องราวจะมีขนาดเล็กเพียงใด
สิ่งที่ผมเห็นไม่น่าจะใช่ทุกๆ อย่างของยูจงฮยอค ผมไม่เคย
เข้าใจเลยว่าท าไมเขาถึงโกรธมากขนาดนี้ เพราะทุกอย่าง
อาจจะเป็นเหตุผลของเขา หรือในทางกลับกัน มันอาจจะไม่มี
อะไรที่เป็นเหตุผลของเขาก็ได้
แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน และนั่นก็คือยูจงฮยอคได้ตัดสินใจที่จะไม่
อยู่ภายใต้นิ้วมือของใครอีกแล้ว

ไม่ถูกควบคุมโดยผม และไม่ถูกควบคุมโดยตัวเอง และบางที
อาจจะไม่ใช่ทั้งพวกกลุ่มดาวบัดซบนั่นที่ควรจะดูพวกเราอยู่
ในตอนนี้
「ตอบมา คิมทกจา」
ในขณะที่รับดาบที่ก าลังพุ่งเข้ามา ผมก็เริ่มวอกแวก เป็นไปได้
ไหมว่ายูจงฮยอคจะรู้ความจริงว่าผมยังอ่านเขาอยู่แม้ในตอนนี้
แต่ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าผมก าลังท าแบบนั้นอยู่ เขาก็ยังคงคิดไม่
หยุด
「ตอบมา」
เฉกเช่นที่ผมสังเกตเขาผ่าน ‘ก าแพง’ นี้ เขาเองก็ก าลังเขียน
บางสิ่งลงไปเพื่อหวังว่าจะมีคนได้อ่านมันในไม่ช้าก็เร็ว
น่าเสียดาย ผมไม่อาจตอบได้ เพราะถ้าผมท าล่ะก็…
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังหนาขึ้น]
…งั้นนายก็จะลงเอยด้วยการกลายเป็นตัวละครของเรื่องราว

[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังหนาขึ้น]
เพราะ… นายไม่อาจกลายเป็นตัวละครได้อย่างแน่นอน
ฮูมมมมม!!
ยูจงฮยอคจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่เป็นประกาย ที่นี่ เขามี
ตัวตนอยู่ในสถานที่และเวลานี้เพื่อท าลายผมเพื่อที่จะพิสูจน์ว่า
เขาไม่ใช่แค่ตัวละครของเรื่องราว
「งั้นเหรอ」
ค าพูดของเขาลอยอยู่เหนือ ‘ก าแพง’
「งั้นนั่นก็คือทางเลือกของนาย」
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังหนาขึ้น]
「แม้จะอยู่ในช่วงการเสื่อมถอยนี้ แต่ฉันก็ไม่มีสหาย」

ถ้าผมจะพูดอะไรสักอย่างเป็นค าตอบ มันก็เป็นไปได้ว่าเขาจะ
ยกโทษให้ผม บางทีปาฏิหาริย์อาจจะเกิดขึ้น และเขาอาจจะ
ยอมรับผมได้
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้น ฮันซูยองก็คงจะไม่
กลับมา และความเจ็บปวดที่พวกเรามีต่อกันก็จะไม่ถูกลบเลือน
ไปไหน พวกเราจะไม่มีทางกลายเป็นสหายกันได้อีก
ไม่ว่าจะเป็นยูจงฮยอคหรือผม พวกเราทั้งคู่ก็รู้ความจริงอัน
เจ็บปวดนี้ดี
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังหนาขึ้น]
และนั่นคือเหตุผลที่พวกเราหันดาบเข้าหากัน
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังหนาขึ้น]
การโจมตีเต็มก าลังเข้าปะทะกันและส่งเสียงดังกึกก้อง ฝุ่นฟุ้ง
กระจายขึ้นไปในอากาศ และพวกเราทั้งคู่ก็ไม่อาจทนต่อแรง
กระแทกได้และล้มลงไปบนพื้น

คนแรกที่ยืนกลับขึ้นมาคือผม
ผมเดินโซเซไปหายูจงฮยอคที่ก าลังนอนหงายอยู่ซึ่งร่างทั้งร่าง
ของเขาดูเหมือนกับเศษผ้า และชี้ดาบของผมไปที่เขา เขาไม่มี
แรงต่อต้านเลย และเงยหน้าขึ้นมองผมพร้อมกับกล่าวว่า
“…ฉันดื้อด้านกับการเสื่อมถอยนี้มานานเกินไปแล้ว ดังนั้นจบ
มันซะ”
ยูจงฮยอคฆ่าฮันซูยอง เขาล้ าเส้นที่ไม่ควรล้ าไปแล้ว
ออร่าดาบของศรัทธาไม่แตกสลายสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด และ
ในขณะที่ผมชูดาบขึ้น ผมก็นึกถึงสิ่งที่ฮันซูยองแห่งรอบที่
1863 บอกกับผม
– ถ้านิยายของฉันหลุดพ้นจากหนทางเอาชีวิตรอด งั้นใครที่จะ
ท าให้นายหลุดพ้นออกมา?
ค าตอบของค าถามนั้นอยู่ตรงหน้าผมแล้ว
「คิมทกจาได้เรียนรู้วิธีการใช้ชีวิตจากชายคนนี้」

ชายคนนี้คือพ่อของผม พี่ชายของผม และสหายเก่าของผม
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังหนาขึ้น]
มันเป็นเวลานานแล้วที่ผมได้เฝ้ามองเขาผ่านก าแพงหนานี้ ผม
ถูกเขาช่วยไว้หลายครั้ง และในขณะที่มองดูเรื่องราวของเขา
ผมก็สามารถเอาชีวิตรอดไปได้
ศรัทธาไม่แตกสลายค่อยๆ ตกกระทบพื้น ผมไม่อาจฆ่าชายคน
นี้ได้ และผมก็ไม่อาจขอการอภัยจากเขาได้เหมือนกัน
ผมไม่เคยเรียนรู้ที่จะขี้ขลาดแบบนี้ ไม่สิ ผมถูกสอนให้ต้อง
ชดใช้ในสิ่งที่ผมได้ท า
ยูจงฮยอคยังคงเงยหน้าขึ้นมองผม และผมก็มองกลับไปที่เขา
เช่นกัน
「ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว」
ผมรู้
「แม้กระนั้นนายก็เลือกที่จะอ่านและไม่ท าอะไรอีก」

…เพราะนั่นคือวิถีชีวิตของพวกเรา เขาลงมือ และผมก็อ่านสิ่งที่
เขาท า
“ถ้านายไม่เต็มใจ ฉันจะท าเอง”
ยูจงฮยอคค่อยๆ ลุกขึ้นมาและจับดาบของเขาแน่น
ผมคิดว่าผมสามารถได้ยินเสียงของเรื่องราวที่ก าลังจะจบลง
‘ผู้ผลิตสินค้าจ านวนมาก’ เคยบอกกับผม – เรื่องราวบางเรื่อง
จะจบลงโดยไม่แม้แต่จะเข้าใกล้ ■■ ด้วยซ้ า อย่างไรก็ตาม ถ้า
สถานที่แห่งนี้เป็นจุดจบของเรื่องราวทั้งหมด และถ้าผมถูก
ก าหนดให้ตายที่นี่ มันจะโอเคเหรอที่จะไม่พูดอะไรสักหน่อย?
“…เฮ้ ยูจงฮยอค”
เขาหยุดการกระท าของเขาเมื่อผมพูดขึ้นมา
“นายคงรู้เรื่องนี้แล้ว แต่ฉันไม่ใช่ผู้เผยพระวจนะ ไม่สิ ฉันอยู่
ห่างไกลจากสิ่งที่นายจะเข้าใจได้”

ตั้งแต่ที่พวกเราได้เจอกันบนสะพานดงโฮ ผมไม่เคยได้แนะน า
ตัวเองอย่างถูกต้องเลยสักครั้ง ส าหรับยูจงฮยอค ผมคือผู้เผย
พระวจนะ และชายที่มีภูมิหลังอันลึกลับ
“ฉันไม่ใช่ ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’”
[เรื่องราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ หยุดการเล่าเรื่อง]
“ฉันไม่ใช่ ‘ราชาแห่งโลกที่ไร้ราชา’”
[เรื่องราว ‘ราชาแห่งโลกที่ไร้ราชา’ หยุดการเล่าเรื่อง]
เรื่องราวของผมหยุดไปทีละเรื่อง นอกจากตัวผม ทุกสิ่งได้ดับ
ลงไป
“ฉันคือคิมทกจา”
ปีกบนแผ่นหลังของผมหายไป และกล้ามเนื้อที่พองตัวขึ้นก็ยุบ
กลับไปด้วย
“ยี่สิบแปด… ไม่สิ ฉันอายุยี่สิบแปด และฉันคือพนักงานบริษัท
เกม งานอดิเรกของฉันก็คือการอ่านนิยายบนอินเทอร์เน็ต”

ราวกับว่าผมก าลังพูดกับคนที่พบเจอเป็นครั้งแรก ผมเล่า
เรื่องราวของผมออกไป
“มันน่าสมเพชใช่ไหม? อืม นี่แหละฉัน… ยูจงฮยอค นายล่ะ
นายเป็นใคร?”
ส าหรับผมแล้ว ยูจงฮยอคคือคนที่ผม ‘รู้จัก’ มานานแล้ว พูด
ให้ชัดๆ เขาเป็นคนที่ผมได้อ่านมาด้วยตัวเองทั้งหมด
นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่เคยได้ยินเรื่องราวของเขาด้วยค าพูดของ
เขาเองเลย
ในที่สุดเขาก็เปิดปากของเขา
“ฉันคือยูจงฮยอค”
ดาบของเขาขยับอย่างช้าๆ และฟันลงไป
“ยูจงฮยอค อดีตผู้เสื่อมถอย”
(จบตอน)