มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 444 – 1864 (1)

“ลุงทกจา?”
ผมลังเลในขณะที่ดูการต่อสู้ระหว่างยูจงฮยอคสองคนจาก
ระยะไกล
[สภาพร่างอวตารของคุณไม่เสถียร!]
ผมไม่อาจช่วยอะไรได้ถ้าผมเข้าร่วมการต่อสู้ในสภาพปัจจุบัน
ของผม และเมื่อผมมองดูใกล้ๆ คนที่ก าลังต่อสู้กันก็คือ
หมายเลข 999 และนักเขียนลับ ผมไม่แน่ใจว่าท าไม แต่
หมายเลข 999 คงตัดสินใจเข้าร่วมกับพวกเรา
ผมก าหมัดแน่น
「คิมทกจาตัดสินใจ เหลือเพียงวิธีเดียวเท่านั้น」
‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’

เหมือนตอนที่สู้กับเนอร์วาน่า หรือกับโพไซดอน…
‘เจ้าจะลังเลอะไรนัก?’
มหาปราชญ์เทียมสวรรค์พูดกับผม แม้ว่าเขาจะอยู่ท่ามกลาง
การต่อสู้ใหญ่บนท้องฟ้า เขาก็ยังคงสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของผม
ผมพึมพ าด้วยเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน “…ฉันกลัวที่จะอ่านพวก
มันนิดหน่อย”
มันอาจจะเป็นหลังจากที่ต่อสู้กับยูจงฮยอคบนเกาะแห่งการ
กลับชาติมาเกิด และเมื่อไม่นานมานี้ หลังจากที่ผมได้ยินสิ่งที่
หมายเลข 999 กล่าว
「”นายยังเชื่อว่านายสามารถเข้าใจคนบางคนได้ผ่าน
ข้อความเพียงแค่ไม่กี่บรรทัดงั้นเหรอ?”」
จนถึงตอนนี้ ผมก็เป็นแค่ผู้อ่านของเรื่องราว อย่างไรก็ตาม ผม
จะเป็นแบบนั้นไปได้อีกนานแค่ไหน?
– ใช่ เจ้ามีพลังในการอ่านคนอื่น

เขาเดาความสามารถของผมได้อย่างแม่นย า เขาอยู่ในช่องของ
ผมมานานในฐานะนักโทษรัดเกล้าทองค า ดังนั้นมันคงจะไม่
ยากที่จะคิดออก
– มันมีบางครั้งที่ข้าก็อยากรู้เรื่องของใครบางคนเหมือนกัน
ผมสัมผัสได้ถึงสายตาของมหาปราชญ์ที่มองไปยังยูซานอา
หรือพูดให้ชัดยิ่งกว่านั้น มันไม่ใช่เธอแต่เป็นร่างอวตารของเธอ
ต่างหาก เขาก าลังจ้องมองไปยังเจ้าของร่างเดิม
– ข้าก็ยังไม่เข้าใจว่าท าไมซัมจั๋งถึงไล่ข้าไปถึงสองครั้ง
ในบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก ซุนหงอคงถูกไล่ออกจากกลุ่ม
ถึงสองครั้ง
– อย่างไรก็ตาม ข้าก็ไม่เคยถามซัมจั๋งจริงๆ ซะที่ อาจจะเป็น
เพราะความถือดีที่ไร้ค่าของข้าก็ได้ ข้าติดอยู่ในลูปนี้ และคิด
และสงสัยกับตัวเองเท่านั้น ท าไมไอ้งั่งนั่นถึงท าแบบนั้น? อะไร
คือเหตุผลของการตัดสินใจแบบนั้น? ความดื้อรั้นแบบนั้นมี
ความหมายอะไร? ข้าท าอะไรผิดและปัญหามาจากไหน? แม้

หลังจากการเดินทางของพวกเราสิ้นสุดลง ค าถามเหล่านั้นก็
ยังคงอยู่ภายในหัวของข้า
นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเรื่องราวแบบนี้
แม้แต่คนอย่างมหาปราชญ์ก็มีค าถามที่ไม่อาจตอบได้
– และในที่สุดเมื่อข้ามีความกล้าที่จะถาม โอกาสของข้าก็หลุด
ลอยออกไปแล้ว
ร่องรอยของความหดหู่อันบางเบาสามารถสัมผัสได้จากเสียง
ของเขา
เนื่องจากผมไม่รู้อะไรนักหลังจากบทสรุปของบันทึกการ
เดินทางสู่ตะวันตก ผมจึงไม่อาจประเมินได้ถึงความเศร้าของ
เขา
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมมั่นใจได้ก็คือความจริงที่ว่าซัมจั๋งตัวจริงไม่ได้อยู่
กับพวกเราในโลกนี้อีกต่อไปแล้ว เนื่องจากยูซานอาได้กลับมา
เกิดในร่างอวตารนั้น

– และเพื่อหาค าตอบส าหรับค าถามเหล่านั้น พวกเราได้ท าซ้ า
บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกเรื่อยๆ เพื่อหวังว่าอาจจะมีใครมา
บอกเล่าสิ่งที่พวกเราไม่เคยรู้มาก่อน บางสิ่งที่ข้าไม่เคยอ่านมา
ก่อน
จากนั้นผมจึงตระหนักได้ว่าท าไมมหาปราชญ์ถึงได้เข้าร่วมใน
สถานการณ์นี้ ผมรู้สึกสงสัยขึ้นมา สุดท้ายเขาได้ค าตอบรึยัง?
– ข้ายังหาไม่เจอ อย่างไรก็ตาม… ข้าก็ได้พบกับค าปลอบ
ประโลมเล็กๆ
สายตาของมหาปราชญ์ก าลังจดจ้องไปยังชินยูซอง เมื่อการ
โจมตีของจักรพรรดิสาดลงมา เขาก็พูดต่อ
– และส าหรับค าปลอบประโลมนั้น ข้าจะบอกให้เจ้าฟังเอง
[มหาเรื่องราว ‘บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก’ ยังคงเล่า
เรื่องราวของมัน]
– ข้าอาจจะไม่มีทางเข้าใจมัน ข้าอาจจะไม่มีทางได้เข้าใกล้
และบางทีทุกๆ สิ่งที่ข้าท าอาจจะไร้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม

แม้ว่าพวกเราจะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่พวกเราก็ยังจะต้องอ่าน
เรื่องราว นั่นคือความหมายของการมีตัวตนอยู่ในฐานะกลุ่ม
ดาว ในฐานะดวงดาวบนฟากฟ้า
มหาปราชญ์ไม่อาจเข้าใจซัมจั๋งได้ และเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะ
ไม่มีทางเข้าใจได้เลย
ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้
– นั่นคือเหตุผลที่เจ้าควรอ่านมัน
‘อย่างไรก็ตาม ฉันคนเดียวก็ไม่อาจ…’
– ท าไมเจ้าถึงคิดว่าเจ้าอยู่คนเดียว?
ผมเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติหลังจากได้ยินค าพูดของเขา
– บางทีอาจจะไม่เหมือนกับเจ้า แต่ผู้คนมักจะอ่านกันและกัน
อยู่เสมอ ดังนั้นเจ้าก็ไม่ควรหยุดอ่านเช่นกัน
ในทางหนึ่ง ค าแนะน านี้อาจจะไม่ตรงประเด็นเท่าไร

อย่างไรก็ตาม ผมก็ยังรู้สึกได้ถึงบางสิ่ง ผมเริ่มคิดว่าบางทีนี่
อาจจะเป็นค าปลอบประโลมที่มหาปราชญ์รู้สึกได้เมื่อเฝ้ามอง
เรื่องราวของพวกเรา
“ยูซานอา”
ผมเรียกเธอ และเธอก็มองมาที่ผมราวกับว่าเธอก าลังรออยู่
แล้ว”นายจะไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ใช่ ยังไงก็เถอะ ถ้าเป็นไปได้ก็เบาๆ หน่อยนะ…”
ยูซานอาพยักหน้าและสวดพระสูตรมาทางผม
ร่างกายของผมทรุดตัวลงไปกับพื้นราวกับว่าผมถูกถอดปลั๊ก
สติของผมพยายามที่จะหลุดออกไปและบินไปยังทิศทางที่ผม
ต้องการอย่างรวดเร็ว
[‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ขั้นที่สามถูกเปิดใช้งาน!]
[ระดับความเข้าใจของคุณต่อบุคคลที่เกี่ยวข้องสูงมาก!]
[มุมมองบุคคลที่หนึ่งถูกเปิดใช้งาน!]

สายตาของผมเสถียรขึ้นอย่างช้าๆ และในเวลาเดียวกัน ความ
แข็งแกร่งอันทรงพลังก็เอ่อล้นไปทั่วร่างกายของผม มันคือ
ความแข็งแกร่งของยูจงฮยอค
ในช่วงเวลาอันสั้น ร่างของศัตรูก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวก
เรา ตัวตนที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยสถานะอันยิ่งใหญ่และก าลังมองมา
ที่พวกเราด้วยความหยิ่งยโส
นักเขียนลับ
มหาปราชญ์พูดถูก ชายคนนี้ไม่อาจเอาชนะได้เพียงล าพัง
「ไปกันเถอะ」
สถานะแห่งผู้บรรลุโหมกระหน่ าอย่างรุนแรงอยู่ภายในร่างของ
ผม ผมเพิ่มสถานะของตัวเองทั้งหมดให้กับยูจงฮยอค
[สถานะแห่งผู้บรรลุได้พบกับสถานะแห่งราชาปีศาจ!]

พลังที่ผมได้รับมาจากการผสานพลังกับยูจงฮยอคเริ่มเดือด
พล่าน พลังอันมหาศาลไหลเวียนอยู่ภายในหลอดเลือดราวกับ
ว่าพวกมันได้รับการยกเครื่องใหม่โดยสมบูรณ์
ยูจงฮยอคลืมตาที่ส่องประกายด้วยแสงสีทองขึ้นอย่างช้าๆ และ
พูดกับมาหาผม ‘นายมาสายนะ’
เขาไม่ได้โกรธหรือต าหนิผม แต่เลือกที่จะพูดอย่างนั้นออกมา
บางทีเขาอาจจะรู้ว่าผมก าลังเล่นบทบาทของซุนหงอคงอยู่
แล้ว…
「ฉันขอโทษ」
‘ไว้พูดถึงเรื่องที่ไม่ส าคัญในภายหลัง การเอาชนะไอ้บ้านี่ส าคัญ
ที่สุดตอนนี้’
ปัง!!
ดาบเขย่าสวรรค์ของนักเขียนลับเต้นระบ าเบาๆ และแม่น้ าถง
เทียนก็แยกตัวออกจากกัน พวกเราสามารถหลบการโจมตีนี้ได้

แบบฉิวเฉียด กลุ่มดาวและอวตารที่บังเอิญติดอยู่ในระยะการ
โจมตีถูกกวาดออกไปและกลายเป็นฝุ่นผง นั่นคือพลังโจมตีที่น่า
เหลือเชื่อโดยแท้
[[เจ้าก าลังดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ แม้ว่าเจ้าจะได้ความทรงจ า
กลับมา แต่เจ้าก็ยังไม่อาจเอาชนะข้าได้ เพราะเจ้าเองก็เริ่มต้น
ขึ้นมาจากข้าด้วย]]
「เขาก าลังพูดถึงอะไร?」
ยูจงฮยอคที่ก าลังวิ่งไปบนผิวน้ าถงเทียนตอบกลับด้วยความ
ร าคาญ ‘ส าหรับเขา ฉันไม่ใช่ยูจงฮยอคจากรอบที่สาม’
「จริงเหรอ งั้นเป็นอะไร?」
ผมถามเขาโดยอัตโนมัติ แต่พูดตามตรง มันก็มีหลายทฤษฎีอยู่
ภายในหัวของผมแล้ว บางทีนี่อาจจะเป็นค าถามที่ถูกสร้าง
ขึ้นมานานแล้วก็ได้

「’ยูจงฮยอคแห่งรอบที่สามไม่ควรรู้ข้อมูลอะไรแบบนั้นห
นิ?’」
ย้อนกลับไปในช่วงสถานการณ์เขตสีเขียว
「’…ไม่ว่าจะยังไง อัตราการเติบโตของเขาก็รวดเร็ว
เกินไป’」
…และแม้แต่ตอนดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ก็ด้วย
ทุกๆ ค าถามที่ผมลอบตั้งขึ้นมาเมื่อได้ตรวจสอบยูจงฮยอคด้วย
ลิสต์ตัวละครเริ่มย้อนกลับมาอีกครั้ง แม้แต่บทสนทนากับ
หมายเลข 999 ก็ด้วย
「”ยูจงฮยอคในเส้นโลกนี้กล่าวว่าเขาคือรอบที่สาม ดังนั้นที่นี่
ก็คือการเสื่อมถอยรอบที่สาม”」
「”ไว้ใจข้อมูลอะไรแบบนั้น ช่างไร้เดียงสาซะจริง”」
เมื่อผมรู้ตัว ผมก็เปิดใช้งานลิสต์ตัวละครไปแล้ว

[ข้อมูลของบุคคลที่เกี่ยวข้องมีมากเกินไป ลิสต์ตัวละครจะ
เปลี่ยนเป็นลิสต์สรุป]
[เพื่อความสะดวกต่อผู้ใช้จะแสดงเฉพาะข้อมูลที่เลือกเท่านั้น]
+
[ลิสต์สรุปตัวละคร]
ชื่อ: ยูจงฮยอค
แอตทริบิวต์พิเศษ: ผู้เสื่อมรอบรอบที่ 3 (เทวะ)…
+
มันบอกว่ารอบที่สาม เขามาจากรอบที่สามแน่ๆ
ถ้าอย่างนั้น หมอนั่นก็ก าลังพูดถึงอะไรกัน…?
「คิม ทก จา บอก ไม่ ได้ จริงๆ เหรอ?」
หน้าความทรงจ าของผมเริ่มเปิดพลิก ความทรงจ าที่ผม
พยายามอย่างหนักที่จะไม่นึกถึง

「”โลกนั้นที่นายแสดงให้ฉันได้เห็น มันมีอยู่จริงไหม?”」
「[บุคคลที่เกี่ยวข้องไม่ใช่ ‘ตัวละคร’]」
‘ตื่น คิมทกจา!’
ผมได้สติกลับมาในทันทีหลังจากได้ยินเสียงตะโกนของยูจงฮ
ยอค ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องอื่น
สถานะของนักเขียนลับในขณะที่เขาลอยขึ้นสู่อากาศค่อยๆ
แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
[[ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังไม่ได้ความทรงจ ากลับมาจริงๆ สินะ]]
“…คราวนี้ฉันจะไม่แพ้ง่ายๆ แล้ว”
ราวกับว่าจะต่อต้านสถานะที่ก าลังเพิ่มขึ้นมานั้น ยูจงฮยอค
ยกระดับพลังของเขาขึ้นไปอีก เทคนิคการเคลื่อนไหว ‘ย่างก้าว
ฟีนิกซ์แดง’ และพลังของ ‘วิถีดาบทลายนภา’ ถูกผลักดันให้ไป
ถึงขีดจ ากัด
เขาต่อสู้ในลักษณะเดียวกันนี้เมื่อครั้งที่ผ่านมา และก็ยังแพ้

อย่างไรก็ตาม คราวนี้มันก็ไม่ใช่สิ่งเดียวที่เขาน ามาใช้ในคราวนี้
[บุ๊คมาร์คที่ 5 ถูกเปิดใช้งาน!]
[สกิลเฉพาะตัว ‘การปล่อยกระแสไฟฟ้า’ LV.23 (+13) ถูกเปิด
ใช้งาน!]
[สกิลเฉพาะตัว ‘วิถีแห่งสายลม’ LV.18 (+8) ถูกเปิดใช้งาน!]
[‘การแปลงร่างราชาปีศาจ’ ถูกเปิดใช้งาน!]
เอฟเฟกต์ของวิถีแห่งสายลมถูกเสริมให้กับย่างก้าวฟีนิกซ์แดง
ในขณะที่พลังงานสายฟ้าจากการปล่อยกระแสไฟฟ้าได้แทรก
ซึมเข้าไปยังดาบสายฟ้าทลายนภา และสุดท้าย พลังของราชา
ปีศาจก็ถูกเสริมเข้าไปยังพลังแห่งผู้บรรลุ
พลังถูกเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า สามเท่า และสี่เท่า… สถานะของยู
จงฮยอคเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีและแพร่กระจายไปตามผิวน้ าถง
เทียนอย่างรวดเร็ว
เปรี้ยง!

ในขณะที่ประกายแสงเต้นระบ าไปในอากาศ พวกเราก็พุ่งเข้า
หานักเขียนลับ การปล่อยกระแสไฟฟ้าและดาบสายฟ้าทลาย
นภาแทรกซึมเข้าไปยังดาบปีศาจทมิฬ เคล็ดวิชาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ของเคียร์อีออสและเซียนดาบทลายนภาก าลังเปล่งแสงเจิดจ้า
ขึ้นมาพร้อมกัน ส่งผลให้กลิ่นอายดาบอันยิ่งใหญ่เผยออกมา
ฮูมมมมมมม!!
นี่คือพลังที่สามารถแยกขุนเขาและท าให้มหาสมุทรแห้งเหือดได้
น่าเสียดาย นักเขียนลับก็ยังไม่กดดันแม้จะต้องเผชิญหน้ากับ
พลังเช่นนี้ จากนั้นดาบสองเล่มก็เข้าปะทะกัน ส่งผลให้เกิด
เสียงดังกังวาล ในขณะที่ผมก าลังแบ่งปันความรู้สึกกับยูจงฮ
ยอค ผมก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงเหมือนกับมือ
ของผมถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
พวกเราโจมตีด้วยมือทั้งสองข้าง ในขณะที่เขาใช้เพียงข้างเดียว
แต่ถึงกระนั้น…
[[ช่างน่าสมเพชซะจริง ยูจงฮยอค]]

…พวกเราไม่อาจเอาชนะนักเขียนลับได้
เปรี้ยง!
ประกายแสงรอบตัวเขาที่ระเบิดออกมาราวกับจะบอกว่าเขา
ไม่ได้เอาจริงเลยแม้แต่น้อย มันมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่าง
พลังต่อสู้ของพวกเราขนาดนั้นเลยเหรอ?
[เรื่องราว ‘อเวจีนิรันดร์’ ยังคงเล่าเรื่องราวของมัน]
สภาพแวดล้อมรอบๆ ก าลังเปลี่ยนแปลงกลายเป็นเวทีของเขา
ขุมนรกแห่งการเสื่อมถอยถึง 1863 รอบ เหล่าเทพเจ้าภายนอก
ที่ก าลังครวญครางด้วยความเจ็บปวดภายในหลุมที่ถูกแผดเผา
และซากศพของดวงดาวจ านวนนับไม่ถ้วนที่กลาดเกลื่อนไป
หมด
[[ราคาส าหรับการหลบหนีจากจักรวาลปิดและการฝันถึง
เรื่องราวใหม่ๆ คือการที่เจ้าจ าไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร นั่นคือ
โลกที่เจ้าต้องการจริงๆ เหรอ]]
เสียงที่เหมือนกับปีศาจร้ายดังมาจากอเวจี

ผมสับสน มันราวกับว่าผมเกือบจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดแล้ว แต่
ในเวลาเดียวกัน ผมก็ไม่อาจยอมรับมันได้ในทันที่
ยูจงฮยอคที่หนีออกมาจากจักรวาลปิดและฝันถึงเรื่องราวใหม่
ผมรู้จักยูจงฮยอคคนเดียวที่ตรงกับเงื่อนไขนั้น
และถ้านั่นเป็นเรื่องจริง งั้น…
งั้นถ้ายูจงฮยอคที่ผมรู้จักคือยูจงฮยอคคนนั้น…
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังหนาขึ้น]
‘คิมทกจา พวกเราไม่อาจเอาชนะได้เว้นเสียแต่นายจะใช้สกิลที่
ทรงพลังนั้น’ ยูจงฮยอคตะโกนออกมาในทันใด ‘ใช้เรื่องราวนั่น
ซะ’
ผมรู้ว่าเขาหมาถึงอะไร
อเวจีนิรันดร์ เรื่องราวที่ผมใช้เมื่อต่อสู้กับโพไซดอนในอดีต
ย้อนกลับไปตอนนั้น พวกเราได้สังหารเธเซอุสโดยการยืมความ
ทรงจ าของยูจงฮยอครอบที่ 362 มา ผมมองไปยังเรื่องราวแห่ง

ความมืดที่ไหลเวียนอยู่รอบๆ ตัวนักเขียนลับและท าได้เพียงแค่
ถอนหายใจออกมาด้วยความสงสัย
「พูดตามตรง ฉันก็ไม่มั่นใจว่าพวกเราจะชนะได้แม้ว่าพวก
เราจะใช้สิ่งนั้น」
รอบการเสื่อมถอยที่ผมใช้ได้ในตอนนั้นไปถึงแค่รอบที่ 362
เท่านั้น ตอนนี้สิ่งต่างๆ คงดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับตอนนั้น แต่ถึง
กระนั้น ผมก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่ามันจะเพียงพอที่จะเอาชนะคน
ที่อยู่ตรงหน้าของพวกเราได้ไหม
「และนอกจากนี้…」
นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่ท าให้ผมลังเล
หากผมยืมพลังจากยูจงฮยอคในรอบที่สูงกว่ารอบ 362 ได้ งั้นยู
จงฮยอคคนนี้จะสูญเสียความทรงจ าของเขาไปพร้อมกับผม
ไหม

เฉกเช่นที่กลุ่มดาวและอวตารอ่านเรื่องราว ผมเองก็อ่าน
หนทางเอาชีวิตรอดของยูจงฮยอคเหมือนกัน
ถ้าผมใช้อเวจีนิรันดร์ที่นี่ งั้นยูจงฮยอคก็คงจะได้สัมผัสกับการ
อ่านที่ปนเปื้อนความเข้าใจผิดของผมไปพร้อมกับผมด้วย
หนทางเอาชีวิตรอดที่ผมอ่านเพื่อการเอาชีวิตรอด
ประวัติศาสตร์ที่ผมจ าได้ตามที่ผมพอใจ
ผมได้บิดเบือนยูจงฮยอคในประวัติศาสตร์นั้น เวอร์ชันของผม
นั้นอาจจะไม่ตรงตามความเป็นจริงก็ได้
「…บ้าเอ้ย」
ถึงกระนั้นผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องท าสิ่งที่ไม่ยุติธรรม
นี้
[เรื่องราว ‘อเวจีนิรันดร์’ เริ่มเล่าเรื่องราวของมัน]
ในขณะที่ติดอยู่ในความรู้สึกไร้พลัง ผมก็พลิกหน้ากระดาษ ไม่
ว่ามันจะเป็นก่อนหรือหลังวันสิ้นโลก มันก็เป็นเรื่องราวเดียวกัน

– ทั้งหมดที่ผมท าได้ไม่ว่าจะในเวลาใดคือการพลิกผ่านหน้า
หนังสือ
การเสื่อมถอยจ านวนนับไม่ถ้วนของยูจงฮยอคพลิกผ่านหน้า
ของผม
รอบที่ 3… รอบที่ 4… รอบที่ 5… รอบที่ 41… รอบที่ 182
ความทรงจ ายังคงไหลผ่าน
ตอนนี้ยูจงฮยอคหลายคนก าลังมองกลับมาที่พวกเรา
รอบที่ 362… รอบที่ 598… รอบที่ 724…
[ความเข้าใจของคุณก าลังก้าวไปสู่ความเป็นไปได้ใหม่!]
[หน้าที่คุณไม่สามารถอ่านได้ก่อนหน้านี้พร้อมใช้งานแล้ว!]
รอบที่ 862… รอบที่ 999…
เลือดไหลอยู่ภายในล าคอของผม ความเจ็บปวดกระแทกศีรษะ
ของผมราวกับว่ามันจะถูกทุบเป็นชิ้นๆ

รอบที่ 999 รอบการเสื่อมถอยที่ผมชอบมาก
บทสนทนาของยูจงฮยอคค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ นี่คือขีดจ ากัด
ของผม
[คุณมาถึงจุดสูงสุดที่คุณสามารถอ่านได้]
[รอบสูงที่สุดของยูจงฮยอคที่คุณสามารถอ่านได้คือ ‘รอบที่
999’]
ข้อความที่โผล่ขึ้นมาเป็นเหมือนคะแนนสุดท้ายในสมุดรายงาน
แต่ผมก็ไม่อาจเงยหน้าขึ้นได้ การอ่านบางสิ่งมันช่างน่าอับอาย
และรู้สึกผิดขนาดนี้ได้อย่างไร?
มันเป็นช่วงเวลาที่ยูจงฮยอคเปิดปากขึ้น ‘ไม่ส าคัญว่านายจะ
อ่านมันยังไง คนที่ตัดสินจะเป็นฉัน ดังนั้นนายแค่จดจ่ออยู่กับ
การอ่านก็พอ’
เขาเบี่ยงเบนการโจมตีของนักเขียนลับไปอีกครั้งแม้ว่าร่างของ
เขาจะเต็มไปด้วยบาดแผล เขาพูดอีกครั้ง ‘มันเป็นอิสระของ

ฉันที่จะตัดสินในสิ่งที่ฉันได้ยินและสิ่งที่ฉันจ าได้ และฉันจะ
ตัดสินใจเองว่าฉันเป็นใคร’
ด้วยเสียงที่ผมรู้จักดี เขาก าลังพูดถึงเรื่องราวที่ผมไม่รู้
‘ไอ้โง่ นายไม่ได้อ่านมันคนเดียว’
เมื่อผมได้ยินเขา บางสิ่งก็ตื่นขึ้นภายในตัวผม
มันไม่ใช่ความทรงจ าที่เกี่ยวข้องกับหนทางเอาชีวิตรอด ไม่ มัน
คือบทสนทนาที่ผมเคยคุยกับแม่เมื่อนานมาแล้ว
「”ท าไมพวกเราถึงต้องอ่านเรื่องราวที่พวกเรารู้อยู่แล้ว”」
มันมีเรื่องราวที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแม้ว่าจะอ่านมันอีกครั้ง
มันจะไม่เปลี่ยนแปลงไป เพราะการอ่านไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร
แม่ของผมตอบค าถามนั้นแบบนี้
「”งั้นพวกเรามาอ่านมันด้วยกันเป็นไง?”」
อ่านมันด้วยกัน

[ความเข้าใจของคุณก าลังได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็ว!]
ในขณะที่หัวของผมเริ่มวุ่นวายมากยิ่งขึ้น หน้ากระดาษที่ผมไม่
สามารถพลิกได้ด้วยพลังของผมเพียงล าพังเริ่มถูกพลิก
รอบที่ 1146… รอบที่ 1398… รอบที่ 1561… รอบที่ 1733…
คนที่ผมพบในโลกนี้ก าลังพลิกหน้ากระดาษร่วมกันกับผม ผม
ยังคงไม่อาจเข้าใจในบางสิ่งได้ แต่ผมก็เริ่มเข้าใจขึ้นมาแล้ว
และมีบางย่อหน้าที่ดูเหมือนผมจะไม่เคยเข้าใจ
[[…!!]]
ผมคิดว่าผมได้ยินนักเขียนลับตะโกนบางสิ่งออกมา
สติของผมยังคงโอนเอน เหมือกับชายที่ก าลังต่อสู้กับอาการง่วง
นอน ผมยังคงพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ – ในขณะที่กระอัก
เลือดออกมา ในขณะที่ทนต่อประกายแสงอันไร้ความปราณี
ผมยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับยูจงฮยอคนัก

「”นายสามารถกลับไปยังโลกนั้นได้หลังจากที่ฉันตาย ถูก
ไหม?”」
「”หากนายอยู่ที่นี่ นายจะไม่สามารถช่วยโลกนั่นได้”」
อย่างไรก็ตาม จะเกิดอะไรขึ้นถ้าความเข้าใจผิดของผมตลอด
ช่วงเวลาสิบปีที่ผ่านมาจะช่วยให้ผมไปถึงเศษเสี้ยวของความ
เข้าใจได้ดุจปาฏิหาริย์?
「”ฉันเริ่มสงสัยเกี่ยวกับ■■ของโลกขึ้นมาบ้างแล้ว”」
จากนั้นผมก็จะสามารถอ่านมันได้อีก
[รอบสูงที่สุดของยูจงฮยอคที่คุณสามารถอ่านได้คือ ‘รอบที่
1863’]
สถานะของนักเขียนลับที่ก าลังพุ่งเข้ามาสัมผัสกับดาบปีศาจ
ทมิฬและกระจัดกระจายออกไป

ผมกะพริบตาด้วยความมึนงง ราวกับว่าตัวอักษรที่ถูกเขียนทับ
ไว้ถูกลอกออก ลิสต์ตัวละครเริ่มเปลี่ยนไป หมายเลข 3 ถูกลอก
ออก และตัวเลขใหม่ก็ถูกเขียนลงไปแทน
และด้านบนของหน้ากระดาษสีขาวอันว่างเปล่านี้ หน้ากระดาษ
ที่ผมไม่เคยอ่านมาก่อนก็เริ่มปรากฏขึ้น
+
[ลิสต์สรุปตัวละคร]
ชื่อ: ยูจงฮยอค
แอตทริบิวต์พิเศษ: ผู้เสื่อมรอบรอบที่ 1864 (เทวะ)
+
มันเป็นเรื่องราวใหม่โดยสมบูรณ์
(จบตอน)