มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 445 – 1864 (2)

รอบที่ 1864
พวกเราไม่ได้อยู่ในรอบที่ 3 แต่เป็นเส้นโลกที่ 1864
ช่วงเวลาที่ผมเห็นหน้าต่างแอตทริบิวต์ คลื่นแห่งการตระหนักรู้
ที่ผมแทบไม่สามารถย่อยได้ก็กระแทกเข้าใส่ผม
「…ยูจงฮยอคคนนี้คือคนที่หายไปในรอบที่ 1863?!」
「มันจะเป็นไปได้เหรอ?」
「แต่ไม่ใช่ว่ายูจงฮยอคได้หลบหนีออกไปจากการเป็นตัว
ละครแล้วเหรอ?」
「ยูจงฮยอคจากรอบที่ 1863 ได้หนีออกไปจากการเป็นตัว
ละครเพราะรอบที่สามมีตัวตนอยู่ แต่ถ้านั่นเป็นความจริง งั้น
เขาจะเป็นยูจงฮยอคจากรอบที่สามตั้งแต่แรกได้ยังไง…?」

ค าถามมากมายบังเกิดขึ้นกับผม และสิ่งสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นก็
คือการสนทนาสุดท้ายกับ tls123
「ฉันคิดว่าจะส่งของขวัญพิเศษไปให้กับนายเพื่อแสดงความ
ขอบคุณ ทกจา」
ของขวัญที่ผู้เขียนหมายถึง หรือว่าจะเป็น…
เปรี้ยง!!
พลังอันยิ่งใหญ่ของเรื่องราว ทิวทัศน์ของอเวจีเริ่มเปลี่ยนไป
โลกก าลังคร่ าครวญด้วยความโศกเศร้า และเหล่าเทพเจ้า
ภายนอกก็พากันร่ าไห้ออกมา
และบนเวทีของความสิ้นหวัง ล าแสงบางๆ แต่ชัดเจนก็ปรากฏ
ขึ้น มันคือล าแสงดาบของดาบปีศาจทมิฬ
[[เจ้าได้รับความทรงจ ากลับคืนมาแล้วเหรอ?]]

นักเขียนลับถาม แต่ยูจงฮยอคก็ไม่ตอบ ผมรู้ว่าท าไมเขาถึงไม่
ตอบ แน่นอน – จ านวนความทรงจ าที่ระเบิดออกมาท าให้เกิด
ความวุ่นวายอยู่ภายในหัวของเขา
การอ่านของผมไม่สมบูรณ์
ไม่ว่าผมจะขยันอ่านแค่ไหน และแม้ว่ายูจงฮยอคจะร่วมมือกับ
ผม มันก็ยังแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะฟื้นฟูยูจงฮยอคแห่งรอบที่
1863 โดยสมบูรณ์
ในขณะที่เขาโซเซ ชิ้นส่วนของความทรงจ าก็เริ่มปรากฏขึ้นใน
หัวของเขา
「”กินดิน ยูจงฮยอค”」
「”ความทรงจ าที่มีความสุข! ความทรงจ าที่มีความสุข!”」
「”ยูจงฮยอค นั่ง”」
“ไอ้บ้าเอ้ย…”

「นี่ไม่ใช่เวลามาคิดถึงเรื่องพวกนี้ ไอ้งั่งเอ้ย!」
ผมรีบปลุกยูจงฮยอค เพราะดาบเขย่านภาที่มาพร้อมกับพลัง
อันมหาศาลก าลังพุ่งเข้าใส่เขา
พร้อมกับเสียง ‘เคร้ง!!’ ดาบทั้งสองเล่มปะทะกันเสียงดัง
การโจมตียังคงหนักหน่วงอยู่ อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มากเกินไป
เหมือนเดิม
[[…ข้าต้องการสู้กับเจ้า]]
มันเป็นครั้งแรก ดวงตาของนักเขียนลับเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมา ยู
จงฮยอคที่หนีรอดมาจากเรื่องราวต้นฉบับที่ผมอ่าน และผู้ที่
เห็นตอนจบของมัน นักเขียนลับ ก าลังพูดกับพวกเรา
[[ไอ้บ้า เจ้าหายตัวไปโดยไม่ทิ้งค าพูดอะไรไว้เลย]]
ผมไม่รู้ว่าเขาก าลังพูดถึงอะไร ดูเหมือนว่ายูจงฮยอคเองก็ไม่รู้
สิ่งที่ผมอ่านได้ด้วยความเร่งรีบนั้นไม่สมบูรณ์ และด้วยเหตุนั้น
มันจึงมีช่องว่างในความทรงจ าของยูจงฮยอคอีกมาก

จากนั้นเขาก็ถ่มน้ าลายออกมาด้วยความโกรธ “ดูเหมือนว่าฉัน
จะต้องสอนนายว่าอย่าพูดอะไรที่เป็นปริศนานัก”
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ เริ่มเล่าเรื่องราวของมัน!]
[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินต านาน’ เริ่มเล่าเรื่องราวของ
มัน!]
[เรื่องราว ‘อเวจีนิรันดร์’ ยังคงเล่าเรื่องราวของมัน]
เรื่องราวที่พวกเราแบ่งปันกันถูกส่งไปยังดาบปีศาจทมิฬโดย
พร้อมเพรียงกัน การโจมตีที่ตามมาปะทะเข้ากับดาบเขย่านภา
และในช่วงเวลาที่อเวจีทั้งสองเข้าปะทะกัน จักรวาลทั้งหมดก็
ถูกเปิดออกระหว่างใบมีด
มันเป็นความทรงจ าของบิ๊กแบง
[สิ่งมีชีวิตทั้งสองที่คล้ายคลึงกันเป็นอย่างยิ่งก าลังปะทะกัน]
[‘ทฤษฎีแผ่นฟิล์มที่ไม่เชื่อมต่อ’ ถูกเปิดใช้งาน!]

ช่วงเวลาที่ผมเห็นภาพของจักรวาล ผมก็ตระหนักได้ในทันทีว่า
ปรากฏการณ์ใดก าลังจะเกิดขึ้น
มันไม่ใช่อะไรอื่นนอกไปจากทฤษฎีแผ่นฟิล์มที่ไม่เชื่อมต่อ
เหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกันกับของชินยูซองทั้งสองจากเส้นโลกที่
แตกต่างกันสองอันมาพบกัน
「[[…นี่คือเส้นโลกใหม่เหรอ?]]」
ความทรงจ าเหล่านั้นโผล่ขึ้นมาหลังจากยูจงฮยอคที่มีลักษณะ
คล้ายกันสองคนที่เลือกเดินบนเส้นทางที่แตกต่างกันก าลังปะทะ
กัน
「[[มันเป็นไปไม่ได้ที่เส้นโลกแบบนี้จะมีตัวตนอยู่]]」
นี่คือความทรงจ าของนักเขียนลับ ความทรงจ าเมื่อวันที่เขาได้
พบกับรอบที่สามนี้
…
…….

……….
[[น่าสนใจ นี่คือรอบที่สามจริงๆ เหรอ…?]]
นักเขียนลับไม่อาจละสายตาออกไปจากเรื่องราวของรอบที่สาม
ตรงหน้าของเขาได้ บางคนที่เขาไม่อาจจ าได้ก าลังด าเนิน
เรื่องราวไปพร้อมกับตัวเขาเองจากรอบที่สาม เขาไม่เข้าใจว่า
สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
[[อย่างไรก็ตาม เจ้าก็จะยังล้มเหลว]]
พวกเขาใช้วิธีบางอย่างที่เขาจ าได้ ในขณะที่เขาไม่เคยคิดถึง
บางวิธีมาก่อน บางครั้งพวกเขาก็ดูประมาท และในบางครั้ง
พวกเขาก็โชคดีจริงๆ นี่คือเรื่องราวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
นักเขียนลับมองดูเรื่องราวของเส้นโลกนี้ราวกับว่าเขาถูกดูดเข้า
ไปในนั้น
และเขาเฝ้าดูเรื่องราวนี้มานานแค่ไหนแล้ว?
ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่าเขาได้กลายเป็นเหมือนกับกลุ่มดาวที่
เขาเกลียดมาก

ยูจงฮยอคทุกคนที่เขาดูดซับมาก าลังคุยกับเขา
– นายลืมไปแล้วเหรอ นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่?
– พวกเราปรารถนาความตาย
– การเสื่อมถอยรอบนั้นจะไม่มีทางส าเร็จ
ความตาย นั่นเป็นความปรารถนาอย่างแรงกล้าส าหรับยูจงฮ
ยอคทุกคนที่ถูกสาปด้วยชะตากรรมแห่งการเสื่อมถอย นักเขียน
ลับมีตัวตนอยู่เพื่อให้ภารกิจนั้นบรรลุผล
– มันเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่า ‘ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด’
– ตราบใดที่พวกเรายังมีชีวิตอยู่ พวกเราต้องเสื่อมถอยอีก
– แม้ว่าการตายจะเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าเป็นการเข้าใกล้มันอย่าง
ไม่มีที่สิ้นสุดล่ะ?
เหตุผลในการส่งอวตารของฮันซูยองไปยังรอบที่ 1863 ก็เพื่อ
การนั้น ด้วยการใช้สิ่งผิดปกติที่ค้นพบในรอบที่สาม พวกเขาจึง
ท าให้ความตายของพวกเขาเสร็จสมบูรณ์

เขาวางแผนที่จะปิดผนึกยูจงฮยอคทุกคนผ่านทฤษฎีแผ่นฟิล์มที่
ไม่เชื่อมต่อ – เพื่อรวมเข้ากับยูจงฮยอคแห่งรอบที่ 1863 และ
ตกลงสู่ห้วงนิทราอันเป็นนิรันดร์
แต่เมื่อแผนการนี้เสร็จสมบูรณ์ เขาก็เปลี่ยนใจอย่างกะทันหัน
「”ฉันแค่จะมุ่งหน้าไปสู่ ‘บทสุดท้าย’”」
มันเป็นเพราะมีกลุ่มดาวหนึ่งที่ค้นหา ■■ ของตัวเขาเอง
บทสุดท้าย ชื่อของ ■■ ที่เขาปรารถนาอย่างแรงกล้า แต่ก็ไม่
เคยได้รับมา
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบที่ 41 ตกใจมาก]
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบที่ 416 ตกใจมาก]
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบที่ 967 ตกใจมาก]
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบที่ 1472 ตกใจมาก]
……

ยูจงฮยอคจากการเสื่อมถอยทั้งหมดภายในตัวเขาก็ได้เห็น
ปรากฏการณ์นั้นด้วย ยูจงฮยอคบางคนประหลาดใจ บางคนก็
หมดหวัง และบางคนก็โกรธจัด
นักเขียนลับอยู่ในหมวดสุดท้าย
[[…มันเป็นไปไม่ได้ที่บทสุดท้ายอีกบทจะมีตัวตนอยู่]]
โลกของเขาสิ้นสุดลงแล้ว เขามาถึงบทสรุปของเขาโดยการ
ผ่านอุปสรรคและความผิดพลาดของการเสื่อมถอยกว่า 1863
รอบ เขาสูญเสียทุกอย่าง และเขาก็ได้เห็นจุดจบของทุก
สถานการณ์ และเขาก็มาถึงก าแพงนั้น
เขาไม่เคยคิดผิด – และเขาก็ต้องการตรวจสอบมัน
[[สมมติว่าเจ้ามาถึงตอนจบและช่วยโลกไว้ได้ด้วยวิธีการของ
เจ้า ถ้าเป็นเช่นนั้น เจ้าจะท าอะไรกับ ‘โลกอื่น’?]]
[[จะเกิดอะไรขึ้นกับโลกอื่นที่เจ้าไม่ได้ช่วยไว้?]]
ดังนั้นนักเขียนลับจึงส่งคิมทกจาไปยังรอบที่ 1863

เขาท าให้ไอ้งั่งนี่ได้เป็นพยานในตอนจบของเรื่องราว
เพื่อบอกกับเขาว่า “นี่คือเรื่องราวต้นฉบับที่แท้จริง”
เพื่อบอกเขาว่า “นี่คือตอนจบของโลกที่ฉันได้ตัดสินใจ และไม่
มีอะไรสามารถเปลี่ยนแปลงความจริงนั้นได้”
「”ฉันจะจบเรื่องราวของนายให้เอง”」
อย่างไรก็ตาม คิมทกจา เขา…
「”ฉันจะไม่กลับไปยังรอบที่สาม ฉันจะอยู่ที่นี่และร่วมเป็น
สักขีพยานกับผู้คนในสถานที่แห่งนี้”」
…เขาเปลี่ยนสิ่งนั้น
เปรี้ยง!!
แผนการผนึกยูจงฮยอคล้มเหลว และทิศทางของเรื่องราวที่ควร
จะหยุดนิ่งก็เบี่ยงเบนออกไป
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบที่ 1863 ปฏิเสธที่จะร่วมมือกับคุณ]

「”ฉันต้องการมีชีวิตอยู่”」
ยูจงฮยอคที่ควรจะถูกผนึกเลือกที่จะเสื่อมถอยแทน และเข้าสู่
โลกใบใหม่
นักเขียนลับรีบรวบรวมความทรงจ าของยูจงฮยอคที่ตายแล้ว
ทั้งหมดและไล่ตามเขาไป เขาไล่ตามยูจงฮยอคที่สวมชุดคลุมสี
ขาว ข้ามเส้นโลกมากมาย ในขณะที่ความทรงจ าของเขา
กระจัดกระจายออกไป
ยูจงฮยอคผู้นี้ได้สลัดหน้ากากของตัวละครและบินไปสู่โลกใบ
ใหม่
[[หยุด!! เจ้าไม่อาจมุ่งหน้าไปยังส่วนถัดไปได้!]]
มันมีเพียงแค่นักเขียนลับเท่านั้นที่รู้ถึงบทสรุปของโลกใบนี้
รอบที่ 1863 คือตอนจบของเรื่องราวทั้งหมด และหลังจากนั้น
ก็เป็น…
「ฉันต้องการได้เห็นโลกใบนั้น」

[[กลับมาหาข้า สถานที่ที่เจ้าควรจะอยู่คือที่นี่! เจ้า…!]]
นักเขียนลับค ารามออกมา แม้ว่าความฝันที่เก่าแก่ที่สุดจะยอม
ให้มีการเสื่อมถอย แต่ในท้ายที่สุดยูจงฮยอคก็ยังต้องฝันร้ายซ้ า
อีก และอย่าลืม การที่เขาต้องเริ่มต้นสถานการณ์โดยไม่มีความ
ทรงจ าของเขานั้นหมายความว่า…
「ไอ้โง่นั่นได้กล่าวไว้ว่า เขากล่าวไว้ว่าจักรวาลนั้นมีตัวตนอยู่
อย่างแน่นอน」
[‘ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด’ ก าลังเพิ่มความสงสัยในเรื่องราวนั้น
ขึ้นเรื่อยๆ]
ยูจงฮยอคเอื้อมมือออกไป ตอนนี้เขาก าลังนึกถึงภาพมันอยู่
โลกที่อยู่ไกลแสนไกล โลกที่ไม่มีอยู่ในจักรวาลของหนทางเอา
ชีวิตรอด
นักเขียนลับไล่ตามดวงวิญญาณของยูจงฮยอคได้ทัน แต่สิ่งที่
เขาคว้าไว้ได้ก็เป็นแค่เสื้อคลุมสีขาว ตอนนี้ร่างของยูจงฮยอคได้
หายไปแล้ว

นักเขียนลับพึมพ าอย่างไร้ความหมาย [[ไอ้โง่…]]
ยูจงฮยอคที่สูญเสียความทรงจ าของเขาไปเสื่อมถอยได้ส าเร็จ
นี่คงเป็นอีกเรื่องราวที่ไร้ประโยชน์ซึ่งจุดเริ่มต้นและจุดจบได้ถูก
ก าหนดไว้แล้ว ฝันร้ายอันเป็นนิรันดร์ก าลังจะเริ่มทวนซ้ าอีก
ครั้งในสถานที่แห่งนั้น
นักเขียนลับเริ่มค้นหาเส้นโลกนี้
เขาต้องการที่จะเรียนรู้เพิ่มเติมถึงเส้นโลกอันน่าทึ่งซึ่งไอ้โง่นั้น
ได้หายไปแม้จะต้องแลกด้วยความทรงจ าของเขา นักเขียนลับ
คิดว่าเขาจะรู้สึกดีขึ้นกับตัวเองหลังจากได้เห็นว่าไอ้โง่นั่นใช้
ชีวิตในสถานการณ์อย่างน่าสังเวช ทุกข์ทรมาน และเสียใจแค่
ไหน
ในที่สุดเขาก็ได้พบกับเส้นโลกนั้น แต่หลังจากได้รู้เกี่ยวกับเส้น
โลกนั้นเขาก็ต้องตกใจ
[[…เป็นไปไม่ได้]]

แต่หลังจากนั้น ทุกๆ อย่างก็เข้าที่เข้าทาง
สาเหตุที่ท าไมเส้นโลกที่เขาจ าไม่ได้ถึงปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน
เหตุผลที่ท าไมเส้นโลกที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงจึงมีตัวตน
อยู่ในที่ๆ รอบที่สามควรจะอยู่
การเสื่อมถอยทุกๆ ครั้งที่เขาประสบมาถูกใช้เป็นเครื่องเซ่น
สังเวยเพื่อสร้าง ‘เส้นโลกที่อยู่เหนือก าแพง’ นี้
[‘ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด’ ก าลังฝันถึง ‘ความฝันสุดท้าย’]
นี่คือเส้นโลกที่เป็นไปไม่ได้ที่ถูกสร้างขึ้นโดยผลลัพธ์สุดท้ายของ
การแทรกแซงต้นเหตุ
จักรวาลของเขาก าลังสั่นอยู่
…
…….
……….

เมื่อเสียงระเบิดดังก้องออกมา ร่างของยูจงฮยอคและนักเขียน
ลับก็แยกตัวออกจากกัน พวกเราจับดาบปีศาจทมิฬไว้แน่นและ
จ้องมองไปยังศัตรูตรงหน้าของพวกเรา
นักเขียนลับพูดออกมา [[…เจ้ารู้แล้วสินะ จักรวาลนี้ไม่ควรจะมี
ตัวตนอยู่ด้วยซ้ า]]
ในที่สุดผมก็เข้าใจสิ่งที่หมอนี่ก าลังพูดถึง และนอกจากนี้ ผมยัง
สามารถเข้าใจขึ้นมาได้อีกนิดว่าเส้นโลกนี้เกิดขึ้นมาได้อย่างไร
และท าไมเหตุการณ์เหล่านี้จึงถือก าเนิดขึ้นมา
‘เหนือกว่า’ ที่ยูจงฮยอคจากรอบที่ 1863 เลือกในช่วงการ
เสื่อมถอยของเขา – นั่นคือรอบการเสื่อมถอยที่พวกเราก าลัง
ประสบอยู่ในตอนนี้
[[มันช่างโหดร้ายซะจริง เจ้าแค่ก าลังจะหนีไปจากการเป็นหุ่น
เชิดของฝันร้าย แต่เจ้าก็ได้กลายเป็นหุ่นเชิดอีกครั้ง]]
น้ าเสียงของเขาหนักอึ้งไปด้วยความเศร้า ผมไม่อาจเข้าใจได้ถึง
ความไม่พอใจอันลึกล้ าของเขาที่บรรจุอยู่ในค าพูดนั้น

[[หากเจ้าอ่านหนังสือเล่มเดิมร้อยครั้ง เจ้าก็อาจจะตีความได้
แตกต่างออกไป อย่างไรก็ตาม ข้อความก็จะไม่เปลี่ยนแปลง
เพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นเหตุการณ์ที่จบลงไปแล้ว และไม่อาจ
ย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นได้]]
ดาบเขย่านครของนักเขียนลับวาดเส้นยาวบนฟากฟ้า มันมี
น้ าหนักของรอบที่ 1863 อยู่
คนที่เคยเป็นยูจงฮยอคเมื่อครั้งหนึ่ง แต่ในตอนนี้คือนักเขียนลับ
คนที่ใฝ่ฝันถึงความตายของยูจงฮยอคทุกคนในโลก
เขาพูดอีกครั้ง [[เหตุผลเดียวที่พวกเจ้าทุกคนรอดชีวิตมาได้ก็
เป็นเพราะข้ามีตัวตนอยู่]]
และการด ารงอยู่นั้นก็ก าลังกวัดแกว่งประวัติศาสตร์ของเขาเฉก
เช่นอาวุธ
[[พวกเจ้าทุกคน พวกเจ้าควรจะตายตั้งแต่รถไฟใต้ดินนั่นแล้ว
หรือย้อนกลับไปตอนดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ พวกเจ้าควรตาย

ด้วยมือของเนอร์วาน่า และควรจะพินาศไปในปราสาททมิฬ
แล้ว]]
เขาพูดถูก
[[เจ้าก็ควรจะตายในโลกปีศาจ เจ้าควรที่จะตายในกิแกนโทมา
เคีย และเจ้าก็ควรที่จะตายไปเป็นสิบครั้ง ไม่สิ เป็นร้อยครั้งแล้ว
ในช่วงสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ และในช่วงบันทึก
การเดินทางสู่ตะวันตก]]
หากเขาไม่มีตัวตนอยู่ ถ้าความล้มเหลวของเขาไม่มีตัวตนอยู่…
…งั้นคงไม่มีพวกเราคนไหนที่รอดชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้
[[งั้นพวกเจ้าทุกคนจะมีชีวิตรอดมาได้ยังไง??]]
และตอนนี้เขาก็ก าลังถามพวกเรา
[[ท าไม ท าไมถึงไม่ใช่ข้า แต่เป็นเจ้า??]]
(จบตอน)