มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 414 – ไคลแม็กซ์ (7)

หุ่นเชิดของความฝันที่เก่าแก่ที่สุด
ยูจงฮยอคขมวดคิ้วมุ่น แม้ว่ามันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยิน
ค าพูดนี้ก็ตาม
“หุ่นเชิดบ้าบออะไรอีก? มันหมายความว่ายังไง?”
[เจ้ายังไม่รู้ และนั่นคือเหตุผลว่าท าไมเจ้าถึงเป็นแค่รอบที่สาม]
“อย่าพูดราวกับนายยิ่งใหญ่นัก นายรู้อะไรเกี่ยวกับรอบนี้ฮะ?”
[ข้ารู้มากกว่าเจ้าเยอะ]
ยูจงฮยอคระเบิดความโกรธออกมา และล าแสงสีทองก็ย้อม
ดวงตาขวาของเขาในทันใด
[สกิลเฉพาะตัว ‘เนตรแห่งปราชญ์ LV.???’ ถูกเปิดใช้งาน!]

ยูจงฮยอคในตอนนี้คือผู้บรรลุที่มีสถานะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
แบบต่อเนื่อง และในตอนนี้ก็แข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้กับกลุ่มดาว
ระดับเรื่องเล่า เมื่อพิจารณาจากความจริงที่ว่าระดับของเนตร
แห่งปราญช์ขึ้นอยู่กับสถานะของผู้ใช้ เขาจึงน่าจะสามารถอ่าน
ข้อมูลบางส่วนของกลุ่มดาวในตอนนี้ได้
เปรี้ยง!
จนถึงตอนนี้มีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่สามารถจัดการกับเนตร
แห่งปราชญ์ของเขาได้อย่างอยู่หมัดหนึ่งก็คือผู้เผยพระวจนะ
แอนนา และอีกคนคือคิมทกจา
อย่างไรก็ตาม ถ้าความคิดของเขาถูก มันก็น่าจะมีอีกคนที่เขา
ไม่สามารถอ่านได้ด้วย
[สมกับเป็นรอบที่สาม การตัดสินใจของเจ้าก็แย่มากเช่นกัน]
ตาขวาของนักเขียนลับเองก็เปล่งประกายด้วยแสงสีทองเจิดจ้า
เช่นเดียวกันกับยูจงฮยอค

วิสัยทัศน์ในดวงตาขวาของเขาถูกย้อมด้วยสีแดงเข้มชั่วขณะ
และมีเลือดไหลรินเปียกโชกแก้มของเขา
[สกิลเฉพาะตัว ‘เนตรแห่งปราชญ์’ ได้รับการป้องกันโดย
สมบูรณ์โดย ‘เนตรแห่งปราชญ์’ อีกอัน!]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก าลังมองไปยังอวตาร ‘ยูจงฮยอค’]
“ไม่มีทางที่ไอ้บ้าอย่างนายจะเป็นยูจงฮยอค” เขาไม่อาจ
ยอมรับได้”ไม่ว่ายูจงฮยอคจะอยู่ในการเสื่อมถอยรอบไหน ยู
จงฮยอคก็ไม่เคยใช้สถานการณ์ของคนอื่นเพื่อความบันเทิงของ
ตัวเอง”
เขามั่นใจในสิ่งนี้
แม้ว่าเขาจะต้องอยู่ในการเสื่อมถอยรอบอื่น แม้ว่าเขาจะผ่าน
ไปกี่ชีวิต เขาก็มั่นใจว่าจะไม่เปลี่ยนความเชื่อนี้
สายตาของนักเขียนลับเปล่งประกายอย่างเงียบๆ [เจ้าพูดถูก
ตอนนี้ข้าเป็นแค่นักเขียนลับ]

เขาเป็นเพียงนักเขียนลับ – บางสิ่งที่ถูกพูดถึงขึ้นมาจนถึง
ตอนนี้
เขาพูดต่อ [ยูจงฮยอคจากรอบที่สามมีตัวตนอยู่เพื่อท าลายการ
ถ่ายทอดสดดวงดาวเท่านั้น]
“…งั้นนายก็รู้”
นักเขียนลับเหลือบมองดาบปีศาจทมิฬที่แผ่พลังอันรุนแรง
ออกมาและยิ้มบางๆ ไม่สิ แทนที่จะเรียกว่ายิ้ม มันเป็น
เหมือนกับการเคลื่อนไหวของริมฝีปากที่ไม่มั่นคงเล็กน้อย
มากกว่า
[เมื่อเจ้าท าลายการถ่ายทอดสดดวงดาว กลุ่มดาวทั้งหมด
ภายในนั้นจะล่มสลาย ซึ่งหมายความว่าไอ้โง่นี่ก็จะตายไปด้วย]
หางตาของนักเขียนลับมองไปยังคิมทกจาที่ไม่ได้สติ เขาสั่นไหว
ราวกับลมหายใจของเขาจะหยุดลงได้ทุกเมื่อ ส่งผลให้ยูจงฮยอ
ครีบพุ่งออกมาข้างหน้า
เคร้ง!

ดาบปีศาจทมิฬและดาบเขย่านภาปะทะกัน และประกายแสงสี
น้ าเงินก็ฟุ้งออกมา เลือดไหลลงมาจากมุมปากของยูจงฮยอค
[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ ก าลังค าราม
ออกมา!]
เขาไม่สนใจที่จะเช็ดมันออกและเหวี่ยงดาบอีกครั้ง นั่นคือการ
โจมตีที่เกิดจากความต้องการก าจัดความคิดที่ไม่จ าเป็นทั้งหมด
ออกไปจากจิตใจของเขา ความพยายามทั้งหมดที่มุ่งเน้นไปยัง
เป้าหมายตรงหน้าท าให้กระบวนการคิดของเขาง่ายขึ้น น่า
เสียดาย คู่ต่อสู้ของเขานั้นรู้แล้วว่าเขาพยายามท าอะไร
นักเขียนลับหลบดาบปีศาจทมิฬและโยนค าถามออกมาราวกับ
ว่าเพื่อจะท าให้เขาสนุกขึ้น [ท าไมเจ้าถึงพยายามช่วยชีวิตคิ
มทกจา? ท้ายที่สุดแล้วไม่ใช่ว่าเขาก็เป็นแค่กลุ่มดาวอีกคนที่เจ้า
เกลียดมากเหรอ?]
ความไม่สงบอันบางเบากะพริบขึ้นชั่วขณะบนดาบที่ก าลังโจมตี

สถานะของมหาเรื่องราวที่ปะทุออกมาจากยูจงฮยอคสั่นไหว
เล็กน้อย แต่นักเขียนลับก็ไม่พลาดโอกาสนั้นและก้าวออกไป
ข้างหน้า
[ตามที่เจ้าเชื่อ ไอ้โง่นี่ควรที่จะตายไปแล้ว ไม่ใช่ว่ามันไม่มีกลุ่ม
ดาวดีๆ อยู่ในโลกนี้แล้วเหรอ?]
กลุ่มดาว สิ่งมีชีวิตที่มักมากในสถานการณ์ของการถ่ายทอดสด
ดวงดาว ท าตัวเหมือนนักเดินทาง จุติลงไปยังสิ่งมีชีวิตต่างๆ
และกลืนกินทุกๆ สิ่งในโลกในรูปแบบเรื่องราว ในทางเทคนิค
แล้ว ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นก็ไม่มีอะไรมากไปกว่ากลุ่ม
ดาวเช่นเดียวกับพวกเขา
และเป้าหมายของยูจงฮยอคก็คือการท าลายกลุ่มดาวทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้สังหารคิมทกจาหลังจากฝ่ายนั้น
กลายเป็นกลุ่มดาวไปแล้ว
「แต่ท าไมล่ะ?」

มันเป็นค าถามที่เขาไม่อาจตอบได้ง่ายๆ นั่นเป็นเหตุผลว่าท าไม
เขาถึงต้องเผชิญหน้ากับมันล่าช้าแบบนี้
「ท าไมยูจงฮยอคถึงไม่ฆ่าคิมทกจา?」
มนุษย์ทุกคนที่อยู่รอบๆ คิมทกจาลอยเข้าออกจิตใจของยูจงฮ
ยอค
ชินยูซองและคิมทกจา ลีกิลยังและคิมทกจา คิมทกจาที่ก าลัง
ต่อสู้กับกลุ่มดาวอื่นๆ
คิมทกจาผู้เสียสละชีวิตเพื่อสหายของเขา
และคิมทกจาที่ก าลังจะตายในสภาพอันน่าสังเวชนั่น…
“คิมทกจา เขา…”
ชิ้นส่วนเรื่องราวที่ลอยอยู่รอบๆ ตัวคิมทกจาบอกเล่าเรื่องราว
ของเขาในขณะที่เขามีชีวิตอยู่ในฐานะราชาปีศาจแห่งการหลุด
พ้น ยูจงฮยอคเองก็รู้จักเรื่องราวเหล่านั้นด้วย
พวกมันเป็นเรื่องราวที่เขาก็มีตัวตนอยู่ด้วยเช่นกัน

[ป๊าา…]
เสียงของบียูดังมาจากไกลๆ ยูจงฮยอคได้ยินเสียงนั้นและค่อยๆ
อ้าปากออกมา “เขา ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น อาจจะเป็น
กลุ่มดาว แต่…”
ไม่มีกลุ่มดาวที่ดีในโลกนี้ ความเชื่อนั้นไม่ได้เปลี่ยนไปในใจของ
ยูจงฮยอค ในขณะที่เขาใช้ชีวิตผ่านรอบที่ศูนย์มาถึงรอบที่สาม
ในปัจจุบัน รวมเป็นทั้งสิ้นสี่ชีวิต
ดวงดาวที่ดีได้ตายไปหมดแล้ว โดเกบิที่ดีก็ตายไปหมดแล้ว
และมันก็ไม่มีของอย่างสถานการณ์ ‘ดีๆ’ อยู่เลย
แม้กระนั้นยูจงฮยอคในตอนนี้ก็ได้ทรยศต่อความเชื่อของเขา
“คิมทกจาคนนั้น… เขาไม่ใช่กลุ่มดาว ไม่ เขาเป็นแค่มนุษย์
เท่านั้น”
แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันไม่มีเหตุผลก็ตาม
ครืน…

มีบางสิ่งร่ าร้องออกมาจากภายในที่ซ่อนตัวในความมืดของมัน
ครืน ครืน ครืน… มันแทบจะฟังดูราวกับความมืดก าลังร่ าร้อง
ออกมา ไม่ มันฟังดูเหมือนเสียงหัวเราะมากกว่า
ตรงกลางความมืดนั้นคือนักเขียนลับ
[หุ่นเชิดแห่งความฝันที่เก่าแก่ที่สุด เจ้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคิมทก
จาเลย]
ดาบเขย่านภาในมือของนักเขียนลับเปล่งเสียงโหยหวนอัน
เดียวดายออกมา นั่นคือท่วงท านองแห่งดาบที่ถูกครอบครองได้
เพียงแต่สิ่งมีชีวิตที่อดทนกับชีวิตมาจนไม่มีใครเข้าใจได้ ยูจงฮ
ยอคเพิ่มพลังของเขาและไม่ต้องการถูกผลักดันกลับ “อย่าพูด
ราวกับนายรู้อะไรที่คนอื่นไม่รู้”
แทนที่จะตอบด้วยค าพูด นักเขียนลับแตะไปยังคิมทกจาที่ไม่ได้
สติเบาๆ นั่นท าให้เรื่องราวของเขายิ่งปั่นป่วนมากยิ่งขึ้น
「”ฉันคือยูจงฮยอค”」
คิมทกจาในวัยเด็กพูดค าเหล่านั้นออกมาซ้ าๆ

เขาตอนนั้นออกจากบ้านของญาติมาใช้ชีวิตเพียงล าพังและ
ได้รับค่าจ้างงานพาร์ทไทม์ต่ ากว่าค่าแรงขั้นต่ า
「”ฉันคือยูจงฮยอค”」
เขาเจอกับปัญหาทั่วไปทุกประเภท
มันเป็นเรื่องธรรมดามากจนไม่คุ้มค่าที่จะยึดติดกับนิยายแบบ
นั้นด้วยซ้ า
และ ณ ที่ตรงนั้น คิมทกจาก็ยังใช้ชีวิตแบบนี้
「”…ฉันคือยูจงฮยอค”」
นี่คือตัวละครหลักที่ย้ายจากโรงเรียนมัธยม ไปยังมหาวิทยาลัย
กองทัพ และบริษัทโดยพูดค าเหล่านั้นออกมาซ้ าๆ
ในขณะที่อ่านนิยายบนอินเทอร์เน็ต ในขณะที่เอาใจใส่กับเหล่า
ตัวละคร ในขณะที่ได้รับก าลังใจกับเรื่องราว ในขณะที่ได้รับ
ความประทับใจ ความโกรธ และความเศร้า
「”ฉัน…”」

นี่คือวิถีชีวิตของคิมทกจา
ในขณะที่อ่านเรื่องราวของยูจงฮยอค เขาก็เอาชีวิตรอดไปจาก
ชีวิตที่แสนธรรมดาและไม่ธรรมดา
เขาได้ใช้เรื่องราวของยูจงฮยอคเพื่อก้าวผ่านสิ่งต่างๆ ในชีวิต
พร้อมกับเขียนคอมเมนต์ลงไปในเรื่องราว
⸢”นักเขียนที่รัก นายจะท ายังไงกับสิ่งนี้ในตอนต่อไป…”⸢
[คิมทกจาคือกลุ่มดาวตั้งแต่แรก]
ร่างของนักเขียนลับเริ่มไม่มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าเขาได้รับ
อิทธิพลจากความมืดมิด ปลายเสื้อคลุมสีขาวของเขาเริ่ม
กระจัดกระจายออกไป
และเช่นเดียวกับเสื้อคลุมตัวนั้น ชีวิตของคิมทกจาก็ก าลัง
พังทลายไปด้วยเช่นกัน
[เขาเป็นกลุ่มดาวที่ใช้ชีวิตของผู้อื่นเพื่อยืดอายุขัยของตัวเอง]

ยูจงฮยอคก็เคยมองเข้าไปในชีวิตของคิมทกจา เขาเคยเห็น
เรื่องราวพวกนี้มาสักพักแล้ว – เขาจ าได้ว่าได้เห็นเศษความ
ทรงจ าเหล่านั้นในตอนที่ยูซานอาดึงเขาเข้าไปยังสถานที่ที่
เรียกว่า ‘ห้องสมุด’
[…รอบที่สาม เจ้าจ าอะไรไม่…]
“ฉันไม่สนใจว่าคิมทกจาในอดีตจะเป็นยังไง”
ออร่าสีทองแผ่พุ่งออกมาจากร่างของยูจงฮยอค ราวกับว่า
เหตุผลเดียวที่ท าให้เขาฟังเรื่องราวของนักเขียนลับมาจนถึง
ตอนนี้ก็เพื่อช่วงเวลานี้
เขาลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ร่างทั้งร่างของเขาถูกย้อมไปด้วยแสงสี
ทองอันเจิดจ้า สถานะอันยิ่งใหญ่ไหลออกมาจากแกนกลางของ
เขาหลังจากเขาไปถึงขั้นที่ห้าแห่งผู้บรรลุ
“ตอนนี้สิ่งที่ส าคัญคือพวกเราต้องการเขาเพื่อเห็นจุดจบของ
โลกนี้”

กระแสพลังงานทลายนภาบนดาบปีศาจทมิฬเกิดการ
เปลี่ยนแปลงขึ้น
“และถ้าเขาอยากตาย ฉันก็จะเป็นคนลงมือเอง”
เหยียบอากาศของยูจงฮยอคข้ามผ่านมิติ
[‘เรือโนอาห์’ ก าลังเรียกหาอวตาร ‘ยูจงฮยอค’!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งแมนดาลา’ ก าลังอัญเชิญอวตาร ‘ยู
จงฮยอค’!]
เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ เริ่มเล่าเรื่องราวของมัน!]
[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ เริ่มเล่าเรื่องราวของ
มัน!]
มหาเรื่องราวทั้งสองแทรกซึมเข้าไปในดาบของเขา สถานะแห่ง
แสงสว่างและความมืดที่คุ้นเคยกันได้ถูกหลอมรวมเข้าไปใน

การโจมตีของเขา พวกมันเป็นพลังเวทมนตร์จากฮันซูยองและ
จางฮีวอน
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ อวยพรแด่อวตาร ‘ยู
จงฮยอค’]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ อวยพรแด่อวตาร ‘ยู
จงฮยอค’]
ในเวลานี้ ยูจงฮยอคไม่ได้โดดเดี่ยว
สถานะอันยิ่งใหญ่ที่แทรกซึมเข้าไปยังดาบ ท าให้ดาบปีศาจ
ทมิฬสาดแสงอันเจิดจ้าออกมา
เขาวิ่งไปตามเส้นทางที่ดาบของเขาน าพา ทุกๆ สถานการณ์ที่
บริษัทของคิมทกจาได้ผ่านมาถูกฝังไว้แน่นตามเส้นทางเหล่านั้น
ดาบอัสนีทลายนภา
สายฟ้าสีน้ าเงินเข้มห่อหุ้มและเต้นระบ าไปรอบๆ ดาบของยู
จงฮยอค มันเป็นเคล็ดวิชาอันลึกล้ าของวิถีดาบทลายนภาที่เขา

ไม่กล้าใช้แม้จะต้องเผชิญหน้ากับคลื่นกระแทกสายฟ้าของ
มังกรแห่งวันสิ้นโลกเมื่อก่อนหน้านี้
นอกจากนี้เขายังได้เสริมเคล็ดวิชาลับที่เขาได้ฝึกฝนมาด้วย
หัวใจและจิตวิญญาณทั้งหมด
วิถีดาบทลายนภา
เคล็ดวิชาลับ ความลึกล้ าภายใน
การฟาดฟันทลายดารา
เคล็ดวิชาที่สามารถเอาชนะพระอินทร์ หนึ่งในโลกบาลอันทรง
พลังแห่งพระเวทได้
ดาบวาดวิถีการท าลายล้างอันน่าทึ่งในขณะที่มันขยับเพื่อตัด
ดารา
การโจมตีครั้งเดียวนี้คือทุกๆ สิ่งของยูจงฮยอคในรอบที่สาม
[ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่มีเหตุผลเอาซะเลย]
ต่อจากนั้นเอง ยูจงฮยอคก็เห็นมัน

ห้วงมิติรอบๆ บิดเบี้ยว และเรื่องราวบางเรื่องก็เริ่มเล่าเรื่องราว
ของมัน
⸢”ฉันจะฆ่าพวกแกทุกคนให้ได้”⸢
นั่นเป็นเสียงที่คุ้นเคยส าหรับเขา เสียงที่ส่งไปยังสวรรค์เบื้องบน
ซึ่งเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
⸢”ครั้งแล้วครั้งเล่า”⸢
ตั้งแต่รอบที่ 0 ถึง 1863 – เรื่องราวหนึ่งได้ถูกสร้างขึ้นมาโดย
ชีวิตทั้ง 1864 ชีวิต
⸢”โดยการคืนชีพครั้งแล้วครั้งเล่า”⸢
นั่นคืออเวจีนิรันดร์
⸢”ฉันจะฆ่าพวกแกทุกคน”⸢
เมื่อดาบทั้งสองปะทะกัน ยูจงฮยอคก็รู้สึกราวกับว่าตัวตน
ทั้งหมดของเขาถูกลบออกไป ความแตกต่างในสถานะของพวก
เขาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เขาเข้าใจความสิ้นหวัง ความเสียใจ ความโศกเศร้า และความ
เกลียดชังที่จารึกไว้ในทุกๆ ด้านของเรื่องราว และในเวลา
เดียวกัน เขาก็ไม่อาจเข้าใจมันได้เลย
เขากระทั่งไม่อาจหยั่งถึงความลึกล้ าของอารมณ์อันกว้างใหญ่
เหล่านั้น
นั่นเป็นเหตุผลว่าท าไมเขาจึงเริ่มสิ้นหวังขึ้นมาเหมือนกับยูจงฮ
ยอคจ านวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ภายในเรื่องราวนั้น
เมื่อเผชิญหน้ากับเรื่องราวนั้น เขาก็เป็นแค่ยูจงฮยอครอบที่สาม
ตามที่นักเขียนลับได้ระบุไว้
เขาต้องท ายังไงเพื่อให้เข้าใจความกว้างใหญ่ของห้วงเวลาอัน
น่าเหลือเชื่อนี้?
เมื่อเขาได้สติกลับคืนมา ยูจงฮยอคก็ลอยกลับไปยังอากาศ
ด้านหลัง ปีกของจางฮีวอนและฮันซูยองถูกฉีกไปแล้ว ดาบ
ปีศาจทมิฬของเขาหักครึ่งและตกลงมาข้างตัวเขาเหมือนกับ
ชีวิตของเขา

ดาบเขย่านภาที่ดูเหมือนจะเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ได้เคลื่อนเข้ามา
ใกล้หัวใจของเขาแล้ว
[คะแนนความโกลาหลเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!]
[มีคนก าลังตื่นตัวต่อการคงอยู่ของ ‘นักเขียนลับ’]
[‘หมาในล่าอเวจี’ ปรากฏตัวแล้ว!]
ในตอนนั้นเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
สิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดที่ดูเป็นลางร้ายเหมือนกับเทพเจ้า
ภายนอกโผล่ขึ้นมาจากมุมของห้วงมิติที่บิดเบี้ยวในทันใด พวก
มันแผดเสียงร้องราวกับหมาล่าเนื้อออกมาและไม่สนใจต่อกฎ
ของมิติเวลา พวกมันกระโจนเข้าใส่นักเขียนลับราวกับว่าเขา
คือเหยื่อของพวกมัน
เปรี้ยง…!
[พวกสุนัขน่าร าคาญ…]

ดาบเขย่านภาที่ก าลังพุ่งมายังหน้าอกของยูจงฮยอคเปลี่ยน
ทิศทางของมันและเริ่มฟาดฟันใส่เหล่าหมาใน อย่างไรก็ตาม
มันก็ยังล้มเหลวในการป้องกันทั้งหมด
ยูจงฮยอคตระหนักได้แล้วว่าหมาในเหล่านี้คือสิ่งที่นักเขียนลับ
พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด หลังจากถูกหมาในกัดไปตัวหนึ่ง
นักเขียนลับก็รีบลอยไปยังหลุมยักษ์ที่อยู่ไกลออกไป
พร้อมกับคิมทกจาที่ยังอยู่ในแขนของเขา
ยูจงฮยอคเอื้อมมือออกมาด้วยพลังที่เหลือไม่มากนัก แต่แล้ว
ดวงดาวก็อยู่ไกลเกินจะเอื้อมถึงแล้ว
เขาไม่มีแรงเหลือเพื่อไปยังดวงดาวนั้นอีกต่อไป
ปีกหักๆ ที่กลางหลังร่วงหล่นลงมาเหมือนกับเม็ดทราย และ
เช่นเดียวกันนั้น เขาก็พุ่งลงไปยังความมืดของพื้นดินเบื้องล่าง
*
[พวกเราต้องไปแล้ว]

“ไม่ รอก่อน! มาสเตอร์กับลุงยังไม่กลับมาเลย!”
เหงื่อเย็นหยดลงมาจากจ้าวแห่งอาร์คที่มีปัญหาในขณะที่เขา
มองไปยังลีจีฮเย
[บทสรุปของสถานการณ์ที่ 89 – ‘มังกรตัวสุดท้ายของหนังสือ
แห่งวิวรณ์’ ก าลังจะเกิดขึ้น]
เหลือเวลาอีกแค่ 30 วินาทีเท่านั้นก่อนที่เกาะจะปิดตัวลง พวก
เขาต้องออกจากเกาะแห่งนี้ให้ได้ภายใน 20 วินาที่ สุดท้ายจ้าว
แห่งอาร์คก็ตัดสินใจและก าลังจะออกเรือไป แต่แล้ว…
“พวกเขามาแล้ว!”
มันมีบางสิ่งตกลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน
“มันคือยูจงฮยอค!”
ยูจงฮยอคที่ไร้สติในชุดคลุมที่ขาดรุ่งริ่งตกลงมาสู่พื้น
“มาสเตอร์! เกิดอะไรขึ้น??”

ลีจีฮเยกระโจนออกไปคว้าตัวของเขาไว้ และกลับมายังเรือโน
อาห์ ส่วนจางฮีวอนกับฮันซูยองก็รีบเข้ามาหาเขา
“เฮ้ ยูจงฮยอค! ท าไมนายถึงมาคนเดียว?! คิมทกจาล่ะ…?!”
“เกิดอะไรขึ้นกับคิมทกจา??”
ยูจงฮยอคไม่ตอบ เมื่อตระหนักได้ถึงความหมายของมัน หญิง
สาวทั้งคู่ก็เงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้า แต่แล้วเรือโนอาห์ก็เริ่ม
เคลื่อนไหวแล้ว
“ม-ไม่ เดี๋ยว! รอก่อน! ยังเหลืออีกคนที่ยังไม่มา!”
“ฉันบอกให้หยุด! บ้าเอ้ย!”
แต่น่าเสียดาย ค าพูดของเหล่าสหายถูกกวาดออกไปโดยแรง
กระแทกพร้อมกับหมอกแห่งความมืดของระยะห่างสุดพรรณา
ที่สาดเข้าใส่
[ต าแหน่งของสถานการณ์ก าลังปิดตัวลง]
[ประตูมิติก าลังเปิดขึ้น]

กลุ่มดาวกรีดร้องออกมา พร้อมกับม่านปิดฉากที่ปรากฏขึ้น
พร้อมกับฝนดาวตกที่สาดเท
หายนะเล็กๆ เพื่อป้องกันหายนะที่ใหญ่ยิ่งกว่า
ภายใต้ปรากฏการณ์นี้ เกาะแห่งการกลับชาติมาเกิดได้หายไป
ตลอดกาล
“ไม่! หยุด!! ฉันบอกให้หยุด!!”
เรือโนอาห์หายไปท่ามกลางแนวแสงเจิดจ้า และมีบางคนบน
เรือได้เอื้อมมือออกไปด้วยความสิ้นหวัง
บางคนก็ทรุดตัวลง บางคนก็ร้องไห้ออกมา
และบางคนก็มองดูเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น
“คิมทกจา-!!”
[คุณได้รับรางวัลของสถานการณ์]
[ใครบางคนจากการถ่ายทอดสดดวงดาวส าเร็จ ‘ไคลแม็กซ์’]

[มหาเรื่องราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’ ได้ถือ
ก าเนิดขึ้น!]
และจากนั้นเรื่องราวที่ไม่มีใครอยากได้ยินก็ดังก้องออกมา
(จบตอน)