มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 371 – เรื่องราวที่ไม่อาจแบ่งปันได้ (4)

ในขณะที่ผมได้สติกลับมาอย่างช้าๆ ผมก็ตัดสินใจเปิดใช้งาน
มุมมองนักอ่านพระเจ้า
「ฟู่ว วิธีการเคลียร์เกาะกลางหมายเลข 4 คือ…」
หลังจากเชี่ยวชาญ ‘การควบคุมเรื่องราว’ แล้ว ในที่สุดจางฮี
วอนก็เข้าสู่สถานการณ์เกาะกลางและเริ่มสังหารผู้เข้าร่วมคน
อื่นๆ แล้ว
「…ฉันไม่รู้ล่ะ ถ้าพวกเขาเข้ามาหาฉัน ฉันก็จะฆ่าพวกเขาซะ
」
「พื้นฐานของพวกเราก็ยังเป็นระดับของเรื่องราว นายก็รู้หนิ?
อย่าดูถูกพวกเรานะ!」
จางฮีวอนเปิดใช้งาน ‘เวลาพิพากษา’ ในขณะที่ลีจีฮเยเปิดใช้
งาน ‘การสังหารปีศาจ’ ในขณะที่พวกเธอวิ่งไปทั่วสมรภูมิ

และในเวลาเดียวกัน เด็กๆ ก็เริ่มเคลียร์สถานการณ์เกาะกลาง
ด้วยวิธีการอันชาญฉลาดในแบบของตัวเอง
「ฉันฝึก ‘ต่อล่องหน’ ส าเร็จแล้ว มาลองขโมยค าขยายของ
คนอื่นโดยใช้พวกมันกันเถอะ 」
「แต่พวกเราแค่ส่งแมลงไปตรงนั้นก็ได้หนิ?」
มันช่างเป็นวิธีที่ฉลาดมากในการเคลียร์สถานการณ์ ฉลาดมาก
จนผมไม่จ าเป็นต้องช่วยพวกเขาเลย
「อั๊ค อุก อึก…」
ลีฮุนซึงพบว่าตัวเองอยู่คนเดียวบนเกาะที่แตกต่างออกไปและ
ถูกทุบตีอย่างรุนแรงโดยกลุ่มดาวและอวตารอื่นๆ เขาขดตัวอยู่
บนพื้นพร้อมกับจ้องมองไปยังศัตรูด้วยสายตาที่โศกเศร้า แต่
จากนั้น จู่ๆ เขาก็ค ารามออกมาเหมือนกับหมียักษ์
「สิ่งเดียวที่ท าให้ความเศร้าจบลงได้ก็คือการเอาชนะใจ
ตัวเอง」

ล าแสงอันทรงพลังระเบิดออกมาจากร่างของลีฮุนซึง ส่งผลให้
ผู้เข้าร่วมรอบตัวเขากระเด็นออกไป
ผมคุ้นเคยกับเคล็ดวิชานี้ดี มันเป็นหนึ่งในเคล็ดวิชาพิเศษที่
‘เจ้านายแห่งโลหะ’ ครอบครอง ‘ปลดปล่อยแรงกระแทก’ ที่
จะปลดปล่อยความเสียหายสะสมทั้งหมดในคราวเดียว
อย่างที่คาดไว้ ตัวละคนจากนิยายต้นฉบับนี่โกงจริงๆ ถึง
อย่างไรก็ตาม ผมก็ได้เห็นอย่างชัดเจนว่าลีฮุนซึงแข็งแกร่งขึ้น
แล้ว
「ตัวละคร ‘จางฮายัง’ เปิดใช้งาน ‘หมัดพลังทลายนภา’」
ส าหรับจางฮายัง เธอก าลังเคลียร์สถานการณ์พร้อมกับแสดง
ความแข็งแกร่งอันท่วมท้น ส าหรับผม เธอดูเหมือนจะอยู่บน
เส้นทางของการกลายเป็นเจ้านายของ ‘ก าแพง’ ที่เธอ
ครอบครองอย่างแท้จริง อืม เธอเป็นคนที่มีความสามารถ และ
ยังสามารถดูดซับเทคนิคของคนอื่นได้อย่างรวดเร็วด้วย
「’ก าแพงไร้นาม’ ก าลังวิวัฒนาการ!」

‘ก าแพง’ ของเธอเริ่มเสถียรมากยิ่งขึ้นเมื่อเทียบกับแต่ก่อน เธอ
สามารถพูดคุยกับผู้บรรลุคนอื่นผ่าน ‘ก าแพง’ ของเธอได้ และ
ได้เรียนรู้และเข้าใจความสามารถของพวกเขา บางครั้งมันอาจ
กล่าวได้ว่ามันมีความคล้ายคลึงกันระหว่างวิธีการของเธอและ
การที่ผมอ่านหนังสือ
「’ก าแพงไร้นาม’ สัมผัสได้ถึงตัวตนของคุณ」
มุมมองของผมเต็มไปด้วยแสงสีขาวในทันที่
「’ก าแพงไร้นาม’ ก าลังจ้องมอง ‘ก าแพงที่สี่’」
「’ก าแพงที่สี่’ จ้องกลับไปยัง ‘ก าแพงไร้นาม’」
ในขณะที่ทั้งสองก าแพงนี้จ้องหน้ากัน มุมมองของผมก็เริ่ม
เลือนรางลง
[…จุดจบของเส้นโลกใกล้เข้ามาแล้ว]
ในขณะที่มุมมองของผมพังทลายลง ผมก็ได้ยินเสียงที่ไม่รู้จัก
[คิมทกจา พวกเขาจะมาหาเจ้า]

*
ครืน…
ในทันทีที่ผมได้สติกลับมา ผมก็รู้สึกว่าสมาร์ทโฟนของผมสั่น
ผมเปิดหน้าจอขึ้นโดยไม่คิดอะไรมาก และเห็นวันที่
15 กุมภาพันธ์ ….
เนื่องจากเราไม่ได้อยู่บนโลก รายงานสภาพอากาศจึงไม่ปรากฏ
ทั้งหมดที่ผมสามารถยืนยันได้คือวันที่ ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่อาจ
พูดได้ว่ามันถูกต้องเหมือนกัน แนวคิดเรื่องเวลาและมิติได้
สูญเสียความหมายของมันไปแล้วหลังจากที่ผมได้เคลื่อนย้าย
ไปยังมิติต่างๆ
ทุกคนในการถ่ายทอดสดดวงดาวอาศัยอยู่ในช่วงเวลาที่
แตกต่างกัน มันเป็นเช่นนั้น แต่ตอนนี้…
15 กุมภาพันธ์?

ผมคิดเกี่ยวกับวันที่นี้เล็กน้อย ก่อนที่จะล้มเลิก และวาง
โทรศัพท์ลง หัวของผมวุ่นวายไปหมด และแทบจะทุกส่วนของ
ร่างกายก็ปวดร้าวมาก
ผมกะพริบตาหลายครั้งในขณะที่มองลงไปยังล าตัวท่อนบนและ
พบผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบหน้าอกของผมแน่น
…ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน?
ผมมองเห็นสภาพแวดล้อมอย่างช้าๆ อย่างแรก ผ้าปูที่นอนสี
ขาวสะอาด ตามมาด้วยการตกแต่งแบบตะวันออกที่หรูหรา
ของห้องที่ผมอยู่
มันมีใครบางคนก าลังพิงหน้าต่างอยู่และมองออกไปข้างนอก
“นายตื่นแล้วเหรอ?”
“เธอ…?!”
ดวงตาของเธอโค้งขึ้นในลักษณะที่ซุกซน “อ่า นี่คือความรู้สึก
ของการฟื้นขึ้นมาจากความตายสินะ”

“แต่ เธอไม่ได้ตาย…”
“เหรอ?”
เมื่อเห็นฮันซูยองที่ก าลังหัวเราะแบบนั้น ภายในหัวของผมก็ยิ่ง
ซับซ้อนขึ้น ผมนึกถึงภาพก่อนที่จะหมดสติไปในทันที่
เหตุการณ์ที่เธอตายด้วยดาบของยูจงฮยอค ผมต่อสู้กับเขา
และจากนั้น ผ่านการโจมตีของพวกเรา และในที่สุดก็แบ่งปัน
บทสนทนากับยูซานอาภายในห้องสมุด…
ฮันซูยองเดินเข้ามาที่เตียงก่อนที่ผมจะสังเกตเห็นมันและบีบ
แก้มของผม”ยังไงก็เถอะ คิมทกจา บางครั้งนายก็น่ารักจริงๆ”
หลังจากนั้นผมจึงรู้ว่าเธอแกล้งผมเข้าให้แล้ว ผมมองไปใกล้ๆ
และพบเข็มเล็กๆ ปักอยู่ที่แขนของผม
“…พวกเราอยู่ที่ไหน?”
“ห้องรอของเกาะหลัก สถานที่ที่ ‘ชาย’ คนนั้นและปราสาท
ของเขาอยู่’

จากนั้นผมจึงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
[‘เจ้าของเกาะ’ ก าลังเรียกอวตาร ‘ยูซานอา’]
ย้อนกลับไปเมื่อชายคนนั้นก าลังจะพายูซานอาไป มันก็มีอีก
ข้อความโผล่ขึ้นมาตรงหน้าของผม
[‘เจ้าของเกาะ’ ก าลังเชิญคุณ]
ราชาแห่งผู้กลับชาติมาเกิด ตัวเอกที่สามของ ‘สามวิธีเอาชีวิต
รอดในโลกที่ถูกท าลาย’ ได้อัญเชิญพวกเรามายังดินแดนของ
เขา
“แต่ฉันแน่ใจน่าว่าฉันเคลียร์สถานการณ์ไม่ได้? ฉันจ าเป็นต้อง
เคลียร์สถานการณ์เพื่อมาที่นี่หนิ…?”
“ไม่ นายเคลียร์แล้ว”
ผมได้รับการยืนยันจากข้อความอย่างรวดเร็ว
[คุณเคลียร์สถานการณ์ลับ – ‘การช่วงชิงค าขยาย’ แล้ว!]
[การแจกรางวัลก าลังเตรียมการ]

มันเป็นความจริง
“ได้ยังไง? ฉันยังรวบรวมค าขยายไม่ครบเลย…”
ฮันซูยองชี้ไปยังสร้องคอที่ห้อยอยู่รอบคอของผมโดยไม่พูดอะไร
[ปีศาจแห่งความโกรธเกรี้ยวและตัณหา]
สร้อยคอค าขยายที่สมบูรณ์เปล่งแสงอบอุ่น มันไม่น่าจะเป็นไป
ได้ มันควรมีหนึ่งพยางค์ที่หายไปบนสร้อยคอ
ฮันซูยองกล่าว “ยูจงฮยอคมอบให้นายก่อนที่จะจากไป เขา
บอกว่ามันเป็นของเหลือ”
…ยูจงฮยอคเหรอ?
ท าไมกัน?
ความคิดของผมเริ่มยุ่งเหยิงอีกครั้ง สิ่งที่เขาพูดในช่วงเวลา
สุดท้ายดังอยู่ในหัวของผม
– ยูจงฮยอค อดีตผู้เสื่อมถอย

ไม่ใช่ผู้เสื่อมถอยยูจงฮยอค แต่เป็นอดีตผู้เสื่อมถอย
เขาก าลังคิดอะไรเมื่อเขาบอกแบบนั้นกับผม
“ตอนนี้เขาอยู่ไหน?”
“สถานการณ์ต่อไป”
ความรู้สึกอันว่างเปล่าและโล่งอกปัดผ่านผมไปพร้อมๆ กันเมื่อ
ผมได้ยินเธอ เขาไปข้างหน้าก่อนทุกคนอีกครั้งเพื่อที่จะเคลียร์
สถานการณ์
“…แล้วใครคือเป้าหมายของเขา?”
“นายเพิ่งตื่น แต่ก็เต็มไปด้วยค าถาม น่าร าคาญจริงๆ”
ผมนั่งบนเตียง และกะพริบตาเหมือนคนโง่ เธอชี้ไปที่หน้าอก
ของผมอีกครั้ง เมื่อมองดูใกล้ๆ มันก็มี ‘สร้อยคอค าขยาย’ สอง
อันห้อยอยู่รอบคอของผม หนึ่งในนั้นคือสร้อยคอค าขยายของ
แอสโมเดียส ‘ปีศาจแห่งความโกรธเกรี้ยวและตัณหา’ และอีก
อันคือ…

[□□แห่ง□□]
ค าขยายของผมแทบจะถูกแทนที่ด้วยช่องว่าง
“ไม่มีทาง?”
“มันเป็นไปแล้ว”
อืม อย่างน้อยไอ้หมอนั่นก็ยังทิ้งค าว่า ‘แห่ง’ ไว้ให้ ไอ้ระย าเอ้ย
“ตาฉันถามแล้ว ยูซานอายังอยู่ภายในตัวนายไหม?”
“…ราชาแห่งผู้กลับชาติมาเกิดพาเธอไปแล้ว”
“…เธอพูดอะไรก่อนไปรึเปล่า?”
ผมลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่มั่นคงและเดินไปทางหน้าต่าง
ในขณะที่ยืนอยู่ข้างๆ ฮันซูยอง ผมก็จ้องมองออกไปยังทิวทัศน์
ข้างนอก
ผู้กลับชาติมาเกิดก าลังยุ่งอยู่กับการสัญจรไปตามถนนที่มีกลิ่น
อายของชาวจีนโบราณ สิ่งมีชีวิตจากโลกอื่นอยู่ที่นี่ สิ่งมีชีวิตที่

เลือกจะมีชีวิตใหม่ในสถานที่แห่งนี้พร้อมกับชื่อและใบหน้าที่
แตกต่างกันไป
“เธอบอกว่าไว้พบกันใหม่ในชาติหน้า”
ส าหรับผม มันยังเป็นชาตินี้อยู่ แต่ส าหรับยูซานอา มันเป็นชาติ
หน้าจริงๆ เธอได้รับร่างและชีวิตใหม่ผ่านพลังของ ‘ราชาแห่งผู้
กลับชาติมาเกิด’
กล่าวอีกนัยหนึ่ง เธอจะมีชีวิตใหม่ในโลกนี้
ฮันซูยองและผมจ้องไปยังถนนด้านล่างโดยไม่พูดอะไร ราวกับ
ว่าพวกเราก าลังมองหายูซานอาที่ก าลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ภายในถนนนิรนามนี้
ฮันซูยองพูดออกมาในทันใด “หิมะก าลังตก”
เธอพูดถูก เกล็ดหิมะร่วงลงมาจากท้องฟ้า
เดิมทีโลกนี้ไม่มีหิมะ แต่มันกลับก าลังตกอยู่

หิมะตกลงมาเหมือนแสงดาว และเหนือท้องฟ้าสูงที่เกล็ดหิมะ
โปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง กลุ่มดาวก็ก าลังเฝ้ามอง
เรื่องราวของพวกเราอยู่ มันไม่มีข้อความมาถึงผม แต่ผมก็
ยังคงรู้สึกว่าพวกเขาก าลังมองมาที่ผมอยู่ พวกเขาค่อยๆ
รวบรวมความเป็นไปได้จนกระทั่งในตอนนี้มันกระจัดกระจาย
ไปบนท้องฟ้าอย่างอ่อนโยน
ผมหันหน้าไปหาฮันซูยองที่ก าลังมองผมอยู่ข้างๆ เธอจับ
สร้อยคอค าขยายของผมและยิ้ม “ฉันเดาว่านายไม่ใช่ราชา
ปีศาจแห่งการหลุดพ้นอีกต่อไปแล้วนะ ไม่ใช่ว่านายควรตั้งค า
ขยายให้ตัวเองใหม่เหรอ?”
ผมเริ่มนึกถึงวันเวลาที่ผมเป็น ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’
ในขณะที่ฟังค าพูดของเธอ
มันไม่ได้นานมาก แต่วันเวลาเหล่านั้นก็เป็นช่วงเวลาที่เจิดจ้า
ที่สุดในชีวิตของผม

ในขณะที่สายตาของผมเริ่มเปียกโชกและพร่ามัว ผมก็เห็นฮันซู
ยองก าลังหัวเราะคิกคักอยู่
“ฉันว่าฉันคิดได้แล้วนะ อืม… ฉันว่าพวกนี้ก็ฟังดูดีนะ ‘ชายผู้
ชอบหมดสติ’? หรือ หรือจะเป็น ‘ปาฏิหาริย์ผู้เงียบขรึม’… เอ๋?
ฮ-เฮ้ นาย… ร้องไห้เหรอ?”
ใบหน้าของผมสะท้อนอยู่ในม่านตาของเธอที่เบิกกว้างขึ้นด้วย
ความประหลาดใจ
อันที่จริง ผมก็อยากจะถามนักเขียนอย่างเธอ
ในฐานะที่เธอเป็นนักเขียน บางทีเธออาจจะสามารถบอกผมได้
ตรงๆ
บอกผมว่าจนถึงตอนนี้ผมท าได้ดีไหม – ไม่ว่าผมจะเลือกผิด
หรือไม่ ไม่ว่าผมจะได้เห็นบทสรุปที่ผมต้องการไหมเมื่อผมไปถึง
จุดจบของเรื่องราวนี้
“เฮ้ ท าไมนายถึงร้องไห้แบบนั้น? ฉันเข้าใจแล้ว โอเคไหม? ฉัน
เข้าใจแล้ว หยุดร้องได้แล้ว นี่ นี่”

เธอคงจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในขณะที่เธอเริ่มรื้อกระเป๋า
ข้างของเธอ หลังจากนั้นไม่นาน บางสิ่งที่หวานและเปรี้ยว
เล็กน้อยก็ถูกยัดเข้ามาในปากของผม
“ท าไมนายต้องร้องไห้ในวันดีๆ แบบนี้? ฉันหมายถึง มันกระทั่ง
มีหิมะตกลงมา… ฉันสัญญาว่าฉันจะคิดค าขยายดีๆ ให้ใน
ภายหลัง โอเคไหม?” ฮันซูยองกล่าวก่อนที่จะหลบสายตาของ
ผมไป
วันนี้เป็นวันที่ 15 กุมภาพันธ์
นั่นคือสิ่งที่สมาร์ทโฟนพูด อย่างไรก็ตาม เวลาของสถานที่แห่ง
นี้และของโลกก็ไม่เหมือนกัน ดังนั้นข้อบ่งชี้นี้ย่อมผิดพลาดไป
มันเป็นวันที่บังเอิญโดยไม่มีความหมายอะไรอยู่เบื้องหลัง
ถ้าเป็นเช่นนั้น ปาฏิหาริย์อะไรพวกนั้นและวันที่นี้จะเป็นความ
จริงไหม?
งั้นวันนี้ก็คงจะเป็นวันเกิดของผม

ฮันซูยองขยี้ตาของเธอในขณะที่เธอกล่าว “ฉันอยากเจอคนอื่น
แล้ว”
ผมเรียกพลังทั้งหมดของผมขึ้นมาเพื่อตอบกลับ “…อืม ฉันก็
ด้วย”
ราวกับว่าค าเหล่านั้นกลายเป็นสัญญาณ…
[ไฟล์ที่ถูกแก้ไขได้รับการอัพเดตเรียบร้อยแล้ว]
ของขวัญถูกส่งมาถึงหน้าประตูของผม
– สามวิธีเอาชีวิตรอดในโลกที่ถูกท าลาย (แก้ไขครั้งสุดท้าย)
.txt
*
ภายใต้หิมะที่โปรยปรายลงมา ยูจงฮยอคก าลังจ้องมองไปยัง
‘ปราสาทแห่งผู้กลับชาติมาเกิด’

มันเป็นไปได้ว่าคิมทกจาจะได้สติกลับมาแล้ว และยูซานอาคง
จะอยู่ในระหว่างการกลับชาติมาเกิด และได้พบกับ ‘เจ้าของ
เกาะ’ แล้ว
‘…ผู้หญิงคนนั้น’
ยูจงฮยอคขมวดคิ้วมุ่น
เขาไม่มีทางลืมช่วงเวลาที่หัวของเขาโขกเข้ากับก าแพงลึกลับ
นั่นเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้เห็นผนังด้านในท่ามกลางพายุความ
เป็นไปได้อันน่าสะพรึงกลัว และนั่นคือที่ๆ เขาได้เป็นพยานถึง
เรื่องราวที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน
บางอย่างก็เป็นไปตามการคาดการณ์ของเขา ในขณะที่
บางอย่างก็เป็นสิ่งใหม่ส าหรับเขา บางสิ่งถึงกับท าให้เขา
ประหลาดใจโดยแท้จริง
ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา แต่เขาก็พบข้อมูลที่เขาตามหาจาก
ก าแพงนั้น รวมทั้งค าตอบที่เขาต้องการด้วย และในตอนนี้ เขา

ก็ตระหนักได้ว่ามันถึงเวลาที่จะต้องฝึกฝนกับค าตอบที่เขาพบ
แล้ว
“นักเขียนลับ”
เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อทักทายสายตาของกลุ่มดาวคนหนึ่ง
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก าลังมองคุณอยู่]
‘นักเขียนลับ’ กลุ่มดาวที่ปรากฏตัวขึ้นเป็นครั้งแรกในการเสื่อม
ถอยครั้งนี้ และตัวตนที่ไม่ปรากฏหลักฐานที่มาหรือข้อมูลใดๆ
ในเส้นโลกที่ 1863
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก าลังมองคุณอยู่]
“ไม่ใช่ว่าฉันเล่นไปตามแผนการของนายพอแล้วเหรอ? ฉัน
แน่ใจว่าฉันมีสิทธิ์ที่จะถามค าถามสักข้อสองข้อ”
‘นักเขียนลับ’ ไม่ตอบกลับมาชั่วขณะ แต่หลังจากนั้น ท้องฟ้า
บางส่วนก็ถูกย้อมด้วยความมืดในทันใด และล าแสงสีด าก็พุ่งลง
มายังร่างของยูจงฮยอค

เปรี้ยง!
ในขณะที่ประกายแสงแห่งความเป็นไปได้แตกกระจายรอบๆ
ตัวเขา มิติและเวลาภายในบริเวณใกล้เคียงก็เริ่มบิดเบือนไป
อย่างเห็นได้ชัด
ในตอนนี้เขาอยู่ในโลกที่ถูกปกครองโดย ‘เจ้าของเกาะ’ ไม่มี
กลุ่มดาวระดับสูงคนไหนที่จะสามารถแทรกแซงความเป็นไปได้
มากขนาดนี้เข้ามายังที่แห่งนี้ได้ แต่ทว่า ‘นักเขียนลับ’ กลับ
เป็นตัวตนที่สามารถท าแบบนั้นได้
เงาสีด าสนิทพวยพุ่งขึ้นมาจากภายในความมืด
[เจ้าสงสัยอะไร หุ่นเชิดของความฝันที่เก่าแก่ที่สุด?]
“ท าไมนายถึงแสดงให้ฉันได้เห็นถึงหนังสือเล่มนั้น?”
เงาของนักเขียนลับสั่นไหวราวกับจะล้อเลียนเขา

ยูจงฮยอคตั้งค าถามต่อ “นายต้องการให้ฉันตกลงสู่ความสิ้น
หวังงั้นเหรอ? นายต้องการให้ฉันฆ่าคิมทกจาหลังจากอ่าน
หนังสือเล่มนั้นเหรอ?”
[อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ก็ได้]
“ท าไมนายถึงวางแผนอะไรแบบนั้น”
[เจ้าคิดว่าเจ้าจะเข้าใจหลังจากได้ยินค าตอบเหรอ?]
เสียงอันหยิ่งผยองของมันเต็มไปด้วยความมั่นใจเหมือนกับรู้ว่า
คนที่ต่ าต้อยอย่างเขาจะไม่มีทางเข้าใจ แม้ว่าจะได้ยินความจริง
แล้วก็ตาม
ยูจงฮยอคถามค าถามอื่น “ท าไมนายถึงส่งคิมทกจาไปยังรอบที่
1863? ท าไมนายถึงสั่งให้เขาฆ่า ‘ฉัน’ ที่นั่น?”
[ก็แค่สถานการณ์แบบนั้นมันสนุกที่ได้ดู]
เงานั้นสั่นไหวราวกับว่ามันก าลังหัวเราะ

ยูจงฮยอคสงบนิ่งและพูดออกมา “แผนการทั้งหมดของนายคือ
การท าลายคิมทกจา”
[ท าไมเจ้าถึงคิดแบบนั้น? เจ้ามีเหตุผลอะไรให้เชื่อแบบนั้น?]
“บางทีฉันอาจจะมี บางทีฉันอาจจะมีเหตุผลดีๆ อยู่หนึ่งข้อ”
กลุ่มดาวนี้ที่มีความเกลียดชังลึกลับต่อคิมทกจา และในเวลา
เดียวกันก็ไม่ได้มีตัวตนอยู่ใน ‘นิยายต้นฉบับ’ เหมือนกับเขา
ยูจงฮยอคไล่ตามกลุ่มดาวนี้อยู่นาน และในที่สุดเขาก็ได้ค าตอบ
ส าหรับการไล่ตามของเขาแล้ว
“นักเขียนลับ นายคือ ‘คิมทกจา’ จากอนาคตใช่ไหม?”
(จบตอน)