มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 396 – หัวใจที่แน่วแน่ (4)

[สกิลก ำลังพัฒนำเนื่องจำกวิวัฒนำกำรของแอตทริบิวต์]
[สกิลเฉพำะตัว ‘กำรสังหำรปีศำจ’ พัฒนำเป็น ‘กำรสังหำร
เทพเจ้ำ’!]
[สกิลเฉพำะตัว ‘เวลำพิพำกษำ’ ก ำลังได้รับกำรแก้ไข!]
จำงฮีวอนมองลงไปที่มือทั้งสองข้ำงของเธอที่ก ำลังถูกปกคลุม
ไปด้วยออร่ำเจิดจ้ำ มือข้ำงหนึ่งของเธอถูกย้อมไปด้วยแสงสี
ขำวบริสุทธิ์ ในขณะที่มืออีกข้ำงถูกย้อมไปด้วยสีด ำสนิท
[‘เกำะแห่งกำรกลับชำติมำเกิด’ ก ำลังมองมำที่คุณ]
คนที่ก ำลังโห่ร้องให้กับเธอไม่ใช่กลุ่มดำวอีกต่อไป
[ผู้อยู่อำศัยของ ‘เกำะแห่งกำรกลับชำติมำเกิด’ ก ำลังมองมำที่
คุณ]
ไม่สิ มันเป็นคนที่เธอปกป้องมำจนถึงตอนนี้

รำชำปีศำจเริ่มจ้องมำที่จำงฮีวอนด้วยควำมไม่เชื่ออย่ำงเต็มที่
[…แอตทริบิวต์ของเธอวิวัฒนำกำร?]
[ไม่เลว ข้ำเห็นว่ำสถำนกำรณ์ได้มอบควำมเมตตำให้แก่เจ้ำ]
อย่ำงไรก็ตำม ดูเหมือนว่ำพวกเขำจะไม่ได้ตื่นตระหนกเลย ไม่
ว่ำจะยังไง จำงฮีวอนก็ยังเป็นอวตำร เป็นคนที่ไม่อำจยืมพลัง
ของอูรีเอลหรือพรของเอเด็นได้
แต่ไม่ว่ำยังไง เธอก็ยังคงก้ำวเข้ำหำรำชำปีศำจ
[สกิลเฉพำะตัว ‘เวลำพิพำกษำ’ ถูกเปิดใช้งำน]
ฮำเกนติรู้ว่ำเธอก ำลังพยำยำมท ำอะไรและเริ่มหัวเรำะเย้ยหยัน
ออกมำ [เจ้ำไม่ได้ฉลำดขึ้นเลย ไม่ว่ำแอตทริบิวต์ของเจ้ำจะ
พัฒนำไปยังไง ทูตสวรรค์ก็จะไม่ให้เจ้ำยืมพลัง]
สกิลเวลำพิพำกษำจ ำเป็นต้องยืมควำมเป็นไปได้จำกฝ่ำยดี
ดังนั้นถ้ำไม่มีค ำอนุญำตจำกกลุ่มดำวที่เกี่ยวข้อง มันก็จะไม่
สำมำรถใช้งำนได้

อย่ำงไรก็ตำม มันก็มีข้อควำมแปลกๆ โผล่ขึ้นมำในทันที่
[‘เวลำพิพำกษำ’ ไม่จ ำเป็นต้องได้รับควำมยินยอมจำกกลุ่ม
ดำวฝ่ำยดีอีกต่อไป]
[‘เวลำพิพำกษำ’ ไม่จ ำเป็นต้องหยิบยืมควำมเป็นไปได้จำก
เนบิวลำของกลุ่มดำวฝ่ำยดีอีกต่อไป]
[กลุ่มดำวฝ่ำยดีตื่นตระหนกมำกกับกำรเปลี่ยนแปลงของอวตำร
จำงฮีวอน]
“ฉันไม่จ ำเป็นต้องได้รับกำรยินยอมโง่ๆ ของพวกเขำอีก”
จำงฮีวอนที่ไม่ใช่ทั้ง ‘ควำมดี’ และ ‘ควำมชั่วร้ำย’ กล่ำว
“พวกเรำจะเป็นคนตัดสินว่ำใครที่ควรจะถูกพิพำกษำนับจำกนี้
เป็นต้นไป”
ประกำยแสงเต้นร ำอย่ำงบ้ำคลั่งรอบๆ ร่ำงกำยของเธอใน
ขณะที่เธอจับดำบแห่งกำรพิพำกษำเอำไว้ รำชำปีศำจฮำเกนติ
ก้ำวถอยไปหลำยก้ำวแทบจะอัตโนมัติหลังจำกสัมผัสได้ถึงออร่ำ
อันน่ำสงสัยของเธอ

[อะไรกัน…?]
[สกิลเฉพำะตัว ‘เวลำพิพำกษำ’ ได้รับพรจำกบริษัทของคิมทก
จำ]
[สิทธิ์ในกำรออกเสียงได้ถูกแจกจ่ำยให้กับสมำชิกของบริษัท
ของคิมทกจำ]
[สมำชิกส่วนหนึ่งไม่สำมำรถมีส่วนร่วมในกำรลงคะแนนได้]
[เฉพำะสมำชิกที่สำมำรถท ำได้จึงจะมีส่วนร่วมในกำร
ลงคะแนน]
จำกนั้นกำรลงคะแนนก็เริ่มขึ้น
[อวตำร ‘ลีจีฮเย’ เห็นด้วยกับกำรพิพำกษำ]
[อวตำร ‘ชินยูซอง’ เห็นด้วยกับกำรพิพำกษำ]
[อวตำร ‘ลีกิลยัง’ เห็นด้วยกับกำรพิพำกษำ]
[อวตำร ‘จำงฮีวอน’ เห็นด้วยกับกำรพิพำกษำ]

[สมำชิกทุกคนที่สำมำรถมีส่วนร่วมได้เห็นด้วยกับกำรพิพำกษำ
ของคุณ]
จำงฮีวอนมองไปยังลีฮุนซึงที่ทรุดตัวอยู่ ร่ำงกำยของเขำเย็น
และไม่ขยับเขยื้อน กำรพิพำกษำนี้เพื่อเขำ
เปรี้ยง!!
[‘เวลำพิพำกษำถูกเปิดใช้งำน’!]
[เวลำเปิดใช้งำนจะลดลงเนื่องจำกจ ำนวนสมำชิกที่ลงคะแนน
ไม่เพียงพอ]
[ควำมสำมำรถทำงกำยภำพของคุณจะอยู่เหนือควำมเป็นไปได้
ของสถำนกำรณ์ใน 4 นำที!]
[เรื่องรำวทั้งหมดของคุณจะอยู่เหนือควำมเป็นไปได้ของ
สถำนกำรณ์ใน 4 นำที!]
และดำบของเธอก็เคลื่อนไหว เพื่อพิพำกษำสิ่งที่ต้องกำรจะ
ตัดสิน ด้วยควำมเร็วที่แม้แต่รำชำปีศำจยังมองตำมไม่ทัน

ในเวลำนั้นเอง เธอก็คิดว่ำทุกสิ่งทุกอย่ำงนอกเหนือจำกเธอได้
หยุดนิ่งไป
พวกเขำเรียกตัวเองว่ำดวงดำวด้วยควำมเร็วที่ต่ ำเช่นนี้งั้น
เหรอ?
ฮำเกนติกะพริบตำของมันด้วยควำมไม่เชื่อถือ
ควำมเป็นไปได้จ ำนวนมหำศำลได้ถูกใช้ไป และประกำยแสงก็
ได้ระเบิดออกมำในอำกำศ บำงทีมันอำจเป็นหลักฐำนเพื่อ
พิสูจน์ว่ำจำงฮีวอนก ำลังพิพำกษำ ‘บำงสิ่ง’ ในเวลำนั้น
[เอ๋อ เอ๋ อั๊ค…?]
หัวใจของฮำเกนติที่ถูกตัดออกมำจำกร่ำงของมันก ำลังสั่นระรัว
อยู่บนดำบแห่งกำรพิพำกษำ
จำงฮีวอนถูกอำบไปด้วยละอองเลือดของรำชำปีศำจ เธอเปิด
ริมฝีปำกขึ้นอย่ำงช้ำๆ”พวกนำยจะไม่ได้กลับไปแบบเป็นๆ”
เธอได้เวลำมำสี่นำที่ แต่นั่นก็เพียงพอแล้วส ำหรับเธอ

หัวของฮำเกนติลอยออกไปพร้อมกับน้ ำพุโลหิตที่พุ่งทะยำน
ขึ้นมำ
[รำชำปีศำจ ‘วัวเขำทอง’ ตำยแล้ว]
[รำชำปีศำจ ‘วัวเขำทอง’ พ่ำยแพ้ในพื้นที่ควำมขัดแย้ง]
‘ประธำนแห่งเปลวเพลิง’ อำร์มี่พึมพ ำด้วยควำมประหลำดใจ
อย่ำงสุดซึ้ง […ฮำเกนติ??]
เธอได้แสดงพลังที่สำมำรถสังหำรรำชำปีศำจอันดับที่ 48 ได้ใน
กำรโจมตีเพียงครั้งเดียว ไม่เคยมีรำชำปีศำจตนไหนได้เห็น
ควำมส ำเร็จเช่นนี้จำกแค่อวตำรชั้นต่ ำ
[แต่ควำมเป็นไปได้บ้ำๆ แบบนี้ไม่อำจได้รับอนุญำต…!]
ในตอนนี้รำชำปีศำจพบว่ำตนเองอยู่ในหลุมแห่งควำมตกใจ
อย่ำงรุนแรงและไม่อำจหุบปำกลงได้
โศกนำฏกรรมด้ำนหนึ่งจะกลำยเป็นเรื่องตลกส ำหรับอีกฝ่ำย

เหล่ำผู้กลับชำติมำเกิดที่ถูกกดขี่โดยอ ำนำจอันยิ่งใหญ่ของรำชำ
ปีศำจจนกระทั่งเมื่อครู่นี้ แต่ในตอนนี้พวกเขำก็เริ่มได้เห็น
ปำฏิหำริย์บังเกิดขึ้นตรงหน้ำ
“ไปกันเถอะ!”
“พวกเรำสำมำรถเอำชนะได้! มำรวมพลังกัน!”
“ปกป้องจำงฮีวอน!”
รำชำปีศำจมองไปยังเหล่ำผู้กลับชำติมำเกิดที่พุ่งเข้ำใส่พวกตน
และค ำรำมออกมำด้วยควำมโกรธ
จำงฮีวอนได้หำยตัวไปจำกจุดที่เธอยืนอยู่ เธอปรำกฏตัวขึ้นอีก
ครั้งรำวกับว่ำมันเป็นเวทมนตร์ และภำพติดตำของดำบของ
เธอก็ได้สะบั้นหอกของอำร์มี่
เคร้ง!!
รำชำปีศำจเห็นหอกเพลิงที่ไม่อำจท ำลำยได้ถูกฟันแตกเป็น
เสี่ยงๆ โดยวัตถุที่ไม่ทรำบ และดวงตำของมันก็เบิกกว้ำงขึ้น

พร้อมกับดวงตำที่เบิกกว้ำงขึ้นของมัน โลกของอำร์มี่ได้จบสิ้น
ลงด้วยกำรโจมตีอีกครั้ง
[รำชำปีศำจ ‘ประธำนแห่งเปลวเพลิง’ ตำยแล้ว]
[รำชำปีศำจ ‘ประธำนแห่งเปลวเพลิง’ พ่ำยแพ้ในพื้นที่ควำม
ขัดแย้ง]
มันเป็นผลลัพธ์ที่ชัดเจน แม้แต่ฮำเกนติอันดับที่ 48 ก็ตำยด้วย
กำรโจมตีเพียงครั้งเดียว ดังนั้นมันจึงไม่มีทำงที่อำร์มี่ที่มีอันดับ
ต่ ำกว่ำจะสำมำรถต้ำนทำนกำรโจมตีของจำงฮีวอนในสภำพนี้
ได้
พลังของเหล่ำผู้กลับชำติมำเกิดพุ่งทะยำนขึ้น และจิตวิญญำณ
แห่งกำรต่อสู้ภำยในสมรภูมิก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่ำทวี
หวือ…
จำงฮีวอนทะยำนไปข้ำงหน้ำพร้อมกับต่อสู้กับควำมเจ็บปวดอัน
รุนแรงที่พอจะท ำให้ดวงตำของเธอลุกไหม้ เธอฟำดฟันผ่ำน

นักรบแห่งควำมมืดไปเรื่อยๆ เพื่อจุดประสงค์เพียงอย่ำงเดียว
คือกำรไปรับหัวของรำชำปีศำจอีกตน
[โอ้ อวตำร เจ้ำช่ำงไร้เดียงสำซะจริง เจ้ำหยิบยืมพลังของ
เนบิวลำแค่แห่งเดียวงั้นเหรอ?!]
เจ้ำนำยแห่งอำณำจักรปีศำจที่ 36 ‘นกฮูกเล็บเงิน’ สโต
ลำสอำจจะขำดเขลำไปบ้ำง แต่มันก็ยังเป็นหนึ่งในรำชำปีศำจที่
มีควำมรู้มำกมำย
มันสังเกตเห็น ‘วงแหวนแห่งควำมโกลำหล’ ภำยในดวงตำของ
จำงฮีวอนและตะโกนออกมำเสียงดัง [นั่นคือพลังของควำม
โกลำหล พลังที่ไม่ใช่ทั้งควำมดีและควำมชั่วร้ำย ซึ่งถือก ำเนิด
ขึ้นมำจำกจุดเริ่มต้นของสรรพสิ่ง และมีจุดเริ่มต้นมำจำก
ภำยนอกสถำนกำรณ์! ถ้ำเจ้ำใช้พลังนั่น…!]
“หุบปำก”
จำงฮีวอนกระโดดขึ้นและฉีกปีกของสโตลำส รำชำปีศำจนกฮูก
กรีดร้องออกมำด้วยควำมเจ็บปวด และกรงเล็บสีเงินของมันก็

แทงเข้ำไปยังต้นขำและไหล่ของเธอ เศษเนื้อฉีกขำดพุ่งขึ้นไป
ในอำกำศในขณะที่กำรโจมตีของตัวเธอซึ่งไม่สนใจถึงควำม
ปลอดภัยของตัวเองด ำเนินต่อไป เศษเรื่องรำวสำดซัดไปบน
พื้นดินรำวกับเลือดจริงๆ
อย่ำงไรก็ตำม เธอก็ไม่สนใจและกวัดแกว่งดำบของเธอ เธอ
เหวี่ยงมันซ้ ำแล้วซ้ ำเล่ำโดยไม่ค ำนึงถึงอวัยวะภำยในของเธอที่
ทะลักออกมำหรือแก้มของเธอที่ถูกเฉือน ควำมคิดของเธอถูก
ครอบง ำโดยภำรกิจเดียวคือกำรบดขยี้หัวของรำชำปีศำจที่อยู่
ตรงหน้ำของเธอและจบชีวิตของมันลงให้ได้
ดังนั้นหลังจำกพริบตำที่เธอเหวี่ยงดำบไปกว่ำห้ำครั้ง หัวของ
นกฮูกที่สิ้นชีวิตก็มำอยู่ในก ำมือของเธอ
[รำชำปีศำจ ‘นกฮูกเล็บเงิน’ ตำยแล้ว]
[รำชำปีศำจ ‘นกฮูกเล็บเงิน’ พ่ำยแพ้ในพื้นที่ควำมขัดแย้ง]
“แฮ่ก แฮ่ก…”

เธอได้ส ำแดงพลังต่อสู้ที่สำมำรถสังหำรรำชำปีศำจทั้งสำมตน
ได้ด้วยตัวเธอเพียงคนเดียว
[กลุ่มดำวจ ำนวนมำกประหลำดใจกับควำมแข็งแกร่งของ
อวตำรจำงฮีวอน!]
[กลุ่มดำวฝ่ำยดีพบว่ำอวตำรจำงฮีวอนคือลำงไม่ดีและควำมไม่
มั่นคง!]
[กลุ่มดำวฝ่ำยร้ำยหวำดกลัวอวตำรจำงฮีวอน!]
ดวงดำวแห่งฝ่ำยดีและฝ่ำยร้ำยได้แยกท้องฟ้ำออก และเหนือ
รอยแยกนั้น มันก็มีสำยตำคู่อื่นก ำลังมองมำที่เธอ พวกมันเป็น
สิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยสนใจเธอมำก่อน
[เทพเจ้ำภำยนอกก ำลังให้ควำมสนใจกับอวตำร ‘จำงฮีวอน’]
ในขณะที่เธอถูกอำบไปด้วยสำยตำของกลุ่มดำวมำกมำยที่อยู่
เบื้องบน จำงฮีวอนก็ขยับไปข้ำงหน้ำต่อไป ในตอนนี้มันมีรำชำ
ปีศำจเหลืออยู่สองคน

[…ขอโทษทีนะ แต่ข้ำไม่สนุกกับสถำนกำรณ์แบบนี้แล้ว ดังนั้น
ลำก่อนล่ะ]
ค ำพูดเหล่ำนั้นเป็นของรำชำปีศำจตนหนึ่งที่ก ำลังท่องมนต์อยู่
นำนนับตั้งแต่ที่จำงฮีวอนได้ตื่นขึ้นมำแล้ว
[รำชำปีศำจ ‘รำชำปีศำจแห่งกำรล่อลวงและกำรเป็นหมัน’
ก ำลังออกจำกพื้นที่ควำมขัดแย้งโดยกำรจ่ำยควำมเป็นไปได้
จ ำนวนมำก]
เธอเหวี่ยงดำบไปที่มัน แต่เซพำร์ก็หำยตัวไปแล้ว
เธอกัดฟันและเบนสำยตำไปยังฟำกฟ้ำ
ในตอนนี้มันเหลือรำชำปีศำจแค่คนเดียวแล้ว
[รำชำปีศำจอันดับที่สิบหกกลับวิ่งหำงจุกตูดกลับไปเพรำะ
อวตำรแค่คนเดียว น่ำละอำยจริงๆ]

มันคือรำชำปีศำจที่เป็นผู้สังหำรลีฮุนซึง เจ้ำนำยแห่งอำณำจักร
ปีศำจที่แปด ‘นักล่ำไร้ปรำณีผู้ขัดต่อเจตจ ำนงแห่งสวรรค์’ บำร์
บำทอส
แม้ว่ำจะได้เห็นพลังที่ผิดปกติของจำงฮีวอน แต่บำร์บำทอสก็
ไม่ได้พยำยำมหลบหนี
[รำชำปีศำจ ‘นักล่ำไร้ปรำณีผู้ขัดต่อเจตจ ำนงแห่งสวรรค์’
ก ำลังปลดปล่อยสถำนะของมันออกมำ]
บำร์บำทอสสำมำรถตำมควำมเร็วของจำงฮีวอนที่มีเวลำ
พิพำกษำได้ทัน มันเลือกลงมือด้วยควำมเร็วที่เท่ำกับเธอ และ
สำมำรถโจมตีได้ในเวลำเดียวกับเธอด้วย
มันต่อสู้ด้วยควำมช ำนำญเป็นอย่ำงยิ่งและมีพลังท ำลำยล้ำงที่
ไม่น่ำเชื่อ จำงฮีวอนก ำลังถูกกดดันกลับมำทีละน้อย
รำวกับว่ำมันก ำลังสนุกกับสิ่งนี้ บำร์บำทอสหัวเรำะออกมำ
[เรื่องรำวของเจ้ำคือกำรท ำลำยล้ำงที่งดงำมจริงๆ]

ในขณะที่กำรต่อสู้ด ำเนินต่อไป จำงฮีวอนก็ค่อยๆ ตระหนักได้
ว่ำบำร์บำทอสนั้นแข็งแกร่งมำกเพียงใด – รำชำปีศำจยังไม่ได้
ลงมือเต็มก ำลังเลยจนถึงตอนนี้
นี่คือข้อแตกต่ำงระหว่ำงช่วงชีวิต สิ่งที่เธอไม่อำจหวังที่จะไล่ทัน
ไม่ว่ำจะยังไงก็ตำม
เลือดไหลออกมำจำกล ำตัวที่ถูกทิ่มแทงของเธอ เธอใช้เพลิง
อเวจีเพื่อปิดบำดแผล บำร์บำทอสไม่พลำดโอกำสนี้และเตะเข้ำ
ที่ท้องของเธอ
เธอกระอักเลือดออกมำและพยำยำมบังคับให้ตัวเองยืนไว้
[เวลำเปิดใช้งำน ‘เวลำพิพำกษำ’ เหลือหนึ่งนำที]
จำงฮีวอนจับดำบไว้มั่น มือของเธอในตอนนี้ก ำลังแสดงให้เห็น
ถึงกระดูกใต้ผิวหนัง
‘มันเป็นไปไม่ได้ด้วยเวลำที่ฉันมีอยู่เหรอ?’
[พรจำกบริษัทของคิมทกจำแข็งแกร่งขึ้น]

มันมีบำงสิ่งเริ่มเสริมพลังให้แก่เธอในสภำพนั้น
[มหำเรื่องรำว ‘หมู่เกำะไคเซนิกซ์’ ก ำลังมองมำที่คุณ]
มันเป็นประวัติศำสตร์ที่เธอผ่ำนพ้นมำ
[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ ก ำลังมองมำที่คุณ]
พวกเขำคือคนที่รักในสิ่งเดียวกันกับเธอ
เคร้ง!
จำงฮีวอนถือดำบด้วยมือทั้งสองข้ำงและป้องกันกำรโจมตีด้วย
ดำบปลำยปืนของบำร์บำทอส
กำรต่อสู้ด้วยดำบปลำยปืน – ชำยที่เธอรู้จักก็เชี่ยวชำญในสิ่งนี้
เหมือนกัน
「เธอต้องตะโกนออกมำให้ดังที่สุดเลยนะ หลังจำกฉันตะโกน
ออกมำทุกๆ เช้ำ ฉันก็จะรู้สึกว่ำฉันสำมำรถอดทนต่อวันทั้งวัน
ได้」

“ย๊ำกกกกก!!”
จำงฮีวอนตะโกนออกมำเหมือนกับลีฮุนซึง ดำบปลำยปืนของ
บำร์บำทอสแทงเข้ำมำที่เอวของเธอ แต่เธอก็จับอำวุธไว้แน่น
เพื่อให้มันไม่ถูกดึงออกไป ตำมมำด้วยเสียง “ปึก!” ดำบปลำย
ปืนทะลุเข้ำไปในเอวของเธอได้ลึกยิ่งขึ้น แม้กระนั้น เธอก็ก้ำว
ไปข้ำงหน้ำอีกก้ำว
「…แม้ว่ำฉันจะเริ่มต้นสิ่งต่ำงๆ โดยไม่มีแผนในบำงครั้ง แต่
มันก็ไม่ใช่ว่ำฉันไม่ได้ค ำนวณทุกอย่ำงไว้ล่วงหน้ำ เธอก็รู้」
เธอเรียกควำมกล้ำหำญของเธอออกมำอย่ำงคิมทกจำ และ…
「เธอไม่ควรเหวี่ยงมันแบบนั้น」
…และเหวี่ยงดำบของเธอเหมือนกับยูจงฮยอค
ฉั๊ว!
ดำบแห่งกำรพิพำกษำเฉือนปลำยแขนของบำร์บำทอส
[…อ่ำ?]

รำชำปีศำจเห็นชิ้นส่วนเรื่องรำวที่ถูกย้อมด้วยสีแดงเข้มระเบิด
ออกมำ และคิ้วของมันก็กระตุกอย่ำงรุนแรง
ในช่วงเวลำนั้น เธอคิดว่ำเธอจะได้ยินเสียงหัวเรำะของฮันซูยอง
「เธอก็รู้เหมือนกันหนิ? คนสุดท้ำยที่หัวเรำะได้คือผู้ชนะ」
จำงฮีวอนพูดเหมือนกับที่ฮันซูยองชอบท ำ “ถ้ำนำยอยำกได้
กระดูกของฉัน ฉันก็จะมอบให้ ถ้ำนำยอยำกได้หัวใจของฉัน งั้น
ฉันก็จะยื่นให้ด้วยควำมเต็มใจ”
ท่ำทีของเธอไม่ได้สนใจว่ำเธอจะโดนโจมตีแบบไหน วิธีกำรต่อสู้
ของเธอมุ่งเน้นไปที่กำรท ำลำยคู่ต่อสู้ของเธอเท่ำนั้น
“อย่ำงไรก็ตำม นำยก็ต้องเอำเรื่องรำวครึ่งหนึ่งของนำยมำเสี่ยง
นะ”
ทุกแง่มุมของเรื่องรำวที่เธอได้ผลักดันออกไปจนถึงขีดสุดเริ่ม
ส่องแสงเจิดจ้ำ

บำร์บำทอสตกอยู่ในควำมสับสนและถอยห่ำงออกไปพร้อมกับ
ยิง ‘กระสุนท ำลำยดำรำ’ ออกมำ อย่ำงไรก็ตำม เธอก็สำมำรถ
หลบพวกมันทั้งหมดได้อย่ำงง่ำยดำย กระสุนย่อมไม่อำจตำม
ควำมเร็วของเธอได้ทันในขณะที่เธอเร็วยิ่งขึ้นไปอีก ผลพวง
จำกพำยุควำมเป็นไปได้ค่อยๆ รุกล้ ำเข้ำมำยังร่ำงทั้งร่ำงของ
เธออย่ำงช้ำๆ
ผมของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขำวเหมือนกับหิมะ ซึ่งเป็นรำคำที่
ต้องจ่ำยให้กับสถำนะที่เกินกว่ำของตัวเธอ ถึงกระนั้น เธอก็ไม่
ถอย
สิ่งที่เธอต้องกำรคือกำรสังหำรรำชำปีศำจ
ดำบของจำงฮีวอนเปล่งประกำยรำวกับล ำแสงและเฉือนข้อมือ
ซ้ำยของบำร์บำทอส
มันไม่อำจถือไรเฟิลของมันได้อีก และรำชำปีศำจก็ครวญครำง
ออกมำด้วยควำมเจ็บปวด จำกนั้นมันก็รีบกระโดดขึ้นไปบน
ดำดฟ้ำเรือรบที่มันน ำมำยังสมรภูมิเมื่อก่อนหน้ำนี้

[ข้ำจะท ำลำยเจ้ำ ข้ำจะไม่ให้เจ้ำเหลือแม้แต่ซำก]
เรือประจัญบำนของบำร์บำทอสเริ่มพุ่งมำข้ำงหน้ำในขณะที่มัน
ปลดปล่อยล ำแสงสีน้ ำเงินออกมำ จำงฮีวอนเฝ้ำมองทุกๆ สิ่งที่
เกิดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้ำ
ควำมจริงที่ว่ำมันจะตัดสินใจต่อสู้กับเธอโดยไม่ยืมพลังของ
อำวุธเรื่องรำวนั้นเป็นไปไม่ได้เลย ในตอนนี้มันก็เหมือนกับกำร
ยอมรับควำมปรำชัยของตัวมันเอง
รำชำปีศำจคงจะตระหนักได้เช่นกัน เพรำะใบหน้ำของมันก ำลัง
เต็มไปด้วยควำมโกรธ
[ไป]
จำงฮีวอนแทงดำบของเธอไปบนพื้นและยืนขึ้น ถ้ำมันเป็นไปได้
เธอก็อยำกจะท ำลำยเรือล ำนั้นด้วย
[เวลำเปิดใช้งำน ‘เวลำพิพำกษำ’ สิ้นสุดลงแล้ว]
น่ำเสียดำยที่เธอไม่มีเวลำเหลืออีกแล้ว

รูปปั้นนกอินทรีของเรือประจัญบำนถูกย้อมไปด้วยสีเขียว และ
ปืนใหญ่ของมันก็เริ่มปะทุเปลวเพลิงที่ดูรำวกับจะกวำดล้ำงทั้ง
สมรภูมิแห่งนี้ได้ออกมำ
จำงฮีวอนดึงร่ำงของลีฮุนซึงเข้ำมำใกล้และกอดมันไว้
ลีฮุนซึง
ฉันท ำดีที่สุดแล้ว
ฉันไม่เสียใจสักนิดเดียว
ฉันไม่ผิด
แม้ว่ำสถำนกำรณ์ของฉันจะสิ้นสุดลงในสถำนที่แห่งนี้…
…ฉันได้ใช้ชีวิตอย่ำงที่มันควรจะเป็นแล้ว
จิตใจของเธอค่อยๆ หวนนึกกลับไป เธอไม่ได้หันหน้ำหนีไปจำก
สมรภูมิและยังคงจ้องมองไปยังกระสุนเวทมนต์ที่กระหน่ ำลงมำ
แต่น่ำเสียดำย สำยตำของเธอเริ่มพร่ำมัวขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็
ไม่อำจมองเห็นได้

เธอได้ทุ่มเททุกๆ สิ่งออกไปหมดแล้วโดยไม่ต้องสงสัย แต่ท ำไม
มันกลับมีน้ ำตำไหลออกมำตอนนี้?
เมื่อสำยตำของเธอพร่ำมัวยิ่งขึ้น เธอก็เริ่มร้องไห้ออกมำด้วย
ควำมไม่พอใจ
เธอจะไม่เสียใจได้ยังไง?
“…ท ำไมทุกๆ คนจำกเนบิวลำของเรำถึงเป็นแบบนี้กันนะ??”
ทันใดนั้นก็มีคนพูดด้วยเสียงอันดัง
[กลุ่มดำว ‘เทพสงครำมทะเล’ โกรธมำก!]
จำงฮีวอนตกตะลึงกับข้อควำมที่มำจำกกลุ่มดำวที่คุ้นเคยและ
รีบเช็ดดวงตำของเธอ เนื่องจำกเธอไม่ได้หลับตำลง เธอจึง
สำมำรถเห็นปำฏิหำริย์ที่เกิดขึ้นตรงหน้ำของเธอได้
ฮูมมมมม!
เรือรบประจัญบำนที่ใหญ่ยิ่งกว่ำของบำร์บำทอสได้โผล่ขึ้นมำ
เหนือท้องฟ้ำของสมรภูมิ

[ใครบำงคนได้เข้ำสู่พื้นที่ควำมขัดแย้งที่ 117!]
เรือนั้นมีลักษณะคล้ำยเต่ำที่ท ำจำกโลหะแห่งอนำคต และคน
สำมคนที่เธอรักมำกก็ก ำลังขี่อยู่บนสิ่งนั้น
ปัง!
ด้วยช่วงเวลำอันยอดเยี่ยม กระสุนของบำร์บำทอสได้พุ่ง
ออกมำ จำงฮีวอนเอื้อมมือออกมำอย่ำงเร่งรีบและตะโกน
ออกมำ
“หลบมัน!!”
เสียงตะโกนของเธอถูกฝังกลบอยู่ภำยใต้เสียงดังกึกก้องของ
กระสุนปืนใหญ่
เธอหมอบลงไปบนพื้นในขณะที่ระลอกคลื่นจำกกำรระเบิดกลืน
กินไปทั่วทั้งสมรภูมิ
ณ จุดที่ฝุ่นควันได้กระจำยออกไป เรือรบประจัญบำนล ำหนึ่งได้
ลอยอยู่อย่ำงภำคภูมิโดยไร้ซึ่งรอยขีดข่วนใดๆ

[อิทธิพลของบริษัทของคิมทกจำในสถำนกำรณ์ที่เกี่ยวข้อง
แข็งแกร่งยิ่งขึ้น]
ลีจีฮเยและเด็กๆ เผยตัวออกมำจำกฝุ่นควัน
ด้วยท่ำทำงที่ยังคงสมบูรณ์ดี ลีจีฮเยชูดำบของเธอขึ้น
“โหลดปืนใหญ่”
(จบตอน)