มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 400 – หนังสือแห่งการเปิดเผย (3)

[สมาชิกจากค่ายเดียวกันปะทะกัน!]
[คะแนนความโกลาหลปัจจุบัน: 85]
พวกเขาตกตะลึงในเวลาเดียวกันหลังจากมองไปที่การประกาศ
เหล่านั้น
“…ใครกัน?”
ฮันซูยองโยนค าถามออกมา อย่างไรก็ตามก็ไม่มีใครสามารถ
ตอบเธอได้
เธอถามอีกครั้ง “หรือว่าเด็กๆจะเล่นซนและท าให้เกิดอุบัติเหตุ
ขึ้นมา?”
ผมตอบกลับ “เธอคิดว่าพวกเขาจะเหมือนเธอเหรอ?”
แม้ว่าพวกเขาจะยังเป็นเด็ก แต่พวกเขาคงไม่ท าอะไรแบบนั้น
กับสถานการณ์ของพวกเรา

แน่นอน ผมกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับกิลยัง แต่…
ผมมองไปที่แอนนาและพูดกับเธอ “แอนนา”
“ฉันหาอยู่”
แม้ว่าอนาคตจะถูกฉีกออกไป แต่เหตุการณ์ที่น าไปสู่การสูญ
หายก็น่าจะยังคงอยู่ เฉกเช่นหนังสือที่มีข้อบกพร่องที่ยังต้องใช้
เวลาสักพักก่อนที่มันจะถูกท าลาย
[คะแนนความโกลาหลเพิ่มขึ้น!]
“พวกเรารอไม่ได้แล้ว!”
คนแรกที่พุ่งออกไปจากห้องคือยูจงฮยอค
หน้าผากของแอนนาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อในขณะที่เธอ
พยายามหาหน้าอนาคต ในท้ายที่สุด ทั้งฮันซูยองและผมก็
ตัดสินใจเคลื่อนไหวเช่นกัน
“แอนนา เมื่อเธอรู้อะไรช่วยแจ้งให้ฉันทราบผ่านการถ่ายทอด
เสียงด้วย”

พวกเราทิ้งเธอไว้และบินออกไปจากห้องโดยสาร สหายของ
พวกเรามารวมตัวกันบนดาดฟ้าหลังจากสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่ง
ผิดปกติ
“ทกจา เกิดอะไรขึ้น?”
ผมอธิบายสถานการณ์ให้ง่ายที่สุดเมื่อจางฮีวอนถามผม “มีบาง
คนก าลังโจมตีค่ายของตัวเอง”
“เอ๋? ท าไมถึงท าแบบนั้น?” ลีจีฮเยกล่าวในขณะที่ขมวดคิ้วเพื่อ
แสดงให้เห็นว่าเธอไม่เข้าใจ”ฉันคิดว่าทุกๆคนคงจะตายถ้า
คะแนนความโกลาหลพวกนั้นเพิ่มขึ้นใช่ไหม? นั่นเป็นเหตุผลที่
ทูตสวรรค์และราชาปีศาจเข้าไปภายในสิ่งนั้น…?”
“พวกเขาเป็นคนที่มีเป้าหมายคล้ายกันกับพวกเราใช่ไหม?”
“ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นพวกเขาก็คงจะไม่เพิ่มคะแนนความ
โกลาหลในเวลานี้”
ผมไม่จ าเป็นต้องอธิบายอย่างละเอียด แต่สหายของผมก็ดูจะได้
ค าตอบแล้ว

“ถ้าอย่างนั้น หรือว่าจะเป็น…?”
ผมพยักหน้า “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเราก็ต้องหยุดพวกเขา
ถ้าพวกเราไม่ท า สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวก็จะเกิดขึ้น”
“ไอ้บ้าแบบไหนกัน… แต่ ท าไม??”
ท าไมถึงมีคนพยายามเร่งการท าลายล้างโลกกัน?
ผมพบว่ามันยากที่จะหาค าตอบที่เหมาะสมให้กับสิ่งนั้น
อย่างไรก็ตาม มันก็มีสิ่งหนึ่งในการถ่ายทอดสดดวงดาวที่ท า
หน้าที่เป็นค าตอบสากลส าหรับทุกๆสถานการณ์ที่ไม่สามารถ
อธิบายได้
“…มันมี ‘เรื่องราว’ อยู่มากมายในโลกใบนี้ เธอก็รู้”
มันไม่ใช่แค่ ‘ความดีและความชั่วร้าย’ เท่านั้นที่มีตัวตนอยู่ใน
โลก เฉกเช่นบริษัทของคิมทกจาที่มีทั้งความดีและความชั่วร้าย
อยู่ มันก็มีคนในโลกที่ไล่ตามเรื่องราวเหล่านั้นที่พวกเราไม่ได้ไป
เกี่ยวข้องด้วย

บางคนก็ใช้ชีวิตอยู่เพื่อป้องกันไม่ให้เวลาสิ้นสุดลง แต่บางคนก็
ใช้ชีวิตอยู่เพื่อวันสิ้นโลก
เปรี้ยง…!
ความเป็นไปได้เปลี่ยนไปอย่างไม่มั่นคงในอากาศ ประกายแสง
ปะทุออกมาจากหลายๆที่บนสมรภูมิ
ยูจงฮยอคยืนสังเกตการณ์อยู่
“มันมีทั้งหมดห้าอันที่โปรยปรายลงมา แยกกันไป”
เขาออกค าสั่ง และร่างของเขาก็หายไปทางทิศเหนือ
ผมรีบแนะน าเพื่อนๆ “ฮันซูยอง เธอไปทางทิศตะวันออก ยู
ซอง จีฮเย และกิลยัง พวกนายไปทางทิศใต้ ฮีวอน เธออยู่บน
เรือรบไว้ เนื่องจากพวกเราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
“แล้วนายล่ะ ทกจา?”
“ฉันจะไปทางทิศตะวันตก”
ประกายแสงระเบิดไปทั่ว

“พวกเรายังไม่รู้ว่าค่ายไหนเริ่มสร้างความวุ่นวาย ถ้ามันเป็น
สมาชิกเดียวกันกับค่ายของตัวเอง งั้นก็อย่าต่อสู้กับพวกเขา
และเรียกสหายคนอื่นๆไป”
สถานการณ์พลิกกลับไปแล้ว
หากพวกเราเพิ่มคะแนนความโกลาหลโดยการต่อสู้กับฝ่ายดี
ด้วยฝ่ายดี และฝ่ายชั่วร้ายด้วยฝ่ายชั่วร้าย งั้นพวกเราก็จ าเป็น
จะต้องต่อสู้กับฝ่ายดีด้วยฝ่ายชั่วร้ายแทน เฉพาะการยึดกับกฏ
ของสงครามแห่งกลุ่มดาวและปีศาจเท่านั้นที่จะท าให้พวกเรา
สามารถป้องกันการเพิ่มขึ้นของคะแนนความโกลาหลได้
“บ้าเอ้ย ฉันร าคาญจริงๆที่สถานการณ์ของพวกเราเปลี่ยนไป
อย่างกะทันหันแบบนี้ ฉันเข้าใจแล้วว่าท าไมตอนแรกกลุ่มดาว
ถึงหัวเสียขนาดนั้น”
“ไปก่อนนะ!”
ลีจีฮเยและเด็กๆมุ่งหน้าไปก่อน และหลังจากนั้น ฮันซูยองและ
ผมก็ลงมือเช่นกัน

ร่างของเธอทิ้งเพลิงทมิฬขนาดน้อยใหญ่ไว้ในขณะที่เธอทะยาน
ไปข้างหน้า
ผมพูดกับเธอ “ระวังตัวด้วยนะ”
เธอท าหน้าบึ้งเล็กน้อยและบินไปทางทิศตะวันออก
ยัยบ้านี่ ฉันแค่เป็นห่วงเธอเฉยๆ แต่ถึงกระนั้น…
– นายแหละที่ควรระวัง ไอ้งั่ง
‘จุดนัดพบระหว่างวัน’ มาถึงในจังหวะต่อมาและท าให้ผมรู้สึก
แปลกๆนิดหน่อย ผมคิดมากเกินไปรึเปล่าเมื่อผมพบว่าทั้งยู
จงฮยอคและฮันซูยองเปลี่ยนไปมากมายขนาดนี้?
[คะแนนความโกลาหลเพิ่มขึ้น!]
[คะแนนความวุโกลาหลปัจจุบัน: 86]
ผมเปิดใช้งานวิถีแห่งสายลมและทะยานผ่านอากาศไป
ในขณะที่ผมอยู่ในระหว่างการใช้การกลายร่างราชาปีศาจ พลัง
การเร่งความเร็วของสกิลนี้ก็น่าอัศจรรย์จริงๆ ผมตัดผ่าน

ฟากฟ้าในพริบตาและมาถึงต้นตอของประกายแสง ผมเริ่ม
สแกนบริเวณโดยรอบอย่างรวดเร็ว
…ซ่อนตัวอยู่เหรอ?
ศพของเหล่าผู้กลับชาติมาเกิดเกลื่อนกลาดไปทั่วสมรภูมิ และมี
ผู้รอดชีวิตที่น่ากลัวอยู่หยิบมือที่ล้มลงอยู่และก าลังมองไปยัง
เหล่าซากศพ
ไม่ต้องสงสัยเลย มันมีคนได้สังหารหมู่ผู้คนจากฝ่ายเดียวกันที่นี่
[สกิลเฉพาะตัว ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[แอตทริบิวต์ ‘ล่ามแห่งสถานการณ์’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[ความเข้าใจของคุณที่วิเคราะห์สถานการณ์โดยการรวบรวม
หลักฐานสถานการณ์ของเหตุการณ์เพิ่มขึ้น!]
ผมรีบอ่านชิ้นส่วนเรื่องราวที่กระจัดกระจายอยู่อย่างรวดเร็ว
ผมคิดถูกว่าการสังหารหมู่เกิดขึ้นที่นี่ อย่่างไรก็ตาม ผมก็ไม่อาจ
เห็นร่องรอยของผู้ร้ายที่วิ่งหนีไปได้

“ช-ช่วยพวกเราด้วย ราชาปีศาจ!”
ผู้กลับชาติมาเกิด 6 คนคุกเข่าลงและเริ่มกราบกรานต่อหน้าผม
ผมมองพวกเขาอย่างระมัดระวัง ทั้งหกคนนี้ได้รับบาดเจ็บอย่าง
รุนแรงและมีเลือดกับเรื่องราวไหลออกมาจากร่างกายของพวก
เขาอย่างต่อเนื่อง
ยกเว้นคนหนึ่งที่เรื่องราวของเขามีความเสถียรเป็นพิเศษ
“นาย”
ดวงตาของชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆและเต็มไปด้วย
ความชั่วร้าย ผมพูดในขณะที่สบดวงตาคู่นั้นตรงๆ “นายคือผู้
แสวงหาจุดจบใช่ไหม?”
ในเวลานั้นเอง ชายคนนั้นก็ทะยานเข้ามาใส่ผมสุดแรง แต่ผมก็
เตรียมตัวไว้อยู่แล้วและหลบการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดาย
ก่อนที่จะคว้าคอของเขาเอาไว้
“อั๊ค…!”

[สกิลเฉพาะตัว ‘ลิสต์ตัวละคร’ ถูกเปิดใช้งาน!]
อย่างที่ผมคิดไว้ เขาคือผู้ร้ายที่ผมก าลังตามหาอยู่ – ลูกน้อง
ของราชาปีศาจ มันไม่จ าเป็นที่ต้องอ่านหน้าต่างแอตทริบิวต์
ของเขาอีก
“นายได้เริ่มการกระท าของนายไปแล้ว? แต่ มันก็น่าจะยังไม่ถึง
เวลาที่เหมาะสมหนิ?”
ชายที่ล าคอของเขาอยู่ในก ามือของผมเผยรอยยิ้มอันน่ารังเกียจ
“วันสิ้นโลกอันยิ่งใหญ่จะมาถึงในไม่ช้า สถานการณ์ทั้งหมดถูก
ก าหนดไว้แล้ว เรื่องราวที่สูงส่งและเด็ดขาดจะกลายเป็นความ
จริง!”
ผมสยดสยองขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากมองเข้าไปในดวงตาของ
เขาที่ก าลังจ้องมองมาเหมือนคนคลั่งศาสนา
ใช่แล้ว ‘ผู้แสวงหาจุดจบ’ ส่วนใหญ่เป็นแบบชายคนนี้ตั้งแต่ใน
นิยายต้นฉบับแล้ว

พวกเขาเชื่อว่ามีเพียงแค่ ‘เรื่องราวอันเด็ดขาด’ เท่านั้นที่
รองรับโลกใบนี้ และทุกๆสถานการณ์ก็เป็นเพียงเจตจ านงของ
เรื่องราวนั้นที่จะบรรลุผล
「คุคุคุคุ」
ผมได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของก าแพงที่สี่ดังกึกก้องอยู่ในหัว
ของผม
ไม่ต้องสงสัยเลย ‘ผู้แสวงหาจุดจบ’ เหล่านี้ไม่มีความคิดว่า
เรื่องราวที่พวกเขาคิดว่าพวกเขารู้จริงๆเป็นแค่นิยายที่ผมเคย
อ่านมาแล้ว
「มัน คือ ความ จริง ที่ สรรพสิ่ง ถูก ลิขิต ให้ ต้อง ถูก ท า
ลาย」
‘มันไม่มีของอย่างโชคชะตา’

ผมนึกถึงการเสื่อมถอยนับครั้งไม่ถ้วนที่ยูจงฮยอคผ่านมา
สงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจเกิดขึ้นซ้ าๆหลายร้อยครั้ง
และบทสรุปของมันส่วนใหญ่ก็เหมือนกัน
อย่างไรก็ตาม นั่นคือช่วง ‘นิยายต้นฉบับ’ เท่านั้น
“พูดมา มีพวกนายกี่คนที่แทรกซึมเข้ามาในสงครามระหว่าง
กลุ่มดาวและปีศาจ?”
อ๊อก…
ฟองฟูมออกมาจากปากของชายคนนั้น
“นายต้องการปลดปล่อยมังกรแห่งวันสิ้นโลกงั้นเหรอ? นายท า
แบบนั้น และทุกๆอย่างจะจบลง แทนที่จะไปถึงจุดจบของ
เรื่องราวที่นายไล่ตาม ตัวเรื่องราวต่างหากที่จะจบลงแทน”
ชายคนนั้นไม่ตอบอะไรและสบถกลับมาเท่านั้น
ผมถอนหายใจ “ดูเหมือนว่านายไม่อยากจะตอบนะ”

[ราชาปีศาจ ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ได้ปลดปล่อย
สถานะของเขาออกมา!]
ผู้กลับชาติมาเกิดที่อยู่รอบๆตัวพวกเรากรีดร้องออกมาให้กับ
ระลอกของสถานะและรีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ชายที่ต้อง
ปะทะกับสถานะของผมโดยตรงตัวสั่น ก่อนที่จะมีเลือดไหล
ออกมาจากทวารทั้งเจ็ดของเขา
ผมพูดโดยไม่เปิดปากขึ้น [บอกรายชื่อของเพื่อนๆนายที่เข้า
ร่วมในศึกนี้มา]
แม้แต่ภายใต้แรงคุกคามจากสถานะอันยิ่งใหญ่ แต่ชายคนนั้นก็
ไม่ได้ตกลงสู่ความหวาดกลัวเลย เปล่าเลย มันตรงกันข้ามกัน
ซะอีก
“รา ชา ปีศาจ แห่ง การ หลุด พ้น…”
เขาเริ่มแสดงสีหน้าปิติยินดีออกมาแทน ในขณะที่เลือดไหล
ออกมาจากริมฝีปากของเขาอย่างต่อเนื่อง เขาก็เริ่มพูดด้วย
น้ าเสียงของคนที่เหมือนกับถูกช่วยไว้

“ฆ่าข้าสิ! เร็วเข้า!! ฆ่าข้าาาา!”
ผมไม่อาจเข้าใจได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชายคนนี้ แต่ไม่ว่ายังไง
ผมก็ไม่อาจเสียเวลาได้อีก หากผมไม่อาจหารายชื่อจากชายคน
นี้ได้ ผมก็ต้องหามันเอง
ผมก าลังจะทุบหัวชายคนนี้โดยไม่ลังเล แต่ก็มีข้อความลอย
ขึ้นมาในทันใด
[สมาชิกจากค่ายเดียวกัน…]
[คะแนนความโกลาหลปัจจุบัน: 87]
บ้าเอย ผมลืมไปเลยว่าเขาเองก็อยู่ฝ่ายชั่วร้าย
ในขณะที่ผมปล่อยล าคอของเขา เรื่องราวที่ก าลังไหลออกมา
จากทวารทั้งเจ็ดของเขาก็เพิ่มขึ้นในทันใดและร่างกายของเขา
ก็ขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว และจากนั้นเขาก็เริ่มยิ้มแปลกๆ
… การระเบิดตัวเอง?
มันสายเกินไปแล้วที่จะหลบ

แต่จากนั้นมันก็มีล าแสงพุ่งลงมาจากที่ไหนสักแห่งและส่องทะลุ
ร่างของชายคนนั้น
ซู่ววว!
มันเป็นหอกที่ท ามาจากแสงเจิดจ้ามากจนมันต้องมาจากดวง
อาทิตย์แน่ๆ
ภายใต้ล าแสงสว่างเจิดจ้านี้ ‘ผู้แสวงหาจุดจบ’ ตัวสั่นราวกับ
ว่าเขาก าลังถูกไฟดูด การระเบิดพลังที่ก าลังขยายออกยังด้าน
นอกได้ถูกดูดกลืนเข้าไปในหอกแสงแล้ว
เขาสูญเสียแหล่งพลังงานทั้งหมดไปในพริบตา และตายลง
หลังจากกลายเป็นเถ้าถ่าน
ผมมองไปยังเรื่องราวแห่งแสงที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆตัวผม
…เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ว่าผมรู้จักเรื่องราวนั้นอยู่แล้วเหรอ?
[เจ้าลืมเรียกข้าในงานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ ข้าผิดหวังจริงๆ
ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น]

เมื่อผมได้ยินเสียงที่แท้จริงนั้น ผมก็รู้ว่าเขาคือใคร
“สุริยะ!”
มันคือ ‘ราชาเทพแห่งแสง’ สุริยะ
เขาเคยเป็นกลุ่มดาวของพระเวท แต่หลังจากศึกโอลิมปัส มันก็
จบลงด้วยการแบ่งปัน ‘มหาเรื่องราว’ กับพวกเรา
[เจ้ามีสถานะที่ยอดเยี่ยมขึ้นมากเลยจากครั้งล่าสุด ข้าได้ยินมา
ว่าเจ้าเอาชนะพระอินทร์มา]
“ฉันแค่โชคดี”
[ถึงเจ้านั่นจะบ้าไปหน่อย แต่มันก็ไม่ใช่คนที่เจ้าจะเอาชนะได้
โดยอาศัยแค่โชค]
อาจเป็นเพราะเขาออกจากพระเวทแล้ว สุริยะไม่ได้ดูตื่น
ตระหนกกับอะไรเลยในขณะที่พูดถึงโชคชะตาของพระอินทร์
เขามองดูชิ้นส่วนของ ‘ผู้แสวงหาจุดจบ’ ที่เขาเพิ่งจบชีวิตไป
และพูดออกมา

[ข้าก าลังสงสัยเลยว่าท าไมสถานะของมหาเรื่องราวจึงแปลกๆ
ไป แต่ตอนนี้ข้าเห็นแล้วว่ามีผู้แสวงหาจุดจบปรากฏตัวขึ้นที่นี่]
“นายตระหนักได้ถึงพวกเขาเหรอ?”
[ไอ้พวกบ้านี่เคยแทรกซึมเข้ามาในพระเวท]
…แม้แต่พระเวท?
ในตอนนี้เมื่อผมมาคิดถึงมัน ผมก็เคยได้ยินมาว่ามันมีความ
ขัดแย้งภายในเกิดขึ้นที่พระเวท บางทีผู้แสวงหาจุดจบอาจจะ
เป็นสาเหตุของเรื่องนั้น?
เปรี้ยง!
ประกายแสงที่ก าลังเต้นระบ าอยู่ทั่วทุกมุมของสมรภูมิเริ่มสงบ
ลงอย่างเห็นได้ชัด มันเป็นไปได้ว่าสหายของผมจะสามารถ
จัดการกับสถานการณ์ได้แล้ว
“…ดูเหมือนว่ามันจะพอสงบลงแล้ว บางทีมันอาจจะมีหลายคน
ที่ไม่สามารถแทรกซึมเข้ามาในสมรภูมินี้ได้ตั้งแต่แรก”

แม้ว่าผู้แสวงหาจุดจบจะปรากฏตัวแล้ว แต่บทสรุปก็ยังมาไม่
ถึง
แต่แล้ว…
[สมาชิกจากค่ายเดียวกันปะทะกัน!]
[คะแนนความโกลาหลปัจจุบัน: 88]
…อะไรกัน?
ผมรีบกวาดผ่านสมรภูมิ แต่ก็ไม่เห็นประกายแสงที่ก าลังระเบิด
อยู่สักจุด มันไม่มีการต่อสู้เกิดขึ้นเลย
[สมาชิกจากค่ายเดียวกันปะทะกัน!]
[คะแนนความโกลาหลปัจจุบัน: 89]
ถึงกระนั้น คะแนนความโกลาหลก็เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึก
เย็นยะเยือกกวาดผ่านกระดูกสันหลังของผม
เดี๋ยวก่อน หรือว่าจะเป็น…?

[มันไม่ได้อยู่บนพื้น]
ผมได้ยินค าพูดของสุริยะและเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าโดย
อัตโนมัติ
พูดให้ชัดๆคือเงยหน้าขึ้นมองทรงกลมสีเทาที่ลอยอยู่ตรงนั้น
ทูตสวรรค์และราชาปีศาจที่ควรจะประชุมกันอยู่ภายในนั้นกลับ
มีการต่อสู้เกิดขึ้นภายใน
…ผู้แสวงหาจุดจบก็อยู่ในนั้นด้วยเหรอ?
[สมาชิกจากค่ายเดียวกันปะทะกัน!]
[คะแนนความโกลาหลปัจจุบัน: 90]
คะแนนความโกลาหลจะเพิ่มขึ้นก็ต่อเมื่อผู้ที่อยู่ในฝั่งเดียวกัน
ต่อสู้กันเอง แต่ถ้าสิ่งนั้นเกิดขึ้นภายในทรงกลมนั่น…
[บรรยากาศของมหาสมรภูมิเริ่มเปลี่ยนไป!]
เมฆที่รวมตัวกันบนท้องฟ้าเริ่มหมุนวนเป็นวังวนขนาดใหญ่

[ออร่าแห่งหายนะ ณ สถานที่ที่ร้อนที่สุดในนรกก าลังลืมตา
ขึ้นมา!]
…บ้าเอ้ย
ฮูมมมมม!
แม้แต่สีหน้าของสุริยะก็แข็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
[ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจะเดินมาหาหลุมศพของตัวเองเลยนะ]
จากนั้นข้อความที่ผมไม่อยากจะเห็นเลยก็ลอยขึ้นมา
[คะแนนความโกลาหลมีมากกว่า 90!]
[มหาเรื่องราวแห่งวันสิ้นโลกเริ่มสั่นสะเทือน]
[มหาเรื่องราว ‘มังกรตัวสุดท้ายของหนังสือแห่งการเปิดเผย’
เตรียมพร้อมที่จะเล่เรื่องราวของมัน!]
แผ่นดินไหวบังเกิดขึ้นทั่วมหาสมรภูมิ

ความสิ้นหวังที่ไม่อาจอธิบายได้ซึ่งผมเคยรู้สึกในสถานการณ์ที่ 95 ได้หวนกลับมาอีกครั้ง