มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 438 – อวตารของคิมทกจา (1)

พลังแห่งความโกลาหลที่ก าลังเดือดพล่านพุ่งไปยังเส้นเลือดทั่ว
ร่างกายของผม เรื่องราวเริ่มต่อต้านการบุกรุกของพลังนี้ไปที
ละอัน
[เรื่องราว ‘ผู้ต่อต้านปาฏิหาริย์’ ก าลังขัดขืน]
[เรื่องราว ‘ผู้สังหารเทพเจ้าภายนอก’ ก าลังต่อต้านการ
เปลี่ยนแปลงของคุณ]
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ก าลังปกป้องคุณ!]
ผมแทบจะคงสติไว้ไม่อยู่และเดินโซเซไปหาคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์
「…」
ผมคิดว่าผมได้ยินเสียงที่มาจากที่ไหนสักแห่ง ซึ่งอาจเป็น
ผลข้างเคียงจากการกลายร่างสู่เทพเจ้าภายนอก ผมคิดว่าสติ

ของผมก าลังจะแตกสลายจนไปเปิดใช้งานมุมมองนักอ่านพระ
เจ้าโดยอัตโนมัติ
อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่แค่คนเดียวเท่านั้น ราวกับว่าผมได้เห็น
ความคิดของหลายๆ คน เสียงต่างๆ ดังขึ้นในหัวผมในเวลา
เดียวกัน
「…ฉันรู้อยู่แล้ว」
นั่นคือยูจงฮยอค
「มันชัดเจนตั้งแต่แรกแล้วหนิ ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นเช่นนั้น
อยู่แล้ว」
ลีจีฮเย
「ถ้าเขาไม่บอกพวกเราล่วงหน้า งั้นเขาก็คงจะมีเหตุผลอยู่
」
ชินยูซอง

「ฉัน ฉันก็สงสัยเหมือนกันนะ! พ-พี่ทกจา! พี่ทกจา!!」
ลีกิลยัง
「…ทกจา?」
จางฮีวอน
ส าหรับเหล่าคนที่เข้าใจมันอยู่แล้วโดยไม่ต้องบอก – ผมจะพูด
อะไรกับพวกเขาได้บ้าง?
「เขาคือซุนหงอคงที่ทรงพลังจริงๆ… หรือว่าเขาจะเป็น?」
…นั่นคือลีฮุนซึง
สุดท้ายผมก็ยิ้มออกมาเบาๆ
ใช่ บางทีมันอาจจะเป็นการดีที่สุดที่เขาไม่รู้
ผมสัมผัสได้ว่าความทรงจ าของผมเริ่มพังทลายลงไป เมื่อการ
กลายร่างสู่เทพเจ้าภายนอกจบลง ความทรงจ าทั้งหมดของผม
ก็ควรจะกระจัดกระจายออกไปเหมือนฝุ่นผงของจักรวาล

「คิม ทก จา กลัว」
ก าแพงที่สี่อาจจะรู้อยู่แล้ว – การพูดคุยของผมคงไม่มีอะไรมาก
ไปกว่าคนขี้ขลาดที่แสร้งท าเป็นเข้มแข็ง
「หลังจากสูญเสียความทรงจ าทั้งหมดของฉันไป ฉันก็จะ
ยังคงเป็นฉันงั้นเหรอ?」
ผมตายไปหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยสูญเสียความทรงจ า
ทั้งหมดไป จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมจดจ าทุกๆ อย่างได้นับจากนี้
ไป?
[สิ่งที่ท าให้เขากลัวไม่ใช่ความตาย]
แม้ว่าผมจะได้อ่านพวกมันทั้งหมดอีก ผมจะสามารถเรียก
อารมณ์ที่ผมรู้สึกในตอนนั้นกลับคืนมาได้ไหม?
[เรื่องราว ‘สหายร่วมเป็นร่วมตาย’ ก าลังมองมาที่คุณ]
[เรื่องราว ‘ผู้ล่าราชาแห่งภัยพิบัติ’ ก าลังมองมาที่คุณ]
[เรื่องราว ‘ผู้กอบกู้แห่งยักษา’ ก าลังมองมาที่คุณ]

ผมจะสามารถรู้สึกถึงอารมณ์เดียวกันที่ผมรู้สึกในช่วงเวลาที่
ได้รับเรื่องราวอันล้ าค่าเหล่านี้มาไหม?
「และในที่สุด คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ก าลังรอคิมทกจาอยู่ตรงหน้า
ของเขา」
บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกฉบับใหม่
หนังสือเล่นนั้นคือมหาเรื่องราว ในทันทีที่ผมคว้ามันไว้ มหา
เรื่องราวนี้ก็จะกลายเป็นของบริษัทของคิมทกจา รวมทั้งเหล่า
เทพเจ้าภายนอก
「คิมทกจาเอื้อมมือออกไปหาคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์」
ด้วยสิ่งนี้ พวกเราจะท าให้บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกเสร็จ
สมบูรณ์
เปรี้ยง…
ในช่วงเวลานั้นเอง เรื่องแปลกๆ ก็เกิดขึ้น

[เนื่องจากเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดในสถานการณ์ การกลายร่างสู่
เทพเจ้าภายนอกของคุณชะลอตัวลง]
…ชะลอตัวลง?
ประกายแสงที่ระเบิดออกมารอบๆ ตัวผมรุนแรงขึ้นในขณะที่
เสียงค ารามของกลุ่มดาวขยับออกไปไกลขึ้น กระแสมิติเวลาถูก
บิดเบือนอย่างแปลกประหลาด ความเป็นไปได้ทรงพลังมากจน
ท าให้ผมรู้สึกหนาวสั่นและแผ่นหลังเปียกโชกมารวมตัวกัน มัน
ราวกับว่าทั่วทั้งการถ่ายทอดสดดวงดาวก าลังบิดตัวไปมา
มันมีคนก าลังบุกรุกเข้ามายังสถานการณ์โดยการฝ่ามิติที่บิด
เบี้ยวเข้ามา
[มหาโดเกบิ ‘ฮอจู’ จุติลงมายังสถานการณ์!]
[มหาโดเกบิ ‘ฮอเช’ จุติลงมายังสถานการณ์!]
[มหาโดเกบิ ‘ฮาลอง’ จุติลงมายังสถานการณ์!]
[มหาโดเกบิ ‘ฮารัม’ จุติลงมายังสถานการณ์!]

[มหาโดเกบิ ‘เฮโซ’ จุติลงมายังสถานการณ์!]
มหาโดเกบิหลายคนก าลังจุติลงมาตรงหน้าของผม
เปรี้ยง!
ราวกับว่ามันกลายเป็นหิน มือของผมที่ก าลังเอื้อมไปหาคัมภีร์
ศักดิ์สิทธิ์แข็งค้างไป
สิ่งนี้ไม่ควรเกิดขึ้น
[เจ้าไม่อาจเอาเรื่องราวนี้ไปได้]
โดเกบิไม่อาจแทรกแซงสถานการณ์หลักได้
ไม่ อันที่จริงมีบางคนพยายามที่จะต่อสู้กับพวกเราอย่างอ้อมๆ
แต่มันก็ไม่เคยมีกรณีที่มหาโดเกบิท าอย่างนั้นเป็นการส่วนตัว
อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้แน่นอนเสมอไป
[การถ่ายทอดสดดวงดาวก าลังสั่นไหวอย่างรุนแรง!]
มหาโดเกบิเองก็เป็นส่วนหนึ่งของการถ่ายทอดสดดวงดาว

แม้ว่าพวกเขาจะได้รับมอบหมายให้ควบคุมระบบ แต่พวกเขาก็
ไม่ได้รับการยกเว้นจากผลที่ตามมาจากการใช้ความเป็นไปได้
ในทางที่ผิด
บางทีนั่นอาจจะเป็นเหตุผลว่าท าไมประกายแสงอันทรงพลังถึง
เต้นระบ าอยู่รอบๆ ร่างของมหาโดเกบิอย่างบ้าคลั่ง
[เหล่าผู้ที่ถูกลืมจะต้องถูกลืมต่อไป]
ผมคิดว่าผมเข้าใจขึ้นมาหน่อยแล้วว่าท าไมพวกเขาจึงยินดีที่จะ
ท าขนาดนี้ หากผมได้คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ไปและได้รับมหา
เรื่องราว…
[อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า]
[โอ้ โอ้ โอ้ โอ้ โอ้ โอ้…!]
งั้นเทพเจ้าภายนอกที่พวกเขากีดกันออกไปจากเรื่องราวก็จะถูก
รวมเข้าไว้ในมหาเรื่องราวอย่างเป็นทางการ

เทพเจ้าภายนอกเป็นสิ่งที่ไม่อาจควบคุมได้อย่างเต็มที่โดยระบบ
ที่พวกเขาครอบครอง ไม่ต้องพูดถึงระดับกลางไปจนถึงระดับ
ต่ า ถ้าเทพเจ้าภายนอกระดับสูงเข้าสู่สถานการณ์โดยไม่เลือก
การถ่ายทอดสดดวงดาวก็คงจะตกอยู่ในความโกลาหลโดยไม่
อาจควบคุมได้
ถึงกระนั้นผมก็ต้องท าภารกิจนี้ให้ส าเร็จ
[ยอมแพ้ซะ]
สถานะจากเหล่ามหาโดเกบิพันรัดร่างทั้งร่างของผมเอาไว้
เหมือนกับโซ่ และปลายนิ้วของผมที่ก าลังเอื้อมเข้าหาคัมภีร์
ศักดิ์สิทธิ์ก็หยุดนิ่งลงโดยห่างออกไปเพียงคืบเดียว อย่างไรก็
ตาม ผมก็ไม่ได้ลนลาน
ในขณะที่มหาโดเกบิปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับต่อต้านกับความ
เป็นไปได้ มันก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสิ่งมีชีวิตอีกสิ่งที่มีหน้าที่แก้ไข
สมดุลของความเป็นไปได้ที่บิดเบี้ยวก็จะปรากฏขึ้นในไม่ช้า
ฮูมมมมม!

พูดถึงเสือ เสือก็มา – น้ าวนปรากฏขึ้นตรงกลางท้องฟ้าใน
ทันใด มันคือหลุมยักษ์ และสิ่งมีชีวิตหนึ่งก็เผยตัวออกมาและ
มองลงมาที่ผมจากเหนือช่องที่เปิดออก
[น าคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์มา โอ้ อัครสาวกแห่ง■■]
มันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากราชาเวนนี่ที่ผมเคยพบ
เหล่ามหาโดเกบิค้นพบการปรากฏตัวของราชาเวนนี่และ
ค ารามออกมาด้วยความประหลาดใจ
[กล้าดียังไง…!]
[ปีศาจแห่งเส้นขอบฟ้า เจ้ากล้าปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง?]
[เจ้าไม่มีความเป็นไปได้ที่จะปรากฏตัวในสถานการณ์นี้]
ราชาเวนนี้มองกลับมาที่พวกเขา [มันก็เหมือนกับพวกเจ้าด้วย]
สถานะของมหาโดเกบิและราชาเวนนี่ปะทะกัน และร่างกายที่
ไม่อาจควบคุมได้เมื่อก่อนหน้านี้ของผมก็เป็นอิสระกลับคืนมา
และมือของผมก็ข้ามไปสู่ระยะห่างสุดท้าย

[การกลายร่างสู่เทพเจ้าภายนอกกลับมาเป็นเหมือนเดิม]
ราชาเวนนี่ยิ้มออกมา
[โอ้ การถ่ายทอดสดดวงดาวที่รัก โลกที่พวกเจ้าลบไปจะ
เพิ่มขึ้นอีกครั้ง]
ในทันทีที่มือของผมสัมผัสกับคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ สติของผมก็จาง
หายไปภายในพายุสายฟ้าเจิดจ้า
ผมแทบจะไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้ไป
ผมมองไปข้างหลังและค่อยๆ หลับตาลง
「ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาไว้ใจก็คือ…」
*
แสงสว่างระเบิดออกมาและกระจัดกระจายอยู่ในท้องฟ้าอัน
ห่างไกล

แม้แต่นพดารา แม้แต่สถูป 28 ชั้น – พวกเขาต่างก็ไม่มี
ทางเลือกอื่นนอกจากต้องมองไปยังการระเบิดนั้น
[กลุ่มดาวจากเนบิวลาจักรพรรดิทั้งหมดตื่นตกใจ!]
ลีกิลยังบนอาชามังกรก าลังวุ่นอยู่กับการหลบการโจมตีจากนพ
ดารา แต่เขาก็ต้องบังคับม้าให้หยุดลง
“…ชินยูซอง?”
ชินยูซองได้สติกลับมาและลืมตาขึ้นบนอานม้า ในขณะที่เธอลืม
ตาขึ้น ดวงตาของเธอก็มองไปยังท้องฟ้าทิศตะวันตกที่ลีกิลยัง
ก าลังมองอยู่เหมือนกัน
หัวใจของเธอเต้นแรง
[บางอย่างแปลกไป รีบก าจัดพวกแมลงนั้นซะ และ…]
ลอร์ดแห่งนพดาราและกลุ่มดาวระดับยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิฟื้น
สติกลับคืนมาและรีบพุ่งเข้าใส่ชินยูซองและลีกิลยังอีกครั้ง

เด็กชายพูดขึ้นในขณะที่สายตาของเขายังจดจ้องไปยังท้องฟ้า
ทิศตะวันตก”ฉันจะเปิดทางให้เอง ดังนั้นไปต่อซะ”
มันไม่จ าเป็นต้องอธิบายให้พวกเขาฟัง เรื่องราวที่พวกเขา
ค้นหาอยู่ตรงนั้นแล้ว
“ไปช่วยพี่ทกจา!”
นั่นคือที่ๆ คิมทกจาอยู่
ชินยูซองสามารถสัมผัสถึงมันได้ บางทีอาจจะดียิ่งกว่าใคร
ในขณะที่ลีกิลยังกระโดดออกไปจากอาชามังกรและปลดปล่อย
สถานะออกมา ชินยูซองก็ควบม้าออกไป ม้าเปลี่ยนร่างกลับ
เป็นมังกรและบินไปข้างหน้าเหมือนกับสปีดโบ๊ทบนผืนน้ า กลิ่น
เรื่องราวที่ชวนคิดถึงฟุ้งมาจากระยะไกล
นั่นคือที่ๆ เธอเห็นแสงดาวจากผู้สนับสนุนของเธอที่ปกป้องเธอ
มานาน

มันเปล่งประกายสดใสเช่นนั้น แต่… ท าไมเธอถึงไม่มั่นใจกับมัน
เลย?
ค าถามจ านวนนับไม่ถ้วนโหมกระหน่ าออกมา
ท าไมคิมทกจาถึงอยู่ที่นี่?
ท าไมเขาไม่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขากับใคร?
ชินยูซองไม่อาจตอบค าถามใดๆ ได้เลย อย่างไรก็ตาม…
…เธอก็รู้สึกว่าหากคิมทกจาหายไปอีกครั้ง เธอจะไม่ได้เจอเขา
อีก
เปรี้ยง!
ล าแสงที่ถูกยิงออกมาจากนพดาราปะทะเข้ากับอาชามังกร ชิน
ยูซองกรีดร้องออกมาในขณะที่เธอพุ่งลงไปยังแม่น้ า
อย่างไรก็ตาม มันก็มีสิ่งมีชีวิตที่ดึงเธอขึ้นมาจากน้ า
[คิมทกจา คิมทกจา คิมทกจา คิมทกจา]

[พวกเรา พวกเรา พวกเรา พวกเรา พวกเรา]
มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? สัตว์ปีศาจที่ลอยมาก่อนหน้านี้
ได้มารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่และก าลังข้ามแม่น้ า
ถึงกระนั้น เธอก็ได้มาอยู่บนกลุ่มนั้น เหล่าสัตว์ปีศาจก าลังลอย
ไปเหมือนกับก้อนหินและสร้างเส้นทางไปข้างหน้า
[ช่วยเขา ช่วยเขา ช่วยเขา ช่วยเขา ช่วยเขา]
และในขณะที่ชินยูซองวิ่งไปบนกลุ่มสัตว์ปีศาจ เธอก็ตระหนัก
ได้ถึงมัน
「เหตุผลที่คุณลุงอยู่ที่นี่ก็เพราะสัตว์ปีศาจเหล่านี้」
ในช่วงเวลาที่เธอตระหนักถึงมัน บางสิ่งก็เอ่อล้นมาจากส่วนลึก
ภายในตัวเธอ
เธอเห็นเรื่องราวของคิมทกจากระจัดกระจายออกไปภายในแสง
สว่างอันเจิดจ้า

เธอไม่จ าเป็นต้องให้ใครมาอธิบายกับเธอก็รู้ว่าเขาตกอยู่ใน
อันตรายแค่ไหน
「ท าไมคุณลุงถึงได้ท าแบบนี้ตลอด…!」
อารมณ์แรกที่เธอรู้สึกคือไม่พอใจ
ท าไมคิมทกจาถึงไม่ขอความช่วยเหลือจากสหายของเขา
「มันจะต้องมีเหตุผลบางอย่างแน่ๆ」
เธอรู้ แต่…
「เขาอาจจะคิดว่านี่ดีที่สุดแล้ว」
ถึงกระนั้น มันก็มีบางสิ่งที่ยากจะยอมรับได้
มันเป็นเหมือนกันกับตอนปราสาททมิฬ และในโลกปีศาจ และ
แม้แต่ในช่วงสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจด้วย
สถานการณ์ที่ยืดยาวของพวกเธอเป็นแค่ประวัติการเสียสละ
ของคิมทกจา

「และนั่นเป็นเหตุผลว่าท าไมความไม่พอใจนี้ถึงไม่ได้ตรงไป
ยังคิมทกจา แต่เป็นตัวชินยูซองเอง」
เธอไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอวตารของคิมทกจา และนั่นคือเหตุผล
ว่าท าไมเธอถึงรู้สึกเศร้าเช่นนี้ ความเจ็บปวดที่เธอประสบอยู่
ในตอนนี้ไม่มีอะไรเลยเมื่อเทียบกับความตั้งใจของเขา
「แน่นอน คิมทกจาคงพูดอะไรอย่าง ‘ยูซอง ฟังนะ มันไม่มี
น้ าหนักส าหรับความโศกเศร้า’」
ชินยูซองไม่เห็นด้วยกับค าเหล่านี้
ความโศกเศร้านั้นมี ‘น้ าหนัก’ อย่างแน่นอน
ความสิ้นหวังของคนที่ก าลังเสี่ยงชีวิตของเขาเพื่อช่วยคนอื่น
และความโศกเศร้าของอีกคนที่มาจากความไร้พลังในขณะที่
ต้องเฝ้าดูความส าเร็จที่เกิดขึ้นคงจะมีน้ าหนักไม่เท่ากัน
ในท้ายที่สุด ส าหรับมนุษย์ทุกคน สิ่งที่มีค่าที่สุดก็คือตัวเอง
และคิมทกจาก็เสี่ยงชีวิตมาตลอด

ในเวลาที่น้ าของแม่น้ าระเบิดออกตรงหน้าของเธออย่าง
ฉับพลัน กลุ่มดาวจากจักรพรรดิก็พากันกระอักเลือดออกมาใน
ขณะที่พวกเขากระเด็นออกไป
[มา เจ้าพวกที่สูญหายไปจากเรื่องราว!]
พร้อมกับเสียงดังก้อง โลกทั้งใบเริ่มเปลี่ยนไป
หลุมยักษ์หลายอันปรากฏขึ้นในส่วนต่างๆ ของท้องฟ้า และ
สิ่งมีชีวิตที่ครอบครองสถานะอันน่าเหลือเชื่อก็เริ่มข้ามมา
พวกเขาไม่ใช่เทพเจ้าภายนอกอีกต่อไป
[■?■?■■ ก าลังมีส่วนร่วมในบทบาท ‘ตัวประกอบ’!]
[■■?■ ก าลังมีส่วนร่วมในบทบาท ‘ตัวประกอบ’!]
พวกเขาคือสัตว์ปีศาจจากบันทึกการเดินทางสู่ตะวันออก
(นี่คือสงครามสุดท้ายเพื่อตัดสินเจ้าของคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์)

(ฝูงสัตว์ปีศาจกรูกันเข้ามาเพื่อสัมผัสกับหน้าสุดท้ายของ
เรื่องราวแสนยาวนานอันนี้)
ปรากฏการณ์ที่คล้ายกับโลกก าลังจะพบกับการท าลายล้างได้
ปรากฏขึ้น
และ ณ ใจกลางของปรากฏการณ์นั้น คิมทกจาก็ก าลังเดินอยู่
ท่ามกลางเหล่าตัวปีศาจด้วยดวงตาอันว่างเปล่า
ชินยูซองอาจจะเข้าใจผิดที่เธอคิดว่าเขาดูเหมือนจะไม่ใช่คิมทก
จา แต่เป็นสัตว์ปีศาจ?
‘ฉันต้องหยุดเขา’
ด้านบนของเส้นทางของเหล่าสัตว์ปีศาจ ชินยูซองมองลงไปยัง
มือเล็กๆ ของเธอ มันเป็นมือที่เธอเชื่อว่าจะสามารถบรรลุสิ่งที่
ไกลเกินกว่าผู้ใหญ่คนไหนจะท าได้ และมันก็เคยท ามาหลาย
ครั้งแล้ว อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยในเวลานี้…
…เธอก็รู้สึกว่ามันไม่มีอะไรนอกจากมือเล็กๆ ของเด็ก

[■■■■■■■■■■■■…!!]
ท้องฟ้าแยกออก และพื้นดินก็ยุบตัวลง น่านน้ าแม่น้ าถงเทียน
พลิกคว่ า และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่บนนั้นก็ตายลงในขณะที่
เลือดและเรื่องราวลอยไปทั่ว
[ผู้ตัดสิน ‘ผู้สืบทอดของศากยมุนี’ ก าลังมองมาที่คุณ]
ในตอนนั้นเอง เธอก็รู้สึกถึงสายตาของใครบางคนและได้ยิน
เสียงของคนผู้นั้น
[ยูซอง มันมีแค่เธอที่ท าได้]
มันเป็นเสียงที่เธอรู้จักดี
“พี่ซานอา??”
[ในอัตรานี้ คิมทกจาจะไม่สามารถกลับมาได้อีก มีแค่เธอ
เท่านั้นที่ป้องกันเรื่องนั้นได้]

มันไม่มีเวลาพอจะมาถามว่าเรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้ยังไง ดังนั้น
ชินยูซองจึงถามค าถามที่จ าเป็นออกไปก่อน “ฉันต้องท า
อะไร?”
ยูซานไม่ตอบค าถามของเธอในทันที่ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เธอพูด
ก็เหมือนกับพระพุทธองค์ก าลังเทศน์อยู่
[อย่าลืมบทบาทของเธอ]
ชินซูยองมองไปยังท้องฟ้าเพียงชั่วขณะด้วยความงุนงง ก่อนที่
สายตาของเธอจะเบนไปหาคิมทกจา รัดเกล้าสีทองเปล่งแสง
เบาๆ บนหัวของซุนหงอคง
เธอมองลงไปยังหมัดของเธออีกครั้ง มันก็ยังคงเป็นของเด็กน้อย
อยู่ดี แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็เป็นก าปั้นของถังซัมจั๋งด้วย
“…ฉันจะท ามันได้จริงๆ เหรอ?”
เสียงของเธอสั่น
ร่างของคิมทกจาเดินโซเซไปในระยะไกล

[เรื่องราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ยังคงเล่าเรื่องราวของ
มัน]
ในที่สุด น้ าตาที่เธอกลั้นไว้ก็ไหลออกมา “แต่ นั่นจะเป็นสิ่งที่
คุณลุงต้องการรึเปล่า?”
และส าหรับเด็กเช่นนี้ ยูซานอาก็พูดขึ้นมา
[เขาอยู่คนเดียวมานานแสนนาน]
คิมทกจา
[ส าหรับคนแบบนั้น การบอกเขาว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวสอง
สามครั้งคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ในทันที]
ชินยูซองคืออวตารของคิมทกจา
[เธอต้องบอกเขา อยู่ข้างเขา และยืนยันกับเขาอีกครั้งเสมอ]
ในขณะที่เธอร้องไห้ออกมา ชินยูซองก็ก้าวออกไปข้างหน้า
[จนกว่าเขาจะรู้ตัวว่าเขาไม่ได้อยู่เพียงล าพังอีกต่อไปแล้ว]

เธอรวบรวมสถานะทั้งหมดของเธอและเริ่มวิ่งออกไป
เหมือนกับที่คิมทกจาใช้วิถีแห่งสายลม เธอเองก็ใช้ทุกๆ สิ่งที่
เธอมีและวิ่งไปบนผืนน้ า
ในขณะที่เหยียบลงไปบนผืนน้ าที่ก าลังจมลงไปทีละนิด ชินยู
ซองก็ตะโกนออกไปด้วยเสียงอันดังจนราวกับจะฉีกเส้นเสียง
ของเธอ
“คุณลุง!!”
คิมทกจาไม่ได้ฟังอยู่ ท่ามกลางการต่อสู้นองเลือดระหว่างสัตว์
ปีศาจและกลุ่มดาว เขาก าลังมองกลับมาที่เธอด้วยดวงตาอัน
ว่างเปล่าในขณะที่เขาแปลงสภาพเป็นสัตว์ปีศาจอีกตัวอย่าง
ช้าๆ
ร่างกายของเขาก าลังเปลี่ยนไป คิมทกจาก าลังกระจัดกระจาย
ออกไป
“อย่าไป! ได้โปรด! โปรดอย่าไป!”

เธอมองดูผู้สนับสนุนของเธอที่หายไปต่อหน้าต่อตาของเธอ
อย่างช้าๆ และตะโกนออกมาด้วยเสียงที่ดังยิ่งขึ้น มันฟังดูไม่
เป็นค า แต่เป็นเสียงกรีดร้องแทน สิ่งเหล่านี้ไม่อาจสื่อสารได้
ด้วยค าพูดเพียงอย่างเดียว
[เรื่องราวใหม่ก าลังงอกเงยอยู่ภายในตัวคุณ!]
ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถใช้วิธีการพิเศษเพื่อสื่อสารได้ และนั่นคือ
เหตุผลที่เรื่องราวมีตัวตนอยู่ ค าที่ไม่อาจถ่ายทอดได้จะ
กลายเป็นเรื่องราวในที่สุด
ตัวอักษรสีทองของพระสูตรกลายเป็นเรื่องราว และพวกมันก็
เริ่มเปล่งแสงเจิดจ้าออกมา
「หนูจะไม่ยอมแพ้ เหมือนอย่างที่คุณลุงช่วยหนูไว้เสมอ คุณ
ลุง หนู…!」
ในขณะอุกกาบาตร่วงหล่นลงมารอบๆ ตัวเธอ ชินยูซองก็มอง
ตรงไปยัง ‘ดวงดาว’ ของเธอ และบอกเล่าเรื่องราวของเธอ

หนูจะช่วยคุณลุงให้ได้เหมือนกัน_]
(จบตอน)