มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 417 – นักเขียนลับ (3)

เสียงของฮันซูยองท ำให้ยูจงฮยอคเริ่มต้นเรื่องรำวของเขำ
อย่ำงไรก็ตำม เรื่องรำวของเขำก็ฟังดูไม่ต่อเนื่อง และเขำก็พูด
ซ ำอยู่หลำยรอบ เวลำสิบนำทีได้ผ่ำนไปเช่นนั น – ในที่สุดเธอก็
หยุดฟังอย่ำงเงียบๆ และพูดออกมำ
“โอเค พอก่อน ฉันคิดว่ำหัวนำยคงยังไม่เข้ำที่เท่ำไร ดังนั นฉัน
จะจัดระเบียบค ำพูดของนำยให้เอง นำยแค่บอกว่ำฉันพูดถูก
ไหมก็พอ”
ตำมปกติแล้ว กำรประกำศออกมำเช่นนี จำกฝั่งเดียวคงจะท ำให้
ยูจงฮยอคเกิดปฏิกิริยำอันรุนแรงขึ นมำ แต่ยูจงฮยอคก็เลือกที่
จะพยักหน้ำออกมำพร้อมกับสีหน้ำอันขุ่นมัว
ฮันซูยองเริ่มท ำหน้ำที่ของเธอในทันที่ “นำยไปช่วยคิมทกจำ
แต่จำกนั นก็มีอีกคนปรำกฏตัวขึ นก่อนและคว้ำร่ำงของเขำไป
และคนๆ นั นก็คือคนที่พวกเรำรู้จักกันในนำม ‘นักเขียนลับ’”

ยูจงฮยอคพยักหน้ำอีกครั ง
“อย่ำงไรก็ตำม ชำยคนนั นก็มีใบหน้ำเหมือนกันกับนำยและ
สวมชุดคลุมสีขำว”
“ใช่”
“มันมีโอกำสที่จะเป็นของปลอมไหม? ฉันหมำยถึง ชำยคนนั น
น่ำเชื่อถือไหม? มันเป็นไปได้ว่ำนักเขียนลับได้ปลอมแปลง
ตัวเองให้เหมือนกับนำย”
“ไม่ มันไม่ใช่ของปลอม”
“ท ำไม?”
“เขำใช้เรื่องรำวที่ฉันจำกกำรเสื่อมถอยรอบที่ 1863
ครอบครองอยู่”
“…”

ฮันซูยองคิดอย่ำงหนักและพยักหน้ำของเธอ ม่ำนตำของเธอ
ขยำยตัวขึ นเล็กน้อยในขณะที่เรื่องรำวของเธอเริ่มเล่ำเรื่องรำว
ของมัน
[เรื่องรำว ‘กำรท ำนำยลอกเลียนแบบ’ เริ่มเล่ำเรื่องรำวของ
มัน!]
อีกคนที่เหลือในวง จำงฮีวอน พยำยำมที่จะพูดบำงสิ่งออกมำ
ด้วยน ำเสียงที่ดูสับสน “พวกนำยสองคนก ำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ?
เธอก ำลังบอกว่ำนักเขียนลับมีหน้ำตำเหมือนจงฮยอคงั น
เหรอ?”
ฮันซูยองเหลือบมองเธอก่อนที่จะตอบพร้อมด้วยเสียงถอน
หำยใจ”พูดง่ำยๆ ก็คือมียูจงฮยอคสองคนในเส้นโลกนี ”
“…เป็นไปได้เหรอ?”
“มันไม่มีเหตุผลที่จะเป็นไปไม่ได้ ถ้ำยูจงฮยอคจำกอีกเส้นโลก
ข้ำมมำยังเส้นโลกนี ”
“มันท ำแบบนั นได้เหรอ?”

“อืม คิมทกจำได้เดินทำงไปอีกเส้นโลกด้วยวิธีที่คล้ำยกันหนิ?
ในตอนนี ปัญหำก็คือเขำทรงพลังแค่ไหนกันในเมื่อเขำสำมำรถ
ท ำแบบนี ได้…?”
แม้แต่กลุ่มดำวในระดับสูงสุดจำกเอเด็นและพำไพรัสก็ยังไม่
สำมำรถข้ำมไปอีกเส้นโลกได้ด้วยพลังของพวกเขำเอง อย่ำงไร
ก็ตำม นักเขียนลับผู้นี กลับทรงพลังพอที่จะจัดกำรกับควำม
เป็นไปได้ทั งหมดด้วยตัวเอง
ขำกรรไกรของจำงฮีวอนตกลงเล็กน้อยในขณะที่เธอพึมพ ำ
ออกมำ “เขำมำจำกเส้นโลกไหนกัน…”
“มันมีควำมเป็นไปได้ที่สูงสุดอยู่หนึ่งอัน เส้นโลกที่คิมทกจำไป
มำ เส้นโลกที่ 1863”
กำรเสื่อมถอยรอบที่ 1863 เส้นโลกสุดท้ำยส ำหรับยูจงฮยอคที่
ถูกเขียนไว้ในหนทำงเอำชีวิตรอด
ยูจงฮยอคมองไปยังฮันซูยองและถำมค ำถำมออกมำ “เธอรู้จัก
เส้นโลกนั นมำกแค่ไหน?”

“นิดหน่อย”
“ตอนท้ำยของโลกนั น ฉันแห่งรอบที่ 1863 ได้แยกออกเป็น
สองคนและต่อสู้กันเอง หนึ่งในนั นตำย และอีกคนก็เสื่อมถอย”
“ฉันรู้ ฉันเห็นมันในควำมฝันหลำยครั งแล้ว”
“…ควำมฝันของเธอ?”
รำวกับว่ำเธอป่วยและเบื่อหน่ำยกับเรื่องทั งหมดนี เธอโบกมือ
อย่ำงแรง”พวกเรำไม่มีเวลำมำลงรำยละเอียดกันแล้ว ไม่ว่ำ
ยังไง นำยคิดว่ำยูจงฮยอคในตอนนี คือนำยจำกกำรเสื่อมถอย
รอบที่ 1863 ใช่ไหม?”
ยูจงฮยอคพูดขึ นมำด้วยใบหน้ำที่เต็มไปด้วยควำมไม่พอใจ
“มันก็ยังไม่แน่นอน มันมีหลำยจุดที่ยังสรุปไม่ได้”
“เช่น?”
“ควำมแข็งแกร่งของนักเขียนลับเกินกว่ำตัวฉันจำกรอบที่
1863 ที่ฉันอ่ำนมำ”

“แล้วยังไง?”
“เรื่องนั น…” ยูจงฮยอคกัดริมฝีปำกของเขำอยู่ครู่หนึ่ง“…ฉันยัง
รู้สึกว่ำเขำปิดบังบำงสิ่งจำกฉัน อย่ำงเช่นเสื อคลุมสีขำวของ
เขำ”
“เสื อคลุมสีขำว?”
“อักขระของฉันคือกำรเสื่อมถอย ซึ่งจะไม่ส่งไอเท็มที่ฉัน
ครอบครองต่อไปเมื่อฉันเสื่อมถอย หมำยควำมว่ำมันไม่มี
เหตุผลที่ฉันจะสวมเสื อคลุมตัวนั น”
“บำงทีเขำอำจจะชอบสีขำว?”
“ฉันเกลียดสีขำว”
“เป็นไปได้ไหมว่ำรสนิยมของนำยอำจจะเปลี่ยนไป?”
“มันก็ตอบง่ำยๆ แบบนั นไม่ได้ เรื่องนี …”
“นำยก ำลังจะบอกว่ำมันเป็นปัญหำกับควำมรู้สึกของนำยงั น
เหรอ?”

ยูจงฮยอคพยักหน้ำ “มันรำวกับว่ำไอ้บ้ำนั่นก ำลังเยำะเย้ยฉัน”
“เยำะเย้ยนำย?”
“รำวกับว่ำเขำเจตนำสวมเสื อคลุมตัวนั น”
เขำนวดหน้ำผำกของเขำ และค ำพูดที่ถูกทิ งไว้โดยนักเขียนลับ
ก็ผุดขึ นมำในใจของเขำ
[…รอบที่สำม เจ้ำจ ำอะไรไม่…]
ควำมเงียบอันหนักอึ งกดทับลงมำบนห้อง
ฮันซูยองจมลงสู่ห้วงควำมคิดในขณะที่เธอลูบคำงของเธอ ส่วน
จำงฮีวอนนั นท ำได้เพียงแค่แตะริมฝีปำกของเธอโดยไม่เข้ำใจ
สิ่งที่เกิดขึ นได้อย่ำงเต็มที่
ครู่ต่อมำ ฮันซูยองก็พูดขึ นมำ “เอำล่ะ มำสรุปกันซะหน่อย พูด
โดยหลักกำรแล้ว นักเขียนลับจะต้องเป็นยูจงฮยอคจำกรอบที่
1863 แต่ควำมรู้สึกของนำยบอกว่ำเป็นอย่ำงอื่น ใช่ไหม?”
“…”

“ถ้ำอย่ำงนั นก็มำเริ่มด้วยสมมติฐำนข้อนี ก่อน ยูจงฮยอคจำก
รอบที่ 1863 ไม่ใช่นักเขียนลับ ซึ่งหมำยควำมว่ำนักเขียนลับ
ก ำลังโกหกนำย”
ดวงตำของยูจงฮยอคสั่นไหว “…มันเป็นแค่ควำมรู้สึกของฉัน
แต่เธอกลับเต็มใจที่จะเชื่องั นเหรอ?”
“มันไม่ใช่แค่ควำมรู้สึกหนิ? นำยน่ำจะรู้จักตัวเองดีที่สุด”
ฮันซูยองยิ มอย่ำงสดชื่น จำกนั นเขำก็พูดกับเธอด้วยกำร
แสดงออกที่เต็มไปด้วยควำมสงสัย “งั นบอกสมมติฐำนของเธอ
มำ”
“หืม? นำยหมำยควำมว่ำยังไง?”
“เธอสงสัยอยู่แล้วว่ำใครคือนักเขียนลับ ฉันพูดถูกไหม?”
ครำวนี มันเป็นดวงตำของฮันซูยองที่หรี่ลง “หืม นำยหัวไว
ขนำดนี ตั งแต่เมื่อไหร่?”
“…มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเชื่อในสิ่งที่ฉันพูด นั่นคือเหตุผล”

ในช่วงเวลำสั นๆ สำยตำของคนทั งคู่ได้ปะทะกันกลำงอำกำศ
และจำกกำรแลกเปลี่ยนนั น ทั งคู่ก็ตระหนักได้ว่ำภำพแบบไหน
ที่ลอยขึ นมำในหัวของอีกฝ่ำย
ไม่นำนมำนี พวกเขำได้พูดถึงตัวตนที่เป็นไปได้ของนักเขียนลับ
ย้อนกลับไปในตอนนั น ยูจงฮยอคได้ให้ควำมเห็นว่ำนักเขียนลับ
คือคิมทกจำจำกอนำคต ส่วนฮันซูยอง เธอ…”
“โอ้ย พวกนำยสองคนจะคุยกันไปอีกนำนแค่ไหน?! นักเขียน
ลับคนนี เป็นใครกัน??”
ค ำพูดเร่งเร้ำของจำงฮีวอนท ำให้ฮันซูยองเปิดปำกขึ นมำด้วย
ควำมระมัดระวัง”สิ่งที่ฉันก ำลังจะพูดเป็นแค่สมมติฐำน
เท่ำนั น”
“ฉันไม่สนหรอกว่ำมันจะเป็นอะไร ฉันแค่อยำกรู้!”
“ฉันสงสัยบำงสิ่งมำนำนแล้ว”
“สงสัยอะไร?”

“ถ้ำนิยำยหนทำงเอำชีวิตรอดไม่ได้กลำยเป็นควำมจริงล่ะ?”
“…หมำยควำมว่ำยังไง?”
“ถ้ำอย่ำงนั น ถ้ำมีที่ไหนสักแห่งในจักรวำล มีโลกแห่งหนทำง
เอำชีวิตรอดที่บริสุทธิ์ตำมควำมตั งใจ และไม่ได้รับผลกระทบ
จำกทั งฉันและคิมทกจำล่ะ?” ฮันซูยองอธิบำยต่อ”ในโลกนั น
มันไม่มีทั งฮันซูยองคอปอเรชั่นและบริษัทของคิมทกจำ มีแค่ไอ้
ทึ่มยูจงฮยอคที่ผ่ำนกำรเสื่อมถอยซ ำๆ ในขณะที่สูญเสียสหำย
ของเขำไปซ ำแล้วซ ำเล่ำ”
“…เดี๋ยว ยัยบ้ำ…”
“จะเป็นยังไงถ้ำยูจงฮยอคสำมำรถไปถึงบทสรุปได้ผ่ำนควำม
สูญเสียจ ำนวนนับไม่ถ้วน… จะเป็นอย่ำงไรถ้ำมียูจงฮยอคเวอร์
ชั่นที่ได้เห็นจุดจบของกำรถ่ำยทอดสดดวงดำวผ่ำนพลังของ
ตัวเองเพียงล ำพังอยู่ที่ไหนสักแห่งในจักรวำลนี ?”
ฮันซูยองรอจังหวะก่อนที่จะเบนสำยตำไปหำยูจงฮยอค

ในสำยตำที่สั่นคลอนอย่ำงรุนแรงของเธอ ภำพสะท้อนของเธอ
สำมำรถมองเห็นได้
“แล้วชำยคนนั นจะคิดยังไงเมื่อเขำได้เห็นรอบที่สำม
ในตอนนี ?”
*
นักเขียนลับ
กลุ่มดำวที่ไม่ปรำกฏอยู่ในหนทำงเอำชีวิตรอดต้นฉบับ ถึง
กระนั น สิ่งมีชีวิตผู้นี ก็ทรงพลังยิ่งกว่ำกลุ่มดำวไหนที่ผมเคยพบ
มำ
– นักเขียนลับ นำยคือคนที่รู้บทส่งท้ำยของนิยำยเรื่องนั นใช่
ไหม?
นั่นคือเหตุผลที่ผมตัดสินใจถำมค ำถำมนี ผมแน่ใจในกำรคำด
เดำตัวตนที่แท้จริงของนักเขียนลับถ้ำเขำให้ค ำตอบที่ถูกต้องแก่
ผม

ในที่สุดนักเขียนลับก็เปิดริมฝึปำกของเขำ [ข้ำขอปฏิเสธที่จะ
ตอบค ำถำมนั น]
“อะไร? ไม่ เดี๋ยวก่อน…”
– กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ ใช้สิทธิ์ในกำรปฏิเสธกับค ำถำมที่
สำม
บ้ำเอ้ย ผมลืมไปเลย ทั งสองฝ่ำยสำมำรถใช้สิทธิ์ในกำรปฏิเสธ
ได้หนึ่งครั งในระหว่ำงเกม
นักเขียนลับมองลงมำที่ผมด้วยดวงตำที่ไม่สำมำรถอ่ำนได้
ชั่วขณะหนึ่ง ผมได้เห็นประกำยแสงแห่งควำมเป็นไปได้โอบ
ล้อมร่ำงของเขำเอำไว้
[ข้ำเหนื่อยแล้ว พอก่อน กลับไปได้แล้ว]
“เดี๋ยวนะ! เกมยังไม่…”

ก่อนที่ผมจะทันได้พูดจบ ผมก็เต็มไปด้วยควำมรู้สึกของมิติที่
ซ้อนทับอยู่รอบๆ ตัวผม และในไม่ช้ำ ผมก็พบว่ำตัวเองมำยืน
อยู่นอกห้องแล้ว
ควำมรู้สึกเศร้ำๆ สำดซัดเข้ำมำในขณะที่ผมจ้องไปยังประตูที่
ปิดแน่น
– เกมสำมค ำถำมค ำตอบถูกระงับชั่วครำว
– คุณยังเหลือสิทธิ์อีกหนึ่งครั งในกำรถำมค ำถำม
โดยปกติแล้วเกมนี ไม่ใช่พิธีที่ฝ่ำยหนึ่งฝ่ำยใดสำมำรถถ่วง
ออกไปได้ อย่ำงไรก็ตำม นักเขียนลับผู้นี ก็สำมำรถท ำได้ ผมไม่
อำจคำดกำรณ์ได้เลยว่ำสถำนะของอีกฝ่ำยนั นจะต้องทรงพลัง
แค่ไหนเพื่อให้ท ำแบบนี ได้
ผมทุบประตูห้องโถงและตะโกนออกมำ “เปิดประตู! นี่ไม่ใช่
ข้อตกลงของพวกเรำ! ฉันต้องกำรกลับไปหำสหำยของฉัน!”

ในช่วงเวลำนั น สถำนะอันทรงพลังก็ได้เขย่ำประตู และร่ำง
อวตำรของผมก็ถูกเหวี่ยงออกไป ผมเซถอยไปและเตรียมพร้อม
ที่จะปลดปล่อยสถำนะของตนเอง
แต่ไม่น่ำเชื่อ มันเป็นยูจงฮยอคจิ๋วหมำยเลข 999 ที่ท ำให้ผมไม่
สำมำรถท ำเช่นนั นได้”มันจะดีกว่ำนะถ้ำนำยจะไม่ท ำแบบนั น”
ผมสัมผัสได้ถึงกระแสลำงไม่ดีเหนือประตูและรีบถอนสถำนะ
ของผมกลับมำ อันที่จริงยูจงฮยอคจิ๋วผู้นี นั นพูดถูก ร่ำงกำย
ของผมยังได้รับบำดเจ็บสำหัสอยู่ และอีกฝ่ำยก็แข็งแกร่งมำก
จนผมในตอนนี ไม่อำจประเมิณพลังที่แท้จริงของเขำได้เลย
“นำยยังมีโอกำสอีกครั งนะ คิมทกจำ”
“…แล้วจะเป็นเมื่อไหร่?”
ยูจงฮยอคจิ๋วมองมำที่ผมด้วยสำยตำที่เหมือนกับก ำลังมองไป
ยังคนโง่ ก่อนที่หนึ่งในนั นจะพูดขึ นมำ “ตำมเรำมำ พวกเรำจะ
กลับไปยังที่พักของนำย”

ผมรู้สึกสิ นหวังจำกกำรกลับมำที่ห้องทรงกลมอีกครั ง แต่
ในตอนนี ผมก็ไม่มีทำงเลือกนัก
ผมสัมผัสได้ถึงกำรแสดงตนของเทพเจ้ำภำยนอกหลำยครั งซึ่ง
ก ำลังมองมำทำงนี จำกทั่วทุกมุมของทำงเดิน โชคดีที่ผมเป็น
แขกของนักเขียนลับ
มันชัดเจนมำกว่ำจะเกิดอะไรขึ นถ้ำผมพยำยำมจะหลบหนีไป
และกลำยเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญขึ นมำ
อึก…
…ใช่ กำรไม่บุ่มบ่ำมคงจะดีที่สุด
นอกจำกนี มันยังไม่ใช่ว่ำผมจะเดินออกไปเฉยๆ จำก
สถำนกำรณ์ในตอนนี ได้
[‘ก ำแพงที่สี่’ ก ำลังสั่นสะเทือนอย่ำงแผ่วเบำ]
「(มันมีหลำยใบหน้ำที่ข้ำไม่ได้เห็นมำสักพักแล้ว)」

ผมรู้สึกตกใจเมื่อได้ยินเสียงอย่ำงฉับพลันดังมำจำกภำยใน มัน
ผ่ำนระดับกำรส่งข้อควำมของก ำแพงที่สี่มำ
เมื่อตัดสินใจวิธีกำรพูดแล้ว…
‘…ผู้กลืนกินควำมฝัน?’
「(ข้ำเอง)」
ตอนนี เมื่อมำคิดถึงมัน ผมก็มีเทพเจ้ำภำยนอกอยู่ภำยในตัวหนิ?
ผมลืมเรื่องนี ไปเลย ผมเริ่มคิดว่ำบำงทีผมอำจจะสำมำรถขอ
ควำมช่วยเหลือจำกเขำในสถำนกำรณ์ปัจจุบันได้
「(ดูเหมือนว่ำพวกเขำจะเป็นมิตรกับเจ้ำนะ)」
เป็นมิตร? นำยหมำยควำมว่ำยังไง?!
ผมมองไปยังเทพเจ้ำภำยนอกที่ก ำลังชูหนวดของพวกเขำขึ น
ด้วยท่ำทำงคุกคำมมำหำผม ในขณะที่สำยตำของพวกเรำสบ
กัน ปลำยหนวดเส้นหนึ่งก็บำนสะพรั่งออกมำทันใดคล้ำยกับ
ดอกไม้ที่ดูน่ำกลัว

「(พวกเขำสงสัยเกี่ยวกับตัวเจ้ำ ตอนนี มันเป็นเหตุกำรณ์ที่
ค่อนข้ำงแปลกประหลำดส ำหรับเทพเจ้ำภำยนอก)」
ผมมองไปยังตำของดอกไม้ที่ก ำลังโอนเอนมำทำงนี
‘…ท ำใจยำกจริงๆ ที่จะเป็นเพื่อนกับคนพวกนี ’
「(ยำก? ท ำไม?)」
‘นำยคงจะรู้ว่ำท ำไมหลังจำกได้อ่ำนนู้นนี่นั่นในห้องสมุด’
ผมเดินผ่ำนเทพเจ้ำภำยนอกที่เปล่งแสงขุ่นมัว และเริ่มนึกถึง
ช่วงสุดท้ำยของหนทำงเอำชีวิตรอด
「(ศึกสุดท้ำยแห่งกำรถ่ำยทอดสดดวงดำวเกี่ยวพันกับเทพ
เจ้ำภำยนอก)」
ในเนื อเรื่องต้นฉบับ ยูจงฮยอคได้สูญเสียทุกสิ่งที่เหลืออยู่ไป
อวตำรทุกคนที่ช่วยเหลือเขำได้ตำยไปในสงครำมนั น พวกเขำ
ตำยเพรำะเหล่ำสัตว์ประหลำดแห่งควำมโกลำหลซึ่งน ำมำซึ่ง
กำรท ำลำยล้ำงโลก

แต่แล้ว ผู้กลืนกินควำมฝันก็พูดอะไรบำงอย่ำงที่ไม่คำดคิด
ส ำหรับผม 「(เจ้ำรู้ไหมว่ำท ำไมเทพเจ้ำภำยนอกถึงกลำยเป็น
หำยนะ?)」
‘เรื่องนั น…’
ผมไตร่ตรองอย่ำงจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง และตกลงสู่ห้วงควำมคิด
แปลกๆ ที่อธิบำยไม่ได้
แน่นอนมันเป็นเรื่องแปลก แม้แต่นิยำยที่เต็มไปด้วยค ำอธิบำย
อย่ำงละเอียดอย่ำงหนทำงเอำชีวิตรอดก็ไม่ได้กล่ำวถึงต้น
ก ำเนิดของเทพเจ้ำภำยนอก
ในขณะนั นเองมันก็มีทฤษฎีบำงอย่ำงปรำกฏขึ นในหัวของผม
ตัวตนที่แท้จริงของนักเขียนลับและต้นก ำเนิดของเทพเจ้ำ
ภำยนอก มันจะมีกำรเชื่อมต่อระหว่ำงทั งสองสิ่งนี ไหม?
ก่อนที่ผมจะทันได้โยนค ำถำมเกี่ยวกับทฤษฎีนั นออกไป มันก็มี
บำงคนได้ชวนผมคุยก่อน

“ฉันได้ยินมำว่ำนำยชอบอ่ำนนิยำย”
มันคือยูจงฮยอคจิ๋วหมำยเลข 999
ผมพยักหน้ำ “ใช่ มีอะไรเหรอ?”
“ถ้ำนำยต้องกำร ฉันสำมำรถเล่ำเรื่องสั นให้นำยฟังได้”
“เรื่อง?”
จำกนั นทั งยูจงฮยอคจิ๋วหมำยเลข 666, 777 และ 888 ต่ำงก็
มองมำยังหมำยเลข 999 ด้วยสีหน้ำงงงัน มันดูเหมือนว่ำนี่จะ
ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแผนเลย
ไม่แม้แต่จะรอค ำตอบของผม ยูจงฮยอคจิ๋วหมำยเลข 999 เริ่ม
เล่ำเรื่องรำวของเขำ”มันมีหมำป่ำตัวหนึ่งที่ต่อสู้อย่ำงเดียวดำย
มำนำนแสนนำน เขำมีเป้ำหมำยที่เขำไล่ตำม และมันมีค ำถำม
หนึ่งที่เขำอยำกจะถำม ส ำหรับค ำตอบของค ำถำมนั น เขำยังคง
สู้ต่อไป”
“มันเป็นกำรเปรียบเทียบงั นเหรอ?”

“หมำป่ำยังคงต่อสู้ต่อไป หลำยร้อยปี หลำยพันปี และอำจจะ
เป็นหมื่นปี”
ผมอยำกจะบอกว่ำหมำป่ำคงไม่มีชีวิตอยู่ได้นำนขนำดนั น แต่
เรื่องรำวก็ยังคงด ำเนินต่อไป
“ในที่สุดหมำป่ำก็มำถึงจุดสิ นสุดของกำรต่อสู้และกลำยเป็น
รำชำหมำป่ำ และเขำก็หำค ำตอบในรูปแบบของเขำ เขำต้อง
จ่ำยรำคำให้กับควำมสูญเสียทั งหมด แต่ในท้ำยที่สุด เขำก็
ยอมรับค ำตอบนั น เพรำะมันเป็นค ำตอบที่ดีที่สุดที่โลกสำมำรถ
มอบให้กับเขำได้ เมื่อได้รับค ำตอบนั นแล้ว รำชำก็เริ่มพเนจรไป
ทั่วโลก”
นี่เป็นเรื่องที่ค่อนข้ำงคลุมเครือ แต่…
“แต่แล้ว วันหนึ่ง รำชำก็ได้รู้ว่ำมีหมำป่ำอีกตัวอยู่ที่ไหนสัก
แห่ง”
…แม้กระนั น เรื่องรำวนี ก็ฟังดูคุ้นหูอย่ำงไม่ต้องสงสัยเช่นกัน

“ตรงนั น เขำพบหมำป่ำที่เหมือนกับตัวเอง หมำป่ำตัวนั นมี
เป้ำหมำยเดียวกับเขำ และมีชีวิตอยู่เพื่อจุดประสงค์เดียวกับ
เขำ”
ผมฟังเรื่องรำวต่อไปเรื่อยๆ
“แต่มันก็มีบำงสิ่งที่แตกต่ำงออกไป หมำป่ำตัวนั นไม่ได้สูญเสีย
อะไรเลย”
ตอนนี ชำยคนนี ก ำลังเล่ำเรื่องที่นักเขียนลับไม่ต้องกำรบอกให้
ผมฟัง
“กำรค้นหำเหยื่อของเขำ ปกป้องสิ่งที่เขำหวงแหน เข้ำใกล้
เป้ำหมำยที่เขำโหยหำ – หมำป่ำตัวนี ประสบควำมส ำเร็จทุก
อย่ำงด้วยควำมเจ็บปวดที่น้อยที่สุด โดยไม่สูญเสียสิ่งใดใน
ระหว่ำงนั นเลย รำชำเฝ้ำดูปรำกฏกำรณ์นี และคิดกับตัวเองใน
ทันใด”
ผมรู้สึกหนำวเหน็บขึ นมำอย่ำงช้ำๆ

“ถ้ำเรื่องนี จบลงเหมือนกัน แล้วเป้ำหมำยชีวิตของฉันที่มีอยู่มำ
จนถึงตอนนี คืออะไร?”
ยูจงฮยอคถำมผมตรงๆ
“คิมทกจำ นำยเคยคิดเกี่ยวกับชีวิตแบบนั นมำก่อนไหม?”
(จบตอน)