มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 439 – อวตารของคิมทกจา (2)

เสียงระเบิดดังสนั่นออกมาจากกลางสนามรบ บรรยากาศ
โดยรอบก าลังเปลี่ยนแปลงไป
ริ้วขบวนสัตว์ปีศาจที่ก าลังพุ่งเข้าหากลุ่มดาวของจักรพรรดิ
เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ดวงตาของเฟยหูกวาดมองริ้วขบวนก่อนที่จะเบนกลับไปหา
ศัตรูที่ขวางเส้นทางของเขาเอาไว้“…เธอแข็งแกร่งจริงๆ มันมี
อวตารแบบเธอในเกาหลีอีกไหม?”
ร่างทั้งร่างของจางฮีวอนเต็มไปด้วยบาดแผล อย่างไรก็ตาม
สถานะของเธอก็ยังไม่ได้รับผลกระทบ ในขณะที่เจตจ านงแห่ง
การต่อสู้ของเธอนั้นลุกโชติช่วงอยู่
เขามองไปยังหน้าอกและเอวที่ถูกฟันของเขา บาดแผลเหล่านี้
มาจากดาบเหล็กของเธอ

เขาไม่ได้ต่อสู้เพียงล าพัง ในตอนนี้ ทั้งเอ้อหลางเสินและนาจา
ต่างก็ก าลังช่วยเขาอยู่ นอกจากนี้เขายังได้รับการสนับสนุนมา
จากเนบิวลาของเขาด้วย ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่อาจเอาชนะ
อวตารเพียงคนเดียวจากอีกห้องเรื่องราวที่เข้าสู่สถานการณ์ใน
ฐานะราชาปีศาจวัวเท่านั้นได้
“หยุดพล่ามได้แล้ว เข้ามา”
เฟยหูจ้องมองเข้าไปยังดวงตาอันเปล่งประกายของจางฮีวอน
และส่ายหัวของเขาอย่างช้าๆ”ความจริงที่พวกเราต้องต่อสู้
อย่างสาหัสขนาดนี้กับฝ่ายตรงข้ามแค่คนเดียวก็แสดงให้เห็นถึง
ความพ่ายแพ้ของพวกเราแล้ว”
ราวกับว่าเขาไม่สนใจที่จะต่อสู้กับเธออีก เขาเก็บอาวุธและมอง
ไปยังท้องฟ้าอันห่างไกล
“และที่ส าคัญกว่านั้น สมรภูมิที่แท้จริงดูเหมือนจะไม่ใช่ที่นี่”
เมื่อค าพูดเหล่านั้นจบลง เฟยหูก็เหวี่ยงตัวเองไปยังทิศทางของ
คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ พร้อมกับเอ้อหลางเสินและนาจา

จางฮีวอนไล่ตามพวกเขาไปอย่างเร่งรีบ แต่จากนั้น เรือ
ประจัญบานล าหนึ่งก็ถูกอัญเชิญลงมายังแม่น้ าและพาพวกเขา
จากไปอย่างรวดเร็ว
[เวลาเปิดใช้งาน ‘เวลาพิพากษา’ สิ้นสุดลงแล้ว]
…เกือบไปแล้วจริงๆ
หากการต่อสู้ยังด าเนินต่อไปอีกหน่อย เธอจะต้องแพ้แน่ๆ
ตามที่คาดไว้จากเฟยหู เขาไม่ใช่อวตารโดยตรงแห่งจักรพรรดิ
โดยไม่มีเหตุผล
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังสแกนศูนย์กลาง
ของสมรภูมิอย่างเป็นกังวล]
ปีกของทูตสวรรค์งอกเงยขึ้นมาจากไหล่ของจางฮีวอน เธอกึ่ง
วิ่งกึ่งบินไปบนแม่น้ า
“…เกิดอะไรขึ้นกัน?”

การต่อสู้กันหลายจุดบังเกิดขึ้นรอบตัวเธอ และเธอก็ไม่อาจบอก
ได้ว่าเธอควรไปที่ไหนก่อน
ลีจีฮเยก าลังต่อสู้กับกองเรือของจักรพรรดิ ยูจงฮยอคก าลังต่อสู้
กับกลุ่มดาวจากสถูป 28 ชั้น ลีกิลยังก าลังรับมือกับลอร์ดนพ
ดารา…
หลุมยักษ์หลายสิบอันปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า และเหล่าเทพเจ้า
ภายนอกที่ผ่านเข้ามาก็ได้กลายเป็นสัตว์ปีศาจและเข้าโรมรัน
กับกลุ่มดาว
และ ณ ใจกลางของทั้งหมดนั้น…
“ยูซอง!”
สาวน้อยเอื้อมมือออกไปหาดวงดาวดวงหนึ่ง
*
ชินยูซองมองไปยังกลุ่มดาวของจักรพรรดิที่ก าลังพุ่งเข้าใส่เธอ
[ลอร์ดสิบสองดาราแห่งจักรพรรดิก าลังจุติลงมา!]

[ราชามังกรสี่โพ้นทะเลแห่งจักรพรรดิก าลังจุติลงมา!]
(ศัตรูคู่อาฆาตของซุนหงอคงก าลังมารวมตัวกันทีละคน)
[มันยังไม่จบ!]
[มันไม่เป็นไร ตราบใดที่ถังซัมจั๋งยังไม่ได้แตะต้องคัมภีร์
ศักดิ์สิทธิ์!]
[แบ่งกองทัพ ด้านหนึ่งไปอัญเชิญคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ ส่วนอีกด้าน
ไปจัดการกับถังซัมจั๋งของพวกมัน!]
เธอจับแผงคอของมังกรคิเมร่าที่อยู่ในร่างของมังกรหยก
ในตอนนี้ก าลังโจมตีหลักของจักรพรรดิก าลังเล็งเป้ามาที่เธอ
ในขณะเดียวกัน คิมทกจาก็ยังอยู่ไกลจากเธอ
[ลอร์ดสิบสองดาราแห่งจักรพรรดิก าลังแผ่สถานะออกมา!]
ปัง!
แสงสว่างระเบิดออกมาตรงหน้าของเธอ

มังกรคิเมร่าปกป้องเธอโดยการโอบร่างของเธอเอาไว้ มัน
ป้องกันความร้อนทั้งหมดที่จะแทรกซึมเข้ามาหาเธอด้วยร่างทั้ง
ร่างของมัน การระเบิดครั้งที่สองและครั้งที่สามตามมาหลัง
จากนั้น และมังกรก็กรีดร้องออกมาเสียงดัง ชินยูซองกดฟัน
ของเธอและกระโจนขึ้นมาบนหลังมังกร
[พรแห่งผู้สนับสนุนของคุณส่งผลต่อคุณ]
[ความสามารถอันน่าทึ่งของคุณเบ่งบานออกมา!]
[คุณเข้าใจ ‘วิถีแห่งสายลม’ ด้วยตัวของคุณเอง!]
เธอไม่รู้ว่าสิ่งนี้เป็นไปได้อย่างไร แต่ถึงกระนั้น ชินยูซองก็วิ่งไป
บนผืนน้ า พรของวิถีแห่งสายลมระเบิดออกมาจากปลายเท้า
ของเธอ และระลอกคลื่นสีทองได้แผ่ไปทั่ว
「ชินยูซองวิ่งไปตามที่คิมทกจาวิ่ง」
นี่เป็นวิธีเดียวกันกับที่ผู้สนับสนุนของเธอใช้วิ่ง
ส่วนผสมของดาบและหอกพุ่งเข้าใส่เธอจากบริเวณโดยรอบ

สามอันจากทางซ้าย หนึ่งอันจากทางขวา
และอีกสองอันจากข้างล่าง
เธอหลบหลีกพวกมันทั้งหมดแบบฉิวเฉียด อย่างไรก็ตาม ยิ่ง
เธอหลบมากเท่าไร การโจมตีก็ยิ่งเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ คมดาบนับ
ร้อยพุ่งลงมาดุจพายุแสนอันตราย มันเป็นภาพที่คล้ายกับสัตว์
ประหลาดก าลังอ้าคมเขี้ยวเข้าใส่เธอ
เมื่อเธอพบว่าตัวเองอยู่ตรงหน้าสัตว์ประหลาดเช่นนี้ ชินยูซอง
ก็ดึงมีดสั้นออกมาจากกระเป๋าของเธอ
「ชินยูซองวิเคราะห์สถานการณ์เฉกเช่นเดียวกับยูจงฮยอค
」
มันมีบางอย่างที่เธอได้เรียนรู้มาจากยูจงฮยอคเมื่อไม่นานมานี้
[เรื่องราว ‘ศิษย์แห่งราชาสูงสุด’ เริ่มเล่าเรื่องราวของมัน]
「”ในอนาคต เธอจะกลายเป็นจ้าวแห่งสัตว์อสูร มอนสเตอร์
จ านวนนับไม่ถ้วนจะอยู่แทบเท้าเธอ และรับใช้เธอ”」

「”อย่างไรก็ตาม นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเป็นเพื่อนได้
กับมอนสเตอร์ทุกตัว”」
ในช่วงสามปีที่คิมทกจาหายไป ยูจงฮยอคได้สอนวิธีการล่า
ให้กับเธอ
วิธีเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ยักษ์ วิธีการล่ามอนสเตอร์ที่มี
เปลือกแข็ง และแม้แต่วิธีการสังหารมอนสเตอร์ที่ยากจะต่อสู้ใน
ระยะประชิด
「”ถ้าเธอต้องฆ่า งั้นก็อย่าลังเลและปลิดชีวิตของมัน”」
「”ถ้าไม่เช่นนั้น คนที่ตายก็จะเป็นเธอ”」
ช่วงเวลาที่เธอกลั้นหายใจ เธอก็เห็นช่องว่างระหว่างคมดาบ
มันเป็นตาพายุที่ก าลังโหมกระหน่ า
เธอปลดปล่อยสถานะทั้งหมดของเธอออกมาและเหวี่ยงมีดสั้น
ไปยังช่องว่างนั้น

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!
คลื่นสายลมกระจัดกระจายออกไป และคมดาบที่ก าลังพุ่งเข้า
หาเธอก็กระจัดกระจายออกไป
น่าเสียดาย เธอไม่อาจหลบมันได้ทั้งหมด สันดาบเล่มหนึ่งปัด
ผ่านร่างเล็กๆ ของเธอ มันมีเลือดไหลออกมาจากไหล่ของเธอ
「”ชินยูซองหมอบลงอย่างลีฮุนซึง”」
เธอหมอบลง และในขณะที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเศษซากเรือที่
ลอยอยู่ ใบหน้าของลีฮุนซึงก็โผล่ขึ้นมาในหัวของเธอ
「”นี่คือวิธีซ่อนตัว เข้าใจไหม? อย่าลืมที่จะจดจ าต าแหน่ง
ของจุดบอดทั้งหมดที่อยู่รอบๆ ตัวเธอ โอเคไหม?”」
ลีฮุนซึงขยับร่างที่ราวกับหมีของเขาและสมมติท่าคลานด้วย
รอยยิ้มบนใบหน้า และจากนั้น เสียงจางจางฮีวอนก็ดังขึ้นมา
อีก

「”มันเป็นไปได้ว่าเธอจะหาที่ซ่อนไม่ได้ถ้ามีศัตรูอยู่รอบๆ
มากเกินไป”」
「”อืม นั่นก็จริง”」
พลังแห่งราชามังกรสี่โพ้นทะเลก าลังควบคุมผืนน้ าอยู่
หอกอันแหลมคมที่สร้างขึ้นจากน้ าเล็งมาที่ร่างของชินยูซอง
และพุ่งเข้าใส่ เศษเรือระเบิดออกมาทีละอัน และมันก็ไม่มีที่ให้
เธอหลบได้อีก
「”เมื่อสิ่งนั้นเกิดขึ้น เธอควรใช้ศัตรูของเธอแทน แบบนี้”」
ฮันซูยองพูดในขณะที่เธอยกหัวของลีฮุนซึงที่ก าลังหมอบอยู่
ขึ้นมา จางฮีวอนก าลังจ้องมองมาที่เธอ ในขณะที่ลีฮุนซึงก าลัง
ร้องเสียงหลง
ชินยูซองนึกถึงความทรงจ าเหล่านี้และคว้าตัวอวตารคนหนึ่งที่
ก าลังโจมตีใส่เธอมาเป็นโล่
“อ-อะไรกัน… อ๊ากกก?!”

「”ชินยูซองกลายเป็นคนที่มีจิตใจเยือกเย็นเหมือนดั่งฮันซู
ยอง”」
เธอทิ้งร่างอวตารที่เต็มไปด้วยบาดแผลอันน่ากลัวและมุ่งหน้า
ต่อไป
[เธอเป็นเด็กที่ฉลาดดีจริงๆ]
[อย่าปล่อยให้เธอหนีไปได้!]
ระยะห่างระหว่างคิมทกจาหดสั้นลง
“คุณลุง!”
ร่างของคิมทกจาหยุดลงราวกับว่าเขาได้ยินเสียงเรียกของเธอ
ในขณะที่เธอมองเข้าไปยังดวงตาอันว่างเปล่าของเขา ชินยูซอง
ก็นึกถึงสิ่งที่ยูซานอาบอกกับเธอในอดีต
「”ฉันขอโทษนะที่โลกเป็นแบบนี้”」
เธอเห็นสหายของเธอมารวมตัวกันทีละคน

「”ฉันขอโทษนะที่ท าให้เธอต้องเจ็บปวดแบบนี้ ฉันขอโทษที่
เธอต้องพึ่งพาผู้หญิงที่ไร้พลังแบบพวกเรา ถึงกระนั้น ฉันก็
สัญญาว่าฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ พวกเราจะพยายามอย่างเต็มที่
เพื่อไม่ให้เธอต้องใช้สกิลพวกนั้น”」
ชินยูซองจดจ าค าเหล่านี้ได้
「”เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ลืมว่าตัวเองเป็นใคร”」
ฉั๊ว!
หอกยาวปัดผ่านแก้มของเธอ เธอสัมผัสจุดที่เลือดไหลลงมาโดย
ไม่รู้ตัว ไม่มีใครใกล้ๆ เพื่อช่วยเธอ ไม่ว่าจะเป็นแผ่นหลังของยู
จงฮยอคที่คอยปกป้องสหายของเขา หรือจะเป็นดาบของจางฮี
วอนที่เธอพึ่งพิงอยู่เสมอ
แขนอันยาวเหยียดในยามที่เธอไม่ทันได้ระวังคว้าเข้ามาที่ล าคอ
ของเธอ ลอร์ดสิบสองดาราแห่งจักรพรรดิก าลังขยับเข้ามาใกล้
ขึ้นเรื่อยๆ

[…ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเป็นเด็กจริงๆ]
[พวกมันปล่อยให้เด็กเล่นบทบาทที่ส าคัญอย่างนี้ได้ยังไง?]
สถานะของจักรพรรดิกดทับเข้าใส่ร่างทั้งร่างของเธอ
ในสถานการณ์ปกติอื่นๆ เธอคงจะไม่สามารถต่อสู้กับศัตรูพวก
นี้ได้ การวิ่งนี้เป็นเส้นทางที่ชัดเจนที่สุด และการขอความ
ช่วยเหลือจากสหายของเธอก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เธอสามารถท าได้
แต่ชินยูซองก็ไม่ได้พยายามวิ่งหนี
[เรื่องราวที่ควบแน่นท าให้เกิดเหตุการณ์ที่ผิดปกติ!]
เธอกะพริบตาอย่างช้าๆ และลืมตาขึ้น หัวใจที่เคยเต้นระรัว
ของเธอสงบลงในทันใด แสงสว่างเย็นยะเยือกเปล่งประกายขึ้น
ในดวงตาของเธอ
[แอตทริบิวต์ของอวตาร ‘ชินยูซอง’ ก าลังจะวิวัฒนาการ]
[คุณได้พบโอกาสที่จะพัฒนาแอตทริบิวต์ของคุณ!]
“ฉันไม่ใช่แค่เด็กน้อย”

[…เจ้าว่าอะไรนะ?]
ชินยูซองคว้าแขนซ้ายของลอร์ดดาราไว้ การคว้าจับอันทรง
พลังเล็ดลอดออกมาจากมือของเด็กน้อย ส่งผลให้แขนของกลุ่ม
ดาวสั่น
“ฉันชื่อชินยูซอง”
[คุณได้รับแอตทริบิวต์ระดับต านาน]
[คุณได้กลายเป็น ‘จ้าวแห่งสัตว์อสูร’]
“ชินยูซองจากบริษัทของคิมทกจา”
สถานะสีขาวราวกับหิมะวิ่งไปบนผิวน้ า ในขณะที่ลอร์ดดารา
กรีดร้องและถอยออกไป เด็กสาวที่สวมชุดคลุมสีขาวก็ปรากฏ
ขึ้นตรงหน้าดวงตาที่ก าลังตกตะลึงของพวกมัน
[สัมผัสราชาสัตว์อสูร]
มันเป็นสกิลป้องกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจ้าวแห่งสัตว์อสูรที่ชินยู
ซองจากรอบที่ 41 ใช้

น้ าในแม่น้ าโดยรอบไหลบ่า และสัตว์ปีศาจทุกตัว รวมทั้งสัตว์
ประหลาดที่จมอยู่ใต้น้ าก็กระโจนออกมา
โฮกกกก!
ราวกับว่าพวกมันต้องการแสดงความเคารพแด่ราชาของตน
[บ้าเอ้ย… ไอ้พวกมี้มันมาจากไหน…?!]
[โจมตี! ฆ่าพวกมันก่อน!]
กลุ่มดาวแห่งจักรพรรดิเริ่มสาดการโจมตีออกไป แต่ฝูงสัตว์อสูร
ที่เพิ่มขึ้นมาก็ก าลังปกป้องเธอเอาไว้
“มังกรคิเมร่า!”
โฮกกกก!
เมื่อได้รับผลจากแอตทริบิวต์ของเธอ ร่างของมังกรคิเมร่าก็
ขยายขนาดขึ้น สิ่งมีชีวิตนั้นแหวกว่ายอยู่ในสายน้ าราวกับ
มังกรและกลืนกินลอร์ดดาราในขณะที่กรีดร้องออกมาเสียงดัง

กลุ่มดาวทั้งหลายถูกฉีกเป็นชิ้นๆ โดยคมเขี้ยวอันแหลมคมของ
มัน
[ไอ้ตะกวดนี่…!]
ชินยูซองไม่สนใจกลุ่มดาวเหล่านั้นและวิ่งไปข้างหน้า
[โอ้ โอ้ โอ้ โอ้ โอ้ โอ้]
[ยูซอง ยูซอง ยูซอง ยูซอง ยูซอง]
เหล่าสัตว์ปีศาจเปิดทางให้กับเธอ
และในตอนนี้ ดวงดาวดวงนั้นก็อยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว
“คุณลุง!”
เธอตะโกนใส่คิมทกจา อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่แสดงอาการของ
การเคลื่อนไหวใดๆ ราวกับว่าเสียงของเธอส่งไปไม่ถึงเขา
ในตอนนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของราชาเวนนี่ดังก้อง
ออกมาในขณะที่มันต่อสู้กับเหล่ามหาโดเกบิ [มันสายไปแล้ว
เขาเป็นของนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่แล้ว]

ค าพูดเหล่านี้เป็นเหมือนตัวกระตุ้น สวรรค์เบื้องบนสั่นสะเทือน
อย่างทรงพลังในทันที่
ปัง!
หลุมยักษ์อันหนึ่งมีขนาดใหญ่จนอันอื่นไม่อาจเทียบได้ค่อยๆ
ปรากฏตัวขึ้น
สัตว์ปีศาจฝูงใหญ่บนผิวน้ าก้มหัวลงโดยพร้อมเพรียงกัน เส้น
ขนทั้งหมดบนชุดคลุมสีขาวแห่งสัมผัสราชาสัตว์อสูรของชินยู
ซองลุกชันขึ้นราวกับขนอันปุกปุย
เธอสามารถสัมผัสได้โดยไม่ต้องมีใครบอกเธอ สิ่งที่ก าลังจุติลง
มาในตอนนี้ มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหนือล้ ากว่ากลุ่มดาวทั้งหมด
ของเนบิวลาจักรพรรดิ
และคิมทกจาก็ถูกครอบครองโดยสิ่งมีชีวิตนั้นอยู่
“ฉันไม่ยอมให้ท าแบบนั้นหรอกน่า”
[ถังซัมจั๋งได้สวด ‘พระสูตร’]

ในขณะที่ชินยูซองได้เปิดใช้งานสกิล รัดเกล้าทองค าบนหัว
ของคิมทกจาก็เริ่มเปล่งแสงเจิดจ้าออกมา
[ไอเท็ม ‘รัดเกล้าทองค า’ ก าลังตอบสนอง]
รัดเกล้าทองค าคือสมบัติที่ใช้ควบคุมซุนหงอคง
ไม่ส าคัญว่ามันจะกลายเป็นสัตว์ปีศาจไปแล้วหรือไม่ ทุกๆ การ
เปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับซุนหงอคงจะหยุดลงเมื่อพระสูตรถูก
สวด
[โง่เง่านัก…!]
สถานะของราชาเวนนี่กดทับลงมายังร่างกายของชินยูซอง เธอ
ได้ลิ้มรสเลือดที่อยู่ในปากของเธอ เสื้อคลุมที่สร้างขึ้นจากสัมผัส
ราชาอสูรโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง เธอเดินโซเซในขณะที่เธอเดิน
เข้าหาคิมทกจา ใกล้ขึ้นไปอีกก้าว และอีกก้าว
เธอเห็นใบหน้าอันยุ่งเหยิง และแก้มอันผอมแห้งของเขา
ผู้สนับสนุนของเธอหลับตาอยู่เงียบๆ

“คุณลุง!”
[เรื่องราวใหญ่ก าลังเบ่งบานขึ้นภายในตัวคุณ]
เธอยังมีอีกหลายสิ่งที่จะบอกเขา
เธอต้องบอกเขาเกี่ยวกับสิ่งที่ท าให้เธอเสียใจ
และต้องบอกเขาว่าคุณลุงดูแย่มากแค่ไหนในตอนนี้
มันเป็นครั้งแรก เธออยากจะบอกเขาถึงทุกสิ่งทุกอย่างด้วย
ความจริงใจ
“ได้โปรด ได้โปรดฟังเสียงของหนูด้วย!”
เธออยากจะพูดกับเขา
เธออยากจะตื๊อให้เขาซื้อพิซซ่าและโค้กให้กับเธอและไปปิคนิค
กันที่ริมแม่น้ าฮัน และในขณะที่พูดถึงความปรารถนาที่เป็นไป
ไม่ได้ของเธอในโลกที่มีหลายสิ่งที่เป็นไปไม่ได้…
…เธอจะมีความสุขอีกครั้ง

สายตาของเธอสั่นไหว และน้ าตาก็ไหลลงมาไม่หยุด
ในที่สุด มือของเธอก็สัมผัสกับปลายนิ้วของคิมทกจา
มือข้างหนึ่งที่ถูกปกคลุมไปด้วยบาดแผลประกบกับบาดแผลอีก
อันเอาไว้ มันเจ็บเมื่อบาดแผลสัมผัสกัน แต่ถึงกระนั้น ชินยูซอง
ก็ไม่ปล่อยมือนั้น
[คุณได้รับเรื่องราวระดับกึ่งเทวะ ‘ผู้กอบกู้แห่งดวงดาว’]
[เรื่องราว ‘ผู้กอบกู้แห่งดวงดาว’ เริ่มเล่าเรื่องราวของมัน]
“หนูยังมีอีกหลายสิ่งที่ไม่ได้บอกกับคุณลุงเลย!”
เฉกเช่นเมื่อเธอเรียนประวัติศาสตร์กับยูซานอา
หรือเมื่อตอนที่เธอก าลังเล่นเกมการล่ากับยูจงฮยอค
เมื่อตอนที่เธอเรียนรู้วิธีกวัดแกว่งดาบจากจางฮีวอน
และเมื่อตอนที่เธอฝึกสเก็ตบอร์ดกับลีจีฮเย

นอกจากนี้ ยังเป็นเมื่อตอนที่ลีฮุนซึงอุ้มเธอขึ้นและแบกเธอไป
รอบๆ เหมือนกับเครื่องบิน…
เมื่อเธอกินไอศครีมกับลีกิลยัง และอ่านการ์ตูนแม้จะรู้ว่าตอน
ต่อไปจะไม่ถูกปล่อยออกมา
“หนู…”
ถ้าคุณลุงได้อยู่ในความทรงจ าเหล่านั้นด้วย
“มีหลายๆ สิ่ง…”
‘หนูไม่ได้ต้องการอะไรเลย’ – เธอไม่อาจพูดค าเหล่านี้ออกไปได้
เพราะความเป็นไปได้ของโลกและการถ่ายทอดสดดวงดาว
บัดซบนี่ไม่ยอมให้ท าแบบนั้น
“หนูแค่อยากจะเป็นปกติ”
ดวงดาวบนท้องฟ้าเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
ท้องฟ้าขับขานเรื่องราวของตนและมองมาที่เธอ

[ผู้ชมจ านวนมากก าลังมองมาที่คุณ]
อันที่จริง เธอเข้าใจมันแล้ว
เธอรู้ว่าความสุขตามปกติของคนธรรมดาในโลกนี้คงไม่สามารถ
ดึงดูดความสนใจใดๆ ได้
และนั่นคือเหตุผลว่าท าไมความสุขธรรมดาๆ…
…ถึงเป็นความหรูหราที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกที่ถูกท าลายนี้
ถึงกระนั้น…
[ผู้ชมได้จ่ายความเป็นไปได้เพื่อเปิดเผยค าขยายของตน]
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ …]
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ …]
ถึงกระนั้น ถ้ามีใครบางคนยินดีที่จะฟังเรื่องราวของเธอ…
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ …]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ …]

[กลุ่มดาว ‘ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ’ …]
ในขณะที่ข้อความดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ชินยูซองก็จับมือของคิ
มทกจาไว้แน่นยิ่งขึ้น
ในขณะนั้นเองก็มีข้อความหนึ่งดังขึ้นในหูของเธอ
[ผู้ตัดสิน ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ได้ยินเรื่องราวของคุณแล้ว]
ความอบอุ่นเริ่มกลับคืนสู่มือของคิมทกจา
ล าแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งออกมาจากรัดเกล้าของซุนหงอคง และ
ตามมาด้วยประกายแสงแห่งความเป็นไปได้อันทรงพลัง
กลุ่มดาวแห่งจักรพรรดิตะโกนออกมาด้วยความประหลาดใจ
สุดขีด
[ห-หรือว่า?? แต่นั่นไม่สมเหตุสมผลเลย…!]
จากสถานที่ต่างๆ บนท้องฟ้า ล าแสงที่คล้ายกับสายฟ้ามา
รวมตัวกันที่ร่างของคิมทกจา

[ผู้ตัดสิน ‘คนท าความสะอาดคอกอาชาสวรรค์’ ได้ยินเรื่องราว
ของคุณแล้ว]
(และในช่วงเวลานั้นเอง)
(บางสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของ ‘บันทึก
การเดินทางสู่ตะวันตก’ ก็ได้เกิดขึ้นในที่สุด)
[ผู้ตัดสิน ‘ราชาวานรสุดหล่อ’ ได้ยินเรื่องราวของคุณแล้ว]
(ในที่สุดซุนหงอคงที่เกษียณตัวเองแล้วก็ผลัดใบใหม่)
[ผู้ตัดสิน ‘พุทธะชนะมาร ประสงค์ที่จะได้ยินเรื่องราวต่อไปของ
คุณ]
(จบตอน)