มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 373 – 50 ปีต่อมา (2)

50 ปี? นี่มันเรื่องบ้าอะไร?
ในขณะที่สายตาของผมเริ่มพร่ามัว ผมก็เห็นรอยยิ้มบนใบหน้า
ของหลวงจีน
– โอ้ ช่วยพยายามอดทนกับเวลาด้วยตัวเองด้วยล่ะ
[การเคลื่อนย้ายไปยัง ‘เกาะหลัก’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว!]
[‘ก าแพงตัดสินสังสารวัฏ’ ก าลังตรวจสอบข้อมูลเรื่องราวของ
คุณ!]
[ตรวจสอบได้ข้อสรุปแล้ว!]
[ต าแหน่งสถานการณ์ส าหรับคุณและสหายของคุณได้รับการ
ตัดสิน]
นี่เป็นข้อความสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนที่จะหมดสติไป

[สถานการณ์ย่อย ‘การเลือกประเภท’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว!]
*
ริคาร์โด้จ้องมองไปยังของเหลวสีด าสนิทที่เต็มถ้วยโปร่งใสของ
เขาและนึกถึงความทรงจ าจากอดีตอันไกลโพ้น
「”แม้ว่าเจ้าจะฝึกอีก 50 ปี มันก็ยังยากที่เจ้าจะได้เป็นนัก
เวทย์ของราชส านัก”」
นั่นคือตอนที่เขาเริ่มต้นเรียนรู้เวทมนตร์เป็นครั้งแรก
「”เจ้าดูเหมือนจะไม่มีร่างกายที่เหมาะสมในการกลายเป็น
นักปราชญ์”」
นั่นคือเมื่อนักปราชญ์หมายเลขหนึ่งในหมู่เกาะไคเซนิกซ์มา
สอนเขา
「”มือของเจ้าไม่เหมาะกับการจับดาบ”」
นั่นคือตอนที่เขาจับดาบเป็นครั้งแรกในพื้นที่ฝึกของส านัก

「”บางชีวิตก็เป็นเช่นนี้ สิ่งที่ส าคัญคือการไม่ตกอยู่ในความ
สิ้นหวังและพยายามก้าวไปข้างหนาต่อไป ลูกชาย”」
พ่อของริคาร์โด้ ‘เวอร์เชน วอน ไคเซนิกซ์’ กล่าวค าเหล่านี้
นั่นไม่อาจปลอบใจเขาได้ ชายที่ไม่มีพรสวรรค์หรือความ
ต้องการที่จะท าสิ่งใดคงไม่ได้รับการปลอบโยนใดๆ หลังจากได้
ยินค าพูดเหล่านั้น
แม้ว่าจะไม่มีพรสวรรค์ เขาก็ควรมีความพยายามหนิ? เขาจะ
เป็นอย่างไรถ้าเขาจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป?
ริคาร์โด้เมาหัวราน้ าทุกวัน เขายุ่งเกี่ยวกับพวกอันธพาลที่
เลวร้ายที่สุดของหมู่เกาะและเมา เขายังติดการพนันและ
ท าลายความมั่งคั่งของครอบครัวด้วย
ครั้งหนึ่ง เขาเคยตกหลุมรัก

เธอมีอายุมากกว่าและเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในหมู่เกาะ น่า
เสียดาย มันลงเลยด้วยการที่เธอแต่งงานกับพี่ชายคนโตของ
เขา
ริคาร์โด้จ้องไปที่ของเหลวสีด านั้นและพึมพ ากับตัวเอง
“ข้าจะฆ่าตัวตาย”
นี่เป็นความเด็ดเดี่ยวครั้งแรกในชีวิตของเขา
เขาจับถ้วยเบาๆ ราวกับว่าจะดื่มไวน์ให้หมดในคราวเดียว ผล
ของมันเป็นที่ประจักษ์ในไม่ช้า ผิวของเขาคล้ าลงและไร้ซึ่งชีวิต
และแขนของเขาก็สั่นไหวโดยไร้พลังงาน
และสี่ชั่วโมงต่อมา
ใครบางคนก็ได้ลืมตาขึ้นมาในร่างของริคาร์โด้
*
นอกจาก ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ที่ผมได้อ่านแล้ว มันยังมีอีก
หลายเรื่อง เมื่อผมยังเด็ก ผมได้อ่านวรรณกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่แม่

ของผมแนะน า และหลังจากที่ผมโตขึ้นมาอีกนิด ผมก็เริ่มเลือก
หนังสือที่ผมต้องการจะอ่านเอง
นอกจากนั้น นิยายเรื่องแรกบนเว็บที่ผมเริ่มอ่านนั้นเริ่มต้นด้วย
ตัวเอกอับโชคที่ก าลังจะตายก่อนที่จะฟื้นกลับขึ้นมาอีกครั้ง
เหมือนอย่างตอนนี้
“แค่ก…!”
“องค์ชาย! เจ้าชายริคาร์โด้! ท่านไม่เป็นไรนะ?”
มีใครบางคนก าลังลูบหลังของผม และผมก็อาเจียนออกมาอยู่
นาน
ผมเช็ดปากและเงยหน้าขึ้นมองกระจก ใบหน้าอันหล่อเหล่าที่
สะท้อนอยู่ในนั้นซีดและมีเสน่ห์
…มันเป็นใบหน้าของผมแน่ๆ แต่มันก็มีบางสิ่งที่ไม่คุ้นเคย
ผมคือใคร?
…ริคาร์โด้…?

「นายคงรู้เรื่องนี้แล้ว แต่ฉันไม่ใช่ผู้เผยพระวจนะ ไม่สิ ฉันอยู่
ห่างไกลจากสิ่งที่นายจะเข้าใจได้」
ผมคือ…
「ฉันไม่ใช่ ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุด’ ฉันไม่ใช่ ‘ราชาแห่ง
โลกที่ไร้ราชา’」
ผมคือ…?
「ยี่สิบแปด… ไม่สิ ฉันอายุยี่สิบแปด และฉันคือพนักงาน
บริษัทเกม งานอดิเรกของฉันก็คือการอ่านนิยายบน
อินเทอร์เน็ต…」
[เรื่องราวของคุณก าลังต่อต้านกับมหาเรื่องราวที่ก าหนด
มุมมองของโลกนี้!]
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่ 4’ ก าลังเปิดใช้งานอย่างแรง!]
ผมค่อยๆ หลับตาลง ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง และถูกสาด
ซัดด้วยความรู้สึกของโลกที่ก าลังแยกตัวออกจากผม

[‘ก าแพงที่สี่’ ได้ขัดขวางการหมกมุ่นตัวละครของคุณ]
[เนื่องจากผลของ ‘ก าแพงที่สี่’ อัตตาของคุณยังคงอยู่อย่าง
สมบูรณ์]
[ความเป็นไปได้ของเกาะก าลังสงสัยการกระท าพิเศษของคุณ]
ผมได้รับการต้อนรับด้วยความรู้สึกของร่างกายที่ไม่คุ้นเคย นี่
ไม่ใช่ร่างกายของผม
「ฉันคือคิมทกจา」
สติของผมกลับคืนมาเต็มที่ และห่วงโซ่แห่งความทรงจ าก็ถูกจัด
ระเบียบในพริบตา ผมก าลังอยู่ในสถานการณ์ ‘สงคราม
ระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ’ และเพิ่งเข้าสู่เกาะหลัก
มันอยู่ในคลื่นความถี่ของเรื่องราวแห่งยุคที่สาม เรื่องราวที่
แตกต่างได้สร้างโลกทัศน์ประเภทต่างๆ และสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ของผมก็คือ…
“…การสิงร่าง”

ปัง!
[ค าที่ไม่สอดคล้องกับมุมมองโลกถูกพูดออกมา!]
[การลงโทษแสดงผล!]
ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาสองชั่วโมงต่อมา
*
“องค์ชาย ท่านรู้สึกดีขึ้นรึยัง?”
มันมีคนก าลังเรียกผมจากสายตาอันพร่ามัว
“…เอาน้ าให้ฉันหน่อย”
[คุณใช้ภาษาที่ไม่สอดคล้องกับโลก!]
[การลงโทษ…]
“…ส่งน้ าให้ข้าหน่อย”
“ขอรับ”

หลังจากดื่มน้ าไปอึกใหญ่ ผมก็เริ่มได้สติกลับมาทีละนิด หัวของ
ผมวุ่นวายไปหมดเพราะมีความทรงจ าของคนอื่นแทรกเข้ามา
ในตอนนี้ผมก าลังสิงร่างของชายคนหนึ่งที่มีอายุกว่า 30 ปี
「ในบางพื้นที่บน ‘เกาะหลัก’ ค าพูดที่ไม่สอดคล้องกับโลกที่
เกี่ยวข้องถือเป็นข้อห้าม」
ผมสามารถจ าบางสิ่งบางอย่างจากหนทางเอาชีวิตรอดได้
ถึงแม้ว่าเหตุการณ์แบบนี้จะได้รับการกล่าวถึงแบบผ่านๆ แต่
นิยายก็คงจะต้องมีสถานการณ์แบบนี้อยู่
สถานการณ์ที่เรียกว่า ‘การสิงร่าง’
ผมจะต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ ‘สงครามระหว่างกลุ่มดาว
และปีศาจ’ จากมุมมองของคนๆ นี้นับจากนี้เป็นต้นไป
[มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียกโดเกบิเมื่ออยู่ในพื้นที่ที่เกี่ยวข้อง]
[คุณไม่สามารถรับข้อความจากกลุ่มดาวเมื่ออยู่ในพื้นที่ที่
เกี่ยวข้อง]

…ไม่เพียงเท่านั้น ข้อจ ากัดแปลกๆ ก็ด้วย นี่คือพัฒนาการที่
แตกต่างไปจาก ‘สงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ’ ที่ผม
รู้จัก
“…ดูเหมือนว่าข้าจะต้องรวบรวมข้อมูลซะก่อน”
[คุณได้ท าการกระท าที่เหมาะสมกับบุคลิกของร่างโฮสต์แล้ว]
[ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับโฮสต์เพิ่มขึ้น]
ผมเริ่มค้นความทรงจ าจากหนทางเอาชีวิตรอดในทันที่
「หมู่เกาะไคเซนิกซ์ เกาะแห่งวีรชนที่น าไปสู่ยุคสมัยแห่งกลุ่ม
ดาวและปีศาจ」
ผมไม่อาจนึกถึงข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์ได้ ท าไมมันต้องเป็น
พื้นที่ที่ไม่ถูกเอ่ยถึงนักในหนทางเอาชีวิตรอดด้วย?
แต่มันก็ไม่รู้สึกเหมือนกับว่าสถานที่แห่งนี้แปลกใหม่ส าหรับผม
เลย…
นั่นเป็นเพราะความทรงจ าของคนที่ผมสิงร่างอยู่เหรอ?

[สกิลเฉพาะตัว ‘ลิสต์ตัวละคร’ ถูกเปิดใช้งาน!]
เดิมทีผมไม่อาจดูหน้าต่างแอตทริบิวต์ของตัวเองได้ อย่างไรก็
ตาม ถ้ามันเป็นของร่างโฮสต์ล่ะก็…
+
[ข้อมูลตัวละคร]
ชื่อ: ริคาร์โด้ วอน ไคเซนิกซ์ (คิมทกจา)
อายุ: 31 ปี
กลุ่มดาวผู้สนับสนุน: ไม่มี (ปัจจุบันมีกลุ่มดาว ‘1’ คนได้แสดง
ความสนใจ)
แอตทริบิวต์ส่วนตัว: วายร้ายผู้มีพรสวรรค์
สกิลเฉพาะตัว: รูปโฉมแห่งราชวงศ์ LV.3, การพูดกับตัวเอง
LV.6, การสวมบทบาท LV.5
อักขระ: ไม่มี

ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.10, STR LV.10, AGI LV.10, MP
LV.10
การประเมินโดยรวม: คนที่คุณยึดร่างอยู่คือเจ้าชายล าดับที่สี่
แห่งหมู่เกาะไคเซนิกซ์ น่าเสียดาย เขาไม่มีพรสวรรค์ในการ
ต่อสู้ทุกประเภท รวมถึงวิถีดาบและเวทมนตร์ ฯลฯ
* ขณะนี้ได้รับเงื่อนไขสถานะที่ผิดปกติ: ‘การยึดร่าง’
+
…ท าไมผมถึงมาติดอยู่ในร่างของคนแบบนี้?
ข้อความของสถานการณ์บอกผมแน่ๆ ว่าผมได้ครอบครอง
‘โฮสต์ที่เกี่ยวข้องกับผม’ อย่างไรก็ตาม เจ้าชายที่ไร้ค่านี่มันมี
อะไรเหมือนกับผม? ไม่ใช่แค่นั้น สถานะของหมอนี่ยังมีแค่ 10
สิ่งเดียวที่คล้ายคลึงกันระหว่างพวกเราคงจะเป็นอายุ แต่ถึง
อย่างนั้น…
“องค์ชาย ท่านก าลังหมกมุ่นกับบทบาทสมมุติอีกแล้วเหรอ?”

“บทบาทสมมุติ?”
“ครั้งที่แล้ว ท่านเลียนแบบบรรพบุรุษคนแรกของพวกเรา…
ตอนนี้ท่านก็ก าลังสวมชุดที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนอีก องค์ชาย
แต่งตัวเหมือนกับคนจากพงศาวดารโลกเลย”
ผมมองกระจกโดยไม่คิดมากเกี่ยวกับมันและเห็นชุดที่คุ้นเคย
อุปกรณ์ทั้งหมดของผมถูกเคลื่อนย้ายมาพร้อมกับการสิงสู่ร่าง
โฮสต์
ผมตอบหน้าตาย “มันคือชุดของราชาปีศาจคนหนึ่ง”
“…ราชาปีศาจ?”
ผมเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋า และโชคดี ผมรู้สึกได้ถึงอุปกรณ์
ของผม ผมหยิบเอาสมาร์ทโฟนออกมาก่อน เพื่อที่จะหาข้อมูล
ของสถานที่แห่งนี้เพิ่มเติม ผมจ าเป็นต้องตรวจสอบเนื้อหาของ
หนทางเอาชีวิตรอด…
เปรี้ยง!

[ไอเท็มที่ใช้ไม่ได้สอดคล้องกับโลก ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้ได้]
…บทลงโทษระย าเอ้ย
พ่อบ้านที่อยู่ข้างผมคงจะตีความการกระท าของผมในแบบของ
ตัวเอง ดังนั้นเขาจึงพูดออกมา “องค์ชาย มันคงจะดีกว่าที่ท่าน
จะสนุกไปกับตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ในไม่ช้า ‘ฝ่าบาท’ ก็จะ
เรียกท่านแล้ว”
พ่อบ้านจากไปพร้อมกับค าพูดเหล่านี้ และผมก็ถูกทิ้งไว้ในห้อง
เล็กๆ นี้ตามล าพัง
「คิม ทก จา โดด เดี่ยว」
ใช่ มันเป็นความโล่งใจที่อย่างน้อยนายก็ยังอยู่ที่นี่กับฉัน ผม
สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับสหายคนอื่นๆ ของผม…
จากข้อความสุดท้ายที่ผมได้ยิน มันเป็นไปได้สูงว่าพวกเขาจะ
มาลงเอยในสถานที่เดียวกันกับผม ในขณะที่ผมเลื่อนหน้าต่าง
สถานการณ์ ข้อความที่ถูกบล็อคไว้ก็โผล่ขึ้นมาไม่หยุด

[คุณเข้าสู่ ‘หมู่เกาะไคเซนิกซ์’ ของเกาะหลัก]
[‘หมู่เกาะไคเซนิกซ์’ ถูกตัดขาดจากมิติเวลาของบริเวณความ
ขัดแย้ง ‘สงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ’]
[คุณสามารถเข้าสู่ ‘สงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ’ ได้
หลังจากแก้ไขสถานการณ์ย่อยของพื้นที่ที่เกี่ยวข้อง]
ผมต้องยกทัพจากที่นี่และเข้าร่วมใน ‘สงครามระหว่างกลุ่มดาว
และปีศาจ’ ซึ่งหมายความว่าสถานที่แห่งนี้จะเป็นรากฐานใน
การเข้าสู่สงครามนั้น
[คุณยังไม่สามารถดูข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ได้]
[พล็อตของสถานการณ์จะเปลี่ยนไปตามเส้นทางที่คุณเลือก]
เส้นทางที่ผมเลือก?
ไม่สิ เดี๋ยวก่อน อย่างน้อยผมก็ต้องรู้ว่าเงื่อนไขของความ
ล้มเหลวคืออะไร เพื่อให้ผมสามารถ…
[คุณจะไม่ล้มเหลวในสถานการณ์ตราบใดที่คุณยังไม่ตาย]

สถานการณ์แบบนี้นับว่าเป็นครั้งแรกของผมเลย
ไม่ว่ายังไงผมก็จะไม่ล้มเหลวในสถานการณ์ตราบใดที่ผมยังมี
ชีวิตอยู่ใช่ไหม? ผมนั่งลงบนเตียงและจัดระเบียบความคิดของ
ตัวเองอย่างใจเย็น
ชื่อของผมในโลกนี้คือริคาร์โด้ วอน ไคเซนิกซ์
เนื่องจากสถานการณ์นี้ถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของการ ‘สิงร่าง’
ผมจึงต้องท าตัวให้เหมือนเจ้าชายที่ผมเข้ายึดร่างอย่างสมบูรณ์
แบบ
ล าดับความส าคัญของผมในตอนนี้คือการค้นหาสมาชิกของ
บริษัทคิมทกจาคนอื่นๆ มันเป็นไปได้ว่าพวกเขาจะเข้าสิงร่าง
คนอื่นเหมือนกันกับผม
“องค์ชาย ท่านอยู่ข้างในรึเปล่า? ข้าบลิสตัน”
เมื่อผมเริ่มคิด มันก็มีคนเข้ามาเคาะประตู

อัศวินบลิสตัน ฟราเมอร์ – ถ้าความทรงจ าของริคาร์โด้ไม่ผิด
ผู้ชายคนนี้ก็ควรจะเป็นอัศวินคุ้มกันของผม
“ฝ่าบาททรงเรียกท่าน องค์ชาย”
ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามาในห้อง ผมก็ถูกครอบง าโดย
ความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ในทันที่ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของ
ผมคืออัศวินหนวดขาวในวัย 40 ต้นๆ ไม่ต้องสงสัยเลย ผมควร
จะไม่คุ้นเคยกับรูปร่างหน้าตาของเขา แต่แล้ว…
[เรื่องราวของคุณตอบสนองต่อบุคคลที่เกี่ยวข้อง!]
[แอตทริบิวต์ส่วนตัว ‘ล่ามสถานการณ์’ ก าลังแสดงผล]
ใบหน้าของอัศวินเปลี่ยนไปทีละนิด
「”คิม…”」
เสียงที่ผมคิดถึงมากๆ ดังขึ้น แม้ว่ามันจะไม่ได้นานนักจากที่ผม
เคยได้ยินก็ตาม

「”ย้อนกลับไปเมื่อฉันยังอยู่ในกองทัพ มันมีเหตุการณ์ที่ฉัน
ท าปลอกกระสุนหาย”」
เรื่องราวที่สะสมอยู่ภายในชายคนนั้นก าลังพูดกับผมอยู่
「”ฉันบอกกับตัวเองว่าฉันจะไม่ท ามันหายอีก”」
ผมรู้จักเจ้าของเรื่องราวนี้ดี
“…ลีฮุนซึง?”
เมื่อผมพูดออกมา ลีฮุนซึงก็มองกลับมาที่ผม
[บุคคลที่เกี่ยวข้องไม่เข้าใจค าพูดของคุณ]
“เป็นนายใช่ไหม? ฮุนซึง?”
[บุคคลที่เกี่ยวข้องไม่เข้าใจค าพูดของคุณ]
[มุมมองของโลกได้แนะน าให้คุณปฏิบัติตามบทบาทที่คุณได้รับ
อย่างสมบูรณ์แบบ]

ลีฮุนซึงจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่า และในไม่ช้าก็ยิ้ม
อย่างกระอักกระอ่วนและตอบกลับมา “ฮุนซึง? ฮ่าฮ่า ท่านยัง
อยู่ในระหว่างบทบาทสมมุติงั้นเหรอ องค์ชาย? ข้าขอถามได้
ไหมว่าท่านก าลังเลียนแบบใครอยู่?”
ดูเหมือนว่าลีฮุนซึงจะจ าผมไม่ได้เลย
ผมเรียกชื่อของเขาออกมา “ลอร์ด บลิสตัน”
“พายะค่ะ องค์ชาย”
“เจ้าจ าชุดนี้ไม่ได้เหรอ?”
“อืม… นั่นเป็นชุดของนักล่าปีศาจงั้นเหรอ? หรือบางทีอาจจะ
เป็นสมาชิกของคณะปฎิวัติ…”
แม้ว่าใบหน้าของผมในตอนนี้จะแตกต่างออกไป แต่เครื่องแต่ง
กายในปัจจุบันของผมก็คือเสื้อคลุมสีขาวที่ผมใส่มาตลอด หาก
ชายคนนี้คือลีฮุนซึงจริงๆ มันก็ไม่มีทางที่เขาจะจ ามันไม่ได้
ถ้าเป็นแบบนี้มันก็อาจจะหมายความว่า…

[สกิลเฉพาะตัว ‘ลิสต์ตัวละคร’ ถูกเปิดใช้งาน!]
+
[ข้อมูลตัวละคร]
ชื่อ: บลิสตัน ฟราเมอร์ (???)
อายุ: 43 ปี
กลุ่มดาวผู้สนับสนุน: ไม่มี
แอตทริบิวต์ส่วนตัว: ความภักดี, อัศวินผู้มีเกียรติ
สกิลเฉพาะตัว: พลังปฏิกิริยารวดเร็ว LV.8, วิถีดาบ
ราชอาณาจักร LV.8
อักขระ: ไม่มี
ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.80, STR LV.80, AGI LV80, MP
LV.60

การประเมินโดยรวม: กาลครั้งหนึ่ง มันเคยมีดวงวิญญาณสอง
ดวงอาศัยอยู่ภายในร่างนี้ เขาคืออัศวินแห่งอาณาจักร และใน
เวลาเดียวกันก็เป็นโล่ของใครบางคน โล่ที่รอให้เจ้าของของเขา
ปรากฏตัว เขารอแล้วรอเล่า และสุดท้าย เจ้าของโล่ก็ปรากฏ
ตัวขึ้นหลังจากการรออันเนิ่นนาน แต่โล่ก็ไม่อาจท าหน้าที่ของ
มันได้อีกต่อไป
+
ในขณะที่อ่านค าอธิบายในหน้าต่างแอตทริบิวต์อีกครั้ง ผมก็นึก
ถึงค าเตือนของยูโฮซองขึ้นมา
– เมื่อเจ้าไปถึงเกาะหลัก จงระวังมหาเรื่องราว
– ถ้ามันเป็นมหาเรื่องราว ฉันคิดว่าฉันสามารถควบคุมมันได้
แล้วนะ
– ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น เจ้าจะต้องต่อสู้กับตัวมหา
เรื่องราวเมื่อเจ้าไปถึงที่นั่น
ตอนนี้ผมเข้าใจความหมายของมันแล้ว

ผมเงยหน้าขึ้นเพื่อรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของความเป็นไปได้
ขนาดมหึมาที่ครอบคลุมหมู่เกาะทั้งหมด มันมีบางสิ่งก าลังจ้อง
มาที่ผม สิ่งนี้ไม่ใช่กลุ่มดาวหรือราชาปีศาจ
[มหาเรื่องราว ‘หมู่เกาะไคเซนิกซ์’ ก าลังจ้องมองมาที่คุณด้วย
ความละโมบ]
ผมก าหมัดและเม้มริมฝีปาก
ลีฮุนซึงยังคงพึมพ ากับตัวเองต่อ “อืม ถ้าไม่ใช่คณะปฏิวัติ งั้นก็
อาจจะเป็นอาณาจักรอื่น…”
ลีฮุนซึงที่ผมรู้จักได้ถูกกลืนกินโดยโลกใบนี้และหายไปแล้ว
(จบตอน)