มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 416 – นักเขียนลับ (2)

ผมใช้เวลาศึกษาคนตรงหน้าของผม หัวใจของผมเต้นระรัว
และลมหายใจของผมก็ถี่รัวขึ้นเช่นกัน บางสิ่งได้เข้าไปแตะต้อง
กล่องความทรงจ าที่ไม่ควรแตะต้อง และค าพูดก็เริ่มรั่วไหล
ออกมาจากกล่องใบนี้ที่ถูกฝังลงไปในซอกหลืบแห่งความมืด
「”อารอนดิกท์อยู่ไหน? นายซ่อนมันไว้เหรอ?”」
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอกับหมอนั่น ในขณะที่คว้าคอผมไว้
แน่น เขาก็ถามค าถามนั้นกับผม
「”ถ้านายไม่คิดที่จะตอบฉัน งั้นฉันก็จะงัดมันออกมาเอง”
」
‘เนตรแห่งปราชญ์’ สีทองเปล่งประกายระยิบระยับอยู่ในตอน
นั้น

อาการปวดหัวอันรุนแรงเข้าจู่โจมผม และสายตาของผมก็บิด
เบี้ยวไปเหมือนกับภาพวาดแอบสแตรกต์ แต่เสียงจากความ
ทรงจ าก็ยังคงด าเนินต่อไป
「”โลกนั้นที่นายแสดงให้ฉันได้เห็น มันมีอยู่จริงไหม?”」
…
……
……
「บุคคลที่เกี่ยวข้องไม่ใช่ ‘ตัวละคร’」
ความทรงจ าที่ควรจะไม่มีทางลืมได้แม้ว่าจะต้องการ และความ
ทรงจ าจากการเสื่อมถอยในรอบนั้นก็ประดังประเดเข้ามาหาผม
ผมล้มเหลวในการช่วยยูจงฮยอคในรอบนั้น เขาได้ไปยังรอบ
ถัดไปโดยที่ยังสวมชุดคลุมสีขาวอยู่

ผมไม่เคยลืมภาพของแผ่นหลังของเขาที่ถูกรายล้อมไปด้วยแสง
สว่างเจิดจ้า และทิ้งผมกับฮันซูยองแห่งรอบที่ 1863 ไว้ข้าง
หลัง
“นายคือ…”
ผมไม่ได้สติอยู่นั้นและจ้องไปยัง ‘ยูจงฮยอค’ ที่ก าลังนั่งอยู่บน
บัลลังก์ รอยแผลลึกบนแก้ม ดวงตาอันด าสนิท – ทุกๆ สิ่งเป็น
ของยูจงฮยอคแห่งรอบที่ 1863 ที่ผมจ าได้
อย่างไรก็ตาม ความตกใจของผมก็ไม่ได้จบลงแค่นั้น
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก าลังมองมาที่คุณ]
…นักเขียนลับ??
จากนั้นผมก็พบออร่าอันชั่วร้ายและเป็นลางไม่ดีพวยพุ่งออกมา
จากร่างทั้งร่างของยูจงฮยอค ‘ความชั่วร้าย’ นี้แตกต่างจาก
ของราชาปีศาจ ไม่ นี่คือความโกลาหลที่การถ่ายทอดสด
ดวงดาวไม่ยอมรับว่าดีหรือชั่วร้าย

ผมก าลังจะพูดบางสิ่งออกไป แต่แล้วก็มีบางสิ่งเปล่งแสงเจิดจ้า
ออกมาจากภายในกระเป๋าของผม
[แอตทริบิวต์พิเศษ ‘ล่ามแห่งสถานการณ์’ ก าลังเปิดใช้งาน!]
[มหาเรื่องราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’ ก าลัง
ตอบสนองต่อแอตทริบิวต์ของคุณ]
ราวกับว่ามันก าลังรอช่วงเวลานี้อยู่ เรื่องราวเริ่มเล่าเรื่องราว
ของมัน ยูจงฮยอคสองคนอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง
「[กลับไปซะ เจ้าไม่อาจช่วยใครได้]」
「”…นักเขียนลับ?”」
ราวกับว่าพวกมันถูกเร่งความเร็วไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ภาพ
ตรงหน้าเร่งความเร็วขึ้นภายในใจของผม พวกมันคือเศษข้อมูล
แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังมากพอที่ผมจะแปลความสถานการณ์ใน
ปัจจุบัน
…เป็นแบบนี้นี่เอง

ผมเริ่มพอเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ถัดไปเป็นภาพของยูจงฮยอคก าลังปะทะกัน ลีจีฮเยจับเขาไว้
และในที่สุดเรือโนอาห์ก็ออกไปจากเกาะ ดูเหมือนว่าบริษัท
ของคิมทกจาจะหนีไปจากเกาะแห่งการกลับชาติมาเกิดได้อย่าง
ปลอดภัย
[มหาเรื่องราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’ หยุดการ
เล่าเรื่องราวของมัน]
ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ และเบนสายตาไปหาร่างบน
บัลลังก์ นักเขียนลับเองก็ก าลังมองลงมาหาผมจากจุดนั้นใน
เวลาเดียวกัน
[‘ก าแพงที่สี่’ เปิดใช้งานอย่างรุนแรง!]
จิตใจของผมสงบลง และเหตุผลก็ค่อยๆ กลับมาหาผมทีละนิด
ผมสูดหายใจเข้าเล็กน้อยและเปิดปากพูดออกมา “ถ้านายคิดที่
จะท าให้ฉันตื่นตระหนกโดยใช้รูปลักษณ์นั่น งั้นก็ขอแสดงความ
ยินดีด้วย นายประสบความส าเร็จแล้ว”

[เจ้าไม่เคยพูดกับข้าแบบนั้นเลยหนิ?]
“ฉันแค่ท าตัวให้เหมาะสมกับการที่นายเลือกที่จะปรากฏตัวเป็น
ยูจงฮยอค”
ผมเดินเข้าใกล้เขาโดยไม่สนใจออร่าของเขาเลย และราวกับว่า
เขาขบขันต่อมัน ริมฝีปากของนักเขียนลับกระตุกเบาๆ โดยไม่
สนใจว่าเขาจะท าอะไรหรือไม่ ผมเดินเข้าหาเขาต่อ “นักเขียน
ลับ ฉันขอเสนอให้พวกเราเล่นเกมสามค าถามค าตอบกัน”
[ท าไมข้าต้องตกลงด้วย?]
“ไม่มีทางที่นายจะเป็นยูจงฮยอคแห่งรอบที่ 1863 ไปได้ มัน
เป็นไปไม่ได้”
[อะไรท าให้เจ้าคิดแบบนั้น?]
“นายอยากรู้เหรอ? มันมีสามเหตุผลเชียวล่ะ”
ดวงตาของนักเขียนลับเปล่งประกายขึ้นมา
“งั้นนายสนใจไหม?”

[แม้ว่ามันจะน่าสนใจ แต่มันก็ไม่ใช่การแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม
เลย]
นักเขียนลับจ้องมาที่ผมด้วยดวงตาที่เงียบสงบและครุ่นคิด ดู
เหมือนว่าเขาก าลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ และอาจจะโกรธอยู่
หน่อยๆ ด้วย
ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว? คิ้วซ้ายของเขาสั่นขึ้น ทันใดนั้นเอง
ผมก็นึกถึงบางส่วนจากหนทางเอาชีวิตรอดขึ้นมา
「เมื่อใดก็ตามที่ยูจงฮยอคต้องตัดสินใจเรื่องที่จริงจัง คิ้วซ้าย
ของเาจะสั่น」
นักเขียนลับพูดออกมา [ข้ามีเงื่อนไข]
“อะไร?”
[ข้ามั่นใจว่าเจ้าสงสัยว่าท าไมข้าถึงพาเจ้ามาที่นี่]
ผมพยักหน้า แน่นอนว่าผมอยากรู้

[แต่เจ้าไม่อาจถามถึงเรื่องนั้นได้ เพราะข้าไม่อาจบอกเจ้าได้
บางค าตอบเจ้าก็ต้องค้นหาค าถามที่ถูกต้องก่อนถึงจะเจอ]
“ช่างพูดช่างจาซะจริง”
[ข้าตกลงเล่นเกมกับเจ้า เจ้าสามารถถามข้าได้สามอย่าง แต่
เจ้าไม่อาจถามค าถามที่เกี่ยวกับว่าท าไมเจ้าถึงถูกพาตัวมาที่นี่
ได้]
“นั่นคือเงื่อนไขของนายเหรอ?”
[มีอีกอย่าง เมื่อเราเล่นเกมเสร็จ เจ้าต้องคิดให้ออกว่าท าไมเจ้า
ถึงถูกพาตัวมาที่นี่]
มันเป็นสิ่งที่ผมไม่คาดคิดเอาซะเลย และผมก็ตื่นตระหนกไป
ชั่วขณะ”ถ้าฉันท าไม่ได้ล่ะ?”
นักเขียนลับไม่ตอบกลับ เขายกนิ้วเรียวยาวขึ้นมาแทนและวาง
มันลงไปบนที่วางแขนของบัลลังก์

การกระท าอย่างง่ายๆ เพียงอย่างเดียวก็ท าให้ผมหนาวสั่น
ขึ้นมาได้แล้ว
‘ฉันสามารถเอาชนะเขาได้ด้วยสภาพปัจจุบันไหมนะ?’
ผมเริ่มตรวจสอบเรื่องราวทั้งหมดที่ผมมีตั้งแต่ระดับต านานไป
จนถึงมหาเรื่องราว…
“มันจะเป็นการดีกว่าถ้าเจ้าจะหยุดท าเรื่องโง่ๆ”
มันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากยูจงฮยอคจิ๋วหมายเลข 999 ที่ยืนอยู่
ข้างๆ ผมซึ่งเป็นคนพูดออกมา ผมยิ้มเบาๆ และมองลงไปที่เขา
“นายเป็นห่วงฉันเหรอ?”
“ก็แค่มันน่าร าคาญที่จะลากศพออกไป”
“…นายคืออะไรกันแน่?”
[งั้นเจ้าก็ถามแล้วใช่ไหม? ดี]
“ไม่ เดี๋ยวก่อน…”
ก่อนที่ผมจะทันได้พูดจบ ข้อความก็เริ่มลอยขึ้นมา

– เกมสามค าถามสามค าตอบเริ่มขึ้นแล้ว
– ทั้งสองฝ่ายสามารถแลกเปลี่ยนค าถามสามข้อและค าตอบ
สามข้อ
– ทั้งสองฝ่ายสามารถปฏิเสธที่จะตอบค าถามได้หนึ่งข้อ
– ค าถามและค าตอบจะไม่สิ้นสุดลงจนกว่าทั้งสองฝ่ายจะถาม
และตอบจนเสร็จ
– ตอนนี้คุณได้ใช้สิทธิ์ในการถามค าถามแรกแล้ว
ผมเห็นยูจงฮยอคจิ๋วหมายเลข 666 ก าลังยิ้มอย่างมีเลศนัยจาก
ทางด้านข้าง ระย าเอ้ย
ถึงกระนั้นมันก็ไม่เลวร้ายนักที่จะได้ฟังเรื่องราวของพวกเขา
[พวกเขาเป็นผู้ติดตามของข้า]
“ฉันหวังว่านายจะไม่ตอบแค่นั้นนะ ฉันต้องการข้อมูลในเชิงลึก
กว่าสิ่งที่นายคิดจะบอกฉันในตอนนี้ ฉันหวังว่านายจะอธิบาย

ถึงค าจ ากัดความของผู้ติดตามอย่างละเอียด ไม่ว่ามันจะเป็น
อวตารหรือสิ่งที่คล้ายคลึงกับผู้ใต้บัญชาของราชาปีศาจ”
ผมพูดอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะท าได้เพื่อให้แน่ใจว่าค าพูด
ของผมจะไม่ฟังดูเหมือนกับค าถามที่สอง นั่นท าให้ยูจงฮยอค
จิ๋วหมายเลข 777 ถอนหายใจออกมาด้วยความชื่นชมและพูด
ขึ้นมา”เขาช่างพูดซะจริง”
“ฉันไม่ได้พูดกับนาย”
[พวกเขาคือสิ่งที่ได้รับความทรงจ าของข้าไป]
– คุณได้รับค าตอบแรกไปแล้ว
“งั้นมันก็คล้ายกับสกิลอวตารสินะ”
[ตาข้าแล้ว บอกเหตุผลข้อแรกมาว่าท าไมข้าไม่อาจเป็นยูจงฮ
ยอคแห่งรอบที่ 1863 ได้]
“ถ้านายคือยูจงฮยอคจากรอบที่ 1863 จริงๆ งั้นมันก็ไม่มีทาง
ที่นายจะสวมเสื้อคลุมสีขาวตัวนั้น”

[…ท าไมล่ะ?]
“อักขระการเสื่อมถอยจะส่งแค่วิญญาณกลับมาเท่านั้น มันจะ
ไม่ส่งไอเท็มที่นายครอบครองกลับมาด้วย เสื้อคลุมที่ฉันมอบ
ให้กับยูจงฮยอคแห่งรอบที่ 1863 จะต้องถูกท าลายในขณะที่
เขาเสื่อมถอย ดังนั้นถ้านายมาจากรอบที่ 1863 จริงๆ นายก็ไม่
น่าจะมีเสื้อคลุมตัวนั้น”
[น่าสนใจ อย่างไรก็ตาม นี่ก็อาจจะเป็นแค่ไอเท็มที่ข้าซื้อมาเอง
ก็ได้]
“ยูจงฮยอคไม่ค่อยสวมชุดสีขาวเท่าไร”
[…ถามค าถามที่สองมา]
– คุณก าลังใช้สิทธิ์ในการถามค าถามที่สอง
ผมไม่ลังเลและพูดขึ้นมา “ค าถามที่สองของฉัน นายคือยูจงฮ
ยอคแห่งรอบที่ 1863 รึเปล่า?”

ค าถามของผมท าให้นักเขียนลับลังเลไปนิดหน่อย […เจ้า
พยายามที่จะเล่นลิ้นกับข้างั้นเหรอ?]
“ไม่ ฉันจริงจัง”
[ข้าคือยูจงฮยอคที่เคยผ่านรอบที่ 1863 มา]
“ในแง่ของอดีตงั้นเหรอ?”
[ตอนนี้ข้าคือนักเขียนลับก็เท่านั้น]
– คุณได้รับค าตอบที่สองแล้ว
มันมีเงื่อนไขพิเศษที่ต้องพูดความจริงเท่านั้นในระหว่างเล่นเกม
นี้ มิฉะนั้นผู้ที่ไม่ท าตามกฎก็จะถูกกวาดออกไปโดยพายุแห่ง
ความเป็นไปได้ในทันที่
อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่เห็นสัญญาณของพายุความเป็นไปได้ที่
อยู่รอบๆ นักเขียนลับเลย
[เอาล่ะ บอกเหตุผลที่สองมาว่าท าไมข้าไม่ใช่ยูจงฮยอคแห่ง
รอบที่ 1863]

“มันมีความไม่สอดคล้องกันมากเกินไปที่นายจะเป็นยูจงฮยอค
จากรอบที่ 1863”
[ความไม่สอดคล้องแบบไหนกัน?]
“ถ้านายเป็นเขาจริงๆ งั้นท าไมนายต้องส่งฉันไปฆ่าตัวนายเอง
ด้วย? พูดตามหลักการแล้ว มันไม่สมเหตุสมผลเลยหนิ?”
[นั่นเป็นเพราะการกระท านั้นจะสร้างตัวข้าขึ้นมา มันก็แค่การ
ขัดแย้งกันของเวลา ข้าคือยูจงฮยอคจากรอบที่ 1863 และการ
ที่เจ้าสังหารข้าก็จะท าให้ข้าถือก าเนิดขึ้นมาในฐานะนักเขียน
ลับ]
“ฟังดูเหมือนนายจะซ้อมค าตอบมาสักพักแล้วนะ มันฟังดูเป็น
ธรรมชาติจัง แม้ว่าฉันจะคิดว่านายพูดจริง แต่ก็น่าเสียดาย
นายดูเหมือนจะไม่พอใจเท่าไรหลังจากที่ฉันท าภารกิจส าเร็จ
นอกจากนี้ นายยังดูประหลาดใจด้วย”
[…ถามค าถามต่อไป]
“ไม่ นายเอาก่อนเลย เดี๋ยวไว้ฉันถามทีหลัง”

นักเขียนลับจ้องมาที่ผมครู่หนึ่งก่อนที่จะเปิดปากออกมา [ได้
อะไรคือเหตุผลสุดท้ายที่ข้าไม่อาจเป็นยูจงฮยอคจากรอบที่
1863 ได้?]
“ฉันมีวิธีพิเศษในการหาสิ่งนั้น ฉันมีสกิลที่ท าให้ฉันอ่าน
ความคิดภายในของอีกฝ่ายได้”
[แล้วไง?]
“แต่ตอนนั้น ยูจงฮยอคแห่งรอบที่ 1863 ได้กลายเป็นสิ่งที่ฉัน
ไม่อาจอ่านได้อีก”
ผมจ าได้อย่างชัดเจนถึงช่วงเวลาที่ยูจงฮยอคออกเดินทางไปสู่
รอบต่อไป ช่วงเวลาที่เขาหลุดพ้นจากการเป็น ‘ตัวละคร’ และ
แม้แต่สกิลเฉพาะตัวของผม ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ของผมก็
ยังไม่อาจอ่านเขาได้
[หมายความว่าเจ้าสามารถอ่านความคิดของข้าได้?]
“ไม่ ฉันเองก็อ่านความคิดของนายไม่ได้”

[งั้นหมายความว่าไง?]
“เหตุผลที่ฉันอ่านไม่ได้นั้นแตกต่างกันออกไป”
[การเปิดใช้งานสกิล ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ถูกยกเลิก!]
[ระดับความเข้าใจของคุณต่อบุคคลที่เกี่ยวข้องนั้นไม่เพียงพอ!]
[ระดับความเข้าใจของคุณไม่อาจเอื้อมถึงสถานะของบุคคลที่
เกี่ยวข้องได้!]
ผมเงยหน้าขึ้นมองข้อความอย่างเงียบๆ
นักเขียนลับขมวดคิ้วมุ่น [ข้าไม่อาจยอมรับเหตุผลของเจ้าได้
เจ้า…]
“ฉันจะถามค าถามสุดท้ายล่ะ” ผมกล่าวขึ้นมาโดยไม่ให้โอกาส
เขาได้พูด”ย้อนกลับไปยังดาวเคราะห์ที่ฉันอาศัยอยู่ มันมีนิยาย
เรื่องหนึ่งที่ชื่อ ‘สามวิธีเอาชีวิตรอดในโลกที่ถูกท าลาย’”

แทบจะในทันที่ บรรยากาศโดยรอบได้เปลี่ยนไป สีหน้าของ
นักเขียนลับแปรเปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บสุดขีด ดวงตาของเขา
กลายเป็นสีเลือดขึ้นมาราวกับว่าเขาจะฆ่าผมเมื่อใดก็ได้
ผมอดทนต่อออร่านั้นและพูดต่อ นี่เป็นค าถามที่ผมอยากจะ
ถามมาตลอด”นักเขียนลับ นายคือคนที่รู้บทส่งท้ายของนิยาย
เรื่องนั้นใช่ไหม?”
*
ยูจงฮยอคฝัน
มันเป็นความฝันที่เก่าแก่และเหนื่อยล้าจริงๆ
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาก าลังสวมเสื้อคลุมสีขาวอยู่
เขาถือดาบเขย่านภาที่เหมาะกับเขาเหมือนกับถุงมือ ในขณะที่
ก าลังจับอาวุธอันหนักอึ้งนั้น เขาก็ก าลังต่อสู้กับใครบางคน เมื่อ
เขามองเข้าไปใกล้ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของ
เขานั้นก็มีหน้าเหมือนกันทุกประการ

มันเป็นยูจงฮยอคอีกคน แต่ก าลังสวมชุดคลุมสีด าแทน
เขาไม่แน่ใจว่าท าไมเขาถึงมีความฝันแบบนี้
‘รอบที่ 1863’
บางทีมันอาจจะเป็นเพราะเขาได้เจอกับชายคนนั้น นั่นอาจจะ
เป็นเหตุผลว่าท าไมเขาถึงฝันถึงเรื่องแบบนี้
ยูจงฮยอคกัดฟันของเขา ช่องว่างที่เขารู้สึกระหว่างเขาและ
นักเขียนลับนั้นยิ่งใหญ่มากจนท าให้ช่วงเวลาที่พวกเขาปะทะ
กันยังฝังลึกอยู่ในใจของเขาแม้แต่ตอนนี้
โดยไม่สนใจความรู้สึกของเขาเลย ความทรงจ าซึมลึกเข้าสู่ตัว
เขาอย่างต่อเนื่อง เขาได้กลายเป็นยูจงฮยอคจากรอบที่ 1863
และก าลังเหวี่ยงดาบไปรอบๆ
「ฉันจะตาย」
「ฉันจะเสื่อมถอย」

ทุกครั้งที่ดาบปะทะกัน ยูจงฮยอคจะรู้สึกถึงความสิ้นหวังและ
ความโดดเดี่ยวจากรอบที่ 1863 น่าแปลก ทุกๆ สิ่งดูเป็น
ธรรมชาติมากส าหรับเขา
ราวกับว่าอารมณ์เหล่านั้นเป็นของเขามาโดยตลอดตั้งแต่เมื่อ
นานมาแล้ว
ฉึก!
ในที่สุด ดาบทั้งสองเล่มก็แทงเข้าไปในช่องท้องทั้งสองมิดด้าม
「เรื่องราวนี้จะจบลงที่นี่」
「ถึงกระนั้น ทุกๆ สิ่งก็จะเริ่มต้นจากจุดเริ่มต้นอีกครั้ง」
ยูจงฮยอคในชุดคลุมสีด ากระจัดกระจายออกไปก่อน และในไม่
ช้า แม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มกระจัดกระจายไปด้วย ความทรงจ า
เหือดหายไป และอารมณ์ที่เขาแทบจะไม่สามารถเข้าใจได้ก็เริ่ม
ทอดทิ้งเขาไป เขาเรียกพลังเฮือกสุดท้ายออกมาและมองไปข้าง
หลัง

สายตาของเขาพร่ามัว และเขาก็มองเห็นได้ไม่ชัดว่าเกิดอะไร
ขึ้น
อย่างไรก็ตาม มันก็ราวกับว่าเขาได้เห็นดวงดาวอันสว่างไสว
และบริสุทธิ์
「”ฉันเริ่มสงสัยเกี่ยวกับ ■■ ของโลก”」
「”ส าหรับการเสื่อมถอยครั้งต่อไป…”」
ดวงตาของยูจงฮยอคเปิดขึ้นพร้อมกับเสียงดัง ‘ปี๊ปปปป!’
เขาหอบหายใจอย่างหนักหน่วงและมองไปยังเพดานสีขาวของ
ห้องพยาบาล จากนั้นก็ได้ยินเสียงของใครบางคนดังออกมา
“ในที่สุดเจ้าชายนิทราของเราก็ตื่นขึ้นมาแล้ว”
เขาหันหน้าไปหาฮันซูยองและจางฮีวอนที่อยู่ด้านข้าง ฮันซูยอง
เคี้ยวอมยิ้มให้ละเอียดก่อนที่จะคายไม้ของมันออกมาและเริ่ม
ค ารามใส่เขา”ถึงเวลาที่จะบอกพวกเราแล้วว่าตอนนั้นมันเกิด
อะไรขึ้น ท่านสุดยอดผู้เสื่อมถอย”

(จบตอน)