มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 446 – 1864 (3)

ผมจ ำได้ถึงตอนที่ผมไปเยือนรอบที่ 1863
เมื่อผมเห็นยูจงฮยอครอบที่ 1863 เป็นครั้งแรก ผมคิดว่ำเขำ
คือยูจงฮยอคจำกต้นฉบับ ตัวละครหลักที่ผมได้ใช้เวลำในช่วง
วัยเด็กด้วย คนที่ประคับประคองชีวิตของผมมำโดยตลอด
แต่แล้ว เขำก็ไม่ใช่คนๆ นั้น
ยูจงฮยอคที่ช่วยผมให้อดทนต่อสิ่งต่ำงๆ ได้จบเรื่องรำวของเขำ
ไปนำนแล้ว เขำมำถึงบทสรุปของรอบที่ 1863 และได้เห็นตอน
จบของโลก และจำกนั้นก็ออกท่องไปยังห้วงอเวจีอันน่ำ
สะพรึงกลัวของเส้นโลกต่ำงๆ นับพัน หรืออำจจะนับหมื่นปี
ผมไม่รู้ว่ำเขำใช้ชีวิตแบบนั้นมำนำนแค่ไหน แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ ก็
คือหนึ่งเขำรอดชีวิตมำได้จนถึงตอนนี้ และสอง เขำจดจ ำสิ่ง
เหล่ำนั้นได้ทั้งหมด และ…

…และเขำก็เป็นศัตรูกับผม
[[พวกเจ้ำทุกคนไม่มีสิทธิ์ได้เห็น ■■]]
เขำพูดถูก
เหตุผลเดียวที่ผมสำมำรถผ่ำนสถำนกำรณ์ต่ำงๆ มำได้ก็เป็น
เพรำะนักเขียนลับ
สถำนะของเขำแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เทพเจ้ำภำยนอกที่ก ำลังเฝ้ำดู
สถำนกำรณ์ในบริเวณใกล้เคียงต่ำงก็คุกเข่ำลงโดยพร้อมเพรียง
กัน
[โอ้ โอ้ โอ้ โอ้ โอ้…]
ออร่ำของเขำพวยพุ่งขึ้นมำรำวกับหมู่เมฆซึ่งโอบล้อมรอบดำบ
เขย่ำนภำ นั่นคือพลังที่เขำได้รับมำหลังจำกผ่ำนชีวิตมำกว่ำ
1863 ครั้ง และในขณะที่ท่องผ่ำนเส้นโลกต่ำงๆ
[มหำเรื่องรำว ‘นักแสวงบุญแห่งวันสิ้นโลกอันโดดเดี่ยว’ เริ่ม
เล่ำเรื่องรำวของมัน!]

ยูจงฮยอคจ ำนวนนับไม่ถ้วนก ำลังมองตรงมำที่ผมจำกภำยใน
ตัวเขำ
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบที่ 41 ก ำลังมองมำที่คุณ]
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบที่ 362 ก ำลังมองมำที่คุณ]
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบที่ 666 ก ำลังมองมำที่คุณ]
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบที่ 999 ก ำลังมองมำที่คุณ]
ประวัติศำสตร์ที่พวกเขำรวบรวมมำด้วยกัน – บำปทั้งหมดของ
พวกเขำ พวกเขำอยู่ตรงนั้น บำปมำกมำยจนแม้กระทั่งเนตร
แห่งบำปของโจฟิเอลยังไม่อำจเห็นจุดจบ
เขำคือตัวตนที่ถือได้ว่ำเป็นควำมหวำดกลัวของกำรถ่ำยทอดสด
ดวงดำวนี้ สิ่งมีชีวิตที่เหนือล้ ำไปกว่ำขอบเขตของควำมชั่วร้ำย
และได้รับกำรประกำศว่ำเป็นสิ่งที่ไม่อำจเข้ำใจได้ในโลก เขำคือ
รำชำของเหล่ำเทพเจ้ำภำยนอก

อย่ำงไรก็ตำม ธรรมชำติที่แท้จริงของเขำก็ไม่ใช่ควำมชั่วร้ำย
หรือควำมหวำดกลัว
ไม่สิ เหตุผลที่เขำถูกเนรเทศออกไปโดยกำรถ่ำยทอดสดดวงดำว
ก็เป็นเพรำะตัวละครของเขำถูกพิสูจน์ว่ำไม่อำจประนีประนอม
ได้
「”ข้ำจะท ำลำยกำรถ่ำยทอดสดดวงดำว”」
และด้วยเหตุนั้น กำรถ่ำยทอดสดดวงดำวจึงไม่ชอบตัวละคร
เช่นนี้ที่ไม่มีควำมยืดหยุ่นแม้แต่น้อย
ตัวละครจะต้องงอได้ในบำงครั้ง ต้องรู้ว่ำเมื่อไหร่ควรยอมจ ำนน
และยังต้องรู้ว่ำเมื่อไหร่ที่จะต้องพังทลำย อย่ำงไรก็ตำม
นักเขียนลับไม่ใช่ตัวละครแบบนั้น
นั่นเป็นเหตุผลว่ำท ำไมเขำถึงมำถึงจุดนี้ได้ และสำมำรถ
กลำยเป็นนักเขียนลับได้
「”ข้ำจะสังหำรคนที่เริ่มต้นเรื่องรำวนี้ด้วยมือคู่นี้แน่ๆ”」

นั่นคือวันสิ้นโลกของโลกใบนี้ สิ่งที่เขำต้องกำร และยังเป็นจุด
จบของกำรเสื่อมถอยที่ยูจงฮยอคทุกคนต้องกำรด้วย
[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ ก ำลังมองมำที่คุณ]
เขำพูดถูกจริงๆ
เขำ… คือคนที่มีคุณสมบัติในกำรได้เห็นบทสรุปของเรื่องรำว
ทั้งหมดยิ่งกว่ำใคร โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งเมื่อเทียบกับคนอย่ำงผม
คนที่อ่ำนหนทำงเอำชีวิตรอดได้ส ำเร็จเพียงอย่ำงเดียว
‘หยุดคิดอะไรไร้สำระได้แล้ว และอย่ำเห็นอกเห็นใจโง่ๆ กับ
เขำ’ ยูจงฮยอคกล่ำว ‘นำยก ำลังคิดที่จะยอมแพ้ไอ้งั่งนั่น
หลังจำกนำยมำถึงตรงนี้แล้วเหรอ? เรื่องรำวที่นำยรวบรวมมำ
จนถึงตอนนี้ถูกสร้ำงขึ้นเพรำะมันเพียงคนเดียวงั้นเหรอ?’
ผมไม่อำจตอบกลับไปได้
‘ถ้ำนำยเห็นอกเห็นใจกับสิ่งที่เขำพูด งั้นมันก็เหมือนกับกำร
ปฏิเสธชีวิตของสหำยที่ต่อสู้ร่วมกับนำยมำ’

แน่นอน ผมพึ่งพำหนทำงเอำชีวิตรอดมำตั้งแต่ต้นเพื่อผ่ำนพ้น
อันตรำยต่ำงๆ แต่เรื่องรำวกลับต่ำงออกไปหลังจำกนั้น
เหตุกำรณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นระหว่ำงนิยำยต้นฉบับเกิดขึ้น และ
อันตรำยที่ไม่พบภำยในนั้นก็มำเยี่ยมเยือนพวกเรำด้วย และผม
ก็ต้องจัดกำรกับอันตรำยเหล่ำนั้นกับสหำยของผม
เมื่อเรื่องรำวของพวกเรำเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ระยะห่ำงระหว่ำง
หนทำงเอำชีวิตรอดและจำกจุดที่ผมอยู่ก็ยิ่งห่ำงกันเรื่อยๆ และ
นั่นเป็นเหตุผลที่ผมหยุดกำรกำรแก้ไขครั้งสุดท้ำยไป
โลกนี้ไม่เหมือนหนทำงเอำชีวิตรอดที่นักเขียนลับใช้ชีวิตอยู่อีก
ต่อไป
ยูจงฮยอคพูดต่อ ‘เขำอำจจะพูดถูก กำรตัดสินใจของเขำก็
อำจจะถูกต้องด้วย อย่ำงไรก็ตำม มันก็ยังไม่มีเหตุผลเพียงพอที่
นำยจะยอมจ ำนนต่อเขำ’
[เรื่องรำว ‘สหำยร่วมเป็นร่วมตำย’ เริ่มเล่ำเรื่องของมัน]

‘เพรำะพวกเรำเองก็ถูก’ ยูจงฮยอคกล่ำว คนที่อดทนต่อ
โศกนำฏกรรมของกำรเสื่อมถอยกว่ำ 1863 รอบกล่ำว ไม่ต้อง
สงสัยเลย เขำก็เป็นยูจงฮยอคเหมือนกัน ‘มันยังรู้สึกไม่สมจริง
ส ำหรับฉัน แต่ถ้ำฉันก ำลังประสบกับรอบที่ 1864 จริงๆ ล่ะก็
งั้น…’
ยูจงฮยอคจับดำบปีศำจทมิฬไว้และมองไปยังสหำยของเขำบน
แม่น้ ำถงเทียน
กองเรือของลีจีฮเยก ำลังระดมยิงอย่ำงต่อเนื่อง และมังกรคิเมร่ำ
ของชินยูซองก็ก ำลังพ่นลมหำยใจมังกรออกมำ ลีฮุนซึงถูกจับ
ไว้แน่นโดยจำงฮีวอนและก ำลังต่อสู้อย่ำงหนักเช่นกัน ใน
ขณะเดียวกัน จำงฮำยังก็ก ำลังวิ่งไปอย่ำงเต็มแรงโดยมีลีกิลยัง
อยู่บนหลังของเธอ
ไม่มีใครตำย และพวกเขำทุกคนก็ก ำลังพยำยำมอย่ำงสุด
ควำมสำมำรถ เพื่อที่พวกเขำจะได้เห็นจุดจบของโลกอันเหม็น
เน่ำนี้

‘ฉันเองก็มำที่นี่เพื่อดูภำพฉำกนั้น’
ดำบปีศำจทมิฬและดำบเขย่ำนภำปะทะกันอีกครั้ง ดำบสองเล่ม
ที่ไม่ต้องกำรจะถอยหลังค ำรำมออกมำอย่ำงต่อเนื่อง ใบมีดดำบ
ของแต่ละเล่มเต็มไปด้วยควำมเชื่อมั่นในตัวผู้ถือดำบ
นักเขียนลับตะโกนออกมำ [[เจ้ำยังไม่เข้ำใจอีกเหรอ? แม้ว่ำเจ้ำ
จะได้ควำมทรงจ ำกลับมำ…]]
“น่ำร ำคำญจริงๆ นำยคำดหวังจะได้ยินอะไรจำกฉันกัน?”
[[…อะไร?]]
“นำยต้องกำรให้พวกเรำยอมรับควำมพ่ำยแพ้งั้นเหรอ? หรือ
นำยต้องกำรให้พวกเรำเข้ำใจชีวิตของนำย?”
[[เข้ำใจ? พวกเจ้ำ…!]]
“อันที่จริง นำยอำจจะไม่ต้องกำรมัน” ยูจงฮยอคตอบอย่ำงไม่
แยแส และเพรำะเขำคือยูจงฮยอคเหมือนกัน เขำจึงสำมำรถ

พูดค ำต่อไปนี้ออกมำได้ “เพรำะฉันเองก็ไม่ต้องกำรให้นำย
เข้ำใจฉันเหมือนกัน”
เขำพูดเช่นนั้นออกมำเพรำะพวกเขำเข้ำใจกันอยู่แล้ว
เสียงโลหะดังออกมำทุกๆ ครั้งที่ดำบทั้งสองเล่มปะทะกัน
สถำนะทั้งสองเข้ำโรมรันกันอย่ำงต่อเนื่อง
[เรื่องรำว ‘อเวจีนิรันดร์’ ค ำรำมออกมำ!]
ทิวทัศน์แห่งขุมนรกทั้งสองพัวกันจนก่อให้เกิดสมรภูมินี้
ทั้งหมดที่ผมท ำได้ก็คือเฝ้ำดูยูจงฮยอคทั้งสองคนนี้ และท ำทุก
อย่ำงเพื่อพลิกผ่ำนหน้ำกระดำษบ้ำๆ นี่
[มหำเรื่องรำว ‘ฤดูกำลแห่งแสงสว่ำงและควำมมืด’ กู่ร้อง
ออกมำเสียงดัง]
ผู้ชำยไม่อำจตัดสินได้ง่ำยๆ ถึงกระนั้น นักเขียนลับก็ยังผ่อน
คลำยอยู่

บำงทีนั่นอำจจะชัดเจนแล้ว ฝ่ำยของพวกเรำใช้ได้แค่พลังของ
รอบที่ 1863 เท่ำนั้น ในแง่ของควำมเชี่ยวชำญและ
ควำมคุ้นเคย พวกเรำตกเป็นฝ่ำยเสียเปรียบโดยสิ้นเชิง
บำงทีมันอำจจะคิดว่ำชัยชนะได้อยู่ในกระเป๋ำแล้ว นักเขียนลับ
ถำมออกมำอย่ำงสบำยอำรมณ์ [[ข้ำสงสัย หุ่นเชิดของควำมฝัน
ที่เก่ำแก่ที่สุด บทสรุปที่เจ้ำต้องกำรเห็นคืออะไร?]]
“ท ำไมฉันต้องตอบด้วย?”
[[หรือว่ำมันจะเหมือนกับรำชำปีศำจแห่งกำรหลุดพ้น? เจ้ำเชื่อ
ในตัวชำยคนนั้นจริงๆ เหรอ?]]
ดำบสองเล่มปะทะกันกลำงอำกำศ และคลื่นกระแทกก็แผ่
ออกมำ
ยูจงฮยอคก้ำวถอยหลังไปในขณะที่เช็ดเลือดออกจำกริมฝีปำก
ของเขำ
[[เจ้ำไม่มีควำมคิด ควำมคิดอันน่ำสมเพชเกี่ยวกับสหำยที่เจ้ำ
ไว้ใจมำกขนำดนั้น เจ้ำไม่รู้ว่ำบทสรุปที่เขำต้องกำรคือ]]

นักเขียนลับยิ้มบำงๆ ในขณะที่เขำสำดกำรโจมตีออกมำ
[[เมื่อเส้นโลกนี้เปิดขึ้นเป็นครั้งแรก เป้ำหมำยของคิมทกจำก็
เป็นแค่กำรเอำชีวิตรอด]]
「ผมเงยหน้ำขึ้นมองยูซำนอำด้วยควำมงุนงง หรือว่ำผู้หญิง
คนนี้จะตำย และผมก็ด้วย」
ในช่องว่ำงระหว่ำงดำบทั้งสองเล่ม เรื่องรำวที่ผมใช้ชีวิตมำ
ก ำลังหำยใจอยู่
[[เป้ำหมำยต่อไปของเขำคือ… กำรแข็งแกร่งยิ่งขึ้นโดยใช้เจ้ำ]]
「”ให้ฉันเป็นสหำยของนำย ฉันสำมำรถเติมเต็มส่วนที่นำย
ขำดได้”」
「ยูจงฮยอคมีควำมจ ำเป็นอย่ำงยิ่งยวดที่ต้องเคลียร์
สถำนกำรณ์ต่ำงๆ ที่ยังเหลืออยู่ในอนำคต」
รำวกับว่ำหน้ำกระดำษก ำลังพลิกไป เรื่องรำวที่ผมใช้ชีวิตถูก
ฉำยออกมำตรงหน้ำของพวกเรำ รำวกับว่ำจะหยุดเรื่องรำวนั้น

ยูจงฮยอคเหวี่ยงดำบของเขำอย่ำงรุนแรง แต่ควำมพยำยำม
ทั้งหมดของเขำก็ถูกปฏิเสธโดยดำบเขย่ำนภำของนักเขียนลับ
ในขณะเดียวกัน นักเขียนลับก็พูดต่อ [[หลังจำกนั้น อืม
หลังจำกเขำพบว่ำตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย เขำก็กล้ำฝันถึง
บทสรุปของโลกนี้]]
「”พี่ พี่อยำกขอพรอะไรสักอย่ำงไหม?”」
「ผมมองไปยังลีกิลยังอย่ำงเงียบๆ สักพักก่อนที่จะตอบ」
「”ฉันอยำกเห็นตอนจบของนิยำยเรื่องหนึ่ง”」
มหำปรำชญ์เคยพูดสิ่งนี้มำก่อนว่ำมันไม่ใช่แค่ผมเท่ำนั้นที่อ่ำน
คนอื่น เฉกเช่นที่ผมอ่ำนพวกเขำ พวกเขำเองก็ก ำลังอ่ำนผมใน
เวลำเดียวกัน
เขำพูดถูก

ในขณะที่ผมวุ่นอยู่กับกำรอ่ำนหนทำงเอำชีวิตรอด นักเขียนลับ
ก็ก ำลังอ่ำนเรื่องรำวของผมด้วย เขำเองก็เฝ้ำดูชีวิตทั้งหมดที่
ผมประสบมำ
[[คิมทกจำเริ่มฝันถึงสิ่งเดียวกับที่ข้ำเคยฝันถึง เขำต้องกำร
ท ำลำยกำรถ่ำยทอดสดดวงดำว และท ำลำยโลกที่อยู่เหนือ
ก ำแพงนั้นที่ข้ำไม่อำจก้ำวข้ำมได้ เขำต้องกำรจะช่วยสหำยทุก
คนของเขำ และยัง…]]
「ผมได้เห็นกลุ่มเนบิวลำที่ลอยอยู่กลำงท้องฟ้ำ พระเวท
โอลิมปัส พำไพรัส… ผมจะไม่มีทำงลืมสิ่งที่พวกเขำทุกคนท ำ
」
「”ฉันจะสร้ำงเรื่องรำวที่ไม่เคยมีอยู่มำก่อน”」
ควำมทรงจ ำยังคงด ำเนินต่อไปตรงหน้ำของพวกเรำ บำงอันก็
ตรงกับที่ผมจ ำได้ ในขณะที่บำงอันก็ผิดเพี้ยนไป เพรำะมันไม่ใช่
เรื่องรำวที่ครบถ้วน
นี่คือกำรตีควำมของนักเขียนลับที่มีต่อเรื่องรำวของคิมทกจำ

「นี่คือสิ่งที่นักเขียนลับรู้สึก」
เขำพูดต่อ [[คิมทกจำจะไม่บรรลุเป้ำหมำยนั้น เขำจะไม่มีทำง
ท ำได้]]
ผมอยำกจะถำมว่ำท ำไมเขำถึงคิดแบบนั้น
[‘ก ำแพงที่สี่’ ก ำลังสั่นคลอนอย่ำงแผ่วเบำ]
[[เรื่องรำวอำจจะถูกสร้ำงขึ้น แต่มันก็ไม่มีวันโกหก]]
มือซ้ำยของนักเขียนลับจับเส้นผมของยูจงฮยอค ดำบปีศำจ
ทมิฬของเขำแทงไปยังมือนั้นโดยทันที่ แต่มันก็สำยเกินไปแล้ว
[เรื่องรำว ‘ผู้ถูกรักจำกทูตสวรรค์’ เริ่มเล่ำเรื่องรำวของมัน]
รำวกับว่ำพวกมันเป็นทำรกแรกเกิด เรื่องรำวที่ผมครอบครอง
เริ่มร้องออกมำทีละอัน บำงอันก็เป็นเรื่องรำวที่ผมคุ้นเคย
ในทำงกลับกัน…
[เรื่องรำว ‘ซุนหงอคงคนที่ห้ำ’ เริ่มเล่ำเรื่องรำวของมัน]

บำงเรื่องเป็นเรื่องรำวที่ผมเพิ่งได้รับมำเมื่อไม่นำนนี้ และ…
[เรื่องรำว ‘คู่ต่อสู้ที่ได้รับกำรยอมรับจำกมังกร’ เริ่มเล่ำ
เรื่องรำวของมัน]
[เรื่องรำว ‘สหำยของเทพแห่งท้องทะเล’ เริ่มเล่ำเรื่องรำวของ
มัน]
[เรื่องรำว ‘ดำบหมำยเลขสองแห่งโครยอ’ เริ่มเล่ำเรื่องรำวของ
มัน]
และมีบำงเรื่องรำวที่ผมไม่รู้ด้วยซ้ ำว่ำผมมีอยู่
เรื่องรำวทั้งหมดของผมก ำลังพูดขึ้นมำในเวลำเดียวกัน
[[โอ้ รำชำปีศำจแห่งกำรหลุดพ้น เจ้ำไม่อำจท ำลำยกำร
ถ่ำยทอดสดดวงดำวได้]]
ดวงดำวบนท้องฟ้ำเปล่งประกำยเจิดจ้ำ พวกมันคือดวงดำว
เดียวกับที่ผมเคยเกลียด
[กลุ่มดำว ‘เทพแห่งไวน์และควำมปิติยินดี’ ก ำลังเฝ้ำมองคุณ]

[กลุ่มดำว ‘บิดำแห่งรัตติกำล’ ก ำลังเฝ้ำมองคุณ]
เหล่ำผู้ที่เฝ้ำดูผม และท ำให้ผมมำไกลได้ถึงขนำดนี้
[กลุ่มดำว ‘รำชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ ก ำลังเฝ้ำมองคุณ]
…ศัตรูที่เก่ำแก่ที่สุดของผม
[[…เพรำะเจ้ำไม่ได้เกลียดกลุ่มดำว]]
แม้ในขณะที่ผมฟังนักเขียนลับพูด ผมก็ไม่อำจพูดอะไรออกไป
ได้ ผมอยำกจะบอกว่ำมันไม่จริง ผมอยำกจะบอกว่ำผมเกลียด
กลุ่มดำว ผมต้องกำรจะบอกว่ำกำรลำกพวกเขำลงมำคือหนึ่ง
ในเป้ำหมำยของผม
อย่ำงไรก็ตำม ผมก็ท ำไม่ได้ เพรำะ บ้ำเอ้ย ผม…
[กลุ่มดำว ‘เทพสงครำมทะเล’ ก ำลังเฝ้ำมองคุณ]
…ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ำไม่ใช่กลุ่มดำวทุกคนที่จะเหมือนกัน
[กลุ่มดำว ‘แม่ทัพพิพำกษำหัวโล้น’ ก ำลังเฝ้ำมองคุณ]

[กลุ่มดำว ‘ดำบเล่มแรกแห่งโครยอ’ ก ำลังเฝ้ำมองคุณ]
จำกสถำนกำรณ์บัลลังก์หนึ่งเดียว ไปจนถึงโลกปีศำจ…
หำกไม่มีควำมเป็นไปได้ที่พวกเขำรวบรวมมำให้ผม ผมก็คงไม่
สำมำรถมำถึงจุดนี้ได้
[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ก ำลังเฝ้ำมองคุณ]
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก ำลังเฝ้ำมองคุณ]
[กลุ่มดำว ‘ผู้กอบกู้อิสรภำพที่เก่ำแก่ที่สุด’ ก ำลังเฝ้ำมองคุณ]
ผมไม่มีทำงเลือกนอกจำกต้องยอมรับมัน
เรื่องรำวทั้งหมดของผมได้ถูกสร้ำงขึ้นพร้อมกับพวกเขำ
[[เจ้ำไม่ต้องกำรให้มีกำรสูญเสียใดๆ เกิดขึ้นในเส้นโลกนี้ เพรำะ
เจ้ำรักเรื่องรำวนี้มำก และนั่นคือเหตุผลที่เจ้ำ…]] นักเขียนลับ
ประกำศออกมำเสียงดัง [[…เจ้ำจะไม่มีทำงได้เห็น ■■ ของ
โลกนี้]]

ฟ้ำร้องค ำรำมดังก้องท้องฟ้ำ
กำรต่อสู้ระหว่ำงมหำปรำชญ์และจักรพรรดิทวีควำมรุนแรง
ยิ่งขึ้น
[ผู้ชมจ ำนวนมำกก ำลังเฝ้ำมองสมรภูมิของคุณ]
กลุ่มดำวก ำลังมองลงมำยังพวกเรำจำกเบื้องบน
บำงคนก็รู้สึกสงสำรผม ในขณะที่บำงคนก็โกรธแทนผม
ข้อควำมจ ำนวนนับไม่ถ้วนเอ่อล้นเข้ำมำไม่รู้จบ
ยูจงฮยอคยังคงไม่พูดอะไร เม็ดฝนตกลงมำยังแม่น้ ำถงเทียน
แทนค ำพูดต่ำงๆ
ผมอยำกจะพูดอะไรบำงอย่ำง อะไรก็ได้
แต่ก่อนที่ผมจะได้อ้ำปำกพูด ก็มีบำงคนขโมยโอกำสนั้นไปก่อน
“งั้น? นำยก ำลังพยำยำมพูดอะไร?” มันคือยูจงฮยอค
“เนื่องจำกคิมทกจำไม่มีคุณสมบัติ งั้นนำยจะไปดู ■■ ของ
โลกใบนี้แทนเขำเหรอ?”

หน้ำผำกของนักเขียนลับบังเกิดรอยพับขึ้นมำ [[ดูเหมือนว่ำเจ้ำ
จะคิดไม่เป็นอีกแล้ว คนที่เจ้ำคิดว่ำเป็นเพื่อนไม่ต่ำงอะไรจำก
กลุ่มดำวที่เจ้ำเกลียด ไอ้หมอนั่น…]]
“…เขำเป็นแค่คนโง่ที่น่ำสมเพชก็จริง” ยูจงฮยอคพูดแทรก
ขึ้นมำ”เขำเป็นแค่พนักงำนรับจ้ำงในบริษัทที่ไม่มีชื่อเสียง และ
งำนอดิเรกของเขำก็คือกำรอ่ำนนิยำย”
ค ำพูดถล่มตัวของเขำดังก้องไปทั่วท้องฟ้ำ
นั่นคือสิ่งที่ผมเคยบอกกับยูจงฮยอคเมื่อไม่นำนมำนี้
“ควำมสำมำรถพิเศษของเขำคือกำรปำกมำก และเขำก็มีนิสัย
ที่ชอบทิ้งขว้ำงชีวิตของตนเพื่อให้พวกเรำก้ำวข้ำมสถำนกำรณ์
ไปได้และเอำชนะสถำนกำรณ์ที่เป็นไปไม่ได้ทั้งหมด”
ยูจงฮยอคก ำลังพูดถึงสิ่งที่แม้แต่ผมก็ไม่รู้
“คนแบบนั้นสำมำรถน ำพำสหำยของเขำมำได้จนถึงตอนนี้”

ดำบปีศำจทมิฬผลักดำบเขย่ำนภำออกไปพร้อมกับเสียงดัง
‘เคร้ง!!’ นับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่กำรต่อสู้เริ่มต้นขึ้นที่ยูจงฮ
ยอคเป็นฝ่ำยบุก
สีหน้ำของนักเขียนลับเริ่มสั่น กำรโจมตีด้วยดำบของยูจงฮยอค
ก ำลังขุดลึกลงไปยังกำรป้องกันของนักเขียนลับเป็นครั้งแรก
“ไม่ว่ำบทสรุปที่จะมำถึงคืออะไร โลกใบนี้ก็คงจะไม่มำไกล
จนถึงขนำดนี้ถ้ำไม่มีเขำ”
[[เจ้ำไม่รู้อะไรเลย…!!]]
“ดูเหมือนว่ำส ำหรับฉันนำยจะเป็นคนที่คิดอะไรไม่ได้มำกกว่ำ
นะ ท ำไมนำยถึงต้องเข้ำมำแทรกแซงเส้นโลกนี้ด้วย?”
วิถีดำบทลำยนภำที่เต็มไปด้วยควำมพิโรธได้ท ำลำยควำมมืดลง
ไป ร่ำงของนักเขียนลับสั่นคลอนเป็นอย่ำงมำกในขณะที่เขำถูก
ผลักกลับไป
โดยไม่พลำดโอกำสเล็กๆ นั้น ดำบของยูจงฮยอคกระหน่ ำลงมำ
ดุจพำยุโหมกระหน่ ำ

“เป้ำหมำยของนำยคืออะไรกันแน่? หำกนำยพบว่ำคิมทกจำ
ขวำงหูขวำงตำนัก ท ำไมนำยถึงไม่ฆ่ำเขำตั้งแต่เนิ่นๆ? หำก
นำยพบว่ำเขำก ำลังใช้ชีวิตของนำยเพื่อควำมอยู่รอดนั้นมันน่ำ
สะอิดสะเอียน งั้น…”
ดำบปีศำจทมิฬก ำลังเล็งไปที่ล ำคอของนักเขียนลับ
[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ ก ำลังมองไปยังอวตำร ‘ยูจงฮยอค’]
ช่วงเวลำที่ทั้งสองสำยตำปะทะกัน ยูจงฮยอคก็ถำมขึ้นมำอีก
ครั้ง
“ท ำไมนำยถึงยังดูเรื่องรำวนี้อยู่”
(จบตอน)

ทำไมนักเขียนลับถึงเฝ้าดูเรืѷองราวของพวกเรามาจนถึงตอนนีѸ?
“ตอบมา“
เขาคือราชาของเหล่าเทพเจ้าภายนอก และเขายังได้บทบทสรุปของ
เขา ซึѷงหมายความว่าถ้าเขาต้องการกำจัดผม เขาก็สามารถทำได้
แม้ว่าจะต้องจ่ายความเป็นไปได้จำนวนมากก็ตาม
“อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ทำเช่นนัѸน”
นักเขียนลับกำลังมองมาทีѷยูจงฮยอคและผมเช่นกัน
จิตสำนึกของเขาลึกลํѸาเกินไปจนผมไม่อาจเข้าใจได้แม้ว่าผมจะใช้มุม
มองนักอ่านพระเจ้ากับเขาก็ตาม มันอาจจะเป็นแบบนัѸน แต่อย่างน้อย
ในเวลานีѸ ผมก็คิดว่าผมสามารถเข้าใจเขาได้
– ถ้าฉันลอกเลียนแบบหนทางเอาชีวิตรอดในนิยายของฉัน งัѸนนาย
กำลังลอกเลียนแบบอะไร?
ฮันซูยองจากรอบทีѷ 1863 ถามผม
แม้ว่าผมจะรู้คำตอบ แต่ผมก็ไม่ได้บอกเธอ เพราะผมไม่ต้องการจะ
ยอมรับมัน
ตอนทีѷ 447 – 1864 (3)

โลกทีѷเธอสร้างขึѸนในรอบทีѷ 1863 นัѸนสมบูรณ์แบบยิѷงกว่าชีวิตทีѷผม
เป็นผู้นำ ทุกคนจากนิยายต้นฉบับยังมีชีวิตอยู่ และโซลก็มีโครงสร้าง
ทีѷจำเป็นสำหรับการรับมือกับสถานการณ์สุดท้ายด้วย
สิѷงเดียวทีѷขาดหายไปก็คือยูจงฮยอค
ผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรม ผมคิดว่าโลกทีѷคัดลอกมาจากต้นฉบับโดยทีѷ
ไม่มีตัวละครหลักนัѸนผิด
「ฉบับคัดลอกบางอันก็เหนือลํѸาไปกว่าต้นฉบับ」
แม้จะเป็นอย่างนัѸน ผมก็ไม่อาจละสายตาไปจากโลกทีѷฮันซูยองสร้าง
ขึѸนมาได้ แม้ว่าผมจะคิดว่ามันผิดก็ตาม เพราะเรืѷองราวของเธอก็มีองค์
ประกอบทีѷผมตัѸงใจไว้เช่นกัน
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ‘ กำลังมองมาทีѷคุณ]
ลิขสิทธิѻมีตัวตนอยู่ตลอดไปไหม?
มันโอเคไหมทีѷจะอธิบายชีวิตของคนๆ หนึѷงในฐานะผลงานของผู้
เขียน?
[[ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น]]
คนทีѷเสนอชีวิตของตนเพืѷอความสำเร็จของอีกเส้นโลกกำลังมองตรง
มาทีѷผม ชายคนเดียวในโลกนีѸทีѷมีสิทธิѻได้เห็นบทสรุป
ถึงกระนัѸน เขาก็ไม่ได้เห็นจุดจบทีѷเขาต้องการ ชายคนนีѸจับดาบปีศาจ
ทมิฬของยูจงฮยอคไว้ด้วยมือเปล่าและพูดขึѸนมา [[เรืѷองราวทีѷไม่มี
จุดจบทีѷเหมาะสมคือเรืѷองราวทีѷล้มเหลวงัѸนเหรอ?]]

เรืѷองราวไหลออกมาจากนิѸวมือทีѷถูกตัดด้วยดาบ เรืѷองราวทีѷผมคุ้นเคย
เป็นอย่างดี
เรืѷองราวทีѷผมอ่านมากว่าสิบปี
[[เจ้าเชืѷอจริงๆ เหรอว่าบทสรุปทีѷเหมาะสมจะมีตัวตนอยู่ในโลกนีѸ?]]
ยูจงฮยอครีบเหวีѷยงดาบปีศาจทมิฬของเขา ส่งผลให้นิѸวของนักเขียน
ลับห่างไปจากตัวเขา
‘นิѷงไว้ คิมทกจา เขาจริงจังขึѸนมาแล้ว‘
[แอตทริบิวต์ ‘ผู้สังหารราชาปีศาจ‘ ถูกเปิดใช้งาน!]
[แอตทริบิวต์ ‘ความหวาดกลัวแห่งดวงดาว‘ ถูกเปิดใช้งาน!]
ดาบทีѷหํѸาหัѷนราชาปีศาจและกลุ่มดาวเริѷมกู่ร้องออกมา
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์‘ โหยหวนออกมา!]
[มหาเรืѷองราว ‘นักแสวงบุญแห่งวันสิѸนโลกอันโดดเดีѷยว‘ ยังคงเล่า
เรืѷองราวของมัน!]
คนทีѷสร้างมหาเรืѷองราวขึѸนด้วยชีวิตของเขากำลังอยู่ตรงหน้าของพวก
เรา
ปัง!!
พวกเราไม่อาจรับมือกับเรืѷองราวทีѷกำลังใกล้เข้ามาได้และถูกบังคับให้
ถอยไป เฉกเช่นสำลีเปียก ร่างทัѸงร่างรู้สึกหนักอึѸง นํѸาของแม่นํѸาถง
เทียนพลิกควํѷา และก้นแม่นํѸาก็เผยออกมา

พวกเราใช้ก้นแม่นํѸาทีѷเผยออกมาเป็นทีѷหยัѷงเท้าและเหวีѷยงดาบขึѸนสู่
ท้องฟ้า
วิถีดาบทลายนภา
เคล็ดวิชาทำลายล้าง
การฟาดฟันดาวตกทลายนภา
สายฟ้าพุ่งทะลวงขึѸนสู่ท้องฟ้าจากปลายดาบปีศาจทมิฬ สถานะของ
ราชาปีศาจและกลุ่มดาว รวมทัѸงผู้บรรลุถูกเสริมเข้าไปยังปลายดาบทีѷ
เจาะผ่านท้องฟ้า
ปัง!!
เขาเองก็ครอบครองเคล็ดวิชาเดียวกันกับทีѷพวกเราครอบครอง ฝน
ดาวตกทัѸงสองปะทะกันกลางอากาศ
เมืѷอเคล็ดวิชาเหมือนกัน สิѷงทีѷจะตัดสินผลลัพธ์ก็คือความสามารถรวม
ทัѸงสถานะของเรืѷองราว
[มหาเรืѷองราว ‘นักแสวงบุญแห่งวันสิѸนโลกอันโดดเดีѷยว‘ กำลังจดจำ
เรืѷองราว]
น่าเสียดาย พวกเราไม่อาจชิงความได้เปรียบมาได้เลย
‘คิมทกจา!‘
แต่นัѷนก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะถอย

ผมปลดปล่อยเรืѷองราวอืѷนๆ ออกมาอย่างเต็มทีѷในขณะทีѷยังคงใช้งาน
อเวจีนิรันดร์
[เรืѷองราว ‘ผู้สังหารเทพเจ้าภายนอก‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
เหตุผลทีѷทำไมฝ่ายตรงข้ามถึงถือครองความได้เปรียบก็เป็นเพราะ
สองแอตทริบิวต์ – ผู้สังหารราชาปีศาจและความหวาดกลัวแห่ง
ดวงดาว ในกรณีนัѸน พวกเราจำเป็นต้องปลดปล่อยเรืѷองราวทีѷทำให้
พวกเราต่อกรกับเทพเจ้าภายนอกได้
ฮูมมมมม!
สถานะหนึѷงปะทะกับสถานะอีกอัน เลือดไหลลงมาจากจมูกของยูจงฮ
ยอค อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ถอย
ไม่ใช่แค่เขา แต่แม้แต่เรืѷองราวก็ดูจะเข้าใจมัน พวกมันอาจจะรู้ว่าถ้า
พวกมันหยุดเล่าเรืѷองราวตอนนีѸ เรืѷองราวทัѸงหมดก็จะจบลงตรงนีѸ
[[มันไร้ประโยชน์]]
สถานะของนักเขียนลับเคลืѷอนไหว ออร่าของมหาเรืѷองราวทีѷเคยแผ่
ระลอกคลืѷนอันคลุมเครือออกมากำลังเปลีѷยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว นัก
แสวงบุญแห่งวันสิѸนโลกอันโดดเดีѷยวกลายร่างเป็นยักษ์ และฝ่ามืออัน
ใหญ่ยักษ์ของมันกำลังบดขยีѸลงมายังพวกเรา
ยูจงฮยอคคำรามออกมา “พวกเราก็มีมหาเรืѷองราวเหมือนกัน!“
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมันต่อ
ไป!]

[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน‘ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมัน
ต่อไป!]
โลกแห่งมหาเรืѷองราวไหลผ่านตรงหน้าของพวกเรา
วสันต์แห่งโลกปีศาจทีѷได้ต่อสู้กับสุริยะในการคัดเลือกราชาปีศาจ
คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนานทีѷพวกเราได้รับมาในช่วงกิแกนโทมาเคีย
มหาเรืѷองราวทัѸงสอง อันหนึѷงกลายร่างเป็นสิงโต ในขณะทีѷอีกอันกลาย
ร่างเป็นมังกร และเริѷมฉีกทึѸงฝ่ามือยักษ์และต่อต้านมัน
[‘ยูจงฮยอค‘ แห่งรอบทีѷ 41 กำลังมองมาทีѷคุณ]
[‘ยูจงฮยอค‘ แห่งรอบทีѷ 666 กำลังมองมาทีѷคุณ]
[‘ยูจงฮยอค‘ แห่งรอบทีѷ 999 กำลังมองมาทีѷคุณ]
ยูจงฮยอคจำนวนนับไม่ถ้วนภายในตัวนักเขียนลับกำลังเฝ้าดูการต่อสู้
นีѸ
ผมนึกถึงหมายเลข 666 และ 999 ขึѸนมา พวกเขาน่าจะอยู่ ณ ทีѷไหน
สักแห่ง พร้อมกับตัวนักเขียนลับ พวกเขาคงกำลังเฝ้าดูผมตัѸงแต่ต้น
พวกเขาเฝ้าดูการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างยูจงฮยอคทัѸงสองและเริѷม
ตึงเครียดขึѸนมา
[การแปลงสภาพเวทีถูกเปิดใช้งาน!]
ท้องฟ้าแยกออก จากนัѸนแสงสว่างและความมืดก็เริѷมสร้างโลกใบใหม่
ขึѸนมา

[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด‘ เริѷมเรืѷองราวของ
มัน]
ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืดคือมหาเรืѷองราวของพวกเรา แต่ใน
เวลาเดียวกัน มันก็เป็นเรืѷองราวของนักเขียนลับด้วย
และแม้กระทัѷงในมหาเรืѷองราวนีѸ ยูจงฮยอคก็ยังต้องพ่ายแพ้ต่อนัก
เขียนลับ
[[เจ้าชนะไม่ได้หรอก]]
ผลของการแปลงสภาพเวทีนัѸนเด็ดขาด
ประวัติศาสตร์แห่งความพ่ายแพ้จะถูกดำเนินต่อไปอีกครัѸง
「ชายผู้สวมเสืѸอคลุมสีขาวกำลังเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้า และชายผู้
สวมเสืѸอคลุมสีดำก็สบเข้ากับดวงตาคู่นัѸน」
สายตาของนักเขียนลับสัѷนไหว
ไม่ต้องสงสัยเลย นีѷจะเป็นการต่อสู้ทีѷเหมือนเดิม แต่ถึงกระนัѸน บางสิѷงก็
ต่างออกไป นักเขียนลับมองลงไปยังเสืѸอคลุมของตัวเอง
มันเป็นสีดำ
สีของเสืѸอคลุมเป็นตรงกันข้าม
「แสงสว่างและความมืดปะทะกัน และผู้เฝ้ามองคนหนึѷงกำลังเฝ้า
สังเกตเรืѷองราวทัѸงหมด」

สถานะอันยิѷงใหญ่มารวมตัวกันทีѷแขนขวาของยูจงฮยอค มันชัดเจนว่า
เขากำลังจะใช้เคล็ดวิชาไหน
เคล็ดวิชาทีѷยิѷงใหญ่ทีѷสุดทีѷเขาสามารถใช้ได้ในปัจจุบัน การฟาดฟัน
ทลายดารา
ย้อนกลับไปในศึกมังกรแห่งวันสิѸนโลก ยูจงฮยอคไม่อาจเอาชนะนัก
เขียนลับได้ด้วยเคล็ดวิชานีѸ
[อวตาร ‘จางฮีวอน‘ ได้โอนส่วนแบ่งในมหาเรืѷองราวของเธอชัѷวคราว]
ทุกคนจากบริษัทของคิมทกจาทีѷอยู่ในสมรภูมิไม่ไกลได้เสริมความ
แข็งแกร่งให้กับพวกเรา ทุกคนทีѷถือครองส่วนแบ่งในมหาเรืѷองราว
กำลังเข้าร่วมในศึกนีѸ
[อวตาร ‘ฮันซูยอง‘ ได้โอนส่วนแบ่งในมหาเรืѷองราวของเธอชัѷวคราว]
[อวตาร ‘ชินยูซอง‘ ได้โอนส่วนแบ่งในมหาเรืѷองราวของเธอชัѷวคราว]
[อวตาร ‘ลีกิลยัง‘ ได้โอนส่วนแบ่งในมหาเรืѷองราวของเขาชัѷวคราว]
เรืѷองราวทุกเรืѷองของบริษัทของคิมทกจามารวมกันทีѷดาบปีศาจทมิฬ
ของยูจงฮยอค หลังจากได้เห็นเรืѷองราวของเขาบวมเป่งขึѸนเช่นนัѸน นัก
เขียนลับก็เริѷมสาดสถานะของเขาออกมาด้วย
พวกเขาอาจจะเป็นยูจงฮยอคสองคน แต่เรืѷองราวทีѷพวกเราสร้างขึѸนมา
ก็แตกต่างกัน
「ยูจงฮยอคคือใคร?」

เรืѷองราวทีѷพวกเขาครอบครองทำหน้าทีѷเป็นคำตอบของคำถามนัѸนแล้ว
[มหาเรืѷองราว ‘นักแสวงบุญแห่งวันสิѸนโลกอันโดดเดีѷยว‘ ยังคงเล่า
เรืѷองราวของมัน]
เรืѷองราวของนักเขียนลับคือยูจงฮยอคจากรอบทีѷ 1 รอบทีѷ 2 รอบทีѷ
100 และกระทัѷงถึงรอบทีѷ 1000 เรืѷองราวทีѷสร้างขึѸนมาจากการดำรงอยู่
ของคนๆ หนึѷงทีѷซ้อนทับกัน
「โศกนาฏกรรมทัѸงหมดกลายเป็นสิѷงทีѷน่าเบืѷอ และสิѷงมีชีวิตหนึѷงก็เริѷม
เติบใหญ่ขึѸน」
ลำแสงดาบจากดาบปีศาจทมิฬคือขัѸวตรงข้ามของมหาเรืѷองราวนัѸน
[เรืѷองราว ‘สหายร่วมเป็นร่วมตาย‘ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมัน]
นัѷนคือคำตอบของยูจงฮยอค
[เรืѷองราว ‘เด็กแห่งอดีตและอนาคต‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
ยูจงฮยอคคือชินยูซอง
[เรืѷองราว ‘ผู้พิพากษาแห่งวันสิѸนโลก‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
ยูจงฮยอคคือจางฮีวอน และ…
[เรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้ตัวปลอม‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
เขาก็ยังเป็นฮันซูยอง และจากนัѸน…
[เรืѷองราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น‘ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมัน!]

และเขาก็คือผมด้วย
เปรีѸยง!!
การฟาดฟันทลายดาราปะทะกับมหาเรืѷองราวของนักเขียนลับ การ
ต่อสู้นีѸดุเดือดเป็นอย่างยิѷง และความประมาทเพียงชัѷวขณะก็สามารถ
ตัดสินผู้ชนะได้ เรืѷองราวทัѸงหมดของพวกเราพุ่งออกไปข้างหน้าอย่าง
ทรงพลัง และจากนัѸน…
[‘ยูจงฮยอค‘ แห่งรอบทีѷ 666…]
การเปลีѷยนแปลงเล็กน้อยเกิดขึѸนในท่ามกลางการต่อสู้นีѸ
[‘ยูจงฮยอค‘ แห่งรอบทีѷ 362…]
เสียงดังสนัѷนหวัѷนไหวบังเกิดขึѸน และสายนํѸาทีѷระเบิดออกก็ก่อตัวขึѸน
เป็นม่านหมอกสีเทา นํѸาในแม่นํѸาสาดลงมาหาพวกเราและกวาดร่าง
ของยูจงฮยอค สติของเขาจางหายไป
ผมเบียดแย่งเขาและลากร่างอวตารไปยังเศษเรือทีѷลอยอยู่ใกล้ๆ จาก
นัѸนก็ปีนขึѸนไปบนนัѸน
เมืѷอผมมองดูใกล้ๆ มันก็ไม่ใช่เศษเรือ แต่เป็นเกาะเล็กๆ ทีѷถูกสร้างขึѸน
มาจากซากศพของเหล่าเทพเจ้าภายนอก
ในตอนนัѸนเอง ผมก็ได้ยินเสียงๆ หนึѷง
[[มันมีเพียงความแตกต่างเดียวระหว่างข้าและเจ้า]]

เมืѷอหมอกสีเทาของนํѸาหายไป ร่างของนักเขียนลับก็ลอยลงมาบน
เกาะซากศพ
[[เจ้าแค่โชคดีเท่านัѸน แต่ข้าไม่]]
เปรีѸยง!
เสืѸอคลุมสีดำของเขาขาดรุ่งริѷง ประกายแสงเต้นระบำไปทัѷวร่างของ
เขา
[‘ยูจงฮยอค‘ แห่งรอบทีѷ 1562…]
[‘ยูจงฮยอค‘ แห่งรอบทีѷ 1321…]
ยูจงฮยอคทีѷอยู่ภายในร่างของเขากำลังต่อต้านเขา พวกเขาปฏิเสธทีѷ
จะฟังเจตจำนงของนักเขียนลับ
[‘ยูจงฮยอค‘ แห่งรอบทีѷ 999 ประสงค์ทีѷจะได้เห็นตอนจบของรอบทีѷ
1864]
สถานะของเขาลดลงทีละนิด และร่างกายของเขาก็ค่อยๆ หดตัวลงไป
ด้วย กล้ามเนืѸอทีѷนูนออกมาเริѷมเล็กลง และความสูงของเขาก็ลดลงไป
ด้วย
ในไม่ช้า นักเขียนลับก็สูญเสียสถานะของเขาไปและกลายร่างเป็นเด็ก
ชายคนหนึѷง
ผมเดินโซเซด้วยเท้าของยูจงฮยอค
“นาย…“

ผมอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีเสียงใดออกมา
[ผู้ชมส่วนใหญ่กำลังตัวสัѷนไปกับการต่อสู้ของคุณ!]
[ผู้ชมส่วนหนึѷง…]
พวกเราชนะ
ข้อความจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึѸน แต่ผมก็ไม่สนใจสักอัน
นักเขียนลับนัѷงอยู่เพียงลำพังบนเกาะนีѸ ดาบเขย่านภาแทงลงไปทีѷพืѸน
คือสิѷงเดียวทีѷประคองเขาไว้
ในขณะทีѷจับดาบปีศาจทมิฬไว้แน่น ผมก็เดินเข้าไปหาเขาอย่าง
ระมัดระวัง
แม้ว่าเขาจะยังเป็นยูจงฮยอคคนเดิม แต่ทำไมเขาถึงได้มีชีวิตต่างออก
ไปเช่นนีѸ? ทำไมชายคนนีѸถึงต้องเอาชนะโศกนาฏกรรมทัѸงหมดนัѸน
เพียงลำพัง?
[มหาเรืѷองราว ‘นักแสวงบุญแห่งวันสิѸนโลกอันโดดเดีѷยว‘ สะดุดในการ
เล่าเรืѷองราวของมัน]
มันเป็นเพราะเขาไม่มีสหายงัѸนเหรอ?
สหาย…
[‘ยูจงฮยอค‘ แห่งรอบทีѷ 41 กำลังเฝ้าระวังคุณ]
…ไม่ เขามี

เขามีสหายแน่ๆ
ยูจงฮยอคจิѺวโผล่ออกมาจากร่างของเขาและยืนอยู่กับทีѷ
[ไม่ไม่ ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้]
ตอนนีѸมียูจงฮยอคจิѺวปกป้องเขาไว้รอบๆ ตัว และจากนัѸนก็เป็นเหล่า
เทพเจ้าภายนอกทีѷล้อมรอบยูจงฮยอคจิѺวเหล่านัѸนไว้อีก
ประวัติศาสตร์ทีѷนักเขียนลับใช้ชีวิตผ่านมา – ทุกๆ ส่วนของหนทาง
เอาชีวิตรอดทีѷเขาใช้ชีวิตอยู่กำลังปกป้องเขา
[อย่าฆ่าเขา อย่าฆ่าเขา อย่าฆ่าเขา อย่าฆ่าเขา อย่าฆ่าเขา]
พวกมันคือเรืѷองราวทีѷถูกละทิѸงเพราะพวกมันไม่อาจไปถึงบทสรุปได้
ผมขยับร่างกายของยูจงฮยอคอีกครัѸงและลดท่าทางลง เมืѷอผมเอืѸอม
มือออกไป เทพเจ้าภายนอกตัวเล็กๆ ตัวหนึѷงก็กัดนิѸวของผม เลือดสี
แดงเข้มย้อมปลายนิѸวทีѷถูกกัด
มันคือเรืѷองโกหกทีѷเส้นโลกนีѸคือเรืѷองราวใหม่
จนถึงตอนนีѸ เรืѷองราวของยูจงฮยอค – หนทางเอาชีวิตรอดก็ยังไม่จบ
ลง
‘คิมทกจา‘
เขาคงจะได้สติกลับมาแล้ว เพราะยูจงฮยอคเริѷมพูดกับผม
ผมไม่ได้ตอบกลับไปในทันที่ และขยับผ่านเทพเจ้าภายนอกเข้าไปหา
นักเขียนลับ

ร่างของเด็กชายกำลังเงยหน้าขึѸนมองผมในขณะทีѷถูกล้อมไว้ด้วย
เหล่าเทพเจ้าภายนอก
ยูจงฮยอคเห็นผมถือดาบปีศาจทมิฬไว้แน่นและพูดขึѸนมา ‘นายจะต้อง
เสียใจกับสิѷงนีѸ‘
「ไม่」
ผมยกดาบขึѸนเพียงเพราะจะเก็บมันเข้าไปในฝัก
「นอกจากนีѸ นายก็ไม่ได้จะฆ่าเขาด้วย」
การโต้ตอบของยูจงฮยอคกลับมาช้ากว่าปกติ ‘…แม้ว่าพวกเราจะฆ่า
เขา เขาก็คงจะเสืѷอมถอยอีก‘
แม้ว่าเขาจะพูดออกมาแบบนัѸน แต่มันก็ค่อนข้างชัดเจนว่าเขากำลังคิด
อะไรอยู่ พวกเรามีโศกนาฏกรรมมากพอแล้ว
[กลุ่มดาวจำนวนมากกำลังเฝ้าดูคุณ]
[กลุ่มดาวจำนวนมากไม่เข้าใจการตัดสินใจของคุณ]
ผมไม่ได้ตัดสินใจแบบนีѸเพราะอยากจะได้เรืѷองราว และผมก็รู้ว่านีѷคงจะ
ไม่ได้ปลอบประโลมอะไรแก่ชีวิตทีѷผ่านมากว่า 1864 รอบ
แต่ถึงอย่างนัѸน…
“นักเขียนลับ“
ผมเรียกออกไป และเขาก็เงยหน้าขึѸนมองผม

แม้ว่าโลกนีѸจะเปลีѷยนไปจากเรืѷองราวต้นฉบับ แม้ว่าโลกนีѸจะไม่ใช่แค่
นิยายอีกต่อไป… ถ้ามันไม่ใช่เพราะชายคนนีѸ โลกใบนีѸก็คงจะไม่มีตัว
ตนอยู่
「ถ้าไม่มีเขา คิมทกจาคนนีѸก็คงจะไม่ได้มาอยู่ทีѷนีѷ」
ผมเป็นหนีѸเขา หนีѸทีѷไม่มีสิѷงใดสามารถชดใช้ได้
“นายบอกว่าประโยคทีѷถูกเขียนไปแล้วจะไม่มีทางเปลีѷยนแปลงได้ใช่
ไหม? ฉันไม่เห็นด้วย“
อันทีѷจริง ประโยคสามารถเปลีѷยนแปลงได้ เฉกเช่นการมีเวอร์ชัѷนแก้ไข
ของหนทางเอาชีวิตรอด
[[เรืѷองราวของข้ามาถึงตอนจบแล้ว]]
“…งัѸน?”
[[…มันไม่มีคำว่า ‘งัѸน‘ นัѷนคือความหมายของจุดจบ]]
“เรืѷองราวบางเรืѷองสามารถเริѷมต้นใหม่ได้อีกครัѸงหลังจากมาถึงตอนจบ
ของมัน ย้อนกลับไปยังโลกทีѷฉันอาศัยอยู่ มันมีชายคนหนึѷงทีѷพูดซํѸาๆ
ว่าเรืѷองราวของเขาจะจบลงในปีนัѸน แต่เขาก็ยังทำต่อไปอีกกว่าสิบปี“
และเรืѷองราวนัѸนก็ช่วยให้ผมรอดมาได้
“ฉันคิดว่าเรืѷองราวนัѸนจะจบลงทีѷประมาณ 500 ตอน แต่ก่อนทีѷฉันจะ
ทันรู้ตัว มันก็ผ่านไป 2000 ตอนแล้ว“
[[…เจ้าต้องการจะพูดอะไรกัน?]]

“เรืѷองราวนัѸนถูกเขียนไว้ถึง 3149 ตอน… แต่ตอนทีѷ 3150 ก็ยังไม่ถูก
เขียน“
แม้ว่าจะมีการเขียนจุดไว้ แต่ตราบใดทีѷประโยคต่อไปถูกเขียนขึѸน เรืѷอง
ราวก็จะดำเนินต่อไป
นักเขียนลับควรจะรู้ตัวแล้วเหมือนกัน เพราะเขาคือคนทีѷเล่าเรืѷองราว
ของเขามานานยิѷงกว่าใคร
ผมพูดด้วยรอยยิѸมบนใบหน้า “มันรู้สึกเหมือนว่าเรืѷองราวจะยังดำเนิน
ต่อไปได้ และบางที่ มันอาจจะเกิดขึѸนจริงๆ ฉันรู้โล่งใจขึѸนมาแล้ว“
[[เจ้า…]]
“เพราะฉันเป็นกลุ่มดาว นายก็รู้” ในขณะทีѷสีหน้าของนักเขียนลับแข็ง
ขึѸน ผมก็เสริมบางสิѷงด้วยนํѸาเสียงอันเยือกเย็น “กลุ่มดาวก็เป็นสิѷงมี
ชีวิตแบบนัѸนแหละ“
นีѷคือคำตอบทีѷผมเลือก นีѷเป็นวิธีเดียวทีѷจะไม่ไปดูถูกเขา แม้ว่ามันจะ
ทำร้ายเขาไปบ้างก็ตาม
ดวงตาของนักเขียนลับจ้องมาทีѷผม [[…เรืѷองราวนัѷนจะทำให้เจ้า…]]
คลืѷนเสียงของเขาพุ่งตรงมาทีѷผม [[…จะทำให้เจ้าต้องตาย มันจะ
แสดงให้เจ้าเห็นถึงผลลัพธ์ทีѷเลวร้ายทีѷสุด และสำหรับเนบิวลาของ
เจ้า…!]]
“ไม่สำคัญ“

ผมรู้ว่าสิѷงทีѷผมพูดไปตอนนีѸอาจจะดูไม่มีความรับผิดชอบ ความดันทุรัง
ของผมอาจจะทำให้เกิดหายนะกับทุกคน ผมรู้
ถึงกระนัѸน นีѷก็เป็นสิѷงทีѷดีทีѷสุดทีѷผมสามารถทำได้ในตอนนีѸ
“ทุกครัѸงทีѷมันเกิดขึѸน ฉันจะพยายามโต้กลับไปอย่างเต็มทีѷ“
การแสดงออกของนักเขียนลับกำลังเปลีѷยนไปเป็นสิѷงทีѷผมไม่อาจ
ทำได้ การแสดงออกทีѷดูราวกับจะวิเคราะห์จุดสิѸนสุดของเอกภพอัน
ไกลโพ้น เขามองผ่านสมรภูมิด้วยการแสดงออกเช่นนีѸ
ฝนทีѷตกลงมาหยุดลง และเมฆพายุทีѷมหาปราชญ์อัญเชิญออกมาก็
หายไป
มหาสงครามโลกสวรรค์กำลังจะปิดฉากลง
กลุ่มดาวแห่งจักรพรรดิทีѷร่วงหล่นลงมากำลังเงยหน้าขึѸนมองมหา
ปราชญ์และเหล่าสัตว์ปีศาจ ความรู้สึกปราชัยบนใบหน้าของพวกเขา
ได้บอกผมว่าใครคือผู้ชนะในวันนีѸ
[ปัจจุบัน ห้องเรืѷองราว ‘ฉันกลายเป็นซุนหงอคงระดับ SSSSS ทีѷ
เกษียณตัวเองแล้ว‘ กำลังครอบครอง ‘คัมภีร์ศักดิѻสิทธิѻ‘]
[สถานการณ์จะจบลงโดยอัตโนมัติถ้าคัมภีร์ศักดิѻสิทธิѻได้รับการปกป้อง
เป็นเวลาหนึѷงชัѷวโมง]
[ระยะเวลาทีѷเหลืออยู่ของสถานการณ์คือ 10 วินาที]
ในทีѷสุด สถานการณ์อันยืดเยืѸอก็กำลังจะปิดฉากลง

ผมเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้าอันสดใสของการถ่ายทอดสดดวงดาว มหา
โดเกบิทีѷควบคุมสถานการณ์สุดท้ายอยู่ตรงนัѸนและกำลังจ้องมองมาทีѷ
ผม
[สถานการณ์มาถึงบทสรุปแล้ว!]
[ห้องเรืѷองราว ‘ฉันกลายเป็นซุนหงอคงระดับ SSSSS ทีѷเกษียณตัวเอง
แล้ว‘ ชนะในสถานการณ์]
ข้อความสดใสประกาศถึงการแจกจ่ายรางวัล และคำแสดงความยินดี
ทีѷถูกส่งมาจากกลุ่มดาวมากมายก็โปรยปรายลงมา
ผมเห็นชินยูซองทีѷมีบียูอยู่บนหัวกำลังวิѷงมาทางผมในขณะทีѷโบก
คัมภีร์ศักดิѻสิทธิѻไปรอบๆ
ชืѷอของคัมภีร์คือข้อความต่อไปนีѸ:
ฉันกลายเป็นซุนหงอคงระดับ SSSSS ทีѷเกษียณตัวเองแล้ว
“คุณลุง!“
[ส่วนแบ่งสำหรับ ‘เทพเจ้าภายนอก‘ ในสถานการณ์ทีѷเกีѷยวข้องมี
จำนวนมาก]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังยอมรับการดำรงอยู่ของ ‘เทพเจ้า
ภายนอก‘]
[เทพเจ้าภายนอกสามารถมีส่วนร่วมในสถานการณ์ได้อย่างเป็น
ทางการ!]

(ในขณะทีѷลำแสงเจิดจ้าปรากฏขึѸน เหล่าสัตว์ปีศาจก็ลอยขึѸนไปใน
อากาศ)
(สัตว์ปีศาจมารวมตัวกันรอบๆ ซุนหงอคงโดยมีเขาเป็นจุดศูนย์กลาง
และพากันกู่ร้องขึѸนสู่สรวงสวรรค์)
ผมได้ยินเสียงของพวกเขา
(มันฟังดูราวกับบทเพลงจากอาณาจักรทีѷไม่คุ้นเคย)
จากนัѸนผมก็เห็นจางฮีวอนแบกร่างอวตารของผมพร้อมกับโบกมือของ
เธอ ผมอาจจะได้ยินผิดไป แต่ผมคิดว่าผมได้ยินเธอกล่าวว่า “ในทีѷสุด
ฉันก็ได้ตัวนายมา” หรืออะไรทำนองนัѸน
ต่อจากนัѸนผมก็เห็นยูซานอา ซึѷงในตอนนีѸคือผู้สืบทอดของศากยมุนี
และจางฮายังกำลังแบกร่างของลีกิลยังเข้ามา
ผมมองไปข้างๆ และเห็นนักเขียนลับทีѷได้เป็นประจักษ์พยานใน
ปรากฏการณ์เดียวกันกับผม
(บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกจบลงแล้ว)
สถานการณ์หนึѷงจบลง แต่เรืѷองราวจะดำเนินต่อไป อย่างไรก็ตาม
แม้แต่เรืѷองราวนัѸนก็จะมีจุดจบ
[คุณได้รับ ‘มหาเรืѷองราว‘ ใหม่!]
[คุณได้ผ่านเงืѷอนไขทีѷสีѷของ ‘สถานการณ์ลับ – เรืѷองราวหนึѷงเดียว‘
แล้ว!]

และอย่างเงียบๆ…
[มหาเรืѷองราวของคุณได้เสร็จสิѸนครึѷงแรกของ ‘บทสรุป‘!]
ข้อความทีѷบอกล่วงหน้าถึงจุดจบของโลกนีѸดังออกมา
[เนบิวลาของคุณได้รับคุณสมบัติเพืѷอเข้าสู่ ‘สถานการณ์สุดท้าย‘]

[สถานการณ์หลักทีѷ 95 ยุติลงแล้ว!]
หลังจากสถานการณ์จบลง มหาปราชญ์และเหล่าเทพเจ้าภายนอกก็
มารวมตัวกันทีѷใจกลางแม่นํѸาถงเทียนเพืѷอเฉลิมฉลอง
[เหล่า ‘ตัวประกอบ‘ ในมหาเรืѷองราว ‘บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก‘
เป็นอิสระแล้ว]
เหล่าเทพเจ้าภายนอกทีѷกลายเป็นทาสของสถานการณ์ภายใต้การ
กดขีѷของจักรพรรดิและสำนักงานเป็นอิสระแล้ว
[โอ้ โอ้ โอ้ โอ้ โอ้]
[ราชาวานร ราชาวานร ราชาวานร]
บางส่วนก็เป็นผู้ติดตามของนักเขียนลับและเพิѷมเข้าร่วมใน
สถานการณ์ และในขณะทีѷสถานะของเขาอ่อนแอลง พวกมันจึงเริѷม
ไหลไปหามหาปราชญ์หลังจากทีѷเขาได้กลายเป็นเทพเจ้าภายนอกคน
ใหม่
[การแจกรางวัลจะเริѷมต้นขึѸน!]
ตอนทีѷ 448 – กำแพงสุดท้าย (1)

เหล่าอวตารเห็นไอเท็มรางวัลโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า และพวก
เขาก็พากันฉีกยิѸมออกมา แต่น่าเสียดาย ความสุขของพวกเขาก็อยู่ได้
เพียงไม่นาน สายตาของพวกเขาเบนไปหาอวตารกลุ่มหนึѷงทีѷได้รับ
รางวัลจำนวนมหาศาล
“ว้าว นัѷน…”
“ฉันควรจะเข้าร่วมห้องเรืѷองราวนัѸน…”
มันคือกลุ่มบริษัทของคิมทกจา แต่ละคนได้รับเงินหนึѷงล้านเหรียญ
และรางวัลทีѷแตกต่างกันไปอีก ในขณะทีѷบางคนกระทัѷงได้รับสตาร์รีลิค
ของจักรพรรดิด้วย
เนืѷองจากรางวัลถูกแจกจ่ายไปตามกฎ มันจึงไม่มีใครสามารถบ่นเกีѷยว
กับเรืѷองนีѸได้
[เนบิวลา ‘จักรพรรดิ‘ กำลังประท้วงถึงความเป็นธรรมต่อสำนักงาน!]
ไม่สิ มีบางคนทีѷทำได้ มันไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากตัวจักรพรรดิเอง
แน่นอน พวกเขาคงรู้สึกแย่เพราะความจริงทีѷว่ารางวัลของสถานการณ์
ใหญ่ทีѷพวกเขาจัดขึѸนเองนัѸนได้ตกเป็นของเนบิวลาเล็กๆ
[การถ่ายทอดสดดวงดาวไม่สนใจข้อร้องเรียนของจักรพรรดิ]
กลุ่มดาวส่วนหนึѷงของจักรพรรดิไม่อาจระงับความโกรธไว้ได้และ
กำลังจะปลดปล่อยสถานะของพวกเขาออกมา แต่ก็มีบางคนหยุดพวก
เขาไว้ก่อน

“พอเถอะทุกคน พวกเราแพ้แล้ว” มันเป็นอวตารทีѷยิѷงใหญ่ทีѷสุดของ
จักรพรรดิ เฟยหู “กลุ่มดาวระดับเทวะของพวกเราจะคิดยังไงถ้าพวก
เขาได้เห็นการกระทำของพวกเราในตอนนีѸ?”
กลุ่มดาวระดับเทวะของจักรพรรดิไม่ได้เข้าร่วมในสถานการณ์นีѸ พวก
เขาเพียงแค่เฝ้าดูจากสถานการณ์สุดท้าย
“การกระทำแบบนัѸนจะนำพาความอับอายมาสู่พวกเรา”
กลุ่มดาวของจักรพรรดิทีѷได้ยินเสียงอันเด็ดเดีѷยวของอวตารของพวก
ตนก้มหัวลง
ห่างออกไปเล็กน้อย จางฮีวอนและลีจีฮเยกำลังเฝ้าดูปรากฏการณ์นัѸน
“…น่าประหลาดใจจริงๆ”
“จริง”
บุคคลผู้มีอิทธิพลจากเนบิวลาใหญ่ๆต่างก็ไม่ยอมรับในชัยชนะของ
พวกเธอแบบนีѸเลย แต่คราวนีѸมันต่างออกไป
บางทีเขาอาจจะรู้สึกได้ถึงสายตาของเธอ เฟยหูเผยรอยยิѸมออกมา
และเดินเข้าหาคนทัѸงสอง
“อวตารจางฮีวอน”
จางฮีวอนเครียดขึѸนมาและจับดาบเหล็กไว้แน่น เขาเป็นหนึѷงในศัตรูทีѷ
แข็งแกร่งทีѷสุดทีѷเธอได้เผชิญหน้ามา

แต่เขาก็เริѷมพูดออกมาด้วยนํѸาเสียงอันอบอุ่น “อวตารจางฮีวอน การ
ต่อสู้ของพวกเราในครัѸงนีѸทำให้ฉันประทับใจมาก”
“…โอ้ งัѸนเหรอ”
“หากมีโอกาสในอนาคต ฉันขอเชิญเธอมาทีѷประเทศจีนและเลีѸยงข้าว
สักหน่อยนะ”
แก้มของเฟยหูมีลักยิѸมปรากฏขึѸน ลีจีฮเยเห็นภาพนัѸน และพูดขึѸนผ่าน
‘การถ่ายทอดเสียง‘ ด้วยความชืѷนชม
– …ว้าว แม้ว่าโลกจะเป็นแบบนีѸ แต่ผู้ชายอย่างเขาก็ยังรอดมาได้
จางฮีวอนจ้องกลับไปทีѷเขาด้วยความตะลึงงัน ในขณะเดียวกัน เขาก็
ไม่กล้าทีѷจะสบตาของเธอและรู้สึกเขินขึѸนมาเล็กน้อย
ลีจีฮเยกระแทกศอกในสีข้างของจางฮีวอนเบาๆ
– พีѷ พีѷทำอะไรเนีѸย?? เขาน่าจะเป็นผู้ชายทีѷดีทีѷสุดทีѷพวกเราเคยพบมา
เลยนะ? แน่นอน เขาอาจจะไม่สู้มาสเตอร์ในด้านของหน้าตา แต่ก็ยัง…
“ฉันขอโทษนะ แต่…” จางฮีวอนตอบกลับด้วยนํѸาเสียงทีѷสุภาพราวกับ
ว่าเธอเป็นผู้เชีѷยวชาญจากบู๊ลิѸม “ฉันได้ตัดสินใจอุทิศชีวิตให้กับดาบ
แล้ว ดังนัѸน…”
“ฉันก็เหมือนกัน”
“…ฮะ?”

“ฉันอยากจะเชิญเธอมาทีѷจีนและแบ่งปันมุมมองของพวกเราเกีѷยวกับ
วิถีดาบกันตลอดทัѸงคืน”
ดวงตาของเฟยหูลุกโชนไปด้วยความปรารถนาในขณะทีѷเขาเริѷมร่าย
ยาว ทำให้จางฮีวอนรู้สึกอึดอัดขึѸนมา เธอเหลือบมองไปด้านข้างและ
เห็นลีจีฮเยทีѷกำลังยิѸมกว้างด้วงดวงตาทีѷเป็นประกาย หากเรืѷองทัѸงหมด
นีѸเป็นแค่ความเข้าใจผิดก็ดี แต่ถ้าไม่ งัѸนก็คงมีสิѷงทีѷน่ารำคาญเกิดขึѸน
ในอนาคต
เปรีѸยง…
ผู้สนับสนุนของเธอไม่สามารถดูสิѷงเหล่านีѸได้อีกต่อไปและส่งเสียง
ของเธอออกมา
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ …]
‘ไม่เป็นไร อูรีเอล อยู่เฉยๆไว้‘
หากอูรีเอลออกหน้ามา เรืѷองราวอาจจะเลวร้ายขึѸนไปอีกก็ได้
“ฉันขอโทษนะ ฉัน…”
เมืѷอเธอพูดมาถึงตรงนีѸ ดาบเหล็กในมือของเธอก็สัѷนขึѸนมาในทันใด ลี
ฮุนซึงได้กลายเป็นดาบเล่มนีѸ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกไม่
พอใจขึѸนมาเล็กน้อย
ทำไมดาบเล่มนีѸไม่ใช่ดาบทีѷพูดได้?
“นีѷมันอะไรกันเนีѷย? หลบไป!”

คนทีѷช่วยเธอไว้คือฮันซูยอง เธอเข้ามายังสถานการณ์ตัѸงแต่เมืѷอไหร่ก็
ไม่รู้ แต่เธอก็ผลักเฟยหูออกไปก่อนทีѷจะโยนคำถามออกมา และมอง
ไปรอบๆ
“คิมทกจาอยู่ไหน?”
…คิมทกจา?
จางฮีวอนหันไปมองร่างอวตารทีѷทรุดตัวอยู่บนแผ่นหลังของเธอ
เฟยหูมองไปยังแขกไม่ได้รับเชิญอย่างฮันซูยองด้วยดวงตาทีѷไม่มี
ความสุข จางฮีวอนหันไปมองเขาสลับกับคิมทกจาบนแผ่นหลัง และ
เกิดความคิดดีๆขึѸนมา
“นายท่าน!”
ราวกับว่าเธอสวมบทบาทเป็นนักแสดงชัѸนยอด เธอรีบกอดคิมทกจาไว้
และตะโกนออกมาด้วยนํѸาเสียงทีѷเร่าร้อน
“นายท่านเป็นอะไรไป?”
ร่างอวตารอันซีดเซียวของเขาไร้เรีѷยวแรงในอ้อมแขนของเธอและสัѷน
เล็กน้อย
“โอ้ ราชาของข้า!”
ทุกๆคนกำลังมองไปทีѷเธอ ขากรรไกรของลีจีฮเยเปิดออกเล็กน้อย ใน
ขณะทีѷฮันซูยองดูตะลึงงัน
สำหรับเฟยหู…

“อ่า…”
เขาดูราวกับว่าเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว
“ฉันเข้าใจแล้ว อวตารจางฮีวอน ถ้าอย่างนัѸน…”
สายตาของเขาเบนจากจางฮีวอนไปยังฮันซูยองและลีจีฮเย ก่อนทีѷจะ
หยุดลงทีѷคิมทกจา เขาลอบเม้มปากของเขา ราวกับตัวประกอบอัน
แสนเศร้าทีѷรู้สึกอิจฉาตัวเอกทีѷถูกเลือก เขาก้มหัวลงอย่างช้าๆและจาก
ไป
ลีจีฮเยทีѷเห็นเหตุการณ์นัѸนได้ใช้การถ่ายทอดเสียงไปหาจางฮีวอนอีก
ครัѸง
– ไม่เป็นไรแล้วพีѷ เขาไปแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจผิดไปไกลเลย
อย่างไรก็ตาม จางฮีวอนก็ไม่หยุด
“นายท่าน! ตืѷน! นายท่าน! ถ้าคุณไม่ตืѷน ฉันจะฆ่าคุณนะ!”
เพีѹยะ! เพีѹยะ! เพีѹยะ! เพีѹยะ!
แก้มซ้ายของคิมทกจาเริѷมบวมขึѸนมาหลังจากโดนฝ่ามือของเธอ
กระแทกเข้าใส่
ฮันซูยองมองไปทีѷเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจและถาม “…เธอกำลัง
ทำอะไรหน่ะ?”
“แก้แค้น”

เธอพยักหน้ารับ และคว้าคอของคิมทกจามาจากจางฮีวอน จากนัѸนก็
เขย่าเขาอย่างแรง
“เฮ้ นายหน่ะ”
“…”
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะสร้างคำขยายใหม่ให้นาย? แต่นายดันรอไม่
ไหวและสร้างเองงัѸนเหรอ?”
“…”
“นายได้ฟังคำบรรยายของฉันไหม? นายได้ยินส่วนสุดท้ายไหม? มัน
เป็นยังไง? มันสุดยอดไปเลยใช่ไหมไอ้งัѷง ฉันรู้ว่านายประทับใจจน
นํѸาตาไหลแน่ๆใช่ไหม?”
คิมทกจายังคงไม่ตอบ ฮันซูยองขมวดคิѸวมุ่นและเริѷมตบแก้มอีกข้างทีѷ
ยังไม่บวม
ชินยูซองไม่อาจทนดูได้อีกและรีบวิѷงเข้ามา “พวกเธอทำอะไรเนีѸย?!”
“ไม่ต้องห่วง เขายังหายใจอยู่ เขายังไม่ตาย”
แม้ว่ามันจะมีความวุ่นวายทัѸงหมดนีѸ แต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตืѷนขึѸน
มา สิѷงนีѸทำให้เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึѸนมาในกลุ่ม
“เป็นไปได้ว่าเขาจะยังไม่ตืѷนขึѸนมาตอนนีѸ เขารู้ว่าเขาผิด”
“มีเหตุผล ถ้าอย่างนัѸน พวกเราจะทำให้เขาได้ลิѸมรสถึงความเจ็บปวด
อันแสนสาหัสแบบทีѷเขา…”

“มันจะไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ??”
สถานการณ์นีѸดำเนินต่อไปอีกห้านาที แต่หลังจากผ่านไปอีกสิบนาที
เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะฟืѸนขึѸนมา และเมืѷอนัѸนการแสดงออกของคนใน
กลุ่มจึงจริงจังขึѸนมาด้วย
“…เกิดอะไรขึѸน?”
ในทีѷสุด คนในกลุ่มก็ต้องหาคนทีѷสามารถอธิบายสถานการณ์นีѸได้ มัน
คือยูจงฮยอคทีѷนอนไม่ได้สติอยู่ข้างๆคิมทกจา
“เฮ้ ยูจงฮยอค! ลืมตาหน่อย! ทำไมไอ้งัѷงคิมทกจาถึงยังไม่ตืѷน??”
เพีѹยะ! เพีѹยะ! เพีѹยะ! เพีѹยะ!
แก้มกระชับของเขาไม่ได้บวมขึѸนมาง่ายๆเหมือนกับของคิมทกจา มัน
ผ่านไปนานขนาดไหนแล้ว? ดวงตาของยูจงฮยอคเปิดขึѸนเล็กน้อย
“ฉันคือยูจงฮยอค…”
“บ้าเอ้ย เกิดอะไรขึѸนกับเขาอีก?”
เหมือนดัѷงผู้ป่วยทางจิต เขายังทำสิѷงเดียวกันซํѸาๆ
ยูซานอาเดินเข้ามาและหยุดฮันซูยองไว้ “หยุดรบกวนจงฮยอคแบบ
นัѸนก่อน ความทรงจำของเขายังไม่เข้าทีѷจากเรืѷองราว ดังนัѸนเขาน่าจะ
ยังไม่เป็นตัวเอง”
“ซานอา!”

คนทัѸงกลุ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครัѸงและมารวมตัวกันรอบๆยูซาน
อา มันมีความรู้สึกทีѷแตกต่างออกไปจากร่างอวตารใหม่ของเธอ
ฮันซูยองสังเกตความเปลีѷยนแปลงและถามด้วยรอยยิѸม “ฉันได้ยินมา
ว่าเธอได้กลายเป็นผู้สืบทอดของศากยมุนี แต่เธอยังไม่ได้โกนหัว
เลย”
“ศาสนาทุกวันนีѸปรับเปลีѷยนไปมากแล้ว”
“ยินดีต้อนรับกลับมานะ เธอมาช้า แต่ก็ยังมา”
“มันยากเหมือนกันทีѷจะกลับมาทันตอนเธอเจอปัญหา แต่ฉันก็มา
แล้ว”
“…ฉันไม่ใช่คนทีѷก่อปัญหา มันคือหมอนีѷ”
ยูซานอายักไหล่และยืѷนมือออกไปหาคิมทกจาทีѷยังไม่ได้สติ รัดเกล้า
พระสูตรบนหัวของเขาเริѷมเปล่งแสงสดใสออกมา
จางฮีวอนพยักหน้าออกมาด้วยความพึงพอใจ “นัѷนเป็นความคิดทีѷ
ดี ฉันเดาว่าเขาคงจะไม่สามารถหนีไปไหนได้แล้ว”
“…น่าเสียดาย แต่ดูเหมือนเขาจะหนีไปแล้ว”
“เอ๋?”
“วิญญาณของเขายังไม่กลับมาทีѷร่าง”
ด้ายบางๆยืѷนออกมาจากรัดเกล้าบนหัวของคิมทกจาและทะยานขึѸนไป
สู่ท้องฟ้าเบืѸองบน ดูเหมือนว่ามันจะเชืѷอมต่อกับทีѷไหนสักแห่ง ยูซาน

อาเฝ้ามองปลายด้ายและพูดขึѸนมา “แต่ไม่ต้องเป็นห่วง เขาไปได้ไม่
ไกล และมันก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ตัѸงใจจากไปด้วย”
ไม่ได้จากไปด้วยความตัѸงใจ – มันมีความหมายซ่อนอยู่ในคำพูดนีѸ
ฮันซูยองรีบมองไปรอบๆและถาม “แล้วนักเขียนลับหายไปไหน?”
*
ภาพของประตูมิติขยับผ่านผมไปอย่างรวดเร็ว
ทุกอย่างเกิดขึѸนในพริบตา ในช่วงเวลาทีѷผมยกเลิกมุมมองนักอ่าน
พระเจ้า มันก็มีบางสิѷงคว้าจับดวงวิญญาณของผม และในเวลาทีѷผม
ได้สติกลับมา ผมก็กระโดดข้ามประตูมิตินีѸไปพร้อมกับนักเขียนลับแล้ว
ปกติแล้ว เรืѷองแบบนีѸคงจะเป็นไปไม่ได้ แต่ในคราวนีѸมันก็เป็นกรณี
พิเศษ
[คุณล้มเหลวในการรักษา ‘สัตย์สาบาน‘]
[ดวงวิญญาณของคุณจะถูกผูกติดกับสัญญาของสัตย์สาบานชัѷวคราว]
[คู่สัญญาของคุณจะครอบครองสิทธิѻในดวงวิญญาณของคุณเป็นเวลา
24 ชัѷวโมง]
ผมมองไปยังข้อความทีѷลอยอยู่ในอากาศและหัวเราะเบาๆ
– ฉันไม่คิดเลยว่าสัตย์สาบานจะใช้แบบนีѸได้
สัตย์สาบาน – ห้ามติดต่อกับบริษัทของคิมทกจาในช่วงสถานการณ์
หรือเปิดเผยตัวตนของผม

นัѷนเป็นสิѷงเดียวทีѷผมล้มเหลวในสถานการณ์
เนืѷองจากเนืѸอหาของสถานการณ์เปลีѷยนไปกลางคัน ผมจึงคิดว่ามันจะ
มีช่องว่างอยู่บ้าง แต่มันก็ดูเหมือนว่าการถ่ายทอดสดดวงดาวจะตัดสิน
ว่าผมได้ผิดสัญญาดังกล่าว
– นายจะฆ่าฉันงัѸนเหรอ?
นักเขียนลับทีѷอยู่ในร่างของเด็กชายถูกห่อหุ้มไปด้วยประกายแสงทัѷว
ร่าง ผมสัมผัสได้ถึงยูจงฮยอคจำนวนนับไม่ถ้วนทีѷมองมาทีѷผมจาก
ภายในเรืѷองราวของเขา แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกถึงความเกลียดชังใดๆ
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คิดทีѷจะฆ่าผม
เหมือนอย่างทีѷยูจงฮยอคเคยให้ความเห็นไว้ ถ้าหมอนีѷต้องการจะฆ่า
ผม มันก็มีโอกาสหลายครัѸงทีѷจะทำแบบนัѸน
หลังจากนัѸนไม่นาน ประตูมิติก็ปิดลง ปลายทางของพวกเราเป็นสถาน
ทีѷทีѷคุ้นเคย มันคือป่าทีѷถูกปกคลุมไปด้วยความมืด
มันคือป่าเอ็นไก บ้านของนักเขียนลับ
[[เข้าไปข้างใน]]
พร้อมกับคำพูดเหล่านัѸน ดวงวิญญาณของผมถูกดูดเข้าไป
ผมกระพริบตา และดวงตาของผมก็ขยับ อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่มีแขน
หรือขา ผมสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึѸนกันและมองไปรอบๆ จากนัѸนผมจึง
เห็นภาพสะท้อนบนกระจกทีѷอยู่บนกำแพงใกล้ๆ

…ตอนนีѸผมได้กลายเป็นเกีѹยวบู๊ลิѸมอันเล็กๆแล้ว
ผมรู้สึกว่ามันเป็นรูปแบบเดียวกันกับทีѷหมายเลข 999 เคยใช้
“มันรู้สึกยังไงทีѷได้กลายเป็นเกีѹยว?!”
ไม่รู้ว่าพวกเขาโผล่ออกมาตัѸงแต่ตอนไหน กลุ่มยูจงฮยอคจิѺวพุ่งเข้ามา
หาผมและเตะผมไปรอบๆ โชคดีทีѷมันไม่ได้เจ็บอะไรนักเพราะพวกเขา
ต่างก็ตัวเล็กจิѺว
ผมตะโกนออกมา
– ไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายจะทำอะไร แต่พวกนายหยุดฉันไม่ได้
หรอก ในอีก 24 ชัѷวโมง ฉันจะกลับไปยังร่างอวตาร พวกนายก็รู้ ถ้า
พวกนายอยากจะฆ่าฉัน งัѸนก็ทำซะตัѸงแต่ตอนนีѸซะ
แน่นอนว่าผมไม่ได้หมายความให้พวกเขาฆ่าผมจริงๆ
ผมถามนักเขียนลับทีѷนัѷงอยู่บนบัลลังก์
– นักเขียนลับ เป้าหมายทีѷแท้จริงของนายคืออะไร? ทำไมนายถึงไว้
ชีวิตฉัน?
คำถามของผมทำให้ยูจงฮยอคจิѺวหยุดกระทืบผม
นักเขียนลับมองลงมาทีѷผม เขาคือเทพเจ้าภายนอกรวมทัѸงกลุ่มดาวทีѷ
แข็งแกร่งทีѷสุดทีѷผมรู้จัก ยิѷงไปกว่านัѸน ยังเป็นยูจงฮยอคทีѷแข็งแกร่ง
ทีѷสุดจากยูจงฮยอคทัѸงหมด
– ฉันรู้ว่าพวกเราไม่มีทางเอาชนะนายได้แน่ถ้านายเอาจริง

แม้ว่ายูจงฮยอคจะได้ความทรงจำกลับมาและรวมพลังกับผม แต่มันก็
ยังเป็นไปไม่ได้ทีѷจะเอาชนะนักเขียนลับเมืѷอพิจารณาจากสถานการณ์
ของเรืѷองราวของพวกเรา
ไม่เพียงแต่เขาจะมีประวัติศาสตร์ของรอบทีѷ 0 ถึง 1863 แต่เขายังมี
ชีวิตอยู่มาเนิѷนนาน
ถึงกระนัѸนนักเขียนลับก็เลือกทีѷจะยอมแพ้แทนทีѷจะฆ่าพวกเรา
“เพราะนายจำเป็นไงไอ้โง่” หมายเลข 41 ทีѷกำลังฟังอยู่ตวาดออก
มา “นายมีชิѸนส่วนสุดท้ายของกำแพงสุดท้ายไง”

บีฮยองอารมณ์ดีมาก มันช่วยไม่ได้ เนืѷองจากโดเกบิได้เฝ้าดู
สถานการณ์อยู่ในหน้าจอตรงหน้าของเขา
– ทุกครัѸงทีѷมันเกิดขึѸน ฉันจะพยายามโต้กลับไปอย่างเต็มทีѷ
พร้อมกับเสียงของคิมทกจาทีѷเป็นประกาศสรุปสถานการณ์ ข้อความ
จากกลุ่มดาวจำนวนนับไม่ถ้วนก็ดังขึѸน และทัѸงการถ่ายทอดสด
ดวงดาวก็สัѷนสะเทือนอย่างรุนแรง
เจ้าของคนใหม่ของมหาเรืѷองราว ‘บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก’ ถูก
ตัดสิน
‘เขาทำได้ คิมทกจานัѷน เขาทำได้จริงๆ’
นักเล่าเรืѷองควรจะวางตัวเป็นกลาง แต่ในความเป็นจริง ผู้ตัดสินทุกคน
ก็ล้วนแล้วแต่มีทีมทีѷตัวเองชอบ นีѷคือความจริงสำหรับบีฮยองด้วย
ราวกับพ่อแม่ทีѷมองดูบุตรซึѷงได้เติบโตขึѸนของตน บีฮยองลูบใบหน้าทีѷ
ปรากฏขึѸนบนหน้าจอด้วยความประทับใจยิѷง
[ขอแสดงความยินดีด้วย ผู้อำนวยการบีฮยอง]
ตอนทีѷ 449

โดเกบิลูกน้องทีѷอยู่รอบๆ ตัวเขาแสดงความยินดีกับเขา พวกเขาต่างก็
รู้ว่าบีฮยองเฝ้ามองบริษัทของคิมทกจามานานแล้ว
[ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเขาต้องผ่านไปได้]
[ข-ข้าด้วย ข้าด้วย…!]
ไม่ใช่แค่นัѸน บางคนยังได้ส่งเสียงเชียร์บริษัทของคิมทกจาไปพร้อม
กับเขาด้วย หลายคนมีสีหน้าตืѷนเต้นเหมือนกับบีฮยอง
สำหรับโดเกบิเหล่านีѸทีѷต้องแสวงหาสถานการณ์ใหม่ทีѷมีศักยภาพเพืѷอ
ค้นหาเป้าหมายของเรืѷองราวต่อไป พูดตามตรง สิѷงนีѸเป็นสิѷงทีѷหาได้
ยากยิѷงจริงๆ
[เด็กพวกนีѸเป็นของข้า หยุดนํѸาลายสอได้แล้ว]
[ฮ่าฮ่า! แน่นอน พวกเราไม่…]
จากนัѸนข่าวด่วนข่าวใหม่ก็มาถึง
[ผู้อำนวยการ มหาโดเกบิ ‘บาแรม’…]
[ท่านได้รับการเลืѷอนขัѸน!]
…เลืѷอนขัѸน?
[ผู้อำนวยการบีฮยอง ยินดีด้วย ยินดีด้วยจริงๆ!]
[ดูเหมือนว่าสำนักงานจะทำงานเป็นแล้วนะ]
บีฮยองยังมึนๆ อยู่ในขณะทีѷข้อความประดังประเดเข้ามา

เขาคือโดเกบิระดับสูง ไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งผู้อำนวยการสาขาโซล
เขาได้ปีนขึѸนมาถึงตำแหน่งทีѷสูงทีѷสุดทีѷเป็นไปได้ผ่านการทำงานอย่าง
หนักมาแล้ว
อย่างไรก็ตาม การได้เลืѷอนขัѸนหรือว่าจะหมายความถึง…
[…ผู้อำนวยการ?]
ไม่ต้องสงสัยเลย นีѷน่าจะเป็นสิѷงทีѷดี
แต่ทำไมเขาถึงเต็มไปด้วยลางสังหรณ์ไม่ดีกัน?
[มหาโดเกบิกำลังรอท่านอยู่]
บีฮยองถูกนำทางไปโดยโดเกบิระดับตํѷาผ่านประตูมิติ และในไม่ช้า
หมอกหนาก็ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นร่างของมหาโดเกบิทีѷกำลัง
รอเขาอยู่ ณ ปลายทางสีเทา
[เจ้ามาแล้ว บีฮยอง]
[บาแรม]
ราวกับว่าจะบอกว่าบีฮยองทำงานมาอย่างหนัก บาแรมลูบไหล่ของ
เขาและพูดขึѸนมา [ขอแสดงความยินดีด้วย การเลืѷอนขัѸนของเจ้าถูก
ตัดสินแล้ว]
[…ฮะ?]
[เจ้างงอะไร เจ้าไม่เข้าใจเหรอ? เจ้าได้รับเลือกให้กลายเป็นมหาโดเก
บิไง]

มหาโดเกบิ เกียรติสูงสุดทีѷนักเล่าเรืѷองทุกคนเฝ้าฝันถึง สิѷงทีѷเขาได้แต่
ฝันตอนนีѸได้กลายเป็นความจริงแล้ว ทำให้บีฮยองตะลึงงันและมึนงง
[…มหาโดเกบิ? ท่านหมายถึง ข้า?]
[ใช่ การเลืѷอนขัѸนครัѸงนีѸเป็นประวัติการณ์ของการถ่ายทอดสดดวงดาว
เลย]
บาแรมหัวเราะเบาๆ ด้วยความพึงพอใจและเดินนำไป บีฮยองไม่รู้ด้วย
ซํѸาว่าพวกเขากำลังจะไปไหนและตามเขาไปทัѸงอย่างนัѸน เขามีหลาย
สิѷงทีѷต้องการจะถาม
ทีѷนีѷมันทีѷไหนกัน และนอกจากนัѸน…
[เจ้าจะได้กลายเป็นมหาโดเกบิในไม่ช้า ดังนัѸนมันก็ถึงเวลาทีѷเจ้าจะได้
พบกับ ‘คนผู้นัѸน’ แล้วใช่ไหม?]
บาแรมยิѸมราวกับว่าเขาสามารถอ่านความคิดของบีฮยองได้
[คนผู้นัѸน หรือว่า…]
แม้ว่าเขาจะถามออกไป แต่บีฮยองก็สามารถเดาคำตอบได้แล้ว
อากาศโดยรอบดูบิดเบีѸยวไป และประกายแสงจางๆ ก็เต้นระบำไป
รอบๆ เมืѷอเขามองเข้าไปใกล้ๆ ประกายแสงเหล่านัѸนก็กำลังก่อร่างขึѸน
เป็นตัวอักษร สิѷงทีѷอยู่ตรงหน้าของเขาคือสิѷงทีѷเขาไม่เคยได้เห็นมา
ก่อน
[พวกเรามาถึงแล้ว]

พวกเขาเดินวนไปรอบๆ แกลลอรีѷและเดินผ่านทางเดินทีѷถูกปกคลุมไป
ด้วยหมอก จากนัѸนก็มาถึงห้องโถงยักษ์
ไม่ มันเรียกว่าห้องโถงได้เหรอ?
ขนาดของมันไม่อาจประมาณได้เลย และภายในนัѸน มันก็มีกำแพง
กว้างตัดผ่านอยู่ ความยาวของกำแพงลึกลับนีѸไม่อาจประเมินได้เลย
เนืѷองจากขนาดอันมหึมาของมัน
ตัวอักษรทีѷถูกสลักไว้บนกำแพงดูเหมือนกำลังลุกโชน รอยแตก
มากมายสามารถมองเห็นได้บนกำแพง
ในเวลานัѸนเอง บีฮยองก็รู้สึกว่าเขาเคยเห็นกำแพงนีѸจากทีѷไหนมาก่อน
[…แผ่นจานแห่งการเปิดเผย?]
ไม่ต้องสงสัยเลย มันคือแผ่นจานแห่งการเปิดเผย แม้ว่ารูปร่างของมัน
จะต่างออกมา แต่กำแพงนัѸนทีѷมอบการเปิดเผยให้กับกลุ่มดาวก็มี
ลักษณะคล้ายกัน
อย่างไรก็ตาม ทำไมแผ่นจานแห่งการเปิดเผยอีกอันถึงอยู่ทีѷนีѷ? และ
นอกจากนีѸ ขนาดอันมหึมาของมันนีѷมันอะไรกัน…?
[ทุกคนมารวมตัวกันแล้ว]
ในเวลาทีѷเขาได้ยินเสียงนัѸน บีฮยองก็หมอบลงไปกับพืѸนก่อนทีѷเขาจะ
ทันได้รู้ตัว เขาอาจจะสามารถรับมือกับกลุ่มดาวจำนวนมากมายได้ แต่
อย่างน้อยในคราวนีѸ เขาก็ไม่อาจควบคุมความกระวนกระวายของตน
ได้

เขาไม่อาจคาดเดาได้ถึงความยิѷงใหญ่แห่งสถานะทีѷรู้สึกได้จากเสียง
นัѸนด้วยซํѸา
เขาเหลือบมองไปด้านข้างและเห็นว่ามหาโดเกบิทุกคน รวมทัѸงบา
แรมกำลังหมอบอยู่ด้วย
มันมีใครบางคนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าของแผ่นจานแห่งการเปิดเผย
บีฮยองซ่อนอาการสัѷนของเขาไว้และค่อยๆ เงยหน้าขึѸน และนัѷนคือเมืѷอ
เขาตระหนักได้ถึงมัน
งัѸนนัѷนก็… เขาเข้าใจมันแล้ว
สิѷงมีชีวิตตนนัѸนคือผู้ปกครองเด็ดขาดของสำนักงานและควบคุมการ
ถ่ายทอดสดดวงดาว
ราชาแห่งเรืѷองราว
ราชาเอืѸอมมืออันยาวเหยียดและซีดเซียวของเขาออกมาลูบกำแพงใน
ขณะทีѷเปิดปากขึѸนอย่างช้าๆ
[‘เรืѷองราวหนึѷงเดียว’ ทีѷตัดสินโลกต่อไปจะได้รับเลือกแล้ว]
*
“นายบอกว่าฉันมีชิѸนส่วนสุดท้ายของกำแพงสุดท้าย?”
“ใช่”
คำพูดของหมายเลข 41 ทำให้ผมขมวดคิѸวมุ่น

ผมพอจะเดาได้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไร ‘กำแพงสุดท้าย’ – ผม
พยายามรวบรวมข้อมูลเกีѷยวกับสิѷงนัѸนในการเสืѷอมถอยรอบนีѸอยู่เหมือน
กัน มันเป็นสิѷงทีѷไม่เคยถูกอธิบายอย่างเต็มทีѷในหนทางเอาชีวิตรอด
เวอร์ชัѷนต้นฉบับ ผมค่อนข้างมัѷนใจว่ากำแพงนีѸเป็นเงืѷอนงำทีѷจะนำไปสู่
ตอนจบของการเสืѷอมถอยรอบนีѸ
และสำหรับ ‘ชิѸนส่วนสุดท้าย’ นีѸทีѷพวกเขากำลังพูดถึง…
[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงทีѷสีѷ’ ถูกเปิดใช้งานอย่างทรงพลัง]
「คิม ทก จา」
ไม่ต้องห่วง ฉันไม่มีทางมอบนายให้กับพวกเขาหรอก
ผมกะพริบตาอย่างช้าๆ และตัѸงสมาธิ นักเขียนลับกำลังจ้องมาทีѷผม
เขาอาจจะสูญเสียสถานะไปมาก แต่เขาก็ยังเป็นกลุ่มดาวทีѷแข็งแกร่ง
ทีѷสุดทีѷผมรู้จัก และเขาก็ยังเป็นเทพเจ้าภายนอกด้วย
ผมนึกถึงวันแรกทีѷผมมาถึงป่าแห่งนีѸและพูดขึѸนมา “พวกเราเคยพูดถึง
เรืѷองนีѸมาก่อนใช่ไหม? นายบอกว่าฉันจำเป็นต้องคิดให้ออกว่าทำไม
ฉันถึงถูกพามาทีѷนีѷก่อนทีѷเกมสามคำถามสามคำตอบจะจบลง”
[[ใช่]]
“นายอยากจะเห็นตอนจบของโลกนีѸจริงๆ ใช่ไหม? นายอาจจะพูด
แบบนัѸน แต่นายก็ตัѸงความหวังไว้กับเส้นโลกนีѸด้วย”
คิѸวของนักเขียนลับกระตุกเล็กน้อย

ไม่ว่าเขาจะปฏิเสธเสียงแข็งแค่ไหนว่าเขาคือยูจงฮยอค แต่เขาก็ยังไม่
อาจกำจัดนิสัยเก่าๆ ของตนออกไปได้
“และด้วยเหตุนัѸน นายจึงต้องการกำแพงทีѷสีѷทีѷฉันครอบครอง นัѷนเป็น
เหตุผลว่าทำไมนายถึงเก็บฉันไว้ใช่ไหม?”
เขาไม่ตอบผม ถ้าเขาคิดจะทำแบบนัѸน ผมก็มีวิธีทีѷจะทำให้เขาพูด
เปรีѸยง
“ฉันยังไม่ได้ถามคำถามสุดท้ายของเกมสามคำถามสามคำตอบเลย”
[‘เกมสามคำถามสามคำตอบ’ เริѷมต้นขึѸนอีกครัѸง!]
[คุณเหลือหนึѷงสิทธิѻในการถามคำถาม]
ย้อนกลับไป ผมได้ถามนักเขียนลับว่า
– สามวิธีเอาชีวิตรอดในโลกทีѷถูกทำลาย นักเขียนลับ นายคือคนทีѷได้
เห็นบทสรุปของมันใช่ไหม?
หนทางเอาชีวิตรอดทีѷผมได้อ่านจบลงทีѷตอน 3149 อย่างไรก็ตาม นัก
เขียนลับก็มีชีวิตอยู่ในนัѸน แม้ว่าผมจะไม่ได้เห็นมัน แต่เขาก็ได้เอาชีวิต
รอดผ่านประวัติศาสตร์ทีѷไม่ถูกบันทึกและไปถึงบทสรุปทีѷมีเพียงแค่เขา
ทีѷได้เห็น
เขาได้เห็นอะไร ณ ทีѷแห่งนัѸนกัน?
เพราะเหตุใดเขาจึงกลายเป็นเทพเจ้าภายนอกและปรากฏขึѸนในเส้น
โลกนีѸ?

หมายเลข 41 ก้าวออกมาก่อนเพืѷอตอบคำถามของผม เขาตะโกนใส่
ผมด้วยความโกรธเล็กน้อยบนใบหน้านัѸน “คำถามนัѸน…!!”
[[หมายเลข 41]]
ยูจงฮยอคจิѺวทุกคนหุบปากไปหลังจากนักเขียนลับหยุดพวกเขาไว้ ยู
จงฮยอคทีѷอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มในตอนนีѸ – นักเขียนลับ – กำลัง
มองตรงมาทีѷผม
ชัѷวขณะหนึѷง ผมรู้สึกแปลกๆ ไปเล็กน้อย วัยเด็กของยูจงฮยอคไม่เคย
ถูกอธิบายอย่างเต็มทีѷในหนทางเอาชีวิตรอด ไม่ มันเป็นแค่การกล่าว
ถึงอย่างสัѸนๆ ในรูปแบบของความทรงจำเท่านัѸน
แน่นอน การไม่กล่าวถึงไม่ใช่ว่าจะหมายถึงเขาไม่มีช่วงวัยเด็ก
มันก็คล้ายๆ กับหนทางเอาชีวิตรอดกว่า 3150 ตอน ยูจงฮยอคเกิดขึѸน
มาในทีѷๆ ผมไม่รู้จัก และเอาชีวิตรอดมาได้จนเขาได้กลายเป็นตัวเอก
ของเรืѷองราว
[[มันมีการเดินทางของข้ามากเท่าไรทีѷถูกอธิบายไว้ในนิยายทีѷเจ้า
อ่าน?]]
ตัวเอกทีѷมีใบหน้าทีѷผมไม่รู้จักกำลังถามผม
ผมลังเลเล็กน้อยก่อนทีѷจะตอบ “…จนกระทัѷงนายไปถึงราชาโดเกบิ”
ผมนึกถึงช่วงเวลาสุดท้ายของหนทางเอาชีวิตรอด
เขาเดินทางมาจนถึงการสังหารราชาโดเกบิ ลุยผ่านหมอกสุดท้าย ยู
จงฮยอคพุ่งไปสู่ส่วนสุดท้ายของเรืѷองราว มันไม่มีคำอธิบายต่อว่าเกิด

อะไรขึѸนหลังจากนัѸนหรือเขาได้เห็นอะไร
นัѷนเป็นเหตุผลว่าทำไมตอนนัѸนผมถึงหงุดหงิดในขณะทีѷอ่านตอน
สุดท้ายทีѷปล่อยออกมา ผมกลัวและสงสัยว่ามันจะเป็นตอนจบจริงๆ
[[ข้าเป็นยังไงในช่วงเวลาสุดท้ายนัѸน?]]
เมืѷอเจอกับคำถามทีѷไม่คาดคิด มันก็ทำให้ผมรู้สึกตืѷนตระหนกขึѸนมา
จริงๆ
ผมไม่คิดว่าเขาจะถามอะไรแบบนัѸนกับผม
“ทำไมนาย…?”
[[มันดูเหมือนข้าทำสำเร็จไหม? มันดูเหมือนข้าบรรลุเป้าหมายของข้า
ไหม?]]
ในเวลาทีѷผมได้ยินคำถามของเขา ผมก็เต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดทีѷ
ยากจะอธิบาย ผมไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมนักเขียนลับถึงถามผมแบบ
นัѸน ความคิดของผมเกีѷยวกับสิѷงนัѸนไม่สำคัญเลย ไม่แม้กระทัѷงเป็นจุด
ด่างเล็กๆ…
…เดีѺยว มันไม่สำคัญจริงๆ เหรอ?
“นาย…”
ริมฝีปากของผมสัѷนเบาๆ
ผมไม่ได้เตรียมตัวไว้สำหรับคำถามนัѸน อย่างไรก็ตาม ผมก็ยังต้องการ
ตอบมันไม่ว่าผมจะพร้อมไหม

「ในเวลานัѸนเอง เธอก็ตระหนักได้ว่าโลกใบนีѸได้หลุดลอยออกไปจาก
มือของเธอแล้ว」
ความทรงจำจากดินแดนแห่งสันติโผล่ขึѸนมา – การแสดงออกของเร็น
ในขณะทีѷเธอหลุดพ้นจากโลกทีѷเธอสร้างขึѸนมา หน้าทีѷของคนทีѷสร้าง
โลกใบใหม่…
ผมไม่ได้เหมือนกับเธอ ผมไม่ได้เขียนหนทางเอาชีวิตรอดขึѸนมา แต่
ผม…
「เรืѷองราวนีѸสามารถเห็นแสงสว่างได้ก็เพราะนาย ทกจา」
…ผมคือคนทีѷได้เห็นตอนจบของเรืѷองราว
“นายทำสำเร็จ เพราะนายทุ่มหมดหน้าตัก”
การตอบคำถามเขาเป็นหน้าทีѷของคนทีѷได้เห็นเรืѷองราวทัѸงหมด
“ไม่ว่าจะเป็นการเสืѷอมถอยรอบไหน นายก็มักจะตัดสินใจถึงทางเลือก
ทีѷดีทีѷสุดทีѷนายสามารถทำได้เสมอ ฉันไม่รู้ว่าไปถึงบทสรุปแบบไหน
แต่ฉันก็มัѷนใจ”
การเสืѷอมถอยทุกๆ รอบของยูจงฮยอคปัดผ่านความคิดของผม ทุกๆ
สิѷงทีѷเขาได้รับ และทุกๆ สิѷงทีѷเขาสูญเสียไปในระหว่างนัѸน…
“ฉันมัѷนใจว่าสหายของนายก็ผ่านสิѷงเดียวกันมาด้วย”
…และนอกนัѸน มันยังมีเพียงแผ่นหลังอันเดียวดายของเขาเมืѷอเขาไป
ถึงหน้าสุดท้ายเพียงลำพัง

“อย่างไรก็ตาม…”
ผมมีสิทธิѻทีѷจะพูดแบบนีѸเหรอ?
ผมไม่อาจบอกได้
“นายดูไม่มีความสุขเลยในช่วงเวลาสุดท้าย”
แม้กระทัѷงตอนนีѸ ฉากทีѷผมไม่ต้องการจะอ่านก็ยังถูกทิѸงไว้ในใจของผม
「สุดท้าย ยูจงฮยอคทีѷสูญเสียทุกอย่างไปก็กำลังมองไปยังหมอก คำ
ตอบอันว่างเปล่าทีѷเขาเฝ้าค้นหากำลังรออยู่หลังหมอกนัѸน」
ใบหน้าของนักเขียนลับทีѷเหมือนกันกับคำอธิบายจากฉากนัѸนกำลัง
มองมาทีѷผมอยู่
[[อ่า]]
“…ทำไมจู่ๆ นายถามฉันแบบนัѸน?”
[[ข้าแค่สงสัย เจ้าเป็นคนเดียวทีѷได้เห็น ‘สิѷงนัѸน’ ตัѸงแต่ต้นจนจบ]]
ผมไม่อาจพูดอะไรกลับไปหาเขาได้
[[ข้าสงสัยเกีѷยวกับความหมายของชีวิตของข้าผ่านสายตาของคนอืѷน
นอกจากข้าก็เท่านัѸน]]
(จบตอน)

สิѷงทีѷนักเขียนลับกล่าวเป็นดัѷงคำพูดอันว่างเปล่าทีѷมาจากคนทีѷสูญเสีย
ความหมายในชีวิตของตนไป
ผมพูดราวกับว่าจะต่อต้านต่อความว่างเปล่านัѸน “…ชีวิตของนายได้
ช่วยชีวิตของใครบางคนเอาไว้”
สำหรับคนทีѷสูญเสียไปมากมายขนาดนัѸน ความจริงทีѷว่าเขาได้ช่วยเด็ก
ชายคนหนึѷงทีѷเขาไม่รู้จักชืѷอด้วยซํѸาอาจจะไม่มีอะไรมากไปกว่าการ
ปลอบใจ เด็กชายคนนัѸนเป็นคนทีѷไม่เกีѷยวอะไรกับเขาเลย เด็กคนนัѸน
ไม่ใช่สหายของครอบครัวของเขาด้วยซํѸา
ผมพยายามจะอ้าปากอยู่หลายครัѸง แต่ผมก็ยังไม่อาจพูดอะไรออกไป
ได้
นักเขียนลับทีѷกำลังมองมาทีѷผมยักไหล่และพูดขึѸนมา [[เมืѷอข้าเห็นเจ้า
เป็นครัѸงแรก ข้าก็เชืѷอว่าข้าต้องพาเจ้ามาอยู่ภายใต้ปีกของข้าให้ได้]]
พาผมมาอยู่ใต้ปีกของเขา ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผมนึกถึงครัѸงแรกทีѷ
ผมได้พบกับเขา
+
[ตัวเลือกผู้สนับสนุน]
ตอนทีѷ 450

– โปรดเลือกผู้สนับสนุนของคุณ
– ผู้สนับสนุนทีѷถูกเลือกจะกลายเป็นผู้สนับสนุนของคุณ
1. มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ
2. ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ
3. นักเขียนลับ
4. นักโทษรัดเกล้าทองคำ
+
…ผมจำได้
เมืѷอตอนนัѸน นักเขียนลับได้ปรากฏขึѸนในการเลือกผู้สนับสนุนครัѸงแรก
ของผมในฐานะตัวเลือกทีѷสาม เขาได้พยายามจะเป็นผู้สนับสนุนของ
ผมจริงๆ
[[หลังจากนัѸน ข้าก็เฝ้ามองเส้นโลกนีѸมาตลอด บางครัѸงข้าก็ประหลาด
ใจ ข้าประหลาดใจกับความจริงทีѷว่าข้าประหลาดใจได้ เพราะข้าไม่
เคยประหลาดใจกับอะไรมานานแล้ว]]
ผมรู้ดี ในระหว่างเรืѷองราวของเส้นโลกนีѸ เขาเฝ้ามองพวกเราและส่ง
ข้อความต่างๆ เข้ามา ถ้าผมย้อนอ่านข้อความ ผมก็น่าจะเจออันทีѷเขา
ส่งเข้ามาได้
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ‘ ขบคิดกับทางเลือกของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ‘ ประทับใจกับระดับความโง่ของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ‘ ผิดหวังกับการประกาศทีѷคึกคะนองของคุณ]

[ดวงตาของกลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ‘ เปล่งประกายหลังจากเขาได้ยิน
แผนการของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ‘ กำลังสงสัยเกีѷยวกับแผนการของคุณ]
…..
ข้อความเหล่านัѸนคือข้อความทีѷมาจากเขา ผมรู้ว่ามันเป็นหมายเลข
666 และยูจงฮยอคคนอืѷนทีѷรับผิดชอบในข้อความเหล่านีѸ แต่ถึง
กระนัѸน…
[[ข้าตัดสินใจ – ว่าจะเฝ้าดูโลกทีѷบิดเบีѸยวนีѸต่อไป และไม่ทำลาย
มัน]]
“…ทำไมนายถึงส่งฉันไปยังรอบทีѷ 1863”
นักเขียนลับพยักหน้า ทางเลือกของเขาได้นำไปสู่จุดเริѷมต้นของเส้น
โลกนีѸ
เขาพูดต่อ [[มันก็คล้ายๆ กับเหตุผมทีѷว่าทำไมข้าถึงมอบข้อมูลของ
รอบทีѷ 1863 ให้กับยูจงฮยอคในรอบนีѸ ข้าต้องการทดสอบเจ้า เพืѷอหา
ว่าเจ้าหรือยูจงฮยอคในรอบนีѸทีѷจะเหมาะสมต่อการได้เห็นบทสรุป
มากกว่ากัน]]
“โอเค งัѸนตัวเลือกของนายคืออะไร?”
นักเขียนลับไม่ตอบและจ้องมาทีѷผมเท่านัѸน ก่อนทีѷจะเปิดปากขึѸนมา
[[มันมีกำแพงใหญ่อยู่ ณ สุดทางของโลกใบนีѸ มันคือกำแพงสุดท้ายทีѷ
สามารถเปิดขึѸนได้เมืѷอกุญแจทุกดอกถูกรวบรวม]]

– คุณได้รับคำตอบทัѸงหมดแล้ว
– เกมสามคำถามสามคำตอบสิѸนสุดลงแล้ว
จากนัѸนผมก็ตระหนักได้ คำตอบของเขาคือคำตอบของคำถามทีѷสาม
ของผม
ประกายแสงทีѷอยู่รอบๆ ร่างของนักเขียนลับทวีความรุนแรงยิѷงขึѸน
ข้อมูลบางอย่างจำเป็นต้องใช้ความเป็นไปได้จำนวนมากเพียงแค่จะ
กล่าวถึงมัน และถ้าข้อมูลนัѸนเกีѷยวพันกับตอนจบของโลกนีѸ งัѸนมันก็
เห็นได้ชัดว่าความเป็นไปได้ทีѷต้องใช้นัѸนจะมากมายมหาศาลแค่ไหน
กำแพงสุดท้าย
นัѷนคือบทสรุปทีѷนักเขียนลับได้เจอในบทส่งท้ายของเขา
[[ชิѸนส่วนทีѷเจ้าครอบครองคือกุญแจดอกสุดท้ายทีѷข้าตามหา]]
ผมตืѷนตระหนกขึѸนมาและก้าวถอยไป เนืѷองจากผมอยู่ในร่างเกีѹยวบู๊ลิѸม
มันจึงค่อนข้างยากทีѷจะก้าวถอยไปข้างหลัง แต่ไม่ว่าจะยังไง ผมก็ต้อง
สร้างระยะห่างระหว่างพวกเราบ้าง
ถ้าเป้าหมายของเขาคือกำแพงทีѷสีѷทีѷผมครอบครองล่ะก็ งัѸนเขา…
นักเขียนลับทีѷกำและคลายหมัดดูน่ากลัวขึѸนมาด้วยเหตุผลบางอย่าง
ยูจงฮยอคคนอืѷนเองก็เงยหน้าขึѸนมองนักเขียนลับด้วยสีหน้าตึงเครียด
[[มีหลายสิѷงทีѷถูกบิดเบือนเพืѷอสร้างเส้นโลกนีѸ ข้าไม่อาจตัดสินใจได้
ว่าการปล่อยเจ้าไปจะเป็นสิѷงทีѷถูกต้องหรือไม่]]

เส้นโลกบิดเบีѸยว ความเป็นไปได้ทีѷพังทลาย
ผมได้ยินเกีѷยวกับสองสิѷงนีѸมาหลายครัѸงแล้ว
“โอเค แล้วไง งัѸนนายต้องการอะไร?”
ผมโยนสิѷงทีѷอยู่ในใจออกมา สิѷงสำคัญก็เพืѷอซืѸอเวลา ผมจำเป็นต้อง
ถ่วงเวลาออกไปให้นานทีѷสุดและกลับสู่ร่างเดิม นัѷนคือสิѷงสำคัญ
“ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่านายจะพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจเรืѷองพวกนีѸเลย
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะยังไง ฉันและสหายของฉันก็พยายามอย่างเต็ม
ทีѷแล้วเพืѷอมาถึงจุดๆ นีѸ บทสรุปได้มาอยู่ตรงหน้าของพวกเราแล้ว”
ผมแทบจะได้เห็นมันแล้ว บทสรุปของเรืѷองราวทีѷไม่ได้ถูกเขียนไว้
[[การได้เห็นบทสรุปไม่ใช่ทุกสิѷง สิѷงทีѷสำคัญจริงๆ คือการได้เห็นบท
สรุปทีѷถูกต้อง]]
“บทสรุปทีѷถูกต้อง? การตัดสินแบบนัѸน…”
[[เรืѷองราวทีѷมีความเป็นไปได้อันบิดเบีѸยวจะก่อให้เกิดหายนะอยู่
เสมอ]]
ผมงุนงงจากการประกาศนัѸน บางสิѷงทีѷมีเพียงโดเกบิเท่านัѸนทีѷจะทำ
“นัѷนไม่เหมือนนายเลย กับสิѷงทีѷกระทัѷงนายก็ยังไม่ได้เห็น…”
จากนัѸนก็มีแผ่นดินไหวบังเกิดขึѸนในทันใด บางสิѷงได้พังทลายลงพร้อม
กับเสียง ‘ครืน!’
แก้วไวน์บนโต๊ะทรงกลมสัѷนไปมา ทัѷวทัѸงป่าสัѷนสะเทือน

“…เกิดอะไรขึѸน?”
นีѷไม่ใช่การสัѷนสะเทือนธรรมดาแน่ๆ
นักเขียนลับยืนขึѸนจากบัลลังก์อย่างช้าๆ และเดินผ่านผมไป ดวงตาอัน
ว่างเปล่าของเขากำลังมองลึกลงไปยังป่ากว้าง
ป่าเอ็นไกถูกโอบล้อมไปด้วยอัคคีภัยอันรุนแรง
ป่าของเขากำลังลุกโชติช่วง
[อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า]
[ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย]
เหล่าต้นไม้ทีѷมีความสูงพุ่งแทงขึѸนสู่สรวงสวรรค์เบืѸองบนกำลังถูกเผา
กลายเป็นเถ้าถ่าน เทพเจ้าภายนอกทีѷซ่อนอยู่ภายในป่าพากันกรีดร้อง
ออกมา อุณหภูมิพุ่งทะยานขึѸนอย่างรวดเร็วจากพลังของอัคคี สิѷงนีѸ
ไม่ใช่การวางเพลิงธรรมดาๆ เลย
ถึงกระนัѸนผมก็สามารถสัมผัสมันได้
บางคนทีѷมีสถานะอันทรงพลังกำลังโจมตีสถานทีѷแห่งนีѸ
แต่ใครกันล่ะ?
เรืѷองแบบนีѸไม่น่าจะเป็นไปได้เลย นีѷไม่ใช่ดินแดนของใครอืѷนนอกจาก
นักเขียนลับ ใครจะกล้ารุกรานทีѷแห่งนีѸกัน?
หรือว่าจะเป็นหนึѷงในเนบิวลาใหญ่?

พระเวท? โอลิมปัส? หรือ… แอสการ์ด?
ผมรีบนึกถึงรายชืѷอของกลุ่มดาวทัѸงหมดทีѷเกีѷยวข้องกับไฟในหัวของ
ผม แต่ผมก็นึกไม่ออกเลย
เปลวเพลิงอันรุนแรงนีѸได้แผดเผาไปทัѷวป่าอันกว้างใหญ่… หรือว่ามัน
จะมีตัวตนอืѷนทีѷครอบครองพลังมากมายขนาดนีѸในเรืѷองราวต้นฉบับ?
[ราชาของข้า ราชาของข้า ราชาของข้า ราชาของข้า ราชาของข้า]
[หนี หนี หนี หนี หนี]
เทพเจ้าภายนอกตัวเล็กๆ มารวมตัวกันรอบๆ นักเขียนลับ เทพเจ้า
ภายนอกหลายคนได้จากเขาไปแล้ว แต่ถึงกระนัѸนมันก็ยังมีอีกหลาย
คนทีѷเลือกจะรัѸงอยู่ พวกเขาเป็นเหมือนกับชาวเมืองทีѷกรูกันเข้ามาปก
ป้องราชาของตนหลังจากสัมผัสได้ถึงการล่มสลายของอาณาจักร
นักเขียนลับมองไปยังลูกน้องของเขาและพูดกับผม [[ราชาปีศาจแห่ง
การหลุดพ้น ข้าเคยตัดสินใจผิดพลาดมามากมายเหมือนอย่างเจ้า]]
เสียงของเขายังคงผ่อนคลายถึงแม้ว่าเขาจะเผชิญหน้ากับสถานการณ์
วิกฤติทีѷป่าของเขาถูกเผา ราวกับว่าเขาได้คาดการณ์เหตุการณ์
ทัѸงหมดนีѸไว้ล่วงหน้าแล้ว
[[แต่ช่างโง่เขลานัก ข้าพยายามทีѷจะเปลีѷยนสิѷงทีѷเกิดขึѸนไปแล้วใน
อดีต]]
“…จู่ๆ นายพูดเรืѷองอะไรขึѸนมา? นายกำลังพูดถึงเหตุการณ์ในรอบทีѷ
41 เหรอ?”

ถ้าเป็นแบบนัѸน งัѸนผมก็พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึѸน
ยูจงฮยอคจากรอบทีѷ 41 ได้ทำสัญญากับปีศาจแห่งเส้นขอบฟ้าและส่ง
ชินยูซองไปยังรอบทีѷสาม มันเป็นผลให้เธอกลายเป็นหายนะของรอบ
ทีѷสาม
ถ้านักเขียนลับกำลังคิดถึงหายนะบางอย่าง งัѸนผมก็อยากจะบอกเขา
ว่าไม่จำเป็นต้องกังวลกับเรืѷองนัѸน
น่าเสียดาย หมายเลข 41 ทีѷอยู่ข้างๆ ผมส่ายหัว “นีѷไม่ใช่เรืѷองจากรอบ
ของฉัน”
“อะไร? งัѸน…”
หมายเลข 41 ไม่ตอบและมองไปยังนักเขียนลับ
หัวของผมสับสน ตามความรู้ของผม มีแค่รอบทีѷ 41 เท่านัѸนทีѷเขา
เข้าไปแทรกแซงอดีตทีѷเกิดขึѸนไปแล้ว
…แต่ตอนนีѸมันมีรอบอืѷนด้วยเหรอ?
รอบไหนกัน? มันเกิดขึѸนนอกเรืѷองราวต้นฉบับงัѸนเหรอ?
ดวงตะวันทีѷถูกโอบล้อมอยู่ในเปลวเพลิงบริสุทธิѻพวยพุ่งขึѸนมาเหนือ
เพดานห้องโถง อย่างไรก็ตาม ดวงตะวันนีѸก็ไม่ใช่ทัѸงของสุริยะและอ
พอลโล และ ณ จุดศูนย์กลางของดวงตะวันทีѷกำลังระเบิดนีѸ จุดดับบน
ดวงอาทิตย์ทีѷดูเป็นลางไม่ดีก็ค่อยๆ ขยายขนาดขึѸน มันไม่มีกลุ่มดาว
ไหนเลยทีѷผมรู้จักซึѷงจะครอบครองดวงตะวันอันน่าสะพรึงกลัวแบบนีѸ
นัѷนคือพลังทีѷเป็นของตัวตนทีѷผมไม่รู้จัก

[ยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999 ถอนหายใจด้วยความเศร้าโศกให้กับ
ดวงตะวัน]
…รอบทีѷ 999?
ทันใดนัѸนเอง ผมก็นึกถึงบางสิѷงขึѸนมา
「ยูจงฮยอคจากรอบทีѷ 999 ข้าเคารพชีวิตของเจ้า นอกจากข้า เจ้า
เป็นคนเดียวทีѷเข้าใกล้บทสรุปได้」
หนึѷงในสิѷงทีѷนักเขียนลับได้กล่าวไว้ และ…
「“แม้ว่าฉันจะเสืѷอมถอย โลกนีѸก็จะไม่หายไป หมายความว่าโลกนีѸจะ
ไม่ถูกย้อนกลับไปใหม่เพียงเพราะแค่ฉันตาย”」
…และอีกสิѷงทีѷยูจงฮยอคเคยกล่าวไว้
ถ้าเขาตาย โลกจะไม่หายไป แม้ว่าจะเสืѷอมถอยไปแล้ว โลกก็จะยังคง
อยู่
「ถ้ามันไม่ใช่แค่นักเขียนลับทีѷได้เห็นบทสรุปล่ะ?」
「ถ้ามีเรืѷองราวอืѷนทีѷไม่ถูกพูดถึงในเส้นเรืѷองต้นฉบับ?」
「ถ้ามีคนอืѷนหลังจากทีѷยูจงฮยอคตายได้คงอยู่ในโลกและผ่าน
สถานการณ์ต่อไป? ในขณะทีѷต่อสู้ซํѸาแล้วซํѸาเล่า…」
ดวงตะวันในตอนนีѸทีѷถูกโอบล้อมไปด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิทแตกออก
ในทันใดราวกับเปลือกไข่ และลำแสงเจิดจ้าก็ระเบิดออกมา

「ถ้ามีคนอืѷนทีѷได้ไปถึงจุดจบของโลกและได้เห็นบทสรุปของตน
ล่ะ?」
เจ้าของเปลวเพลิงเผยตัวออกมา ณ ใจกลางลำแสง ภาพเงาทีѷงดงาม
เกินกว่าทีѷจะบอกว่าเป็นแค่นักวางเพลิงสัѷนไหว
อีกตัวตนทีѷครอบครองพลังเทียบเทียมนักเขียนลับ ตัวตนเช่นนัѸนกำลัง
สยายปีกสีขาวบริสุทธิѻของเธออยู่ตรงหน้าของผม
นักเขียนลับเงยหน้าขึѸนมองร่างนัѸนและพูดขึѸนมา
[[เปลวเพลิงแห่งชีวิต]]
เปลวเพลิงแห่งชีวิต เขากล่าว
มันมีชืѷอนัѸนถูกเขียนไว้ในบันทึกแห่งความหวาดกลัว
「เปลวเพลิงแห่งชีวิต‘ ทีѷลุกโชนขึѸนมาจากทิศตะวันออก」
หนึѷงในราชาผู้ปกครองเทพเจ้าภายนอกเคียงคู่กันกับนักเขียนลับ
ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าราชาคนอืѷนคือใคร หรือพวกเขามาจาก
ทีѷไหน
ช่างโง่เขลาซะจริง
เทพเจ้าภายนอกทัѸงหมดคือสิѷงทีѷถูกทอดทิѸงจากหนทางเอาชีวิตรอด
ถ้าเป็นอย่างนัѸน ผมก็น่าจะคิดออกว่าราชาของพวกเขาก็คงจะเป็นสิѷงมี
ชีวิตจากหนทางเอาชีวิตรอดด้วย
ครืนนน!

ราวกับว่ามือของผมกำลังสัѷนอย่างบ้าคลัѷง
ผมไม่อยากจะจินตนาการถึงเหตุผลหรือผลลัพธ์ ไม่ ผมไม่ต้องการจะ
ยอมรับมัน ในตอนนีѸ ผมไม่อยากจะยอมรับว่าโลกทีѷคนผู้นีѸมีตัวตนอยู่
นัѸนมันน่าพรัѷนพรึงแค่ไหน
นักเขียนลับพูดกับผมด้วยนํѸาเสียงอันเฉยเมยทีѷเป็นเครืѷองหมายการค้า
ของเขา [[เจ้าเข้าใจแล้วสินะ? นีѷคือผลลัพธ์ของการบิดเบือนเส้น
โลก]]
ในขณะทีѷคำพูดของเขาจบลง ดาบทีѷถูกโอบล้อมไปด้วยเปลวเพลิงอัน
เจิดจ้าและร้อนแรงทีѷสุดก็กำลังชีѸมาทางพวกเรา
มันคือดาบของทูตสวรรค์ทีѷผมคุ้นเคยด้วยเป็นอย่างดี
ทำไมผมจะไม่รู้จักมัน? บางที่ ผมอาจจะไม่อยากรู้ตัѸงแต่แรกก็ได้?
เปลวเพลิงเหล่านัѸนสามารถร้อนและเลือดเย็นได้ขนาดนีѸเลยเหรอ?
เปลวเพลิงนัѸนทีѷมีความหมายอยู่เพืѷอเผาผลาญปีศาจสามารถเผา
ผลาญสิѷงอืѷนได้ด้วยเหรอ?
ดาบเพลิงแห่งวิบากกรรมทีѷถูกปกคลุมไปด้วยเพลิงอเวจีกำลังเปล่ง
แสงเจิดจ้า เจ้าของดาบเล่มนัѸนกำลังยิѸมอยู่ และด้วยสีหน้าอันน่าสะ
พรึงกลัวสุดขีดทีѷผมไม่เคยได้เห็นมาก่อน เธอเปิดปากพูดขึѸน
[[ข้าตามหาเจ้ามานานแล้ว ยูจงฮยอคจากรอบทีѷ 1863]]
ดวงตาของทูตสวรรค์ผู้ตัดสินทุกสรรพสิѷงกำลังลุกโชนด้วยเปลวเพลิง
สีดำสนิท

[[โอ้ เทพเจ้าภายนอกผู้ทำลายโลกของข้า]]
มันคืออูรีเอล
(จบตอน)
แสงนัѸนในดวงตาของเธอคือจิตสังหาร
พวกมันคือดวงตาคู่เดียวกันของทูตสวรรค์ทีѷรู้จัก แต่พวกมันก็แตกต่าง
ออกไปด้วย
นีѷคือร่างจริงของอูรีเอล ผู้พิพากษาอันโหดเหีѸยมและเลือดเย็น เธอคือ
ผู้เผาผลาญศัตรูทัѸงหมดเพืѷอความชอบธรรม
「อูรีเอลผู้นีѸได้ไปถึงบทสรุปของเธอแล้ว และ…」
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังเฝ้ามองการปรากฏตัวของเทพเจ้า
ภายนอกคนใหม่]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังตัดสินว่าจะยอมอนุญาตความเป็นไป
ได้ของเป้าหมายหรือไม่!]
「และเธอมาไกลขนาดนีѸก็เพืѷอสังหารนักเขียนลับ」
[โอ้ โอ้ โอ้ โอ้ โอ้ โอ้]
[ราชาสองคน ราชาสองคน ราชาสองคน ราชาสองคน ราชาสองคน]
การปรากฏตัวของเทพเจ้าภายนอกอีกคนทีѷมีสถานะระดับเดียวกันกับ
นักเขียนลับส่งผลให้เกิดความสับสนในหมู่เทพเจ้าภายนอกตัวเล็กๆ
ตอนทีѷ 451

[กลุ่มดาว ‘ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ’ ตกตะลึงมากกับการปรากฏตัว
ของเทพเจ้าภายนอกคนใหม่!]
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ กำลังเฝ้ามองสมรภูมินีѸพร้อมกับ
ลืมเช็ดหัว]
[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลีѷแห่งราศีกุมภ์’ เบิกตากว้าง!]
ดูเหมือนว่ากลุ่มดาวก็จะตกใจเหมือนกับผม
…แต่การออกอากาศจากทีѷแห่งนีѸควรจะเป็นไปไม่ได้หนิ?
บางทีบาเรียทีѷป้องกันการออกอากาศอาจจะเสียหายไปหลังจากป่าถูก
เผา
[สำนักงานกำลังให้ความสนใจกับป่าเอ็นไก]
เพลิงแห่งวิบากกรรมขยับในมือของอูรีเอล ดาบทีѷหลอมละลายทัѸงป่า
ลอยเข้ามา แต่นักเขียนลับก็เอียงศีรษะออกไปเล็กน้อยเท่านัѸน ดาบ
เล่มนัѸนพลาดเป้าหมายไปแบบฉิวเฉียดและระเบิดให้ห้องโถงครึѷงหนึѷง
ตกอยู่ในทะเลเพลิง
[อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า]
เหล่าเทพเจ้าภายนอกทีѷตกใจจากพลังทำลายล้างอันไร้ความปรานีพา
กันกรีดร้องออกมาเสียงดัง
เพลิงแห่งวิบากกรรมขยับอีกครัѸง คราวนีѸด้วยสถานะทีѷเพียงพอจะ
ระเบิดห้องโถงทัѸงหมด เส้นขนทุกๆ เส้นบนร่างเกีѹยวของผมลุกชันขึѸน

มา แม้กระทัѷงสุริยะในรอบทีѷ 265 จากนิยายต้นฉบับก็ยังไม่ทรงพลัง
ขนาดนีѸเมืѷอทำลายล้างโลก
ครืน!!
คราวนีѸ อุกกาบาตได้ปรากฏขึѸน ณ ปลายดาบ มันบรรจุไว้ซึѷงพลังทีѷมาก
พอจะทำลายล้างทัѸงป่า และอาจจะกระทัѷงลบมิติทีѷอยู่ระหว่างทางออก
ไปทัѸงหมดด้วย
ผมดึงแรงจากทุกๆ ส่วนภายในร่างวิญญาณออกมา แต่น่าเสียดาย มัน
ไม่มีทางทีѷผมจะป้องกันการโจมตีเช่นนัѸนได้เลยโดยไม่มีร่างอวตาร
นอกจากนัѸน ถ้าจะป้องกันการโจมตีแบบนัѸน มันจำเป็น…
[มหาเรืѷองราว ‘นักแสวงบุญแห่งวันสิѸนโลกอันโดดเดีѷยว‘ เริѷมเล่าเรืѷอง
ราวของมัน!]
สุดท้ายนักเขียนลับก็ออกหน้า อนุภาคสีดำสนิทพุ่งออกมาในขณะทีѷ
เขาเหวีѷยงดาบเขย่านภา มันคือพลังของมหาเรืѷองราว สถานะสีดำแผ่
ออกมาราวกับกำแพงยักษ์และป้องกันการโจมตีนัѸนไว้
ตู้ม!!
ลมพายุอันรุนแรงกวาดออกมา และต้นไม้ทีѷถูกขุดรากถอนโคนก็ลอย
ขึѸนสู่อากาศ กระแสลมอันรุนแรงทำให้เปลวเพลิงเข้าเผาผลาญทุก
สรรพสิѷงทีѷอยู่โดยรอบ
การได้เห็นการปะทะกันเช่นนีѸคงเป็นโอกาสทีѷหาได้ยากยิѷง แม้แต่การ
ต่อสู้ระหว่างฮาเดสและโพไซดอนในกิแกนโทมาเคียก็ยังไม่น่าตืѷนเต้น
เท่านีѸเลย

[เนบิวลาใหญ่กำลังให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับการต่อสู้ระหว่างทัѸง
สอง]
เปรีѸยง…!
ณ ใจกลางของสถานะทัѸงสองทีѷกำลังปะทะกัน ประกายแสงรุนแรง
และหนักหน่วงยิѷงขึѸน ดาบเขย่านภาของนักเขียนลับสัѷน เขาถูกผลักดัน
กลับมา ทัѸงหมดก็เป็นเพราะสถานะของเขาอ่อนแอลงหลังจากต่อสู้กับ
ผมและยูจงฮยอค
นีѷคือพลังของอูรีเอลทีѷได้เห็นบทสรุป
ด้วยอัตรานีѸ ทัѸงผมและนักเขียนลับก็คงจะหายไปจากการถ่ายทอดสด
ดวงดาวพร้อมกับป่าเอ็นไก
[ปัจจุบัน ดวงวิญญาณของคุณเป็นของ ‘นักเขียนลับ’ ชัѷวคราว]
[เวลาทีѷเหลืออยู่จนกระทัѷงดวงวิญญาณของคุณสามารถกลับไปได้:
20 ชัѷวโมง 31 นาที่ 20 วินาที]
มันยังเหลือเวลาอีกกว่า 20 ชัѷวโมงก่อนทีѷดวงวิญญาณของผมจะกลับ
ไปได้ การถ่วงเวลาออกไปคงไม่ช่วยอะไรเลย เพราะมันไม่ได้ดู
เหมือนว่านักเขียนลับจะสามารถถ่วงเวลาออกไปได้นานขนาดนัѸน
[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงทีѷสีѷ’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ผมจำเป็นต้องใจเย็นในเวลาแบบนีѸ ผมตัดสินใจทำความเข้าใจกับ
สถานการณ์ก่อน
“ทำไมอูรีเอลถึงโจมตีนาย??”

ก่อนอืѷนเลย อูรีเอลคนนัѸนมาจากเส้นโลกไหน? และทำไมเธอถึงโจมตี
นักเขียนลับ?
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบทีѷ 999 กำลังมองไปยัง ‘เปลวเพลิงแห่งชีวิต’
ด้วยสีหน้าหมดหนทาง]
ในเวลานัѸนเอง ผมก็รู้สึกว่าภายในหัวของผมว่างเปล่า
…หรือว่า?
มันเป็นการเสืѷอมถอยรอบทีѷผมชอบมากทีѷสุด มันเกือบจะเป็นรอบทีѷ
สมบูรณ์แบบทีѷมีรอยด่างพร้อยเพียงแค่รอยเดียว – รอบการเสืѷอมถอย
ทีѷไปถึงบันไดหน้าประตูของบทสรุปแล้ว
อูรีเอลเริѷมพูดขึѸนมาอีกครัѸง [[โอ้ ข้าถามเจ้าหน่อย เทพเจ้าภายนอก
ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ลืมเกีѷยวกับเหตุการณ์ในรอบทีѷ 999 นะ]]
[[…ข้าจำได้]]
[[ดี]]
ดาบของอูรีเอลทีѷกำลังโกรธเกรีѸยวบรรจุไว้ด้วยเรืѷองราวทีѷเธอรวบรวม
มา
[มหาเรืѷองราว ‘อัคคีนิรันดร์’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
มหาเรืѷองราวของเธอลุกโชนขึѸน เรืѷองราวทีѷผมไม่เคยได้เห็นมาก่อน
ปรากฏตัวขึѸน
「”มาสเตอร์ พวกเราเกือบถึงแล้ว อีกแค่นิดเดียว อีกแค่นิดเดียว!“」

นัѷนคือเสียงของลีจีฮเย
คำพูดเริѷมเล่าเรืѷองราวของพวกเธอ
「”จงฮยอค ทนอีกหน่อย พวกเราเกือบจะถึงแล้ว!“」
ยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999 ได้สูญเสียแขนซ้าย ขาขวา และดวงตาทัѸง
สองข้างของเขาไป นีѷคือยูจงฮยอคทีѷมีชีวิตอยู่เพืѷอสหายของเขา
เท่านัѸน
โลกของเขาถูกย้อมไปด้วยความมืด แต่เสียงหนึѷงก็ดังเข้ามาเหมือน
กับลำแสง
「[ราชาสูงสุด เจ้าต้องอยู่กับพวกเรา]」
ใช่ อูรีเอลเองก็อยู่ด้วยกันกับพวกเขาในรอบทีѷ 999
เธอคือสหายของยูจงฮยอค เพืѷอชายทีѷยอมเสีѷยงทุกๆ อย่างเพืѷอต่อสู้
ทูตสวรรค์จึงยินดีทีѷจะกลายเป็นพันธมิตรของเขา
「บทสรุปของโลกนีѸอยู่ใกล้แค่เอืѸอมแล้ว」
ผมจำได้ว่ารอบทีѷ 999 คือปาฏิหาริย์
แม้ว่าพวกเขาจะโชคดีเมืѷอมาคิดว่าเขาเกือบจะไปถึงบทสรุปได้ในรอบ
ทีѷ 999
แต่ความจริงก็คือมันไม่ใช่แค่โชคเพียงอย่างเดียวเท่านัѸน
「ยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999 ได้ทำสัญญากับเทพเจ้าภายนอก」

เหตุผลว่าทำไมผมถึงไม่ต้องการบัลลังก์หนึѷงเดียว และพยายามทีѷจะ
ไม่ทำพันธะสัญญาต่างโลกถ้าเป็นไปได้ มันก็เป็นเพราะผมรู้จุดจบ
ของรอบทีѷ 999
「เทพเจ้าลึกลับ พันธะสัญญาต่างโลกทีѷได้ถูกทำกับเทพเจ้าตนนัѸน
ในทีѷสุดมันก็พรากชีวิตของยูจงฮยอคไป」
นิยายต้นฉบับไม่ได้กล่าวถึงว่าเทพเจ้าภายนอกตนนัѸนคือใคร แต่มันก็
เป็นสิѷงมีชีวิตทีѷได้มอบความเป็นไปได้ของตนเองให้แก่ยูจงฮยอคแห่ง
รอบทีѷ 999 เพืѷอทำให้เขามีพลังอันมหาศาลและโชคดีเป็นอย่างยิѷง
ผมหนาวสันหลังขึѸนมา
– ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น ข้าเคยตัดสินใจผิดพลาดมามากมาย
เหมือนอย่างเจ้า
– แต่ช่างโง่เขลานัก ข้าพยายามทีѷจะเปลีѷยนสิѷงทีѷเกิดขึѸนไปแล้วใน
อดีต
เทพเจ้าภายนอกตนนัѸนคงไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากนักเขียนลับ
– เจ้าเข้าใจแล้วสินะ? นีѷคือผลลัพธ์ของการบิดเบือนเส้นโลก
เขาได้เข้าไปยังเส้นโลกในอดีตทีѷเป็นของเส้นเรืѷองต้นฉบับและ
พยายามทีѷจะบิดเบือนความเป็นไปได้ และผลลัพธ์นัѸนก็ทำให้อูรีเอลทีѷ
ได้เห็นบทสรุปของการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 999 ปรากฏตัวขึѸนทีѷนีѷ
[[ข้าจะแก้แค้นให้กับเส้นโลกของข้า]]

เธอมาทีѷนีѷเพืѷอแก้แค้นให้กับสหายของเธอทีѷมีต่อเทพเจ้าภายนอกเมืѷอ
ตอนนัѸน
[[เหมือนอย่างทีѷเจ้าพรากของลํѸาค่าทัѸงหมดไปจากข้า ข้าก็จะทำแบบ
เดียวกันกับเจ้า]]
ความพิโรธอันไร้ขอบเขตและบริสุทธิѻของเธอเต็มไปทัѷวเสียงทีѷแท้จริง
ของเธอ ผมรู้สึกไร้เรีѷยวแรงขึѸนมา
ผมเข้าใจแล้วว่าอูรีเอลมาจากไหน ผมจำได้อย่างชัดเจนถึงช่วงเวลาทีѷ
ยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999 ตาย
– นักเขียน นีѷยังไม่จบใช่ไหม จงฮยอคจะไม่น่าสงสารไปหน่อยเหรอ
ทีѷจบลงแบบนีѸ?
ยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999 ได้เสียสละชีวิตของตนเพืѷอนำพาสหาย
ของเขาไปยังบทสรุป แต่ราคาทีѷเขาต้องจ่ายคือการไม่ได้เห็นบทสรุป
ของโลกด้วยตัวเอง
ทัѸงหมดก็เป็นเพราะพันธะสัญญาต่างโลกบัดซบนัѷน เขาตายก่อนได้
เห็นมัน
– มันพอจะคืนชีพเขาได้ไหม? อย่างเช่นยมโลกหรือผ่านการกลับ
ชาติมาเกิด ผมหมายถึง มันมีวิธีอีกมากมายใช่ไหม? นอกจากนัѸน
เทพเจ้าภายนอกตนนัѸนมันอะไรกัน…?
ผมไม่พอใจคนเขียน และไม่พอใจเทพเจ้าภายนอกตนนัѸน และผมก็
หมดอาลัยตายอยากในขณะทีѷมองดูยูจงฮยอคทีѷกำลังจะตายโดยอยู่
ห่างจากบทสรุปไปอีกแค่นิดเดียว

ความเจ็บปวดทางจิตใจรุนแรงมากจนผมลังเลว่าจะอ่านตอนของวัน
ต่อไปดีไหม
ในตอนนีѸ ผมสงสัยขึѸนมา
ทำไมนักเขียนลับถึงทำแบบนัѸนในรอบทีѷ 999
[[ข้าต้องการเปลีѷยนมัน]]
…อะไรนะ?
[[ข้าต้องการเห็นบทสรุปทีѷเหมาะสม แม้ว่านัѷนจะเกิดขึѸนในเส้นโลกทีѷ
ต่างออกไป]]
นักเขียนลับบอกกับผมว่าผมต้องระวังความเป็นไปได้ และผมจำเป็น
ต้องสร้างบทสรุปทีѷถูกต้อง แต่กระทัѷงคนทีѷพูดอะไรแบบนีѸยังต้องการทีѷ
จะเปลีѷยนอดีตของเขา
เหมือนอย่างทีѷผมอยากจะเปลีѷยนการเสืѷอมถอยรอบนีѸ เขาก็รู้สึกแบบ
เดียวกันเหมือนกัน
ถึงแม้ว่าบทสุดท้ายจะกลายเป็นแบบนีѸก็ตาม…
แม้ว่าความเป็นไปได้ของการถ่ายทอดสดดวงดาวจะพังทลายลง…
…เขาต้องการไปให้ถึงบทสรุปทีѷเหมาะสมสักครัѸง เขาต้องการไปถึง
บทสรุปพร้อมกันกับสหายของเขา
อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้ผล

[[ข้ามัѷนใจว่าเจ้าคิดว่าข้าดูน่าสมเพช ข้าก็ทำผิดพลาดแบบเดียวกับ
เจ้า]]
สถานะของนักเขียนลับเสืѷอมคลายลงไป ร่างของเขาค่อยๆ หดเล็กลง
ยูจงฮยอคทุกคนทีѷหลับใหลอยู่ภายในตัวเขากำลังกรีดร้องออกมา
และราวกับว่าจะพูดแทนเสียงกรีดร้องเหล่านีѸ…
[[ข้าต้องการหาผู้รับผิดชอบในการสร้างโศกนาฏกรรมนีѸขึѸนมา]] นัก
เขียนลับกล่าว [[ผู้ทีѷสร้างจักรวาลนีѸขึѸนมา ผู้ทีѷทำให้ข้าเสืѷอมถอย และ
ทำให้ข้าต้องเจอกับสถานการณ์ซํѸาๆ เป้าหมายของข้าคือการสังหาร
คนทีѷอยู่หลังกำแพงนัѸน]]
นัѷนคือเป้าหมายทีѷแท้จริงของเขา
การหยุดการเสืѷอมถอย การช่วยเทพเจ้าภายนอก การเปิดกำแพง
สุดท้าย…
ทัѸงหมดนีѸก็เพืѷอเป้าหมายหลักของเขา
เขาโบกมือของเขา และดวงวิญญาณของผมก็หลุดออกไปจากเกีѹยวบู๊
ลิѸม ผมเครียดขึѸนมา ผมไม่อาจบอกได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
ผมรีบพูดกับเขา
– นายในตอนนีѸไม่อาจหยุดอูรีเอลได้ อย่างไรก็ตาม ถ้าฉันและสหาย
ของฉันช่วย…
นักเขียนลับเบนสายตามาหาผม [[เจ้าเข้าใจไหมว่าเจ้ากำลังพูดอะไร
อยู่?]]

– เข้าใจ
ผมด้นสดขึѸนมา แต่ผมก็รู้สึกอย่างนัѸนจริงๆ เนืѷองจากผมได้ยินเป้า
หมายสุดท้ายทีѷแท้จริงของเขา มันจึงได้เวลาทีѷผมต้องตอบ
– ตัѸงแต่ต้น โลกทีѷแอบมองและกลืนกินชีวิตของคนอืѷนนัѸนก็ผิดอยู่แล้ว
การถ่ายทอดสดดวงดาวผิด การเสืѷอมถอยของยูจงฮยอคผิด และเรืѷอง
ราวทีѷสถานการณ์สร้างขึѸนก็ไม่ยุติธรรม
– นัѷนเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงไม่นิѷงเฉย ฉันจะต้องเห็นบทสรุป นาย
บอกว่าฉันไม่ควร แต่ฉันจะต้องเห็นมันให้ได้ ฉันจะข้ามกำแพงทีѷนาย
ไม่อาจข้ามได้ไปพร้อมกับสหายของฉัน และสำหรับสิѷงทีѷอยู่หลัง
กำแพงนัѸน…
นักเขียนลับกำลังรอผมพูดให้จบ
– …ฉันจะฆ่ามัน ฉันจะปิดฉาก ‘ความฝันทีѷเก่าแก่ทีѷสุด’ ของนาย
สถานะของอูรีเอลทวีความรุนแรงยิѷงขึѸน
ห้องโถงอันกว้างขวางเริѷมพังทลายลงมา ราวกับโลกกำลังแตกเป็น
เสีѷยงๆ ป่าเอ็นไกกำลังหายไป
เหล่าเทพเจ้าขยับเข้ามาใกล้นักเขียนลับ บางทีพวกมันอาจจะสัมผัส
ได้ถึงจุดจบทีѷใกล้เข้ามา ในขณะเดียวกัน เขาก็พูดขึѸน [[เจ้าบอกว่า
เจ้าเอาชีวิตรอดมาได้เพราะเรืѷองราวของข้า]]
“….”

[[งัѸนมันก็ถึงเวลาใช้หนีѸของเจ้าแล้ว]]
ก่อนทีѷผมจะทันได้ถามเขาชัดๆ เรืѷองราวของยูจงฮยอคก็ไหลออกมา
จากตัวของเขา
[มหาเรืѷองราว ‘นักแสวงบุญแห่งวันสิѸนโลกอันโดดเดีѷยว‘ โหยหวน
ออกมา!]
[มหาเรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
ความทรงจำของนักเขียนลับกำลังแทรกซึมเข้ามายังผม – ความทรง
จำทีѷผมไม่รู้
ข้อมูลทีѷเขาได้รับมาหลังจากผ่านรอบทีѷ 1863 กำลังไหลเข้ามาหาผม
– นาย…!
ประตูมิติถูกสร้างขึѸนด้านหลังของผม มันถูกสร้างขึѸนโดยพลังของ
เทพเจ้าภายนอก มันเริѷมดูดผมเข้าไปอย่างช้าๆ
– ฮ-เฮ้ เดีѺยวก่อน! นายพยายามจะทำอะไร…!
[[ข้าไม่ได้จะทิѸงบทสรุปของโลกนีѸไว้ในมือเจ้า]]
ในเวลานัѸน เขาก็ไม่ได้ดูเหมือนกับนักเขียนลับอีก
[[ข้าจะเสืѷอมถอย]]
ในตอนนีѸ เขาคือยูจงฮยอค

[[ข้าจะใช้ชีวิตผ่านรอบทีѷ 1864 และจากนัѸนก็รอบทีѷ 1865 ข้าจะเอา
ชีวิตรอดในรอบเหล่านัѸน ไปให้ถึงบทสรุป และกลายเป็นเทพเจ้า
ภายนอกมากขึѸนไปอีก และ…]]
ในทีѷสุด ห้องโถงก็พังทลายลง ทุกๆ สิѷงหลอมละลายภายใต้ลำแสง
เจิดจ้า ดาบของอูรีเอลตัดผ่านประวัติศาสตร์หนาของการเสืѷอมถอย
1863 รอบรวมกัน และพุ่งเข้าหานักเขียนลับ
[[เพืѷอให้ได้เห็นบทสรุปของเส้นโลกนีѸ ข้าจะกลับมา]]
ร่างกายของเขาถูกแทงอย่างไร้การป้องกัน และผมก็ทำได้เพียงเฝ้าดู
โดยไม่สามารถทำอะไรได้ เขาถูกฟันโดยเพลิงแห่งวิบากกรรม และ
เรืѷองราวของเขาก็กระจัดกระจายออกมา
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ‘ กำลังเปิดใช้งานอักขระ ‘การเสืѷอมถอย
LV.??’!]
แม้ว่าเขาจะกลายเป็นเทพเจ้าภายนอก แต่เขาก็ยังเป็นผู้เสืѷอมถอย
สิѷงหนึѷงทีѷเขาไม่ได้ทำมานาน การเสืѷอมถอย คงจะเริѷมต้นขึѸนอีกครัѸง
เขาจะตืѷนขึѸนมาในรถไฟใต้ดินของรอบทีѷ 1864 อีกครา และไปสร้าง
เส้นโลกอันน่าสะพรึงกลัวขึѸนมาอีก
「คิมทกจาคิดกับตัวเอง ‘ฉันไม่อาจปล่อยไปแบบนีѸได้’」
ก่อนทีѷผมจะทันได้ปลดปล่อยเรืѷองราวในร่างวิญญาณ อูรีเอลก็ลงมือ
ก่อน
[[เจ้าจะไม่ได้หลบหนีไปยังรอบต่อไป]]

มือสีขาวของเธอคว้าคอของนักเขียนลับไว้ ลำแสงสีดำพุ่งออกมาจาก
มือของเธอได้หยุดเรืѷองราวทีѷกำลังกระจัดกระจายออกไป ลำแสงทีѷแผ่
ออกมาค่อยๆ ห่อหุ้มร่างกายของเขาไว้ และในไม่ช้า ลำแสงนัѸนก็ก่อ
ตัวขึѸนเป็นทรงกลมเล็กๆ
ผมจำได้ว่ามันคืออะไร
มันคือทรงกลมผนึกทีѷถูกใช้ในรอบทีѷ 1863 เพืѷอผนึกมังกรแห่งวันสิѸน
โลก
ทำไมผมถึงไม่คิดถึงมันมาก่อน? อูรีเอลในตอนนีѸคือเทพเจ้าภายนอก
ดังนัѸนเธอก็น่าจะตระหนักได้ถึงความสามารถของนักเขียนลับ หรือยู
จงฮยอค เธอน่าจะรู้ว่าเขาจะเสืѷอมถอยและไม่ได้ตายจริงๆ
มือของเธอกำแน่นยิѷงขึѸน ในไม่ช้าผนึกทรงกลมก็เปล่งแสงสีขาวซีด
ออกมา
[[ข้าจะผนึกเจ้าไว้ตลอดกาล]]

การผนึกโดยใช้ทรงกลมผนึกนัѸนคล้ายคลึงกับแผนการทีѷฮันซูยองแห่ง
รอบทีѷ 1863 คิดค้น
「”มันจะหยุดเวลาของพืѸนทีѷนัѸน และโลกก็จะถูกผนึกไปพร้อมกับ
มังกรแห่งวันสิѸนโลก แช่แข็งสถานการณ์ทีѷ 95 ไปตลอดกาล“」
「”และนัѷนก็จะทำให้นายสามารถฆ่ายูจงฮยอคได้“」
มันคือวิธีทีѷใช้ผนึกยูจงฮยอคไว้ภายในห้วงเวลาอันเป็นนิรันดร์และ
หยุดการเสืѷอมถอยของเขา
ผมมองไปยังนักเขียนลับโดยอัตโนมัติ ผมต้องการจะบอกเขาว่าตอนนีѸ
มันเป็นเวลาทีѷต้องหนีไปแล้ว แม้ว่ามันจะเป็นเขา เขาก็ไม่สามารถหนี
ไปจากการถูกผนึกในสิѷงนัѸนได้
อย่างไรก็ตาม ทำไมเขา… ถึงยิѸม?
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ‘ กำลังมองไปยัง ■■ ของเขา]
เขาแข็งแกร่งพอทีѷจะเอาชีวิตรอดมาได้ 1863 ชีวิต แต่เพราะเหตุนัѸน
เขาจึงเหนืѷอยล้าพอทีѷจะพังทลายลงได้ทุกเมืѷอ
ตอนทีѷ 452 – กำแพงสุดท้าย (5)

การหลับใหลอันเป็นนิรันดร์ ด้วยวิธีนัѸน มันก็จะทำให้เขาได้ในสิѷงทีѷเขา
เฝ้าปรารถนามาตลอดชีวิต
– ด-เดีѺยวก่อน!! อูรีเอล! หยุดก่อน!
คำพูดของผมกระตุ้นให้อูรีเอลหันมามองผมเป็นครัѸงแรก
เธอดูเหมือนจะประหลาดใจทีѷสิѷงมีชีวิตทีѷไม่ได้สลักสำคัญอะไรเรียก
ชืѷอทีѷแท้จริงของเธอออกมา และเธอได้เปิดปากพูด?
[[ใครกัน? สิѷงมีชีวิตจากเส้นโลกนีѸเหรอ?]]
ผมไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรออกไปดี
ก่อนทีѷผมจะทันได้พูดอะไรออกมา นักเขียนลับก็พูดขึѸนมาก่อน [[เขา
คือคนธรรมดาคนหนึѷง ปล่อยเขาไป]]
ในเวลานัѸนเอง เขาก็มองตรงมาทีѷผม ไม่เหมือนกับตัวเขาตามปกติ
ดวงตาของเขากำลังแสดงอารมณ์ทีѷชัดเจน
เขาต้องการให้ผมหนีไปจากทีѷนีѷได้จริงๆ
อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ก็ยังดูน่ากลัว – ประตูมิติถูกปิดลงโดยอูรี
เอล
เธอมองสลับไปมาระหว่างนักเขียนลับและผม ดวงตาของเธอยังคงไม่
สามารถอ่านได้ ก่อนทีѷเธอจะพูดออกมาอีกครัѸง
[[แม้ว่าเจ้าจะทำลายตัวเองและไปวุ่นวายกับเส้นโลกของคนอืѷน แต่
เจ้าก็ยังมีสิѷงทีѷเจ้าต้องการปกป้องอยู่เหรอ?]]

พลังของเธอแผ่ออกมาในพริบตาและจับตัวผมไว้ พลังนีѸทำให้
สถานการณ์แย่ลงจนถึงขีดสุด
[[ดี ข้าจะผนึกมันไปพร้อมกับเจ้าด้วย เพืѷอให้เจ้าได้เพลิดเพลินกับ
นิทราอันเป็นนิรันดร์กับสหายของเจ้าด้วย]]
– ด-เดีѺยวก่อน! ไม่ใช่ว่าเธอควรฟังความจากฝัѷงของฉันด้วยเหรอ?!
อูรีเอลจ้องมาทีѷผมราวกับว่าผมกำลังพูดจาไร้สาระ
ผมไม่ถอยและตะโกนกลับไป
– ฉันเข้าใจว่าเธอมาจากไหน ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกแย่แค่ไหนหลังจากเส้น
โลกของเธอถูกบิดเบือนไป และฉันก็เข้าใจความโกรธของเธอ
อย่างไรก็ตาม นีѷมันก็ผิด นีѷไม่ใช่เส้นโลกของเธอ สิѷงทีѷเธอกำลังทำก็
เหมือนกับสิѷงทีѷคนทีѷเธอเกลียดทำ มันก็เหมือนกันกับนักเขียนลับ!
ในขณะทีѷผมรีบพูดออกไป ผมก็เริѷมสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดทีѷหน้า
ผาก ศีรษะของผมทีѷไม่ได้มีตัวตนทางกายภาพกำลังเจ็บปวดอยู่
สัมผัสจากรัดเกล้าทวีความรุนแรงยิѷงขึѸน
– ทำไมพวกเราไม่หยุดสิѷงนีѸไว้ก่อน? ฉันหมายถึง พวกเราก็มีความ
แข็งแกร่งไม่พอจะทำลายการถ่ายทอดสดดวงดาวอยู่แล้ว ดังนัѸน
ทำไมพวกเราถึงต้องต่อสู้กันแบบนีѸ? ไม่ใช่เธอก็รู้เหรอว่าศัตรูทีѷแท้จริง
ของเธอคือใคร? ไม่ใช่เธอก็รู้เหรอว่าต้นเหตุทีѷแท้จริงของเรืѷองทัѸงหมด
นีѸอยู่ตรงไหน…
[[เจ้าต้องการจะทำลายการถ่ายทอดดวงดาวงัѸนเหรอ? ทำไมเจ้าถึง
ปรารถนาถึงสิѷงนัѸน?]]

คำถามทีѷไม่คาดคิดดังออกมา
– นัѷนเป็นเพราะ โลกแห่งการถ่ายทอดสดดวงดาวนัѸน…
[[ถ้าการถ่ายทอดสดดวงดาวหายไป ทัѸงจักรวาลก็จะตกลงสู่ความ
โกลาหล]]
ในเวลานัѸนเอง มุมหนึѷงของหน้าอกของผมก็รู้สึกหนาวสัѷนขึѸนมา
ผมแอบเชืѷอว่าสหายของผมทุกคนต้องการทีѷจะเห็นบทสรุปเดียวกัน
อย่างไรก็ตาม… ถ้ามันไม่เป็นแบบนัѸนล่ะ?
หลังจากความตายของยูจงฮยอค สหายแห่งรอบทีѷ 999 ก็คงจะไปถึง
สถานการณ์สุดท้าย และเคลียร์มันได้
ปลายทางทีѷพวกเขาไปถึงนัѸนเป็นแบบไหนกัน?
[[เส้นโลกแบบนัѸนไม่มีทางถูกสร้างขึѸนมาได้ นัѷนคือหนทางแห่งความ
ชัѷวร้าย]]
พร้อมกับคำประกาศของเธอ สถานะของเธอก็เริѷมพันรัดรอบตัวผม
แน่นขึѸน
– …ถ้าอย่างนัѸนมันก็ช่วยไม่ได้ พวกเราก็คงต้องสู้กันเท่านัѸน
[[สู้? สิѷงทีѷไม่มีแม้แต่ร่างอวตาร…?]]
– ฉันไม่ใช่คนทีѷจะสู้กับเธอ
ผมเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้าและยิѸมกลับไปหาเธอ

– สหายของฉันต่างหาก
ประกายแสงอันทรงพลังระเบิดออกมาตรงหน้าของผม ศีรษะของผม
ถูกบีบแน่นราวกับว่ามันจะแตกเป็นเสีѷยงๆ และวิสัยทัศน์ของผมก็แตก
เป็นเสีѷยงๆ ในขณะทีѷบางสิѷงขยับเข้ามาใกล้
「ทกจา… นิѷงไว้」
…พวกเขามาแล้ว
[ป๊าา!]
พร้อมกับเสียงร้องของบียู ประตูมิติอันใหม่ได้เปิดขึѸนกลางอากาศ
แทบจะในเวลาเดียวกัน เพลิงมังกรดำก็สาดซัดออกมา อูรีเอลทิѸงผม
ไปอย่างรวดเร็วและถอยไปจากเพลิงอันร้อนแรงทีѷพุ่งเข้าใส่
ในเวลาเดียวกัน ใครบางคนก็คว้าจับดวงวิญญาณของผมและบินขึѸน
ไป
“ไปไหนก็สร้างเรืѷองซะจริง… แล้วทำไมนายถึงดูเป็นแบบนีѸไปได้?”
มันคือฮันซูยอง
“ฉันเดาว่าแค่รัดเกล้าคงจะไม่พอแล้วสินะ”
และจากนัѸนก็ยูซานอา
เธอกำลังอุ้มร่างอวตารของผมไว้บนแผ่นหลังของเธอ เธอดูเหมือนจะ
เดาสภาพในปัจจุบันของผมได้
[ปัจจุบัน พันธะระหว่างสัตย์สาบานอยู่ในสภาพอ่อนแอ]

ผมไม่ลังเลและกระโจนกลับไปยังร่างของผม สายตาของผมฟืѸนกลับ
มาอีกครัѸง และสัมผัสจากแขนขาก็กลับคืนมา แม้ว่าร่างอวตารของผม
จะยังไม่โอเค แต่มันก็ยังดีกว่าทีѷจะไม่มี
ผมเห็นอูรีเอลกำลังเปิดใช้งานเพลิงอเวจีผ่านวิสัยทัศน์อันพร่ามัวของ
ผม
ฮันซูยองทีѷอยู่ข้างผมเบิกตากว้าง “ฮ-เฮ้ นีѷมันอะไรกัน…?!”
“ไม่มีเวลามาอธิบายแล้ว พวกเราต้องออกไปจากทีѷนีѷเดีѺยวนีѸ”
ทัѸงฮันซูยองและยูซานอาต่างก็เป็นตัวตนอันทรงพลัง แต่น่าเสียดาย
ศัตรูของพวกเราในคราวนีѸแข็งแกร่งเกินไป และด้วยพวกเธอแค่สอง
คน…
ฮูมมมม!!
ราวกับว่ากำลังรอโอกาสนัѸนอยู่ เพลิงอเวจีได้พุ่งเข้าใส่สหายของผม
“บ้าเอ้ย!!”
คลืѷนความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวทีѷไม่อาจหลบไปไหนได้ไม่ว่าจะหนี
ไปทีѷไหน – สถานะของมันยิѷงใหญ่มากจนเพลิงทมิฬของฮันซูยองไม่
เพียงพอทีѷจะโต้กลับไป จากนัѸนเพลิงสีแดงชาดอันทรงพลังก็ระเบิด
ออกมาจากประตูมิติบานเดียวกับทีѷฮันซูยองใช้ มันมีสีเหมือนกับเพลิง
ของศัตรูเป๊ะๆ ต้นกำเนิดความร้อนอันทรงพลังทัѸงสองปะทะกันและก่อ
ให้เกิดพายุเปลวเพลิงอันรุนแรงขึѸนมา
[อะไรกัน? นีѷมันเรืѷอง■อะไรกัน?!]

ใครบางคนกระแอมออกมาและปรากฏตัวขึѸนจากเพลิงหนา ทูตสวรรค์
คนหนึѷงได้ปัดเป่าควันออกไปด้วยมือข้างหน้า และปรากฏตัวขึѸน
ทูตสวรรค์คนนัѸนสวมชุดสีดำและกำไลข้อเท้าสีทอง ทูตสวรรค์คนทีѷ
ผมคุ้นเคยดีกำลังยืนอยู่ตรงนัѸนพร้อมกับเขม่าบนแก้ม
[เอ๋?? ไอ้■ทีѷไหนกล้ามาทำร้ายคิมทกจาของข้า…]
อูรีเอลเบนสายตาขึѸนไปเหนือเพลิงอเวจี และหลังจากนัѸน สีหน้าของ
เธอก็งุนงง จากนัѸนขากรรไกรของเธอก็ตกลงในขณะทีѷเธอพึมพำออก
มา [ข้า… คือไอ้■?]
…ผมไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะเป็นส่วนหนึѷงของทีมช่วยเหลือ
สถานการณ์ซับซ้อนขึѸน อูรีเอลสองคนประจัญหน้ากัน
[[…เจ้าคือ?]]
ดูเหมือนว่าเทพเจ้าภายนอกอูรีเอลก็จะตกตะลึงด้วย
[[ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าคืออูรีเอลของเส้นโลกนีѸ…]]
ในเวลาทีѷอูรีเอลทัѸงสองคนมองหน้ากัน ประกายแสงอันทรงพลังก็
ระเบิดออกมาในอากาศ
มันเห็นได้ชัดว่าฝ่ายของพวกเรายังเสียเปรียบมาก แน่นอนว่าอูรีเอล
ของพวกเราแข็งแกร่ง แต่อูรีเอลคนนัѸนก็คือคนทีѷได้เห็นจุดจบของเส้น
โลก
ถ้าพวกเราไม่รีบหาโอกาสหนีไปล่ะก็…

เปรีѸยง!
เหตุการณ์ทีѷไม่คาดคิดได้บังเกิดขึѸน
[การถ่ายทอดสดดวงดาวขบคิดเกีѷยวกับการพบกันของคนทัѸงสอง]
[‘ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อ’ ถูกเปิดใช้งาน!]
เมืѷอเรืѷองราวทัѸงสองพบกันและพัวพันกันในอากาศ ความทรงจำ
จำนวนมากก็อุบัติขึѸน
「[ลุกขึѸน ยูจงฮยอค! เร็วเข้า!]」
ความทรงจำจากการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 999 ผ่านเข้ามา
ดวงตาของอูรีเอลเบิกกว้างขึѸนในทันใดกับความทรงจำแปลกๆ เหล่านีѸ
[อ-อะไรกัน? เกิดอะไรขึѸน?]
คลืѷนความทรงจำทีѷไม่คุ้นเคยไหลบ่าเข้าหาพวกเรา อูรีเอลจากรอบทีѷ
999 ทีѷกำลังต่อสู้โดยหันหลังชนกันกับยูจงฮยอคกำลังแสดงให้เห็น
ว่าสหายร่วมเป็นร่วมตายนัѸนเป็นอย่างไร
อูรีเอลของพวกเราไม่อาจทนต่อความทรงจำทีѷพวยพุ่งเข้ามาได้และ
เริѷมโซเซ
ทฤษฎีบ้านัѷน อีกแล้วเหรอ… ก่อนทีѷผมจะจัดการกับความคิดได้ ผมก็
ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายอย่างทีѷผมคาดไว้ เพราะการ
แลกเปลีѷยนเรืѷองราวนัѸนเกิดขึѸนระหว่างทัѸงคู่ หลักฐานก็คืออูรีเอลแห่ง
รอบทีѷ 999 ไม่เพียงแต่จะโซเซเท่านัѸน แต่เธอยังทรุดตัวลงไปกับพืѸน
ด้วย

「[คิมทกจา! ทางนีѸ! มานัѷงข้างข้ามา!]」
แน่นอน
「[ไอดีไม่ควรจะสะดุดตานัก ดังนัѸน… แบบนีѸจะดีกว่า ]」
「[…หนวดของปลาหมึก]」
และมันยังมีอีกหลายเรืѷองราวทีѷอาจจะสร้างความตกตะลึงให้กับผู้ชม
อยู่ด้วย
[[น-นีѷ นีѷ นีѷมันอะไรกัน…??]]
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ขมวดคิѸวมุ่นราวกับว่าเธอกำลังเจ็บปวด ฮันซู
ยองไม่พลาดโอกาสนีѸ เธอประคองอูรีเอลของพวกเราและตะโกนออก
มา “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึѸน แต่นีѷคือโอกาสทีѷดี ไปจากทีѷนีѷกัน
เถอะ แค่ดูก็รู้แล้วว่าเธอแข็งแกร่งมาก”
การตัดสินใจของเธอถูกต้อง อย่างไรก็ตาม เธอก็ลืมรายละเอียดเล็กๆ
น้อยๆ ไป
“เดีѺยวก่อน พาเขาไปกับพวกเราด้วย”
ผมชีѸไปยังนักเขียนลับทีѷทรุดตัวอยู่กับพืѸน
บางทีความทรงจำจากเส้นโลกนีѸอาจจะน่าตกตะลึงมากสำหรับเธอ
ทรงกลมผนึกทีѷอูรีเอลสร้างขึѸนเริѷมพังทลายลง
ฮันซูยองพูดด้วยนํѸาเสียงทีѷเหลือเชืѷอ “นายโง่รึเปล่า? ทำไมพวกเรา
ต้องพาเขาไปด้วย?!”

“พวกเราต้องพาเขาไปด้วย เพืѷอทีѷพวกเราจะได้ไปถึงบทสรุปทีѷถูก
ต้อง”
“พูดบ้าอะไรของนาย…”
อันทีѷจริง มันก็เป็นคำพูดทีѷดูไร้สาระ ผมกำลังดืѸอรัѸน และการกระทำ
ของผมก็ไม่ได้สมเหตุสมผลเลย ถึงกระนัѸน ผมก็ยังพูดต่อ “ชายคนนัѸน
ต้องไม่ตายทีѷนีѷ เขามีสิทธิѻทีѷจะได้เห็นบทสรุปเหมือนกัน”
「โลกทัѸงหมดกำลังตำหนิยูจงฮยอค」
อูรีเอลจากรอบทีѷ 999 ทุกๆ คนจากเส้นโลกนัѸนก็ด้วย – ราคาของการ
ใช้ชีวิตทัѸงชีวิตของเขาเพืѷอไปถึงบทสรุปของเขา เขาได้กลายเป็นศัตรู
กับทุกๆ เส้นโลก
「นอกจากการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 1863 มันไม่มีรอบไหนเลยหนิทีѷเขามี
ความสุขได้?」
เมืѷอผมได้สติกลับมา ผมก็วิѷงออกไปข้างหน้าแล้ว
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ก็กำลังได้สติของเธอกลับมาอย่างช้าๆ ด้วย
และผมก็เห็นเธอกำลังพยายามจุดเพลิงอเวจีขึѸนมาใหม่
ฮันซูยองตะโกนออกมา “นายมันไอ้โง่!! พวกเราไม่มีเวลาแล้ว!!”
ผมเปิดใช้งานวิถีแห่งสายลมเต็มกำลัง เพลิงอเวจีเริѷมหลัѷงไหลออกมา
มากยิѷงขึѸน และยืดขยายออกมาหาผม
– …ผู้เขียน ไม่เป็นไร อีกแค่ครัѸงเดียวใช่ไหม?

ผมไม่อาจจำได้ว่าความทรงจำนีѸเก่าแก่แค่ไหน
– ผมหมายถึง มันมีการเสืѷอมถอยมากมายหลายครัѸงแล้ว ดังนัѸนอีกแค่
ครัѸงเดียวคงจะ…
…ผมพูดแบบนัѸนออกไปจริงๆ เหรอ? ความทรงจำของผมไม่ชัดเจนพอ
อย่างไรก็ตาม มันก็เหมือนกับในตอนนัѸนทีѷผมทำได้เพียงพิมพ์ลงไป
บนแป้นพิมพ์เท่านัѸน ในตอนนีѸผมทำได้เพียงแค่วิѷงไปข้างหน้าอย่างบ้า
คลัѷง
– ไม่ใช่ว่ามันโอเคแล้วทีѷเขาจะมีความสุข?
บางทีนัѷนอาจจะเป็นผมทีѷครํѷาครวญต่อเทพเจ้าผู้สร้างโลก
– ดูเหมือนว่านายจะดูไม่พอใจกับสิѷงทีѷฉันเขียนลงไปนะ
จากนัѸนเทพเจ้าก็ตอบ
– ถ้าอย่างนัѸนเจ้าอยากเห็นบทสรุปแบบไหนกันล่ะทกจา? บทสรุปทีѷมี
ความสุขสำหรับตัวเอกเหรอ?
ตอนนัѸนผมพูดอะไรกลับไป? ผมพยายามคิด แต่ก็จำไม่ได้เลย และแม้
กระทัѷงในตอนนีѸ ผมก็ไม่มัѷนใจว่าคำตอบทีѷถูกต้องคืออะไร ผมไม่มี
สิทธิѻพูดอะไรกับความสุขของคนอืѷน
อย่างไรก็ตาม ถ้ามันเป็นคนอย่างผมทีѷไม่มีสิทธิѻ มันก็ยังมีหนึѷงสิѷงทีѷผม
เข้าใจ
「นีѷไม่ใช่ตอนจบทีѷมีความสุข」

ร่างของนักเขียนลับถูกดูดเข้าไปยังความร้อนจากเพลิงอเวจีทีѷรุกคืบ
เข้ามา ผมไม่มีเวลาโอ้เอ้ ผมคว้าข้อมือของเขา และจากนัѸนก็เริѷมวิѷงไป
ยังทิศทางตรงข้าม
สีหน้าของฮันซูยองซีดเซียวยิѷงขึѸน และเธอก็รีบเรียกเฟอร์รารีกินีѷระดับ
X ออกมาในขณะทีѷยูซานอาตะโกนว่า “ทกจา! เร็วเข้า!”
[[ไม่ได้หรอก]]
ผมหลบเปลวเพลิงทีѷพุ่งเข้ามาและอุ้มนักเขียนลับขึѸนมาบนแผ่นหลัง
ฝ่าเท้าของผมเริѷมร้อนขึѸนมาแล้ว ผมวิѷงไปด้วยพลังทัѸงหมดเพืѷอ
พยายามจะหลบหนีจากคลืѷนความร้อนนีѸ
“อ๊าก บ้าเอ้ย… ฉันไม่สนแล้ว! รีบเข้ามาเร็ว!”
ฮันซูยองเอืѸอมมือออกมาหาผม และผมก็กระโดดเข้าไปในรถอย่างฉิว
เฉียด ผมเห็นอูรีเอลตัวสัѷนอยู่บนเบาะหลัง และแทบจะในเวลาเดียวกัน
คลืѷนเปลวเพลิงสีแดงฉานก็ได้พุ่งเข้าใส่พวกเรา
[[หยุด!!]]
ผมลอบภาวนาต่อผู้ผลิตสินค้าจำนวนมากอยู่ภายในใจ ผมภาวนาให้
รถคันนีѸมีประสิทธิภาพกว่ารุ่นขายจำนวนมากสักเล็กน้อย
[กลุ่มดาว ‘ผู้ผลิตสินค้าจำนวนมาก’ ยิѸมแฉ่ง]
ด้วยการระเบิดความเร็วออกมา เฟอร์รารีกินีѷระดับ X เร่งความเร็วออก
ไป ในเวลาเดียวกัน บียูก็เปิดประตูมิติ และพวกเราก็กระโจนเข้าไปยัง
ประตูนัѸน

เสียงโหยหวนอันน่าสะพรึงกลัวของอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ดังไล่หลัง
พวกเรามา ผมกลัวว่าเธอจะไล่ตามพวกเรามาได้จริงๆ แม้ว่าพวกเราจะ
หนีกลับไปยังโลกได้อย่างปลอดภัยแบบนีѸ แต่ถ้าอูรีเอลตามพวกเรา
ไปได้และอาละวาดล่ะก็…
เปรีѸยง!
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 หยุดไล่ตามในขณะทีѷประกายแสงกวาดออก
มาอย่างบ้าคลัѷง แต่เธอก็ยังถลึงตาใส่ผมอยู่
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังเฝ้ามอง ‘เปลวเพลิงแห่งชีวิต’ อย่าง
ระมัดระวัง]
ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สามารถใช้ประตูมิตินีѸได้ พายุความเป็นไปได้อัน
ทรงพลังระเบิดขึѸนด้านหลังของเธอ แต่นัѷนก็สมเหตุสมผล สิѷงมีชีวิตทีѷ
ครอบครองพลังมหาศาลแบบนีѸคงจะไม่ค่อยมีอิสระเท่าไรในการ
ถ่ายทอดสดดวงดาว
อย่างไรก็ตาม มันก็มีสิѷงหนึѷงทีѷคอยรังควานใจผมอยู่ ถ้าเธอถูกจำกัดไว้
แบบนัѸน งัѸนเธอมาปรากฏตัวในป่าเอ็นไกในช่วงเวลาทีѷเหมาะสมแบบ
นัѸนได้อย่างไร?
มันราวกับว่ามีใครบางคนได้แทรกแซงเรืѷองทัѸงหมดนีѸ
…แทรกแซง?
[มหาโดเกบิ ‘โฮจู’ กำลังจับตาดูคุณอย่างใกล้ชิด]

ในเวลานัѸนเอง ทฤษฎีอันบางเบาบางอย่างก็ลอยขึѸนมาในหัวของผม
ถ้าการปรากฏตัวของอูรีเอลไม่ใช่เรืѷองบังเอิญล่ะ?
[มหาโดเกบิ ‘โฮเช’ กำลังจับตาดูคุณอย่างใกล้ชิด]
[มหาโดเกบิ ‘บาแรม’ กำลังจับตาดูคุณอย่างใกล้ชิด]
ถ้ามีบางคนในการถ่ายทอดสดดวงดาวต้องการให้มันเกิดขึѸน และพวก
เขาก็ได้อัญเชิญเธอมายังเส้นโลกนีѸ?
มันแทบจะไม่มีองค์กรไหนในโลกนีѸทีѷสามารถเคลืѷอนไหวความเป็นไป
ได้จำนวนมากขนาดนัѸนได้
[สำนักงานกำลังจับตาดูคุณอย่างใกล้ชิด]
ป่าเอ็นไกสามารถมองเห็นได้ผ่านหน้าต่างรถ เหล่าเทพเจ้าภายนอก
ทีѷมาจากเส้นโลกทีѷสูญสิѸนไปกำลังพากันดับไฟอยู่
ชาวเมืองแห่งอาณาจักรเล็กๆ กำลังกล่าวคำอำลาต่อราชาของตน
[เอาชีวิตรอด เอาชีวิตรอด เอาชีวิตรอด เอาชีวิตรอด เอาชีวิตรอด]
มันไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากราชาแห่งเทพเจ้าภายนอก
เหมือนอย่างทีѷอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ปรากฏตัวขึѸนทีѷนีѷ ราชาคนอืѷนก็
คงจะปรากฏตัวขึѸนด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย แน่นอน คนทีѷพยายามจะ
แทรกแซงบทสรุปทีѷผมต้องการจะเห็นก็คงจะเรียกพวกเขามาทีѷโลก
แห่งนีѸ
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังมองมาทีѷคุณ]

ผมเงยหน้าขึѸนมองโลกทีѷผมต้องการจะต่อสู้ด้วยซึѷงกำลังมองมาทีѷผม
นีѷคงจะเป็นการต่อสู้ทีѷยากลำบากและหนักหน่วงมาก
ฮันซูยองมองมาทีѷผมผ่านกระจกมองหลังและพึมพำบางสิѷงออกมา ยู
ซานอาทีѷนัѷงอยู่ข้างหน้าก็กำลังมองมาทีѷผมด้วย ผมพยักหน้าอย่าง
เงียบๆ และมองไปยังนักเขียนลับทีѷไม่ได้สติกับอูรีเอลทีѷกำลังตะลึงงัน
อยู่
มันมีแนวโน้มว่าจะไม่มีใครในจักรวาลนีѸทีѷจะยืนอยู่บนฝัѷงของพวกเรา
ผมเห็นทางออกของประตูมิติทีѷอยู่ไกลออกไป
[ทางเลือกของคุณก่อให้เกิดผลกระทบอย่างลึกซึѸงต่อ■■]
[■■ของคุณกำลังโน้มเอียงไปหา 「ชัѷวนิรันดร์」]
และแล้วเวลาสำหรับการเตรียมการสู่หน้าสุดท้ายของโลกก็มาถึง

ในระหว่างขับรถผ่านประตูมิติ ทัѸงฮันซูยองและยูซานอาก็ไม่ได้พูด
อะไรกันมาก ด้วยเหตุนัѸนผมจึงสามารถจัดระเบียบความคิดพร้อมกับ
มองออกไปนอกหน้าต่างได้ – สิѷงทีѷผมต้องทำในอนาคต และสิѷงทีѷผม
อยากจะทำ
ข้างๆ ผม ในทีѷสุดอูรีเอลก็หยุดพึมพำอะไรออกมาและหลับไป ในขณะ
เดียวกัน นักเขียนลับก็ยังไม่ได้สติและเอนตัวพิงเธออยู่
มันรู้สึกแปลกๆ จริงๆ ทีѷได้เห็นผู้เฝ้าดูทีѷเก่าแก่ทีѷสุดสองคนในช่องของ
ผมกำลังนอนหลับอย่างไร้การป้องกันแบบนัѸน
ฮันซูยองมองดูผมผ่านกระจกมองหลังและพูดขึѸนมาในทันใด “นาย
ยิѸมอะไร? นายควรเตรียมคำอธิบายไว้ให้พวกเราเมืѷอกลับไปต่างหาก”
คำอธิบาย? มันค่อนข้างชัดเจนแล้วว่าผมจำเป็นต้องอธิบายให้พวก
เธอฟัง
“นายมีโอกาสแค่ครัѸงเดียวนะ”
ผมพบว่ารอยยิѸมอันสดใสของยูซานอากลับดูน่ากลัวขึѸนมา
“พวกเรามาถึงแล้ว”
ตอนทีѷ 453

ไม่นานหลังจากนัѸน เฟอร์รารีกินีѷก็หยุดลง
พวกเรากลับมาถึงโซลแล้ว
*
ไม่นานหลังจากนัѸน ผมก็มานัѷงอยู่ตรงหน้าของเหล่าสหาย
เหล่าใบหน้าทีѷผมคิดถึงมาก ใบหน้าทีѷผมอยากจะเจอได้มารวมตัวกัน
อยู่ในทีѷเดียว บริษัทของคิมทกจาทีѷมีประสบการณ์ในสถานการณ์ร่วม
กันกับผม และผมยังได้เห็นแม่ของผมและเหล่าผู้พเนจรในห้องนัѷงเล่น
ทีѷอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย
ผมมองใบหน้าของสหายทุกคนและก้มหัวลงก่อนทีѷจะเปิดปากขึѸนมา
“ฉันขอโทษ”
“ขอโทษอะไร?”
“ทัѸงหมดทีѷฉันทำลงไป… ฉันขอโทษจริงๆ”
“ห-หืม… งัѸนเหรอ”
…อะไรกัน? พวกเขาไม่โกรธผมเหรอ?
ผมไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึѸน แต่ผมก็คิดว่านีѷคงจะดีแล้ว ผมมีหลายสิѷงทีѷ
ต้องอธิบายอยู่
“ฉันอยากจะอธิบายหลายๆ สิѷงให้ฟัง เริѷมต้นจาก…”
“ก่อนอืѷนเลย บอกพวกเรามาก่อนว่าเด็กนีѷเป็นใคร”

กงพิลดูยิงคำถามออกมาก่อน ผมมองตามสายตาของเขาไปและเห็น
นักเขียนลับ
[ปัจจุบัน เรืѷองราวของบุคคลนีѸไม่มัѷนคง]
เมืѷอเห็นว่าเขายังไม่ได้สติกลับมา มันก็ดูเหมือนว่าปัญหาทีѷร้ายแรงจะ
เกิดขึѸนหลังจากเขาใช้ความเป็นไปได้จำนวนมากเกินไป ซึѷง
หมายความว่ามันเป็นไปไม่ได้ทีѷเขาจะอธิบายสถานการณ์ด้วยตัวเอง
ในขณะเดียวกัน ความโกรธก็เต็มอยู่ในดวงตาของกงพิลดูเมืѷอผมยัง
ไม่ตอบกลับไป “นายบอกว่านายจะกำจัดสถานการณ์ทิѸงซะ ฉันจึง
ปกป้องโซลไว้แทนนาย แต่นายกลับกล้าปรากฏตัวพร้อมกับลูกของ
นายแทนงัѸนเหรอ?!”
เสียงของเขาแฝงไว้ซึѷงความเศร้าของคนเป็นพ่อ
“ฉันคิดว่านายเข้าใจอะไรผิดไปหน่อยนะ แต่…”
“ลูกของใครกัน?” กงพิลดูเหลือบมองยูซานอาด้วยดวงตาทีѷมีความ
เกรงกลัวอยู่บ้าง “…หรือว่า?” เขาพบรอยยิѸมของเธอและส่ายหัว “…
ใช่แล้ว ไม่มีทาง ถ้างัѸนก็คงจะเป็นเธอใช่ไหม?”
“นายอยากตายเหรอ?!”
ฮันซูยองถลึงตาใส่ ทำให้เขาสะดุ้งอย่างแรง
ผมไม่พลาดโอกาสนีѸและรีบพูดขึѸนมา “ขอโทษนะ อย่าคิดอะไรมาก
แบบนัѸนน่า นอกจากนีѸ เขายังดูเหมือนเด็กแรกเกิดตรงไหน??”
“ลูกของฮันมยอนโกยังโตขึѸนในพริบตาเหมือนกันหนิ?”

คำพูดเหล่านัѸนทำให้ฮันมยอนโกหน้าซีดไป “เด็กคนนัѸนทำให้ฉันรู้สึก
อึดอัดขึѸนมาเลย”
“แล้วก็ยังใบหน้าของเด็กนีѷอีก มันเหมือนกันกับไอ้หมอนัѷนต่างหาก”
กงพิลดูเบนสายตาไปยังมุมห้อง
ณ ทีѷตรงนัѸนมียูจงฮยอคกำลังนัѷงไขว่ห้างอยู่ และสายตาของเขาก็
กำลังจ้องมาทางนีѸ ทัѷวทัѸงร่างของเขาถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล ดวงตา
อันน่ากลัวของเขากำลังมองมาทีѷผม
– คิมทกจา นีѷมันหมายความว่ายังไง?
ผมทำได้เพียงแค่ถอนหายใจออกมา “มันเป็นธรรมดาทีѷเขาจะหน้าตา
เหมือนกับหมอนัѷน เพราะเด็กคนนีѸก็คือไอ้หมอนัѷนแหละ”
ทัѸงห้องเงียบลงในทันใด กงพิลดูกำลังมองมาทีѷผม ดวงตาของเขา
กำลังถามผมว่าผมกำลังพูดบ้าอะไรอยู่
ดูเหมือนว่าเรืѷองเล่าของผมจะต้องยาวขึѸนอีกหน่อยจากทีѷวางแผนไว้
“มันมียูจงฮยอคอยู่หลายคนในโลกนีѸ… ฉันคิดว่าฉันควรเริѷมอธิบาย
จากตรงนีѸ”
*
ผมเริѷมอธิบายเรืѷองราวนับตัѸงแต่สิѸนสุดสงครามระหว่างกลุ่มดาวและ
ปีศาจไป

ตัѸงแต่เมืѷอผมอัญเชิญเทพเจ้าภายนอกทีѷทำลายโลกปีศาจเพืѷอไปหยุด
มังกรแห่งวันสิѸนโลก (กงพิลดู: นายบ้าไปแล้วเหรอ?)
และจากนัѸนก็ได้เผชิญหน้ากับนักเขียนลับ และเขาก็ลักพาตัวผมไป
(ลีซอลฮวา: โอ้พระเจ้า)
จากนัѸนก็พบว่านักเขียนลับไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากยูจงฮยอคทีѷใช้ชีวิต
ผ่านการเสืѷอมถอยกว่า 1863 รอบมา (จางฮายัง: “…นายพูดบ้าอะไร
เนีѷย?”)
ทำสัญญากับเขา (ชินยูซอง: “หนูว่าแล้วว่าเรืѷองแบบนีѸต้องเกิดขึѸน”)
เข้าสู่มหาเรืѷองราวบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกโดยไม่บอกกล่าวกับ
สหาย (ลีจีฮเย: “ลุง ลุงแสดงไม่เก่งเอาซะเลย”)
การต่อสู้ระหว่างยูจงฮยอคสองคน คนหนึѷงจากรอบทีѷ 1863 และอีก
คนจากรอบทีѷ 999 (จางฮีวอน: “มันมียูจงฮยอคอยู่กีѷคนกัน??”)
ยูจงฮยอคแห่งเส้นโลกนีѸทีѷคิดว่าเขาอยู่ในรอบทีѷสามตระหนักได้ว่า
จริงๆ แล้วมันคือรอบทีѷ 1864 (ฮันมยอนโก: “หรือว่าตัวนายเองก็ไม่
สามารถอธิบายได้และสรุปมันขึѸนมาเอง??”)
เคลียร์บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกไปได้แบบฉิวเฉียดด้วยความช่วย
เหลือของสหาย แต่จากนัѸนก็ถูกลักพาตัวไปโดยนักเขียนลับอีกครัѸง (ยู
ซานอา ถอนหายใจออกมาโดยไม่พูดอะไร)
และสุดท้ายก็เผชิญหน้ากับอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ซึѷงได้กลายเป็น
เทพเจ้าภายนอก

เมืѷอผมพูดมาจนถึงตอนนีѸ แม้แต่ผมก็เริѷมสงสัยว่าผมพูดอะไรออกไป
บ้าง ผมเงยหน้าขึѸนและเห็นสหายทุกคนมีสีหน้าคล้ายๆ กันอยู่
คนแรกทีѷตอบสนองคือฮันมยอนโก “หืม หืม แบบนีѸนีѷเอง ฉันคิดว่าฉัน
เข้าใจทุกอย่างแล้วนะ”
…แต่ นัѷนจะเป็นไปได้เหรอ?
ทุกๆ คนกำลังมองไปทีѷเขา ดังนัѸนฮันมยอนโกจึงเสริมเข้าไปอีก “ดู
เหมือนว่านายจะสนุกไปกับการตายหรือถูกลักพาตัวจริงๆ นะ”
“…โทษทีนะ ฉันคิดว่ามันไม่ใช่แค่ฉันหรอกทีѷไม่เข้าใจ? ลุงกำลังพูด
บ้าอะไรกัน? มันมีมาสเตอร์อยู่สามคนงัѸนเหรอ? และเกิดอะไรขึѸนกับ
รอบทีѷ 1864 และ…?”
บางทีมันอาจจะเป็นธรรมดาทีѷพวกเขาจะไม่เข้าใจ
ตัѸงแต่ต้น ความจริงทีѷรอบทีѷ 1863 ได้แบ่งออกเป็นสองคนก็ซับซ้อน
พออยู่แล้ว
ยูจงฮยอคทีѷใช้ชีวิตผ่านรอบทีѷ 1863 ในเวอร์ชัѷนต้นฉบับได้กลายเป็น
นักเขียนลับ ในขณะทีѷยูจงฮยอคทีѷใช้ชีวิตผ่านรอบทีѷ 1863 ในเวอร์ชัѷน
แก้ไขได้กลายเป็นหมอนีѷทีѷพวกเรารู้จัก
เนืѷองจากผมอ่านหนทางเอาชีวิตรอดมา ผมจึงเข้าใจมันได้ดี แต่มัน
เป็นธรรมดาทีѷสหายของผมจะพบว่ามันยากทีѷจะเข้าใจ
จางฮีวอนนวดขมับของเธอและถามผม “โอเค งัѸนนายกำลังจะพูด
อะไร? ยูจงฮยอคของพวกเราคือรอบทีѷ 3 หรือ 1864?”

สิѷงนัѸนทำให้ยูจงฮยอคทีѷนัѷงอยู่ ณ มุมห้องตอบมาสัѸนๆ “ฉันไม่รู้”
“เอ๋?”
“ฉันจำไม่ได้”
ผมเปิดใช้งานลิสต์ตัวละครและยืนยันข้อมูลของยูจงฮยอค
+
[ลิสต์สรุปตัวละคร]
ตัวละคร: ยูจงฮยอค
แอตทริบิวต์พิเศษ: ผู้เสืѷอมถอย รอบทีѷ 3 (เทวะ)…
+
น่าแปลก แอตทริบิวต์ของเขากลับไปเป็นรอบทีѷสามแล้ว
“ความทรงจำของฉันย้อนกลับไปยังช่วงทีѷฉันยืมเรืѷองราวของคิมทก
จา มันคล้ายคลึงกับการทีѷเฝ้ามองเรืѷองราวของคนอืѷนเลย”
…ผมไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนีѸไปได้ยังไง
ยูจงฮยอคพูดต่อ “นีѷคือสิѷงทีѷฉันคิด เดิมทีนีѷคือรอบทีѷสาม และฉันก็คือ
ยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷสาม ยกเว้นแต่ว่าในช่วงเวลาหนึѷงของเส้นโลกนีѸ
ความทรงจำจากเมืѷอฉันกำลังอยู่ในรอบทีѷ 1864 ได้เข้าสิงฉัน
ชัѷวคราว”

ลีซอลฮวาทีѷกำลังฟังอยู่พูดขึѸนมา “…แต่ นัѷนก็ไม่สมเหตุสมผลเลย
นายกำลังบอกว่ารอบทีѷ 3 ถูกแทรกแซงโดยรอบทีѷ 1863 และในทาง
กลับกัน รอบทีѷ 1863 ก็ถูกแทรกแซงโดยรอบทีѷ 3… นัѷนไม่สมเหตุสม
ผลเอาซะเลย”
“สมเหตุสมผล ไม่” ในทีѷสุด ฮันซูยองก็ก้าวออกมาด้วย “มันเป็นไป
ได้ในทางตัวอักษรเท่านัѸน ฉันหมายถึง มันจะเป็นไปได้ก็เพราะโลกใบ
นีѸเคยเป็นนิยายมาก่อน”
จากนัѸนเธอก็เบนสายตาไปหานักเขียนลับทีѷถูกล้อมรอบไว้โดยทรง
กลมโปร่งแสง “มันก็เหมือนกับวงกลมสีѷเหลีѷยมนัѷนแหละ”
ลีซอลฮวาเอียงศีรษะและถาม “แต่ของแบบนัѸนมันไม่มีอยู่จริงหนิ?”
“พูดให้ถูกกว่าคือเธอไม่สามารถจินตนาการถึงมันได้ อย่างไรก็ตาม
ตามตัวอักษร ตามข้อความ พวกมันกลับมีตัวตนอยู่ สิѷงทีѷเกิดขึѸนใน
ตอนนีѸก็เหมือนกันนัѷนแหละ สำหรับพวกเรา มันอาจจะมีความขัดแย้ง
ด้านเวลา แต่ในฐานะตัวหนังสือบนหน้านิยาย มันกลับเป็นไปได้ มัน
ไม่ใช่เรืѷองทีѷต้องเข้าใจได้ ดังนัѸนแค่ยอมรับและลอบคิดว่าพวกเราติด
อยู่ในนิยายเส็งเคร็ง และเนืѷองจากนิยายมันเส็งเคร็ง นีѷจึงเป็นผลลัพธ์
ของมัน”
ผมอยากจะพูดอะไรบางอย่างเพืѷอคัดค้าน แต่เนืѷองจากเธอพูดความ
จริง ผมจึงไม่อาจพูดอะไรออกไปได้
“ถ้าฉันเป็นคนเขียนนิยายเรืѷองนีѸ ฉันคงจะหยุดการบิดเบือนเส้นโลก
ไปแล้ว คนอ่านคงจะไม่ชอบเรืѷองราวทีѷซับซ้อนแบบนีѸใช่ไหมล่ะ?
แม้แต่กลุ่มดาวก็อาจจะไม่รู้ด้วยซํѸาว่ามันเกิดอะไรขึѸน”

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ กล่าวว่าอวตารของเขาฉลาด
จริงๆ]
“โลกทีѷมีความเป็นไปได้อันบิดเบีѸยวจะพังทลายลงเอง ฉันรู้จักหลาย
เรืѷองราวทีѷจบลงแบบนัѸน”
ฮันซูยองคือนักเขียน ดังนัѸนเธอจึงสามารถพูดแบบนีѸออกมาได้ เธอ
อาจจะละทิѸงโลกเช่นนีѸในอดีต และเธออาจจะเขียนมันขึѸนมาใหม่ในวัน
นีѸก็ได้
เมืѷอผมคิดถึงเรืѷองนีѸขึѸนมา ผมก็รู้สึกแปลกๆ
โลกทีѷถูกสร้างขึѸนโดยผู้เขียนหนทางเอาชีวิตรอด tls123 ได้กลาย
เป็นความจริงขึѸนมา
– ถ้าอย่างนัѸน บทสรุปแบบไหนทีѷนายอยากเห็นทกจา? บทสรุปทีѷเป็น
ตอนจบทีѷมีความสุขสำหรับตัวเอกงัѸนเหรอ?
หรือว่าผู้เขียนจะไม่สามารถจบเรืѷองราวของเขาได้และทิѸงมันไว้ให้
พวกเราแบบนัѸน?
จางฮีวอนเกาแก้มและถาม “โอเค งัѸนบทสรุปของเธอคืออะไร ฮันซู
ยอง?”
“พวกเราจะต่อสู้กับไอ้พวกบ้าทีѷพาพวกเราเข้ามายังโลกโง่ๆ นีѷ ไม่ว่า
มันจะเป็นผู้เขียน เทพเจ้าภายนอก หรือโดเกบิก็ตาม”
“แบบนัѸนตลอดเลยนะ”

“ไม่สำคัญว่ามันจะเกิดอะไรขึѸนในต้นฉบับ พวกเราต้องได้เห็นบทสรุป
ของพวกเรา แต่พวกเราจะไม่ยอมติดอยู่ในสถานการณ์บ้าๆ นีѷไป
ตลอด”
เธอพูดถูก พูดถูกทุกอย่าง
ไม่ว่ามันจะเป็นราชาแห่งเทพเจ้าภายนอกหรือว่าสำนักงาน มันก็ไม่
สำคัญ
[ดวงดาวทุกๆ ดวงในเนบิวลา ‘บริษัทของคิมทกจา’ เปล่งแสงออก
มา]
ไม่ว่าศัตรูของพวกเราจะเป็นใคร พวกเราจะยังมีแค่ทางเลือกเดียว
เท่านัѸน พวกเราจะสู้ ชนะ และไปถึงคำตอบในแบบของพวกเรา
“ทกจา?”
ก่อนทีѷผมจะตระหนักได้ สหายของผมกำลังมองมาทีѷผมแล้ว พวกเขา
ดูเหมือนจะรอให้ผมพูดอะไรบางอย่างออกมา
สีหน้าของพวกเขากำลังถามผมถึงสิѷงทีѷพวกเราจำเป็นจะต้องทำต่อ
และสิѷงทีѷพวกเราจำเป็นจะต้องเตรียมการ แน่นอน ผมก็กำลังคิดถึงสิѷง
เหล่านัѸนอยู่ด้วย
อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ง่ายเลยทีѷจะเค้นคำพูดแรกออกมา
บางทีมันอาจจะเป็นเพราะผมรู้สึกประหม่าเพราะรู้ว่าตอนจบอยู่ใกล้แค่
เอืѸอมแล้ว มันคือความกลัว แม้ว่าพวกเราจะเดินทางกันมาไกลขนาดนีѸ
ด้วยความยากลำบาก หากผมตัดสินใจอะไรผิดพลาดไปสักหน่อย

ทุกๆ อย่างก็อาจจะพังลงมาได้ ดังนัѸนมันจึงเป็นภาระเมืѷอผมต้องเดิน
ไปบนเส้นทางทีѷไม่ได้เห็นในนิยายต้นฉบับ
ริมฝีปากของผมขยับขึѸนลงอยู่หลายครัѸง และในทีѷสุด ผมก็เปล่งคำพูด
ออกมา “งัѸน…”
“วันนีѸพอแค่นีѸก่อนละกัน” ยูซานอาก้าวออกมาหยุดผมไว้ “ไปพักกัน
ก่อนเถอะ ค่อยมาต่อกันพรุ่งนีѸ ทุกๆ คน พวกเราเพิѷงกลับมาจาก
สถานการณ์อันหนักหนาเองนะ”
*
ผมแทบไม่ได้นอนเลยและมัวแต่คิดแผนอยู่
ผมแทบจะอดใจไม่ไหวทีѷจะอ่านหนทางเอาชีวิตรอดเวอร์ชัѷนแก้ไขครัѸง
สุดท้าย แต่ในท้ายทีѷสุด ผมก็ไม่ทำ ผมไม่มัѷนใจว่าทำไม ผมก็มีลาง
สังหรณ์นีѸอีกครัѸง
ความรู้สึกแบบนัѸนเมืѷอผมอ่านนิยาย ผมไม่สามารถหลบหนีไปจากโซ่
ตรวนของมันได้
“….”
ผมผล็อยหลับไปลึกจนผมจำไม่ได้ด้วยซํѸาว่าตัวเองหลับไปเมืѷอไหร่
ความทรงจำสุดท้ายคือความพร่ามัว ผมอาจจะหลับไปในขณะทีѷอ่าน
หนังสือ และผมก็คิดว่าผมได้ดืѷมชาอุ่นทีѷลีกิลยังเอามาให้ ถ้าอย่างนัѸน
มันก็เป็นการหลับทีѷแสนสบายเลยทีเดียว
และผมก็คิดว่าผมฝันดีด้วย

ความฝันเกีѷยวกับการทีѷผมได้คุยกับยูซานอา ในโลกทีѷสถานการณ์
ทัѸงหมดจบลงแล้ว สหายของผมกำลังวุ่นอยู่กับการพูดถึงชีวิตประจำ
วันของพวกเขา มันสงบสุขมากจริงๆ อันทีѷจริง มันก็ไม่ได้รู้สึกสงบสุ
ขจริงๆ สำหรับผม และเมืѷอผมเห็นชินยูซองและลีกิลยังทีѷกำลังยิѸม
อย่างสดใส ผมก็ตระหนักได้ถึงความจริงอย่างลึกลับ
「นีѷคือความฝัน」
ผมกัดริมฝีปากตัวเองแรงๆ และราวกับว่าแผ่นดินไหวได้อุบัติขึѸน ภาพ
ฝันของผมพังทลายลง และผมก็ลืมตาขึѸนอย่างช้าๆ และพยายามลุก
ขึѸนนัѷง
…อะไรกัน?
ร่างกายของผมไม่ฟังคำสัѷง
นอกจากนีѸ แผ่นดินไหวทีѷผมรู้สึกภายในความฝันก็ยังดำเนินต่อไปด้วย
ผมฝืนลืมตาขึѸนมา และบริเวณโดยรอบก็เผยตัวออกมาภายใต้ความ
มืดจางๆ สิѷงทีѷเข้ามาทักทายผมคือสัมผัสของผ้าทีѷพันรอบหลังและหัว
ของผมไว้
“เฮ้ คิมทกจาพยายามทีѷจะตืѷนขึѸนมา”
“ทำให้เขาหลับไปอีก”
ผมรู้สึกว่ามีใครบางคนกระแทกหัวของผม และสติของผมก็ดับลงไป
อีกครัѸง และราวกับว่าผมเป็นลมไป ผมได้ยินเสียงอันซุกซนกำลังพูด
กับผม

“นี่คือการกบฏ ของคนงาน ไอ้งัง” และเมื่อผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง.
ผมก็อยู่บนไหล่เขาที่ไม่คุ้นเคยซะแล้ว

ผมเริѷมคิดว่าเหตุการณ์นีѸเกิดขึѸนได้ยังไง
หนึѷง ผมถูกมัดไว้แน่น
สอง ผมถูกโยนมายังไหล่ภูเขาทีѷไม่คุ้นเคย
ไม่ว่าผมจะวิเคราะห์มันหนักแค่ไหน ผลสุดท้ายก็กลับมาทีѷการลักพา
ตัว แต่ใครจะกล้าแทรกซึมเข้ามายังบริษัทของคิมทกจาและลักพาตัว
ผมกัน? ซึѷงนัѷนก็หมายความว่า…
“….”
“…ทกจา…?”

เสียงเบาๆ ดังออกมาจากทีѷไหนสักแห่ง
ผมส่งเสียงฮึดฮัดออกมาและดิѸนรนให้เป็นอิสระ และจากนัѸนก็เซไปหา
ทีѷมาของเสียง ผมเดินผ่านพุ่มไม้ และอีกราวๆ 30 วินาทีให้หลังก็วิѷงไป
ยังจุดตัѸงแคมป์ทีѷค่อนข้างกว้าง ซึѷงมีสหายของผมอยู่
“อ่า งัѸนเขาก็มาด้วยความตัѸงใจของตัวเอง” ฮันซูยองขำและโบกมือ
ของเธอมาทางผม “นายกำลังมองอะไร? ไม่ใช่ว่านายก็เคยเห็นมา
ตอนทีѷ 454

ก่อนเหรอ?”
“เดีѺยว นีѷ…”
“ลมโชยดีจัง ทกจา ทำไมนายไม่นานอนตรงนีѸ?”
จางฮีวอนนอนแผ่อยู่บนพืѸนและเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้าข้างๆ ฮันซูยอง
เธอขยับแขนราวกับว่าพวกมันเป็นปีกของเธอ ส่งผลให้ใบหญ้าสีเขียว
ล้มลงและลุกขึѸนมาอีกครัѸง
จากนัѸนฮันซูยองก็เริѷมพึมพำด้วยนํѸาเสียงทีѷน่าเคารพ “หญ้าล้มลง เร็ว
ยิѷงกว่าสายลม มันล้มลง”
“โอ้”
“จางฮีวอนล้มลง เร็วยิѷงกว่าสายลม เธอล้มลง และก่อนทีѷพายุจะมาถึง
เธอลุกขึѸนก่อน”
“ไม่เลว?”
ในขณะทีѷมองไปยังการแข่งขันบทกวีอย่างฉับพลันนีѸ รวมถึงจางฮีวอน
ทีѷเข้ามาร่วมวงด้วย ผมก็ถามพวกเธอด้วยนํѸาเสียงงุนงง
“เกิดอะไรขึѸนเนีѷย…?”
“นีѷคือการปฏิวัติของคนงาน ไอ้งัѷง”
“โอเค นายเคยพูดพรํѷาถึงเรืѷองพวกนีѸอยู่หนิ แต่…”
“อ่า ฉันแค่อยากจะพักเฉยๆ ฉันจำเป็นต้องสะกดให้นายฟังไหม??”

ผมขมวดคิѸวหลังจากเธอตวาดใส่ผม
พัก?
“รู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? รู้ไหมว่าพวกเราอยู่ในยุคไหนกัน?”
“งัѸนมันยุคอะไรล่ะ?”
ผมไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรเมืѷอเธอตอบกลับมาแบบนัѸน ยุคไหนทีѷเธอ
หมายถึงมันคืออะไรกัน?
[ปัจจุบัน เนบิวลาบริษัทของคิมทกจาครอบครองคุณสมบัติในการเข้า
สู่สถานการณ์สุดท้าย]
[เวลาทีѷเหลืออยู่ในการเข้าสู่สถานการณ์: 28 วัน 12 ชัѷวโมง 15 นาที
และ 7 วินาที]
ผมตอบกลับอย่างใจเย็นเพืѷอทำให้มัѷนใจว่าผมจะไม่ถูกดูดเข้าไปใน
จังหวะของเธอ “พวกเราไม่มีเวลาแล้ว สถานการณ์สุดท้ายใกล้เข้ามา
แล้ว”
“และนัѷนคือเหตุผลทีѷพวกเขาต้องพักหายใจกันหน่อย ถ้าไม่ เมืѷอไหร่
กันทีѷพวกเราจะสามารถทำแบบนีѸได้ล่ะ?” ฮันซูยองกล่าว ในขณะทีѷ
ถอนหายใจออกมาดังๆ “ดูนายสิ ฝังตัวอยู่กับสมาร์ทโฟนทัѸงวันเลยใช่
ไหม? นายยังอยากทำงานอีกแม้ว่าจะเข้ามายังทีѷแบบนีѸแล้วงัѸนเห
รอ?”
หลังจากได้ยินคำถามของเธอ ผมก็เริѷมมองไปรอบๆ เป็นครัѸงแรก

อันทีѷจริง พวกเราอยู่ในป่าเขียวชอุ่ม ผมไม่มัѷนใจว่ามันเป็นทีѷไหน…
อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นภูเขาทีѷงดงามจริงๆ ใช่ แสงแดดไม่แรงเกินไป
ในขณะทีѷสายลมโชยก็ทำให้รู้สึกเย็นทีѷผิวหนัง มันเป็นอากาศทีѷ
สมบูรณ์แบบสำหรับการตัѸงแคมป์
ผมลังเลอยู่บ้างก่อนทีѷจะพูดขึѸนมา “อืม ฉันไม่ได้บอกว่าพวกเราไม่
ควรพัก แต่… เอ่อ มันก็ดีทีѷได้พัก แต่สิѷงทีѷฉันจะพูดก็คือพวกเราควรทำ
สิѷงทีѷต้องทำก่อน ตอนนีѸพวกเรา…”
“โถ่เอ้ย ทกจา นายนีѷมันดืѸอจริงๆ ตัวแทนบริษัททุกๆ คนเป็นอย่างนาย
ไหมเนีѷย?” จางฮีวอนกล่าวในขณะทีѷแตะคางของผมเบาๆ “คุณ
ตัวแทน? เมืѷอนายพัก นายก็ควรจะพักจริงๆ”
จิตใจของผมเริѷมซับซ้อน
ฮันซูยองมองมาทีѷผมเมืѷอผมไม่ได้พูดอะไรออกมา และพูดกับผมด้วย
โทนเสียงบูดบึѸง “แน่ล่ะสิ นายก็แบบนีѸตลอด มันไม่ควรพักพร้อมกัน
ใช่ไหม มันควรมีสักคนทีѷอยู่ในสถานการณ์ ดังนัѸนทำไมนายไม่ไปก่อน
ล่ะ?”
“อะไร?”
“ฉันกำลังบอกว่า ทำไมนายไม่ทำสถานการณ์ทีѷนายรักนักรักหนา
ล่ะ?”
หลังจากได้ฟังเธอ สายตาของผมก็เบนขึѸนไปในอากาศอย่างฉับพลัน
และเห็นหน้าต่างสถานการณ์ลอยอยู่บนนัѸน
[สถานการณ์ย่อย ‘วันหยุดของคนงาน’ ถูกสร้างขึѸน]

ผมไม่เคยได้ยินว่ามีสถานการณ์เช่นนีѸมาก่อน ดังนัѸนผมจึงรีบเปิด
หน้าต่างสถานการณ์ขึѸนมา
+
[สถานการณ์ย่อย – วันหยุดของคนงาน]
ประเภท: ย่อย
ความยาก: ???
เงืѷอนไขการเคลียร์: คุณคือตัวแทนแห่งเนบิวลา ‘บริษัทของคิมทกจา’
เนืѷองจากความเห็นแก่ได้และความใจจืดใจดำของคุณ พนักงาน
บริษัทของคิมทกจาจึงอยู่ในสภาวะเหนืѷอยล้ามาก พวกเขาไม่พอใจใน
ตัวคุณมาก และนัดหยุดงาน ในฐานะหัวหน้า คุณต้องฟังคำบ่นและ
ปลอบใจพวกเขา เมืѷอพิจารณาถึงทักษะการสืѷอสารอันอ่อนด้อยของ
คุณ เป้าหมายของการแก้ไขข้อร้องเรียนจะถูกตัѸงไว้ทีѷ 5 คน
จำกัดเวลา: 12 ชัѷวโมง
รางวัล: ความไว้ใจจากพนักงานของบริษัทของคิมทกจา
ความล้มเหลว: ความตาย (?)
+
ความตาย?! อะไรกันเนีѷย สถานการณ์แบบนีѸมันอะไรกัน…?
ผมเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้า และบียูก็เปล่งเสียง ‘ป๊า’ ออกมาจากตรง
นัѸน

ฮันซูยองงึมงำตรงมาทีѷผม “พ่อคนจริงจัง คนๆ นีѸจำเป็นต้องบอกผ่าน
สถานการณ์ถึงจะเข้าใจมันได้”
*
ในขณะทีѷกำลังรู้สึกกระวนกระวาย ผมก็มองไปรอบๆ ตัว
สหายของผมดูเหมือนจะสนุกกันอยู่ ฮันซูยองกำลังวุ่นอยู่กับการล้อ
เลียนบทกวี ในขณะทีѷจางฮีวอนหลับไปท่ามกลางหมู่หญ้า ลีกิลยัง
และชินยูซองกำลังเอาหัวชนกันและคำรามเข้าใส่กัน
“เฮ้ ชินยูซอง มาพนันกันเถอะ วันนีѸใครจะหาข้าวเย็นได้ใหญ่กว่ากัน”
“พวกเราจะเดิมพันกันด้วยอะไร?”
“ผู้แพ้ต้องทำตามคำสัѷงของผู้ชนะหนึѷงอย่าง โอเคไหม?”
“ดีล!”
เด็กๆ วิѷงไปในป่า และยูซานอาก็ตะโกนไล่หลังพวกเขาไป “ระวังตัว
ด้วยนะ”
มันมีหุบเขาเล็กๆ ทีѷมีลำธารอยู่ใกล้ๆ กับแคมป์ของพวกเรา กงพิลดูนัѷง
อยู่บนเก้าอีѸตกปลาทีѷเขาเอามาด้วย และในขณะทีѷมองไปยังเหยืѷอล่อ
ของเขาในนํѸา เขาก็หาวออกมาด้วยความผ่อนคลาย ฮันมยอนโกกำลัง
นัѷงอยู่ข้างๆ เขาและพึมพำไปเรืѷอยๆ
“ถ้าพวกเราได้ออกทะเลล่ะก็ ฉันคงจับปลากะพงแดงตัวเท่านีѸได้…”

ผมได้ยินเสียงนํѸาไหลอันสดชืѷนในหุบเขารวมทัѸงเสียงนกเอืѸอนเอ่ย มัน
รู้สึกราวกับว่าท่วงทำนองของขุนเขากำลังขับกล่อมผมอย่างช้าๆ
มันราวกับว่าผมยังฝันอยู่
นีѷคือความรู้สึกทีѷทำให้ผมไม่สบายใจเอาซะเลย มันเหมือนกับการสวม
เสืѸอเปียกๆ มันโอเคเหรอทีѷจะเป็นแบบนีѸ? มันโอเคเหรอทีѷจะสัมผัสกับ
ประสบการณ์แบบนีѸ?
ผมมองหายูจงฮยอค
อันทีѷจริง พวกเราไม่ควรอยู่แบบนีѸ ถ้ามันเป็นเขา เขาก็น่าจะเห็นด้วย
กันผม เขาต้องยืนอยู่ทีѷไหนสักแห่งและจ้องมองมายังกลุ่มด้วยสายตา
อันน่าหวาดกลัวของเขา เขาจะเริѷมสัѷงสอนทุกคนโดยเริѷมต้นจาก “ไอ้
พวกโง่…!”
ผมมองเห็นเขาอย่างรวดเร็ว
ผมกำลังจะเงยหน้าขึѸนและเรียกเขา แต่จากนัѸนก็หยุดลงหลักจาก
ตระหนักได้ว่ามีบางสิѷงแปลกไปด้วย
ฉึก
เขากำลังทำอาหารอยู่ตรงนัѸน เขายืนอยู่ตรงหน้าตะแกรงใหญ่ มือของ
เขากำลังขยับไปรอบๆ เพืѷอย่างเนืѸอ ส่วนผักก็กำลังถูกปรุงอยู่ในกระทะ
วิถีดาบทลายนภาทีѷสามารถทำลายสรวงสวรรค์ได้กำลังถูกใช้เพืѷอหัѷน
ผักและเนืѸอ
ผมกระทัѷงลืมเรียกเขาและจ้องมองไปยังภาพนัѸนด้วยความงุนงง

…มันเกิดบ้าอะไรขึѸนกัน?
อึดใจต่อมา ดวงตาของเขาก็เบนมายังทิศทางของผม จากนัѸนเขาก็
ถ่ายทอดคำพูดของเขาด้วยดวงตาอันน่ากลัวทีѷเป็นเครืѷองหมายการค้า
นัѷน ผมไม่จำเป็นต้องใช้มุมมองนักอ่านพระเจ้าก็สามารถบอกได้ว่า
ดวงตาคู่นัѸนกำลังพูดอะไรอยู่ – มันน่าจะเป็น…
「นายจะดูไปทัѸงวันก็ได้ แต่นายจะไม่ได้กินอะไรเลย」
…ดวงตาคู่นัѸนคงกำลังพูดแบบนัѸนอยู่
ข้างกายของเขามียูมียะและลีจีฮเยอยู่ ดวงตาของพวกเธอเต็มไปด้วย
ความสนใจและความคาดหมาย
“ตอนนีѸล่ะ”
ยูมียะอ้าปากขึѸน และยูจงฮยอคก็ขยับตะเกียบของเขาด้วยสีหน้าไร้
อารมณ์ เขาเป็นเหมือนกับแม่นกทีѷคีบชิѸนเนืѸอไปวางในปากของเธอ
เธอฉีกยิѸมออกมา
“อร่อยมาก”
ลีจีฮเยยืนนิѷงอยู่ข้างๆ และอ้าปากด้วย เขามองไปเธอทีѷสักพัก ก่อนทีѷ
จะวางเนืѸออีกชิѸนลงไปในปากของยูมียะ จากนัѸนก็อีกครัѸง และอีกครัѸง
และในทีѷสุดลีจีฮเยก็ปิดปากของเธอ
“มาสเตอร์ไร้หัวใจทีѷสุด”
เมืѷอไม่สามารถทนต่อไปได้ เธอจึงจับตะเกียบเอง อย่างไรก็ตาม
กระทะของเขาก็ขยับหลบมือของเธอไป เธอเริѷมนํѸาตาไหลออกมา

ก่อนทีѷจะพยายามชิงมันมา
“โอ้ เธออยากได้มันเหรอ??”
ผมไม่อาจบอกได้จริงๆ ว่าผมอยู่ภายในโลกแห่งหนทางเอาชีวิตรอด
ผู้เสืѷอมถอยยูจงฮยอคอันแสนหล่อเหลาและเย็นชาไม่ควรจะทำแบบนีѸ
ในโลกนีѸ
เขาหลบตะเกียบของลีจีฮเยต่อและป้อนน้องสาวของเขาโดยคิѸวไม่
กระตุกเลย อย่างไรก็ตาม มันก็มีบางสิѷงทีѷผมสามารถรวบรวมได้จากสิѷง
นัѸน
และผมก็ตระหนักได้ เขาจริงจังกับการอยู่ทีѷนีѷจริงๆ
「แม้ว่าพวกเราจะอยู่ในช่วงเวลาแบบนีѸ แต่ทำไมยูจงฮยอคถึงปล่อย
ให้เหตุการณ์แบบนีѸเกิดขึѸน?」
ผมไม่ใช่แค่ตัวแทนของบริษัทของคิมทกจาเพียงคนเดียว ยูจงฮยอ
คนัѸนเป็นคนทีѷดืѸอรัѸนยิѷงกว่าผมซะอีก และนอกจากนัѸน เขายังมี
ประสบการณ์ในการทำงานเป็นกลุ่มมากกว่าเยอะ
แต่คนแบบนัѸนกลับยินดีทีѷจะเข้าร่วมในการแคมป์ปิѸงแบบนีѸ
「นาย บอก ไม่ได้ จริงๆ เหรอ คิม ทก จา?」
พร้อมกับเสียงของกำแพงทีѷสีѷ ประโยคหลายๆ ประโยคก็ปรากฏขึѸน
ตรงหน้าของผม
「ผู้เขียน ไปชายหาดในการเสืѷอมถอยรอบนีѸเป็นไง?」

นัѷนคือคอมเมนต์ของผมเมืѷอนานมาแล้ว
แม้ว่าผมจะจำหนทางเอาชีวิตรอดได้เป็นจำนวนมาก แต่ผมก็ลืมเกีѷยว
กับคอมเมนต์ทัѸงหมดของผม ในตอนนีѸทีѷผมมาคิดถึงมัน มันก็มีหนึѷง
เหตุการณ์ทีѷยูจงฮยอคไม่เคยผ่านในช่วงการเสืѷอมถอยซํѸาๆ ของเขา
「”วันนีѸ พวกเราจะพักกัน“」
นัѷนคือการพัก
มันเกิดขึѸนในหนทางเอาชีวิตรอดเวอร์ชัѷนต้นฉบับ แต่ไม่ได้เกิดขึѸนใน
โลกนีѸเลย
ทุกๆ ครัѸงทีѷพวกเขากำลังจะเผชิญหน้ากับอุปสรรคทีѷสำคัญอีกอัน เขา
จะพาสหายของเขาไปเทีѷยวยังดวงเคราะห์อืѷนๆ แน่นอน เขาใช้ข้ออ้าง
ในการหาไอเท็มทีѷจำเป็นสำหรับสถานการณ์ทีѷกำลังจะเกิดขึѸน แต่เขา
ก็ไม่ได้บังคับให้ทัѸงกลุ่มต้องทำแบบเดียวกันกับเขา
「”มาสเตอร์ มาสนุกกับพวกเราหน่อย“」
「”เฮ้ ลีจีฮเย ฮ่าฮ่าฮ่า ดูหน้าท้องของฉันสิ แม้แต่มังกรเพลิงทมิฬ
ของฉันยัง…“」
「”วันนีѸพวกเราจะได้กินอาหารฝีมือจงฮยอคใช่ไหม?”」
แม้แต่ยูจงฮยอคยังทำแบบนัѸน แล้วผมล่ะ?
「…พวกเราต้องเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ต่อไป」

พวกเราเร่งรีบอยู่เสมอราวกับว่าพวกเราถูกกดดัน พวกเราไม่เคยได้
ลอยชายเลย และในขณะทีѷพวกเรามาถึงครึѷงหลังของสถานการณ์
สถานการณ์แบบนีѸก็ยิѷงเด่นชัดขึѸน เป้าหมายของพวกเราอยู่ตรงหน้า
ของพวกเรา ‘เสมอ’ ผมทำราวกับว่าสถานการณ์จะพังลงถ้าพวกเรา
ไม่จดจ่ออยู่กับมัน ในตอนนีѸทีѷผมเริѷมมาคิดเกีѷยวกับมัน สถานการณ์มัน
ก็คงจะอยู่แบบนัѸนแม้ว่าพวกเราจะไม่รีบร้อนและไม่ไปทำอะไรกับพวก
มัน
“ฮ-เฮ้ ลีกิลยัง!! พวกเราตกลงกันแล้วหนิว่าจะไม่ใช้สกิล?!”
“ฉันพูดตอนไหน?! พยายามเข้านะ!”
ผมได้ยินเสียงของเด็กๆ ในขณะทีѷพวกเขากลับมาพร้อมกับเหยืѷอทีѷถูก
ล่า
หลังจากนัѸนผมก็ได้ยินเสียงของฮันซูยองดังก้องไปทัѷวหุบเขา “เอา
ล่ะ กิจกรรมล่าสมบัติจะเริѷมขึѸนแล้ว! รางวัลคือสตาร์รีลิคจากมังกร
เพลิงทมิฬ!”
“ว้าว จริงเหรอ? จากมังกรเพลิงทมิฬนัѷน?”
“ฉันซ่อนมันไว้สักทีѷในหุบเขา ดังนัѸนคนแรกทีѷเจอมันจะเป็นผู้ชนะ! อ่า
ใช่แล้ว ห้ามใช้สกิลอะไรนะ เข้าใจไหม? นอกจากนีѸ ยังมีอีกรางวัลอยู่
ด้วย ดังนัѸน…”
“สตาร์รีลิคนัѸนเป็นของฉัน!”
ฮันมยอนโกรีบวางเบ็ดตกปลาของเขาและกระโจนไปข้างๆ ลำธาร แต่
อึดใจต่อมา จางฮีวอนก็คว้าหัวของเขาไว้และโยนเขาลงไปในนํѸา ใน

เวลาไม่นาน ลีจีฮเยและเด็กๆ ทีѷกลับมาจากการล่าสัตว์ต่างก็กระโจน
ลงไปในนํѸาด้วย
“โอ้ เดีѺยวก่อน พีѷจีฮเย!! นัѷนคือกองเรือผี! พีѷคิดว่าฉันไม่สังเกตเห็นมัน
เพราะพวกมันเล็กจิѺวงัѸนเหรอ??”
“ลีกิลยัง! นายกำลังฝึกสัตว์นํѸาอยู่เหรอ? นายมันขีѸโกง!?”
“ทัѸงคู่หมดสิทธิѻ!”
มันนานแค่ไหนแล้วนับตัѸงแต่ทีѷสหายของผมทุกคนได้ยิѸมด้วยกันแบบ
นีѸ? บางทีนีѷอาจจะเป็นครัѸงแรกของพวกเราก็ได้ พวกเขาสามารถยิѸม
ออกมาได้แม้ว่าสถานการณ์จะยังไม่สิѸนสุดลง พวกเขาสามารถคุยกัน
ได้อย่างมีความสุข และแบ่งปันเรืѷองราวของตัวเองได้
「และในขณะทีѷมองไปยังภาพฉากนัѸน คิมทกจาก็รู้สึกเปล่าเปลีѷยวขึѸน
มาด้วยเหตุผลบางอย่าง」
หรือว่าผมจะไม่เข้าใจอะไรสักอย่างเกีѷยวกับหนทางเอาชีวิตรอด – ไม่
เดีѺยวก่อน หรือเกีѷยวกับสหายของผม? บางทีอาจจะเพราะผมจมอยู่กับ
การต้องการเห็นบทสรุป ผมถึงพลาดหลายๆ สิѷงไปเพืѷอไปถึงบทสรุป
ทีѷแท้จริง?
[ปัจจุบันคุณแก้ไขข้อร้องเรียนได้: 0]
สถานการณ์ทีѷผมเคยรู้สึกว่าไม่มีอะไรสำคัญจู่ๆ ก็รู้สึกยิѷงใหญ่และยาก
ราวกับมหาเรืѷองราวขึѸนมา

ผมนัѷงลงข้างๆ คนๆ หนึѷงและทอดสายตาออกไปด้วยความงุนงง ใคร
คนนัѸนแตะไหล่ของผมเบาๆ
“สถานการณ์ของนายเป็นไงบ้าง?”
ยูซานอายิѸมอย่างสดชืѷน
ผมตอบด้วยรอยยิѸมไร้พลัง และเธอก็พูดกับผมอีก “อืม ทกจา ทักษะ
การสืѷอสารของนายก็ตํѷาแบบนีѸเสมอ ดังนัѸนมันก็ช่วยไม่ได้ ฉันเดาว่า
นายเองก็เป็นเหมือนตอนทีѷพวกเราทำงานอยู่ในบริษัท”
“…เอ๋?”
“นายไม่ได้คุยกับใครเลย”
ผมพูดไม่ออกเลยหลังจากทีѷเธอสาดข้อเท็จจริงเข้าใส่ผม แต่จากนัѸนก็
เป็นอีกครัѸง หลังจากคิดอยู่เล็กน้อย มันก็สมเหตุสมผลดี ผมเติบโตขึѸน
มาโดยไม่มีเพืѷอนตัѸงแต่ยังเด็ก ผมไม่ได้เข้าสังคมกับคนอืѷนเลย และ
ย้อนกลับไปในอดีต ผมคิดถึงแต่วิธีจะปลีกตัวเองออกมาจากการทาน
ข้าวร่วมกันในบริษัท ผมคิดแบบนัѸน แทนทีѷจะใช้เวลาเพืѷอทำแบบนัѸน
ผมอาจจะเลือกอ่านหนทางเอาชีวิตรอดอีกครัѸงแทนด้วยซํѸา
「คิม ทก จา นายมี เพืѷอน แล้ว」
และจากนัѸน มันก็มีสสารไร้รูปร่างทีѷพยายามทำให้ผมโมโหโดยบอกว่า
มันคือเพืѷอนของผม
ยูซานอานัѷงลงใต้ร่มไม้ด้วย และมองไปยังสหายของพวกเราด้วย
สายตาทีѷผ่อนคลาย บางทีเธอก็อาจจะมาตัѸงแคมป์ด้วย เพราะแทนทีѷ

จะเป็นชุดคลุมแบบพุทธ ในตอนนีѸเธอกลับสวมชุดเดรสเบาสบาย
พร้อมกับหมวกฟางปีกกว้าง เธอเข้าใจสถานการณ์ได้ดี เธอเป็นคนทีѷดี
เกินกว่าจะอยู่ในบริษัทของคิมทกจาทีѷมีผู้นำอันไร้ประโยชน์แบบนีѸ
“ซานอา เธอเคยนึกเสียใจไหมทีѷเดินขึѸนรถไฟมาในวันนัѸน?”
ผมไม่แน่ใจว่าทำไมผมถึงถามออกไปแบบนัѸน ถึงกระนัѸน สถานการณ์
แรกสุดนัѸนก็ยังคงฝังแน่นอยู่ในหัวของผม
「ถ้าจักรยานของยูซานอาไม่ถูกขโมยไป」
ถ้าเธอเริѷมต้นจากทีѷอืѷน เธออาจจะไม่ได้กลายเป็นอวตารของโอลิมปัส
บางทีเธออาจจะไม่ตาย เธออาจจะไม่ต้องประสบกับความเจ็บปวด
ของการกลับชาติมาเกิดด้วย…
“ไม่ ไม่เลย”
ผมไม่เคยเห็นความแน่วแน่เช่นนีѸบนใบหน้าของเธอมาก่อน
“’งัѸนทกจา นายก็ไม่ต้องมาเสียใจกับอะไรเหมือนกัน”
“ฮะ? เสียใจเรืѷอง…?”
“ฉันหมายถึง ทุกอย่าง”
ผมไม่มัѷนใจว่าจะพูดอะไรกับเธอ หนทางเอาชีวิตรอดไม่เคยสอนผม
เลยว่าผมควรจะพูดอะไรในเวลาแบบนีѸ
ราวกับว่าเธออ่านใจของผมได้ เธอยิѸมออกมาและชีѸไปยังใครคนหนึѷงทีѷ
อยู่ทางโน้น

ฉันคิดว่านายควรจะพูดกับคนต นั้นเป็นคนแรกนะ”

“ความกังวลของฉัน?”
“ใช่ เอ่อ เหมือนอย่าง… ถ้าเธอไม่พอใจกับงานของเธอ หรือ…”
คนแรกทีѷผมไปคุยด้วยคือลีซอลฮวาซึѷงกำลังมองหน้าผมราวกับว่าผม
คือสมุนไพรทีѷระบุประเภทไม่ได้ จากนัѸนเธอก็ตอบคำถามของผม “อืม
ก็ไม่มีนะ”
เธออาจจะพูดแบบนัѸน แต่มันไม่มีทางทีѷเธอจะไม่มีเรืѷองไม่พอใจอะไร
“อย่างเช่นเรืѷองหัวหน้า ฉันขอโทษนะ ฉันเพิѷงตระหนักได้ว่าเธอต้อง
ทำงานหนักแค่ไหนเพืѷอปกป้องโซลในตอนทีѷพวกเราไม่อยู่”
“ห-หืม”
“มันคงเป็นเรืѷองยากมากทีѷ…”
“นายคิดแบบนัѸนจริงๆ เหรอ? และไม่งัѸน การกลับมายังโซลก็คงง่าย
กว่ามากใช่ไหม?”
นํѸาเสียงของเธอคมกริบ ทำให้ริมฝีปากของผมหุบลงก่อนทีѷผมจะ
ตระหนักได้
ตอนทีѷ 455

“ฉันรู้ นัѷนคือสิѷงทีѷนายคิดจริงๆ เหรอ นายจะประชดอะไรรึเปล่า?”
“ไม่ ไม่มีทาง”
“ฉันรู้ว่าคนอืѷนต้องเข้าสู่สถานการณ์ทีѷอันตราย แม้ว่ามันจะเป็นแบบ
นัѸน แต่ก็อยู่ในโซลก็ไม่ได้สบายเลย นายก็รู้” ลีซอลฮวาลดระดับ
สายตาลงและเริѷมมองไปยังบางสิѷงทีѷอยู่ในพุ่มไม้ “มันน่าจะอยู่แถวๆ
นีѸ…”
「ลีซอลฮวาไม่เคยได้พักเลย」
เรืѷองราวของเธอเริѷมพูดแทนเธอ
「หลังจากสมาชิกกลุ่มออกไปจากเขตอุตสาหกรรม เธอก็งานรัดตัว
และต้องคอยดูแลเหล่าผู้ป่วย ทุกๆ วัน อาการบาดเจ็บจากบาดแผลทีѷ
คล้ายๆ กันจะวิѷงเข้ามา เธอเฝ้าดูพวกเขาตาย และในขณะทีѷมองดูพวก
เขาจากไป เธอก็คิดถึงสหายของเธอ」
“ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้มากในช่วงครึѷงหลัง ฉันรู้ถึงศักยภาพของฉันดี
และกลุ่มดาวของฉันก็เป็นแค่กลุ่มดาวระดับยิѷงใหญ่เท่านัѸน แต่ฉันก็ยัง
พยายามอย่างเต็มทีѷทุกวัน”
แน่นอน ความเข้มข้นของสถานะทีѷลอยอยู่รอบๆ ตัวเธอแตกต่างออก
ไปจากเดิม มันไม่ใช่ว่าความสามารถทางการต่อสู้ของเธอเพิѷมขึѸน แต่
อืม ผมควรจะพูดว่าไงดี? มันเหมือนกับว่าเธอมีความเข้าใจในทักษะทีѷ
ลึกซึѸงยิѷงขึѸน
“ใครก็ตามทีѷอยู่ในบริษัทของคิมทกจา ฉันสามารถช่วยคนๆ นัѸนได้
ตราบใดทีѷยังหายใจ ฉันมัѷนใจว่าจะไม่มีใครตาย”

มันเป็นความจริงทีѷว่าการเติบโตของลีซอลฮวาในปัจุบันไม่อาจเทียบ
ได้กับในการเสืѷอมถอยไหนในเวอร์ชัѷนต้นฉบับ ถ้าการคาดเดาของผม
ถูกต้อง เธอน่าจะเข้าถึงหลักการแห่งชีวิตและหมอมหัศจรรย์แห่ง
ความตายได้ในไม่ช้า โดยไม่ต้องสงสัยเลย เธอเป็นคนทีѷจำเป็นต่อ
จุดจบในฝันของผม
“ฉันเป็นคนแบบไหนกันในนิยายทีѷนายอ่าน ทกจา?”
ผมอึѸงไปชัѷวขณะจากคำถามทีѷไม่คาดคิด “เธอคือคนสำคัญ”
“สำคัญ สำคัญขนาดไหน?”
ลีซอลฮวาคือหนึѷงในนางเอกทีѷปรากฏตัวขึѸนในหนทางเอาชีวิตรอด
อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่อาจพูดออกมาได้ว่าเธอคือคนรักของยูจงฮยอค
ในอดีต ตัѸงแต่ต้น ผมคิดว่าเขาคงจะไม่ต้องการให้เธอรู้… และสิѷงทีѷ
สำคัญทีѷสุด ผมไม่มัѷนใจว่ามันจะเป็นคำอธิบายทีѷเหมาะสมทีѷสุดสำหรับ
คนทีѷชืѷอ ‘ลีซอลฮวา’ จริงๆ ไหม?
“เรืѷองนัѸน…”
ก่อนทีѷผมจะทันได้พูดออกมา สีหน้าของลีซอลฮวาก็สดใสขึѸนในขณะ
ทีѷเธอตะโกนออกมา “อ๊า! เจอแล้ว!”
มือของเธอถือดอกไม้เล็กๆ ไว้ นัѷนคงจะเป็นสมุนไพรทีѷเธอกำลังตาม
หาอยู่ ผมจำได้ในทันทีว่ามันคืออะไร
「ดอกเพลิงภูตผีขาว ส่วนผสมสุดท้ายสำหรับ ‘ยาความเป็นความ
ตาย’」

ถ้ามองผ่านๆ มันก็ดูเหมือนดอกไม้ป่าธรรมดาๆ และเมืѷอกินมันไปเพียง
ลำพัง มันก็จะไม่มีผลลัพธ์ใดๆ อย่างไรก็ตาม ยาแห่งปาฏิหาริย์ ‘ยาค
วามเป็นความตาย’ ก็ไม่อาจถูกปรุงขึѸนมาได้ถ้าไม่มีมัน
เธอเริѷมยิѸมออกมาเหมือนกับเด็กน้อย สัมผัสแห่งชีวิตนีѸทีѷไม่อาจสัมผัส
ได้จากหน้ากระดาษกำลังเปล่งประกายอยู่ตรงหน้าของผม
「นีѷคือลีซอลฮวา」
นีѷเป็นเหตุผลทีѷทำให้ผมเลิกนึกถึงคำพูดจากนิยาย และจากนัѸนผมก็
พูดออกมาเบาๆ “เธอคือหมอทีѷดีทีѷสุดทีѷฉันรู้จัก”
การชมอาหารทีѷเด็กๆ ทำอาจจะฟังดูดีกว่า
แต่ถึงกระนัѸน ลีซอลฮวาก็ยิѸมกลับมาทีѷผม “ขอบคุณนะ แม้ว่านายจะ
ไม่ได้หมายความแบบนัѸนก็เถอะ”
“ฉันหมายความแบบนัѸนจริงๆ…”
“รอฉันก่อนเถอะ ฉันจะเปลีѷยนคำพูดอันว่างเปล่าเหล่านีѸให้กลายเป็น
ความจริงในไม่ช้า”
ผมมองดูเธอจากไปหาสมุนไพรอืѷน และตระหนักได้ สิѷงทีѷเธออยากรู้
ก่อนหน้านีѸไม่ใช่หนทางเอาชีวิตรอด ไม่เหมือนกับผม เธอไม่ต้องการ
นิยายแบบนัѸนตัѸงแต่แรก
[ปัจจุบันคุณแก้ไขข้อร้องเรียนได้: 0]
ผมยังไม่มีความคืบหน้าในสถานการณ์เลย แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจ

“มันไม่ง่ายเลยใช่ไหม?”
ผมมองกลับไปด้านหลังและเห็นยูซานอาอีกครัѸง
“…ใช่ ไม่ง่ายเลย”
“แต่นัѷนก็ธรรมดา ถ้านายสามารถจบการสนทนาทัѸงหมดทีѷนายมี
เหมือนกับว่ามันเป็นสถานการณ์บางอย่างได้ งัѸนนัѷนก็เป็นนิยาย ไม่ใช่
ความเป็นจริง”
“ก็คงงัѸน”
“ถึงกระนัѸน นายก็ต้องทำต่อ”
ผมพยักหน้า “เธอคิดว่าฉันควรจะคุยกับใครต่อ?”
“นายคิดเองจะดีกว่า แต่ฉันจะช่วยนายเป็นครัѸงสุดท้ายละกัน”
เธอใช้มือป้องตาและกวาดผ่านสหายของพวกเรา จากนัѸนข้อความ
หนึѷงก็ดังขึѸน
[ปัจจุบัน ลูกจ้างชัѷวคราวของบริษัทของคิมทกจากำลังรู้สึกไม่พอใจ]
…ลูกจ้างชัѷวคราว? มีคนแบบนีѸในเนบิวลาของพวกเราด้วยเหรอ?
จากนัѸนยูซานอาก็ชีѸไปทีѷจุดๆ หนึѷง “ทำไมนายไม่ลองไปทางนัѸนดู?”
ในช่วงเวลาทีѷผมมองไปทางนัѸน ผมก็ตระหนักได้ว่าใครคือลูกจ้าง
ชัѷวคราวคนนัѸนกัน
*

หลังจากนัѸนไม่นาน ผมก็พูดอยู่กับคนสามคนทีѷยืนอยู่ตรงหน้าของผม
“ฉันมีบางอย่างทีѷต้องหารือด้วย”
“อะไร? ฉันยุ่งอยู่ รีบๆ หน่อย ฉันต้องไปหาสตาร์รีลิคของมังกรเพลิง
ทมิฬอยู่!!”
ฮันมยอนโกเพิѷมระดับเสียงของเขาราวกับว่าจะกระตุ้นผมไปด้วย ส่วน
กงพิลดูและจางฮายังนัѸนก็ยืนอยู่ข้างๆ เขา ผมสามารถบอกได้ง่ายๆ
เลยว่าพวกเขาไม่ได้มีความสุขเท่าไรทีѷถูกเรียกมาแบบนีѸ
แม้ว่าพวกเขาจะมีประสบการณ์ในสถานการณ์ร่วมกันกับพวกเรา แต่
พวกเขาก็ยังไม่ได้เข้าร่วมบริษัทของคิมทกจาอย่างเหมาะสมเลย
“ทุกคน มันมีบางสิѷงทีѷพวกนายควรรู้ก่อน”
ผมตัดสินใจเล่าบางสิѷงทีѷพวกเขาไม่รู้ให้พวกเขาฟัง ข้อมูลทีѷสหายของ
บริษัทของคิมทกจารู้แล้ว – หนทางเอาชีวิตรอด
มันคือการตัดสินใจครัѸงใหญ่ในส่วนของผมทีѷจะบอกพวกเขาเกีѷยวกับ
มัน แต่ตรงข้ามกับความคาดหวังเริѷมแรกของผม ปฏิกิริยาของกงพิลดู
นัѸนกลับดูไม่ค่อยสนใจเท่าไร
“มันมีช่วงเวลาทีѷฉันเคยเชืѷอทุกๆ สิѷงในใบราคา ฉันเดาว่านายยังไร้
เดียงสาเกินไปอยู่”
“ฮะ?”
“หนุ่มสาวในทุกวันนีѸ…”

ดูเหมือนว่ากงพิลดูจะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าผมพูดอะไร
ในทางกลับกิน ฮันมยอนโกดูเหมือนจะอยู่ภายใต้อาการตกใจครัѸง
ใหญ่ “ง-งัѸนนายก็รู้ทุกๆ อย่าง แต่นายกลับปล่อยให้ฉันต้องลงเองใน
สภาพทีѷน่าอนาถเช่นนีѸ??”
จางฮายังเองก็ดูประหลาดใจ แม้ว่าจะเป็นด้วยเหตุผลทีѷต่างออกไป
“งัѸนมันก็เป็นอย่างนีѸนีѷเอง นัѷนเป็นเหตุผลทีѷทำไมเจ้าถึงรู้อะไรเยอะ
แยะเลยในโลกปีศาจ…”
ขอบคุณ ปฏิกิริยาของพวกเขาไม่ได้แย่อย่างทีѷผมคิด แต่จากนัѸนก็เป็น
อีกครัѸง พวกเขาได้พบกับผู้เสืѷอมถอยและผู้กลับชาติมาเกิดมา
มากมายแล้ว ดังนัѸนบางที่ เรืѷองราวของผมอาจจะไม่ได้ฟังดูน่าตืѷนเต้น
สำหรับพวกเขาแล้ว
ผมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและพูดต่อ “มันมีเหตุผลเดียว
ว่าทำไมฉันถึงเล่าเรืѷองนีѸให้ฟัง ฉันอยากจะจ้างพวกนายเข้ามายัง
บริษัทของคิมทกจาอย่างเป็นทางการ”
คำพูดของผมทำให้ทัѸงสามมองหน้ากัน
คนแรกทีѷพูดขึѸนมาคือกงพิลดู “อาศัยอำนาจอะไร?”
[อวตาร ‘กงพิลดู’ เข้าร่วม ‘บริษัทของคิมทกจา’]
…ปากแข็งจริงๆ เลย
คนต่อมาคือฮันมยอนโก “นายจะจ้างฉันในตำแหน่งหัวหน้าแผนก
เหมือนเดิมไหม?”

“เอ่อ พวกเราไม่มีตำแหน่งแบบนัѸน แต่ถ้านายต้องการ ฉันจะสร้างให้
นายก็ได้”
“งัѸนก็จ่ายเงินเดือนให้ตรงเวลาด้วย สำหรับการลาและโอที…”
[อวตาร ‘ฮันมยอนโก’ เข้าร่วม ‘บริษัทของคิมทกจา’]
สุดท้าย ผมก็เบนสายตาไปทางจางฮายัง
[อวตาร ‘จางฮายัง’ เข้าร่วม ‘บริษัทของคิมทกจา’]
“…โอเค งัѸน มังกรเพลิง เรืѷองแบบนีѸเกิดขึѸนแล้ว และมัน…”
เธอกำลังใช้ ‘กำแพง’ ของเธอเพืѷอส่งข้อความการจ้างงานของเธอ
ออกไปทัѷว
ข้อความแสดงความยินดีจากเพืѷอนของเธอในการถ่ายทอดสด
ดวงดาวไหลเข้ามาอย่างต่อเนืѷอง ในขณะทีѷมองไปทีѷเธอทีѷกำลังมี
ความสุข ผมก็เกิดความซับซ้อนในหัวมากยิѷงขึѸน
ถ้าผมรู้ว่าเธอจะมีความสุขแบบนีѸ ผมก็คงจะชวนเธอนานแล้ว
“ยังไงก็เถอะ คิมทกจา ทำไมจู่ๆ เจ้าถึงชวนข้า?”
เธอรอคำตอบของผมด้วยดวงตาเป็นประกาย
ผมมีหลายเหตุผลทีѷผมไม่ชวนจางฮายังเข้าร่วมบริษัทของคิมทกจา
แต่อย่างน้อยทีѷสุดในวันนีѸ ผมก็ไม่ต้องการจะคิดถึงพวกมัน ผมต้องการ
เธอ อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่ได้พาเธอเข้ามายังเนบิวลาเพราะเธอ
จำเป็นต่อการไปถึงบทสรุป

“ฉันต้องการเห็นบทสรุปของสถานการณ์ไปพร้อมกับเธอ”
ดวงตาของจางฮายังเบิกกว้างขึѸนหลังจากทีѷเธอได้ยิน
ผมรู้สึกไม่สบายใจในขณะทีѷมองดูแก้มสีขาวของเธอสัѷนขึѸนมา
เธอกะพริบตากลมโตและใสกระจ่างของเธอ และพยักหน้าของเธอ
อย่างรุนแรง “ข้าจะพยายามอย่างเต็มทีѷ!”
เธอกำหมัดแน่นและเริѷมพิมพ์ลงไปอีกครัѸง
[ปัจจุบันคุณแก้ไขข้อร้องเรียนได้: 1]
ในทีѷสุดผมก็ทำสำเร็จไปหนึѷงแล้ว
งัѸนการเป็นหัวหน้าก็ยากแบบนีѸนีѷเอง
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ กำลังถามคุณว่าข่าวลือเป็น
เรืѷองจริงเหรอ?]
ข่าวลืออะไร??
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ กำลังถามคุณว่าคุณสารภาพ
ต่อจางฮายังจริงๆ เหรอ?]
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ กำลังถามซุนหงอคงคน
เล็ก…]
…ข่าวลืออะไรกันทีѷแพร่ออกไป?

ผมไม่รู้ว่าเธอกำลังวุ่นอยู่กับการพิมพ์อะไร แต่ยังไงก็ตาม ผมก็เห็นว่า
จางฮายังกำลังกดแป้นพิมพ์ในจินตนาการอย่างขันแข็ง
“เฮ้ มากินข้าวเย็นเร็ว!”
เสียงของฮันซูยองดังมาจากระยะไกล
กลิѷนหอมแสนอร่อยลอยมาจากทีѷไหนสักแห่งและดึงดูดเหล่าสหาย
พวกเรามารวมตัวกันทีละคน จากนัѸนฮันซูยองก็มองไปยังยูจงฮยอ
คราวกับว่ามันเป็นสิѷงทีѷชัดเจนทีѷสุดในโลก
“อืม งัѸน พวกเราจะได้ลิѸมรสอาหารแสนอร่อยใช่ไหม?”
“…และทำไมฉันควรจะแบ่งอาหารให้?” เขามองมายังคนทีѷเหลือด้วย
สายตาน่ากลัว ก่อนทีѷจะหันออกไปพร้อมกับทิѸงคำพูดเหล่านีѸไว้ข้าง
หลัง “…มันมีของเหลืออยู่ตรงนัѸน ทำไมพวกนายไม่ไปกินตรงนัѸนล่ะ”
พวกเรามองไปยังทิศทางทีѷเขาชีѸ และในทันที่ พวกเราก็พูดไม่ออก
เลย
「พวกเขาได้เห็นแก่นแท้แห่งอาหาร」
พวกเรานัѷงลงอย่างเงียบๆ บนโต๊ะเหมือนหนูกลุ่มหนึѷงทีѷตืѷนตะลึงกับคน
เป่าปีѷ และจากนัѸนก็เริѷมขยีѸตาด้วยความไม่เชืѷอถือ
มันมีอาหารทีѷถูกทำขึѸนจากมอนสเตอร์ทีѷลีกิลยังและลีจีฮเยไปจับมา
รวมทัѸงสมุนไพรทีѷลีซอลฮวาพบด้วย ไม่ เดีѺยวก่อน… เขาจัดงานระดับ
นีѸขึѸนมาด้วยวัตถุดิบแค่นัѸนได้ยังไง?

ผมมัѷนใจว่านีѷเป็นโต๊ะอาหารทีѷแม้แต่โต๊ะอาหารขององค์จักรพรรดิก็ยัง
ต้องชิดซ้าย
“ว้าว มาสเตอร์ มาสเตอร์ช่วยมาทำอาหารในงานศพของฉันด้วยได้
ไหม?”
“ทำไมต้องเป็นงานศพของเธอด้วย? พูดเป็นลางนะเนีѷย”
ทัѸงกลุ่มเริѷมตัѸงสมาธิไปกับการกิน
แม้แต่ฮันซูยองและยูซานอาก็ด้วย
“เฮ้ เดีѺยวก่อน นีѷของฉัน”
“มันจะไม่พอสำหรับทุกคนนะ ทำไมเธอต้องโลภด้วย?”
บางคนกระทัѷงเริѷมต่อสู้ชิงอาหารด้วย
“คุณลุง ลองอันนีѸหน่อย!”
“พีѷ อันนีѸด้วย!”
ลีกิลยังและชินยูซองนัѷงอยู่ข้างๆ ผมและตักอาหารใส่ปากผมเต็มคำ
โดยไม่มีเวลาให้พักเลย แก้มของผมพองออกมาเหมือนกับแฮมเตอร์
ในขณะทีѷผมเคีѸยวข้าว และแน่นอน ผมไม่ลืมทีѷจะป้อนเด็กๆ ด้วย มัน
อร่อย อร่อยจริงๆ อร่อยมาก ในความเป็นจริง ผมแทบจะรู้สึกขอบคุณ
ขึѸนมาเลยทีѷหนทางเอาชีวิตรอดได้กลายเป็นความจริง
ดวงตาของชินยูซองกลอกไปมาในขณะทีѷเธอเคีѸยวเนืѸอ จากนัѸนเธอก็
กระซิบด้วยเสียงเล็กๆ “มันเหมือนว่าพวกเราไปทัศนศึกษากันเลย”

เมืѷอผมได้ยินเธอ ผมก็อยากจะเตะตัวเองให้ตายจริงๆ ทีѷรู้สึกขอบคุณ
ว่าหนทางเอาชีวิตรอดได้กลายเป็นความจริงขึѸนมา
ทัศนศึกษา – หนึѷงในสิѷงทีѷเด็กๆ สูญเสียไปในโลกนีѸ
ผมวางมือลงไปบนหัวของเด็กๆ และพูดกับพวกเขา “ใช่แล้ว มัน
เหมือนกับทัศนศึกษาจริงๆ”
แม้ว่าคนทีѷได้เรียนรู้จากทริปนีѸจะไม่ใช่เด็กๆ แต่เป็นผมก็ตาม
“คุณลุง คุณลุงอยากจะทำอะไรหลังจากสถานการณ์จบลง?”
“พีѷจะอยู่กับผม”
“ฉันไม่ได้ถามนาย!”
สิѷงทีѷผมอยากจะทำหลังจากสถานการณ์จบลง… ปกติแล้ว ผมมักจะ
ยิѸมและกลบเกลืѷอนหัวข้อนีѸ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผม… ผมลงเอย
ด้วยการพูดบางสิѷงออกมาโดยไม่ได้ตระหนักถึงมันเลย
“ฉันอยากจะซืѸอบ้านหลังใหญ่และอยู่ด้วยกันกับทุกๆ คน”
เมืѷอผมเงยหน้าขึѸน ผมก็เห็นว่าสภาพแวดล้อมทีѷเต็มไปด้วยเสียงดังได้
เงียบลง ลีจีฮเย จางฮีวอน กงพิลดู… แม้กระทัѷงฮันซูยองก็ยังมองมาทีѷ
ผมพร้อมกับปากทีѷเปิดอ้า
จางฮีวอนเป็นคนแรกทีѷพูดขึѸนมา “…ถ้าอย่างนัѸน ทกจา นายจะเป็นคน
จ่ายค่าบ้านใช่ไหม?”
…เอ๋?

“ลุงนีѷรวยจริงๆ งัѸนก็ซืѸอบ้านทีѷกังนัมเลย”
“ฉันจะขายทีѷดินของฉันให้”
“ถ้าเป็นไปได้ งัѸนก็สักทีѷทีѷใกล้กับโรงเรียนของเด็กๆ…”
ผมไม่คิดว่าบางสิѷงทีѷผมพูดออกไปจะส่งผลให้เกิดแรงกระเพืѷอมเช่นนีѸ
และดังนัѸน ทัѸงกลุ่มจึงพูดคุยกันถึงบ้านทีѷผมจะซืѸอ รวมถึงรายละเอียด
ต่างๆ ของมัน…
การล้างจานตกเป็นหน้าทีѷของผมและจางฮีวอน สองผู้แพ้จากการเป่า
ยิѸงฉุบ ผมสามารถเอาชนะได้โดยใช้มุมมองนักอ่านพระเจ้า แต่แน่นอน
ว่าผมคงไม่ทำแบบนัѸนในช่วงเวลานีѸ
[คุณได้รับเรืѷองราวใหม่!]
[คุณได้รับเรืѷองราว ‘ผู้ถูกกระตุกมโนธรรม’]
…นอกจากนีѸ มันยังดีทีѷได้รับเรืѷองราวใหม่มาด้วย
ในขณะทีѷผมล้างจาน ผมก็เห็นบางสิѷงตกลงมาจากท้องฟ้าในระยะไกล
มันคือดาวตก ดาวตกทีѷทิѸงเส้นแสงยาวไว้
มันน่าจะมีดาวเคราะห์ทีѷล่วงหล่นลงมา
การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังเดินหน้าแล้ว
จางฮีวอนเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้าข้างๆ ผมและพูดขึѸนมา “มันเหมือน
กับไปอยู่ในดันเจีѸยนโรงภาพยนตร์เลย”

ผมพยักหน้า แน่นอน มันก็คล้ายกับวันนัѸน พวกเราได้อยู่ด้วยกันแบบนีѸ
บนดาดฟ้าโรงภาพยนตร์ พวกเรามองไปยังดาวตกและอธิษฐาน
“ทกจา ตอนนัѸนนายขอให้ฉันเป็นดาบของนาย”
อันทีѷจริง ผมได้ขอให้เธอมาเป็นสหายของผม ณ ทีѷแห่งนัѸน และหลัง
จากนัѸน เธอก็กลายเป็นพันธมิตรทีѷทุกคนสามารถพึѷงพาได้ ถ้าไม่มีเธอ
ผมคงไม่สามารถเดินทางมาถึงจุดนีѸได้
“…แต่ มันมีใครบางคนได้กลายมาเป็นดาบจริงๆ แทนฉัน”
คำพูดเหล่านีѸทำให้ผมเบนสายตาไปยังดาบเหล็กทีѷนอนอยู่บนพืѸน
อย่างเงียบๆ แม้ว่าทุกคนจะกำลังพักผ่อนกัน แต่ก็มีคนๆ หนึѷงทีѷขาด
หายไปในตอนนีѸ ลีฮุนซึง ด้วยหัวใจทีѷไม่เต้นของเขา – เขาดูเหมือน
จะฟืѸนสติกลับมาได้เป็นช่วงๆ แต่เขาก็ยังเป็นดาบอยู่และไม่ต้องการ
เคลืѷอนไหว
“ไม่ต้องห่วง ก่อนทีѷพวกเราจะออกเดินทางไปยังสถานการณ์ต่อไป
ฉันจะต้องปลุกลีฮุนซึงขึѸนมาแน่ๆ”
“นายรู้วิธีเหรอ?”
ผมพยักหน้า
ปัญหาของลีฮุนซึงไม่ใช่สิѷงเดียวทีѷพวกเราต้องจัดการ
พวกเราจำเป็นต้องมีพลังมากยิѷงขึѸน เพราะเป้าหมายของพวกเราไม่ได้
หยุดอยู่แค่การเคลียร์สถานการณ์

เพืѷอต่อสู้กับสำนักงาน รวมทัѸงการถ่ายทอดสดดวงดาวทัѸงหมด ผม
จำเป็นต้องเริѷมรวบรวมกลุ่มดาวทีѷยืนอยู่ข้างพวกเรา
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ‘ กำลังมองมาทีѷคุณ]
และกลุ่มดาวผู้สนับสนุนของลีฮุนซึงก็จะเป็นคนแรกทีѷเข้าร่วมกับพวก
เรา
จางฮีวอนพูดราวกับว่าเธอประทับใจต่อความมัѷนใจของผม “ยังไงก็
เถอะ ทกจา?”
“ฮะ?”
“มันจะไม่เป็นไรเหรอทีѷนายจะยืนเต๊ะอยู่ทีѷนีѷ? ฉันหมายถึง ไม่ใช่ว่า
นายอยู่ระหว่างสถานการณ์เหรอ? นายไม่ใช่คนทีѷชอบถูกลักพาตัว
หรือชอบตายใช่ไหม?”
“เอ่อ…”
พร้อมกับข้อความของเธอ หน้าต่างสถานการณ์ก็โผล่ขึѸนมาตรงหน้า
ของผม
[วันกำลังจะหมดลง]
[ปัจจุบันคุณแก้ไขข้อร้องเรียนได้: 1]
ผมยืนยันถึงบทลงโทษความล้มเหลวของสถานการณ์ย่อยอีกครัѸง
+
ความล้มเหลว: ความตาย (?)

ผมเง ยหน้าขึ้นมองดวงดาวบนท้องฟ้า
.บางทีนีอาจจะเป็นสถานการณ์สุดท้ายของฉันก็ได้”

เวลาของสถานการณ์นีѸสิѸนสุดลงตอนเทีѷยงคืน ตอนนีѸมันเป็นเวลาสาม
ทุ่มแล้ว ดังนัѸนมันจึงเหลือเวลาอีกไม่ถึงสามชัѷวโมง
…ทำไมเวลาถึงผ่านไปไวขนาดนีѸนักนะ?
ผมเคยได้ยินมาว่าช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็ว ดูเหมือนมัน
จะเป็นอย่างนัѸนจริงๆ
「มันยังเหลือข้อร้องเรียนอีกอย่าง และเวลาอีกแค่สามชัѷวโมง
เท่านัѸน」
ไม่ว่ายังไง ผมก็มายืนอยู่บนเส้นด้ายแล้ว ตัѸงแต่ต้น สถานการณ์แบบนีѸ
นับได้ว่าเป็นสถานการณ์ทีѷยากลำบากจริงๆ
แต่สุดท้าย ผมก็ต้องทำมันให้ได้
“บียู”
โดเกบิมีอำนาจในการควบคุมสถานการณ์ย่อย ดังนัѸนเธอก็ควรจะ
ควบคุมมันได้
ดังนัѸนเนืѷองจากบทลงโทษของสถานการณ์นีѸไม่ใช่ ‘ความตาย’ แต่
เป็น ‘ความตาย (?)’ ผมจึงคิดว่ามันน่าจะไม่ได้ฆ่าผมจริงๆ และ… บียู
ตอนทีѷ 456

ก็ไม่ตอบ
“บียูอยู่ไหน บียูน้อยน่ารัก?”
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ กำลังหัวเราะคิกคักให้กับ
ความอับโชคของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์มืดมิด‘ กำลังกระตุ้นให้คุณดำเนิน
สถานการณ์นีѸอย่างจริงจัง…]
เมืѷอเห็นช่องเปิดขึѸน บียูก็คงจะอยู่ใกล้ๆ นีѸแน่ๆ แต่…?
ผมตัดสินใจดึงไพ่ตายออกมา
“ป๊า”
สิѷงนีѸทำให้อากาศอันว่างเปล่าสัѷนสะเทือนเล็กน้อย จากนัѸนลูกบอล
เล็กๆ ทีѷมีเขาเล็กๆ ยืѷนออกมาก็ปรากฏตัวขึѸน
[ป๊า]
บียูโผล่ออกมาและเริѷมหัวเราะ
ผมไม่ยิѸมตอบ “บียู ฉันขอโทษจริงๆ แต่บียูช่วยยกเลิกสถานการณ์นีѸ
ได้ไหม…?”
[เอ๊ะ โอ ป๊า]
ผมไม่อาจบอกได้ว่าเธอกำลังจะบอกว่า ‘ได้’ หรือ ‘ไม่ได้’

[กลุ่มดาวทีѷเห็นด้วยกับบทลงโทษของสถานการณ์กำลังปฏิเสธการ
ยกเลิกสถานการณ์]
…เดีѺยวก่อน หรือว่านีѷจะเป็นสถานการณ์ล่ารางวัล?
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ เถียงว่าสถานการณ์นีѸจำเป็น
สำหรับคุณ]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ กำลังวิจารณ์คุณ และบอกคุณ
ว่าคุณไม่อาจใช้วิธีการทีѷขีѸขลาดได้]
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น‘ บอกว่าถ้าคุณเป็นสหายของ
พวกเขาจริงๆ งัѸนคุณก็ควรทีѷจะใช้ความกล้าเพืѷอ…]
[กลุ่มดาว ‘ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ‘ ปฏิเสธทีѷจะให้ยกเลิก]
…พวกเขาเข้ากันเป็นปีѷเป็นขลุ่ยในเวลาแบบนีѸเนีѷยนะ?
“…ได้ๆ เข้าใจแล้ว”
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ ส่งเสียงเชียร์น้องเล็กของ
เขา]
ผมไม่ชินกับคำขยายใหม่ของซุนหงอคงจริงๆ พวกเราแยกทางกัน
หลังจากสถานการณ์บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกจบลง แต่ผมก็รู้ว่า
พวกเราคงได้พบกันอีกในไม่ช้า
ถ้าอย่างนัѸน… ต่อไปมันควรเป็นใครดี? มันควรจะเป็นคนทีѷมีข้อร้อง
เรียนต่อผมมากทีѷสุดใช่ไหม?

ผมมองไปยังสหายทีละคนทีѷกำลังนัѷงล้อมวงกันหลังจากอิѷมแล้ว จาก
นัѸนจุดนัดพบระหว่างวันก็ดังขึѸน
– นายกำลังมองอะไร?
โอเค งัѸนข้ามฮันซูยองไปก่อน ปัญหาของเธอคงไม่อยู่ในระดับทีѷผมจะ
แก้ไขได้
– นายกำลังล้อฉันอยู่เหรอ?
ผมมองหาเป้าหมายต่อไป สองคนทีѷผมเห็นคือยูซองและกิลยัง แต่มัน
ก็มีความรู้สึกราวกับว่า ‘ผลแห่งความดีและความชัѷวร้าย’ กำลังกระซิบ
ผมจากภายในใจ
「ถ้ามันเป็นปัญหาของพวกเขา ฉันคงแก้ได้ง่ายๆ ใช่ไหม?」
แม้ว่าผมจะทิѸงเหตุผลทีѷขีѸขลาดไปในตอนนีѸ ผมก็ยังต้องคุยกับกิลยัง
อย่างจริงจังอยู่
[กลุ่มดาวผู้สนับสนุนของลีกิลยังกำลังมองมาทีѷคุณ]
แม้ว่าภายนอกของเขาจะดูเหมือนเดิม แต่สถานการณ์ของลีกิลยังก็มี
ออร่าปีศาจแทรกซึมอยู่เล็กน้อย มันจะโอเคไหมทีѷจะคุยกับเขาในตอน
นีѸ? อย่างไรก็ตาม มันจะไม่เปิดเผยไปเหรอ?
[กลุ่มดาว ‘จ้าวแห่งสกายวอร์ค‘ กำลังเฝ้าสังเกตการกระทำของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลีѷแห่งราศีกุมภ์‘ กำลังให้ความสนใจกับคุณ]

ไม่ใช่แค่นัѸน มันยังมีกลุ่มดาวกำลังจับตาดูพวกเราอยู่ด้วย ผมไม่อาจ
จินตนาการได้จริงๆ ว่ากลุ่มดาวในช่องจะมีปฏิกิริยายังไงถ้าผมไปแตะ
ต้อง ‘ฝัѷงนัѸน’ อย่างไม่ระมัดระวังในตอนนีѸ
ถึงกระนัѸน อย่างน้อยผมก็ควรจะคุยกับเขา…
[ปัจจุบัน ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ขัѸนทีѷสองถูกเปิดใช้งาน]
…ภายในหัวของผมมีเสียงดังอืѸออึง และสกิลก็ถูกเปิดใช้งาน ช่วงหลัง
สิѷงนีѸเกิดขึѸนอยู่บ่อยๆ ผมไม่มัѷนใจว่ามันเป็นเพราะอ่านหนทางเอาชีวิต
รอดมากไปหรือเพราะเหตุผลอืѷน แต่…
「ปัѹบปาดัѹบ ปัѹบปาดัѹบ ปัѹบปาดัѹบ ปัѹบปาดัѹบ」
เสียงของพวกเขาดังขึѸนในหัวของผม
「พีѷทกจาจะมาคุยกับฉันใช่ไหม?」
「เขากำลังมา?」
…เอ๋??
「ฉันควรบอกเขาถึงเรืѷองใหญ่」
「ฉันต้องบอกเขาถึงบางสิѷงทีѷน่าตกตะลึง」
「…ถ้าชินยูซองพูดเรืѷองใหญ่กว่าฉันล่ะ?」
「ฉันจะต้องพูดเรืѷองทีѷน่าตกตะลึงยิѷงกว่าลีกิลยัง」
ฝีเท้าของผมหยุดชะงักลงไป

…มันไม่ใช่เพราะผมกลัวเด็กพวกนีѸ ผมเบนสายตาไปหาคนๆ หนึѷง
ทีѷนอนอยู่ใกล้ๆ กับพวกเขาแทน
「…ฉันคิดถึงพวกเขา」
ลีจีฮเยทีѷมีหน้าตาเศร้าๆ กำลังมองไปยังท้องฟ้าไกล เธอมักจะช่างจ้อ
ดังนัѸนมันจึงหาได้ยากทีѷเธอจะทำหน้าแบบนัѸน
ผมเดาได้ว่าเธอหมายถึงใครเมืѷอเธอพูดว่าเธอคิดถึงพวกเขา
สถานการณ์แรกคงจะเป็นฝันร้ายสำรับทุกๆ คน แต่มันก็เลวร้ายยิѷงกว่า
สำหรับเธอ
ผมเดินเข้าไปหาเธอโดยไม่พูดไม่จาและลูบไหล่ของเธอเบาๆ ลีจีฮเย
มองกลับมาทีѷผม “เอ๋? อะไร? ลุง? ล้างจานเสร็จแล้วเหรอ?”
“ใช่”
“หืม… เดีѺยวนะ ลุงมาทีѷนีѷเพราะสถานการณ์ใช่ไหม?”
“มันก็ไม่ใช่ทัѸงหมด แต่…”
“ฉันไม่มีอะไรจะร้องเรียนหรอกนะ ดังนัѸนไม่ต้องมาคุยกับฉันก็ได้มัѸง?
ทำไมลุงไม่ไปคุยกับคนอืѷนก่อน?”
แม้กระทัѷงตอนนีѸเธอก็ยังเป็นกังวลถึงคนอืѷน ไม่ว่าเธอจะเจ็บปวดแค่
ไหน เธอก็ยังคิดถึงความเจ็บปวดของคนอืѷนก่อน ลีจีฮเยจากชุงมูโร
เติบโตขึѸนแบบนีѸ และเธอก็เติบโตขึѸนเป็นผู้ใหญ่แบบนีѸด้วย

“เธอสามารถคุยกับฉันได้ทุกเมืѷอนะ ถ้าเธอไม่อยากคุยกับฉัน งัѸนคน
อืѷนก็ได้ แต่เธออย่าแบกมันไว้แบบนัѸน”
บางทีเธออาจจะไม่ทันได้คาดคิดว่าผมจะพูดอะไรแบบนีѸออกมา
เพราะลีจีฮเยเริѷมกะพริบตาปริบๆ
“ลุง ไม่ต้องทำเท่ก็ได้ โอเคไหม?”
เธอยิѸมออกมาและต่อยผมด้วยกำปัѸนอันแข็งแรงของเธอ ผมคิดว่าผม
คงจะกระดูกหักเป็นแน่
[ปัจจุบันคุณแก้ไขข้อร้องเรียนได้: 1]
การพูดคุยธรรมดาๆ ในระดับนีѸคงไม่อาจแก้ไขปัญหาของลีจีฮเยได้ ถึง
กระนัѸนผมก็ยังต้องพูดกับเธอ
เธอส่ายแก้วเบียร์ของเธอเบาๆ และยืนขึѸน จากนัѸนก็พูดกับผม “…เอา
ล่ะ งัѸนเมืѷอฉันอิѷมแล้ว ฉันก็ควรจะไปยืดเส้นยืดสายสักหน่อย”
“เธอไม่ควรออกกำลังกายหลังจากดืѷมนะ”
“เอาน่า”
เมืѷอเห็นว่าเธอกำลังเหวีѷยงดาบแบบนัѸน เธอก็คงจะเป็นลูกศิษย์ของ
หมอนัѷนแน่ๆ
…เดีѺยวก่อน ในตอนนีѸเมืѷอผมมาคิดถึงมัน มันก็น่าจะมีชายคนหนึѷงทีѷน่า
จะไม่พอใจผมสุดๆ อยู่แถวนีѸหนิ?
ผมรีบมองไปรอบๆ แต่ก็น่าแปลก ผมไม่เห็นหมอนัѷนเลย

“เฮ้ ไอ้งัѷง?? เมืѷอมีคนกำลังเรียกนาย นายก็ควรจะ…”
พร้อมกับเสียงดัง ‘เพีѹยะ!’ มันก็มีใครบางคนตบหัวของผม
ผมมองไปข้างหลังและพูดกับผู้ร้าย “เฮ้ ฮันซูยอง…”
“อะไร?”
“ยูจงฮยอคอยู่ไหน?”
“ยูจงฮยอค? เขาอยู่ทาง เอ่อ…?”
หลังจากนัѸนเธอจึงตระหนักได้เหมือนกัน พูดตามตรง หมอนัѷนมักจะทำ
ตามใจตัวเองและหายไปโดยไม่บอกพวกเราอยู่บ่อยๆ ดังนัѸนมันก็ไม่
น่าจะประหลาดใจอะไรนัก ปัญหาก็คือคราวนีѸเขาไม่ได้หายไปคนเดียว
ฮันซูยองมองไปยังประตูหลังทีѷเปิดอ้าออกของเฟอร์รารีกินีѷและพูดขึѸน
มา “…นักเขียนลับก็หายไปด้วย”
*
นักเขียนลับทีѷถูกล้อมไว้ด้วยทรงกลมผนึกโปร่งแสงตกลงไปบนพืѸน
พร้อมกับเสียง ‘ตุบ’ และกลิѸงไปบนดิน เขายังไม่ได้สติ ยูจงฮยอคมอง
ลงไปทีѷเขาอย่างเงียบๆ จากนัѸนก็ชักดาบปีศาจทมิฬออกมาอย่างช้าๆ
และพูดกับนักเขียนลับ
“ฉันรู้ว่านายตืѷนแล้ว”
นักเขียนลับลืมตาขึѸนมาอย่างช้าๆ พร้อมกับประกายแสงอันบางเบา
พลังงานจากเรืѷองราวไหลผ่านร่างของเขา ในเวลานัѸนเอง เรืѷองราว

ของเขาก็ฟืѸนกลับคืนสู่ร่าง
[[เจ้าดูเหมือนจะไม่รู้จักสนุกไปกับช่วงเวลาอันสงบสุขทีѷแสนสัѸน
เลย]]
“ฉันไม่ได้มีนิสัยทีѷเพลิดเพลินไปกับสันติได้ทัѸงทีѷมีศัตรูอยู่ใกล้ๆ
หรอก”
[[เจ้าคิดจะสังหารข้างัѸนเหรอ? นัѷนเป็นการเคลืѷอนไหวทีѷฉลาดจริงๆ
อย่างไรก็ตาม เจ้าก็น่าจะรู้ว่าในตอนนีѸเจ้าไม่อาจสังหารข้าได้จริงๆ]]
นัѷนเป็นความจริง นักเขียนลับคือยูจงฮยอคอีกคน การสังหารเขาก็
เท่ากับการสร้างเส้นโลกขึѸนมาอีกอัน
ถึงกระนัѸนยูจงฮยอคก็ไม่ปล่อยดาบปีศาจทมิฬของเขา “มันคงจะดี
กว่าการดูนายวุ่นวายกับเส้นโลกนีѸ”
นักเขียนลับหัวเราะ พวกเขาทัѸงคู่ต่างก็คือยูจงฮยอค พวกเขาอาจจะมี
ชีวิตทีѷแตกต่างกัน แต่ธรรมชาติของพวกเขาย่อมเป็นยูจงฮยอค
เหมือนกัน และนัѷนเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาจึงเข้าใจความคิดของ
กันและกันได้ดีทีѷสุด
[[เจ้าเชืѷอเหรอว่าพลังของเจ้าคนเดียวเพียงพอทีѷจะสังหารข้าได้? ถ้า
ไม่มีเรืѷองราวของคิมทกจา เจ้าในตอนนีѸก็ไม่อาจต่อกรกับเทพเจ้า
ภายนอกได้เลย]]
“มันอาจจะเป็นแบบนัѸน แต่การสังหารนายนัѸนง่ายมาก ฉันแค่ต้องพัง
ทรงกลมผนึกนีѷก็เท่านัѸน”

ร่องรอยความไม่สงบปรากฏขึѸนบนสีหน้าของนักเขียนลับ
ในตอนนีѸ นักเขียนลับอยู่ภายในทรงกลมผนึกทีѷถูกสร้างขึѸนโดยอูรีเอล
แห่งรอบทีѷ 999
“นายจงใจไม่ทำลายทรงกลมผนึกนีѸ ถ้านายทำ งัѸน ‘หมาในล่าอเวจี‘
ก็จะปรากฏตัวขึѸนจากช่องว่างมิติเวลา”
มันเป็นแค่ช่วงเวลาสัѸนๆ แต่ถึงกระนัѸน ยูจงฮยอคก็ยังได้ช่วงชิงเศษ
เสีѸยวความทรงจำจากรอบทีѷ 1864 ทีѷถูกสลักไว้ยัง ‘อเวจีนิรันดร์’ มา
นัѷนทำให้เขาได้เรียนรู้เกีѷยวกับข้อมูลบางส่วนของเทพเจ้าภายนอก
หมาในล่าอเวจี – เขารู้จักหมาในล่าอเวจีก็ในช่วงเวลานัѸน
พวกมันคือคนทำความสะอาดทีѷสามารถตรวจจับการบิดเบีѸยวในเส้น
โลกได้
“ถ้าเป็นนายตามปกติคงจะไม่มีปัญหาอะไรกับหมาในแค่ไม่กีѷตัว แต่
ด้วยความอ่อนแอของนายในตอนนีѸ มันก็ต่างออกไปมาก”
สถานะทีѷลอยออกมาจากดาบปีศาจทมิฬหนาขึѸน ยูจงฮยอคยังไม่ฟืѸน
ตัวจากอาการบาดเจ็บอย่างเต็มทีѷ ดังนัѸนการต่อสู้กับนักเขียนลับตรงๆ
จึงเป็นไปไม่ได้
อย่างไรก็ตาม การทำลายทรงกลมผนึกนัѸนก็ไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไร
สีหน้าของนักเขียนลับเปลีѷยนไป บางทีหลังจากคิดได้ว่ายูจงฮยอคจะ
ทำอะไร มันเป็นใบหน้าของชายทีѷยอมรับ ‘บางสิѷง’ แล้ว
และในขณะทีѷดาบปีศาจทมิฬของยูจงฮยอคกำลังจะเคลืѷอนไหว

“พีѷ”
หัวของใครบางคนยืѷนออกมาจากพุ่มไม้
“พีѷกำลังทำอะไรน่ะ?”
ยูจงฮยอคประหลาดใจ และในขณะทีѷเขาหันหน้าไปหาเธอ เขาก็
ตะโกนออกมา “ยูมียะ! อย่าเข้ามา!”
ใบหน้าของเขาปรากฏความตกใจขึѸนมา เพราะเขากำลังตัѸงสมาธิ
ทัѸงหมดไปยังนักเขียนลับ เขาจึงพลาดไปมหันต์
“กลับไปหาคนอืѷน! ทีѷนีѷมันอันตราย!”
“ไม่เอา”
เธอตอบด้วยนํѸาเสียงเย็นชา ซึѷงเป็นสิѷงทีѷเธอไม่เคยใช้มาก่อน
ยูจงฮยอคตอบด้วยความมึนงง “…อะไรนะ?”
“พีѷไม่ค่อยกลับมาทีѷโลกเลย ดังนัѸนหยุดจู้จีѸหนูได้แล้ว พีѷสัญญาว่าจะ
อยู่กับหนูตัѸงหลายวันไม่ใช่เหรอ? หนูเบืѷอทีѷจะฟังเรืѷองของป้าๆ คนอืѷน
แล้ว!”
ยูมียะประกาศออกมาอย่างชัดเจนในขณะทีѷเธอเดินเข้ามา การตัดสิน
ใจของยูจงฮยอคลังเลไปชัѷวขณะจากช่วงเวลานัѸน
เธอคว้าโอกาสนัѸนและวิѷงไปตรงหน้าของนักเขียนลับอย่างรวดเร็ว
“ยังไงก็เถอะ เขาดูเหมือนกับพีѷเลย ใครกันเหรอ?”

ไม่นานนักเธอก็เข้ามาอยู่ในระยะสัมผัสของนักเขียนลับ ยูจงฮยอค
กังวลมากยิѷงขึѸน เขาอยากจะเหวีѷยงดาบของเขาในตอนนีѸและทำลาย
ทรงกลมผนึก แต่น้องสาวของเขาก็อาจจะติดร่างแหไปด้วยถ้าเขาทำ
ผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย
ในขณะทีѷเขาเริѷมพิจารณาถึงตัวเลือกของเขา เธอก็วางมือลงบนทรง
กลมผนึกและถามร่างทีѷอยู่ภายในด้วยความไร้เดียงสา “นายติดอยู่ใน
นีѸเหรอ? นายอยากจะให้ฉันช่วยพาออกมาไหม?”
ยูจงฮยอคอยากจะเข้าไปดึงเธอออกมาแทบบ้า แต่ด้วยเหตุผลบาง
อย่าง เขาก็ไม่อาจทำได้
นักเขียนลับกำลังจ้องมองไปยังยูมียะ
ดวงตาของเขากำลังสัѷนสะท้านจากการรบกวนอันทรงพลัง แม้แต่ยู
จงฮยอคก็ยังประหลาดใจทีѷได้เห็นสีหน้าเช่นนัѸนของนักเขียนลับ
ในขณะเดียวกัน ยูมียะก็เสริมเข้าไปอีก
“บอกมาสิ ตอบฉันมา”

ยูจงฮยอคเตรียมทีѷจะเหวีѷยงดาบปีศาจทมิฬของเขาถ้านักเขียนลับ
พยายามจะทำอะไรทีѷโง่เขลา แต่น่าแปลก ฝ่ายหลังกลับตอบกลับมา
อย่างง่ายๆ เขากระทัѷงไม่ใช้เสียงทีѷแท้จริงของเขาด้วย
“ใช่ ข้าติดอยู่ในนีѸ”
เสียงจริงๆ อันบริสุทธิѻของเขาดังขึѸนเป็นครัѸงแรก
นัѷนทำให้ยูมียะตอบกลับไปด้วยรอยยิѸมสดใส “ขอให้พีѷฉันช่วยสิ เขา
แข็งแกร่งมากเลยนะ”
เธอพูดด้วยนํѸาเสียงอันไร้เดียงสา แต่เขาก็ตอบกลับพร้อมกับส่ายหัว
ช้าๆ “…ข้าออกไปไม่ได้”
“ทำไมล่ะ?”
นักเขียนลับไม่ตอบ
“เดีѺยว พีѷเขาทำอะไรกับนายรึเปล่า? เขาพูดไม่ดีกับนายรึเปล่า??”
“…ไม่หรอก”
“ไม่ใช่? งัѸนอะไร?”
ตอนทีѷ 457

นักเขียนลับไม่ตอบอีกครัѸง เขามองไปยังยูมียะโดยไม่พูดอะไร เขา
จ้องมองคนๆ หนึѷงทีѷไม่มีตัวตนอยู่ในชีวิตของเขาอยู่นาน
และนับเป็นครัѸงแรก เขายิѸมออกมาบางๆ
“มันเป็นเพราะข้าเลือกทีѷจะอยู่ในนีѸ”
ยูจงฮยอคเห็นรอยยิѸมนัѸนและไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ ยูมียะวุ่นอยู่
กับการถามเขา และในขณะเดียวกัน นักเขียนลับก็มองกลับมาทีѷเธอ
อย่างเงียบๆ
นักเขียนลับยกมือของเขาขึѸนอย่างช้าๆ และฝ่ามือของเขาก็ได้ซ้อน
ทับกับมือของเธอผ่านบาเรียโปร่งใส ฝ่ามือทัѸงสองอาจจะซ้อนทับกัน
ผ่านบาเรียมิติเวลา แต่พวกมันก็ไม่เคยสัมผัสกันจริงๆ
“อ่า? เอ่อ…”
จากนัѸนยูมียะก็กะพริบตาอย่างช้าๆ และเริѷมพูดตะกุกตะกักออกมา
“ทำไมมันง่วงจัง…?”
ร่างกายของเธอทรุดตัวลงกับพืѸนอย่างช้าๆ ยูจงฮยอครีบพุ่งเข้ามาและ
กอดเธอไว้
“ไอ้ระยำ แกทำอะไร…?!”
[[…ข้าแค่ช่วยให้เธอฝันดี]]
ยูจงฮยอคมองไปทีѷน้องสาวของเขา แน่นอน ร่างอวตารของเธอไม่ได้
แสดงสัญญาณผิดปกติใดๆ ไม่สิ เธอแค่หลับลึกไปเฉยๆ

เขามองไปยังนักเขียนลับด้วยสีหน้าซับซ้อน ไม่ว่าเขาจะอ่อนแอแค่
ไหน แต่การใช้ยูมียะก็คงจะทำให้เขาหลบหนีไปได้อย่างง่ายดาย
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ทำแบบนัѸน
เขาแค่มองไปยังใบหน้าของเด็กสาวทีѷกำลังหลับใหลอยู่อย่างเดียว
ดายแทน
“…เกิดอะไรขึѸนกับยูมียะในโลกของนาย?”
[[เธอรอดไปได้]]
เขาตอบกลับทันที
[[และก็ตาย]]
และก็พูดขึѸนอีกในทันที
“หมายความว่ายังไง…”
ในขณะทีѷยูจงฮยอคกำลังเปิดปากขึѸน เขาก็เข้าใจความหมายของคำ
ตอบเหล่านัѸน ดังนัѸนเขาจึงหุบปากลงในทันที
ประกายแสงทีѷดูเหมือนกับเสียงรํѷาไห้เต้นระบำเบาๆ ไปรอบๆ ภายใต้
ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อ ความทรงจำของคนทัѸงสองสัѷนสะท้าน
และเรืѷองราวของพวกเขาก็ขยับไปมา
「ในเส้นโลกหนึѷง ยูมียะรอดชีวิตไปได้นาน แม้ว่าเขาจะตายไปแล้ว」
โลกของชายคนหนึѷงทีѷมีชีวิตมากว่า 1864 ครัѸง – มันจะเป็นโลกแบบ
ไหนกัน?

「อย่างไรก็ตาม ในอีกเส้นโลก เธอก็ตาย」
ผู้เสืѷอมถอยอาจจะมีชีวิตอยู่มามากกว่าใคร ในความเป็นจริง เขาก็ไม่มี
อะไรมากไปกว่าภูตผีแห่งอดีตกาล เขาคือตัวตนทีѷต้องย้ายไปยังรอบ
ต่อไปเพราะเขาล้มเหลวในการแก้ไขอดีต
รอบทีѷ 0, รอบทีѷ 1, รอบทีѷ 2, รอบทีѷ 3, รอบทีѷ 4,… และรอบทีѷ 1863
สิѷงนีѸไม่ใช่ยูจงฮยอคจากการเสืѷอมถอยรอบไหน แต่เขาคือยูจงฮยอคทีѷ
เป็นของทุกโลก ชายทีѷแบกโลกทุกใบไว้บนบ่า
และนัѷนคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงคือยูจงฮยอคมากกว่ายูจงฮยอคคน
ไหน
[[เจ้ากำลังสมเพชข้า]]
“ใครจะทำแบบนัѸนกับ…”
[[เจ้าเชืѷอว่าชีวิตของข้านัѸนลำบากนักเหรอ?]]
ยูจงฮยอคไม่อาจบอกได้ว่านัѷนเป็นความเห็นอกเห็นใจหรืออะไร ดาบ
ปีศาจทมิฬทีѷเขาถือไว้แน่นกำลังสัѷนเบาๆ
ทำไมเขาถึงลังเลขึѸนมา? เขามาใกล้ขนาดนีѸแล้ว ดังนัѸนทำไมต้อง
ลังเลด้วย? เป็นเพราะเขาได้ยินอดีตของไอ้บ้านีѷเพียงนิดหน่อยเท่านัѸน
เหรอ…
นักเขียนลับพูดขึѸนมา [[เจ้ารู้ไหม? มันมีเด็กหนุ่มคนหนึѷงทีѷอยู่ในรถไฟ
ใต้ดินได้ตายไปทุกๆ ครัѸงในรอบการเสืѷอมถอย]]

คำถามนัѸนดังออกมาจากทีѷไหนสักแห่ง ยูจงอยอคย่อมจำเหตุการณ์ทีѷ
รถไฟใต้ดินได้ สถานการณ์แรกสุด การพบกับขุมนรกครัѸงแรกทีѷเขา
ประสบในทุกๆ ครัѸง
อย่างไรก็ตาม ยูจงฮยอคก็ไม่รู้อะไรเกีѷยวกับเด็กหนุ่มคนนัѸน เพราะมัน
มีคนอยู่มากเกินไป
[[ในขณะทีѷเสืѷอมถอยอยู่หลายๆ ครัѸง ข้าก็ได้พยายามทีѷจะช่วยเด็กคน
นัѸน แต่มันก็เป็นไปไม่ได้]]
“…..”
[[เขาคือเด็กหนุ่มจริงๆ เด็กซะยิѷงกว่าลีกิลยัง อย่างไรก็ตาม เด็กเช่น
นัѸนกลับไม่อาจรอดชีวิตมาได้เลย และตลอด 1863 ครัѸง เขาก็ต้องตาย
ซํѸาๆ]]
ยูจงฮยอคไม่อาจพูดอะไรออกมาได้สักคำ
นักเขียนลับถามเขาอีกครัѸง [[ระหว่างชายหนุ่มคนหนึѷงทีѷเสืѷอมถอยมา
1863 ครัѸง และเด็กทีѷต้องตายซํѸาๆ 1863 ครัѸงโดยทีѷจำอะไรไม่ได้เลย
เจ้าคิดว่าเป็นใครกันทีѷน่าสมเพชจริงๆ]]
“เรืѷองนัѸน…”
นักเขียนลับกำลังพูดเปรียบเปรยว่าความสมเพชของเจ้าอาจจะไม่มี
ความหมายและคุณค่าอะไรเลย
ถึงกระนัѸน ยูจงฮยอคก็ไม่อาจยอมรับมันได้เร็วนัก อันทีѷจริง การเปรียบ
เปรยแบบนัѸนอาจจะไม่ได้มีความหมายอะไรเลยด้วยซํѸา

เด็กหนุ่มจากรถไฟใต้ดินแสดงสีหน้าแบบเดียวกับชายคนนีѸไหม? ยู
จงฮยอคไม่อาจบอกได้
นักเขียนลับจ้องกลับมาทีѷเขาด้วยดวงตาอันสงบนิѷง
ยูจงฮยอคจ้องกลับไปยังดวงตาคู่นัѸนอยู่นาน ก่อนทีѷจะเบนสายตาของ
เขาออกไปพร้อมกับลดดาบลง
“…นายจะได้เห็นความตายของเด็กคนนัѸนเป็นครัѸงทีѷ 1864 ถ้านาย
เสืѷอมถอยอีก”
ในท้ายทีѷสุด เขาก็เก็บดาบกลับเข้าฝัก นีѷอาจจะเป็นการตัดสินใจทีѷผิด
ถึงกระนัѸน ยูจงฮยอคก็ยังตัดสินใจแบบนัѸน
บางทีเขาเองก็คงจะไม่คาดคิดเช่นกัน เพราะนักเขียนลับได้นิѷงเงียบ
อยู่นาน
[[ดูเหมือนคิมทกจาจะส่งผลกับเจ้ามาก]]
“หุบปาก ฉันฆ่าคนอย่างนายได้ทุก…”
เสียงเรียกเขาดังขึѸน และคนหลายคนก็กำลังขยับเข้ามา พวกเขาคือ
คิมทกจา ฮันซูยอง รวมทัѸงคนจากบริษัทของคิมทกจาคนอืѷนๆ
[[แม้ว่ามันจะน่ารำคาญทีѷข้าต้องยอมรับมัน แต่ข้าก็พูดได้เต็มปากเลย
ว่าเส้นโลกนีѸแตกต่างออกไปจากทุกเส้นโลกทีѷข้าเคยผ่านมา มันเป็น
ไปได้ทีѷเจ้าและสหายของเจ้าจะได้เห็นสิѷงทีѷอยู่หลังกำแพงนัѸนจริงๆ]]
“…”

[[อย่างไรก็ตาม อย่าให้ความหวังของเจ้าหมดลงโดยคิดว่าเจ้าจะได้
เห็นบทสรุปทีѷเจ้าต้องการ และนอกจากนัѸน แม้ว่าบทสรุปนัѸนจะไม่ใช่
สิѷงทีѷเจ้าต้องการตัѸงแต่ต้น…]]
เสียงทีѷแท้จริงของนักเขียนลับเบาลงไปเรืѷอยๆ เปลือกตาของเขา
ค่อยๆ ปิดลง เขาล้มพับหลับไปอีกคน
ในขณะทีѷคิมทกจากำลังจะปรากฏตัวขึѸน นักเขียนลับก็พูดสิѷงทีѷเขา
ต้องการเสร็จแล้ว
[[…อย่าคิดว่าโลกนีѸคือรอบทีѷล้มเหลว]]
*
“พวกเราเล่นวอลเลย์บอลชายหาดกัน”
นัѷนคือคำตอบของยูมียะหลังจากทีѷผมถามเธอเกีѷยวกับสิѷงทีѷเกิดขึѸนทีѷนีѷ
“ฉันก็บอกแล้วไง พวกเรากำลังย่างปลาหมึกกัน และฉันก็เล่น
วอลเลย์บอลชายหาดกับพีѷ หรือว่าสมองของนายจะมีปัญหาถ้านายน่า
เกลียด?”
ผมอยากจะบอกว่าเธอพูดผิดไปสามอย่าง อย่างแรกพวกเราไม่ได้อยู่
ใกล้กับทะเล อย่างทีѷสองผมไม่ได้น่าเกลียด และสมองของผมก็ไม่ได้
มีปัญหา…
“…อืม ฉันเดาว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึѸนหรอก”
ฮันซูยองพึมพำออกมาด้วยความโล่งอก

อันทีѷจริง พวกเราก็ไม่ได้เห็นร่องรอยอะไร และนักเขียนลับก็ยังหลับ
ลึกอยู่
ผมพาตัวนักเขียนลับกลับเข้าไปในรถ มันมีหลายสิѷงทีѷยังไม่ลงตัว แต่
ในตอนนีѸมันก็ไม่ใช่เวลามาใส่ใจ
“โอเค ทุกคน ไปกันเถอะ! มาตัѸงแคมป์ไฟกัน!”
เปลวไฟลุกโชนขึѸนมา และเวลาก็ขยับเข้าใกล้เทีѷยงคืน จากนัѸนผมก็
นึกได้ถึงสิѷงทีѷสำคัญขึѸนมา
“ด-เดีѺยวก่อน! สถานการณ์ของฉันยัง…!”
บ้าเอ้ย ผมลืมไปหมดเลยเพราะยูจงฮยอค
ผมได้ยินเสียงบียูฮึมฮัม ‘ป๊า-าา’ อยู่เหนือหัว
[เวลาของสถานการณ์หมดลงแล้ว!]
ผมจะถูกฆ่าแบบนีѸจริงๆ เหรอ?
[สถานการณ์ย่อย – วันหยุดของคนงาน]
[คุณจำเป็นต้องแก้ไขข้อร้องเรียนทัѸงหมด: 5]
[ปัจจุบันคุณแก้ไขข้อร้องเรียนได้: 1]
[คุณแก้ไขข้อร้องเรียนของพนักงานทัѸงหมดได้แล้ว]
[เรืѷองราวใหม่ทีѷเกีѷยวข้องกับบริษัทของคิมทกจาถูกสร้างขึѸน]

…เอ่อ?
“ไอ้บ้าเอ้ย ดูเหมือนนายจะลืมอะไรบางอย่างไปนะ…” ฮันซูยอง
พึมพำออกมาในขณะทีѷเธอจ้องมายังใบหน้าของผม
เหล่าสหายพากันหัวเราะคิกคักในขณะทีѷมองมาทีѷผม
จากนัѸนผมก็นึกขึѸนมาได้ถึงคำตอบของพวกเขาเมืѷอผมพยายามจะคุย
กับพวกเขา
– ฉันไม่มีเรืѷองอะไรหรอกนะ
นัѷนเป็นเรืѷองจริงเหรอ?
“ไม่มีใครมาตำหนินายหรอก”
เสียงอันเฉยเมยของฮันซูยองดังออกมา พวกเรานัѷงอยู่รอบๆ กองไฟ
โดยไม่พูดอะไร ผมคิดว่าผมสัมผัสได้ถึงหัวใจของพวกเขาในความ
เงียบเช่นนีѸ และนัѷนก็ทำให้ผมอารมณ์ดีขึѸนมาด้วยเหตุผลบางอย่าง
จางฮีวอนเสริม “อืม ถ้านายอยากให้ฉันหาอะไรมาคุยกับนาย งัѸนฉันก็
คิดได้เรืѷองหนึѷง แต่มันไม่ใช่คำบ่นหรอกนะ ดังนัѸน…”
แม้ว่าจะมีกองไฟอุ่นอยู่ตรงหน้าของผม แต่ทำไมผมถึงรู้สึกหนาวสัน
หลังขึѸนมานะ?
“ถ้าอย่างนัѸน วันนีѸพวกเราก็ได้พักกันแล้ว แต่ก็มีบางคนดูเหมือนจะไม่
ได้พักเลยนะ”
ยูซานอาพูดขึѸนมา และลีจีฮเยก็เสริมต่อ

“แต่มันจะจบลงแบบนีѸเหรอ? ไม่ใช่ว่าพวกเราจะทำอะไรกันอย่างจุด
เทียนแล้วก็เริѷมร้องไห้ออกมา หรือเขียนสมุดให้กันอะไรอย่างนีѸเห
รอ?”
“ไร้สาระน่า…”
ในขณะทีѷนัѷงฟังการยอกย้อนของฮันซูยอง ผมก็เริѷมคิด
สมุดทีѷเธอเขียนให้… มันก็น่าสนใจไม่น้อยเลย
ฮันซูยองหยุดพูดในทันใดและมองมาทีѷผมก่อนทีѷจะถาม “นายอยาก
ให้ฉันเขียนให้ไหม?”
“ไม่ ไม่จริงๆ พวกเราไม่ใช่เด็กน้อยนะ”
“เดีѺยวก่อน ไม่ใช่ว่านายบอกว่านายไม่เคยมีเพืѷอนและไม่เคยออก
ทริปเลยหนิ? ฉันเดาว่านายคงไม่เคยมีคนเขียนสมุดให้มาก่อนใช่
ไหม?”
ถ้าพลังสมองของผมต้องลดลงในช่วงทริปนีѸ งัѸนมันก็เป็นความผิดของ
ฮันซูยองทัѸงหมด
สมาชิกจากบริษัทของคิมทกจาหลายคนพากันซืѸอปากกาและ
กระดาษมาจากกระเป๋าโดเกบิ เอาจริงดิ พวกโดเกบิโลภยังเก็บเงิน
จากของแบบนีѸด้วย…?
ยูจงฮยอคทีѷนัѷงตรงข้ามผมดูเหมือนจะโมโหไปด้วย
“เรืѷองแบบนีѸฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ”

…ถึงกระนัѸน เหตุผลทีѷเขาโกรธก็ดูเหมือนจะต่างออกไป
อย่างไรก็ตาม เมืѷอเห็นสหายของผมมารวมตัวกันแบบนีѸมันก็ดูมีความ
สุขไม่เบา
ในขณะทีѷทุกๆ คนกำลังเขียนชืѷอลงไปบนกระดาษและส่งต่อ ลีกิลยังก็
ยกมือขึѸนมาในทันที่ “พีѷ ผมซืѸอนีѷมาจากกระเป๋าโดเกบิ ผมยิงมันได้
ไหม”
ชินยูซองเห็นของเล่นในมือเด็กหนุ่ม และสีหน้าของเธอก็สดใสขึѸนมา
ในทันใด “เอ๋ ไม่ใช่ว่ามันชอบมีคนมายิงอยู่รอบๆ แม่นํѸาฮันเหรอ?”
“ใช่ ฉันจำได้ ฉันเลยซืѸอมา”
“ให้ฉันลองด้วย!”
“ไม่มีทาง ซืѸอเองสิ มันตัѸง 2,000 เหรียญเลยนะ”
ลีกิลยังกำลังถือเฮลิคอปเตอร์บินอยู่ในมือ ผมเคยเห็นมันมาสองครัѸง
เมืѷอเราดึงสายของมันอย่างแรงและปล่อยมัน มันจะลอยขึѸนสู่ท้องฟ้า
พร้อมกับเปล่งแสงเจิดจ้าออกมา
ของเล่นของเขาดูพิเศษเล็กน้อย เนืѷองจากมันมีปีกอยู่สีѷอัน
…นอกจากนัѸน มันยังมีราคาถึง 2,000 เหรียญเลยเหรอ?
“โอเค เอาล่ะนะ”
ลีกิลยังยิงเฮลิคอปเตอร์บินขึѸนสู่อากาศ ของเล่นนัѸนลอยขึѸนไปพร้อม
กับหมุนไปรอบๆ อย่างรุนแรง และย้อมบริเวณโดยรอบด้วยแสงสว่าง

เจิดจ้าราวกับมีคนจุดดอกไม้ไฟ แม้ว่ามันจะเป็นสิѷงทีѷดูคุ้นเคย แต่คน
ทัѸงกลุ่มก็ดูประทับใจมาก
ปีกทัѸงสีѷของเฮลิคอปเตอร์หมุนไปรอบๆ อย่างรวดเร็วและก่อรูปเป็น
วงกลม
ผมคิดว่ามันดูเหมือนกับประตูมิติ ประตูมิติทีѷนำไปสู่โลกทีѷพวกเราเคย
ใช้ชีวิตอยู่ พวกเราอาจจะไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้ว แต่ถึงกระนัѸน
ผมก็ยังรู้สึกคิดถึงมันอยู่
จากนัѸนข้อความของระบบก็ดังขึѸน
[อวตาร ‘ลีกิลยัง’ ได้ใช้ไอเท็ม ‘เฮลิคอปเตอร์บิน (จอภาพยักษ์)’!]
ปีกของเฮลิคอปเตอร์ทีѷกำลังหมุนอยู่ขยายขนาดขึѸนเรืѷอยๆ และใน
ทีѷสุดก็กลายเป็นหน้าจอยักษ์
ลีจีฮเยขมวดคิѸวมุ่น “อะไรกัน มันคือหน้าจอโฮโลแกรมเหรอ? พวกเรา
กำลังจะดูสถานการณ์แม้ว่าจะอยู่ทีѷนีѷกันเหรอ?”
“ลีกิลยัง นายได้อ่านคู่มือมาก่อน…”
“ม-ไม่ ฉันคิดว่ามันเป็นแค่เฮลิคอปเตอร์ ดังนัѸนฉัน…”
ในขณะทีѷเด็กหนุ่มกำลังขอโทษขอโพย แผ่นดินไหวเล็กๆ ก็บังเกิดขึѸน
ในทันใด สีหน้าของเหล่าสหายเปลีѷยนไปในทันที
“คราวนีѸมันอะไรกันอีก…?”

พร้อมกับคำพูดของฮันซูยอง พวกเราต่างก็มองไปยังหน้าจอบน
อากาศ และเมืѷอพวกเรามอง พวกเราก็เข้าใจเหตุผลของแผ่นดินไหว
ก่อนอืѷนเลย มันไม่ใช่ของคาบสมุทรเกาหลี
หน้าจอกำลังแสดงภาพของทวีปอเมริกา และตรงหน้าของพวกเรา
ทวีปใหญ่ได้หายไปทัѸงหมด
เพราะเกาะยักษ์แห่งหนึѷงได้ลอยขึѸนมาจากส่วนทีѷลึกทีѷสุดของโลก
พร้อมกับการปรากฏตัวของเกาะนัѸน ทวีปอเมริกาได้ถูกลบออกไปจาก
แผนทีѷ
[เส้นโลกทีѷเกีѷยวข้องได้มาถึงจุดสำคัญแล้ว!]
[การยกระดับของเกาะทีѷถูกหลงลืมเริѷมต้นขึѸน!]
สีหน้าของยูจงฮยอคแข็งขึѸนและพึมพำออกมาเบาๆ
“จุดจบเริѷมขึѸนแล้ว”

พวกเรามุ่งหน้ากลับไปยังโซลในทันที
สิѷงแรกทีѷพวกเราต้องยืนยันคือความปลอดภัยของเขตอุตสาหกรรม
“พวกเราไม่พบเหตุการณ์ผิดปกติอะไร” ไอลีนซึѷงเป็นผู้รับผิดชอบ
ห้องสถานการณ์กลางกล่าว
หน้าจอในห้องกำลังแสดงภาพภ่ายใกล้ๆ กับมหาสมุทรแปซิฟิก เกาะ
ยักษ์แห่งหนึѷงกำลังลอยขึѸนมาจากมหาสมุทรใกล้ๆ กับทวีปอเมริกา
ผมไม่สงสัยเลยว่านีѷคือหนึѷงใน ‘หายนะ’ ทีѷผมรู้จัก
ย้อนกลับไปในหนทางเอาชีวิตรอด เจ้าของเกาะแห่งนัѸนคือเทพเจ้า
ภายนอกระดับสูงทีѷทรงพลังมากๆ ปัญหาของพวกเราในตอนนีѸคือมัน
จะเป็นคนๆ เดียวกันไหม
“แม่ล่ะ?”
“เธออยู่ฝัѷงทะเลทางตะวันออก”
“…ฝัѷงทะเลทางตะวันออก?”
[การยกระดับของเกาะทีѷถูกหลงลืมเริѷมต้นขึѸน!]
ตอนทีѷ 458

ในขณะทีѷข้อความของระบบดังออกมา พวกเราก็ได้เห็นคลืѷนซัดมา
จากอีกฟากของมหาสมุทรแปซิฟิก ระดับการเปลีѷยนแปลงของ
ภูมิประเทศในแบบทีѷไม่เคยเกิดขึѸนมาก่อนได้อุบัติขึѸน ดังนัѸนมันจึงเห็น
ได้ชัดว่าจะมีสึนามิระดับไหนทีѷจะซัดเข้าหาส่วนต่างๆ ของโลกในไม่
ช้า และหนึѷงในผู้ประสบภัยทีѷต้องรับผลมากทีѷสุดย่อมต้องเป็นอเมริกา
ว้ากก!
เสียงกรีดร้องแห่งความหวาดกลัวจากเหล่าอวตารดังออกมา และท้อง
ถนนนิวยอร์คก็ถูกกวาดออกไป คลืѷนสึนามิยังไม่จบ – โดยการใช้คลืѷน
เหล่านัѸน เทพเจ้าภายนอกระดับตํѷา ‘พวกไร้นาม’ ได้พุ่งออกมา รวมทัѸง
เหล่าสิѷงมีชีวิตระดับตํѷาทีѷพุ่งเข้าหาแผ่นดินอเมริกาและกลืนกินมัน
มันไม่มีเวลามาขอความช่วยเหลือ เกือบครึѷงทวีปได้หายไปในเวลาไม่
ถึงสามสิบนาทีหลังจากทีѷภัยพิบัติเริѷมต้นขึѸน หนึѷงชัѷวโมงให้หลัง ทัѷวทัѸง
อเมริกาก็ถูกปกคลุมไปด้วยออร่าสีดำสนิท
ระดับของหายนะนีѸยิѷงใหญ่มากเกินกว่าปราสาททมิฬหรือภัยพิบัติแห่ง
อุทกภัย จนพวกมันไม่อาจเทียบเทียมได้เลย
“หรือว่าแม่ของฉัน…”
ไอลีนพยักหน้าและเสริมบางสิѷง “ฉันก็… ไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นสิѷงทีѷดี
ไหม แต่…”
อึดใจต่อมา หน้าจอก็เปลีѷยนไปยังฝัѷงทะเลทางตะวันออกของ
คาบสมุทรเกาหลี ตามทีѷคาดไว้ คลืѷนสึนามิมาถึงนีѷแล้ว แม้ว่ามันจะมี
ระดับความสูงไม่เท่ากับทีѷถล่มอเมริกา และไม่มี ‘พวกไร้นาม’ อยู่บน
นัѸน แต่คลืѷนสึนามิก็ยังเป็นภัยธรรมชาติอันยิѷงใหญ่ด้วยตัวมันเอง

โอ้ เทพวายุสวรรค์!
ในทันทีทีѷเสียงตะโกนของแม่จบลง ลมพายุอันทรงพลังก็ระเบิดออก
มาจากพัดทีѷเธอถือไว้ ดูเหมือนพังเบ็กทีѷทำตัวเข้มงวดเมืѷอตอน
สงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจจะกำลังออกหน้าแล้วในคราวนีѸ
แม้แต่ผู้ทีѷเรียกได้ว่าเป็นมือขวาของแม่ก็ยังมีส่วนร่วมด้วยในคราวนีѸ
[มหาเรืѷองราว ‘ชินเด็นสุ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
ฮงอิกคงจะให้ความสนใจกับเหตุการณ์นีѸ เพราะเรืѷองราวของชินเด็นสุ
ได้แผ่รากลึกลงไปยังมหาสมุทรและเข้าป้องกันหายนะโดยใช้ความ
เป็นไปได้ของคาบสมุทรเกาหลี
ในขณะทีѷดูราวกับเธอได้สูญเสียอายุขัยไปกว่าสิบปี ฮันซูยองได้
พึมพำออกมาด้วยความตกตะลึง “…ยังไงก็เถอะ ไม่ใช่ว่าผู้หญิงคน
นัѸนก็อยู่ทีѷอเมริกาด้วยเหรอ?”
มันมีคนๆ เดียวทีѷฮันซูยองหมายถึง
“ไม่ใช่ว่าเธอใช้การพยากรณ์ของเธอทำนายได้เหรอ?”
“ฉันกำลังจะพูดอยู่เลย…”
ก่อนทีѷไอลีนจะทันได้พูดจบ ประตูข้างของห้องสถานการณ์ก็เปิดขึѸน
และคนๆ หนึѷงก็ปรากฏตัว เมืѷอเห็นผู้มาเยือน ยูจงฮยอคก็เอืѸอมมือไป
หาดาบปีศาจทมิฬในทันที
“พวกเราไม่ได้มาเพืѷอสู้ เก็บดาบของนายไว้ก่อน ราชาสูงสุด”

เนตรจอมปีศาจของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า
พวกเธอคือผู้เผยพระวจนะและซาราทุสทราทีѷเธอเป็นผู้นำ
*
“สัญญาณเตือนดังขึѸนเมืѷอห้าชัѷวโมงก่อน คนส่วนใหญ่ได้หนีไปยัง
ส่วนอืѷนๆ ของโลก แต่ถึงกระนัѸนก็ยังมีหลายคนจากไปไม่ทัน”
“ทำไมเธอไม่ขอความช่วยเหลือจากพวกเรา?”
“พวกเราไม่มีเวลา และนอกจากนัѸน พวกเรายังไม่ไว้ใจข้อมูลจากการ
พยากรณ์อย่างเต็มทีѷด้วย มันเป็นครัѸงแรกทีѷข้อมูลขนาดใหญ่ของ
อนาคตแบบนัѸนได้เกิดการเปลีѷยนแปลงอย่างกะทันหัน ดังนัѸนฉัน
เลย…”
แอนนาดูจนปัญญามาก
การเปลีѷยนแปลงอย่างกะทันหันของข้อมูลขนาดใหญ่จากอนาคต –
นัѷนคงจะเป็นสิѷงทีѷบ่งชีѸว่าแม้แต่การหยัѷงรู้ทีѷเธอครอบครองก็ยังไม่มี
ความหมายอะไรเมืѷอมาถึงสถานการณ์สุดท้าย
ฮันซูยองถามราวกับว่าเธออยากจะจิกกัด “แล้วแอสการ์ดล่ะ? พวก
เธอประสบความสำเร็จในสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ ดังนัѸน
พวกเขาก็ควรทีѷจะเริѷมสนับสนุนเธออีกสิ”
แอนนาเม้มปากอย่างรุนแรงในขณะทีѷเธอก้มหัวลง จากนัѸนเธอก็พึมพำ
เบาๆ “…พวกเขาบอกให้ฉันทิѸงอเมริกา”

สถานการณ์สุดท้ายกำลังจะเริѷมต้นขึѸน มันเป็นไปได้ว่าแม้แต่แอสการ์
ดก็คงจะไม่มีเวลามามัวห่วงโชคชะตาของทวีปจากดาวเคราะห์แห่ง
หนึѷง
เพราะโลกคงไม่ใช่แค่ดาวเคราะห์เพียงดวงเดียวทีѷต้องเจอกับเรืѷอง
เหล่านีѸ
เสียงดังอืѸออึงโผล่ออกมาจากหน้าจอ
[ก๊า ก๊า ก๊า ก๊า ก๊า ก๊า]
[พวกเรา พวกเรา พวกเรา พวกเรา พวกเรา]
เหล่าเทพเจ้าภายนอกทีѷยึดแนวชายฝัѷงอเมริกาได้เริѷมโหยหวนออกมา
ผมนึกถึงสถานการณ์ทีѷ 95 ทีѷผมพบเจอในช่วงรอบทีѷ 1863 การรุกราน
ของเหล่าเทพเจ้าภายนอกเริѷมขึѸนในเส้นโลกนัѸน และในไม่ช้า พวกเรา
ก็ต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกัน เพราะนัѷนคือเรืѷองราวทีѷสำนักงาน
ต้องการจะเห็น
“…เกาหลีจะตอบโต้อะไรได้ไหม?”
“คิดอยู่”
“ฉันได้ยินมาว่านายลอบติดต่อกับราชาแห่งเทพเจ้าภายนอก”
ดูเหมือนว่าเธอกำลังพูดถึงนักเขียนลับ
“พูดตามตรงแล้ว พวกเราไปจับเขามา”

ดวงตาของแอนนาสัѷนไหวอย่างเห็นได้ชัดเมืѷอเธอได้ยินคำพูดของผม
เธอดูเหมือนจะไม่ได้ตระหนักถึงมันเลย
“ถ-ถ้าอย่างนัѸน… หายนะนีѸก็สามารถหยุดได้ผ่านเขาสิ…?”
“เขาหมดแรงแล้ว ดังนัѸนมันคงไม่ได้ผล นอกจากนีѸเขายังไม่เกีѷยวข้อง
กับหายนะนีѸ”
“นายรู้อะไรงัѸนเหรอ?”
ผมไม่ตอบกลับไปในทันทีและมองตาแอนนาเท่านัѸน
อีกฝ่ายจำเป็นต้องมอบข้อมูลอะไรออกมาก่อนถ้าพวกเขาต้องการ
ข้อมูลจากคนอืѷน นัѷนคือพืѸนฐานของการแลกเปลีѷยนข้อมูล
เธอคงจะคิดได้ถึงสิѷงทีѷผมต้องการจากเธอ เพราะเธอได้ถอนหายใจ
ออกมาเบาๆ และเริѷมเล่าเรืѷองของเธอ “ฉันไม่มีข้อมูลอะไรจะมอบให้
นายนักหรอก”
“เธอจะเริѷมแบบนัѸนก็ได้”
“…ก่อนอืѷนเลย ตำแหน่งปัจจุบันของ ‘สถานการณ์มหาภัยพิบัติ’ คือ
ส่วนหนึѷงของแปซิฟิกและทวีปอเมริกา”
ผมรู้อยู่แล้ว
[ตำแหน่งทีѷเกีѷยวข้องคือตำแหน่งปัจจุบันของ ‘มหาภัยพิบัติ’]
ผมยืนยันได้ว่าโดมโปร่งแสงได้ปกคลุมไปทัѷวทวีปอเมริการวมทัѸง
มหาสมุทรแปซิฟิกด้วย ดูเหมือนว่าเหล่าผู้ไร้นามจะไม่ได้รับอนุญาต

ให้ออกไปจากโดมนีѸ นัѷนอาจจะเป็นขอบเขตของความเป็นไปได้ทีѷ
เทพเจ้าภายนอกได้รับอนุญาตในเวลานีѸ
“อย่างทีѷสอง เหล่าผู้ไร้นามไม่อาจถูกล่าได้โดยอาวุธทัѷวไป เห็นได้
ชัดว่าอาวุธเก่าๆ ไม่ได้ผลแล้ว และแม้แต่สตาร์รีลิคจากสถานการณ์ระ
ดับตํѷาๆ ก็ยังไร้ประโยชน์ด้วย”
อันทีѷจริงหน้าจอก็กำลังแสดงภาพของอวตารหลายคนทีѷกำลังโรมรัน
กับเหล่าผู้ไร้นาม หนึѷงในนัѸนเป็นเจ้าของสตาร์รีลิคทีѷเป็นทีѷรู้จักกันดี แต่
ขวานของเขากลับไม่อาจทำอะไรผู้ไร้นามได้นัก
ได้ยังไง…?!
ร่างอวตารถูกฉีกเป็นชิѸนๆ โดยคมเขีѸยว ส่งผลให้ลีจีฮเยขมวดคิѸวมุ่น
และเบือนหน้าหนีไป ผมไม่ได้เบือนหน้าหนีไปด้วยและเลือกทีѷจะมอง
ดูใกล้ๆ ต่อ
[สกิลเฉพาะตัว ‘ความเข้าใจ’ ถูกเปิดใช้งาน]
บนผิวหน้าทีѷเป็นกระดองของเหล่าผู้ไร้นาม ผมเห็นตัวอักษรรางๆ ลอย
อยู่รอบๆ
ยูจงฮยอคพูดขึѸนมาก่อน “มันคืออักขระ”
“มันก็ไม่ใช่อักขระซะทีเดียว ถ้ามันสามารถเปิดใช้งานได้อย่างต่อ
เนืѷองแบบนัѸน งัѸนมันก็คงจะอยู่ในขัѸน ‘เรืѷองราวจินตนาการ’ ไปแล้ว”
เรืѷองราวจินตนาการ อันทีѷจริงมันคงต้องเป็นช่วงเวลาเช่นนัѸนทีѷความ
เป็นไปได้ในระดับนีѸจะได้รับอนุญาต

ยูจงอยอคพยักหน้าเห็นด้วย “ถ้าอย่างนัѸนราชาของผู้ไร้นามเหล่านีѸ
คงจะต้องครอบครองความสามารถในการป้องกันทีѷทรงพลังเป็นอย่าง
ยิѷง”
เหล่าผู้ทีѷอยู่ในความดูแลของราชาย่อมต้องติดตามเรืѷองราวของเจ้า
นายของตน เหมือนอย่างยูจงฮยอคจิѺว เหล่าผู้อยู่ในความดูแลของนัก
เขียนลับ
เทพเจ้าทีѷยกเกาะขึѸนมากลางมหาสมุทรแปซิฟิกน่าจะเป็นหนึѷงในห้า
ราชาทีѷถูกพูดถึงในหนังสือทีѷถูกเขียนโดยเหล่าผู้บันทึกแห่งความ
หวาดกลัว
「หายนะแห่งโลกทางทิศตะวันตก เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย」
ผมพูดขึѸนมาราวกับจะทำให้สหายของผมมัѷนใจ “อย่าเพิѷงมากังวล
อะไรนักเลย กลุ่มดาวระดับตํѷาน่าจะมีอาวุธทีѷสามารถฆ่าพวกมันได้”
“แต่มันไม่มีกลุ่มดาวทีѷเข้าร่วมในศึกนีѸนะ”
แน่นอน ผมไม่อาจเห็นกลุ่มดาวคนไหนบนหน้าจอได้ ไม่มีกระทัѷงกลุ่ม
ดาวระดับยิѷงใหญ่ด้วยซํѸา
“งัѸนพวกเราก็ควรเริѷมรวบรวมพวกเขา”
ผมเหลือบมองบียูในขณะทีѷเตรียมใช้เสียงทีѷแท้จริงของผม ช่องเงียบ
ผิดปกติด้วยเหตุผลบางอย่าง ทุกๆ คนคงจะกำลังมองดูเหตุการณ์นัѸน
อยู่ แต่มันก็ไม่มีข้อความเลยสักข้อความ

…มันเป็นไปได้ว่าพวกเขาหวาดกลัวราชาทีѷยังไม่ปรากฏตัวขึѸนมาจาก
ส่วนทีѷลึกทีѷสุดของมหาสมุทร
“จางฮายัง”
สายตาของพวกเราสบกัน และเธอก็หยักหน้า ถ้ามันยากทีѷจะคุยกับ
กลุ่มดาวผ่านช่อง งัѸนมันก็เป็นความคิดทีѷดีทีѷจะยืมพลังของเธอ และไม่
นานหลังจากนัѸน…
“…ไม่มีใครตอบเลย”
“ไม่มีสักคน?”
แต่นัѷนก็เป็นไปไม่ได้ ถึงอย่างไรก็ตาม มันก็มีกลุ่มดาวอยู่มากมายใน
การถ่ายทอดสดดวงดาว
“มังกรเพลิงทมิฬเป็นคนเดียวทีѷตอบ แต่… เขาก็บอกว่าเขายุ่งอยู่และ
คุยไม่ได้…”
“เธอได้ติดต่อโอลิมปัสไหม? แล้วยมโลกล่ะ?”
“ฉันติดต่อไปหาพวกเขาก่อนเลย แต่ก็ไม่มีคำตอบเหมือนกัน”
แปลกๆ แล้ว
ผมพอจะเข้าใจถ้ามันเป็นโอลิมปัส แต่ยมโลกน่าจะต้องตอบมาแน่ๆ
ไม่ใช่แค่นัѸน แล้วอูรีเอลกับเห้งเจียล่ะ…?
ฮันซูยองทีѷอยู่ข้างๆ ผมเดาะลิѸนและพูดขึѸนมา “ก็เห็นได้ชัดแล้วหนิ นีѷ
คือธรรมชาติทีѷแท้จริงของสิѷงมีชีวิตทีѷเรียกว่ากลุ่มดาว”

คำขยายของกลุ่มดาวทุกๆ คนทีѷเคยเชียร์พวกเราปัดผ่านหัวของผม
มันมีพวกเขาอยู่มากมาย แต่กลับไม่มีใครต้องการช่วยพวกเราเลย?
ในขณะเดียวกัน ฮันซูยองก็พูดต่อ “กลุ่มดาวมากมายเฝ้าดูเรืѷองราว
ของพวกเรา บางคนก็ส่งเสียงเชียร์ ในขณะทีѷบางคนก็อิจฉา มันมี
ปฏิกิริยามากมาย แน่นอน และพวกเราก็ได้รับเหรียญมามากด้วย แต่
มันก็เท่านัѸน”
“…”
“นายคิดว่าโลกจะเปลีѷยนไปเพราะเรืѷองราวของพวกเราจริงๆ เหรอ?
นายคิดจริงๆ เหรอว่านายสามารถเปลีѷยนแปลงการถ่ายทอดสด
ดวงดาวได้?”
“ฉันไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนัѸน แต่ถึงกระนัѸน…”
“กลุ่มดาวก็แค่ติดตามช่องทีѷพวกเขาชอบเท่านัѸน พวกเขาไม่ได้สนุก
อีกแล้ว ดังนัѸนพวกเขาก็ย่อมย้ายไปยังช่องอืѷน”
ผมไม่มัѷนใจว่าฮันซูยองพูดถูกไหม
[ตำแหน่งต่อไปของมหาภัยพิบัติคือ ‘เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ’]
[เวลาทีѷเหลืออยู่ก่อนจะเริѷมต้น ‘สถานการณ์มหาภัยพิบัติ’ คือ 14 วัน
12 ชัѷวโมง 7 นาที]
แต่ผมก็มัѷนใจว่าโลกต้องจบเห่แน่ถ้าพวกเขาทอดทิѸงพวกเราแบบนีѸ
จางฮีวอนถาม “พวกเราควรทำยังไงดี?”

“…อืม มันไม่ใช่ว่าฉันไม่คิดไว้นะว่าเรืѷองแบบนีѸจะเกิดขึѸน”
คำพูดของผมทำให้ฮันซูยองหรีѷตาลง “อะไร?”
“ถ้าพวกเขาไม่อยากพบพวกเรา งัѸนพวกเราก็ไปหาพวกเขาแทนสิ”
“งัѸนนายจะไปไหนก่อน? ตามทีѷฉันคิด มันคงเป็นยมโลกทีѷง่ายทีѷสุดใช่
ไหม?”
ผมไม่สนใจฮันซูยองทีѷกำลังยิѸมอยู่และมองไปยังจางฮีวอน
การขอความช่วยเหลือจากยมโลกคือสิѷงสำคัญ แต่มันก็มีบางสิѷงทีѷเร่ง
ด่วนยิѷงกว่าในตอนนีѸ พวกเขาเหลือเวลาอีกประมาณ 14 วัน ด้วยความ
พยายามทีѷน้อยทีѷสุด พวกเราจำเป็นต้องได้ผลลัพธ์ทีѷดีทีѷสุด
“พวกเราจะไปเอาสหายของพวกเรากลับมาก่อน”
ผมมองไปยังดาบเหล็กบนเอวของจางฮีวอน
[ดวงวิญญาณของตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ หลับใหลอยู่]
ดูเหมือนว่าผลลัพธ์จากการแปลงร่างโลหะขัѸนทีѷห้านัѸนเลวร้ายกว่าทีѷ
ผมคิด
“พวกเราจะไปหาเจ้านายแห่งโลหะ”
“เจ้านายแห่งโลหะ? คนแบบนัѸนจะช่วยพวกเราเหรอ?”
ผมพยักหน้า “เจ้านายแห่งโลหะเป็นกลุ่มดาวทีѷทรงพลัง แม้ว่าเขาจะ
ไม่ใช่กลุ่มดาวระดับเทวะ แต่มันก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเราต้องการ
พลังของเขายิѷงกว่ากลุ่มดาวระดับสูงๆ ซะอีก”

“ยังไง?”
“ฉันไม่มีเวลามาอธิบาย ตอนนีѸเตรียมเคลืѷอนไหวกันก่อน”
พวกเราอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ดังนัѸนจางฮายัง กงพิลดู และลีซอลฮ
วาจึงต้องถูกทิѸงไว้ทีѷเขตอุตสาหกรรม ผมรู้สึกแย่ทีѷต้องทิѸงพวกเขาไว้
อีก แต่หลังจากเห็นสีหน้าของพวกเขา ผมก็รู้สึกว่าผมดูถูกพวกเขาไป
จริงๆ ทีѷคิดแบบนัѸน เมืѷอผมคิดได้แบบนัѸน ลีซอลฮวาก็พูดออกมา
“รีบกลับมานะ ฝากทีѷนีѷไว้กับพวกเราได้เลย”
การถูกทิѸงไว้ทีѷโซลก็ไม่ใช่งานทีѷง่ายเหมือนกัน
เฉกเช่นทีѷเรืѷองราวดำเนินต่อไปเพราะมันยังมีสิѷงทีѷยังไม่ถูกบอกเล่า
*
พวกเราเข้าไปในเฟอร์รารีกินีѷในทันทีและมุ่งหน้าไปยังประตูมิติ
ปลายทางของพวกเราคือ ออซ-7611 ดวงดาวอันสุกสกาวแห่งการ
ถ่ายทอดสดดวงดาวปัดผ่านพวกเรา และใบหน้าของทุกๆ คนก็เริѷม
อาบไปด้วยความเครียด
“ไม่ต้องเครียดแบบนัѸนก็ได้ ทุกๆ คน แค่คิดว่าพวกเรากำลังจะไป
เทีѷยวกัน…”
“…แต่ตอนนีѸมันเวลาทำงานหนิ?”
“ฉันพูดแบบนีѸเพราะทีѷๆ พวกเรามุ่งหน้าไปนัѸนไม่ได้น่ากลัวแบบนัѸน”
“พวกเรากำลังจะมุ่งหน้าไปทีѷไหนกันแน่?”

“อืม อย่างทีѷฉันบอกไป พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปยังฐานทีѷมัѷนของเจ้า
นายแห่งโลหะ…”
“หมอนัѷนเป็นใครกันแน่??” ฮันซูยองเริѷมฉุนขึѸนมาและยิงคำถามใส่
ผม “มันเป็นไปได้ทีѷจะคาดเดาตัวตนของกลุ่มดาวผ่านคำขยายของ
พวกเขาใช่ไหม? นักโทษรัดเกล้าทองคำก็ซุนหงอคง ในขณะทีѷเทพ
แห่งไวน์และความปิติยินดีก็ไดโอไนซัส แต่หมอนัѷน ฉันเดาไม่ออก
เลย และมันก็ไม่มีข้อมูลอะไรเกีѷยวกับเขาเท่าทีѷฉันเคยอ่านมาเลย”
“ถ้าเธอสงสัยมาก ทำไมไม่ลองเดาโดยใช้การทำนายลอกเลียนแบบ
ดู?”
“นายอยากให้ฉันใช้ความสามารถกับเรืѷองเล็กๆ แบบนีѸเหรอ??”
ผมยักไหล่
ผมมองไปยังใบหน้าของเหล่าสหาย และไม่ใช่แค่ฮันซูยองเท่านัѸน แต่
ทุกๆ คนดูเหมือนจะสงสัยจริงๆ ว่าเจ้านายแห่งโลหะเป็นใคร
จางฮีวอนถามผม “เขาคือคนจากตำนานทีѷพวกเรารู้จักรึเปล่า?”
“เขาไม่ได้มาจากตำนาน แต่อืม เขาเป็นกลุ่มดาวทีѷมีชืѷอเสียงจริงๆ อัน
ทีѷจริง มันมีกระทัѷงเรืѷองราวทีѷมีชืѷอเสียงทีѷใช้เรืѷองราวของเขาเป็น
รากฐานของมัน แต่ เอ่อ… ฉันไม่คิดว่าเด็กๆ จะรู้เรืѷองนัѸนเท่าไร”
คำพูดของผมทำให้ทัѸงชินยูซองและลีกิลยังหดหู่ลงไปในทันที่ ใน
ขณะทีѷผมกำลังจะพูดต่อ เสียงระเบิดก็ดังออกจากข้างหลังของพวก
เรา

“…อะไรกัน!!”
ฮันซูยองบังคับพวงมาลัยด้วยความตกตะลึง
เงาของยานอวกาศกวดเข้ามาจากกระจกหลัง และมันก็ไม่ใช่แค่ลำ
หรือสองลำ เพียงแค่มองคร่าวๆ มันมียานอวกาศกว่าสิบลำไล่ตามพวก
เรามา
ชินยูซองถามผม “พวกมันไม่ได้มาจากเนบิวลาเหรอ? ทำไมพวกมัน
ถึงโจมตีพวกเรา?”
ผมไม่แน่ใจ แต่ของพวกนีѸดูเหมือนกับอาวุธเรืѷองราวทีѷมาจากมหา
เนบิวลาอย่างเช่นพระเวทหรือพาไพรัส
ลีจีฮเยขมวดคิѸวมุ่นและพูดขึѸนมา “ให้ฉันจัดการไหม?”
“ไม่ ไม่ต้อง พวกเราไม่มีเวลามาสู้ เหยียบเลย ฮันซูยอง!”
พวกเราอยู่ห่างจากเป้าหมายไม่มากแล้ว
ในชัѷวพริบตา เฟอร์รารีกินีѷก็พุ่งไปข้างหน้าและข้ามมิติด้วยความเร็วสูง
และหลังจากนัѸนไม่นาน ข้อความใหม่ก็โผล่ขึѸนมาในอากาศ
[คุณมาถึงเป้าหมาย ‘ออซ-1900’!]
พร้อมกับเสียงดังแสบแก้วหู พาหนะของพวกเราหยุดลงกลางอากาศ
สถานทีѷทีѷพวกเรามาถึงดูคล้ายกับสถานีรถไฟ และสถานีนัѸนก็คือบ้าน
ไม้หลังเล็กๆ
ผมตะโกนออกมา “ทุกคน รีบออกมา! วิѷงไปยังบ้านหลังนัѸน!”

แทบจะในเวลาเดียวกันกับทีѷทุกๆ คนเข้าไปในบ้าน รถก็ระเบิดออก
เป็นชิѸนๆ
…บ้าเอ้ย ผมขับไปได้ไม่กีѷครัѸงเองนะ
ผมยืนยันว่าทุกคนเข้ามาข้างในแล้วและปิดประตู หลังจากนัѸนพายุอัน
ทรงพลังก็โหมกระหนํѷารอบๆ ตัวบ้าน สิѷงปลูกสร้างลอยขึѸนไปใน
อากาศ ก่อนทีѷจะเคลืѷอนทีѷด้วยความเร็วสูง
ผมตะโกนออกมาอีกครัѸง “ปิดหน้าต่าง ล็อคด้วย!”
“นายคิดว่าการปิดหน้าต่างจะช่วยได้จริงๆ เหรอ?!”
ฮันซูยองโยนคำถามออกมา แต่เธอก็ยังปิดหน้าต่างอย่างขยันขันแข็ง
ผมเห็นเนบิวลาลึกลับกำลังโหลดอาวุธของพวกเขาในระยะไกล
แน่นอนว่ามันเป็นภาพทีѷน่าประทับใจทีѷได้เห็นยานอวกาศหลายสิบลำ
กำลังชาร์จปืนใหญ่โฟตอนพร้อมกัน การโจมตีครัѸงนีѸคงสามารถระเบิด
คาบสมุทรเกาหลีได้ในครัѸงเดียว
ลีจีฮเยรีบตะโกนออกมา “ลุง ถ้าตอนนีѸไม่…!”
“ไม่ต้องห่วง พวกเราปลอดภัย”
ทันใดนัѸนเอง บ้านทัѸงหลังก็เปลีѷยนร่าง ภายในของมันขยายตัวอย่าง
รวดเร็ว และพร้อมกับเสียงโลหะดังอืѸออึง ท่อเหล็กก็ขยายทัѷวบ้านทัѸง
หลัง
“อะไรกันเนีѷย? ไม่ใช่ว่ามันเป็นบ้านไม้เหรอ??”
[ขัѸนตอนการเทียบท่าเริѷมต้นขึѸน!]

บ้านทีѷลอยอยู่ในอากาศปลอดภัยดีพร้อมกับเสียงทีѷดังอืѸออึง และใน
เวลาเดียวกัน เสียงกระหนํѷาโจมตีก็สาดเข้ามาหาพวกเรา
แต่จากนัѸน บาเรียเหล็กขนาดมหึมาเหนือจินตนาการก็เข้าปกคลุมไป
ทัѷวพร้อมกับเสียงทีѷดังสนัѷน ห่ากระสุนปะทะเข้ากับบาเรียนัѸนและหาย
ไปโดยไม่เหลือร่องรอย
สหายของผมต่างพากันหันมามองทางผม
ชัѸนนอกของดาวเคราะห์ทีѷพวกเรามาถึงสามารถมองเห็นได้ผ่าน
หน้าต่าง มันเป็นเมืองทีѷส่องประกายไปด้วยสีเงิน ดาวเคราะห์ยักษ์ทีѷ
ทำให้หัวใจต้องหดเกร็ง
[ยินดีต้อนรับสู่หัวใจแห่งเหล็ก ออซ!]
หัวใจแห่งเหล็ก ออซ
นีѷคือดาวเคราะห์ทีѷเหล็กกล้าทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดในการถ่ายทอดสด
ดวงดาวเติบโตขึѸนมา

[ตัวพาหนะกำลังเข้าสู่กระบวนการรักษาเสถียรภาพ]
[โปรดอยู่กับทีѷ]
ในขณะทีѷฟังข้อความของระบบ สหายของผมก็มองออกไปนอก
หน้าต่างด้วยความตกตะลึง
บ้านถูกลมพายุกวาดออกไป และได้เข้าสู่โลกแห่งใหม่… แน่นอน บาง
คนน่าจะตระหนักได้แล้วว่าเกิดอะไรขึѸน
“…ลุง นีѷ นีѷคือพ่อมดแห่งเมืองออซใช่ไหม?”
น่าแปลก คนทีѷถามผมคนแรกคือลีจีฮเย
“เธอเคยได้ยินมาเหรอ?”
“เอ่อ เพืѷอนของฉันชอบดนตรีเกีѷยวกับมันมาก”
ลีจีฮเยโม้ขึѸนมานิดหน่อย แต่จากนัѸนสีหน้าของเธอก็เศร้าลงไปใน
ทันใด
จางฮีวอนสังเกตเห็นสิѷงนัѸนและรีบเข้ามาแทรก “ยังไงก็เถอะ ไม่ใช่ว่า
พ่อมดแห่งเมืองออซเป็นวรรณกรรมสมัยใหม่เหรอ?”
ตอนทีѷ 459

“ถ้าฉันจำไม่ผิด มันถูกสร้างขึѸนในปี 1900 นะ” ยูซานอากล่าว
“ตามทีѷคาดไว้จากพีѷซานอา พีѷรู้ทุกอย่างจริงๆ”
ลีจีฮเยชูนิѸวโป้งขึѸนมา
จางฮีวอนพูดต่อ “แต่นัѷนก็ไม่สมเหตุสมผลเลยนะ? โลกนีѸมีอายุแค่
ราวๆ 100 ปี แต่… ฉันได้ยินจากลีฮุนซึงมาว่าเจ้านายแห่งโลหะเก่าแก่
ยิѷงกว่ากลุ่มดาวทัѸงหลายซะอีก”
“เธอพูดถูก ฮีวอน”
เธอถามได้ถูก เรืѷองราวทัѸงหมดนัѸนเกีѷยวพันกับช่วงเวลาทีѷมันคงอยู่
“เธอคิดยังไงเกีѷยวกับบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก?”
“ฮะ?”
“เธอคิดว่าบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกเกิดขึѸนก่อน หรือเห้งเจียอยู่
มาก่อนนัѸน?”
นัѷนทำให้สหายของผมตระหนักขึѸนมาได้
“หมายความว่าเจ้านายแห่งโลหะมีตัวตนอยู่มาก่อนเรืѷองราวนัѸน?”
“อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ก็ได้”
“อะไรกัน?”
มันเป็นอย่างทีѷผมกล่าว

ยุคสมัยทีѷสิѷงมีชีวิตเหล่านัѸนได้กลายเป็นเรืѷองราวจะแยกแยะยากขึѸน
เมืѷอเวลาผ่านไป กลุ่มดาวจะเริѷมต้นขึѸนจากแหล่งทีѷมาของเรืѷองราว แต่
แม้กระทัѷงเรืѷองราวก็จะมีการเปลีѷยนแปลงเมืѷอเวลาผ่านไป
[พาหนะเข้าสู่กระบวนการรักษาเสถียรภาพเสร็จสิѸน]
[ทางออกถูกเปิด]
“ไว้พวกเราไปหากันละกัน” ฮันซูยองกล่าว ในขณะทีѷเธอกระโจน
ออกไปก่อน ลีจีฮเยและเด็กๆ ทัѸงสองดูตืѷนเต้นอย่างเห็นได้ชัดและรีบ
ตามหลังเธอไป
“ไปกันเถอะ” ผมกล่าว
สหายทีѷเหลือพยักหน้าและพากันออกจากพาหนะลำนีѸ
ถ้าผมจำไม่ผิด สถานการณ์ของออซจะสะท้อนออกมาจากการผจญ
ภัยของนิยายต้นฉบับ บ้านได้ถูกพัดออกมาโดยพายุจะมาถึงโลกอีก
ใบทีѷมีนามว่าออซ และคนโชคร้ายทีѷถูกทับจนแบนก็คงจะเป็นแม่มด
ชัѷว…
“อะไรกันเนีѷย?!”
และผมก็ได้ยินเสียงตะโกนของลีจีฮเย เธอคงจะเห็นแม่มดอยู่ใต้บ้าน
แล้ว อย่างไรก็ตาม…
“…เฮ้ มันเป็นของปลอม?”
บางสิѷงถูกทับอยู่ใต้บ้านจริงๆ อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่แม่มดจริงๆ แต่
เป็นตุ๊กตาทำเหมือนเท่านัѸน สภาพของมันสกปรกและยับเยินจนยากทีѷ

จะบอกว่ามันเคยเป็นแม่มด
ฮันซูยองหยิบขาพังๆ ของตุ๊กตาขึѸนมาและถามผม “อะไรเนีѷย?”
ผมมองไปยังขานัѸนอย่างเงียบๆ
「เรืѷองราวได้เปลีѷยนแปลงไปจากต้นฉบับ」
ดาวเคราะห์ออซจากหนทางเอาชีวิตรอดคือสวนสนุกประเภทหนึѷง
ผู้มาเยือนจะได้เล่นตามเส้นเรืѷองของนิยายพ่อมดแห่งเมืองออซ – ได้
พบกับมันช์กิѸนก่อน จากนัѸนหลังจากได้รับบทบาทต่างๆ ก็จะเดินทาง
ไปสู่ปราสาทมรกต
อย่างไรก็ตาม บางสิѷงก็แปลกออกไป
「ไม่เจอคนแคระ ‘มันช์กิѸน’ เลย」
ยูจงฮยอคพึมพำอย่างเงียบๆ “มันต่างออกไปจากสิѷงทีѷอาจารย์บอก”
ผมเห็นด้วยกับเขา วิวนีѸมันอะไรกัน? นครสีเงินทีѷมีลมเย็นยะเยือกพัด
ผ่าน มันแทบจะไม่มีสัญญาณแห่งชีวิตเลย
“มันรู้สึกอับเฉาจริงๆ ไม่ใช่ว่าโลกนีѸควรจะเป็นเทพนิยายเหรอ…?”
แม้แต่ผม ชายทีѷเคยอ่านหนทางเอาชีวิตรอดมาก็ไม่ได้มีข้อมูลเกีѷยว
กับออซเท่าไร
มันเคยถูกกล่าวถึงเพียงครัѸงเดียวในนิยายต้นฉบับ – ในช่วงการเสืѷอม
ถอยรอบทีѷ 999 พวกเขาไปทีѷออซเพืѷอหาโลหะเรืѷองราวทีѷสามารถ
เสริมความแข็งแกร่งให้กับอาวุธของพวกเขาได้

「มันเป็นสถานทีѷอันน่าเศร้าใช่ไหม? มันคงจะดีกว่าทีѷจะมีเรืѷองราวทีѷมี
ความสุขกว่านีѸแทรกซึมเข้าไปยังทีѷแห่งนีѸ」
ลีฮุนซึงจากรอบทีѷ 999 กล่าวไว้แบบนัѸน มันยังคงดังก้องอยู่ในหัวของ
ผมแม้แต่ตอนนีѸ นีѷคือทีѷๆ เขาปลุกพลังของเขาขึѸนมาและได้สืบทอด
สถานะและเจตจำนงของเจ้านายแห่งโลหะ
แต่ไม่ว่าผมจะมองยังไง ภาพทีѷพวกเราเห็นในตอนนีѸก็แตกต่างไปจาก
นิยายต้นฉบับโดยสิѸนเชิง ทำไม? มันเป็นเพราะพวกเราเปลีѷยนเส้น
เรืѷองต้นฉบับไปเยอะเหรอ?
นีѷไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากออซ มันไม่ได้เป็นดาวเคราะห์ทีѷได้รับอิทธิพล
จากการเปลีѷยนแปลงของบริษัทของคิมทกจาเท่าไรเลย
“ไม่ใช่ว่ามันน่าจะมีพวกภูติมารวมตัวอยู่รอบๆ พวกเราเพืѷอร้องเพลง
และเต้นระบำในขณะทีѷพูดคุยกับพวกเราเหรอ? ลืมเรืѷองภูติไปก็ได้ ฉัน
ไม่เห็นแมลงสักตัวเลยด้วยซํѸา” ฮันซูยองกล่าว
ป้ายประกาศพังๆ ของสวนสนุกตกอยู่บนพืѸน มันราวกับว่าพวกเรากำลัง
มองไปยังสวนสนุกทีѷปิดตัวลงแล้ว
ถึงกระนัѸนเด็กๆ ก็ยังดูตืѷนเต้นอยู่ พวกเขายืนอยู่ข้างๆ ผมและเริѷมพึมพำ
ออกมา “มันเกือบจะเหมือนกับบ้านผีสิงเลย”
พวกเราตัดสินใจเดินตามเส้นทางบนพืѸนไปก่อน ตามต้นฉบับ ปราสาท
มรกตควรจะรอพวกเราอยู่ ณ ปลายทางสายนีѸ
และแน่นอน พวกเราเห็นหอคอยสีเขียวสูงหลังจากเดินมาได้สักพัก
และเมืองเล็กๆ ก็ถูกสร้างขึѸนรอบๆ หอคอยแห่งนัѸน

「ปราสาทเก่าแก่ได้ถูกสร้างขึѸน ณ ทีѷซึѷงการเดินทางทัѸงหมดมา
บรรจบ」
「พวกเราหวังว่าทุกคนจะยินดีมาเยือนและจดจำเรืѷองราวของพวก
เรา」
มันมีคำพูดถูกเขียนไว้ทีѷทางเข้าเมือง
ยูจงฮยอคพูดขึѸนมาในทันใด “จากนีѸไปฉันจะลงมือเอง”
“อะไร? ทำไม?”
“มันมีช่างตีเหล็กทีѷยอดเยีѷยมอยู่ในหมู่คนแคระทีѷนีѷ”
ผมนึกถึงประโยคหนึѷงขึѸนมาหลังจากได้ยินเขา
「โลหะออซเต็มไปด้วยเวทมนตร์ทีѷเก่าแก่ทีѷสุด ดังนัѸน…」
อันทีѷจริง ออซเป็นแหล่งกำเนิดนของโลหะทีѷอุดมไปด้วยเรืѷองราวทีѷ
เก่าแก่ทีѷสุดในการถ่ายทอดสดดวงดาว แม้แต่อาวุธของยูจงฮยอคใน
นิยายต้นฉบับก็ยังถูกเสริมพลังด้วยโลหะจากทีѷนีѷ
ดาบอันยิѷงใหญ่ทีѷถือกำเนิดขึѸนมาใหม่ในฐานะสตาร์รีลิคหลังจากโลหะ
ออซและเรืѷองราวของยูจงฮยอคผสานเข้าด้วยกัน – นัѷนคือสตาร์รีลิค
ทีѷเขาใช้ในช่วงครึѷงหลังของนิยาย ‘ดาบเขย่านภา’
แน่นอน นัѷนเป็นเรืѷองราวจากต้นฉบับ และดาบทีѷจะถูกเสริมพลังใน
คราวนีѸก็คงจะเป็นดาบปีศาจทมิฬ แต่ถึงกระนัѸน…

“โลหะออซแข็งแกร่งทีѷสุดในการถ่ายทอดสดดวงดาว อาวุธทีѷคู่ควร
คือสิѷงสำคัญ”
หลังจากประกาศเช่นนัѸนออกมา ยูจงฮยอคก็ไม่รอพวกเราตอบและ
เดินไปตามทางของเขา เหล่าสหายมองมาทีѷผมและถามอย่างเงียบๆ
ว่าแบบนีѸมันโอเคเหรอ และผมก็ตอบกลับไปด้วยการยักไหล่
เนืѷองจากผมมีเหตุผลหลายอย่างทีѷมาทีѷออซ มันจึงจำเป็นต้องแบ่งคน
ออกไป นอกจากนีѸ คนทัѸงกลุ่มยังไม่จำเป็นต่อการช่วยลีฮุนซึงเท่าไร
ผมพูดกับลีจีฮเย “เธอควรไปกับเขาด้วย ไม่ใช่ว่าเธอก็อยากอัพเกรด
เรือรบเหรอ?”
“เย่!”
ลีจีฮเยทีѷดูมีความสุขมากวิѷงออกไปอย่างรวดเร็ว
ต่อมาผมก็มองไปยังยูซานอา “ยูซานอา เธอช่วยดูแลพวกเขาหน่อย
ได้ไหม? ฉันเป็นห่วงทีѷจะต้องส่งพวกเขาออกไปแค่สองคน และ
นอกจากนีѸ เด็กๆ… ฉันมัѷนใจว่ามันมีทีѷให้เทีѷยวอยู่พอสมควร”
“ไปกันเถอะ! ไปๆ!”
เด็กๆ กอดแขนทัѸงสองข้างของยูซานอา และพวกเขาก็จากไป ในตอน
นีѸกลุ่มทีѷครึกครืนได้ถูกแยกออกไปแบบนีѸ และผมก็รู้สึกโหวงขึѸนมา
แปลกๆ
คนทีѷเหลืออยู่คือจางฮีวอน ฮันซูยอง และผม

ฮันซูยองพึมพำออกมา “งัѸนก็เหลือแค่โดโรธี หุ่นไล่กาเจ้าปัญญา
แล้วก็ราชสีห์ขีѸขลาดสินะ”
มันมีสมาชิกหลักสีѷคนในพ่อมดแห่งเมืองออซ พวกเขาคือตัวเอกโด
โรธี ช่างไม้กระป๋อง หุ่นไล่กา และราชสีห์ขีѸขลาด
ผมพูดขึѸนมา “เธอพูดถึงหุ่นไล่กาเจ้าปัญญา งัѸนฉันก็เดาว่านัѷนคือเธอ
สินะ”
“บิงโก”
“ฉันจะไม่ถามถึงอีกสองคนหรอกนะ”
“ก็แหง นายคือราชสีห์ขีѸขลาด”
“ขอบคุณนะ”
ในขณะทีѷเดินคุยกันไป พวกเราก็มาถึงกลางเมือง ถ้าสถานทีѷแห่งนีѸยัง
คงเป็นสวนสนุก องค์ประกอบแบบนีѸก็คงจะสนุกพอดู จางฮีวอนส่ายหัว
ของเธอในขณะทีѷมองมายังพวกเราและเดินออกไปข้างหน้าโดยไม่
ลังเล
ลิงจำนวนหนึѷงกำลังซ่อนอยู่ในตรอกซอกซอยและกำลังมองมาทีѷพวก
เรา
มันไม่ได้รู้สึกถึงบรรยากาศของการต้อนรับเลย นีѷคงจะไม่ใช่การ
ต้อนรับพวกเราหรือแม้กระทัѷงการทักทาย ลืมเรืѷองเทพนิยายไปก่อน
ทัѸงหมดนีѸเหมาะทีѷจะเรียกว่านิยายสยองขวัญซะมากกว่าอีก
ไม่นานหลังจากนัѸน พวกเราก็มาถึงหอคอยมรกต

ฮันซูยองพูดขึѸนมาก่อน “มันดูเหมือนกับหอคอยเวทมนตร์เลย”
“อืม พ่อมดตัวจริงอาศัยอยู่ทีѷนีѷ ดังนัѸน…”
แม้แต่ผมก็ไม่มัѷนใจว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่ไหม
พวกเราเดินเข้าไปยังทางเข้าและเคาะประตู จากนัѸนก็มีเสียงผู้ชาย
ตอบกลับมาแบบห้วนๆ
– แจ้งธุระมา
“พวกเราต้องการจะเข้าพบเจ้านายแห่งโลหะ”
ไม่มีเสียงตอบกลับมา ประตูยังคงปิดอยู่
ดูเหมือนว่าผมจะลืมอะไรบางอย่างไป ผมรีบนึกถึงหนทางเอาชีวิต
รอด พวกเราพูดว่ายังไงในรอบทีѷ 999 นะ?
ในขณะทีѷผมกำลังใช้ความคิด จางฮีวอนก็ชักดาบออกมาในทันใดและ
พูดขึѸนมา “คืนดวงวิญญาณของลีฮุนซึงกลับมานะก่อนทีѷฉันจะผ่า
หอคอยบ้าๆ นีѷออกเป็นสองส่วน”
สถานะแห่งทูตสวรรค์ระเบิดออกมาจากร่างทัѸงร่างของเธอ และใน
ขณะทีѷเพลิงอเวจีลุกโชนขึѸนมาบนดาบเหล็ก ประตูก็เปิดออกด้วย
ความลังเล
[ปราสาทมรกตยินดีต้อนรับพวกเจ้าทุกคน]
ผมสงสัยว่ามันจะเป็นอะไรไหม แต่เนืѷองจากพวกเรามีเวลาไม่มาก ผม
จึงคิดว่ามันก็ดีเหมือนกัน

ฮันซูยองเห็นโอกาส ดังนัѸนเธอจึงพึมพำออกมาด้วยนํѸาเสียงทีѷน่า
ประทับใจ “ตามทีѷคาดไว้จากโดโรธีของพวกเรา”
“หุบปากไปเลย ฉันไม่ได้มาเล่นๆ นะ”
ฮันซูยองลอบขยับเข้ามาข้างๆ ผมและกระซิบผ่านจุดนัดพบระหว่าง
วัน
– โคตรน่ากลัว นีѷคือพลังแห่งรักงัѸนเหรอ?
จางฮีวอนเดินไปข้างหน้าในขณะทีѷดาบเหล็กของเธอวาดไปมา เดิมที
เธอเป็นคนทีѷมีชีวิตชีวา แต่เมืѷอเห็นเธอเป็นแบบนีѸ ผมก็อดยอมรับไม่
ได้ว่าออร่าของเธอในตอนนีѸช่างน่าตกตะลึงซะจริงๆ
– ฉันเดาว่างัѸนนะ
ภายในของหอคอยค่อนข้างธรรมดา มันไม่ได้มีของประดับทีѷสะดุดตา
เลย และมีแค่ของจำเป็นเท่านัѸนทีѷถูกวางไว้ในทีѷต่างๆ มันเหมือนกับ
ภายในฐานทัพของลีฮุนซึงเลย
พวกเราเดินต่อไปอีกห้านาทีก่อนทีѷจะเจอกับห้องทีѷคล้ายกับห้อง
รับแขก พวกเราเปิดประตูและเข้าไปในทันที่ ภายในห้องมีแสงไฟ
หลากสี และหน้ากากสีเงินลอยอยู่กลางอากาศพร้อมกับดวงตาอันน่า
ขนลุกคู่หนึѷงทีѷกำลังมองมาทีѷพวกเรา
[บริษัทของคิมทกจาสินะ]
เสียงทีѷแท้จริงของโลหะดังก้องออกมา

ผมตระหนักได้ในทันทีว่าหมอนีѷคือเจ้านายแห่งโลหะ กลุ่มดาวระดับ
เรืѷองเล่าและผู้สนับสนุนของลีฮุนซึง หน้ากากนีѸน่าจะเป็นสัญลักษณ์
ของเขา
“ใช่แล้ว ยินดีทีѷได้พบนะ”
[เจ้าคงจะเป็นราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นสินะ]
ผมพยักหน้า หน้ากากเงินมองมาทีѷผมราวกับว่าสิѷงต่างๆ ช่างน่า
รำคาญ [เจ้ามาทีѷนีѷเพืѷออะไร?]
ตรงเข้าประเด็นเลยเหรอ? ผมคิดว่านีѷก็ดีเหมือนกัน
“โปรดคืนดวงวิญญาณของลีฮุนซึงมาให้พวกเราด้วย พวกเรารู้ว่านาย
ครอบครองมันไว้อยู่”
[เป็นไปไม่ได้]
“ทำไม?”
[ดวงวิญญาณของเขาจำเป็นต้องใช้เพืѷอรักษาดาวเคราะห์แห่งนีѸ]
นัѷนเป็นคำตอบทีѷไม่คาดคิดเอาซะเลย ผมเหลือบมองไปข้างๆ และ
เห็นจางฮีวอนกำลังจ้องมายังทิศทางของผม
ผมรีบพูดขึѸนมา “ฉันรู้ดีว่าสัญญาผู้สนับสนุนมักจะเป็นแบบนีѸ แต่ถึง
อย่างนัѸนลีฮุนซึงก็เป็นสหายของพวกเรา ฉันคิดว่านายก็ชอบเรืѷองราว
ของพวกเรานะ?”
[…….]

“นอกจากนีѸ ไม่ใช่ว่าออซครอบครองมหาเรืѷองราวพอแล้วเหรอ?
แน่นอน มันไม่มีเหตุผลอะไรทีѷจะใช้ดวงวิญญาณของลีฮุนซึงเป็น
แหล่งกำเนิดพลังเลยหนิ?”
เรืѷองราวของพ่อมดแห่งเมืองออซมีชืѷอเสียงพอทีѷจะเป็นทีѷรู้จักไปถึง
โลก แน่นอนว่าชืѷอเสียงอาจจะลดลงไปหน่อยหลังจากผ่านกาลเวลา
ไป แต่เรืѷองราวนีѸก็เคยสร้างความตกตะลึงไปทัѷวโลกในครัѸงหนึѷง
มันมีชืѷอเสียงขนาดนัѸนในโลก ดังนัѸนมันจะเป็นทีѷนิยมขนาดไหนในการ
ถ่ายทอดสดดวงดาว? ดังนัѸนการขาดแคลนแหล่งกำเนิดพลังจึงไม่สม
เหตุสมผลเอาซะเลย
ถึงกระนัѸนเจ้านายแห้งโลหะก็ยังยืนกรานหัวชนฝา
[กลับไปซะ ข้าไม่อาจคืนดวงวิญญาณของเขาได้]

“ถ้านายต้องการแหล่งพลังจริงๆ งัѸนทำไมพวกเราไม่แลกเปลีѷยนเรืѷอง
ราวกัน? พวกเราสามารถมอบเรืѷองราวทีѷเป็นประโยชน์ให้ได้”
[ข้าบอกให้กลับไป]
อย่างทีѷคิดเลย บางสิѷงแปลกไปจริงๆ ถ้ามันเป็นแค่การใช้ลีฮุนซึงเป็น
แหล่งพลัง งัѸนมันก็ไม่ควรมีเหตุผลทีѷจะปฏิเสธข้อเสนอของผม
“ขอโทษนะ แต่ฉันต้องเอาดวงวิญญาณของเขากลับไปด้วย
สถานการณ์สุดท้ายจะเริѷมต้นขึѸนในไม่ช้า ซึѷงหมายความว่ามันไม่มี
เวลาให้พวกเรามากังวลกับนายแล้ว”
[เรืѷองราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
ผมปลดปล่อยสถานะของผม ส่งผลให้เจ้านายแห่งโลหะพูดด้วยความ
หงุดหงิดเล็กน้อย [เจ้ากล้าต่อต้านข้าภายในออซงัѸนเหรอ??]
พร้อมกับเสียงดัง ‘เปรีѸยง!’ ประกายแสงได้ระเบิดออกมาจากภายใน
ห้อง เจ้านายแห่งโลหะคือกลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่า แต่เมืѷออยู่ในออซ
สถานะของเขาก็คง…
[ข้าใจกว้างกับเจ้ามาก แต่เจ้า…!]
ตอนทีѷ 460

…แทบจะอยู่ในระดับเดียวกันกับกลุ่มดาวระดับเทวะ
ครืน!!
ทัѷวทัѸงดาวเคราะห์ดูราวกับจะสัѷนสะเทือนอย่างรุนแรงเหมือนกับหัวใจ
ทีѷเต้นกระหนํѷา
ฮันซูยองมองมาทีѷผมด้วยใบหน้าซีดเซียว
– นายบ้าไปแล้วเหรอคิมทกจา?! ทำไมนายถึงพยายามต่อสู้ภาย…
ผมเริѷมปลดปล่อยเรืѷองราวออกมา
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ เรืѷองเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
มหาเรืѷองราวหลักเริѷมเล่าเรืѷองราวของพวกมัน และห้องก็สัѷนสะเทือน
ราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมืѷอ
ผมก้าวออกไปข้างหน้า เจ้านายแห่งโลหะตะโกนออกมา [ถอยไปซะ!
ถ้าเจ้าไม่ถอย ข้าจะ…!]
เออ เอาเลย
มันมีโอกาสมากมายทีѷจะสยบผม แต่เจ้านายแห่งโลหะกลับส่งคำ
เตือนออกมาซํѸาๆ โดยไม่ทำอะไร
มันเหมือนกับการจัดการกับราชสีห์ขีѸขลาดเลย

ผมเดินผ่านหน้ากากและเดินไปจนถึงกำแพงห้อง เจ้านายแห่งโลหะ
ตะโกนบางสิѷงใส่ผม แต่ผมก็ไม่สนใจมันและต่อยกำแพงอย่างรุนแรง
อึดใจต่อมา หน้ากากเงินทีѷลอยอยู่ก็หายไปเหมือนกับโฮโลแกรม
“ฟังนะเจ้าลิง”
และผมก็เห็นลิงตัวหนึѷงผ่านช่องบนกำแพงซึѷงกำลังสัѷนด้วยความตืѷน
กลัว
“เจ้านายแห่งโลหะตัวจริงอยู่ไหน?”
*
ไม่นานหลังจากนัѸน พวกเราก็ได้ข้อมูลทีѷเป็นประโยชน์มาจากลิง
ฮันซูยองพูดขึѸนมา “โอเค งัѸนเจ้านายแห่งโลหะก็ไม่ได้อยู่ทีѷนีѷ”
[ถ-ถ้าเจ้าทำแบบนีѸ เจ้านายแห่งโลหะจะ…]
“เลิกใช้เสียงทีѷแท้จริงได้แล้ว มันไม่ได้ฟังดูเหมือนเสียงทีѷแท้จริง
เลย”
“…ขออภัยด้วย” ลิงทีѷกำลังสลดพูดออกมา
มันเป็นไปได้ว่าลิงตัวนีѸคือลูกน้องของเจ้านายแห่งโลหะตัวจริง แต่ผม
ก็ไม่มัѷนใจว่าทำไมหมอนีѷถึงต้องทำตัวเป็นกลุ่มดาวด้วย
“เดีѺยวก่อน งัѸนก็เป็นนายใช่ไหมทีѷส่งข้อความทัѸงหมดมาจนถึงตอน
นีѸ?”

“ช-ใช่ อย่างไรก็ตาม ข้าก็ได้ถ่ายทอดเจตจำนงของเจ้านายแห่ง
โลหะมา”
“นายกำลังถ่ายทอดเจตจำนงของเขา?”
คำถามของผมทำให้สายตาของลิงเบนไปทางมุมห้อง นัѷนคือทีѷๆ พวก
เราเห็นแท่นบูชาทีѷมีดาวเหล็กปักอยู่คล้ายกับกางเขน
ผมมองไปใกล้ๆ ตัวดาบ
“ตามปกติข้าจะได้ยินเจตจำนงของนายท่านผ่านแท่นบูชานัѸน แต่เมืѷอ
ไม่นานมานีѸ ข้อความจากเขาก็หายไป และ…”
ผมเอืѸอมมือออกไปหาดาบเหล็ก ผมรู้สึกจัѹกจีѸขึѸนมาเมืѷอสัมผัสมัน ผม
เคยรู้สึกแบบนีѸมาก่อน
แม้ว่ามันจะเลือนราง แต่มันก็เป็นสัมผัสแบบเดียวกันกับตอนทีѷผมรู้สึก
เมืѷอผมสัมผัสกับเส้นโลกอืѷน
ซึѷงหมายความว่าเจ้านายแห่งโลหะเป็นตัวตนจากอีกเส้นโลก
…แต่นัѷนก็เป็นไปไม่ได้ ตามทีѷผมรู้ เจ้านายแห่งโลหะคือช่างไม้
กระป๋องจากพ่อมดแห่งเมืองออซ… คือว่ามันจะมีคนอืѷนยึดคำขยาย
ของกลุ่มดาวนัѸนไป?
ในขณะทีѷผมคิดอยู่ ฮันซูยองก็ถามลิง “ดาวเคราะห์ของนายอยู่ใน
สภาพน่าอนาถแบบนีѸเพราะเรืѷองนีѸด้วยเหรอ?”
“…อืม ก็ส่วนหนึѷง แต่การเพิกเฉยต่อการบำรุงรักษาก็เป็นส่วนหนึѷง
ด้วย ทุกๆ เรืѷองราวต่างก็ต้องหยุดนิѷง มันเป็นเวลานานมากแล้วนับ

ตัѸงแต่ทีѷเวทมนตร์ได้หายไปจากออซ เจ้ารู้ไหมว่าเรืѷองราวของทีѷแห่งนีѸ
เก่าแก่แค่ไหน?”
“ไม่รู้”
“นักท่องเทีѷยวไม่ได้มาทีѷออซอีกแล้ว มันเป็นเวลาสามปีแล้วนับตัѸงแต่
ทีѷจำนวนผู้มาเยือนเฉลีѷยต่อเดือนถึงสองหลัก”
ดวงตาของลิงถูกย้อมไปด้วยแสงแห่งความทรงจำอันคลุมเครือ
ราวกับว่ามันกำลังนึกถึงวันเวลาอันรุ่งโรจน์หรือบางสิѷง
“ครัѸงหนึѷง ออซคือสวนสนุกอันดับหนึѷงในการถ่ายทอดสดดวงดาว…”
จางฮีวอนขมวดคิѸวมุ่น “ฉันไม่ได้อยากฟังอะไรแบบนัѸน นายจะคืนดวง
วิญญาณของลีฮุนซึงมาให้ไหม??”
“อ-เอ่อ เรืѷองนัѸน…”
“ทำไม?!”
“เหตุผลทีѷทำให้พวกเราสามารถรักษาจำนวนผู้มาเยือนไว้ทีѷสองหลัก
ได้ก็เป็นเพราะลีฮุนซึง”
“นายกำลังพูดอะไร?”
ลิงลังเลเป็นอย่างมากก่อนทีѷจะตอบเธอ “เจ้าได้ยินข่าวเมืѷอเร็วๆ นีѸ
ไหม พลังของมหาเรืѷองราวทัѸงหมดกำลังเสืѷอมถอย?”
“พลังของมหาเรืѷองราวกำลังเสืѷอมถอย…?”

“มันไม่ใช่แค่ออซ หลายๆ เรืѷองราวทีѷประกอบด้วยมหาเรืѷองราวต่างก็
เสืѷอมถอยลงไปคล้ายๆ กับสถานการณ์ของออซ”
“แต่ทำไม?”
“เรืѷองราวหนึѷงได้ปรากฏขึѸนเมืѷอเร็วๆ นีѸและเริѷมกินส่วนแบ่งของเรืѷอง
ราวอืѷน”
ลิงเงยหน้าขึѸนพร้อมกับดวงตาทีѷเต็มไปด้วยความไม่พอใจซึѷงกำลัง
จ้องมาทีѷผม
“ข้ากำลังพูดถึงเรืѷองราวของพวกเจ้านัѷนแหละ”
*
โดยสรุปพวกเราก็พอได้อะไรจากการมาเยือนปราสาทคริสตัล ลิงได้
บอกกับพวกเราแบบนีѸ
– เจ้าสามารถพาลีฮุนซึงกลับไปได้ แต่ต้องช่วยพวกเราโฆษณาออซ
พวกเราถามว่าพวกเราจะทำแบบนัѸนได้ยังไง และเขาก็ตอบมาแบบนีѸ
– เจ้าจะรู้เองเมืѷอเจ้าไปเจอทีѷๆ ลีฮุนซึงอยู่
และนัѷนเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเราสามคนถึงกำลังยืนอยู่ ณ ทีѷแห่งนีѸ
ไกลออกไป พวกเราเห็นชิงช้าสวรรค์ทีѷไม่น่าจะใช้การได้แล้ว รวมทัѸง
ม้าหมุนเก่าๆ มันคือภาพของสวนสนุกทีѷล้มละลายไปแล้ว
[[ไม่มีพ่อมดอยู่ในออซ]]
ดูเหมือนว่านัѷนจะเป็นชืѷอของสวนสนุกนีѸ มันฟังดูเจ๋งไม่หยอก

ปัญหาของผมก็คือสิѷงทีѷถูกเขียนไว้ข้างใต้
[[แต่พวกเรามีลีฮุนซึง]]
– ลีฮุนซึง ‘ศูนย์ประสบการณ์ความทรงจำ’ เปิดแล้ว!
– หาดวงวิญญาณของลีฮุนซึงทีѷซ่อนอยู่ทีѷไหนสักแห่งในศูนย์
ประสบการณ์เพืѷอรับรางวัล
…นีѷมันอะไรกันเนีѷย?
พวกเราเดินไปยังทีѷขายตัѺว
* ตัѺวเข้า 4000 เหรียญ
* ตัѺวพิเศษ (ลด 50%) 3000 เหรียญ
นีѷมันเป็นการบอกให้พวกเราซืѸอตัѺวพิเศษชัดๆ
พนักงานขายตัѺวถามพวกเรา
– กีѷคน?
“สาม”
– 3000 เหรียญต่ออวตารหนึѷงคน 60000 เหรียญต่อกลุ่มดาวหนึѷง
คน
…ผมหูฝาดไปรึเปล่า?

ผมอึѸงไปหลังจากเจอกับการเลือกปฏิบัติทีѷโหดร้ายเช่นนีѸเป็นครัѸงแรก
ในชีวิต แต่จากนัѸน จางฮีวอนก็ยืѷนมือของเธอออกมาทางผม “นีѷนับว่า
เป็นค่าใช้จ่ายของบริษัทใช่ไหม?”
“…แน่นอน”
“งัѸนเอาเงินมา”
เธอจ่ายเงินของบริษัทไปอย่างไม่แยแสและเข้าไปยังศูนย์
ประสบการณ์ความจำ ส่วนผมยังคงอึѸงอยู่ ในขณะทีѷฮันซูยองเดินผ่าน
ผมไป
“ขอบัตรอวตารอีก…”
“เดีѺยวก่อน”
“อะไรอีก?”
“มันมีส่วนลดพิเศษอยู่”
ผมชีѸไปยังตัวหนังสือเล็กๆ ข้างแผ่นราคา
* กลุ่มดาว x อวตาร แพ็คคู่เปิดขายแล้ว!
* ตัѺวพิเศษสำหรับเหล่าผู้สนับสนุนทีѷมาเยือนพร้อมกับอวตารของพวก
เขา! มาสร้างความทรงจำอันงดงามไปพร้อมกับอวตารของตัวเองกัน
เถอะ!
ฮันซูยองอ่านจนจบและหันมาหาผม ผมพยักหน้า ซึѷงทำให้เธอถาม
ออกมา

“นายบ้าไปแล้วเหรอ?”
“แม้ว่าพวกเราจะมีเงินพอ แต่ฉันก็ไม่มีพอจะมาใช้แบบนีѸ”
เธอมองมาทีѷผมด้วยสายตาอันเดือดพล่าน และราวกับว่ากำลังคำนวณ
บางสิѷงในหัวของเธอ เธอนับนิѸวอยู่สักพัก และในทีѷสุดก็มองสลับไป
มาระหว่างราคาและผม
ในทีѷสุดเธอก็ถอนหายใจออกมาและถาม “ก็ได้ ชดใช้ให้ฉันด้วย”
*
“…พวกนายสองคนทำอะไรน่ะ??”
จางฮีวอนเห็นฮันซูยองและผม และพูดขึѸนมาด้วยความตกใจ นัѷนก็พอ
เข้าใจได้ เพราะ… พวกเราทัѸงคู่กำลังสวมหูหมาป่ากันอยู่
[ไอเท็มทีѷเกีѷยวข้องไม่สามารถถอดออกได้ในขณะทีѷอยู่ภายใน ‘ศูนย์
ประสบการณ์ความจำ’]
[โปรดแสดงความผูกพันของคุณทีѷมีต่ออวตารของคุณแก่กลุ่มดา
วอืѷนๆ!]
ฮันซูยองตอบด้วยนํѸาเสียงไร้ยางอาย “ฉันทำงานพาร์ทไทม์อยู่”
“พวกเรามาหาฮุนซึงกันก่อนไหม?”
ตามทีѷลิงกล่าว ดวงวิญญาณของลีฮุนซึงควรทีѷจะพเนจรอยู่ทีѷไหนสัก
แห่งในศูนย์ประสบการณ์ความจำ มันไม่ชัวร์ว่าทำไมเขาถึงพเนจรอยู่
ทีѷนีѷ แต่…

พวกเราก็มีเวลาไม่มาก ดังนัѸนพวกเราจึงเดินไปรอบๆ ศูนย์
ประสบการณ์ความจำด้วยความใจเย็น ผมสงสัยว่าทีѷนีѷมันทีѷไหนกัน
และพวกเราก็รู้ในไม่ช้า
[ลีฮุนซึงถือกำเนิดขึѸนมาในฐานะทารกสุขภาพดีและตัวโต โดยมีนํѸา
หนักถึง 5.4 กิโลกรัม!]
[ลีฮุนซึงอายุ 5 ขวบ – เขาช่วยเพืѷอนของเขาจากการถูกรังแก]
นีѷคือทีѷๆ พวกเราได้เห็นประสบการณ์ชีวิตของเขา
[เฉพาะคนทีѷถือตัѺวพิเศษเท่านัѸนทีѷสามารถเข้าไปได้]
[ประสบการณ์ของห้องจะเริѷมขึѸนเมืѷอคุณเข้าไป คุณจะเข้าไปหรือไม่?]
“นีѷหมายความว่าพวกเราจะได้รับประสบการณ์ของทารกแรกเกิดงัѸนเห
รอ? ใครอยากจะจ่ายเงินเพืѷอของแบบนัѸนกัน?”
สวนสนุกนีѸดูเหมือนจะคล้ายกับสวนสนุกทัѷวไป พวกเราสามารถเข้าไป
ยังศูนย์ประสบการณ์ต่างๆ เพืѷอสัมผัสประสบการณ์ชีวิตของลีฮุนซึง
ผ่านดวงตาของเขาหรือบางคนทีѷอยู่ใกล้ๆ กับเขาได้
จางฮีวอนพูดขึѸนมา “ฉันเดาว่าพวกเราคงจะมีชืѷอเสียงขึѸนมาแล้วจริงๆ
มันมีคนอยากจะทำแบบนีѸขึѸนมาได้”
“…ฉันอยากรู้เรืѷองตรงนัѸนจัง”
พวกเราเข้าไปดูชีวิตส่วนต่างๆ ของลีฮุนซึง มันรู้สึกราวกับว่าผมได้
กลายเป็นกลุ่มดาวจริงๆ… เดีѺยวนะ ผมก็เป็นกลุ่มดาวอยู่แล้วหนิ?

[ลีฮุนซึงอายุ 17 ปี – เขาอกหักจากรักครัѸงแรก!]
จางฮีวอนจ้องมองไปยังห้องนัѸนโดยไม่พูดอะไร
ดังนัѸนผมจึงถามขึѸนมา “…เธอจะเข้าไปเหรอ?”
“ไม่”
พวกเรามองหาลีฮุนซึงต่อ ดวงวิญญาณของเขามีปฏิกิริยาทีѷไม่เหมือน
ใคร และพวกเราก็สามารถสัมผัสถึงมันได้อย่างแน่นอนถ้ามันอยู่ใกล้ๆ
แต่…
[ลีฮุนซึง เขากำลังเผชิญหน้ากับผู้พิพากษาทีѷทำลายความชัѷวร้าย!]
หลังจากเดินไปสักพัก พวกเราก็พบหลายๆ ประสบการณ์ทีѷเกีѷยวข้อง
กับบริษัทของคิมทกจา
[ดาบบริสุทธิѻลีฮุนซึง! ด้วยผู้พิพากษาทีѷทำลายความชัѷวร้าย เขา…]
ฝีเท้าของจางฮีวอนค่อยๆ ช้าลง พวกเราตามหลังเธอมา อย่างไร
ก็ตาม พวกเราก็ยังไม่อาจสัมผัสได้ถึงตัวตนของลีฮุนซึง พวกเรามอง
ผ่านห้องต่างๆ และหันออกไป แต่ก็พบกับใครบางคนยืนอยู่ข้างหลัง
พวกเรา มันไม่ใช่ชายทีѷพวกเรากำลังตามหาอยู่
“เอ๋? ลุง?”
มันคือลีจีฮเยทีѷสวมหูจิѸงจอกอยู่
“…ทำไมเธอถึงมาอยู่ทีѷนีѷ?”
ลีจีฮเยอธิบายย่อๆ หลังจากผมถามเธอ

ส่วนแรกนัѸนเกีѷยวข้องกับยูจงฮยอค ยูซานอา เด็กๆ และเธอได้มุ่งหน้า
ไปหาช่างตีเหล็ก ซึѷงเขาก็ได้บอกเธอว่าโลหะเรืѷองราวหมดแล้ว
ส่วนทีѷสองเกีѷยวข้องกับการทีѷพวกเขาเดินไปรอบๆ ด้วยความผิดหวัง
และมาเจอทีѷนีѷโดยบังเอิญ
และสุดท้าย ส่วนสุดท้ายนัѸนเกีѷยวข้องกับการทีѷพวกเขาไม่อาจทนการ
ตืѹอของเด็กๆ ได้ ดังนัѸนพวกเขาจึงต้องซืѸอตัѺวครอบครัวเพืѷอเข้ามา…
เอ๋? ตัѺวครอบครัว?
“พวกนายมาทำบ้าอะไรกันทีѷนีѷ?”
ผมมองกลับไป และแน่นอน ยูจงฮยอคพร้อมกับหูจิѸงจอกของเขา
กำลังยืนอยู่ตรงนัѸน เขาเบนสายตาไประหว่างผมและฮันซูยองก่อนทีѷ
จะถามออกมา “พวกนายยังไม่ได้ดวงวิญญาณของลีฮุนซึงมาอีกเห
รอ?”
“พวกเรามาทีѷนีѷเพืѷอหามัน นอกจากนีѸ นายมาทำอะไรทีѷนีѷแทนทีѷจะหา
โลหะเรืѷองราว?”
“ช่างตีเหล็กหยุดชัѷวคราว เห็นได้ชัดว่าโลหะเรืѷองราวของพวกเขา
หมดแล้ว”
ผมพอจะเดาได้ว่าทำไมเรืѷองแบบนีѸถึงเกิดขึѸน บางทีมันคงจะเกีѷยวข้อง
กับการเสืѷอมถอยของมหาเรืѷองราวแห่งออซ
ผมเห็นยูซานอากำลังโบกมือของเธอจากระยะไกล ผมยังเห็นชินยู
ซองและลีกิลยังอีกด้วย

“พีѷสาว! เข้าไปข้างในห้องต่อไปกันเถอะ!”
“โอ้ น่าสนใจจัง”
อย่างไรก็ตาม คนทัѸงกลุ่มก็มารวมตัวกันอีกครัѸง
ผมคิดว่านีѷก็ดีเหมือนกัน เนืѷองจากมันได้กลายเป็นแบบนีѸไปแล้ว การ
ค้นหาลีฮุนซึงด้วยกันก็คงจะช่วยลดปัญหาไปได้เยอะ
จากนัѸนเสียงของจางฮีวอนก็ดังออกมาจากระยะไกล “ทุกคน มาทาง
นีѸ!”
พวกเรารีบเดินไปหาเธอ และนัѷนก็คือทีѷๆ พวกเราพบกับห้องหนึѷงทีѷมี
ป้ายเตือนจำนวนมากเมืѷอเทียบกับห้องอืѷนทีѷพวกเราเคยเจอมา
* ศูนย์ประสบการณ์นีѸสามารถเข้าได้เฉพาะคนทีѷมีอายุมากกว่า 18 ปี
* หลังจากรับประสบการณ์ คุณอาจจะประสบกับอาการเหนืѷอยล้าทาง
จิตใจเนืѷองจากความรุนแรง
* อวตารชายชาวเกาหลีใต้โปรดใช้ความระมัดระวัง
ผมเงยหน้าขึѸนมองชืѷอของห้องและพูดกับคนอืѷนๆ “…ดูเหมือนว่าพวก
เราจะเจอเขาแล้ว”
ไม่ต้องสงสัยเลย สัญญาณของเรืѷองราวจากลีฮุนซึงสามารถสัมผัสได้
จากห้องนีѸแน่ๆ
เขาอยู่ภายในนีѸ
ผมยืนยันชืѷอของห้องนัѸนอีกครัѸง

[ฉันทำปลอกกระสุนหาย]

“ฮุนซึงทำได้ดี”
“เฮ้ มันยังไม่สายเกินไป ผูกขวดนํѸาไว้กับขาและกระโดดลงไปจากชัѸน
สาม”
“คนอืѷนๆ เข้ามาประจำการแล้ว ดังนัѸนมันไม่เป็นไรหรอก ไว้ค่อยกลับ
มาหลังจากเป็นผู้ใหญ่แล้ว”
สิѷงเหล่านีѸคือคำแนะนำสำหรับคนทีѷกำลังจะเกณฑ์ทหาร เหมือนอย่าง
ชีวิตของเขา ชีวิตทีѷวุ่นวายเกินกว่าจะไล่ตามสิѷงทีѷคนอืѷนทำ
เฉกเช่นคนอืѷนๆ เขาได้ร้องเพลง ‘จดหมายส่วนตัว’ และไม่ได้มีเพืѷอน
สนิทหรือแฟนบอกลา เขาได้เดินเข้าไปยังศูนย์รับสมัคร
“พลทหารหมายเลข 53”
“พลทหารหมายเลข 53 ลีฮุนซึงครับ!”
ชีวิตการเป็นทหารของลีฮุนซึงในช่วงแรกไม่ได้แย่นัก ต้องขอบคุณ
ความสูงใหญ่และกำยำของเขา เขาได้รับเลือกให้กลายเป็นหัวหน้า
หมู่ด้วยซํѸา เขาคงจบการฝึกได้อย่างงดงามถ้ามันไม่ใช่เพราะหัวหน้า
ทีѷคอยมาวุ่นวาย
ตอนทีѷ 461

“พลทหาร นายคิดว่าคำพูดของหัวหน้าเป็นเรืѷองตลกงัѸนเหรอ??”
เขาตระหนักได้นานแล้วว่าเขาค่อนข้างหัวช้า ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร เขา
จะเรียนรู้ได้ช้ากว่าคนอืѷน และเขาก็ยังรับรู้ถึงสถานการณ์ของตัวเองได้
ช้าอีกด้วย
ถึงกระนัѸน เขาก็สามารถจัดการกับชีวิตของตัวเองได้ค่อนข้างดีเพราะ
มันมีคนทีѷมักจะชืѷนชมนิสัยอันผ่อนคลายและจริงใจของเขาอยู่เสมอ
แต่มันกลับไม่มีคนแบบนัѸนในกองทัพเลย
“ทำไมฉันต้องจับคู่กับเขาเป็นบัดดีѸด้วย…”
“ร่างกายใหญ่โตและไม่มีอะไรนอกจากนัѸน…”
ลีฮุนซึงทนต่อชีวิตการเป็นพลทหารแม้ว่าเขาจะโดนดูถูกและถากถาง
ก็ตาม
เมืѷอเวลาทีѷเขาฝึกจนเสร็จ เขาก็กลายเป็นคนทีѷสามารถอาบนํѸาเสร็จได้
ในห้านาทีและสามารถเก็บทีѷนอนได้ในเวลาไม่ถึงนาที
ไม่นานหลังจากนัѸน ช่วงเวลาทีѷเขาถูกส่งกลับฐานก็มาถึง นีѷคือช่วง
เวลาทีѷเขารอคอยมาตลอดนับตัѸงแต่เขาได้เกณฑ์ทหาร
– คำแนะนำดีๆ สำหรับคนทีѷกำลังจะเข้ากองทัพ ทำตามคำแนะนำ
เหล่านัѸนหลังจากไปทีѷฐาน (ยอดนิยม!)
เขาศึกษาสิѷงต่างๆ อย่างขยันขันแข็งตัѸงแต่ก่อนทีѷจะเข้ากองทัพด้วย
ความหวังอันเต็มเปีѷยม
เพืѷอนพลทหารของเขาจากไปทีละคน

เขาคือคนสุดท้ายทีѷเหลืออยู่ และคนทีѷมารับเขาก็คือ ‘จ่าสิบเอกจาง’
หมวกเหล็กทีѷอยู่บนศีรษะของคนๆ นีѸได้บดบังใบหน้าของเขา
“นาย มากับฉัน”
ในขณะทีѷเขาขึѸนรถบรรทุกทหารมุ่งหน้าไปทีѷไหนสักแห่ง ลีฮุนซึงก็คิด
เกีѷยวกับชีวิตของเขาอีกครัѸง เขาคิดเกีѷยวกับวันข้างหน้า รวมทัѸงการ
ทดสอบและอุปสรรคทีѷรอคอยเขาอยู่
ฐานทัพใหม่ของเขาอยู่กลางเขาเล็กๆ และนีѷคงจะเป็นทีѷๆ ชีวิตทหาร
ของเขาเริѷมต้นขึѸนจริงๆ เขาขึѸนทะเบียนทหารใหม่ด้วยความช่วยเหลือ
ของผู้จัดการและมุ่งหน้าไปยังค่ายทหาร
และในช่วงเวลาทีѷเขาเปิดประตูออกไปนัѸน…
– นายต้องทำแบบนีѸ
ลีฮุนซึงทำในสิѷงเดียวกันกับทีѷบทความบนอินเทอร์เน็ตได้เขียนไว้
“ฝากตัวด้วยครับ-!!”
ถ้านีѷเป็นกองทัพทัѷวไป ชีวิตทหารของเขาก็คงจะจบลงตรงนีѸ ถ้านีѷ
เป็นกองทัพทัѷวไปล่ะก็นะ
เมืѷอกระเป๋าของเขาถูกเหวีѷยงไปในอากาศ ทุกๆ อย่างรอบตัวของเขาก็
ดูช้าลงราวกับเต่าคลาน กระเป๋าเปิดออกกลางอากาศ เสืѸอผ้าทีѷยังไม่
ได้ซัก กระดาษชำระ และสบู่ทีѷเขาใช้ค่อยๆ กระจัดกระจายออกมา
นอกจากนัѸน ใบหน้าทีѷเต็มไปด้วยความฮึกเหิมของลีฮุนซึงทีѷใฝ่ฝันถึง
ชีวิตทหารของเขา…

ราวกับภาพฉากจากหนังโศกนาฏกรรมถูกฉายออกมา ใครบางคนได้
ถามออกมาในทันใด
– …พวกเราควรทำไงดี?
นัѷนได้ทำให้ใครบางคนตอบกลับมา
– ช่างเถอะ นัѷนคือฮุนซึง ไม่ว่ายังไงพวกเราก็ควรจะยอมรับความจริง
นีѸ การทำแบบนัѸนอีกคงไม่ได้ผล ดังนัѸนคราวนีѸก็มาลองวิธีอืѷนกันเถอะ…
– หยุดส่งเสียงได้แล้ว มันเริѷมแล้ว คิมทกจา
– …อืม งัѸนก็มาเริѷมกันใหม่ดีกว่า!
และจากนัѸน ภาพฉากก็เริѷมขยับไปข้างหน้าอีกครัѸง
แปะ!
กระเป๋าของเขาพุ่งออกไปข้างหน้าดูราวกับกระสุนปืนใหญ่พุ่งชน
กำแพง
บรรยากาศเย็นยะเยือกลงไปในทันทีราวกับมีใครบางคนราดนํѸาเย็นลง
ไป และสายตาของเหล่ารุ่นพีѷก็ได้ทิѷมแทงมายังลีฮุนซึง เหงืѷอเย็นไหล่
ผ่านแผ่นหลังของเขา หรือว่า… เขาจะทำอะไรผิดพลาดไป?
จากนัѸน
จ่าสิบเอกจางก็ยิѸมออกมาและปรบมือ “เริѷมได้สวย! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ว้าว
ตลกจริงๆ! มันเป็นครัѸงแรกเลยทีѷฉันได้เห็นการเปิดตัวแบบนีѸ”

นัѷนทำให้รุ่นพีѷคนอืѷนๆ ในค่ายปรบมือต้อนรับเขาราวกับว่าพวกเขา
กำลังรอช่วงเวลานีѸอยู่
“น้องใหม่ ทำได้ดี!”
“เจ๋ง”
ในขณะทีѷเสียงปรบมือดังก้องออกมา ลีฮุนซึงก็ยิѷงงงมากยิѷงขึѸน แต่ถึง
กระนัѸน ใบหน้าแห่งความมัѷนใจของเขาก็กลับคืนมา บทความนัѸนพูด
ถูกจริงๆ
จ่าสิบเอกจางพูดกับทหาร “จงฮยอค นายคือผู้บังคับบัญชาโดยตรง
ของเขา ดังนัѸนดูแลเขาให้ดีด้วย”
“…ครับ”
บรรยากาศอันโหวกเหวกดำเนินต่อไป ในขณะเดียวกัน ลีฮุนซึงก็พบ
ว่าผู้บังคับบัญชาได้จัดข้าวของทีѷกระจัดกระจายอยู่บนพืѸนให้กับเขา
เครืѷองแบบของเขาเรียบตรง แสงในดวงตาของเขาเฉียบคมและเดือด
พล่าน ใบหน้าของเขาราวกับประติมากรรมชัѸนยอด หน้าอกของเขา
ประดับยศเอาไว้ และป้ายชืѷอของเขาก็คือ ‘ยูจงฮยอค’
‘อ่า งัѸนคนๆ นีѸก็คือหัวหน้าของฉันสินะ’
จากนัѸนสายตาอันน่ากลัวของหัวหน้าคนนีѸก็จดจ้องมายังลีฮุนซึง
“ผม ผมลีฮุนซึงครับ!!”
“ทีѷของนายอยู่ตรงนีѸ”

กระเป๋าของเขาถูกจัดในพริบตาและถูกวางไว้ในล็อคเกอร์ รุ่นพีѷคน
อืѷนๆ ดูประทับใจราวกับว่าพวกเขาคาดหวังถึงมันไว้แล้ว
“น้องใหม่ ดูและเรียนรู้จากเขา จงฮยอคคือมือหนึѷงเลยนะ”
แค่ดูจากบรรยากาศของเขา เขาก็สามารถบอกได้ว่าหัวหน้าของเขา
เป็นคนแบบไหน เครืѷองแบบทีѷสมบูรณ์แบบ – มันราวกับว่าทุกๆ แห่ง
ทีѷคนๆ นีѸสัมผัสจะเปล่งประกายอย่างสดใส ถ้าเขาสามารถใช้ชีวิต
ทหารของเขาได้เหมือนกับชายคนนีѸล่ะก็…
“อะไรกัน? พวกเรามีน้องใหม่เหรอ?”
ในเวลานัѸนเองก็มีเสียงระรืѷนดังออกมาจากทางเข้า ใบหน้าของชาย
หนุ่มทีѷชุ่มเหงืѷอราวกับเขาเพิѷงกลับมาจากงานหนักได้รออยู่ตรงนัѸน
ลีฮุนซึงมองดูยศในขณะทีѷชายคนนัѸนเดินผ่านเขา และเขาก็รีบ
ทำความเคารพ “สวัสดีครับ!”
“อ่า อ่า ไม่ต้องมากพิธีไป ไม่เป็นไร” จ่ามองหน้าของลีฮุนซึงก่อนทีѷ
จะยิѸมออกมา จากนัѸนเขาก็เบนสายตาไปหายูจงฮยอค “ดูเหมือนว่า
ชีวิตทหารของจงฮยอคของพวกเราจะง่ายขึѸนแล้วสินะ? เขาได้ลูกน้อง
แล้ว”
ผิวพรรณของชายทีѷกำลังหัวเราะคิกคักขาวเกินไปสำหรับทหาร แต่
ทำไมถึงเป็นแบบนีѸ? ในเวลาทีѷเขาเห็นชายคนนีѸ ลีฮุนซึงก็สัมผัสได้ถึง
ความเจ็บปวดลึกภายในจิตใจของเขา
เหล่าทหารมองหน้าของชายคนนัѸนและตะโกนออกมา

“จ่าคิมทกจา! ยินดีต้องรับกลับมาครับ!”
“…ยิน…ดี…ต้อน…รับ…”
จ่าสิบตรียูจงฮยอคสัѷนอย่างเห็นได้ชัด ผิวของเขาขาวซีด มันราวกับว่า
เขาไม่ได้หน้าบึѸงจากความกลัว แต่เป็นความโกรธ
จ่าสิบเอกคิมทกจายักไหล่หลังจากมองดูปฏิกิริยาของเขา และจาก
นัѸนก็พูดขึѸนมา “ยินดีต้อนรับสู่ทีมของพวกเรานะ ลีฮุนซึง”
“ผมนายทหารลีฮุนซึงครับ!”
นีѷคือการพบกันครัѸงแรกระหว่างลีฮุนซึงและหัวหน้าทีมคิมทกจา
*
สองสัปดาห์ผ่านไปนับตัѸงแต่เขาถูกส่งตัวมา
ในระหว่างนัѸน ลีฮุนซึงได้เรียนรู้เกีѷยวกับสิѷงต่างๆ ทีѷนีѷ ยกตัวอย่างเช่น
จ่าสิบเอกคิมทกจาคือผู้มีอำนาจในทีมนีѸ
“เข้าใจไหม? ถ้าไอ้โง่ยูจงฮยอคทำอะไรออกนอกลู่นอกทาง นายต้อง
บอกฉันทันที”
“มันไม่มีของแบบนัѸนหรอกครับ!”
“ไม่ ฟัง เรืѷองแบบนัѸนจะเกิดขึѸน นายก็เคยถูกลงโทษมาแล้วหนิ”
“…ผมคิดว่าฟังผิดไปนะครับ?”

และจากนัѸนยังมียูจงฮยอคทีѷมักจะอยู่ข้างเขาเสมอและทำสิѷงต่างๆ
เป็นตัวอย่างและมักจะมองไปยังคิมทกจาทุกๆ ครัѸงทีѷเขามีโอกาส
“ขัดรองเท้าของนายแบบนีѸ”
“ผมจะพยายามครับ!!”
“การพยายามอย่างหนักไม่มีความหมาย สิѷงทีѷสำคัญคือการทำให้ถูก
ต้อง”
นอกจากนีѸยังมีแพทย์สนามยูทีѷมักจะเข้ามาตรวจสุขภาพอยู่เป็นระยะๆ
“หืม นายมีอาการชํѸาทีѷขานะ… ฉันควรให้นายลาพักหน่อยไหม?”
“ผมไม่เป็นไรครับ!!”
“งัѸนฝังเข็มหน่อยไหม? ฉันเก่งเลยนะ”
จากนัѸนจ่าสิบเอกจางทีѷดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจแต่ก็ยังเข้มงวด และ
บางครัѸงก็ยังมองมาทีѷลีฮุนซึงด้วยสีหน้าเศร้าๆ
“…เป็นไงบ้าง?”
“ผมจะพยายามทำให้ดีทีѷสุดครับ!!”
“ทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร นายพยายามเต็มทีѷอยู่แล้ว”
…ทุกคนทีѷอยู่ทีѷนีѷ พวกเขาต่างก็มีบางสิѷงแปลกๆ ไป
“เพืѷอประโยชน์ของกองทัพ!”

อย่างไรก็ตาม ถ้าเขาต้องเลือกคนทีѷแปลกทีѷสุดล่ะก็…
“ทหารทุกคนต้องอ่านนิยายในอินเทอร์เน็ตตอนพัก การอ่านนิยายคือ
การพัฒนาตัวเองขัѸนสุดยอด”
มันไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากหัวหน้าหน่วย หัวหน้าฮัน
“พอแล้ว! ได้เวลาพักแล้ว! ทุกคนไปอ่านนิยาย”
“ครับ!”
นัѷนคือช่วงเวลาทีѷชีวิตทหารในฝันของลีฮุนซึงเริѷมต้นขึѸนโดยทีѷเขาก็
ไม่รู้ตัว
[ปัจจุบัน บริษัทของคิมทกจากำลังท้าทายศูนย์ประสบการณ์ความจำ
‘ฉันทำปลอกกระสุนหาย’]
[ความยากของศูนย์ประสบการณ์ทีѷเกีѷยวข้องคือ ‘ยากทีѷสุด’]
[ปัจจุบันจำนวนความพยายามในการเคลียร์คือ 3]
เขาไม่รู้ว่าชีวิตทหารนีѸไม่ใช่ครัѸงแรกของเขา
*
มันไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรมาก แต่จำนวนคนทีѷเข้าร่วมใน
สถานการณ์นีѸคือห้าคน ได้แก่ยูจงฮยอค ยูซานอา จางฮีวอน ฮันซูยอง
และผม
สถานการณ์ลับทีѷพวกเราได้รับในคราวนีѸคือสิѷงนีѸ

+
[สถานการณ์ลับ – ฉันทำปลอกกระสุนหาย]
ประเภท: ลับ
ความยาก: ???
เงืѷอนไขการเคลียร์: อวตาร ‘ลีฮุนซึง’ ติดอยู่ในความทรงจำของเขา
แก้ไขบาดแผลเก่าของเขาและช่วยเขาจากความทรงจำของตัวเอง
จำกัดเวลา: ???
รางวัล: การกลับคืนมาของลีฮุนซึง, โอกาสทีѷจะได้รับไอเท็มรางวัล
หลักทีѷเกีѷยวข้องกับการเสริมความแข็งแกร่งของออซ
ความล้มเหลว: เร่งความเร็วการล่มสลายของออซ
+
ช่างเป็นสถานการณ์ทีѷไม่เป็นเรืѷองเอาซะเลย การจำกัดเวลาก็ทำให้
พวกเราสับสนอยู่แล้ว แต่เงืѷอนไขการเคลียร์และความล้มเหลวกลับน่า
สับสนมากยิѷงกว่า
จ่าสิบเอกจางฮีวอน… ไม่ เดีѺยว แค่จางฮีวอนเฉยๆ ถามคำถาม “จ่าคิม
ทกจา”
“ฮะ?”
“ลืมเรืѷองทีѷเหลือไปก่อน แต่ทำไมออซต้องล่มสลายด้วยถ้าพวกเรา
ล้มเหลว?”

“มันมีทฤษฎีทีѷเป็นไปได้อยู่สองอย่าง หนึѷงคือการเสืѷอมถอยของออซ
และ… สองคือมันหมายถึงอันตรายบางอย่าง”
พร้อมกับเสียง ‘ตู้ม!!’ มันมีบางสิѷงกระเพืѷอมออกมาจากขอบฟ้าไกล
ผมนึกถึงเนบิวลาทีѷไล่ล่าพวกเรามาจนถึงทีѷนีѷ มันเป็นไปได้ว่าพวกเขา
จะเริѷมบุกเข้ามาอย่างจริงจังแล้ว ถ้ามันเป็นแบบนัѸน พวกเราก็เหลือ
เวลาไม่มากแล้ว
บางทีเขาอาจจะได้ยินเสียงนัѸน ลีฮุนซึงรีบวิѷงมาหาพวกเราจากระยะ
ไกลพร้อมกับใบหน้าอันซีดเซียว
“จ่าคิม!!”
“อ่า ว่าไง”
“ดูเหมือนว่าเกาหลีเหนือจะกำลังโจมตีพวกเราครับ!!”
“อ่าห้ะ ไม่เป็นไรๆ กลับไปพักก่อน”
“ครับ!”
ลีฮุนซึงดูเหมือนจะพูดอะไรไม่ออก แต่สุดท้ายเขาก็มุ่งหน้ากลับไปยัง
มุมหนึѷงของฐานและเริѷมฝึกซ้อมท่วงท่าของทหารทีѷเขายังไม่ชำนาญ
จางฮีวอนมองไปทีѷเขาและพึมพำกับผม “ฮุนซึงจะกลับไปกับพวกเรา
ได้จริงๆ เหรอ?”
“ฉันไม่แน่ใจ แต่พวกเราต้องลองดู”
นีѷคือความพยายามครัѸงทีѷสามของพวกเราแล้ว

ความพยายามครัѸงแรกคือความล้มเหลวเนืѷองจากพวกเราหลายคนไม่
ได้รู้เรืѷองเกีѷยวกับกองทัพนัก (ผมคือคนเดียวทีѷเคยเกณฑ์ทหาร) และ
ความพยายามครัѸงทีѷสองก็ต้องลงเอยด้วยความล้มเหลวอีกครัѸงเพราะ
การลงมืออย่างหนักข้อของยูจงฮยอค
ยูจงฮยอคทำหน้าบึѸง “ไร้สาระ ลีฮุนซึงจะต้องเอาชนะใจตัวเองเพืѷอให้
เขาตืѷนขึѸนมาได้เร็วยิѷงขึѸน นายลืมเรืѷองเหตุการณ์ไคเซนิกซ์ไปแล้วเห
รอ?”
“พวกเราลองแล้วในครัѸงทีѷสอง”
“ฉันทำได้ดีกว่านีѸแน่ถ้าได้โอกาสอีกสักครัѸง”
“นายน่าจะรู้ดียิѷงกว่าใครว่ามันไม่จริง”
“…..”
“นายก็รู้ว่าการช่วยคนอืѷนไม่เคยง่าย”
ยูจงฮยอคผู้นีѸได้ผ่านการเสืѷอมถอยมาสามรอบ… หรืออาจจะถึง 1864
รอบ ดังนัѸนเขาน่าจะรู้ดีแม้ว่าผมจะไม่พูดถึงมันก็ตาม
“ลีฮุนซึง! ลำดับการออกกำลังกายของนายผิด!”
…หรือมันอาจจะเป็นไปได้ว่าเขาไม่รู้
ยูจงฮยอคก้าวเข้าหาลีฮุนซึงทีѷกำลังตกอกตกใจ
ผมดูคนทัѸงสองออกท่วงท่าอยู่ข้างกันและพึมพำบางสิѷงกับจางฮีวอน
“ฉันคิดว่าการอยู่ทีѷนีѷนานเกินไปคงจะไม่ดีต่อพวกเรา แม้แต่ยูจงฮยอค

ก็ยังทำตัวแปลกไป”
“…เอ๋”
“เขาไม่เคยเกณฑ์ทหารมาก่อน แต่เขากลับปรับตัวได้โคตรดี”
ผมดูยูจงฮยอคออกกำลังกายอย่างกระตือรือร้น มันมีเหตุการณ์หนึѷงทีѷ
เกิดขึѸนในรอบทีѷ 144 ทีѷเขาบังเอิญได้รับการถ่ายทอด ‘เรืѷองราวทหาร’
ของลีฮุนซึงและเสียสติไป
ถ้าเวลาผ่านไปมากกว่านีѸล่ะก็ เรืѷองราวอย่าง ‘ทหารคลัѷงยูจงฮยอค’ ก็
อาจจะถูกสร้างขึѸนก็ได้…
จางฮีวอนตอบ “ไม่ใช่ว่ามันก็ดีแล้วเหรอทีѷเขาปรับตัวได้เร็ว?”
“ใช่ เขาปรับตัวได้เร็ว แต่ปัญหาก็คือเขาจะปฏิบัติกับฉันได้แย่ขนาด
ไหน เขาอาวุโสสูงกว่า กองทัพทุกวันนีѸเปลีѷยนไปมาก ฉันไม่อยากจะ
พูดถึงตอนฉันอยู่ในกองทัพเลย…”
“ทกจา นายก็แค่โมโหทีѷจงฮยอคไม่ได้เกฑณ์ทหารใช่ไหม? ฉัน
หมายถึง เขาถูกละเว้นใช่รึเปล่า?”
ผมตอบเธอด้วยท่าทีใจเย็น “…ช่างเถอะ สถานการณ์คงไม่แย่นักถ้า
พวกเราไม่ไปยุ่งเกีѷยวกับส่วนนัѸน ยังไงนีѷก็ยังเป็นดาวเคราะห์ออซอยู่”
[ปัจจุบัน กลุ่มดาวจำนวนมากกำลังให้ความสนใจกับสถานการณ์ทีѷ
เกีѷยวข้อง!]
บางทีข่าวลือทีѷว่าบริษัทของคิมทกจากำลังสร้างเรืѷองราวทีѷน่าตืѷนตะลึง
อีกอันคงจะได้แพร่ออกไปแล้วเพราะผู้ชมของช่องบียูได้เพิѷมขึѸน

ผมไม่แน่ใจ แต่เนบิวล่าทีѷกำลังเล็งเป้ามาทีѷพวกเราซึѷงอยู่นอกดาว
เคราะห์นัѸนคงจะกำลังดูพวกเราอยู่ ถ้าพวกเขาไม่สามารถโจมตีพวก
เราได้ในทันที่ งัѸนการใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ก็เป็นสิѷงทีѷฉลาด
[กลุ่มดาวจำนวนมากได้เข้ามายังช่องทีѷเกีѷยวข้อง!]
[ชืѷอเสียงของดาวเคราะห์ออซแพร่ไปทัѷว!]
[เรืѷองราวใหม่ทีѷเกีѷยวข้องกับอวตาร ‘ลีฮุนซึง’ กำลังก่อตัวขึѸน!]
สิѷงทีѷแปลกก็คือกลุ่มดาวทีѷเพิѷงเข้ามาใหม่นัѸนไม่ใช่กลุ่มดาวทีѷผมรู้จัก อู
รีเอล เห้งเจีย มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ…
ผมมองไม่เห็นพวกเขาเลย
ผมบังเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึѸนมา หรือว่ามีอะไรเกิดขึѸนกับพวกเขา?
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงเฝ้ารอการกลับมาของอวตาร ‘ลีฮุนซึง’ อย่างใจจด
ใจจ่อ!]
ผมจำเป็นต้องจบสถานการณ์ให้เร็วทีѷสุดเพืѷอทีѷจะได้รู้ว่ามันเกิดอะไร
ขึѸน แต่…
“มันจำเป็นต้องเคลียร์จริงๆ เหรอ?”
“ฮะ?”
จางฮีวอนไม่ตอบและมองไปยังลีฮุนซึง ในขณะทีѷอยู่ภายใต้การ
แนะนำของยูจงฮยอค เขาได้ออกท่วงท่าพร้อมกับใบหน้าเปืѸอนเหงืѷอ
บางทีเขาอาจจะทำได้ถูกต้องในคราวนีѸเพราะยูจงฮยอคได้พยักหน้า
ให้กับเขา ลีฮุนซึงดูร่าเริง

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ กำลังมีความสุข!]
“เพราะเขามักจะยึดติดกับคู่มือนัѷนนีѷอยู่เสมอ ฉันคิดว่าฮุนซึงเป็นทหาร
โดยกำเนิด”
ผมเห็นด้วยกับความเห็นของเธอ ดังนัѸนผมจึงพยักหน้าตามไปด้วย
ภูมิหลังของลีฮุนซึงไม่ได้ถูกกล่าวถึงในเชิงลึกภายในหนทางเอาชีวิต
รอด
ชายทีѷชืѷอลีฮุนซึงทีѷได้มีชีวิตและตายตามกฎของคู่มือ แต่ในความเป็น
จริงแล้วชายผู้นัѸนกลับห่างไกลจากคู่มือยิѷงกว่าสิѷงใด
โลกนีѸคือทีѷๆ คู่มือของลีฮุนซึงมีชีวิตขึѸนมา
[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ชอบทีѷนีѷ]
จางฮีวอนยิѸมออกมาอย่างไร้พลังและพูดด้วยนํѸาเสียงเศร้าๆ “บางที
การพาเขาไปจากทีѷนีѷอาจจะเป็นการเห็นแก่ตัวเกินไป”
แน่นนอน ลีฮุนซึงอาจจะมีความสุขกว่าทีѷได้อยู่ทีѷนีѷแทนทีѷจะพเนจรอยู่
ภายในสถานการณ์อันเลวร้าย การใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและสบายใจ
ภายในความทรงจำของเขาอาจจะเป็นชีวิตทีѷดีกว่าสำหรับเขา
ครืน…
จากนัѸนเอง พวกเราก็ได้ยินเสียงดังก้องออกมาอีกครัѸง
ในขณะทีѷผมกำลังจะสบตากับจางฮีวอน ข้อความหลายๆ อันก็ปรากฏ
ขึѸน

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ เข้าสู่ช่อง!]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ เข้าสู่ช่อง!]
[กลุ่มดาว ‘ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ‘ เข้าสู่ช่อง!]
กลุ่มดาวทีѷเคยหายไปได้กลับสู่ช่องพร้อมกัน แต่ก่อนทีѷผมจะทันได้
ถามว่ามันเกิดอะไรขึѸน…
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ พยายามเตือนคุณ…!]
เปรีѸยง!
[ข้อความทัѸงหมดภายในช่องถูกระงับ]
…ข้อความหายไปซะก่อน
ผมเงยหน้าขึѸนมองบียูทีѷกำลังทำหน้าประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่านีѷไม่ใช่
ฝีมือของเธอ… ถ้างัѸนใครกัน?
เสียงดังกึงก้องแผ่ออกมาจากท้องฟ้าอีกครัѸง พร้อมกับเสียงดัง
สะเทือนสวรรค์ ท้องฟ้าทีѷอยู่ไกลออกไปเริѷมแตกออก
ครืนนนน
“…ทกจา”
บางสิѷงแปลกไปแล้ว

อูรีเอลอารมณ์ไม่ดีนัก
– บียูอยู่ไหนกัน?
เรืѷองราวก่อนหน้านีѸของบริษัทของคิมทกจากำลังถูกออกอากาศอยู่บน
การถ่ายทอดสดดวงดาว แต่เธอก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับเรืѷองพวกนัѸน
ความคิดทีѷถูกวางไว้ก่อนหน้านีѸของอูรีเอลเริѷมซับซ้อนมากยิѷงขึѸนกับ
ทุกๆ สิѷงทีѷเพิѷงเกิดขึѸน ปัจจัยในการตัดสินใจของเธอกำลังวิѷงเข้าหาตัว
เธอจากเส้นโลกทีѷ 999 และเธอยังได้รับความทรงจำบางส่วนมาด้วย
「ข้าคือพันธมิตรของเจ้า ยูจงฮยอค ข้าจะจบสถานการณ์และแก้แค้น
ให้กับเจ้าให้ได้」
เธอรับรู้ถึงตัวตนในอีกเส้นโลก แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจอกับ
ประสบการณ์แบบนัѸน
เส้นโลกแห่งการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 999
เธอทำอะไรลงไปในโลกนัѸน?
[…อัѹค น่าโมโหจริงๆ ข้าไม่ได้อยากรู้เรืѷองราวของโลกอืѷน แค่การ
พยายามติดตามเรืѷองราวของเด็กๆ ก็ยากพออยู่แล้ว]
ตอนทีѷ 462

อูรีเอลบ่นออกมาพร้อมกับกุมหัวของเธอ
นอกจากนีѸ บรรยากาศของการถ่ายทอดสดดวงดาวยังดูเหมือนจะไม่
มัѷนคงขึѸนมาด้วย เนืѷองจากสถานการณ์สุดท้ายได้ปรากฏตัวขึѸน ความ
ตึงเครียดจึงปกคลุมไปยังกลุ่มดาวทุกคน มันมากจนมีข่าวลือทีѷไร้สาระ
ว่าสำนักงานได้ทิѸงเส้นโลกนีѸไปแล้ว
[สำนักงานได้อัญเชิญกลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’!]
[คุณจะตอบรับการอัญเชิญหรือไม่?]
อูรีเอลเงยหน้าขึѸนหลังจากทีѷได้ยินข้อความทีѷกะทันหันแบบนีѸ
…ทำไมถึงต้องเป็นเวลานีѸ?
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึѷงก่อนทีѷจะแตะปุ่ม ‘ยืนยัน’ และเมืѷอเธอทำแบบ
นัѸน เธอก็ถูกส่งตัวไปยังตำแหน่งอืѷนพร้อมกับลำแสงเจิดจ้า
[การเคลืѷอนย้ายเสร็จสมบูรณ์]
สถานทีѷทีѷเธอมาถึงคือพืѸนทีѷว่างเปล่าทีѷไม่คุ้นเคย นอกจากเธอ มันยังมี
กลุ่มดาวอืѷนมาถึงก่อนหน้านีѸด้วย
[กาเบรียล? มาด้วยเหรอ?]
[สำนักงานจะส่งข้อความมารัวๆ ถ้าเจ้าปฏิเสธน่ะ]
เธอมองไปรอบๆ และเห็นกลุ่มดาวหลายคนมารวมตัวกันอยู่ทีѷนีѷ
เหมือนกับเธอ หลายๆ คนดูสงสัยว่าทำไมถึงถูกอัญเชิญมา แม้ว่า

สำนักงานจะเป็นพวกอันธพาล แต่พวกเขาก็คงจะไม่เรียกตัวกลุ่มดาว
มาทีѷนีѷโดยไม่มีเหตุผล
ไม่ใช่แค่นัѸน เธอยังเห็นใบหน้าทีѷคุ้นเคยอีกหลายคนอยู่ด้วย อย่างเช่น
ร่างเตีѸยๆ ทีѷมีผ้าพันแผลพันอยู่รอบๆ แขนข้างหนึѷง…
[โอ้พระเจ้า! ไม่ใช่ว่านัѷนคือมังกรเพลิงน้อยเหรอ?!]
อูรีเอลวิѷงเข้าไปหาร่างของมังกรเพลิงทมิฬและกอดคอเขาไว้
[เห้ย! ศัตรูลอบโจมตี?!]
[ข้าเอง พีѷสาวทูตสวรรค์]
[ปล่อยข้าได้แล้ว]
มังกรเพลิงทมิฬตกใจและดิѸนอยู่ภายในอ้อมแขนของอูรีเอล
ในขณะทีѷมองดูภาพตรงหน้า กาเบรียลก็พึมพำออกมา […อูรีเอล หมอ
นัѷนคือฝ่ายชัѷวร้ายนะ]
[ใครสน เอเด็นถูกทำลายแล้ว พวกเราก็ควรจะเป็นเพืѷอนกับคนอืѷนได้]
เนบิวลาเอเด็นแทบจะล่มสลายไปในช่วงสุดท้ายของสงครามระหว่าง
กลุ่มดาวและปีศาจ กองทัพทูตสวรรค์ทีѷเคยเกรียงไกรถูกทำลาย และ
ทูตสวรรค์ทีѷพอจะเคลืѷอนไหวได้อยู่ก็มีแค่อูรีเอลและกาเบรียล
อูรีเอลหยุดคิดถึงเรืѷองอันขมขืѷนและมองไปรอบๆ [เฮ้ ไม่ใช่ว่านัѷนคือ
ดาบเล่มแรกแห่งโครยองัѸนเหรอ?]

ไม่ใช่แค่เขาเท่านัѸน แต่ยังมีกลุ่มดาวของคาบสมุทรเกาหลีด้วย ทัѸงยัง
มีเนบิวลาอย่างโอลิมปัสอีก หรือจะเป็นสุริยะก็ด้วย
ดวงตาของอูรีเอลขยับด้วยความรวดเร็วยิѷงกว่าเดิม
เธอเห็นกลุ่มดาวทีѷคุ้นเคยมากขึѸนเรืѷอยๆ เธอเริѷมสังหรณ์ใจมากยิѷงขึѸน
กลุ่มดาวทุกคนทีѷอยู่ทีѷนีѷ ทุกคนมีสิѷงหนึѷงทีѷเหมือนกัน
ในทีѷสุดมังกรเพลิงทมิฬก็ผละออกมาจากมือของเธอและพึมพำออก
มาเสียงดัง […ทุกคนทีѷนีѷมาจากช่องของคิมทกจา]
เขาพูดถูก ทุกคนทีѷมารวมตัวกันทีѷนีѷ พวกเขา…
…ครืน!
ทันใดนัѸนเอง อูรีเอลก็สัมผัสได้ถึงสถานะอันยิѷงใหญ่ มันมีคนกำลัง
ล้อมพืѸนทีѷว่างนีѸไว้อยู่ ทุกคนต่างมีสถานะทีѷเทียบเคียงได้กับกลุ่มดาว
ระดับเรืѷองเล่า
อูรีเอลรับรู้ได้ถึงตัวตนของพวกเขาในทันที่ […พาไพรัส พระเวท และ
กระทัѷงจักรพรรดิ นีѷมันหมายความว่าไง? พวกเจ้ามารวมตัวกันแบบนีѸ
ทำไม]
อูรีเอลพูดขึѸนมาและรู้สึกเครียดเล็กน้อย แม้ว่ามันจะเป็นเธอ แต่เมืѷอ
ต้องต่อสู้กับกลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่ามากมายขนาดนีѸก็คงจะหนักเกินไป
ไม่เพียงแค่นัѸน…
[แม้แต่ตาเฒ่านัѷนก็ด้วย… อะไรทีѷพาให้ตัวตนจากสถานการณ์สุดท้าย
มาทีѷนีѷ?]

เธอมัѷนใจ ขนของเธอลุกชันขึѸนมาถือเป็นเครืѷองพิสูจน์ทีѷดีถึงตัวตนอัน
ทรงพลังทีѷซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ
แม้ว่าการถ่ายทอดสดดวงดาวจะกว้างใหญ่ไพศาล แต่มันก็มีกลุ่มดาว
เพียงหยิบมือทีѷครอบครองสถานะในระดับนีѸ เธอเหลือบมองไปด้าน
ข้างและเห็นว่าแม้แต่มังกรเพลิงทมิฬก็ยังทำหน้าเครียดขึѸนมา
ไม่ต้องสงสัยเลย – สิѷงมีชีวิตนีѸ มันคือ…
[ทุกคนอยู่ทีѷนีѷแล้ว?]
…กลุ่มดาวระดับเทวะทีѷแท้จริง
เปรีѸยง!
ในช่วงเวลาทีѷเสียงทีѷแท้จริงดังออกมา บรรยากาศโดยรอบก็เปลีѷยนไป
ในทันที่ มันราวกับว่าออกซิเจนทีѷอยู่รอบๆ ได้ระเหยออกไปในทันที
สัมผัสทีѷแข็งแกร่งมากจนทำให้กลุ่มดาวทีѷอยู่ใกล้ๆ กับเธอโอนเอนไป
ในขณะเดียวกัน แม้แต่อูรีเอลผู้มีชืѷอเสียงก็ยังต้องขมวดคิѸวมุ่น
…ทำไมกลุ่มดาวระดับเทวะถึงมาอยู่ทีѷนีѷ?
ด้วยการยกเว้นทีѷหาได้ยากยิѷงอย่างราชาแห่งยมโลก เมทาทรอน หรือ
มหาปราชญ์ กลุ่มดาวระดับเทวะส่วนใหญ่จะไม่เข้ามาวุ่นวายใน
สถานการณ์ระดับตํѷา เพราะพวกเขาคือสิѷงมีชีวิตทีѷมี ‘บทสรุป’ แล้ว
และสลักชืѷอของตนลงไปในนามผู้ท้าชิงแห่ง ‘เรืѷองราวหนึѷงเดียว’
พวกเขาไปถึงสถานการณ์สุดท้ายแล้ว และเรืѷองราวของพวกเขาก็ได้
รับการรับประกัน

[ดูเหมือนว่าจะมีแค่ไอ้ลิงบ้าและราชาแห่งยมโลกเท่านัѸนทีѷไม่มา
อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นไปไม่ได้ทีѷจะล่าช้าออกไปอีก ดังนัѸนข้าจะเริѷม
การอธิบายเอง]
[เดีѺยวก่อน!]
[กลุ่มดาว ‘ดวงตะวันยามเทีѷยง’ กำลังมองไปยัง ‘ผู้พิพากษาเปลว
เพลิงปีศาจ’]
ในช่วงเวลาทีѷเธอสบตากับดวงตาคู่นัѸน อูรีเอลก็ตระหนักได้ว่าเจ้าของ
เสียงทีѷแท้จริงนัѸนคือใคร
มันมี ‘ดวงตะวัน’ มากมายภายในการถ่ายทอดสดดวงดาว อย่างไร
ก็ตาม ดวงตะวันทีѷครอบครองศูนย์กลางของจักรวาลก็หาได้ยากยิѷงใน
หมู่พวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิѷง ถ้ามันเป็นตัวตนทีѷครอบครอง
ดวงตะวันในช่วงเวลาทีѷดีทีѷสุดอย่างยามเทีѷยงวัน…
[เทพแห่งตะวัน ราห์ เจ้าเรียกพวกเรามาทีѷนีѷเหรอ?]
เขาไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากราห์ กลุ่มดาวระดับสุดยอดแห่งมหาเนบิวลา
พาไพรัส
[ใช่]
[แปลก ข้าคิดว่าสำนักงานเรียกพวกเรามาซะอีก?]
ราห์ไม่ตอบเธอ
อันทีѷจริง อูรีเอลก็สามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนของมหาโดเกบิในหมู่คน
ทีѷล้อมอยู่ เธอตัดสินใจจะใจเย็นไว้ก่อน ถ้าฝ่ายนัѸนเลือกทีѷจะเข้าพวก

กับสำนักงานจริงๆ แม้ว่าจะต้องสูญเสียความเป็นไปได้จำนวนมากไป
ก็ตาม งัѸนสถานการณ์นีѸก็คงจะไม่ง่ายเลย
[โอเค งัѸนมันมีเรืѷองสำคัญอะไรนักถึงทำให้เจ้าเต็มใจทีѷจะเปิดเผย
ความสัมพันธ์อันชืѷนมืѷนกับสำนักงาน?]
[ข้าเรียกตัวพวกเจ้ามาทีѷนีѷเพราะ ‘สถานการณ์สุดท้าย’ ในไม่ช้า เรืѷอง
ราวหนึѷงเดียวจะถูกเลือก ซึѷงหมายความว่าเรืѷองราวทีѷจะเป็นตัวแทน
ของเส้นโลกนีѸจะถูกตัดสิน]
เรืѷองราวหนึѷงเดียว
มันไม่มีกลุ่มดาวไหน ณ ทีѷแห่งนีѸทีѷไม่รู้ว่ามันคืออะไร แม้กระทัѷงบริษัท
ของคิมทกจาทีѷพวกเขาเฝ้าดูมาจนถึงตอนนีѸก็เป็นเนบิวลาทีѷกำลัง
สร้างเรืѷองราวหนึѷงเดียวของตัวเองขึѸนมา
[งัѸนมันเกีѷยวอะไรกับพวกเรา?]
[พวกเจ้าส่วนใหญ่ไม่ได้รับสิทธิѻให้เข้าสู่สถานการณ์สุดท้าย อย่างไร
ก็ตาม มันจะต่างออกไปถ้าพวกเจ้าเข้าร่วมกับข้า ข้าจะพาพวกเจ้าไป
ยังสถานการณ์สุดท้าย ซึѷงหมายความว่าข้าจะมอบโอกาสให้พวกเจ้า
ได้สลักนามลงไปยัง ‘เรืѷองราวหนึѷงเดียว’]
ข้อเสนอนีѸทำให้ดวงตาของกลุ่มดาวหลายคนสัѷนสะเทือน ส่วนใหญ่
แล้วพวกเขาจะเป็นกลุ่มดาวระดับยิѷงใหญ่
อูรีเอลเฝ้ามองราห์อยู่สักพักก่อนทีѷจะยิѸมออกมา [อะไรกัน? ไม่เห็นมัน
จะสำคัญอะไรเลย ถ้าเจ้าพูดจบแล้ว ข้าก็ขอตัวก่อนล่ะ]

เธอหันออกไป แต่ก็ไม่อาจก้าวขาออกไปได้ สถานะอันทรงพลังเป็น
อย่างยิѷงได้ตรึงเธอไว้กับทีѷ
[…นีѷมันหมายความว่ายังไง?]
[ข้ายังพูดไม่จบ]
[แต่ข้าพอจะเดาได้แล้วว่าเจ้าจะพูดอะไร]
เสียงทีѷแท้จริงของอูรีเอลคมกริบ มันมีแค่กลุ่มดาวจากช่อง BY-9158
เท่านัѸนทีѷอยู่ทีѷนีѷ และคนทีѷรวบพวกเขาไว้ก็ไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากกลุ่ม
ดาวระดับสุดยอดแห่งพาไพรัส
[เจ้าต้องการให้พวกเราโจมตีบริษัทของคิมทกจาใช่ไหม?]
ในช่วงเวลาสัѸนๆ ความเงียบก็ได้เข้าปกคลุมพืѸนทีѷ
[…ทำไมเจ้าถึงคิดแบบนัѸน?]
[เพราะพวกเขาได้รับคุณสมบัติในการเข้าสู่สถานการณ์สุดท้าย และ
การทำลายพวกเขาทีѷเป็นหนึѷงในผู้ท้าชิงทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดก็ย่อมเป็น
เรืѷองธรรมดา]
ความสับสนกระจายไปทัѷวกลุ่มดาว อูรีเอลสัมผัสได้ถึงสถานะของกลุ่ม
ดาวทีѷล้อมพวกเธออยู่ได้ปัѷนป่วนขึѸนมา
เธอพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเย้ยหยัน [ราห์ เจ้าไปถึง
สถานการณ์สุดท้ายแล้ว ดังนัѸนการแทรกแซงสถานการณ์ระดับตํѷาเช่น
นีѸ มันช่างน่าสมเพชจริงๆ…]

[…..]
[เจ้าเป็นห่วงลูกหลานของเจ้างัѸนเหรอ? เจ้าโกรธทีѷลูกหลานซึѷง
สืบทอดเรืѷองราวของเจ้าไม่อาจเอาชนะเนบิวลาเพิѷงเกิดใหม่และไม่
อาจกลายเป็นผู้ท้าชิงเรืѷองราวหนึѷงเดียวได้งัѸนเหรอ…]
ทันใดนัѸนเองก็มีการระเบิดครัѸงใหญ่บังเกิดขึѸน และร่างของอูรีเอลก็ถูก
ฝังลึกลงไปในพืѸน ในขณะทีѷเธอพ่นคำสบถออกมา เสียงทีѷแท้จริงของ
ราห์ก็ดังเข้าไปในหูของเธอ
[บัดซบ…]
[อันทีѷจริงเจ้าก็พูดถูก นีѷเป็นความโกรธของพ่อแม่ทีѷไม่อาจสัѷงสอนลูก
ได้อย่างเหมาะสม นีѷคือความโกรธอันชอบธรรมของพ่อแม่ทีѷไม่อาจนัѷง
เฉยๆ และดูลูกหลานของตนเดินไปผิดทางได้ และเนบิวลาเล็กๆ นัѸนก็
ยังมีอายุไม่ถึง 10 ปีด้วยซํѸา]
ราวกับว่าเธอคาดคิดไว้อยู่แล้ว อูรีเอลตะโกนกลับไป [และในทีѷสุดเจ้า
ก็เปิดเผยจุดประสงค์ทีѷแท้จริงออกมา ขอโทษนะ แต่มันไม่มีกลุ่มดาว
ไหนทีѷอยู่ทีѷนีѷทีѷจะเข้าข้างลูกๆ ของเจ้าหรอก ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้ว่า
พวกเรากำลังติดตามช่องไหนกันอยู่]
มังกรเพลิงทมิฬและกาเบรียลเอืѸอมมือออกมาและช่วยอูรีเอลขึѸนมา
จากหลุม ด้านหลังของพวกเขา กลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลีรวมทัѸง
ดาบเล่มแรกแห่งโครยอได้พยักหน้าของพวกเขา
อูรีเอลสัมผัสได้ถึงความพึงพอใจแปลกๆ หลังจากสบตากับพวกเขา
ในตอนนีѸ ทีѷนีѷ ผู้คนทีѷได้เชียร์เรืѷองราวของคนๆ หนึѷงจากใจได้มารวมตัว
กัน

ตัѸงแต่เริѷมต้นสถานการณ์แรก ‘การพิสูจน์คุณสมบัติ’ ไปจนถึง
‘สถานการณ์สุดท้าย’ ทีѷโชคชะตาของเส้นโลกจะถูกตัดสิน
อูรีเอลไม่แน่ใจว่าทุกคนคิดแบบเดียวกับเธอไหม อย่างไรก็ตาม มันก็
ไม่ต้องสงสัยเลย มันต้องมีคนชอบเรืѷองราวของบริษัทของคิมทกจา
มากกว่าเรืѷองราวของตัวเองเหมือนกับเธออยู่แน่
[และนัѷนเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเจ้าถึงเป็นพวกขีѸแพ้]
[อะไรนะ?]
[พวกเจ้าทุกคนได้จมอยู่กับการเฝ้าดูและหลงลืมไปแล้วเหรอว่าพวก
เจ้าเองก็เป็นส่วนหนึѷงของสถานการณ์?]
อึดใจต่อมา พายุความเป็นไปได้อันทรงพลังก็กวาดออกมาและร่างๆ
หนึѷงก็ปรากฏตัวขึѸน
เปรีѸยง!
มันเป็นตุ๊กตาทีѷมีผิวเป็นโลหะ กลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่าทีѷเต็มไปด้วย
บาดแผลคนหนึѷงถูกมัดไว้ด้วยวงแหวนแห่งแสงอันแข็งแกร่ง
[ไอ้โง่นีѷก็กำลังสนับสนุนเรืѷองราวโง่ๆ เหมือนอย่างพวกเจ้า]
อูรีเอลจ้องมองไปยังกลุ่มดาวคนนัѸนด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยพบ
กับเขามาก่อน แต่ในช่วงเวลาทีѷเขาปรากฏตัว เธอก็สามารถบอกได้ว่า
เขาเป็นใคร ไม่ใช่แค่นัѸน เธอยังเคยได้แลกเปลีѷยนข้อความกับเขา
หลายครัѸงในอดีต
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ กำลังหดตัวด้วยความเจ็บปวด]

เจ้านายแห่งโลหะ เขาคือผู้สนับสนุนของอวตารลีฮุนซึง
เสียงหัวเราะของราห์ดังออกมา [เขาคงจะปลอดภัยดีถ้าเขารัѸงอยู่ทีѷออ
ซอย่างเงียบๆ แต่ไอ้โง่นีѷกลับเข้าไปแตะต้องกับตัวตนจากอีกเส้นโลก
เพืѷอหวังจะช่วยเรืѷองราวโง่ๆ นัѷน]
[แก…!]
[พวกเจ้าทุกคนไม่มีทางเลือก พวกเจ้าจะช่วยพวกเราจัดการกับเรืѷอง
ราวของบริษัทของคิมทกจาหรือ…]
พร้อมกับคำพูดเหล่านัѸน วงแหวนแห่งแสงทีѷพัดรัดรอบร่างของเจ้านาย
แห่งโลหะก็เริѷมรัดแน่นยิѷงขึѸน เขาถูกรัดอย่างเจ็บปวด แต่ถึงกระนัѸนเขา
ก็ยังจ้องตรงมายังอูรีเอล
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ กล่าวว่าความตายของเขาในวันนีѸไม่มี
ความหมายอะไร]
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ ประกาศว่าเรืѷองราวและคำขยายของ
เขาจะถูกสืบทอดไปยังคนอืѷน!]
วงแหวนรัดแน่นยิѷงขึѸน อูรีเอลรีบลงมือ
และจากนัѸน…
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ ขอให้คุณอย่ายอมแพ้ต่อเรืѷองราว]
เปรีѹยะ!

ร่างของเจ้านายแห่งโลหะถูกบดขยีѸโดยไม่อาจต่อต้านอะไรได้ และ
เรืѷองราวก็ระเบิดออกมาจากร่างของเขา มันเป็นความตายแห่งกลุ่ม
ดาวระดับเรืѷองเล่าทีѷไร้ความหมายจริงๆ
ทุกคนจากช่องเดียวกันเฝ้ามองภาพฉากนัѸนราวกับว่าพวกเขาหยุดนิѷง
ไป
ต่อหน้าความตายของดาวเคราะห์ ราห์ได้พูดต่อ [หรือจะตายแบบนีѸ]
พร้อมกับเสียงคำรามทีѷเต็มไปด้วยความบ้าคลัѷง อูรีเอลได้ปลดปล่อย
สถานะของเธอออกมาเต็มกำลัง

ครืน!
ราวกับแก้วแตก ท้องฟ้าเบืѸองบนแตกออกจากกัน
ลีฮุนซึงจ้องมองไปยังท้องฟ้าทีѷเต็มไปด้วยรอยแยกและถามผม “จ่า
คิมทกจา? พวกเราจะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ?”
“….”
ผมเองก็เงยหน้าขึѸนหลังจากได้ยินเขา โลกดูเหมือนจะกำลังพังทลาย
ลงมาไม่มีผิด
เหตุผลนัѸนก็ชัดเจน – มันมีใครบางคนกำลังโจมตีออซจากภายนอก
ไม่ใช่แค่ใครบางคน แต่เป็นคนทีѷทรงพลังเป็นอย่างยิѷง
ผมหันกลับไปและเห็นสหายของผมกำลังมองมาทีѷผม ยูจงฮยอค ฮัน
ซูยอง ยูซานอา จางฮีวอน
ผมไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่พวกเราก็รู้อยู่แล้วว่าพวกเราจะทำยังไง
“ไม่เป็นไรน่า นายคิดว่าฉันเป็นจ่าแค่ชืѷอเฉยๆ เหรอ? ไม่ต้องห่วง
หรอก”
ตอนทีѷ 463

*
ท้องฟ้ากำลังแตกออก แต่เขากลับบอกว่าไม่เป็นไร?
ลีฮุนซึงไม่เข้าใจเลย กองทัพทัѷวไปเป็นแบบนีѸเหรอ?
「คิมทกจายิѸมออกมาอย่างเงียบๆ」
รอยยิѸมอันสงบนิѷงลอยอยู่บนใบหน้าของเขา
จ่าคิมทกจาคงจะพูดแบบนีѸ “แม้แต่หัวหน้าก็จะบอกว่าไม่เป็นไร”
และก็จริง ไม่นานนักหัวหน้าก็ได้เรียกรวมทหารทีѷสนามฝึกและเริѷมพูด
ขึѸน
เธออาจจะมีร่างเล็ก แต่ถึงกระนัѸนก็เปีѷยมไปด้วยเสน่ห์ เธอมองไปยัง
ทหารด้วยสีหน้าทีѷไม่อาจอ่านได้และเปิดปากขึѸน “พลทหาร ฉันผิด
หวังในตัวนายจริงๆ”
คำเปิดทีѷไม่คาดคิดทำให้ทหารเครียดขึѸนมา
“นายไม่อ่านนิยายตอนพัก”
ลีฮุนซึงลอบสะดุ้งอยู่ภายในใจ มันเป็นความจริง แม้แต่เมืѷอวานเขาก็
ไม่ได้อ่านนิยายในตอนพัก แต่เลือกฝึกกับยูจงฮยอคแทน
“ดังนัѸนฉันจึงกำลังคิดทีѷจะไปจากค่ายแห่งนีѸ”
ลีฮุนซึงงุนงงขึѸนมากับคำประกาศทีѷไม่คาดคิด
…เธอจะไปแล้ว? เสียงฮึมฮำดังออกมาทัѷว

“และลีฮุนซึง”
เมืѷอเขาได้สติกลับมา เธอก็มาอยู่ข้างๆ เขาแล้ว และมือของเธอก็แตะ
ไหล่ของเขาอยู่
“ครับผม!”
นีѷคงจะเป็นครัѸงแรกทีѷเขาได้เห็นเธอใกล้ๆ ขนาดนีѸ ชืѷอและตำแหน่ง
ของเธอสามารถมองเห็นได้บนชุด
ร้อยเอกฮันซูยอง – นัѷนคือตำแหน่งและชืѷอของเธอ
「“นายจะอึѸงไปอีกนานแค่ไหน? เริѷมขยับได้แล้ว! นายอยากเห็นคิม
ทกจาเตะถังต่อไปอีกเหรอ?”」
ทำไมถึงเป็นแบบนีѸ? ชัѷวขณะหนึѷง ความเจ็บปวดจากความทรงจำ
แปลกๆ ได้กัดเซาะหัวสมองของเขา
อะไรกัน…?
“ดูสิ นายยืนบืѸออีกแล้ว”
“ครับผม”
หัวหน้าจ้องมาทีѷเขาด้วยสายตาทีѷไม่สามารถอ่านได้ก่อนทีѷจะแตะแก้ม
ของเขาเบาๆ “นายต้องอ่านหนังสือให้มากเข้าไว้ โอเคไหม? นายหัว
ช้า ดังนัѸนนายต้องอ่านหนังสือให้มาก แล้วนายจะเอาชีวิตรอดไปได้”
หัวหน้าฮันซูยองทิѸงคำพูดทีѷไม่อาจเข้าใจได้ไว้และจากไป
*

สองวันหลังจากร้อยเอกฮันซูยองจากไป
รอยแยกบนท้องฟ้าก็เพิѷมมากยิѷงขึѸน มันเหมือนกับสัญญาณของวันสิѸน
โลกไม่มีผิด
“ลีฮุนซึง นายจำการฝึกเมืѷอวานได้ไหม?”
เขามองกลับไปและพบว่ามันคือยูจงฮยอค
“ครับ! ผมจำได้ทุกอย่างครับ!”
“เติมนํѸาในโรงอาหารรึยัง?”
“เติมไปสองลิตรละครับ!”
ลีฮุนซึงรู้สึกกลัวขึѸนมาเล็กน้อยจากดวงตาอันคมกริบของเขา เขายัง
ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่พวกมันก็ยังดูน่ากลัวอยู่
“แล้วจรรยาบรรณของทหารล่ะ?”
“ผม ร-เรืѷองนัѸน ผมยัง…!”
ในช่วงเวลาทีѷเขาพูดแบบนัѸนออกมา เขาก็ลอบอุทานอยู่ภายในใจ เขา
ต้องโดนดุแน่ๆ เขากลืนความกระวนกระวายลงไป และในขณะทีѷเขา
กำลังพยายามจะปิดตาลง เขาก็ได้ยินเสียงของยูจงฮยอค
“นายน่าจะจำได้ในไม่ช้า มันไม่ได้ยาวอะไรนัก”
“…เอ๋? อ่า ผมพูดผิดรึเปล่า ไม่ ผมยังไม่ได้…!
เกิดอะไรขึѸนกัน? เขาทำเรืѷองผิดพลาดไป แต่ยูจงฮยอคกลับไม่ว่าเขา

ไม่ใช่แค่นัѸน ดวงตาอันน่ากลัวคู่นัѸนยังไม่ได้มีความโกรธอยู่เลยเมืѷอ
พวกมันกำลังมองมาทีѷลีฮุนซึง
“พรุ่งนีѸฉันต้องไปจากทีѷนีѷแล้ว”
“…เอ๋ อะไรนะครับ?”
“ลีฮุนซึง นายไม่สามารถยึดติดคู่มือไปได้ทุกเรืѷอง นายไม่อาจมองหา
คนมาช่วยนายได้ทุกเวลา”
ทำไมกัน?
ทำไมแผ่นหลังของจ่ายูจงฮยอคทีѷหันหลังให้กับเขาถึงได้รู้สึกคุ้นเคย
กับเขานัก?
“มันจะมีช่วงเวลาทีѷนายต้องตัดสินใจซึѷงไม่มีคำแนะนำอยู่ในคู่มือ”
คำพูดเหล่านัѸนได้ถูกทิѸงไว้โดยยูจงฮยอค
*
สมาชิกของหน่วยเริѷมหายไปทีละคน คนแรกคือร้อยเอกฮันซูยอง จ่ายู
จงฮยอค ตามมาด้วยแพทย์สนามยูซานอา เมืѷอเขารู้ตัว จ่าจางฮีวอน
ก็ได้กลายมาเป็นหัวหน้าหน่วยแล้ว (แม้ว่าสถานการณ์จะไม่สมเหตุสม
ผล แต่ลีฮุนซึงก็บอกตัวเองว่ามันช่วยไม่ได้เพราะมันเป็นเรืѷองฉุกเฉิน)
ภารกิจประจำวันของลีฮุนซึงหลังจากการออกกำลังกายในตอนเช้า
และบ่ายก็คือการเดินตรวจค่ายหรือตามจ่าคิมทกจาไปยังห้องสมุด
ค่าย

“กองทัพทุกวันนีѸมีนิยายเก็บไว้ด้วยเหรอ? ว้าว นีѷเป็นหนังสือทีѷเก่า
จริงๆ”
คิมทกจารักหนังสือ อันทีѷจริง มันเหนือลํѸายิѷงไปกว่าคำว่ารักซะอีก –
เขาคือชายทีѷใช้เวลาทัѸงวันไปกับการอ่านหนังสือ
ลีฮุนซึงนัѷงอยู่ข้างๆ เขาและมองดูเขาพลิกหน้ากระดาษอย่างเงียบๆ
“นายอยากอ่านด้วยไหม?”
“เอ่อ ไม่ ไม่ครับ…”
ก่อนทีѷลีฮุนซึงจะทันได้พูดจบ เสียงระเบิดดังกึกก้องก็บังเกิดขึѸนอีก
ครัѸงจากท้องฟ้า
สีหน้าของคิมทกจาแข็งขึѸนเล็กน้อย
เสียงระเบิดดังขึѸนครัѸงแรกเมืѷอสีѷวันก่อน ร้อยเอกฮันซูยองได้จากไป
เมืѷอตอนนัѸน และหลังจากเสียงระเบิดเมืѷอสองวันก่อน จ่ายูจงฮยอคก็
หายไปด้วย
ลีฮุนซึงกระสับกระส่ายมากยิѷงขึѸน
“จ่าคิมทกจา”
“หืม?”
“จ่าเองก็จะไปด้วยไหม?”
ผู้คนทิѸงเขาไว้ข้างหลัง เขาสูญเสียบางสิѷงไปเรืѷอยๆ

คิมทกจายิѸมออกมาเบาๆ “อาจจะนะ ฉันเองก็มีหน้าทีѷ ฉันคงต้องออก
ไปในไม่ช้า ฉันไม่ได้คิดทีѷจะอยู่ทีѷนีѷไปตลอดหรอก”
“…ผมเข้าใจ”
“นายเองก็อยากจะออกไปจากทีѷนีѷด้วยใช่ไหม?”
ลีฮุนซึงกำลังจะตอบว่า “ใช่ครับ” แต่จากนัѸนดวงตาของเขาก็มอง
เห็นรัѸวลวดหนามนอกหน้าต่าง พวกมันดูแข็งแกร่งและน่ากลัวมาก
ทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนีѸ? เขารู้สึกกลัวทีѷจะต้องออกไปนอกรัѸวนีѸ
“ผม…”
ถ้าเขาข้ามรัѸวไปอย่างไม่ระวัง เขาต้องบาดเจ็บแน่ๆ อย่างไรก็ตาม
พวกมันก็คงจะกลายเป็นบาเรียคอยปกป้องเขาตราบใดทีѷเขาอยู่ข้าง
ใน
เมืѷอเขาคิดแบบนีѸ เขาก็รู้สึกว่าหัวใจของเขาสงบลง
ท้องฟ้ากำลังถล่มลงมา มันคือโลกภายนอกทีѷไม่มีคู่มือเล่มไหนกล่าว
ถึง
เขาเบนสายตากลับไปและเห็นคิมทกจากำลังจ้องมาทีѷเขา ริมฝีปาก
ของคิมทกจาขยับขึѸนและลงราวกับว่าเขาต้องการจะพูดอะไรบาง
อย่าง แต่จากนัѸน เขาก็ยิѸมออกมาอย่างมีเลศนัย “เฮ้ ถ้านายอยากจะ
ไป นายก็น่าจะอ่านหนังสือให้มากกว่านีѸ”
“…การอ่านหนังสือเยอะๆ จะช่วยลดเวลาประจำการลงไปได้เหรอ?”

ริมฝีปากของคิมทกจากระตุกหลังจากได้ยินคำถามนัѸน “การอ่าน
หนังสือและเขียนรายงานอาจจะทำให้นายได้วันหยุด”
เขียนรายงาน?
“มันมีการประกวดเขียนรายงานในแผนกของพวกเรา ลองอ่านและฝึก
ดู ถ้านายชนะ นายก็จะได้วันหยุดเป็นรางวัล”
คิมทกจาชีѸไปยังป้ายประกาศงานประกวด และลีฮุนซึงก็ได้รู้เป็นครัѸง
แรกว่ามีของแบบนัѸนอยู่
อ่า มันเป็นความจริง ถ้าเขาเขียนรายงาน เขาก็จะได้เวลาพัก
“ถ้าเขียนเสร็จ เอามาให้ฉันอ่านก็ได้นะ โอเคไหม?”
หลังจากเช้าวันนัѸน จ่าคิมทกจาก็หายตัวไป
*
“เหลืออยู่กันแค่สองคนแล้ว ใครจะสนเรืѷองงานกัน?”
จ่าจางฮีวอนบ่นเสียงดัง
ลีฮุนซึงยิѸมเจืѷอนๆ และถอนหญ้าใกล้ๆ ฐาน “อืม พวกเราไม่รู้ว่าจะเกิด
อะไรขึѸน หัวหน้าอาจจะกลับมาอย่างกะทันหันก็ได้ และ…”
จางฮีวอนนัѷงลงบนม้านัѷงและเท้าคางลงบนแขนพร้อมกับดูลีฮุนซึง
ราวกับว่าเขาคือสิѷงมีชีวิตอันแปลกประหลาด
“นายชอบทีѷนีѷเหรอ?”

ตามปกติเธอคงจะไม่ใช่นํѸาเสียงแบบนีѸ อย่างไรก็ตาม นํѸาเสียงของเธอ
ก็ยังได้ล้วงความปรารถนาในส่วนลึกของเขาออกมาอยู่
บางทีมันอาจจะเป็นความปรารถนาทีѷทำให้เขาต้องตอบไปตามตรงใน
คราวนีѸ
“ก็ทัѸงชอบและไม่ชอบ”
สถานทีѷทีѷเขาทัѸงชอบและไม่ชอบ นัѷนคือความประทับใจของลีฮุนซึงทีѷ
มีต่อค่ายทหาร
“นอกจากนัѸน มันยังไม่ต้องคิดอะไรเมืѷออยู่ทีѷนีѷ”
ใช่ – นัѷนคือเหตุผลทีѷเขาเลือกกองทัพ
ในขณะทีѷเขาอยู่ทีѷนีѷ เขาก็สามารถลืมเรืѷองโลกภายนอก อาชีพ ภาระ
สายตาของคนอืѷน และเรืѷองครอบครัวได้
“…แต่เมืѷอมาคิดดู ผมอาจจะชอบทีѷนีѷขึѸนมาก็ได้”
เขาชอบทีѷนีѷจริงๆ งัѸนเหรอ? เขาอธิบายได้อย่างไม่เต็มทีѷ
「”ฉันชอบนาย“」
และนัѷนคือเหตุผลทีѷทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดมากขนาดนีѸเหรอ?
จ่าจางฮีวอนทีѷกำลังมองมาทีѷเขาพูดขึѸนมาในทันใด “ถ้าอย่างนัѸน นาย
ก็อยู่ทีѷนีѷซะลีฮุนซึง รอจนกว่าพวกเราจะกลับมาละกัน”
เขาไม่อาจตอบกลับไปได้

เพราะเขาได้ยินสิѷงทีѷเธอพูดชัดเจน
“พวกเราจะปกป้องโลกของนายเอง”
ในช่วงเวลาทีѷเขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่างออกไป ลำแสงเจิดจ้าก็
สาดเทลงมาจากท้องฟ้า และจางฮีวอนก็หายตัวไปจากสายตาของ
เขา
ครืน…
ก่อนทีѷจะมีคนสังเกตเห็น รอยแตกบนท้องฟ้าก็กลืนกินท้องฟ้าไปครึѷง
หนึѷงแล้ว
และลีฮุนซึงก็เหลืออยู่คนเดียว
*
ฉันทำอะไรอยู่กัน?
ทีѷนีѷคือค่ายทหารจริงๆ เหรอ?
กองทัพทีѷฉันรู้จักคือ…
ลีฮุนซึงทำภารกิจประจำวันซํѸาๆ และปกป้องค่ายทีѷไม่มีใครอยู่ เขาตืѷน
ขึѸนมาในเวลาเดิมๆ และทำกิจกรรมต่างๆ ไปเรืѷอยๆ
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่มีอะไรให้ทำอีก เขาถอนหญ้าทีѷอยู่รอบๆ ค่าย
ไปหมดตัѸงแต่เมืѷอวานแล้ว
“…เขียนรายงาน”

เขานึกถึงคำพูดของคิมทกจาขึѸนมา
ลีฮุนซึงเดินไปยังห้องสมุด ราวกับว่าจะบอกให้โลกรู้ว่าคิมทกจาเคย
อยู่ทีѷนีѷ มันมีกองหนังสืออยู่กองหนึѷง
เขาเอืѸอมมือออกไปหาหนังสือบนกองพร้อมกับสัมผัสได้ถึงความรู้สึก
แปลกๆ นีѸ หนังสือช่างดูคุ้นเคยซะจริง
「พ่อมดแห่งออซ เวอร์ชัѷน 999」
แม้ว่าเขาจะเคยได้ยินชืѷอหนังสือมาจากทีѷไหนสักแห่ง แต่เขาก็ไม่เคย
อ่านมันมาก่อน ลีฮุนซึงเปิดหนังสือและเริѷมอ่านประโยคแรก
「ทหารกระป๋องผู้หวาดกลัวการมีหัวใจ」
ทหารกระป๋อง? มันคงจะเป็นตัวเอกของพ่อมดแห่งออซ เขาพลิกไป
ยังหน้าต่อไป
「สหายคนแรกทีѷทหารกระป๋องพบคือชายผู้น่ากลัว ทหารกระป๋อง
เรียกเขาว่า ‘หัวหน้า’」
ในช่วงเวลาทีѷเขาอ่านถึงบรรทัดนีѸ เขาก็ปวดหัวขึѸนมา หัวหน้า?
「จากนัѸนทหารกระป๋องก็กลายเป็นสหายกับนางฟ้าผู้งดงาม เมืѷอ
นางฟ้าคนนัѸนโกรธขึѸนมา เธอก็มักจะกลายร่างเป็นปีศาจอยู่บ่อยๆ」
ด้วยเหตุผลบางอย่าง หัวใจของเขาเจ็บปวดขึѸนมาเมืѷอเขาอ่านประโยค
เหล่านีѸ

「ทหารกระป๋องกลายเป็นสหายกับนักรบทีѷสวมเกราะหนา นักรบทีѷใช้
ดาบของเขาทดสอบความแข็งแกร่งของทหารกระป๋องอยู่บ่อยๆ」
ทำไม ทำไมมันถึงรู้สึกเหมือนกับว่าคำอธิบายนีѸกลับมามีชีวิตอยู่ตรง
หน้าของเขา?
「ทหารกระป๋องกลายเป็นสหายกับมังกรทีѷพ่นเปลวเพลิงอันน่า
หวาดหวัѷนออกมา มังกรทีѷบางครัѸงก็ทำตัวน่ารำคาญ」
แต่ฉันไม่เคยพบกับคนแบบนีѸมาก่อนหนิ?
「และจากนัѸน ราชาปีศาจตนหนึѷงทีѷมาจากอีกโลกก็ได้ช่วงชิงสิѷงทีѷ
ลํѸาค่าทีѷสุดสำหรับพวกเขาไป」
ทุกๆ ครัѸงทีѷเขาอ่านข้อความ ความรู้สึกอันปัѷนป่วนทุกรูปแบบและเสียง
กรีดร้องต่างๆ นานาจะดังขึѸน เขาไม่คุ้นเคยกับภาพเหล่านัѸนเลย แต่ถึง
กระนัѸน ร่างทัѸงร่างของลีฮุนซึงก็สัѷนไหว
เขาไม่อาจเข้าใจมันได้ เขาไม่อาจเข้าใจเรืѷองราวนีѸได้
เขาไม่เข้าใจถึงสิѷงทีѷผู้เขียนกำลังพยายามจะสืѷอ
ทีѷแย่ยิѷงกว่านัѸน เขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมถึงมีนํѸาตาไหลลงมาจาก
ดวงตาของเขา
「และตอนจบของเรืѷองราวนีѸ ทหารกระป๋องก็ตระหนักได้ว่าความเจ็บ
ปวดในหัวใจของเขาคืออะไร」
「ความเจ็บปวดนัѸนค่อยๆ กลายเป็นหัวใจของเขาในทีѷสุด」

ในทันทีทีѷเขาอ่านถึงบรรทัดนีѸ ลีฮุนซึงก็จำได้
เขาเองก็เคยมีสหายแบบพวกเขา
「“ฉันชอบฟังเรืѷองราวของนายนะลีฮุนซึง เมืѷอโศกนาฏกรรมทัѸงหมด
จบลงและเรืѷองราวของพวกเขาไม่ได้เป็นสถานการณ์อีกต่อไป”」
สหายคนแรกคือคนทีѷสุภาพและอบอุ่น ทุกๆ คนต่างพากันติดตามเขา
「“ถึงกระนัѸน ความปลอดภัยของทุกคนก็เป็นสิѷงทีѷสำคัญทีѷสุด”」
สหายคนทีѷสองเป็นคนใจดี ทุกๆ คนเชืѷอมัѷนว่าคำพูดของเธอถูกต้อง
เสมอ
「”ไม่ เดีѺยวก่อน มันสำคัญกว่าทีѷทุกคนจะรอดไปได้ แต่ว่ามันจะต้อง
แลกด้วยคนสักคน แต่คนนัѸนก็ต้องเป็นคิมทกจา ไอ้งัѷงนัѷนรู้วิธีกลับมา
จากความตายอยู่แล้ว“」
สหายคนทีѷสามเป็นคนฉลาด ทุกๆ คนคิดว่าแผนการของเธอจะประสบ
ความสำเร็จอยู่เสมอ
「”ไม่มีใครต้องตาย ฝากทีѷนีѷไว้ให้ฉันจัดการเอง“」
สหายคนทีѷสีѷเป็นคนทีѷแข็งแกร่ง ทุกคนสามารถไว้ใจเขาได้
「”นายก็รู้ ฮุนซึง ถ้าฉันลืมนายล่ะก็…“」
และสหายคนทีѷห้า…
「”…งัѸนก็ฆ่าฉันซะ“」

ความทรงจำของเขาย้อนกลับคืนมา และหัวใจของเขาก็เริѷมเต้นอย่าง
ช้าๆ อย่างช้าๆ แต่ก็ด้วยความรู้สึกทีѷเด่นชัด การเต้นแต่ละครัѸงได้ยํѸา
เตือนว่าพวกมันกำลังเจ็บปวด
เขาลืมเรืѷองพวกนีѸไปได้ยังไง?
ลีฮุนซึงกำหมัด ร่างของเขาสัѷนไหว เขาไม่ควรจะอยู่ทีѷนีѷ
เขาเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง รอยแตกบนท้องฟ้าปกคลุม
ทัѷวทัѸงท้องฟ้าแล้ว มันชัดเจนแล้วว่าสหายของเขาหายไปไหน
พวกเขาออกไปเพืѷอปกป้องโลกใบนีѸทีѷเขาติดอยู่ข้างใน ทุกคนกำลัง
เผชิญหน้ากับหายนะทีѷเกาหลีเหนือไม่อาจเทียบชัѸนได้เลย
「ลีฮุนซึงคิดกับตัวเอง ‘ฉันครอบครองพลังแบบนีѸเหรอ?’」
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
ผู้สนับสนุนของเขากำลังมองมาทีѷเขา
เปรีѸยง เปรีѸยงงงง!!
อย่างไรก็ตาม บางสิѷงทีѷสัมผัสได้ก็แตกต่างออกไปจากเดิม มันคงจะ
เป็นผู้สนับสนุนของเขา แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างบางอย่าง
ในสายตาคู่นัѸน
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ ถามว่าคุณกำลังเจ็บปวดเหรอ]
ลีฮุนซึงพยักหน้า
「อารมณ์นีѸ หัวใจนีѸ ฉันปรารถนาทีѷจะปกป้องมัน」

เขากลัว กลัวว่าจะลืมช่วงเวลานีѸไปอีก กลัวว่าหัวใจของเขาจะหยุด
เต้นอีก กลัวว่าทุกสิѷงจะหายไป
จากนัѸนผู้สนับสนุนของเขาก็พูดกับเขา [[เจ้าสามารถปกป้องมันได้]]
เสียงของเขาดังก้องราวกับเหล็กทีѷถูกหลอมมานับหมืѷนปี
[[อย่างไรก็ตาม เจ้าอาจจะต้องตกลงสู่ความทรมานไปชัѷวนิรันดร์
เพราะผลทีѷตามมาจากความล้มเหลวในการปกป้องมัน]]
“ถึงกระนัѸนมันก็ไม่เป็นไร มันยังดีกว่าการไม่มีโอกาสได้ปกป้อง”
เขาคุ้นเคยกับสิѷงทีѷเขาสูญเสียไปแล้ว ส่วนทีѷสำคัญทีѷไม่อาจปล่อยให้
หลุดมือไปได้อีก
[[นามของเจ้าคือจักรพรรดิดาบเหล็ก]]
เขาเห็นรัѸวลวดหนามทีѷอยู่ห่างออกไปกำลังพังทลายลง โลกแห่งคู่มือ
ทีѷเขาปกป้องกำลังหายไป
ลีฮุนซึงก้าวออกไปข้างหน้า ก้าวออกไปหาเรืѷองราวของตัวเอง
*
“ทกจา”
พวกเรากำลังปกป้องออซทีѷกำลังพังทลายลงมา
ด้วยการเสืѷอมถอยของเรืѷองราวของเจ้านายแห่งโลหะและพ่อมดแห่
งออซ ระบบป้องกันทางอากาศของออซกำลังพังทลายลง

ผมเห็นยานอวกาศนับร้อยลำกำลังล้อมออซไว้ พวกเราแบ่งปันความ
แข็งแกร่งของพวกเราและปกป้องดาวเคราะห์จากกองทัพนัѸน
ถึงกระนัѸน พวกเราก็มาถึงขีดจำกัดของพวกเราแล้ว
อีกฝ่ายอาศัยการโจมตีระยะไกลจากเรือรบเป็นหลัก วิธีการเดียวทีѷ
พวกเราใช้ป้องกันได้คือมังกรเต่าของลีจีฮเย และมังกรคิเมร่าของชิน
ยูซอง
ปัญหาก็คือทัѸงเรือรบของลีจีฮเยและมังกรของชินยูซองต่างก็เพิѷงฟืѸน
ตัวขึѸนมาจากความเสียหายในช่วงสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ
พวกเรามาเพืѷอแก้ปัญหา แต่นีѷ…
“การป้องกันทางอากาศจะใช้การไม่ได้แล้ว!”
พวกเราพร้อมสู่ศึกสุดท้ายแล้ว
จางฮีวอนถาม “ยังติดต่อกลุ่มดาวอืѷนไม่ได้เลยเหรอ?”
“มันต้องมีเรืѷองแย่ๆ เกิดขึѸนแน่”
มันเป็นไปได้ว่าทีѷคนพวกนีѸกำลังโจมตีพวกเรานัѸนเกีѷยวข้องกับเรืѷองนีѸ
ด้วย
ฮันซูยองพึมพำออกมาเสียงดัง “นายจะไม่เสียใจจริงๆ เหรอ? พวกเรา
ควรทำแบบนีѸจริงๆ เหรอ?”
ผมพยักหน้า “ลีฮุนซึงต่อสู้อยู่ในแนวหน้าเพืѷอพวกเรามาเสมอ มันเป็น
ตาของพวกเราทีѷต้องตอบแทนเขาบ้าง”

เหล่าสหายเห็นด้วยกับผม
ยูจงฮยอคอยู่บนอาคารทีѷสูงทีѷสุดบนดาวเคราะห์ ในขณะทีѷจางฮีวอน
กำลังปลดปล่อยสถานะอันทรงพลังทีѷไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร
「พวกเราเชืѷอในตัวลีฮุนซึง」
ผมไม่มัѷนใจว่าพวกเราจะซืѸอเวลาได้มากแค่ไหน แต่ถึงกระนัѸนผมก็
ทำได้เพียงแค่ภาวนาให้มันพอสำหรับลีฮุนซึง
“มาแล้ว!”
ตู้ม!!
ยานอวกาศนับร้อยลำในระยะไกลได้สาดเปลวเพลิงออกมาโดยพร้อม
เพรียงกัน กระสุนเวทมนตร์ของพวกเขาเพียงพอทีѷจะถล่มดาวเคราะห์
ทัѸงดวง
พวกเราพากันปลดปล่อยสถานะทัѸงหมดของพวกเราออกมา พวกเรา
จำเป็นต้องต้านทานคลืѷนการโจมตีนีѸให้ได้
หลังจากรวบรวมพลังเวทมนตร์ทัѸงหมดของพวกเรา…
อึดใจต่อมา
ลำแสงสีเงินอันยิѷงใหญ่ก็เข้าโอบล้อมโลกทัѸงใบในทันใด
บาเรียป้องกันอันทรงพลังทีѷก่อกำเนิดขึѸนจากโลหะเรืѷองราวได้แพร่ไป
ทัѷวท้องฟ้า ผ่านบาเรียกึѷงโปร่งใส ผมเห็นปลอกกระสุนจากยานอวกาศ
ระเบิดออกมาอย่างไร้พลัง

“การถูกทิѸงให้อยู่ทีѷนีѷคนเดียวไม่สนุกเอาซะเลย”
นีѷไม่ใช่เรืѷองราวของพ่อมดแห่งออซ ไม่ มันเป็นเรืѷองราวโฉมใหม่ทีѷ
แตกต่างออกไปจากต้นฉบับ
「ในโลกใบนัѸน เขาถูกเรียกขานว่าจักรพรรดิดาบเหล็ก」
ครืน!!
ผมรู้สึกหนาวสันหลังขึѸนมา
ไอนํѸาปกคลุมไปทัѷวดาวเคราะห์ โลหะแผ่ขยายออกไปเหมือนกับกิѷง
ก้านของต้นไม้และเริѷมปกคลุมพืѸนผิวของดาวเคราะห์
นีѷคือโลหะทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดในการถ่ายทอดสดดวงดาว โลหะเรืѷองราว
เพียงอันเดียวทีѷสามารถต่อกรกับอาวุธอันน่าพรัѷนพรึงของกลุ่มดาว
ระดับเทวะได้
[กลุ่มดาวจำนวนมากตกตะลึงกับขนาดของเรืѷองราวนีѸ!]
และมันคืออักขระทีѷทรงพลังพอทีѷจะปกคลุมทัѸงดาวเคราะห์ด้วยโลหะ
นัѸน นัѷนคือระบบป้องกันทางอากาศทีѷดาวเคราะห์ออซภาคภูมิใจ
‘โลหะสุดท้าย’
ชายทีѷผมคุ้นเคย ชายทีѷสูงยิѷงกว่ายูจงฮยอคและมีร่างกายทีѷหนักแน่น
ยิѷงกว่า
ดวงดาวบนฟากฟ้ากำลังสัѷนไหว

[กลุ่มดาวจากเนบิวลา ‘พาไพรัส’ ตกตะลึงกับการคืนชีพของ ‘เจ้า
นายแห่งโลหะ’!]
และในตอนนีѸมันก็เป็นเวลาสำหรับการโจมตีสวนกลับแล้ว

[คุณได้กลายเป็นมหาโดเกบิ]
[คุณสามารถเข้าร่วมใน ‘การลงคะแนนเสียงสุดท้าย’ ของมหาโดเกบิ
ได้แล้ว]
บีฮยองมองไปยังข้อความและกะพริบตาอย่างช้าๆ รูปลักษณ์ของเขา
เปลีѷยนไปมากนับตัѸงแต่พบกับราชาโดเกบิ เขามีร่างกายเหมือนมนุษย์
เหมือนกับบารัมโดยมีหนังเสือขาวพาดอยู่บนไหล่และเขาสีเหลือง
สามเขาทีѷเปล่งพลังแห่งเรืѷองราวอยู่บนหัว
เขาได้กลายเป็น ‘มหาโดเกบิ’ เต็มตัวแล้ว
[ข้าจะยึดมัѷนในวิถีของข้า บารัม]
[เจ้าคิดทีѷจะไปหาพวกเขาเหรอ?]
บีฮยองไม่ตอบ
แต่บารัมก็พูดต่อ [โดเกบิทุกคนต้องค้นหาเรืѷองราวสุดท้ายของตัวเอง
เมืѷอจุดจบของเวลาใกล้เข้ามา แม้ว่าพวกเขาจะตายเพราะต้องบอก
เล่าเรืѷองราวนัѸนก็ตาม]
[…..]
ตอนทีѷ 464

[เรืѷองราวทีѷเจ้ากำลังจะไปตามหามีอัตราการชนะทีѷตํѷามากๆ]
[ข้ารู้]
[ไม่ใช่แค่นัѸน พวกเขายังเป็นศัตรูกับสำนักงานและมหาโดเกบิคนอืѷน
อีกจำนวนหนึѷงด้วย]
[เรืѷองนัѸนข้าก็รู้]
มันไม่มีโดเกบิคนไหนทีѷไม่รู้ว่าการเป็นศัตรูกับสำนักงานในการ
ถ่ายทอดสดดวงดาวหมายถึงอะไร
[ถึงกระนัѸนข้าก็อยากเห็นตอนจบของโลกใบนีѸด้วยเรืѷองราวนัѸน]
บีฮยองเลือกเรืѷองราวสุดท้ายของเขา
*
“ทกจา”
“นายออกมาสนุกกับวันพักร้อนงัѸนเหรอ?”
“ไม่เอาน่า ฉันบอกแล้วไง มันไม่ใช่พักร้อน แต่เป็นการปลดประจำ
การ”
“งัѸนปลดประจำการจริงๆ ไหม?”
“ใช่” ลีฮุนซึงยิѸมกว้าง “ฉันไม่ใช่ทหารอีกแล้ว”
ผมเห็นเรืѷองราวสีเงินรัѷวไหลออกมาจากร่างทัѸงร่างของเขา เมืѷออ่าน
ประโยคเปิดของนิยายบางเรืѷอง คุณก็พอจะรู้ว่ามันจะเป็นยังไง

「สีเงินอันเด็ดเดีѷยว เจตจำนงอันแน่วแน่ อารมณ์ทีѷทอดผ่านกาลเวลา
อันนานแสนนาน」
ย้อนกลับไป ณ เกาะแห่งการกลับชาติมาเกิด หนึѷงหมัดคงกระพันยูโฮ
ซองได้เคยกล่าวไว้ – เพืѷอทีѷจะปกครองเรืѷองราว มันจำเป็นทีѷจะต้อง
เข้าใจมันก่อน อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นไปไม่ได้ทีѷจะเข้าใจมนุษย์คนอืѷน
อย่างเต็มทีѷ นอกจากนัѸนมันก็ยังเป็นไปไม่ได้ทีѷจะเข้าใจเรืѷองราวได้
อย่างเต็มทีѷเหมือนกัน
「สิѷงทีѷพวกเราต้องทำแทนคือการตีความในแบบของพวกเราเอง」
ถ้าอย่างนัѸน นีѷก็คือคำตอบทีѷลีฮุนซึงได้รับมา
[เรืѷองราว ‘ผู้ปกครองแห่งโลหะ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
นัѷนคือแก่นเรืѷองราวทีѷเจ้านายแห่งโลหะครอบครอง ความจริงทีѷเขา
สามารถใช้มันได้หมายความว่าลีฮุนซึงไปถึงขัѸนสุดท้ายของการแปลง
ร่างโลหะแล้ว
“ฉันไม่ได้เขียนรายงาน แต่ฉันก็ยังเข้าใจว่าทำไมนายถึงบอกให้ฉัน
อ่านหนังสือ ทกจา” ลีฮุนซึงกล่าวก่อนทีѷจะเปลีѷยนเป็นนํѸาเสียงทีѷ
ระมัดระวังมากยิѷงขึѸน “นัѷนอาจจะเป็นเรืѷองราวจากเส้นโลกการเสืѷอม
ถอยรอบทีѷ 999 ใช่ไหม?”
ผมประหลาดใจนิดหน่อย ไม่น่าเชืѷอเลยว่าเขาจะคิดไปได้ขนาดนีѸ
“ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นแบบนัѸน”
“แต่ทำไมเรืѷองราวทีѷถูกแปลงเป็นพ่อมดแห่งออซ…?”

จากความเข้าใจของผม เรืѷองราวทีѷเป็นรากฐานของออซคือพ่อมดแห่
งออซ อย่างไรก็ตาม เรืѷองราวทีѷสร้างรากฐานของมันนัѸนมีการ
เปลีѷยนแปลงไป
ไม่ใช่แค่นัѸน สำหรับเรืѷองราวจากรอบทีѷ 999…
ผมไม่แน่ใจว่าทัѸงหมดนีѸหมายความว่ายังไง แต่ถึงกระนัѸนผมก็พอจะ
คิดอะไรบางอย่างขึѸนมาได้ ความหมายของการเปลีѷยนแปลงพืѸนฐาน
แห่งเรืѷองราวนัѸนค่อนข้างชัดเจน
[ผู้สนับสนุนของอวตาร ‘ลีฮุนซึง’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
ผมอาจจะไม่ได้สังเกตความเปลีѷยนแปลงอันเล็กน้อยจากสายตาคู่นัѸน
ถ้ามันเป็นในอดีต มันไม่ใช่กลิѷนอายเดียวกับเจ้านายแห่งโลหะทีѷผม
รู้จัก ผมเบนสายตาไปหาหอคอยหยกทีѷมีแท่นบูชาตัѸงอยู่ และจากนัѸนก็
นึกถึงดาบเหล็กเล่มโตทีѷผมเห็นในห้องรับแขก
“ลุงฮุนซึง!”
สหายของพวกเราทีѷเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีของศัตรูวิѷงเข้ามา
หาพวกเรา
“ลุงฮุนซึง! โอเคนะ?”
ชินยูซองและลีกิลยังกระโดดคว้าแขนของลีฮุนซึงไว้แน่น
ยูจงฮยอคตามหลังมาและพึมพำออกมา “ดูเหมือนว่านายจะกลับมา
ได้อย่างปลอดภัย”
ทัѸงยูซานอาและฮันซูยองก็ร่วมวงด้วย

“ยินดีด้วยนะกับการปลดประจำการ”
“ถ้านายอยากได้หัวหน้าอีกก็บอกฉันได้เลย”
คนสุดท้ายทีѷวิѷงเข้ามาคือจางฮีวอน เธอหยุดลงห่างออกไปสิบเมตร
และในขณะทีѷริมฝีปากของเธอกระตุก เธอก็จ้องมายังทิศทางนีѸ
ลีฮุนซึงยิѸมให้เธอ “ฮีวอน”
ผมเริѷมสงสัยว่าผมควรจะออกไปจากทีѷนีѷก่อนไหม แต่คนทีѷแก้ไขภาวะ
ทีѷกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนัѸนได้ก็คือคนทีѷไม่คาดคิดเอาซะเลย
“เฮ้ ทุกคน! เอาไว้ค่อยมาระลึกความหลังกัน! มันยังไม่จบ!”
ลีจีฮเยตะโกนออกมาในขณะทีѷเธอเรียกมังกรเต่าในอากาศ
เธอพูดถูก เนบิวลานอกดาวเคราะห์ยังไม่ถอนกำลังออกไป ไม่ แทนทีѷ
พวกเขาจะถอย จำนวนยานอวกาศกลับค่อยๆ เพิѷมขึѸน ในหมู่พวกมันมี
ยานอวกาศทีѷถูกออกแบบมาเพืѷอทำลายดาวเคราะห์และใช้ในสงคราม
ระหว่างเนบิวลาอยู่ด้วย
“ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเอง” ลีฮุนซึงกล่าวออกมาในขณะทีѷเขาก้าว
ไปข้างหน้า
แน่นอน พวกเขายังคงสาดการโจมตีเข้าใส่พวกเราจากภายนอก แต่
บาเรียของออซก็ยังคงแข็งแกร่ง เหมือนอย่างทีѷผมเคยพูดไว้ ความ
แข็งแกร่งของเจ้านายแห่งโลหะภายนอกออซแทบจะเทียบได้กับกลุ่ม
ดาวระดับเทวะเลย…
เปรีѹยะ…

เสียงอันเป็นลางไม่ดีดังออกมาจากทีѷไหนสักแห่งพร้อมกับกลิѷนเหม็น
ทีѷเหมือนกับบางสิѷงไหม้เกรียม
ผมเงยหน้าขึѸนและเห็นว่าบาเรียกำลังถูกอาบด้วยประกายแสงเจิดจ้า
มันมีบางสิѷงกำลังหลอมละลายโลหะของลีฮุนซึง
[กลุ่มดาว ‘ดวงตะวันยามเทีѷยง’ กำลังจ้องมายังดาวเคราะห์ออซ]
จากนัѸนเองผมก็สัมผัสได้ว่าร่างของลีฮุนซึงแข็งขึѸนมาเป็นอย่างมาก
เขาได้ปกป้องดาวเคราะห์ทัѸงดวงแทนพวกเรา ดังนัѸนมันก็ไม่ต้อง
สงสัยเลยว่าเขาต้องใช้สถานะเป็นจำนวนมากไป แม้ว่าเขาแทบจะอยู่
ในระดับเดียวกันกับกลุ่มดาวระดับเทวะ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า
เขาจะเทียบได้กับกลุ่มดาวในระดับนัѸน
ผมวางมือลงไปบนไหล่ของเขา อาการสัѷนของเขาลดลงนิดหน่อย
หลังจากได้รับส่วนแบ่งความเป็นไปได้ของเนบิวลา มันไม่ควรมีใคร
ต้องต่อสู้เพียงลำพังเพียงเพราะเขาแข็งแกร่งขึѸนนิดหน่อย เพราะพวก
เราคือเนบิวลาเดียวกัน
“…ดูเหมือนว่าบอสใหญ่จะปรากฏตัวแล้วนะ”
ผมรู้จักเจ้าของคำขยาย ‘ดวงตะวันยามเทีѷยง’ ตามปกติแล้วหมอนัѷน
ไม่ควรจะมาทีѷนีѷได้
มันคือกลุ่มดาวระดับสุดยอดแห่งเนบิวลาพาไพรัส และการทีѷเขามาทีѷ
นีѷด้วยตัวเองก็หมายความว่า…

[กลุ่มดาว ‘ดวงตะวันยามเทีѷยง’ ได้เปิดเผยเจตจำนงของมันต่อการ
ถ่ายทอดสดดวงดาว]
…เขาไม่ได้ต้องการจะซ่อนความตัѸงใจทีѷแท้จริงอีก
[เนบิวลา ‘พาไพรัส’ เปิดเผยความเป็นศัตรูต่อเนบิวลา ‘บริษัทของคิม
ทกจา’]
[สองเนบิวลาทีѷถูกบันทึกไว้ในฐานะผู้ท้าชิง ‘เรืѷองราวหนึѷงเดียว’
ปะทะกัน!]
สีหน้าของเหล่าสหายแข็งขึѸนหลังจากได้รับข้อความทีѷไม่เคยเห็นมา
ก่อน
[เนบิวลา ‘พาไพรัส’ ประกาศสงครามระหว่างเนบิวลาต่อเนบิวลา
‘บริษัทของคิมทกจา’]
มันหาได้ยากมากในการถ่ายทอดสดดวงดาวทีѷมหาเนบิวลาจะประกาศ
สงครามกับคนอืѷนอย่างเป็นทางการ เพราะสงครามระหว่างเนบิวลาไม่
เคยนำผลลัพธ์ทีѷดีมายังทุกฝ่ายทีѷเกีѷยวข้องเลย มันจะต้องมีเหตุผลทีѷ
พวกเขาประกาศสงครามแม้จะรู้ความจริงนัѸนก็ตาม
[เงืѷอนไขในการเปิดใช้งานสถานการณ์หลัก (จำกัด) บรรลุผล]
[สถานการณ์ทีѷเกีѷยวข้องจะถูกปรับใช้กับเนบิวลาทีѷเป็นผู้ท้าชิง ‘เรืѷอง
ราวหนึѷงเดียว’]
+
[สถานการณ์หลัก #98 – สงครามคัดเลือกผู้ท้าชิง (จำกัด)]

ประเภท: หลัก
ความยาก: ???
เงืѷอนไขการเคลียร์: เนบิวลาทัѸงหมดทีѷถูกบันทึกไว้ใน ‘เรืѷองราวหนึѷง
เดียว’ สามารถเข้าร่วมในสงครามระหว่างเนบิวลาได้อย่างอิสระ มัน
สามารถประกาศสงครามได้แบบไม่มีบทลงโทษ และการร้องขอ
พันธมิตรหรือการสนับสนุนระหว่างเนบิวลาก็สามารถทำได้อย่างเต็มทีѷ
การได้รับชัยชนะในสงครามคัดเลือกผู้ท้าชิงนีѸจะทำให้คุณได้รับความ
สนใจจากการถ่ายทอดสดดวงดาว และแต้มต่อของคุณในการถูก
เลือกเป็น ‘เรืѷองราวหนึѷงเดียว’ จะเพิѷมขึѸน
จำกัดเวลา: –
รางวัล: เพิѷมระดับของเนบิวลา, ได้รับเรืѷองราวระดับเทวะทีѷเกีѷยวข้อง
กับสงครามระหว่างเนบิวลา
ความล้มเหลว: ลดระดับของเนบิวลา, ถูกถอดถอนคุณสมบัติสำหรับ
สถานการณ์สุดท้าย
+
…ผมรู้
[ปัจจุบัน เนบิวลาของคุณอยู่ในสงครามกับ ‘พาไพรัส’!]
[โปรดเอาชนะหัวหน้าของศัตรู]
[คุณจะได้รับคะแนนชัยชนะถ้าคุณชนะในสงครามทีѷเกีѷยวข้อง]

เหล่าสหายทีѷดูตึงเครียดมารวมตัวกันรอบๆ ผม ความเป็นปรปักษ์ทีѷ
หนักหน่วงยิѷงกว่าครัѸงไหนทีѷพวกเราเคยรู้สึกในอดีตเข้าโอบล้อมรอบ
ดาวเคราะห์
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น‘ กำลังจ้องมองไปยังเนบิวลา
‘พาไพรัส’]
พวกเราเคยต่อสู้กับเนบิวลาใหญ่มาสองครัѸงในอดีต
ในตอนกิแกนโทมาเคีย พวกเราได้ต่อสู้กับโอลิมปัส และในตอน
บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก พวกเราได้ต่อสู้กับจักรพรรดิ
อย่างไรก็ตาม เรืѷองราวในคราวนีѸแตกต่างออกไปอย่างสิѸนเชิง
ข้อจำกัดเรืѷองความเป็นไปได้ในช่วงกิแกนโทมาเคียหนักหนามากจน
กลุ่มดาวไม่อาจใช้พลังได้เต็มทีѷ ในขณะทีѷตอนบันทึกการเดินทางสู่
ตะวันตก เห้งเจียและสมาชิกผู้ตัดสินได้ให้พวกเรายืมพลังและความ
เป็นไปได้ของพวกเขา
แล้วตอนนีѸล่ะ?
[เรืѷองราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
มันมีเนบิวลาไหนจะมาช่วยพวกเรา?
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
ทุกคนกำลังมองมาทีѷผม

ทุกคนดูเหมือนจะตัดสินใจแล้ว ดวงตาของพวกเขาเป็นเครืѷองพิสูจน์
ว่าพวกเขารู้ว่าอะไรจะเกิดขึѸนและสมรภูมิใหม่ของพวกเขาคือทีѷไหน
“ไปกันเถอะ”
คงไม่มีใครมาช่วยพวกเรา
ผมเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้าและพูดขึѸนมา “พวกเราไม่ได้อ่อนแออีกต่อ
ไปแล้ว เปิดท้องฟ้าได้ ฮุนซึง”
ลีฮุนซึงพยักหน้า
[อวตาร ‘จางฮีวอน’ ร้องขอการเปิดใช้งาน ‘เวลาพิพากษา’!]
จางฮีวอนชักดาบออกมาก่อน ดาบแห่งการพิพากษาถูกโอบล้อมไป
ด้วยออร่าสังหารเทพเจ้า
[อวตาร ‘ลีฮุนซึง’ เห็นด้วยกับการพิพากษา]
โลหะหลอมของลีฮุนซึงเข้าโอบล้อมอุปกรณ์ของเหล่าสหาย นีѷคือ
‘สัตย์สาบาน’ ทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดในโลกทีѷจะคอยปกป้องสหายอันลํѸาค่า
ของเขา
[อวตาร ‘ลีจีฮเย’ เห็นด้วยกับการพิพากษา]
โลหะเรืѷองราวสีเงินปักหลักลงบนมังกรเต่าของลีจีฮเย
[อวตาร ‘ชินยูซอง’ เห็นด้วยกับการพิพากษา]
[อวตาร ‘ลีกิลยัง’ เห็นด้วยกับการพิพากษา]

มังกรคิเมร่าเองก็ถูกย้อมไปด้วยแสงสีเงินด้วย มอนสเตอร์ตัวนัѸน
คำรามออกมาและพาเด็กๆ บินขึѸนไปบนฟ้า
[อวตาร ‘ยูซานอา’ เห็นด้วยกับการพิพากษา]
แท่นดอกบัวทีѷถูกเสริมพลังด้วยโลหะสีเงินเริѷมโคจรรอบๆ ยูซานอา
[อวตาร ‘ฮันซูยอง’ เห็นด้วยกับการพิพากษา]
ฮันซูยองปลดผ้าพันแผลออกจากแขนของเธอก่อนทีѷจะมีใครทันได้
สังเกตเห็น และมัดผมของเธอด้วยผ้าพันแผลอันเดียวกันนัѸน
[อวตาร ‘ยูจงฮยอค’ เห็นด้วยกับการพิพากษา]
ดาบปีศาจทมิฬของยูจงฮยอคเอ่อล้นไปด้วยสถานะแห่งผู้บรรลุ และ…
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ เห็นด้วยกับการพิพากษา]
และผมก็ได้ชักศรัทธาไม่แตกสลายออกมา
[‘เวลาพิพากษา’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ในช่วงเวลาทีѷท้องฟ้าสีดำสนิทเปิดออก พวกเราก็ขีѷเรือของลีจีฮเยและ
ทะยานขึѸนไปยังสรวงสวรรค์เบืѸองบน
กองทัพศัตรูขยับเข้ามาใกล้ขึѸน พวกเราชักอาวุธออกมาในขณะทีѷพวก
เราเผชิญหน้ากับกองทัพยานอวกาศกว่า 600 ลำ
「นีѷคือภาพทีѷคิมทกจารอคอยมาเนิѷนนาน」

จางฮีวอนเป็นคนแรกทีѷพุ่งออกไป และดาบของเธอก็สาดการโจมตี
เข้าใส่ศัตรู นักดาบแห่งความโกลาหลทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดทีѷผมรู้จักคือ
จางฮีวอน ผู้พิพากษาแห่งวันสิѸนโลก
ครืน!
เธอทะยานเข้าใส่ฝูงศัตรู และไล่ทำลายยานอวกาศไปทีละลำ
ลีจีฮเยไม่พลาดโอกาสนีѸ มังกรเต่าของเธอเริѷมการโจมตีของมัน
ตู้ม!
เรือของพวกเราทะลวงผ่านการระเบิดโดยไร้รอยขีดข่วน โลหะเรืѷอง
ราวของลีฮุนซึงได้ปกป้องพวกเราทุกคนไว้
ลีจีฮเยก้าวออกมาข้างหน้า เธอคืออวตารทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดเมืѷอต้อง
ต่อสู้ในศึกใหญ่ และสามารถทำลายกองเรือของศัตรูนับร้อยได้ด้วย
เรือเพียงลำเดียว
จอมพลแห่งน่านนํѸาลีจีฮเยบัญชาการปืนใหญ่
“คุณลุง พวกเราไปล่ะนะ!”
หลังจากทีѷปืนใหญ่ถูกยิงออกไป มังกรคิเมร่าของชินยูซองก็บินออก
ไปด้วย
เพืѷอยุติสงครามนีѸ มันจำเป็นจะต้องจัดการกับหัวหน้า ดังนัѸน เนืѷองจาก
พวกเรามีจำนวนทีѷน้อยกว่ามาก มันจึงมีเพียงทางเลือกเดียวเท่านัѸนทีѷ
เหลืออยู่

ชินยูซองคือจ้าวแห่งสัตว์อสูร และลีกิลยังก็คือราชาแมลง คนสองคน
ทีѷมีทักษะการฝึกสัตว์ทีѷเยีѷยมยอดทีѷสุดได้สร้างเส้นทางให้กับพวกเรา
มังกรคิเมร่าภายใต้การควบคุมของชินยูซองพ่นลมหายใจเข้าใส่กลาง
กองทัพของศัตรู ในขณะทีѷแมลงของลีกิลยังคืบคลานผ่านช่องว่าง
เล็กๆ ทีѷพบเพืѷอจัดการกับยานลำเล็กๆ ทีѷพยายามจะพุ่งเข้าใส่พวกเรา
“หยุดอยู่ตรงนีѸซะ!”
เหล่าแมลงปีนเข้าไปยังเครืѷองยนต์ของยานลำเล็กๆ และทำให้แผง
วงจรระเบิดออก ส่งผลให้สมรภูมิตกลงสู่ความโกลาหลในทันที
บางทีพวกเขาอาจจะคิดว่ามันไม่อาจปล่อยให้เป็นแบบนีѸต่อไปได้
กลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่าเริѷมปีนออกมาจากยานรบทีละคน
[อวตาร ‘ยูซานอา’ กำลังปลดปล่อยสถานะของเธอ!]
[เรืѷองราว ‘ห้วงเวลาแมนดาลา’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ในช่วงเวลาทีѷยูซานอาเปิดใช้งานเรืѷองราวของเธอ การเคลืѷอนไหวของ
ศัตรูก็เชืѷองช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
ผมตกตะลึงขึѸนมา ผมพอจะรู้อยู่แล้วว่าเธอได้สืบทอดพลังส่วนหนึѷง
ของศากยมุนีมา แต่ผมก็ไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะถือครองพลังมากมาย
ขนาดนีѸ… ความสามารถในการควบคุมการไหลเวียนของเวลา?
“ฉันรัѸงไว้ได้ไม่นานนะ” ยูซานอากล่าว
“มันใช้เวลาไม่นานหรอก”

อาศัยข้อได้เปรียบของเวลาทีѷเธอซืѸอให้พวกเรา ยูจงฮยอค ฮันซูยอง
และผมได้ทะยานออกไป
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน’ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมัน!]
สองมหาเรืѷองราวได้ปกป้องบริษัทของคิมทกจามาจนถึงตอนนีѸ พวก
เราได้ใช้สองเรืѷองราวนีѸเป็นพลังโจมตีหลังของพวกเรามาตลอด ออร่า
ของเรืѷองราวยืดยาวออกเหมือนกับหางของดาวตก พืѸนทีѷทีѷพวกเรา
พาดผ่านเปล่งประกายระยิบระยับ
พวกเราได้ทำลายยานอวกาศไปมากมายแล้ว แต่มันก็ยังมีกลุ่มดาวนับ
ร้อยขวางทางพวกเราอยู่ ถ้าพวกเราหวาดหวัѷนไปแม้แต่นิด สถานะ
ของพวกเขาก็คงจะผลักดันพวกเรากลับไปและบดขยีѸพวกเราจนถึงแก่
ความตายด้วยแรงกดดัน
[เนบิวลา ‘พาไพรัส’ ปลดปล่อยสถานะของมหาเรืѷองราว!]
และนีѷก็คือการต่อสู้ระหว่างสองเนบิวลา
“ตาของฉันบ้างแล้ว”
เดิมที่ ปีศาจแห่งการล่อลวงคิมนัมอุนควรจะอยู่ในตำแหน่งของฮันซู
ยอง อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่แค่เธอจะมาแทนตำแหน่งของเขาได้ แต่เธอ
ยังเหนือลํѸากว่าเขาไปไกล
[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน]

ในทีѷสุดมหาเรืѷองราวทีѷสามของพวกเราก็เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน เสียง
กู่ร้องของมังกรแห่งวันสิѸนโลกดังออกมาเหมือนกับภาพหลอน พวก
เราเห็นกลุ่มดาวของพาไพรัสทีѷเข้าร่วมในสงครามระหว่างกลุ่มดาว
และปีศาจกำลังสัѷนสะท้านด้วยความหวาดกลัว
[น-นีѷมัน…!]
ท้องฟ้าแยกออกเป็นสองส่วน ด้านหนึѷงคือแสงสว่างและอีกด้านคือ
ความมืดมิด ในขณะทีѷการแปลงสภาพเวทีถูกเปิดใช้งาน ร่างของฮันซู
ยองก็ทะยานขึѸนสู่เบืѸองบนในขณะทีѷเธอเหยียบยํѷาลงบนรอยต่อ
ระหว่างแสงสว่างและความมืด ปีกของมังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ
สยายออกมาเบืѸองหลังเธอ
เหมือนย้อนกลับไปตอนทีѷเธอช่วยผม เพลิงทมิฬสีม่วงลุกโชนขึѸนบน
หมัดทัѸงสองข้างของเธอ
ครืน!
พวกเราควบขีѷพายุแห่งเรืѷองราวและทะยานออกไปข้างหน้า นีѷคือความ
ยิѷงใหญ่แห่งมหาเรืѷองราวทีѷแม้แต่กลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่ายังไม่อาจ
เทียบชัѸนได้
พวกเราทะยานออกไปราวกับคลืѷนกระแทกของมังกรแห่งวันสิѸนโลก
แต่ทันใดนัѸนเอง ดวงตะวันใหญ่ยักษ์ก็เข้ามาขวางพวกเราไว้
[กลุ่มดาว ‘ดวงตะวันยามเทีѷยง’ จ้องมองมายังบริษัทของคิมทกจา]
ร่างสีดำสนิทร่างหนึѷงยืนอยู่ตรงกลางลูกบอลแสงเจิดจ้า นัѷนคือร่าง
ทีѷแท้จริงของเทพสุริยันราห์

[พวกเจ้าจะต้องตายทีѷนีѷ]
ดาบปีศาจทมิฬของยูจงฮยอคคำรามออกมา
ทุกๆ เรืѷองราวทีѷพวกเราครอบครองก็โหยหวนและคำรามออกมาด้วย
แม้ว่ามันจะเป็นแค่พวกเราสองคนทีѷต่อสู้กัน แต่การเผชิญหน้ากับกลุ่ม
ดาวระดับเทวะทีѷแท้จริงก็ยังตึงมืออยู่ดี
ถึงอย่างไรก็ตาม พวกเราก็อยู่แค่ในรอบทีѷสามเท่านัѸน ดังนัѸน… เดีѺยวนะ
รอบทีѷสาม?
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
มันเป็นเช่นนีѸอีกครัѸง
[‘อ่านด้วยกัน’ เริѷมต้นขึѸน]
ภาพกระดาษพลิกผ่านหน้าของผม ในขณะทีѷทิวทัศน์ของขุมอเวจีเติม
เต็มพืѸนทีѷโดยรอบ เรืѷองราวของผมก็เริѷมต้นขึѸน บนเส้นทางทีѷถูกสร้าง
ขึѸนด้วยตัวอักษรมากมาย – ยูจงฮยอคออกวิѷงไปบนช่วงชีวิตอันเป็นนิ
รันดร์ของเขา
「รอบทีѷ 41 ยูจงฮยอคขว้างหอก」
「รอบทีѷ 362 ยูจงฮยอควาดคทา」
「รอบทีѷ 999 ยูจงฮยอคกวัดแกว่งดาบปีศาจ」
เปรีѸยง!
ประกายแสงอันรุนแรงเริѷมขุดเข้ามายังร่างของผม

[สถานะของคุณไม่อาจรับมือกับความเข้าใจในการอ่านของคุณได้!]
ชัѷวขณะหนึѷงในระหว่างบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก ผมสามารถอ่าน
ไปถึงรอบทีѷ 1863 ได้ แต่นัѷนก็เป็นเพราะหงอคงและเทพเจ้าภายนอก
ให้ผมหยิบยืมความเป็นไปได้
[นีѷคือเทวะทีѷแท้จริง]
แม้ว่าจะโดนวิถีดาบทลายนภาของยูจงฮยอคเข้าไป ราห์ก็ยังไม่ขยับ
[เจ้าไม่อาจก้าวข้ามเทวะทีѷแท้จริงไปได้]
อย่างน้อยยูจงฮยอคต้องไปให้ถึงการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 1700 เพืѷอจะ
ก้าวข้ามกลุ่มดาวระดับเทวะไปได้
ผมขาดพลังและขาดแคลนสถานะ อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่ถอย “ไม่
พวกเราก้าวข้ามมันได้”
เพราะพวกเรายังมีเรืѷองราวเหลืออยู่ มหาเรืѷองราวทีѷสีѷทีѷพวกเราได้รับ
มาจากการเคลียร์ ‘บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกโฉมใหม่’
[มหาเรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพของเหล่าผู้ถูกลืมเลือน’ เริѷมเล่าเรืѷอง
ราวของมัน!]
อึดใจต่อมา ความเป็นไปได้จำนวนมหาศาลก็เข้าอาบร่างทัѸงร่างของ
ผม เรืѷองราวทีѷหงอคงและเหล่าเทพเจ้าภายนอกร่วมมือกันสร้างขึѸน
กำลังอาบย้อมดวงดาวของผมและบริษัทของคิมทกจา
[การถ่ายทอดสดดวงดาวตกตะลึงกับสถานะของคุณ]

[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังประเมินสถานะของคุณใหม่]
กลิѷนเลือดเสียดแทงเข้ามาในจมูกของผม แม่นํѸาถงเทียนทีѷอาบย้อม
ไปด้วยสีแดงจากซากศพของเทพเจ้าภายนอกปรากฏขึѸนรอบๆ ตัว
พวกเรา
ประกายแสงทีѷสาดเทลงมาทีѷผมเริѷมบรรเทาลงไป หน้ากระดาษเริѷม
พลิกผ่านไปทีละหน้าอีกครัѸง
…รอบทีѷ 1321
…รอบทีѷ 1582
….
….
และในทีѷสุด รอบทีѷ 1701
ยูจงฮยอคเคลืѷอนไหว ดาบปีศาจทมิฬของเขาบรรจุไว้ด้วยพลังจาก
การเสืѷอมถอยรอบทีѷ 1701
จากนัѸนยูจงฮยอคจากรอบนัѸนทีѷเคยตัดผ่านมหาสมุทร ทำลาย
ดวงตะวัน และบดขยีѸหัวใจของโพไซดอน กลุ่มดาวระดับเทวะ ก็ลืมตา
ขึѸน
「และนีѷคือภาพทีѷคิมทกจารอคอยมาเนิѷนนาน」
พวกเราเห็นราห์ตืѷนตกใจและพยายามปลดปล่อยมหาเรืѷองราวของเขา
ออกมา ผมจ้องตรงไปยังดวงตาของราห์ ริมฝีปากของหมอนัѷนขยับ

เป็นคำว่า “ได้ยังไง?”
ผมหัวเราะ
“นายหมายความว่ายังไง?”
เพืѷอทีѷจะสังหารกลุ่มดาวระดับเทวะ มันจำเป็นจะต้องมีพลังเทียบเทียม
กับสิѷงนัѸน
กลุ่มดาวระดับเทวะ – ตัวตนทีѷเริѷมต้น ‘เรืѷองราวหนึѷงเดียว’ ของตัวเอง
และได้รับ ‘บทสรุป’ ของตนมา หรือตัวตนทีѷรวบรวมมหาเรืѷองราวอัน
ยิѷงใหญ่และไปถึงขอบเขตของ ‘บทสรุป’
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่ตกตะลึงกับสถานะของคุณ!]
[สถานะของคุณทำให้กลุ่มดาวจากมหาเนบิวลา…!]
หรือก็คืออย่างผมในตอนนีѸ
[การถ่ายทอดสดดวงดาวได้ประกาศสถานะใหม่ของคุณ]
[สถานะของคุณคือ ‘ระดับเทวะ’]
เสียงระเบิดดังก้องกังวาลออกมาในขณะทีѷดาบปีศาจทมิฬของยูจงฮ
ยอคตัดผ่านดวงตะวันของราห์

[เนบิวลาจำนวนมากตกตะลึงกับสถานะของคุณ!]
[เนบิวลาส่วนหนึѷงตกตะลึงกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของกลุ่ม
ดาวระดับเทวะคนใหม่!]
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงเรียกร้อง ‘การประเมินความเป็นไปได้’ ไปยัง
สำนักงาน]
เปรีѸยง!
[คำร้องขอประเมินความเป็นไปได้ถูกปฏิเสธ]
[สำนักงานไม่อาจแทรกแซงในสถานการณ์ทีѷเกีѷยวข้องได้]
แสงตะวันอันเจิดจ้ากำลังร่วงหล่นลงมา – ผมไม่อาจหายใจได้อย่าง
เต็มทีѷในขณะทีѷผมให้ความสนใจไปยังการต่อสู้
ครืน!
พร้อมกับพายุความร้อนอันเข้มข้น สายตาของพวกเราถูกปกคลุมไป
ด้วยไอนํѸาหนา ไม่ต้องสงสัยเลย มันคือการซืѸอเวลา
“ยูจงฮยอค! อย่าหยุด!”
ตอนทีѷ 465

ผมตะโกนออกมาและอ่านเรืѷองราวต่อ
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมันต่อไป!]
[เรืѷองราว ‘สหายร่วมเป็นร่วมตาย’ เพิѷมผลลัพธ์ให้กับเรืѷองราวอืѷน!]
ผมนึกถึงการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 1701 ของยูจงฮยอคทีѷผมเคยอ่านใน
อดีต ยูจงฮยอคได้ต่อสู้กับโพไซดอนแบบตัวต่อตัวในรอบนัѸน
「ณ พรมแดนทีѷมหาสมุทรมาบรรจบกัน ราชาสูงสุดได้ชักดาบของเขา
ออกมา」
「”โพไซดอน วันนีѸแกต้องตาย“」
「ช่วงชีวิตทีѷดำเนินมากว่า 1700 ครัѸง วิถีดาบทีѷถือกำเนิดขึѸนมาใน
ชีวิตนีѸกำลังเปล่งประกายเจิดจ้า」
ดาบของยูจงฮยอคขยับราวกับว่าจะสร้างการต่อสู้ขึѸนมาใหม่ ดาบของ
เขาเร็วขึѸนเรืѷอยๆ จนทำลายดวงตะวันของราห์ได้
[กลุ่มดาว ‘ดวงตะวันยามเทีѷยง’ พิโรธจากความเจ็บปวด!]
ครืน!!
ดาบของยูจงฮยอคยังคงเต้นระบำอยู่บนเวทีทีѷผมสร้างขึѸน พายุความ
เป็นไปได้อันรุนแรงพยายามทีѷจะบดขยีѸผม แต่มหาเรืѷองราวทัѸงสีѷได้
สอดประสานกันและทำให้ผมทนต่อมันได้
ผมได้กลิѷนเลือดในปาก ร่างอวตารของผมไม่อาจรับมือกับการเพิѷมขึѸน
อย่างกะทันหันของสถานะได้

[เนบิวลา ‘พระเวท’ กำลังเฝ้ามองสมรภูมิของคุณ]
[เนบิวลา ‘แทมนา’ กำลังเฝ้ามองสมรภูมิของคุณ]
[เนบิวลา ‘โอลิมปัส’ กำลังเฝ้ามองสมรภูมิของคุณ]
[เนบิวลา ‘แอสการ์ด’ กำลังเฝ้ามองสมรภูมิของคุณ]
ดูไปตามใจเลย
ฉันต้องการให้ทุกคนได้เห็นการต่อสู้นีѸอยู่แล้ว
[การจำกัดข้อความของช่องถูกยกเลิก]
ถึงตอนนีѸ กลุ่มดาวจำนวนมากก็ยังคงเมินเฉยต่อความแข็งแกร่งของ
พวกเรา พวกเขาน่าจะคิดว่าพวกเรามาได้ไกลขนาดนีѸเพราะโชคและ
ความช่วยเหลือของกลุ่มดาวอืѷนๆ
[กลุ่มดาวจำนวนมากกำลังเข้าสู่ช่อง]
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่กำลังเฝ้ามองการต่อสู้ของคุณ]
อย่างไรก็ตาม นีѷคือเวลาทีѷจะพิสูจน์ตัวเอง
[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’ คำรามออกมา!]
เวลาจะเป็นเครืѷองพิสูจน์ว่าบริษัทของคิมทกจาไม่ใช่พวกคนน่า
สมเพชทีѷต้องการความช่วยเหลือของใคร แต่เป็นคู่แข่งจริงๆ ของทุก
คนต่างหาก และพวกเราก็คือเนบิวลาทีѷสามารถลากเนบิวลาใหญ่ๆ ลง
มาได้ด้วยพลังของพวกเรา

ครืน!!
ดาบของยูจงฮยอคฟาดฟันเข้าใส่ราห์ แสงตะวันทีѷร่วงหล่นลงมาทำให้
เกิดเสียงคล้ายกับเนืѸอหนังจริงๆ ถูกฉีกออก
จากนัѸนผมก็สัมผัสได้ถึงสายตาอันคมกริบจากอากาศว่างเปล่า
[มหาโดเกบิ ‘นกซู’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
มหาโดเกบินกซู – ไม่ใช่แม้แต่ระดับกลางหรือระดับตํѷา แต่เป็นมหา
โดเกบิ สำหรับคนแบบนีѸ การทำให้สถานการณ์ของพวกเรายาก
ลำบากขึѸนมาคงไม่ได้ยากอะไร อย่างไรก็ตาม แม้แต่พวกเขาก็ไม่
สามารถแทรกแซงได้ตามอำเภอใจในสถานการณ์ทีѷ 98
เปรีѸยง…
เพราะสถานการณ์นับจากนีѸไปจะเป็นสิѷงทีѷสำคัญทีѷสุดสำหรับมหาโดเก
บิด้วย
[มหาโดเกบิและเนบิวลากำลังเข้าร่วมในสถานการณ์ทีѷเกีѷยวข้องด้วย
กัน]
[โดเกบิทุกคนสามารถเลือก ‘ผู้ท้าชิง’ และเรืѷองราวทีѷตนปรารถนาจะ
เล่าได้]
[มหาโดเกบิ ‘นกซู’ ได้เลือก ‘พาไพรัส’]
ผมนึกถึงช่วงเวลาทีѷมหาโดเกบิฮอจูและฮอเชได้มาเจอพวกเราก่อน
ไคลแม็กซ์ของสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ ย้อนกลับไปเมืѷอ
ตอนนัѸน โดเกบิเหล่านีѸได้กล่าวไว้ว่า:

「เจ้าต้องตัดสินใจเดีѺยวนีѸ จะตายทีѷนีѷหรือมุ่งหน้าไปยังสถานการณ์
สุดท้ายกับพวกเรา」
คำพูดเหล่านัѸนคือคำแนะนำทีѷมีความหมายในตอนนีѸ
เหล่ามหาโดเกบิทีѷกำลังเผชิญหน้ากับจุดจบของเวลาจะต้องเอาชืѷอ
เสียง ความเข้าใจ และเรืѷองราวของพวกเขามาเสีѷยงเพืѷอเลือกผู้ท้าชิง
สำหรับเรืѷองราวหนึѷงเดียว และไอ้บ้านกซูก็คงจะเลือกพาไพรัสเป็นผู้
ท้าชิงของมัน
[ตามตำนาน มันมีดวงตะวันสามดวงในพาไพรัส]
ผมพูดด้วยเสียงทีѷแท้จริงในขณะทีѷร่างอวตารของยูจงฮยอค
เคลืѷอนไหวอีกครัѸง
ด้วยความเร็วทีѷมากยิѷงกว่าใครในจักรวาลแห่งนีѸ เขาเหวีѷยงดาบทีѷเต็ม
ไปด้วยคำสาปแห่งนิรันดร์ รัศมีดาบอันคมกริบจากดาบปีศาจทมิฬขุด
ลึกลงไปยังผิวหนังของราห์ อุณหภูมิแห่งเทพทีѷได้ชืѷอว่าสามารถ
หลอมละลายโลหะใดก็ได้ถูกต้านทานไว้โดยโลหะเรืѷองราวของลีฮุน
ซึง
พร้อมกับเสียงสะบัѸนดังก้อง หัวใจของราห์ระเบิดเรืѷองราวออกมา กลุ่ม
ดาวระดับเทวะ กลุ่มดาวระดับเทวะผู้สูงส่งกำลังถูกทำลายด้วยมือของ
พวกเรา
[ถ้านายคิดทีѷจะจัดการกับพวกเราจริงๆ งัѸนนายก็ควรทุ่มหมดหน้าตัก
ได้แล้ว]

กลุ่มดาวระดับเทวะ ราห์ กลุ่มดาวทีѷไปถึงบทสรุปของตน และจำศีลอยู่
ภายในสถานการณ์สุดท้ายมานานแสนนาน
[นายคิดว่าคนอย่างนายทีѷหยุดนิѷงมานานจะสามารถเอาชนะพวกเรา
ได้ด้วยดวงตะวันแค่เพียงดวงเดียวเหรอ?]
[กลุ่มดาว ‘ดวงตะวันยามเทีѷยง’ กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด!]
[กลุ่มดาว ‘ดวงตะวันยามเทีѷยง’มองไปรอบๆ ด้วยความรีบร้อน!]
[พวกเจ้าจะนัѷงดูอยู่อีกนานแค่ไหน?]
เสียงตะโกนของราห์ทำให้ดวงดาวบนท้องฟ้าเปล่งประกายขึѸนมา
[พระเวท! โอลิมปัส! พวกเจ้าไม่เอาด้วยเหรอ?!]
…อะไรนะ?!
หลังจากคำพูดเหล่านัѸนจบลง ออร่าอันเป็นลางไม่ดีก็เริѷมสาดซัดเข้า
มาจากระยะไกล
ท้องฟ้าสัѷนสะเทือนและบังเกิดเสียงดังกึกก้อง กึѷงกลางของท้องฟ้าสี
ดำสนิทแยกออกและกระแสพลังอันยิѷงใหญ่ได้ไหลออกมา
พวกเรารีบขยับออกมาจากทางและหลบคลืѷนแห่งสถานะ
[มีคนประกาศการสนับสนุนเนบิวลา ‘พาไพรัส’]
[มีคนกำลังจุติลงมายังสถานการณ์!]

มันครอบครองสถานะทีѷทรงพลังพอจะทำให้ผมสัѷนสะท้าน ใครบางคน
ทีѷเทียบเคียงได้กับราห์กำลังจุติลงมา
[ช่างน่าสมเพชซะจริง ราห์ ไม่ใช่ว่าเจ้าประกาศไว้ว่าเจ้าเพียงคนเดียว
ก็พอจะจัดการกับเรืѷองนีѸได้แล้วเหรอ?]
เสียงทีѷชวนให้นึกถึงคลืѷนยักษ์ดังก้องออกมา น่าแปลก ตัวตนทีѷกำลัง
จุติลงมายังทีѷแห่งนีѸคือศัตรูทีѷยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 1701 เคยเผชิญ
หน้าด้วย
[กลุ่มดาว ‘หอกแยกโพ้นทะเล’ กำลังจุติลงมายังสถานการณ์นีѸ!]
โพไซดอนปรากฏตัวพร้อมกับดวงดาวอันพร่างพราว พวกเขาคือกลุ่ม
ดาวระดับเรืѷองเล่าจากพระเวทและโลกบาล ทีѷแย่ยิѷงไปกว่านัѸน ในหมู่
พวกเขายังมีตัวตนทีѷแทบจะอยู่ในระดับเทวะอยู่ด้วย
[เนบิวลา ‘แทมนา’ ประณามการแทรกแซงของ ‘พระเวท’!]
[เนบิวลา ‘ฮงอิก’ ประณามการแทรกแซงของ ‘โอลิมปัส’!]
โพไซดอนไม่ได้สนใจการประณามหยามเหยียดเลย เขาชีѸตรีศูลของ
เขามายังทิศทางของพวกเรา [พวกชัѸนตํѷาอย่างพวกเจ้ากล้าดียังไงทีѷ
จะเห็นตอนจบของการถ่ายทอดสดดวงดาวนีѸ?]
ตอนจบของการถ่ายทอดสดดวงดาว บทส่งท้ายทีѷกำหนดบทสรุปของ
โลกทัѸงหมด ใช่ ผมรอเวลาทีѷจะได้เห็นมันมานานแล้ว
นัѷนคือความจริง
[ฉันไม่ได้แค่อยากเห็น ‘ตอนจบ’]

พูดตามตรง สิѷงทีѷผมอยากจะเห็นจริงๆ ก็คือ…
“ลุง!”
สหายของผมมารวมตัวกันรอบๆ ตัวผมก่อนทีѷผมจะทันได้สังเกตด้วย
ซํѸา – จางฮีวอน ยูซานอา ลีจีฮเย ลีฮุนซึง ลีกิลยัง และชินยูซอง
เรืѷองราวทีѷพวกเราสร้างขึѸนด้วยกันกำลังเปล่งประกายเจิดจ้าท่ามกลาง
ท้องฟ้าอันมืดมิด ผมเห็นวิถีของเรืѷองราวทีѷพวกเราเคยใช้อยู่นอกกา
แล็คซีอันไกลโพ้น
ไม่ว่าจักรวาลแห่งนีѸจะกว้างใหญ่สักแค่ไหน ผมก็มัѷนใจว่าจะพบกลุ่ม
ดาวเป็นจำนวนมากไม่ว่าผมจะอยู่ทีѷไหน
[เรืѷองราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ เปล่งประกายเจิดจ้า]
[เรืѷองราว ‘ราชาแห่งโลกทีѷไร้ราชา’ เปล่งประกายเจิดจ้า]
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน’ เปล่งประกายเจิดจ้า]
ผมซ่อนอารมณ์ทัѸงหมดทีѷเอ่อล้นขึѸนมาในหัวใจและมองไปยังสหาย
ของผม
「นัѷนคือทีѷๆ เขาพบเรืѷองราวทีѷเขาเฝ้าปรารถนา」
โพไซดอนเปล่งสถานะอันทรงพลังเข้าใส่พวกเรา [ช่างน่ารำคาญ
จริงๆ หายไปซะ]
กองทัพของพระเวทพุ่งเข้ามา

สหายของผมเครียดขึѸนมาและมารวมตัวกันรอบๆ ผม ผมพูดกับพวก
เขา [ฉันรักเรืѷองราวทีѷฉันสร้างขึѸนมากับทุกคน แม้ว่าพวกเราจะต้องพบ
กับความเจ็บปวดและความโศกเศร้ามากมาย แต่พวกเรา…]
แม้กระนัѸนผมก็รักเรืѷองราวนีѸมาก มากจนผมอยากเห็นมันไปตลอด
“…นัѷนไม่ใช่ความปรารถนาสุดท้ายของนายใช่ไหม?”
จางฮีวอนถามหลังจากเห็นสีหน้าของผม เธอน่าจะสัมผัสได้ถึงลางไม่
ดีจากมัน
ผมทำได้เพียงแค่ยิѸมกลับไปก่อนจะจ้องไปยังกองทัพศัตรูทีѷพุ่งเข้าใส่
พวกเรา
แม่ของผมเคยบอกไว้ว่า ใครก็ตามทีѷเฝ้าดูเรืѷองราวเรืѷองหนึѷงมานานก็
จะเติบโตขึѸนคล้ายกับเรืѷองราวนัѸนในทีѷสุด
บางทีตรรกะนัѸนอาจจะใช้ได้กับดวงดาวเหล่านัѸนด้วย
[ตาย!]
ก่อนทีѷกองทัพศัตรูจะมาถึงตัวพวกเรา…
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ กำลังจุติลงมายัง
สถานการณ์!]
ท้องฟ้าแยกออก และนํѸาตกทีѷก่อกำเนิดขึѸนจากเพลิงอเวจีก็สาดซัด
ออกมา กลุ่มดาวอันโดดเดีѷยวทีѷกำลังควบขีѷคลืѷนความร้อนอันรุนแรงได้
เริѷมสังหารหมู่กลุ่มดาวคนอืѷนๆ ด้วยดาบทีѷลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง
ของเธอ

ทูตสวรรค์ทีѷผมชอบทีѷสุดอยู่ตรงนีѸแล้ว
[บ้าเอ้ย! ไอ้พวก■!]
เสียงทีѷแท้จริงของกลุ่มดาวทีѷกำลังตืѷนตะลึงดังออกมาทัѷว
[…ได้ยังไง?! เจ้า…!]
[■ซบ! ข้าคืออูรีเอล! พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะสังหารข้าได้ด้วยจำนวน
คนแค่นัѸนเหรอ??]
ต่อจากเธอ พระเพลิงสีม่วงอันรุนแรงก็ลุกโชนขึѸน
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ กำลังจุติลงมายัง
สถานการณ์!]
[…ฮีฮีฮี เมืѷอมาคิดว่าพวกเจ้าทำให้ข้าใช้มือทัѸงสองข้างได้ พวกเจ้าก็
ทำได้ดีเลย พาไพรัส]
ปีกมังกรใหญ่ยักษ์บดขยีѸกลุ่มดาว
ยานอวกาศของพระเวทเล็งเป้าไปทีѷมังกรเพลิงทมิฬและเตรียมพร้อม
ยิง และอึดใจต่อมา กระสุนปืนจำนวนมากมายก็ระเบิดออกมาพร้อมกับ
เสียงดังกึกก้อง
แต่แล้วกระบองทองอันหนึѷงก็สอดแทรกออกมาจากการระเบิด
[พวกเจ้าช่างน่ารำคาญจริงๆ]
เมืѷอฝุ่นควันสงบลง ชายหนุ่มคนหนึѷงก็ยืนอยู่ตรงนัѸนและกำลังแคะหู
ของตัวเองราวกับว่าเขาเบืѷอหน่าย

[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด’ กำลังจุติลงมายัง
สถานการณ์!]
อูรีเอล มังกรเพลิงทมิฬ และซุนหงอคง การปรากฏตัวของสามคนนีѸ
ทำให้ความไม่สงบแผ่กระจายออกไป
[…มหาปราชญ์! นีѷมันหมายความว่ายังไง??]
[นีѷคือสงครามระหว่างเนบิวลา! เจ้าเข้าใจไหมว่าเจ้ากำลังทำอะไร…!]
ก่อนทีѷเสียงทีѷแท้จริงของกลุ่มดาวจะจบลง ใครบางคนก็ได้ประกาศ
การสนับสนุนของตนออกมา [ก็เหมือนอย่างพวกเจ้า พวกเราเองก็มี
เรืѷองราวทีѷพวกเราอยากจะสนับสนุน]
ผมรู้จักเจ้าของเสียงนัѸนดี
ความมืดสีดำสนิทอันอบอุ่นได้โอบล้อมพวกเรา และมือข้างหนึѷงได้
แตะไหล่ของผม
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์มืดมิด‘ กำลังจุติลงมายังสถานการณ์!]
และถ้าเธออยู่ทีѷนีѷ งัѸนมันก็หมายความว่า…
[กลุ่มดาว ‘บิดาแห่งรัตติกาล‘ กำลังจุติลงมายังสถานการณ์!]
ดวงตาอันเยือกเย็นของราชาแห่งยมโลกกวาดผ่านสมรภูมิ เขาอยู่ทีѷนีѷ
แล้ว ผู้เก็บเกีѷยวแห่งความตายอันน่าพรัѷนพรึงทีѷสามารถทำให้ดวงดาว
ทุกดวงสัѷนไหวด้วยความหวาดกลัวได้

ทัѸงหงอคงและราชาแห่งยมโลก – การปรากฏตัวของกลุ่มดาวระดับ
เทวะอย่างต่อเนืѷองทำให้กลุ่มดาวฝ่ายศัตรูลังเลและล่าถอยไป
[เนบิวลา ‘ยมโลก’ กำลังสนับสนุน ‘บริษัทของคิมทกจา’]
ผมเห็นการแสดงออกทีѷไม่น่าดูของโพไซดอลและราห์จากระยะไกล
และมันผ่านไปนานแค่ไหนกันนะ? กลุ่มดาวจากอีกฝัѷงเริѷมล่าถอยไป
โดยไม่พูดอะไร
[กลุ่มดาว ‘หอกแยกโพ้นทะเล’ ออกจากสถานการณ์นีѸ]
กลุ่มดาวของศัตรูเริѷมหายไปทีละคน และในทีѷสุด…
[เนบิวลา ‘พาไพรัส’ ประกาศถอนกำลัง]
ไม่นานหลังจากนัѸนมันก็เหลือเพียงดวงตะวันทีѷถูกบดขยีѸไปครึѷงหนึѷง
ราห์กัดฟันแน่นและจ้องมาทีѷพวกเรา แต่จากนัѸนไม่นาน เสียงของ
ดวงดาวทีѷแตกสลายก็ดังออกมา
[กลุ่มดาว ‘ดวงตะวันยามเทีѷยง’ ออกจากสถานการณ์นีѸ]
แสงตะวันปกคลุมทัѷวท้องฟ้า และลูกบอลเพลิงอันเจิดจ้าก็หายไปตาม
เส้นขอบฟ้า ในทีѷสุดผู้ชนะของสถานการณ์นีѸก็ถูกตัดสิน
「และนีѷคือภาพทีѷคิมทกจารอคอยมาเนิѷนนาน」
ภายในแสงตะวันทีѷบางเบา ผมมองกลับไปยังเหล่าสหายของผม
「บางสิѷงไม่ได้ผลตามทีѷเขาคาดหวังไว้」

ในขณะทีѷจ้องมองไปยังแสงตะวันทีѷกำลังจางหายไป ยูจงฮยอคก็ยัง
คงจับดาบปีศาจทมิฬไว้แน่น
「ในขณะเดียวกัน บางสิѷงก็ดีกว่าทีѷเขาคาดหวังไว้」
ริมฝีปากของฮันซูยองกระตุกเล็กน้อยในขณะทีѷเธอรีบพันผ้าพันแผล
ไปรอบๆ แขนของเธอ
「มันมีหลายครัѸงทีѷพวกเขาโชคดีโดยไม่ได้ตัѸงใจ」
ยูซานอาถอนหายใจเบาๆ และยิѸมกลับมาทีѷผม
「อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์เหล่านัѸนทัѸงหมดก็ก่อให้เกิดช่วงเวลานีѸขึѸน
มา」
[เนบิวลา ‘บริษัทของคิมทกจา’ ชนะสงครามระหว่างเนบิวลา!]
[รางวัลกำลังถูกจัดเตรียม]
ทัѸงสหายและผมต่างก็ไม่ได้พูดอะไร
นีѷไม่ใช่ชัยชนะแรกของพวกเรา แต่ในแง่หนึѷง มันก็เป็นชัยชนะครัѸงแรก
จริงๆ ของพวกเรา หลังจากนัѸนอยู่นาน พวกเราก็ไม่พูดอะไรออกมา
และมองหน้ากันเท่านัѸน
พวกเราชนะ
พวกเราเอาชนะเนบิวลาอืѷนได้จริงๆ
[มหาโดเกบิ ‘ฮอจู’ อ้าปากค้างหลังจากเห็นเรืѷองราวของคุณ]

[มหาโดเกบิ ‘การัง’ ปรารถนาทีѷจะโหวตเรืѷองราวของคุณ]
[มหาโดเกบิ ‘เฮซอล’ ปรารถนา…]
เวลานีѸมีแต่ข้อความของระบบปรากฏขึѸนมาในอากาศอันว่างเปล่า
[มหาโดเกบิ ‘บีฮยอง’ โหวตเรืѷองราวของคุณ]
[โดเกบิระดับกลาง ‘บียู’ ชอบเรืѷองราวของคุณมากๆ]
ผมมองไปยังเงาของโดเกบิทัѸงสองทีѷวาดผ่านดวงอาทิตย์และเริѷมคิด
กับตัวเอง
พวกเราใกล้แล้ว
ผมหันไปหาสหายอีกครัѸง ผมอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับพวกเขาใน
ขณะทีѷมองไปยังพวกเขา แต่พวกเขาก็ทำหน้าว่าพวกเขารู้อยู่แล้วว่า
ผมจะพูดอะไร
จางฮีวอนพูดขึѸนมาแทนผม “ไปกันเถอะ ไปดูบทสรุปของโลกใบนีѸ
ด้วยกัน”
ผมพยักหน้า

[■■ ของคุณใกล้เข้ามาแล้ว]
ข้อความของระบบกระซิบข้างหูของผม มันเล่นซํѸาต่อไปอีกหลายวัน
“ดูเหมือนว่ามันคงอีกไม่นานแล้ว”
“ใช่”
แม่ของผมและผมนัѷงหันหน้าเข้าหากันและดืѷมชาด้วยกัน พวกเรา
กำลังดูหน้าจอทีѷถูกติดตัѸงไว้ในห้องรับรองของเขตอุตสาหกรรม
– ทวีปอเมริกาพินาศแล้ว! เป้าหมายต่อไปของเทพเจ้าภายนอกพวก
นีѸคือทีѷไหน?
– เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือประกาศการอพยพฉุกเฉิน!
– พวกเนบิวลาทอดทิѸงโลกแล้ว “มันไม่มีทีѷให้หนีอีก”
สถานทีѷสุดท้ายในรายงานข่าวคือคาบสมุทรเกาหลี ผู้ลีѸภัยทีѷหลัѷงไหล
เข้ามาจากทัѷวทุกมุมโลกจนทำให้ทัѸงคาบสมุทรดูแน่นขนัดไป
ผมรู้ดีว่าพวกเขาหวังอะไรถึงมาทีѷนีѷ
ตอนทีѷ 466

[ตำแหน่งสถานการณ์มหาภัยพิบัติครัѸงต่อไปคือ ‘เอเชียตะวันออก
เฉียงเหนือ’]
[ระยะเวลาก่อนเริѷมสถานการณ์มหาภัยพิบัติคือ 6 วัน 8 ชัѷวโมง 24
นาที]
แม่ของผมภายในหน้าจอกำลังประกาศแทนผมในฐานะตัวแทนของ
เขตอุตสาหกรรม
– เขตอุตสาหกรรมจะไม่หยุดรับชาวเมืองใหม่ อย่างไรก็ตาม…
แม่ของผมยิѸมอย่างขมขืѷนและพูดออกมา “เขินๆ เหมือนกันนะทีѷต้อง
มาดูอะไรแบบนีѸ”
“แต่ มันก็เหมาะกับแม่ดีหนิ แม่เป็นเหมือนกับประธานาธิบดีเลย”
ด้วยความสัตย์จริง มันคงไม่เป็นไรทีѷจะคิดว่าแม่ของผมคือเจ้าของคน
ปัจจุบันของเขตอุตสาหกรรม ไม่ใช่ผม ชาวเมืองคงจะฟังแม่มากกว่า
ผมด้วยซํѸา
“ลูกควรจะแสดงตัวสักหน่อยก่อนจะไป แม้แต่คำทักทายจากลูกก็
คงจะทำให้พวกเขามีพลังขึѸนมา”
แน่นอน ผมได้ยินคำถามดังออกมาอยู่เนืองๆ
– ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น! มันเป็นความจริงเหรอทีѷคุณกลับมา
แล้ว?
– ราชาปีศ่าจแห่งการหลุดพ้น! โปรดบอกแผนการให้พวกเราฟังด้วย!

…แผนการของผม
ผมยิѸมออกมาอย่างขมขืѷนเหมือนกับแม่ของผม “ถ้านัѷนเป็นหน้าทีѷของ
มาสคอต งัѸนก็ดี”
พวกเราจิบชาอย่างเงียบๆ
ท้องฟ้ามืดครึѸมเป็นอย่างมาก ในความเป็นจริง มันคงไม่แปลกทีѷจะเห็น
ฟ้าผ่าลงมาจากท้องฟ้าแบบนีѸและแยกคาบสมุทรออกเป็นสองส่วน
“มันสงบไปรึเปล่าเนีѷย?”
“ผมก็ว่างัѸนนะแม่”
ถึงกระนัѸนพวกเราก็พูดแบบนีѸออกมา
ใบชาภายในแก้วสัѷนเบาๆ เมืѷอมาคิดว่าพวกเรากำลังเพลิดเพลินกับ
เวลานํѸาชาแบบนีѸ นีѷคงเป็นครัѸงแรกในรอบสามสิบปีของความสัมพันธ์
ในฐานะแม่และลูกของพวกเรา
แม่ไม่ได้ถามอะไรกับผม ไม่เลยสักเรืѷอง ผมรู้ว่าเธอคงจะเป็นแบบนีѸ
“งัѸนผมไปล่ะ”
“เทพวายุสวรรค์กำลังตามหาลูกอยู่ ก่อนทีѷลูกจะไปก็ลองไปคุยกับ
เขาดูก่อน”
…เทพวายุสวรรค์? ทำไมเขาถึงตามหาผมอยู่?
ผมอดนึกถึงเรืѷองไม่น่าจำในสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจไม่ได้
เขากำลังคิดทีѷจะทำอะไรแปลกๆ ก่อนสถานการณ์สุดท้ายอีกเหรอ?

ผมพยักหน้าเบาๆ และออกไปจากห้อง
มันมีคนกำลังรอผมอยู่ตรงนัѸน
[พวกเรามาถึงตรงนีѸกันแล้ว เจ้ามาไกลมากเลยนะ คิมทกจา]
บีฮยองดูดีขึѸนมากหลังจากกลายเป็นมหาโดเกบิ เสืѸอคลุมยาวทีѷทำ
จากขนเสือสีขาวนัѸนเหมาะกับเขามากจริงๆ
ผมพูดด้วยนํѸาเสียงเหน็บแนม “นายมารอฉันจริงๆ เหรอ?”
[การพบกันอีกครัѸงระหว่างเจ้าและแม่ของเจ้าช่างเป็นเรืѷองราวทีѷเป็นทีѷ
นิยมในหมู่ผู้ติดตามของเจ้าจริงๆ ดังนัѸนข้าจึงไม่อาจขัดจังหวะได้]
บีฮยองยักไหล่และพูดขึѸนมา
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ เบนสายตาออกไป]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ บ่นพร้อมกับยืѷนผ้าเช็ดหน้า
ออกมา]
ไอ้หมอนีѷ บ้าเอ้ย
[สถานการณ์สุดท้ายใกล้เข้ามาแล้ว]
“ฉันรู้”
[เหอะ ข้ามัѷนใจว่าเจ้ารู้อยู่แล้ว แต่สถานการณ์สุดท้าย…]
“บีฮยอง”

เสียงของผมหยุดไม่ให้โดเกบิพูดต่อ ผมจ้องไปทีѷเขา
“ทำไมนายถึงเลือกพวกเรา?”
รอยกระเพืѷอมจางๆ ปรากฏขึѸนในดวงตาของบีฮยอง
ผมรู้อยู่แล้วว่ามีอะไรถูกเขียนไว้บนหน้าต่างสถานการณ์ทีѷโผล่ขึѸนมา
ตรงหน้าของพวกเรา
+
[สถานการณ์หลัก #98 – การเลือกผู้ท้าชิง]
ประเภท: หลัก
ความยาก: ???
เงืѷอนไขการเคลียร์: โปรดเลือกผู้ท้าชิงสุดท้ายสำหรับ ‘เรืѷองราวหนึѷง
เดียว’
จำกัดเวลา: –
รางวัล: ???
ความล้มเหลว: ตาย
+
สถานการณ์ของการถ่ายทอดสดดวงดาวไม่ได้มีแค่สำหรับกลุ่มดาว
และอวตารเท่านัѸน แต่ยังมีสำหรับนักเล่าเรืѷองอย่างโดเกบิด้วย และ
‘การเลือกผู้ท้าชิง’ ทีѷเป็นการตัดสินตอนจบของสถานการณ์ทัѸงหมดก็

คงจะเป็นสถานการณ์ทีѷสำคัญเป็นอย่างยิѷงกับโดเกบิทุกคน มันเป็น
สถานการณ์ทีѷพวกเขาต้องเดิมพันด้วยการคงอยู่ของตัวเอง
และในสถานการณ์เช่นนีѸ บีฮยองก็ได้เลือกพวกเรา
[มหาโดเกบิ ‘บีฮยอง’ เลือกโหวต ‘บริษัทของคิมทกจา’]
เมืѷอผมพบหมอนีѷเป็นครัѸงแรก ตัวเขามีขนาดพอๆ กับลูกบอล
เขาคือโดเกบิทีѷแท้จริงทีѷสังหารหมู่ผู้คนโดยไม่เลือกปฏิบัติเพียงเพืѷอ
การเพิѷมจำนวนผู้สนับสนุนในช่อง และเขาก็ได้สร้างสถานการณ์อันน่า
สะพรึงกลัวมากมายภายในช่อง
โดเกบิคนนัѸนได้เติบโตขึѸนโดยการกลืนกินเรืѷองราวทีѷพวกเราสร้างขึѸน
และได้กลายร่างเป็นเหมือนมนุษย์คนหนึѷงในทีѷสุด เขาสูงพอๆ กับคน
ทัѷวไป เขาสวมเสืѸอผ้าเหมือนมนุษย์ และเขาก็กำลังทำสีหน้าเหมือน
มนุษย์ด้วย
โดเกบิคนนัѸน เขากำลังมองมาทีѷผมด้วยดวงตาในระดับเดียวกันใน
ขณะทีѷเขาพูดขึѸนมา [ลงนามในสัญญากับฉัน ฉันจะทำให้นายกลาย
เป็นราชาโดเกบิคนต่อไป]
“…?”
[นัѷนคือสิѷงทีѷเจ้าพูดกับข้าเมืѷอตอนนัѸน]
อันทีѷจริงผมก็เคยพูดแบบนัѸนออกไปในอดีต “เดีѺยวก่อน หรือว่านาย
เลือกพวกเราเพราะเชืѷอในเรืѷองไร้สาระแบบนัѸน? มันมีโอกาสทีѷพวกเรา
จะชนะตํѷามากเลยนะ นายก็รู้”

[มันไม่ใช่แบบนัѸน ข้าเห็นว่าเจ้ายังไม่รู้เลยว่าเจ้าทำอะไรได้มากแค่
ไหน]
บีฮยองเบนสายตาออกไปนอกหน้าต่าง
จัตุรัสของเขตอุตสาหกรรมเต็มไปด้วยกลุ่มดาวทีѷเคยสู้กับพวกเราใน
ศึกกับพาไพรัส
มังกรเพลิงทมิฬทีѷถูกสยบโดยอูรีเอลกำลังทำหน้าทีѷเป็นเบาะของเธอ
เพอร์เซโฟนีและฮาเดสกำลังจิบชาทีѷเตรียมไว้บนโต๊ะอย่างเงียบๆ
ส่วนหงอคงกำลังทีѷยืมมาจากเซียนดาบทลายนภา
พวกเรากำลังดูการออกอากาศของการถ่ายทอดสดดวงดาวอยู่
– กลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่าส่วนหนึѷงประมาณการว่าบริษัทของคิมทกจา
น่าจะแข็งแกร่งเป็นอันดับสาม…
…อันดับสาม? ดูเหมือนว่าแรงกระเพืѷอมจากศึกล่าสุดจะยิѷงใหญ่กว่าทีѷ
ผมคิด ผมต้องขอบคุณการประเมินทีѷเมตตาแบบนีѸ แต่มันก็ยังเร็วเกิน
ไปทีѷพวกเราจะสบายใจ เพราะสงครามเลือกผู้ท้าชิงยังไม่จบลง
อย่างไรก็ตาม ความคิดของบีฮยองก็ดูเหมือนจะแตกต่างออกไปจาก
ผมเล็กน้อย
[ข้าคิดว่ามันคงจะไม่เป็นไรไปสักพัก มันเป็นเวลาสองวันแล้วนับ
ตัѸงแต่ทีѷเจ้าเอาชนะพาไพรัสมา มันมีเนบิวลาอืѷนอีกไหมทีѷส่งสารท้ารบ
มายังบริษัทของคิมทกจา?]
“…ไม่ ไม่มี”

[เนบิวลาทีѷประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงในช่วงการเลือกผู้ช้าชิงจะ
ได้เพลิดเพลินไปกับอัตราต่อรองทีѷสูงขึѸนในการถูกเลือกเป็น ‘เรืѷองราว
หนึѷงเดียว‘]
เช่นเดียวกับการต่อสู้เพียงครัѸงเดียวทีѷทำให้ปีนขึѸนมาถึงตำแหน่ง
‘แข็งแกร่งเป็นอันดับสาม’ ได้ เนบิวลาอืѷนก็สามารถเข้าร่วมในสงคราม
ระหว่างเนบิวลาและแก้ไขอันดับได้เช่นกัน ดังนัѸนมันก็ควรมีข้อความ
ประกาศสงครามสาดเทเข้าหาพวกเราดุจห่าฝน
อย่างไรก็ตาม ไม่ต้องพูดถึงการประกาศเลย มันไม่มีสักเนบิวลาทีѷ
พยายามจะยัѷวยุพวกเรา ดาวโลกสงบสุขอย่างน่าประหลาด
“แต่ทำไม? มันเป็นเพราะเรืѷองราวของพวกเราน่าตกตะลึงงัѸนเหรอ?”
[มันเป็นเพราะเจ้าจะทำลายล้างพวกเขาแม้ว่าพวกเขาจะหนีไปแล้ว
ก็ตาม]
ผมรู้สึกเย็นวาบขึѸนมาในทันใด ผมเห็นภาพของกลุ่มดาวอยู่บนหน้าจอ
[กลุ่มดาวรู้ว่าเจ้าจะไม่ทอดทิѸงโลก]
นอกจากศึกเลือกผู้ท้าชิง โลกยังได้เข้าสู่สถานการณ์มหาภัยพิบัติ
ทวีปอเมริกาเหนือไม่มีอีกต่อไปแล้ว และต่อไปก็คือเอเชียตะวันออก
เฉียงเหนือ
ย้อนกลับไปในสถานการณ์สุดท้ายของเรืѷองราวต้นฉบับ เทพเจ้า
ภายนอกและผู้ปกครองจากโลกอืѷนเองก็ได้เริѷมรุกรานโลกนีѸ
[การผุดขึѸนของเกาะทีѷถูกลืมยังคงดำเนินต่อไป!]

「ณ ปลายสุดของเส้นโลก การผุพังของผู้ถูกลืมจะเริѷมต้นขึѸน」
ตามเนืѸอเรืѷองต้นฉบับ เนบิวลาและผมควรจะกำลังต่อสู้กันทีѷนีѷ แต่ใน
ตอนนีѸ พวกเขาได้ตัดสินใจต่างออกไป พวกเขาละทิѸงโลกและการ
กำจัดบริษัทของคิมทกจา นัѷนคือการตัดสินใจของเนบิวลาทีѷกำลัง
เผชิญหน้ากับสถานการณ์สุดท้าย
“ไอ้พวกระยำนัѷน…”
[เนบิวลาส่วนหนึѷงเยาะเย้ยการตัดสินใจของคุณ]
นีѷอาจจะเป็นสถานการณ์ทีѷเลวร้ายทีѷสุดก็ได้
ถ้าจะให้แย่ลงไปอีก เหล่าเทพเจ้าภายนอกทีѷกำลังหลัѷงไหลเข้ามายัง
โลกนีѸนัѸนต่างไปจากพวกทีѷผมรู้จักจากต้นฉบับ
ผมนึกถึงอูรีเอลจากรอบทีѷ 999 ทีѷผมพบ
「เมืѷอสถานการณ์มหาภัยพิบัติเริѷมต้นขึѸน การโจมตีจากราชาจะอุบัติ
ขึѸน」
ถ้าผมเดาไม่ผิด งัѸนราชาทีѷจะปรากฏตัวขึѸนก็คงจะเป็นเหล่าตัวตนทีѷได้
เห็น ‘บทสรุป’ ในรอบทีѷ 999 และบริษัทของคิมทกจาก็จำเป็นจะต้อง
ต่อสู้กับพวกเขา
“ใครเรียกราชาพวกนัѸนมา คนของพวกนายจากสำนักงานเหรอ?”
[ข้าไม่อาจเปิดเผยข้อมูลต่อเจ้าได้ ยกเว้นแต่…] บีฮยองได้ทำสีหน้า
เด็ดเดีѷยวและพูดสิѷงทีѷเขาต้องการต่อ [จนกระทัѷงลมหายใจสุดท้าย
ของข้า ข้าจะเล่าเรืѷองราวของข้ากับเจ้า]

*
“ถ้าไม่คิดจะเข้าร่วม งัѸนก็ไปซะตัѸงแต่ตอนนีѸก็ได้นะ”
น่าขำ นัѷนคือสิѷงแรกทีѷผมพูดกับสหายของผม
“สถานการณ์ต่อไปน่ากลัวมากกว่าการต่อสู้ไหนทีѷพวกเราเคยเจอมา
มันยังไม่สายเกินไป ถ้าใครอยากจะออกจากเนบิวลาล่ะก็…”
พวกเขาเริѷมหาวออกมาราวกับกำลังฟังเรืѷองราวแสนน่าเบืѷอ แต่นัѷนก็
ชัดเจน คนเหล่านีѸทีѷอยู่ตรงหน้าของผมได้เอาชีวิตรอดด้วยกันมาไกล
จนถึงทีѷนีѷ สำหรับพวกเขา มันไม่มีความแตกต่างอะไรระหว่างการตาย
ในสถานการณ์นีѸหรือสถานการณ์อืѷน ถ้าพวกเขาต้องการจะไป พวกเขา
คงจะทำไปนานแล้ว
ถึงกระนัѸน เหตุผลทีѷผมต้องถามออกไปก็เพราะ…
“ขอโทษนะ”
…เพราะมันมีบางคนทีѷอยากจะไปจริงๆ
“ฉันขอตัวก่อน”
และมันไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากฮันมยอนโก มันคาดไว้อยู่แล้ว
เขาพูดต่อ “ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะออกจากเนบิวลาจริงๆ นะ อย่างไร
ก็ตาม มันก็มีทีѷทีѷฉันอยากจะไปเยือนเป็นครัѸงสุดท้ายอยู่”
ลีจีฮเยทีѷอยู่ข้างๆ เขาบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ “อ้าวลุง ทำไม
นายไม่ไปเลยล่ะ? นายจะช่วยได้สักแค่ไหน นายก็เอาแต่วิѷงเหมือนไฟ

ติดก้นตัѸงแต่การต่อสู้เริѷมต้นขึѸนหนิ?”
“…ฉันอาจจะเป็นแบบนัѸน แต่ย้อนกลับไปเมืѷอสมัยฉันรุ่งโรจน์ ฉันเป็น
ถึงเคาทน์แห่งโลกปีศาจเลยนะ…”
เมืѷอดูพวกเขาเถียงกันไปมา ผมก็ยิѸมแหยๆ ออกมา อันทีѷจริงผมรู้อยู่
แล้วว่าฮันมยอนโกจะไปไหน
“นายคิดทีѷจะไปยังตำแหน่งทีѷเคยเป็นเกาะแห่งการกลับชาติมาเกิดใช่
ไหม?”
คำถามของผมทำให้สีหน้าของฮันมยอนโกแข็งขึѸนมาอย่างเห็นได้ชัด
ผมพูดต่อ “แม้ว่าบริเวณนัѸนจะถูกผนึก แต่ผลลัพธ์ของมังกรแห่งวันสิѸน
โลกและระยะห่างสุดพรรณนาก็ยังคงอยู่ ทีѷนัѷนอันตรายมาก”
“ถึงกระนัѸนฉันก็อยากจะไปดู”
เกาะแห่งการกลับชาติมาเกิด แม้กระทัѷงตอนนีѸ ซากศพของกลุ่มดาว
และเทพเจ้าภายนอกก็น่าจะลอยอย่างไร้จุดหมายอยู่รอบๆ มิติมืด
พวกเขาคือคนทีѷไม่อาจขึѸนเรือโนอาห์ได้ทันและถูกสังหาร
…บางทีราชาปีศาจแอสโมเดียสก็น่าจะอยู่ในกลุ่มคนพวกนัѸนด้วย
“เด็กคนนัѸนคือทุกสิѷงทุกอย่างทีѷฉันได้รับมาในโลกนีѸ”
แสงแห่งความมุ่งมัѷนเปล่งประกายขึѸนภายในดวงตาของฮันมยอนโก
มหาสงครามในอดีต เขาได้มีส่วนร่วมในสถานการณ์หลักอย่างแข็งขัน
กับพวกเรา เขาพยายามอย่างเต็มทีѷอย่างทีѷไม่เคยเป็นมาก่อน

และเขาก็ได้ลิѸมรสความสำเร็จด้วย – แม้ว่าจะเล็กน้อย แต่เขาก็ยังได้
รับส่วนแบ่งในมหาเรืѷองราว และยังได้รับสตาร์รีลิคทีѷมีประโยชน์อีก
หลายอันมาด้วย
และนัѷนก็เพืѷอช่วยเขาหาลูกสาวของเขา
เขาในตอนนีѸอาจจะสามารถต้านทานผลลัพธ์แห่งความโกลาหลรอบๆ
เกาะแห่งการกลับชาติมาเกิดได้อยู่หลายวัน
“งัѸนก็ระวังตัวด้วย”
ฮันมยอนโกพยักหน้าและลุกขึѸน เขาดูจะตัดสินใจไว้แล้วก่อนทีѷจะมาทีѷ
นีѷ สหายทุกคนต่างอวยพรให้เขาโชคดี
การไม่ได้รับสถานการณ์เรืѷองราวหนึѷงเดียวไม่ได้หมายวามว่าจะไม่มี
เรืѷองราวหนึѷงเดียว – มันมีไว้สำหรับทุกคน เหมือนอย่างทีѷทุกคน
สามารถออกเดินทางเพืѷอค้นหา ■■ ของตัวเองได้
ผมดูเขาสัѷนด้วยความกลัวในขณะทีѷเขาก้าวเท้าเข้าไปในประตูมิติและ
เริѷมคิดถึงบางสิѷง
[■■ ของคุณใกล้เข้ามาแล้ว]
มันไม่ใช่การถ่ายทอดสดดวงดาวทีѷจะตัดสิน ■■
ผมมองกลับไปหาสหายทีѷกำลังรอผมอยู่
“งัѸนมาประชุมกันต่อเถอะ”
*

[เหลือเวลาอีก 11 ชัѷวโมง 8 นาที่ ก่อนจะเริѷมสถานการณ์มหาภัยพิบัติ]
เหลือเวลาอีกประมาณครึѷงวันก่อนมหาภัยพิบัติ ถ้าพวกเราสามารถ
ต้านทานเหตุการณ์นีѸได้ พวกเราก็จะได้เข้าสู่สถานการณ์สุดท้าย
ในขณะเดียวกัน ผมก็คิดถึงข้อมูลในนิยายต้นฉบับทัѸงหมด และร้องขอ
ให้จัดเตรียมสกิลและสตาร์รีลิคทีѷเหลืออยู่และมีประโยชน์ทุกๆ อันทีѷ
พบได้ทัѷวโลก ซึѷงสหายของผมก็ตอบรับอย่างง่ายดาย
ฮันซูยองถาม “งัѸนนายจะทำอะไร?”
แน่นอนว่าผมเองก็มีสิѷงทีѷต้องทำ ยกตัวอย่างเช่นการคิดเทคนิคใหม่ๆ
สำหรับคนอืѷนๆ
“หมอนัѷนคงจะรู้แล้ว มันมีทางเดียวทีѷพวกเราจะต่อกรกับมหาภัยพิบัติ
ได้” ยูจงฮยอคกล่าวในขณะทีѷเขาขัดดาบปีศาจทมิฬ
อูรีเอล มังกรเพลิงทมิฬ หงอคง และกลุ่มดาวอืѷนๆ ได้ให้สัญญาว่าจะ
ให้ความช่วยเหลือพวกเรา แต่พวกเราก็ไม่อาจพึѷงพาพวกเขาได้ตลอด
แม้ว่าจะไม่นับรวมนักเขียนลับ มันก็ยังมีเทพเจ้าภายนอกในระดับราชา
อยู่สีѷคน ถ้าทุกคนตัดสินใจทีѷจะโจมตีพร้อมกัน พวกเราก็คงจะไม่
สามารถเอาชนะได้แม้ว่ากลุ่มดาวระดับเทวะอย่างหงอคงและราชา
แห่งยมโลกจะอยู่ข้างพวกเรา
อย่างไรก็ตาม พวกเราก็ยังมีอยู่หนึѷงวิธีทีѷพวกเราสามารถใช้โต้กลับไป
ได้
「อเวจีนิรันดร์」

รางวัลจากการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 1863 เรืѷองราวระดับเทวะทีѷผมได้รับ
ผ่านนักเขียนลับ ด้วยเรืѷองราวนีѸ ผมสามารถสร้างความทรงจำของยู
จงฮยอคขึѸนมาใหม่ได้ และเขาก็จะปลุกพลังแห่งรอบทีѷ 1863 ขึѸนมา
ได้และใช้มันโดยการแบ่งปันความทรงจำกับผม
ปัญหาเดียวก็คือ…
[การอ่านล้มเหลว!]
[รอบการเสืѷอมถอยของยูจงฮยอคทีѷสูงทีѷสุดทีѷคุณสามารถอ่านได้ใน
ปัจจุบันคือ ‘978’]
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ กำลังมองมาทีѷคุณด้วยดวงตาติเตียน]
…มันมีบางสิѷงผิดปกติกับความสนใจในการอ่านของผม
[การอ่านล้มเหลว!]
[รอบการเสืѷอมถอยของยูจงฮยอคทีѷสูงทีѷสุดทีѷคุณสามารถอ่านได้ใน
ปัจจุบันคือ ‘778’]
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ สงสัยว่าคุณอ่านหนังสือไม่ออก]
และในตอนนีѸ กระทัѷงเรืѷองราวก็เริѷมเยาะเย้ยผม
มันเป็นแบบนีѸมาหลายวัน และยูจงฮยอคก็ไม่สามารถทนต่อไปได้อีก
“น่าสมเพชจริงๆ ไม่ใช่ว่านายบอกว่าการอ่านหนังสือเป็นทัѸงชีวิตของ
นายเหรอ?”

“…มันไม่ใช่ทัѸงชีวิตของฉันนายก็รู้ นอกจากนีѸ ปัญหานีѸยังต่างออกไป
หน่อย”
ผมเองก็ไม่รู้ว่าเหมือนว่าทำไมตอนนีѸมันเป็นแบบนีѸไปได้?
“ถ้ามันยังเป็นแบบนีѸ นายก็ส่งเรืѷองราวมาให้ฉันดีกว่า มันคงจะง่ายขึѸน
ถ้าให้ฉันใช้มันด้วยตัวเอง”
“ฉันคงให้นายไปแล้วถ้าทำได้”
ผมได้ถามนักเขียนลับเกีѷยวกับมันไปแล้ว แต่เขาก็ไม่สนใจผม
“ถ้าอย่างนัѸนก็ใช้สกิลเข้าสิงแบบครัѸงทีѷผ่านมา ใช้มันและเปิดใช้งาน
เรืѷองราว อัตราการดูดซึมจะสูงขึѸนถ้านายทำแบบนัѸน”
เขาคงกำลังพูดถึงมุมมองนักอ่านพระเจ้าอยู่
“ฉันไม่อยากพึѷงพาของแบบนัѸนถ้าทำได้”
แน่นอน การเปิดใช้งานมุมมองนักอ่านพระเจ้าคงจะทำให้ใช้เรืѷองราว
ได้ง่ายยิѷงขึѸน ผลของสกิลนัѸนคล้ายคลึงกับการทีѷผู้สนับสนุนเข้า
ควบคุมอวตาร อย่างไรก็ตาม…
“การใช้สกิลนัѸนจะทำให้ร่างอวตารของฉันไร้การป้องกัน ดังนัѸนมัน
คงจะเป็นการดีทีѷสุดทีѷจะชนะโดยไม่ต้องพึѷงพามัน”
“ตลกสิѸนดี นีѷคือผลลัพธ์ของการละเลยการฝึกทุกๆ วันของนายเหรอ”
“…นายคิดจริงๆ เหรอว่าทุกคนจะฝึกเอาเป็นเอาตายแบบนายได้?”

ยูจงฮยอคจ้องมาทีѷผมสักพักก่อนทีѷจะหันไปสนใจเรืѷองราวอีกครัѸงโดย
ไม่พูดอะไรอีก
เขาน่าจะรู้ความจริงแล้ว – เหตุผลทีѷผมไม่เต็มใจจะใช้มุมมองนักอ่าน
พระเจ้านัѸนเป็นเพราะเรืѷองอืѷน
「ชัѷวขณะหนึѷง มุมมองนักอ่านพระเจ้าได้หยุดฟังคำสัѷงของคิมทก
จา」
ไม่ใช่แค่นัѸน สกิลจะเปิดใช้งานขึѸนเมืѷอผมต้องการมันและเริѷมอ่านความ
คิดของผู้คน ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมเรืѷองแบบนีѸถึงเกิดขึѸน
มันเป็นไปได้ว่าผมเคยชินกับการมองเข้าไปในหัวของคนอืѷน ผม
เคยชินกับการอ่านประโยคทีѷถูกจัดเรียงไว้เป็นอย่างดีภายในหัวของ
คนอืѷนแทนทีѷจะฟังคำพูดของพวกเขา
[การอ่านล้มเหลว!]
บางทีการทีѷผมพัฒนาความสามารถในการอ่านอย่างฉับพลันอาจจะ
เป็นผลลัพธ์ทีѷชัดเจนของเรืѷองนีѸ
“ตัѸงใจเข้า คิมทกจา”
ผมเปิดใช้งานเรืѷองราวอีกครัѸงหลังจากได้ยินคำดุของยูจงฮยอค ผม
ผ่อนลมหายใจลงและรวบรวมความคิดของผม
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
ผมควรจะลืมข้อมูลทัѸงหมดทีѷผมรู้เกีѷยวกับยูจงฮยอค

ผมไม่รู้อะไรเกีѷยวกับเขาทัѸงนัѸน
หมอนีѷ เขาคือคนแปลกหน้าสำหรับผม
ยูจงฮยอคไม่ใช่ไอ้โรคจิตหรือคนโง่แสนดืѸอด้าน
เมืѷอผมคิดแบบนีѸ มันก็ราวกับว่าภายในหัวของผมค่อยๆ ว่างเปล่าขึѸนมา
ทีละนิด
ในตอนนีѸ ผมควรจะเริѷมต้นจากตรงนีѸ เหมือนอย่างทีѷผมอ่านหนทางเอา
ชีวิตรอดเป็นครัѸงแรก
เปรีѸยง!
จากนัѸนก็มีบางสิѷงแปลกๆ อุบัติขึѸน
[มีปัญหาเกิดขึѸนในระหว่างความพยายามในการอ่านของคุณ]
ทันใดนัѸนเอง สีหน้าของยูจงฮยอคก็ซีดเผือดเป็นอย่างยิѷง “คิมทกจา!
ไอ้โง่ นาย…!”
นัѷนคือคำพูดสุดท้ายของเขา ในขณะทีѷแสงสว่างหายไปจากภายใน
ดวงตาของเขา
ผมประหลาดใจมากและรีบถามเขา “เฮ้ นายเป็นอะไรรึเปล่า??”
มันไม่มีคำตอบกลับมา
[อัตตาของตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ กำลังปะทะกัน!]
อัตตา… กำลังปะทะกัน??

ผมพยายามจะยืนยันสถานะของเขา แต่จากนัѸน…
[‘ลิสต์ตัวละคร’ ล้มเหลวในการเปิดใช้งาน]
ตัวอักษรทีѷปรากฏขึѸนหลังจากนัѸนเป็นประโยคทีѷผมไม่ได้ยินมานาน
แล้ว
[บุคคลทีѷเกีѷยวข้องไม่ใช่ ‘ตัวละคร’]

ยูจงฮยอคยังไม่ได้สติแม้ว่าจะผ่านมาแล้วถึงสีѷชัѷวโมง
“เฮ้ ไอ้งัѷง! ตืѷนสิ!”
ฮันซูยองและผมผลัดกันตบแก้มของเขา แต่ก็น่าเสียดาย เขาไม่มี
ทีท่าจะตืѷนขึѸนมาเลย
เพีѹยะ! เพีѹยะ! เพีѹยะ! เพีѹยะ!
นอกจากนีѸ แก้มของหมอนีѷยังแข็งมากจนการตบของพวกเราไม่ได้ผล
เลย ฝ่ามือของพวกเราเริѷมชาขึѸนมาจากความเจ็บปวดแทน
ฮันซูยองพูดขึѸนมาด้วยนํѸาเสียงทีѷประทับใจ “สนุกดีนะเนีѷยว่าไหม?”
“…นีѷไม่ใช่เวลามาไร้สาระนะ”
[เหลือเวลาอีก 5 ชัѷวโมง 12 นาที่ ก่อนจะเริѷมสถานการณ์มหาภัยพิบัติ]
พวกเราเหลือเวลาไม่มากแล้ว ในไม่ช้า มหาภัยพิบัติจะเริѷมต้นขึѸน และ
เหล่าเทพเจ้าภายนอกจะเริѷมการรุกรานเข้ามา
แต่ในตอนนีѸ ยูจงฮยอคกลับอยู่ในสภาพนีѸ
ตอนทีѷ 467

ผมไม่อาจเริѷมเดาได้ด้วยซํѸาว่ามันเกิดอะไรขึѸน นีѷมันเกีѷยวข้องกับมุม
มองนักอ่านพระเจ้าของผมรึเปล่า?
[‘ลิสต์ตัวละคร’ ล้มเหลวในการเปิดใช้งาน]
[บุคคลทีѷเกีѷยวข้องไม่ใช่ ‘ตัวละคร’]
ผมพยายามใช้ลิสต์ตัวละครอีกครัѸง แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม
มันมียูจงฮยอคอยู่มากมายในจักรวาลนีѸ แต่ข้อความนัѸนก็เคยปรากฏ
ขึѸนแค่ครัѸงเดียว เมืѷอครัѸงยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 1863 ได้หายไปตาม
เรืѷองราวของเขา
เมืѷอมาถึงตรงนีѸ ผมก็เริѷมคิดถึงบางสิѷง แต่… มันจะเป็นไปได้เหรอ?
ลีซอลฮวามองดูจากด้านข้างและถามขึѸนมา “พวกเราควรป้อน ‘ยา
เป็นตาย’ ให้เขาไหม?”
เมืѷอไม่นานมานีѸ ในทีѷสุดเธอก็สามารถสร้างสุดยอดยารักษา ‘ยาเป็น
ตาย’ ได้ ยานีѸสามารถรักษาอาการผิดปกติและบาดแผลถึงตายได้ทุก
ชนิด
“เธอไปถึงระดับทีѷผลิตเป็นจำนวนมากได้แล้วเหรอ?”
“ไม่ ยัง ฉันผลิตมาได้แค่ไม่กีѷเม็ด ส่วนผสมมันยังไม่พอ…”
ผมทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ เนืѷองจากพวกเราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึѸน
พวกเราจึงไม่อาจสูญเสียยานัѸนไปได้อย่างเปล่าประโยชน์
[อัตตาของตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ กำลังปะทะกัน!]

นอกจากนัѸน พวกเรายังไม่มัѷนใจว่าปัญหาเรืѷองอัตตาสามารถแก้ไขได้
ด้วยยานัѸนรึเปล่า จากนัѸนเอง การสัѷนสะเทือนเบาๆ ก็แผ่ไปทัѷวเขต
อุตสาหกรรม
“ทกจา พวกเราตรวจพบการเคลืѷอนไหว”
ลีฮุนซึงเปิดประตูและรีบเดินเข้ามา
ฮันซูยองและผมมองหน้ากัน ผมรีบเปลีѷยนหน้าจอ และสถานการณ์
ของมหาสมุทรแปซิฟิคก็โผล่ขึѸนมา
ครืน!
คลืѷนทีѷกลืนกินทวีปอเมริกาเผยตัวออกมาอีกครัѸง กำแพงโดมโปร่งใส
ได้หยุดคลืѷนนัѸนไว้ และระดับนํѸาก็เพิѷมขึѸนอย่างต่อเนืѷอง
ความเป็นไปได้ยังคงจำกัดมันไว้อยู่
เปรีѸยง!
อย่างไรก็ตาม กำแพงแห่งความเป็นไปได้ก็ถูกผลักดันกลับมาทีละนิด
ชายแดนกัѸนมหาสมุทรแปซิฟิคค่อยๆ ขยับเข้ามา พวกเรายังมองเห็น
เหล่าเทพเจ้าภายนอกเบียดเสียดอยู่ระหว่างคลืѷนนัѸนด้วย
ในเวลาห้าชัѷวโมง พรมแดนนัѸนจะมาถึงคาบสมุทรเกาหลี และดินแดน
แห่งนีѸก็จะหายไปจากโลกนีѸแห่ง
“…คิมทกจา แผน?”

“ฉันมีอยู่แผนหนึѷง” ผมพูดขึѸนมาก่อนทีѷจะมองไปยังยูจงฮยอคทีѷยัง
ไม่ได้สติและเสริม “แต่ดูเหมือนว่าต้องปรับซะหน่อย”
“หยุดทำให้ฉันกังวลได้แล้ว ในต้นฉบับมันถูกหยุดไว้ได้ยังไง?”
“เนบิวลาทัѸงหมดได้ร่วมมือกันต่อสู้ กลุ่มดาวส่วนใหญ่ได้ล้มตายลง
จากการพยายามหยุดสิѷงนัѸน”
“งัѸนกลุ่มดาวพวกนัѸนไปอยู่ทีѷไหน?”
“หมายความว่ายังไง?”
[กลุ่มดาวจำนวนมากกำลังเฝ้าดูการตัดสินใจของคุณ]
มันเป็นไปได้ว่าพวกเขากำลังวุ่นอยู่กับการเฝ้าดูหายนะของพวกเรา
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ กำลังวิพากษ์วิจารณ์กลุ่มดา
วอืѷนๆ และถามพวกเขาว่าความชอบธรรมในการถ่ายทอดสดดวงดาว
แห้งเหีѷยวไปหมดแล้วเหรอ]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ กอดอกของเขาและส่ายหัว]
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ พบว่ากลุ่มดาวจาก
เนบิวลาใหญ่ช่างน่าสมเพช]
แม้กระทัѷงกลุ่มดาวจากฝ่ายพวกเราก็ยังโมโหพวกเขา
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงเถียงว่าทัѸงหมดนีѸเป็นเพราะบริษัทของคิมทกจา]
บางส่วนก็เริѷมโต้เถียงกลับมาว่ามันเป็นความผิดของพวกเรา

[กลุ่มดาวจำนวนหนึѷงเถียงว่ามันเป็นบริษัทของคิมทกจาทีѷขโมยส่วน
แบ่งของพวกเขาไปก่อน]
มันเป็นธรรมดาทีѷจะมีการยืนกรานเถียงแบบนัѸน แต่ด้วยเหตุผลบาง
อย่าง จิตใจของผมกลับสงบนิѷงแม้จะได้ยินคำพูดของพวกเขา เพราะ
ผมพอจะรู้ว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนีѸ
ย้อนกลับไปเมืѷอพวกเราไปเยือนออซ ลิงตัวนัѸนได้บอกกับผมว่า
– หลายๆ เรืѷองราวทีѷประกอบขึѸนจากมหาเรืѷองราวต่างก็ประสบปัญหา
คล้ายๆ กับออซ มันมีเรืѷองราวทีѷเพิѷงปรากฏขึѸนมาเมืѷอไม่นานนีѸได้เริѷม
กลืนกินส่วนแบ่งของเรืѷองราวอืѷน เจ้าก็รู้… ข้ากำลังพูดถึงเรืѷองราวของ
พวกเจ้า
เดิมที่ ตัวละครหลักในสถานการณ์นีѸควรจะเป็นเนบิวลาทีѷมีตำนานมา
เนิѷนนาน อย่างไรก็ตาม พวกเขาต่างพากันสูญเสียเรืѷองราวทีѷสำคัญให้
กับพวกเราหรือไม่ก็ถูกทำลายไประหว่างทาง ท่ามกลางเรืѷองราวเหล่า
นีѸ การถ่ายทอดสดดวงดาวยังได้ติดป้ายไว้ว่าพวกเราแข็งแกร่งทีѷสุด
เป็นอันดับทีѷสามอีก ดังนัѸนพวกเขาคงเกิดความรู้สึกไม่ยินยอม
พร้อมใจขึѸนมาได้เป็นธรรมดา
…แน่นอน มันไม่ได้หมายความว่าสิѷงทีѷพวกเขาทำอยู่ในตอนนีѸเป็นสิѷงทีѷ
ถูก
ฮันซูยองกัดเล็บของเธอและถาม “ทิѸงโลกไปจะไม่ดีกว่าเหรอ? แล้ว
พวกเราก็หาวิธีไปยังสถานการณ์สุดท้ายพร้อมกับทุกคนแทน…?”
“เธอก็รู้ว่ามันจะไม่เกิดขึѸน”

เฉพาะคนทีѷได้รับอนุญาตเท่านัѸนทีѷจะไปยังสถานการณ์สุดท้ายได้
แม้ว่าทุกคนบนโลกจะเข้าร่วมบริษัทของคิมทกจา แต่ผลทีѷตามมาจาก
พายุความเป็นไปได้จากการกระโดดข้ามสถานการณ์ก็จะทำลายล้าง
พวกเราทุกคน
“บ้าเอ้ย”
ผมสัมผัสได้ว่าเธอกำลังเปิดใช้งานการทำนายลอกเลียนแบบอยู่
ภายในหัว
“นายบอกว่าราชาเทพเจ้าภายนอกพวกนีѸคือสิѷงมีชีวิตจากรอบทีѷ 999
งัѸนพวกมันมีกีѷคนกัน?”
“จากทีѷฉันรู้ ถ้าไม่รวมนักเขียนลับก็มีสีѷคน”
“…พวกเราจะต้องสู้กับทัѸงสีѷพร้อมกันเลยเหรอ?”
ผมส่ายหัวและนึกถึงรายชืѷอของราชาเทพเจ้าภายนอกทีѷผมจำได้
「’เปลวเพลิงแห่งชีวิต‘ ทีѷลุกโชนขึѸนมาจากทิศตะวันออก」
「’เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย‘ หายนะแห่งโลกทางทิศตะวันตก」
「’ราชันมหาอเวจี‘ ผู้ปกครองแห่งจักรวาลตอนเหนือ」
「’ราชาดวงใจสีเงิน‘ ผู้ปกครองมิติดวงดาวในทิศใต้」
สิѷงมีชีวิตทีѷได้กลายเป็นราชาแห่งเทพเจ้าภายนอกหลังจากได้เห็นบท
สรุปของการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 999

อย่างไรก็ตาม แม้ว่านีѷจะเป็นสำนักงาน แต่ผมก็ไม่มัѷนใจว่าพวกเขาจะ
สามารถเรียกราชาทุกคนมายังสถานการณ์นีѸได้ ถึงอย่างไรพวกเขาก็
ไม่ชอบสถานการณ์ทีѷพวกเขาไม่สามารถควบคุมได้อยู่แล้ว ซึѷงก็
หมายความว่า…
“จะมีคนหนึѷงปรากฏตัวขึѸนในมหาสมุทรแปซิฟิค และเมืѷอพวกเราทุก
คนเริѷมเคลืѷอนไหว อีกคนก็น่าจะปรากฏตัวขึѸน ซึѷงก็คงจะเป็นราชาสอง
คน”
“โอเค งัѸนก็คนหนึѷงตรงมหาสมุทรแปซิฟิค และอีกคนก็คงจะเป็นอูรี
เอลจากรอบทีѷ 999 ใช่ไหม?”
“ใช่?”
“พวกเขาแข็งแกร่งแค่ไหน? ตอนนัѸนฉันเห็นแค่แป๊ปเดียว…”
“อูรีเอลจากรอบทีѷ 999 ทำให้นักเขียนลับอยู่ในสภาพนัѸนได้ ประมาณ
นัѸนแหละ”
“…ฉิบหาย แล้วตัวตนแบบนัѸนจะปรากฏตัวขึѸนพร้อมกับลูกน้อง
ด้วย??”
ฮันซูยองได้เห็นพลังของนักเขียนลับมาแล้วในช่วงการต่อสู้กับมังกร
แห่งวันสิѸนโลก ดังนัѸนปฏิกิริยาของเธอจึงไม่เกินไปเลย
“กลุ่มดาวจากช่องของพวกเราจะช่วยพวกเราแน่ๆ ใช่ไหม?”
“แม้ว่าพวกเขาจะช่วยพวกเรา มันก็ไม่แน่ว่าพวกเราจะชนะ สิѷงทีѷ
สำคัญทีѷสุดคือพวกเราจะไม่สามารถแสดงความแข็งแกร่งออกมาได้

เต็มทีѷเพราะขาดยูจงฮยอคไป”
แผนการเดิมของผมคือการแยกสหายออกเป็นสองกลุ่มเพืѷอเข้าจัดการ
กับราชาเทพเจ้าภายนอก อย่างไรก็ตาม ถ้ายูจงฮยอคทีѷเป็นกำลังหลัก
ขาดไป งัѸนพวกเราก็คงจะไม่สามารถพึѷงพาพลังของรอบทีѷ 1863 ได้
ครืน!
พวกเขาเห็น ‘คลืѷน’ ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ผ่านหน้าจอ มันคงจะสาย
เกินไปถ้าพวกเราจะเริѷมป้องกันตัวเมืѷอขอบเขตของมหาภัยพิบัติมาถึง
คาบสมุทรเกาหลีแล้ว
ผมรีบตัดสินใจใหม่
“ลงมือเถอะ ฉันจะบอกเองว่าต้องทำอะไร”
เหลือเวลาอีกห้าชัѷวโมง
พวกเราจำเป็นต้องเตรียมตัวให้เสร็จภายในเวลาเท่านีѸ
*
ในขณะทีѷฮันซูยองวุ่นอยู่กับการอธิบายแผนการใหม่ของผมให้กับ
สหาย ผมก็เดินไปคุยกับลีกิลยัง หลังจากได้ยินว่าผมเรียก เด็กหนุ่มก็
รีบวิѷงเข้ามายังห้องรับแขกพร้อมด้วยสีหน้าสดใด
“พีѷ! พีѷเรียกผมเหรอ? มีอะไรรึเปล่า?”
ผมพยักหน้า “อืѸอ นัѷงลงก่อนสิ”

เขารีบนัѷงลงบนโซฟาและเงยหน้าขึѸนมองผมด้วยสายตาเป็นประกาย
ราวกับว่าเขาไม่อาจรอฟังสิѷงทีѷผมจะพูดได้แล้ว
ผมจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นัѸน
「เด็กทีѷคิดว่าโลกใบนีѸคือเกม」
แม้กระทัѷงในตอนนีѸ ความทรงจำครัѸงแรกเมืѷอผมพบกับลีกิลยังก็ยังคง
ชัดเจนอยู่ภายในหัวของผม มันเป็นฝันร้ายทีѷเต็มไปด้วยเรืѷองราวอัน
แสนน่ากลัว ถ้าลีกิลยังไม่จับแมลงมาในวันนัѸน คนทีѷต้องตายก็คงจะ
เป็นผม
「เด็กหนุ่มนักสะสมแมลงทีѷไร้แม่ บัดนีѸเขาโตพอทีѷจะเป็นนักเรียน
มัธยมแล้ว」
ผมไม่ได้ช่วยแม่ของเขาไว้ในวันนัѸน มันจะเป็นยังไงกันถ้าวันนัѸนผม
ตัดสินใจอีกแบบ?
ยกตัวอย่างเช่น จะเป็นยังไงถ้าความรังเกียจมนุษย์ของผมมีน้อยลง
กว่านีѸ? จะเป็นยังไงถ้าผมไม่สังเกตเห็นแผลบนแขนเด็กหนุ่มในขณะทีѷ
คว้าแมลงเอาไว้? จะเป็นยังไงถ้าผมไม่มีงานอดิเรกชอบคาดเดาเรืѷอง
ราวของคนอืѷนผ่านหลักฐานไม่กีѷอย่าง?
จะเป็นยังไงถ้าผมไม่ได้อ่านหนทางเอาชีวิตรอด?
จะเป็นยังไงถ้าผม… ไม่ใช่คิมทกจา…?
“…ขอโทษนะครับ”
เอ๋?

“…ผมขอโทษนะพีѷ”
ลีกิลยังก้มหัวลง ไหล่ของเขาสัѷนจากความประหม่าเหมือนกับเด็กน้อย
ทีѷกลัวการถูกลงโทษ
มันเป็นเพราะผมดูน่ากลัวเหรอ? หรือมันเป็นเพราะเหตุผลอืѷน?
ลีกิลยังพูดต่อ “แต่ แต่ ผมไม่มีทางเลือก… ถ้าผมไม่ลงนามในสัญญา
ชินยูซองก็อาจจะ…”
หลังจากนัѸนผมจึงตระหนักขึѸนมาได้ว่าเขากำลังพยายามจะพูดอะไร
「และเด็กหนุ่มคนนีѸได้ลงนามกับปีศาจเพืѷอทีѷจะปกป้องสิѷงมีค่าของ
เขา」
ช่วงเวลาหนึѷงในบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกปัดผ่านหัวสมองของผม
ผมเห็นมันได้อย่างชัดเจน – พายุสีเหลืองระเบิดออกมาจากร่างของ
เด็กหนุ่มในตอนนัѸน
ลีกิลยังกำลังพูดถึงเรืѷองนีѸอยู่
“ผม ผมจำได้ทีѷพีѷบอกผมว่าอย่าใช้พลังของผู้สนับสนุน! ผมสาบาน
ได้ ผมไม่ได้ตัѸงใจจะผิดสัญญาจริงๆ! ผม ผม…”
ในขณะทีѷเด็กหนุ่มพูดละลํѷาละลักออกมา ผมก็วางมือไว้บนหัวของเขา
“นายทำได้ดี”
“เอ๋?”

ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึѸน ดังนัѸนผมจึงพูดด้วยนํѸาเสียงทีѷน่าเชืѷอ
ถือยิѷงขึѸน “นายทำได้ดี ถ้าไม่มีนาย พวกเราคงจะตายกันหมดแล้ว”
ผมรู้ดีว่าเด็กคนนีѸต้องผ่านความยากลำบากมาแค่ไหน เพราะผมเองก็รู้
ดีถึงความโศกเศร้าของการได้เห็นสหายตายต่อหน้าต่อตาและไม่
สามารถช่วยอะไรได้ ลีกิลยังคงรู้สึกแบบเดียวกันนัѸน
“อย่างไรก็ตาม ถ้าทำแบบนัѸนอีกนายจะเจอปัญหาเอาได้ นายรู้ใช่
ไหม? ด้วยพลังของนาย…”
“…ผมเองก็ไม่อยากทำ”
“อะไร?”
“ถ้ามันเป็นแบบนัѸนอีก ผมก็จะตัดสินใจเหมือนเดิม ผมจะพึѷงพาพลัง
นัѸนอีก ผมจะ… ผมจะปกป้องชินยูซองและสหายของผม”
“แต่กิลยัง”
เขาลังเลไปเล็กน้อยก่อนทีѷจะหลบมือของผม เขาเงยหน้าขึѸน และผม
ก็เห็นอารมณ์อันซับซ้อนหมุนวนอยู่ในดวงตาของเขา
ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่แค่ผมเท่านัѸนทีѷตัดสินใจ
“ผมรู้ว่าพีѷเรียกผมมาตำหนิ แต่ผมเองก็มาทีѷนีѷเพืѷอบอกกับพีѷเหมือนกัน
ผมไม่ใช่เด็กน้อยอีกแล้ว พีѷ ผมเองก็มีคุณสมบัติเหมือนอย่างทุกคน
ผมมาได้ไกลขนาดนีѸเพราะผมผ่านสถานการณ์ทัѸงหมดนัѷนมาแล้ว”
ผมลอบกลืนนํѸาลายกลับลงไป

ผมรู้แล้ว แต่…
เสียงของกำแพงทีѷสีѷดังขึѸนมา
「อย่า ทำ เหมือนว่า เขา เป็น เด็ก นาย มัน เด็ก ยิѷง กว่าอีก」
‘กิลยังยังเป็นเด็กอยู่’
「นาย จะ สู้ ไม่ ได้ ถ้า ไม่ มี เขา」
「คิม ทก จา การ ทำ ตัว เหมือน เป็น คน ดี ไม่เหมาะ กับ นาย」
ผมรู้แล้ว แต่ถึงกระนัѸน นัѷนก็ไม่ได้หมายความว่า…
「ไม่ ต้อง ห่วง เพืѷอน ของ ฉัน จะ ช่วยเอง」
…เพืѷอนของนาย?
จากนัѸนเอง กำแพงโปร่งใสก็ปรากฏขึѸนรอบๆ ตัวลีกิลยังพร้อมกับเสียง
ดัง ‘เปรีѸยง’
[‘กำแพงทีѷสีѷ’ กำลังตอบสนองต่อเพืѷอนของมัน]
ผมเอืѸอมมือออกไปหาอากาศอันว่างเปล่าอย่างระมัดระวัง
มันมีบางสิѷงอยู่ตรงนัѸน สัมผัสของกำแพงอันนีѸ – ผมรู้สึกคุ้นเคยกับมัน
อย่างไรก็ตาม กำแพงนีѸก็ยังไม่สมบูรณ์
ในทีѷสุดผมก็เข้าใจอะไรหลายๆ อย่าง
…งัѸน มันเป็นอย่างนีѸนีѷเอง ‘กำแพง’ นัѷนอยู่กับเด็กคนนีѸ…

“พ-พีѷ แม้ว่าพีѷจะบอกว่าไม่ แต่ผม…!”
เขาคงรู้สึกกลัวเมืѷอเห็นมือของผมเอืѸอมออกไปหาอากาศอันว่างเปล่า
เพราะเขาเริѷมตะโกนออกมาด้วยนํѸาเสียงสัѷนๆ ผมรีบลดมือลงและจับ
เขาไว้ ผมจับเขาไว้แน่นจนกระทัѷงเขาเริѷมหยุดสัѷน
“นายพูดถูก กิลยัง”
“…พีѷ?”
“ฉัน… พวกเราคงไม่ได้เห็นบทสรุปถ้าไม่มีความช่วยเหลือของนาย
พวกเราต้องการนายในสถานการณ์ทีѷพวกเรากำลังจะเข้าไป”
ผมกะพริบตาอย่างช้าๆ
มันก็ช่วยไม่ได้ ผมต้องยอมรับว่าสถานการณ์ของพวกเราในปัจจุบัน
นัѸนมันไม่มีทางเลือกอืѷนนอกจากต้องพึѷงพาเด็กคนนีѸ
“แม้ว่ามันจะเป็นความจริง แต่ฉันก็จะไม่ปล่อยให้นายต่อสู้เพียงลำพัง
นีѷคือความปรารถนาของฉัน และฉันจะไม่ยอมปล่อยเรืѷองนีѸไปแน่ นาย
เข้าใจไหมกิลยัง?”
ลีกิลยังพยักหน้าอย่างช้าๆ เขาเช็ดนํѸาตาและยิѸมออกมาอย่างมีความ
สุข หัวใจของผมเจ็บปวดเมืѷอต้องคิดว่าผมกำลังจะเข้าร่วมสงคราม
โดยมีเด็กคนนีѸร่วมด้วย
น่าเสียดาย มันไม่มีทางเลือกอืѷนแล้ว
“ฉันอยากจะคุยกับผู้สนับสนุนของนาย”

คำพูดของผมทำให้ดวงตาของลีกิลยังสัѷนสะเทือนอย่างเห็นได้ชัด
“…ต-แต่พีѷ ห-หมอนัѷน มัน…”
“ไม่ต้องห่วง”
เหตุผลทีѷผมไม่อยากจะใช้ผู้สนับสนุนของเขาก็เป็นเพราะหมอนัѷน
อันตรายเกินไป
「“…เจ้าจะไม่มากับข้าจริงๆ เหรอ? เจ้าจะแข็งแกร่งขึѸนอย่างรวดเร็ว
ถ้าเจ้าอยู่กับข้าแทนทีѷจะเป็นเขา ถึงกระนัѸนเจ้าก็คิดจะอยู่แบบนีѸเห
รอ?”」
ยูจงฮยอคคงจะรู้เหมือนกัน และนัѷนเป็นเหตุผลทีѷเขาพยายามจะพาตัว
ลีกิลยังไปด้วย ไอ้จิѸงจอกเจ้าเล่ห์เอ้ย
ผมคว้าไหล่ของลีกิลยังทีѷกำลังเป็นกังวลไว้และพูดขึѸนมา “พีѷของนาย
เป็นกลุ่มดาวระดับเทวะแล้วนะ”
ถ้ามันเป็นหลายวันก่อน ผมคงจะเลีѷยงการตัดสินใจแบบนีѸ แต่ตอนนีѸมัน
ต่างออกไปแล้ว
ผมสูดลมหายใจเข้าเบาๆ และในขณะทีѷเงยหน้าขึѸน ผมก็พูดด้วยนํѸา
เสียงทีѷแท้จริง [ฉันรู้ว่านายดูอยู่ ออกมาได้แล้ว]
ในช่วงเวลาทีѷนํѸาเสียงของผมเปลีѷยนไป แรงสัѷนสะเทือนอันหนักหน่วง
ก็แผ่ออกมารอบๆ ตัวพวกเรา ประกายแสงเอ่อล้นไปทัѷวห้อง และ
สีหน้าของลีกิลยังก็เปลีѷยนไป ในขณะทีѷคิѸวของเขาขมวดด้วยความ
เจ็บปวด ดวงตาของเขาก็เริѷมกลายเป็นสีขาว ผมตระหนักได้ว่ามันเกิด

อะไรขึѸน ดังนัѸนผมจึงรีบฝ่าพายุความเป็นไปได้เข้าไปและจับไหล่ของ
เด็กหนุ่มไว้แน่น
[ฉันไม่เห็นจำได้ว่าบอกให้นายจุติลงมา]
เปรีѸยง!
พายุความเป็นไปได้ลดลงไป และความเจ็บปวดทุกรูปแบบก็สาดเข้า
ใส่แขนของผม แต่ผมก็ทนได้ ถ้าผมไม่วางท่าสักหน่อย ผมก็คงจะไม่
สามารถเจรจากับหมอนีѷได้
[สถานะของคุณกำลังสยบผลลัพธ์ของพายุความเป็นไปได้]
สีหน้าของลีกิลยังฟืѸนคืนสติกลับมาอย่างรวดเร็ว
และในทันใดนัѸนเอง เสียงทีѷเหมือนกับการกระพือปีกของแมลงก็ดัง
ออกมาจากปากของเขาซึѷงดูราวกับมีความมืดมิดอันว่างเปล่าเข้ายึด
ครอง
[ข้าคุ้นเคยกับการรอคอย แต่เจ้าใช้เวลานานเกินไปแล้ว]
เสียงนีѸฟังดูราวกับมีตัѹกแตนนับล้านตัวถูกบดขยีѸพร้อมๆ กัน

ข้างนอกหน้าต่างมืดลง ผมสงสัยว่าพระอาทิตย์คงตกดินไปแล้ว แต่
เมืѷอมองดูใกล้ๆ ผมก็ตระหนักได้ว่ามันเป็นพวกแมลงทีѷพากันมาเกาะ
หน้าต่างไว้ เหล่าตัѹกแตนกำลังจ้องมาทีѷผมพร้อมกับวิѷงพล่านไปทัѷว
ผมมองไปยังฝูงตัѹกแตนและพูดขึѸนมา [เมืѷอเทียบกับระยะเวลาทีѷนาย
ต้องทน การรอคอยของนายในคราวนีѸก็ไม่ได้มากมายอะไรเลย หยุด
เวอร์ได้แล้ว]
[เจ้า… เจ้ารู้เหรอ… รออะไร?]
สรรพสิѷงเงียบเสียงลง เสียงทีѷแท้จริงของมันฟังดูเหมือนกับเสียง
สะท้อนจากความว่างเปล่าทีѷผมไม่อาจหยัѷงถึงได้ บรรยากาศโดยรอบ
คลาคลํѷาไปด้วยสถานะสีดำ ผมปรับออร่าของตัวเองและพูดต่อ
[อย่างน้อยฉันก็รู้ว่านายคือ ‘ความชัѷวร้ายทีѷถูกลืมเลือน’]
สิѷงนีѸทำให้คิѸวเหนือดวงตาสีขาวของลีกิลยังโค้งขึѸนเล็กน้อย มันราวกับ
ว่าบรรยากาศอันเย็นยะเยือกกำลังเข้าปกคลุมพวกเรา ผมทนต่อมัน
และพูดขึѸนมาอีกครัѸง
[‘ความชัѷวร้าย’ ทีѷดวงดาวอืѷนๆ พากันลืมเลือนหลังจากผ่านมานาน
แสนนาน ‘ความชัѷวร้าย’ ทีѷถูกเนรเทศโดย ‘ความชัѷวร้าย’ อืѷนๆ และถูก
ผนึกไว้ภายในชัѸนทีѷลึกทีѷสุดของโลกปีศาจ]
ตอนทีѷ 468

บ่อยครัѸงมีการกล่าวกันว่าส่วนทีѷลึกทีѷสุดของขุมนรกคือทีѷพำนักของ
มังกรแห่งวันสิѸนโลก นัѷนคือเหตุผลว่าทำไมสงครามระหว่างกลุ่มดาว
และปีศาจถึงมีชืѷอเสียงมากนัก มันเป็นเพราะอาร์มาเก็ดดอนทีѷลุกโชติ
ช่วงอยู่ในเพลิงของมังกรอันน่าพรัѷนพรึงนีѸ
แต่ความจริงก็คือมังกรแห่งวันสิѸนโลกไม่ใช่หายนะเดียวทีѷมีอยู่ภายใน
สงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ
หายนะแห่งดวงดาวทีѷกวาดไปทัѷวโลกด้วยพายุแมลงสีเหลืองพร้อม
กับชืѷอทีѷเลือนหายไป มันมีหายนะเช่นนีѸอยู่ด้วย
[โอ้ ราชาตัѹกแตน ‘ผู้ปกครองแห่งหลุมทีѷลึกทีѷสุด’]
คำพูดของผมทำให้เกิดพายุอันรุนแรงขึѸนพร้อมกับข้อความอันใหม่
[ผู้สนับสนุนของตัวละคร ‘ลีกิลยัง’ เปิดเผยคำขยายของมัน]
[กลุ่มดาว ‘ผู้ปกครองแห่งหลุมทีѷลึกทีѷสุด’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
ผู้ปกครองแห่งหลุมทีѷลึกทีѷสุด อบาดอน
เฉกเช่นตัวละครหลักคนอืѷนในสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ มัน
เองก็เป็นตัวตนในระดับเทวะ
อย่างไรก็ตาม เจ้านายแห่ง ‘กำแพงแบ่งความดีและความชัѷวร้าย’ ก็ไม่
ยอมรับมันในฐานะความชัѷวร้ายเพืѷอประโยชน์ของตัวเอง และซํѸาร้าย
ยิѷงกว่านัѸนก็ยังไม่ปล่อยให้มันได้เข้าสู่ตำแหน่งของ ‘ราชาปีศาจทัѸง
เจ็ดสิบสอง’ แห่งโลกปีศาจ

และดังนัѸน สิѷงมีชีวิตผู้นีѸจึงเป็นเหมือนกับเทพเจ้าภายนอกซะมากกว่า
แม้ว่ามันจะเป็น ‘มหาความชัѷวร้าย’ ทีѷเคยอาบย้อมจักรวาลด้วยภัย
พิบัติแมลงมาครัѸงหนึѷง แต่มันก็ต้องถูกจองจำอยู่นับหมืѷนปีภายในคุก
แห่งความทรงจำทีѷถูกลืมเลือน
สิѷงมีชีวิตทีѷถูกทรยศแม้แต่จากเผ่าพันธุ์ของตน ‘เหล่าปีศาจ’ ในขณะทีѷ
เชืѷอมัѷนในคำสัญญาอันว่างเปล่าของผู้อืѷนว่ามันจะได้ตืѷนขึѸนมาในกลียุค
「จนกระทัѷงมนุษย์ผู้หนึѷงได้ใช้ ‘ตัѹกแตน’ เป็นวิธีการเคลียร์
สถานการณ์ในวันหนึѷง」
[เรืѷองราว ‘นักจับตัѹกแตน’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
เรืѷองราวของลีกิลยังทีѷงอกเงยขึѸนมาจากสถานการณ์ของพวกเราได้
ปลุกปีศาจบรรพกาลขึѸนมาจากการหลับใหล
[บอกเหตุผลของเจ้ามา… เหตุผลทีѷอัญเชิญข้าออกมา กลุ่มดาว… ผู้
จองหอง]
ผมสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดซ่อนเร้นจากนํѸาเสียงทีѷเต็มไปด้วยความ
เกลียดชังอันไร้ก้นบึѸงของมัน มันถูกเมินจากศัตรูของมัน ‘ความดี’
และถูกทรยศโดยผู้ทีѷควรจะเป็นพันธมิตรของมัน ‘ความชัѷวร้าย’
[นายคิดว่าไง? ฉันเรียกนายมาทีѷนีѷเพืѷอให้นายหยุดใช้ประโยชน์จาก
เด็กน้อยตัวเล็กๆ คนนีѸหลังจากทีѷนายบังคับให้เขาเซ็นสัญญากับนาย]
[…..]

[ถ้านายอยากจะเซ็นสัญญากับใครสักคน งัѸนก็มาทำกับฉันแทนสิ มัน
จะยุติธรรมกว่าไหม?]
[ข้ายกโทษ… ให้กับความอวดดี… ของเจ้า… เพราะเจ้า… ทำลาย…
สงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจลงก็เท่านัѸน…]
ริมฝีปากของลีกิลยังบิดเบีѸยวไปเล็กน้อยและก่อตัวขึѸนเป็นรอยยิѸม
หมอนีѷ มันครอบครองคุณสมบัติของมหาความชัѷวร้าย แต่มันกลับ
ตัดสินใจไม่เข้าร่วมในสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจตัѸงแต่ต้นจน
จบ บ้าเอ้ย มันทำราวกับว่ามันไม่มีตัวตนอยู่ตัѸงแต่แรก
ผมพอจะเข้าใจว่าทำไม มหาเรืѷองราวนัѸนไม่ใช่เทศกาศทีѷมีความหมาย
สำหรับมันผู้นีѸอีกต่อไปแล้ว
[มังกรแห่งวันสิѸนโลกและเอเด็น… โลกปีศาจ… การเฝ้าดูพวกมันถูก
ทำลาย… คือความหรรษา]
[งัѸนเหรอ? แต่มันจบแค่นัѸนเหรอ?]
[จบ…?]
[อบาดอน นายยังคงเป็น ‘ความชัѷวร้าย’]
คำพูดของผมทำให้คิѸวของลีกิลยังสัѷนไหว [มหาสงคราม… ระหว่าง
กลุ่มดาวและปีศาจ… จบลง… แล้ว…]
[ใช่ มันจบแล้ว แต่มันจะเริѷมต้นขึѸนอีกครัѸงในอนาคต และสถานการณ์ทีѷ
นายจะกลายเป็นหายนะก็อาจจะถูกสร้างขึѸนในระหว่างนัѸน ณ ทีѷๆ ทุก

คนจดจำคำขยายของนายได้ ณ ทีѷๆ ทุกคนสัѷนสะท้านจากความหวาด
กลัวเมืѷออยู่ตรงหน้าชืѷอของนาย]
[ทำไม… เจ้าถึง… พูดอะไรแบบนีѸ?]
อบาดอนยิѸมราวกับว่ามันได้ยินถ้อนคำเสนาะหู
ผมตรงเข้าประเด็น [ฉันจะไม่อ้อมค้อมนะ นายออมแรงไว้พอแล้ว ตอน
นีѸได้เวลาให้พวกเราหยิบยืมความช่วยเหลือจากนายได้แล้ว]
[ทำไม… ข้าต้องช่วย…?]
[เพราะแม้แต่นายก็คงจะถูกทำลายถ้านายไม่ยอม นายก็รู้ดีอยู่แล้วว่า
กลุ่มดาวอืѷนๆ จะไม่ให้เวลากับนายหลังจากทีѷพวกเราหายไปหมด]
[…ข้าคือ… ความชัѷวร้าย… บรรพกาล…]
[กลุ่มดาวในฝัѷงชัѷวร้ายจะไม่มีทางยอมรับนายในฐานะ ‘ความชัѷวร้ายทีѷ
เก่าแก่ทีѷสุด’ จะไม่มีใครยืนอยู่ข้างนาย และฉันก็เดาว่านายคงจะลืมไป
แล้ว แต่มันยังมีสัตว์ประหลาดตัวนัѸน ‘บาเอล’ ทีѷกำลังรอ ‘สถานการณ์
สุดท้าย’ อยู่ด้วย]
[บาเอล…!]
นํѸาเสียงของอบาดอนสัѷนราวกับว่ามันควบคุมตัวเองไม่อยู่
บาเอล ราชาปีศาจอันดับหนึѷงในการจัดอันดับ หนึѷงเดียวจากโลกปีศาจ
ทีѷได้เข้าสู่พืѸนทีѷสถานการณ์สุดท้าย และยังเป็นราชาปีศาจทีѷจองจำ
อบาดอนไว้ยังหลุมทีѷลุกทีѷสุดด้วย

[นายช่วยพวกเราและหยุดมหาภัยพิบัติ จากนัѸนพวกเราจะมอบโอกาส
ให้นายได้แก้แค้นหมอนัѷน]
บรรยากาศโดยรอบสัѷนสะเทือนอย่างรุนแรง
ผมยืนหยัดต่อสถานะเหล่านัѸนและพูดต่อ [โอ้ ผู้ปกครองแห่งหลุมทีѷ
ลึกทีѷสุด มาเป็น ‘ความชัѷวร้ายทีѷเก่าแก่ทีѷสุด’ ในโลกทีѷพวกเราจะสร้าง
ขึѸนเถอะ]
เมืѷอเลือกทีѷจะนอนกับปีศาจ มันก็จำเป็นจะต้องเสนอเหยืѷอล่อในระดับ
นีѸ อย่างน้อยทีѷสุด ผมก็ต้องการพลังของอบาดอนเพืѷอหยุดภัยพิบัตินีѸ
ไว้
*
[เหลือเวลาอีก 5 นาที่ ก่อนจะเริѷมสถานการณ์มหาภัยพิบัติ]
ในทีѷสุดการเตรียมการก็เสร็จสิѸน
ผมมองไปยังเหล่าสหายทีѷกำลังรออยู่ข้างๆ จัตุรัสและถามพวกเขา “ยู
จงฮยอคตืѷนยัง?”
“…ยัง”
ลีซอลฮวาตอบ และผมก็พยักหน้า
ถ้าเขายังไม่ตืѷน งัѸนพวกเราก็ต้องใช้แผนบี
“ฉันเชืѷอในตัวทุกคนนะ พวกเราไม่มีทางเลือกอืѷนแล้ว”

อันทีѷจริงแผนบีก็คือแผนเอ – แยกกันออกเป็นสองกลุ่มและต่อสู้กับ
ราชาเทพเจ้าภายนอกแต่ละตน สิѷงทีѷยากก็คงจะเป็นส่วนประกอบของ
ทัѸงสองกลุ่ม
“เทพเจ้าภายนอกทีѷกลุ่มแรกจะต่อสู้ด้วยก็คือเปลวเพลิงแห่งชีวิต”
เปลวเพลิงแห่งชีวิต – อูรีเอลจากรอบทีѷ 999
“คนทีѷจะปรากฏตัวขึѸนในมหาสมุทรแปซิฟิคก็คือเจ้าแห่งเกาะทีѷล่ม
สลาย แต่เมืѷอมหาภัยพิบัติเริѷมต้นขึѸน เปลวเพลิงแห่งชีวิตก็จะปรากฏ
ตัวขึѸนแน่ๆ เธอจะเล็งเป้ามาทีѷนักเขียนลับ” ผมเหลือบมองไปยังนัก
เขียนลับทีѷกำลังหลับใหลอยู่ภายในทรงกลมผนึกและพูดต่อ “เมืѷอ
เวลานัѸนมาถึง นีѷคือรายชืѷอของคนทีѷจะเข้าร่วม”
สหายทุกคนจ้องมาทีѷผมด้วยสายตาทีѷตึงเครียด
“จางฮีวอน ลีกิลยัง ชินยูซอง ลีซอลฮวา กงพิลดู ยูซานอา ฮันซู
ยอง…”
ตัวทำดาเมจหลักของกลุ่มนีѸคือจางฮีวอน คนทีѷครอบครองพลังผนึกทีѷ
แข็งแกร่งทีѷสุดคือยูซานอา ในขณะทีѷฮันซูยองเป็นคนทีѷเก่งกาจทีѷสุด
ในการบัญชาการรบ ทัѸงสามคนนีѸคือตัวหลักของทีม
แน่นอน นัѷนยังไม่จบ
“อูรีเอล มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ หงอคง…”
ประกายแสงเต้นระบำอย่างรุนแรงในอากาศในขณะทีѷผมพูดออกมา
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ พยักหน้าของเธอ]

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ บ่นว่ามันไม่ต้องการถูกสัѷง]
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ กำลังคาดเดาถึงเจตนา
ของคุณ]
เนืѷองจากฝ่ายตรงข้ามของพวกเราคืออูรีเอลจากรอบทีѷ 999 พวกเรา
จึงต้องส่งอูรีเอลของพวกเราออกไปด้วย ถ้าโชคเข้าข้างพวกเรา พวก
เราอาจจะได้เห็นผลของทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อได้อีกครัѸง และ
ไม่ต้องสงสัย มังกรเพลิงทมิฬก็คงจะช่วยได้มาก นอกจากนีѸยังไม่
จำเป็นต้องพูดถึงหงอคงทีѷได้กลายเป็นกลุ่มดาวระดับเทวะไปแล้ว
“ฉันอยากจะให้เซียนดาบทลายนภา เคียร์อีออส จางฮายัง และ… ผู้
บรรลุทีѷเหลือคอยเป็นกำลังสนับสนุนด้วย”
“ไว้ใจพวกเราได้!”
จางฮายังตะโกนออกมาหลังจากทีѷในทีѷสุดก็มีภารกิจทีѷเหมาะสม
สำหรับเธอ อย่างไรก็ตาม ความกระตือรือร้นของเธอก็คงจะยํѷาแย่ลง
เมืѷอเธอไปถึงทีѷนัѷน
ส่วนเซียนดาบทลายนภาและเคียร์อีออสก็พากันพยักหน้า ดังนัѸนผมจึง
พูดต่อ “สุดท้าย… ฮาเดส เพอร์เซโฟนี ฉันอยากจะให้ทัѸงสองคนเข้า
ร่วมกับกลุ่มแรกด้วย”
[กลุ่มดาว ‘บิดาแห่งรัตติกาล’ พยักหน้าอย่างเงียบๆ]
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์มืดมิด‘ มองมาทีѷคุณด้วยความเป็นกังวล]
เมืѷอฟังมาถึงตรงนีѸ สีหน้าของทุกคนก็เริѷมเปลีѷยนไป

คนแรกทีѷพูดขึѸนมาคือจางฮีวอน “เดีѺยวก่อน มันจำเป็นจะต้องทุ่มกำลัง
ทัѸงหมดไปยังทีมแรกด้วยเหรอ? แล้วใครจะอยู่ทีมทีѷสอง?”
“ลีจีฮเย ลีฮุนซึง และฉันจะอยู่ทีมทีѷสอง”
“แล้วกลุ่มดาวอืѷนล่ะ?”
ผมไม่ตอบเธอ ซึѷงก็ทำให้ดวงตาของเธอหรีѷลง
“ฟังดูเหมือนเป็นแผนการฆ่าตัวตายเลยนะ…”
ผมลอบมองไปยังยูซานอาทีѷกำลังยิѸมออกมาเบาๆ ช-ใช่ ถ้ามันเป็น
เธอ เธอก็อาจจะอยู่ข้างผมในคราวนีѸ
[ใครบางคนกำลังสวดพระสูตร…]
ริมฝีปากของเธอเริѷมสวดบางสิѷงทีѷน่าสะพรึงกลัว จากนัѸนผมก็เห็นฮันซู
ยองทีѷอยู่ไกลออกไปกำลังนวดขมับของเธอพร้อมกับส่ายหัว
‘ฉันบอกนายแล้ว มันไม่ได้ผล’
ผมรีบตะโกนออกไป “ด-เดีѺยวก่อน! มันไม่ใช่แผนการฆ่าตัวตาย มัน
เป็นแผนการทีѷเหมาะสมจริงๆ นัѷนเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงพาลีจีฮเย
และลีฮุนซึงไปด้วย”
“หืม…”
“ฉันคือกลุ่มดาวระดับเทวะแล้ว ทุกคนก็เห็นหนิว่าฉันแข็งแกร่งขึѸนแค่
ไหน?”

“แน่นอน พวกเราเห็นนายซ่อนตัวอยู่หลังยูจงฮยอคและส่งเสียงเชียร์
เขา”
“ไว้ใจฉันเถอะน่า ทุกคนก็รู้ว่ากลุ่มดาวระดับเทวะเป็นตัวตนแบบ
ไหน!”
“พอนายพูดมันก็ฟังดูแปลกแฮะ…”
สหายของผมดูเหมือนจะติดกับหลังจากผมพูดถึงระดับเทวะอยู่หลาย
ครัѸง อันทีѷจริง วิธีการล้างสมองทีѷดีทีѷสุดก็คือการพูดซํѸาๆ แบบนีѸแหละ
จากนัѸนมันก็มีฟ้าผ่าลงมา
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ กำลังจ้องมาทีѷคุณ]
หงอคงได้แยกความเป็นไปได้ของเขาออกมาเพืѷอสร้างร่างอวตารของ
ตนและปรากฏตัวขึѸนอย่างยิѷงใหญ่พร้อมกับฟ้าผ่า
[น้องเล็ก เจ้าเสียสติไปแล้วเหรอ?]
“ส-ส่งข้อความมาก็ได้… นายจำเป็นต้องสงวนพลังไว้
[ไม่ใช่ระดับเทวะทุกคนทีѷจะเทียบเท่ากับ ‘เทวะ’ เจ้าเป็นแค่เด็กน้อย
ทีѷเพิѷงเหยียบย่างเข้าไปในขอบเขตนัѸนเท่านัѸน]
นีѷคือครัѸงแรกทีѷผมได้เห็นหงอคงยืนกรานแบบนีѸ และนัѷนก็ทำให้ผม
หงุดหงิดขึѸนมานิดหน่อย ผมตัดสินใจพิจารณาตัวเลือกของผมก่อนทีѷ
จะถอนหายใจออกมาและบอกความจริงกับทุกคน

“…ฉันเองก็ไม่เชืѷอว่าความแข็งแกร่งของทีมทีѷสองจะสามารถสังหาร
ราชาลงได้”
“งัѸนนายวางแผนจะทำอะไร?!”
“แกนหลักของทีมนีѸคือการทำสงครามแบบสายฟ้าแลบ”
พวกเราขาดยูจงฮยอค ตัวหลักของทีมทีѷสองไป ด้วยจำนวนแค่พวก
เรา ถ้าพวกเราไม่สามารถยืมพลังของรอบทีѷ 1863 มาได้ ไม่ว่าพวก
เราจะแยกออกเป็นสองทีมหรือไม่ พวกเราก็ยังไม่แน่นอนว่าจะชนะ
อยู่ดี
เพียงแค่ความผิดพลาดเพียงอันเดียวก็ทำให้พวกเราจบเห่แล้ว ดังนัѸน
มันจึงเหลือทางเดียวทีѷจะทำให้ทุกคนรอดไปได้
“การอยู่รอดของทีมทีѷสองขึѸนอยู่กับทีมทีѷหนึѷง พวกนายต้องเอาชนะ
เปลวเพลิงแห่งชีวิตลงให้ได้โดยเร็วทีѷสุดและมุ่งหน้ามายังมหาสมุทร
แปซิฟิค เป้าหมายของทีมของฉัน ลีจีฮเย ลีฮุนซึง และฉันก็คือการ
อดทนจนกว่าพวกนายจะมาช่วย”
นีѷคือขัѸนแรกของแผนการทีѷผมวางไว้
*
30 นาทีให้หลัง ลีจีฮเย ลีฮุนซึง และผมก็ออกเดินทางไปยัง
มหาสมุทรแปซิฟิค จนถึงเมืѷอพวกเราจากมา ทุกคนก็พยายามจะ
เปลีѷยนใจผม แต่ผมก็ส่ายหัวให้กับพวกเขา

เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลายสามารถทำลายทวีปอเมริกาได้อย่างง่ายดาย
ถ้าพวกเรารอให้หมอนัѷนเข้ามาใกล้คาบสมุทรเกาหลี ทุกๆ สิѷงทีѷอยู่
ใกล้ๆ ก็จะถูกทำลายลงก่อนการต่อสู้จะเริѷมต้นขึѸนด้วยซํѸา
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ กำลังอ่านเส้นทางนํѸาด้วยดวงตาอันลึก
ซึѸง]
ทัѸงลีจีฮเยและลีฮุนซึงต่างก็ดูเครียด โดยเฉพาะอย่างยิѷงฝ่ายหลัง ใน
ขณะทีѷเขากลับมาสู่สถานการณ์หลังจากหายไปสักพัก สีหน้าของเขา
ก็ดูเคร่งขรึมยิѷงกว่าเดิม
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ วุ่นอยู่กับการเช็ดหัวของเขา]
[กลุ่มดาว ‘ราชาฮึงมิว’ โศกเศร้ากับโชคชะตาของคาบสมุทรเกาหลี]
มังกรเต่าท่องออกไปยังมหาสมุทร
บางทีภาพทีѷถูกทิѸงไว้ข้างหลังอาจจะทำให้เขาเกิดความรู้สึกประทับใจ
ขึѸนมา เพราะลีฮุนซึงได้วางมือไว้บนหน้าอกในทันใดและตะโกนออก
มา “…พวกเราจะปกป้องมาตุภูมิของพวกเราให้ได้”
[กลุ่มดาว ‘วีรบุรุษคนสุดท้ายแห่งฮวางซาบอล’ พยักหน้า]
ผมเองก็ไม่อยู่เฉย “…ฮุนซึง นายบอกว่านายลาออกจากการเป็น
ทหารแล้วหนิ?”
“มันไม่ใช่แค่ทหารหรอกนะทีѷต้องปกป้องบ้านเมือง”
เขาพึมพำตอบผมและมองลงไปยังป้ายห้อยคอด้วยดวงตาเศร้าๆ ก่อน
ทีѷพวกเราจะแยกจากสหายทีѷเหลือ จางฮีวอนได้มอบสร้อยคอนีѸไว้ให้

กับเขา
‘นายต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เข้าใจไหม?’
ลีฮุนซึงทีѷมีสีหน้าดุจลูกวัวน้อยเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้าและพยักหน้า
ลีจีฮเยมองดูภาพตรงหน้าและกระซิบอะไรบางอย่างกับผม “ลุง
ทำไมมันรู้สึกเหมือนพวกเราถูกปักธงตายเลย?”
“…พวกเราไม่เป็นไร ถ้าวันนีѸมีใครจะต้องตาย มันก็คงจะมีแค่ฮุนซึง
เท่านัѸนแหละ”
“ยังไงก็เถอะ ทำไมต้องเป็นเรา ฉันกับลุงฮุนซึง แค่นีѸจะไม่เป็นไรเห
รอ?”
“เอ๋?”
ผมแจกแจงแผนงานบนดาดฟ้าเรือในขณะทีѷอธิบายกับตัวเอง แผ่น
กระดาษพวกนีѸคือไอเท็มทีѷผมซืѸอมาจากกระเป๋าโดเกบิ เป้าหมายใหม่
ของผมคือการทำสิѷงเหล่านีѸให้เสร็จก่อนทีѷจะเจอกับศัตรูคนใหม่ของ
พวกเรา
“ฉันไม่เข้าใจเลย? ลุงฮุนซึงอ่ะพอเข้าใจอยู่ แต่ฉันล่ะ? มันเป็นเพราะ
พวกเราอยู่บนทะเลงัѸนเหรอ?”
“ก็ทำนองนัѸน”
“แต่ผู้สนับสนุนของฉันคือระดับยิѷงใหญ่… ไม่สิ ระดับเรืѷองเล่า ลุงบอก
ว่าแม้แต่ระดับเทวะก็หยุดเขาไม่ได้ถ้าเขาปรากฏตัวหนิ?”

แน่นอนทีѷเธอพูดก็ถูก เทพสงครามทะเลคือกลุ่มดาวชัѸนยอด แต่เขายัง
อยู่ไกลจากการถูกเรียกขานว่าเป็นกลุ่มดาวทีѷยิѷงใหญ่ของการ
ถ่ายทอดสดดวงดาว
“ก็ฉันเชืѷอในตัวเธอ”
“…เอ๋?”
“กลุ่มดาวเป็นระดับเรืѷองเล่าก็ไม่ได้หมายความว่าอวตารของเขาจะ
เป็นระดับเรืѷองเล่าเหมือนกันซะหน่อย”
ลีจีฮเยกะพริบตาของเธอราวกับว่าเธอไม่เข้าใจมันจริงๆ แต่สุดท้าย
เธอก็ยิѸมออกมา “ลุงพูดอะไรน่ะ? ฉันไม่ใช่กลุ่มดาวด้วยซํѸา”
อืม มันก็จริง ตอนนีѸเธอไม่ใช่กลุ่มดาว
ลีจีฮเยไม่รับรู้ถึงศักยภาพของตัวเอง เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปได้ไกล
แค่ไหนในนิยายต้นฉบับ
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ พยักหน้าหลังจากได้ยินคำพูดของ
คุณ]
บางทีเขาเองก็อาจจะรู้แล้วเหมือนกัน
ลีฮุนซึงเดินเข้ามาหาพวกเรา “ยังไงก็เถอะทกจา นายทำอะไรอยู่เห
รอ?”
“อ่า นีѷเหรอ?”

ผมส่งไอเท็มทีѷผมกำลังทำให้เขาดู และคำอธิบายของมันก็โผล่ขึѸนมา
ในทันที

[ข้อมูลไอเท็ม]
ชืѷอ: ธงขาวแห่งการยอมจำนน
ระดับ: SSS
คำอธิบาย: มันเป็นไอเท็มมหัศจรรย์ทีѷทำให้ศัตรูมองเห็นการยอม
จำนนของคุณจากระยะไกล โปรดระวังอย่าให้พันธมิตรของคุณเห็นว่า
คุณใช้มัน

ลีฮุนซึงทำสีหน้าไม่เชืѷอราวกับว่าเขาได้เห็นของแปลกและขยีѸตาของ
เขาอยู่หลายครัѸงก่อนทีѷเขาจะมองมาทีѷผม
ผมยิѸมกลับไป “ฉันบอกแล้วไง ฉันไม่ได้คิดทีѷจะตาย”
“ต-แต่ นีѷ นีѷ…”
“ในช่วงเวลาทีѷนายเห็นพวกเขา พวกเราต้องยอมจำนน จากนัѸนพวก
เราจะพยายามคุยกับเขา เข้าใจไหม? การต่อสู้คงจะซืѸอเวลาได้ไม่
เท่าไร ในทันทีทีѷพวกเขาปรากฏตัว…”
“ลุง! มีบางสิѷงกำลังมา!”

แทบจะในเวลาเดียวกันกับทีѷลีจีฮเยตะโกนออกมา พวกเราก็เห็น
กำแพงคลืѷนทีѷมีความสูงนับร้อยเมตรกำลังขยับเข้ามาหาพวกเรา
[คุณเข้าสู่พืѸนทีѷของ ‘สถานการณ์มหาภัยพิบัติ’ ก่อนกำหนด!]
[ขอแนะนำให้คุณออกจากพืѸนทีѷสถานการณ์ในทันที!]
[ถ้าคุณไม่สามารถออกไปได้ ‘สถานการณ์มหาภัยพิบัติ’ จะเริѷมต้น
ขึѸน!]
แน่นอน ผมไม่ได้คิดจะหนี
[สถานการณ์ลับ – ‘มหาภัยพิบัติ’ เริѷมต้นขึѸน!]
[การรุกรานของ ‘เทพเจ้าภายนอก’ เริѷมต้นขึѸน!]
[โปรดเอาชีวิตรอดไปจากภัยพิบัตินีѸ!]
ในช่วงเวลาทีѷคำอธิบายของสถานการณ์จบลง คลืѷนสถานะอันยิѷงใหญ่
ก็สาดซัดเข้าหาพวกเรา นีѷคือสถานะทีѷยิѷงใหญ่มากจนเส้นขนของผม
ต้องลุกชันขึѸนมาแม้ว่าผมจะเป็นกลุ่มดาวระดับเทวะแล้วก็ตาม
「ภัยพิบัติทีѷไม่มีดวงดาวดวงไหนรอดไปได้ นีѷคือ ‘มหาภัยพิบัติ’」
กองทัพของเหล่าเทพเจ้าภายนอกทีѷเข้ามาทำลายล้างโลก
[เรืѷองราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
ผมปลดปล่อยเรืѷองราวออกมาเพืѷอปกป้องสหายของผมและเงยหน้า
ขึѸนมองกำแพงคลืѷน เสียงโหยหวนของเหล่าเทพเจ้าภายนอกดังก้อง
ออกมา

เหล่าเทพเจ้าภายนอกกองซ้อนกันเป็นชัѸนๆ ในระหว่างคลืѷน
และมีเรือประจัญบานลำหนึѷงลอยอยู่เหนือกำแพงราวกับว่าจะปกครอง
พวกมัน เรือลำนัѸนมีรูปร่างทีѷคุ้นเคยมาก
มังกรเต่า
นัѷนคือมังกรเต่าแน่ๆ แต่ถ้าจะให้พูดถึงความแตกต่างระหว่างมังกรเต่า
ของพวกเราก็คือ มังกรเต่าของศัตรูมีขนาดใหญ่กว่าอย่างน้อยยีѷสิบ
เท่า
“ล-ลุง…”
ลีจีฮเยทีѷกำลังตืѷนตกใจจ้องมาทีѷผม สีหน้าของเธอกำลังถามผมว่าผมรู้
อยู่แล้วรึเปล่า
ผมพยักหน้า ผมไม่ได้มัѷนใจ 100% แต่ก็พอคาดเดาว่ามันจะเกิดขึѸน
ถึงอย่างไรก็ตามผมก็รู้รายชืѷอของผู้รอดชีวิตจากรอบทีѷ 999 ดียิѷงกว่า
ใคร
「หายนะแห่งโลกตะวันตก เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย」
เหนือคลืѷนทีѷแยกออกจากกัน พวกเราได้ยินเสียงของเด็กสาวคนหนึѷง
ทีѷได้เห็นบทสรุปของรอบทีѷ 999
[[บรรจุกระสุน]]

ในช่วงเวลาทีѷผมคว้าตัวลีจีฮเยเอาไว้ มันก็รู้สึกราวกับว่าโลกทัѸงใบ
พลิกกลับด้าน เรือของพวกเราหันหัวอย่างรวดเร็ว ผมได้แต่หวังว่าเธอ
จะไม่ช้าเกินไป
[[ยิง]]
เปรีѸยง!!
กระสุนปืนใหญ่แผดเสียงดังไปทัѷวมหาสมุทร นํѸารอบๆ ตัวพวกเรา
ระเหยกลายเป็นไอนํѸา และแทบจะในเวลาเดียวกัน มังกรเต่าก็หัน
หัวออกไปได้ทัน แต่ถึงกระนัѸน พวกเราก็ไม่สามารถหลบได้ทัѸงหมด
“ฮุนซึง!”
ในขณะทีѷกลิѷนฉุนเต็มไปทัѷวจมูกของพวกเรา โลหะเรืѷองราวก็รีบเข้า
มาปกคลุมทัѸงดาดฟ้า มันปกคลุมแผ่ขยายออกไปและเข้าปกคลุมตัว
เรือ ในไม่ช้า มันก็ปกคลุมไปทัѸงตัวเรือและเริѷมเรืองแสงในคลืѷนความ
ร้อนสีขาวทีѷร้อนมากจนสามารถทำให้ผิวหนังสุกได้ในทันที่ และเมืѷอ
แรงปะทะจากผิวโลหะชัѸนนอกลดลง ลีฮุนซึงก็ยกเลิกการแปลงร่าง
โลหะ
ตอนทีѷ 469

เมืѷอพวกเราเห็นท้องฟ้าอีกครัѸง พวกเราก็ตระหนักได้ว่าเรือของพวก
เรากำลังตกลงไปเบืѸองล่างราวกับว่าพืѸนดินด้านล่างได้หายไป ผมรีบ
เปิดใช้งานการแปลงร่างราชาปีศาจและสยายปีกออกมา
“ลีจีฮเย!!”
เธอรีบคว้าหางเสือและควบคุมการเคลืѷอนไหวของเธอ เปลวเพลิงถูก
จุดติดขึѸนมาใต้ลำเรือ และมังกรเต่าก็เริѷมบินออกไป
หลังจากทรงตัวได้แล้ว พวกเราก็เห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบ มันเกิด
อะไรขึѸนกันเนีѷย…?
「และจากนัѸน คิมทกจาก็ไม่อาจหุบขากรรไกรของเขาได้」
จู่ๆ เรือทีѷอยู่กลางมหาสมุทรก็ตกลงมาบนพืѸน – หมายความว่านํѸาทีѷ
ควรจะพยุงเรือไว้ได้หายไป
ครืน!
มหาสมุทรได้แยกออกเป็นสองส่วน และก้นบึѸงส่วนลึกของมันก็ได้เผย
ตัวออกมา สัตว์นํѸาดิѸนไปมาด้วยความเจ็บปวด และพวกเราก็เห็นฝูง
เทพเจ้าภายนอกกำลังฉีกกระชากสิѷงมีชีวิตเหล่านัѸนอย่างมีความสุข
[ฮ่าาาาาาาา!]
ฝูงเทพเจ้าภายนอกกำลังวิѷงไปตามก้นมหาสมุทร ร่างกายของพวกมัน
ดิѸนไปมาราวกับหนอน จากทัѸงสองฟากของมหาสมุทรทีѷเพิѷงแห้งเหือด
ไป สึนามิลูกใหม่กำลังไหลเข้ามา
“เร็วเข้า!”

ผมตะโกนออกมา และลีจีฮเยก็รีบหันเรืออีกครัѸง
[[บรรจุกระสุน]]
จากนัѸนพวกเราก็ได้ยินเสียงบรรจุกระสุนเป็นครัѸงทีѷสอง จากแค่เสียง
ทีѷแท้จริงเพียงอย่างเดียวก็สามารถสลักความหวาดกลัวเข้าสู่ร่างของ
พวกเราได้แล้ว
ผมเงยหน้าขึѸนและเห็นลีฮุนซึงกำลังหลัѷงเหงืѷอออกมาด้วย แม้ว่ามันจะ
เป็นโลหะเรืѷองราว แต่มันก็ไม่อาจต้านทานการโจมตีแบบนีѸได้หลาย
ครัѸงนัก
“ลุง! ทำอะไรสักอย่างสิ!”
ผมกำลังวางแผนอยู่เหมือนกัน
ผมนึกถึงธงขาวแห่งการยอมจำนนและตัดสินใจชูมันขึѸน
[ไอเท็ม ‘ธงขาวแห่งการยอมจำนน’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[ศัตรูของคุณสามารถเห็นการยอมจำนนของคุณได้จากระยะไกล!]
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงตกตะลึงกับการกระทำของคุณ!]
[กลุ่มดาวจำนวนหนึѷงกำลังชีѸนิѸวใส่ความขีѸขลาดของคุณ!]
ขีѸขลาดบ้านแกสิ พวกแกไม่คิดทีѷจะปรากฏตัวด้วยซํѸา
ผมใช้พลังทัѸงหมดเพืѷอโบกธงขาว
“ลีจีฮเย! ทางนีѸ!”

ผมตะโกนออกไป แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา
ไม่สิ คนทีѷตอบกลับมาก็คือลีจีฮเยจริงๆ “ลุง เป็นบ้าอะไรไปเนีѷย??”
“มันอาจจะดูไม่เท่เท่าไร แต่นีѷคือไอเท็มระดับ SSS นะ”
“มันไม่มีอะไรมารับประกันนะว่าพวกเราจะรอดไปเพราะพวกเรายอม
จำนน!”
“อืม ลีจีฮเยของทางนัѸนอาจจะเป็นเด็กน้อยใจดีก็ได้ มัѷนใจหน่อยสิ”
“ยังจะมาตลกอีกเหรอ”
น่าเสียดาย ผมไม่ได้ล้อเล่น
กระสุนปืนใหญ่ถูกบรรจุจนเสร็จ และในขณะทีѷพวกมันเริѷมเปล่งแสง
ออกมา ผมก็โบกธงขาวและตะโกนออกไปด้วยคำพูดทีѷเตรียมเอาไว้
“โอ้ ลีจีฮเย! มาสเตอร์ของเธอสอนให้เธอโจมตีศัตรูทีѷกำลังโบกธง
ขาวอยู่เหรอ”
กึก…
และจากนัѸนเอง ฝ่ายนัѸนก็หยุดเคลืѷอนไหวเป็นครัѸงแรก กระสุนปืนใหญ่
ทีѷถูกบรรจุไว้หยุดลงก่อนทีѷจะทันได้ยิง ไอนํѸาสีเทาหนากระจายหายไป
และเผยให้เห็นร่างๆ หนึѷงทีѷยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ
มันคือเทพเจ้าภายนอก เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย
ลีจีฮเยจากรอบทีѷ 999 กำลังยืนอยู่ตรงนัѸนพร้อมกับผมยาวสลวยทีѷ
ปลิวไสวท่ามกลางสายลม

แม้ว่าเธอจะมีชีวิตอยู่มานานแสนนาน แต่รูปลักษณ์ของเธอก็ยังดูอยู่
ในวัยยีѷสิบ มันราวกับว่าเวลาของเธอได้หยุดนิѷงลงนับตัѸงแต่ทีѷเธอได้
เห็นบทสรุปของการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 999
ริมฝีปากของเธอเริѷมแยกออกจากกันอย่างช้าๆ
[[ธง…]]
“ใช่ ธงนีѷ เธอจำได้ไหม?”
หน้ากระดาษพลิกผ่านหัวสมองของผม ฉากจากรอบทีѷ 999 กำลังเล่น
ซํѸา – กลิѷนคาวเลือด ความมืดอันน่าขนลุกของรถไฟใต้ดิน
[สกิลเฉพาะตัว ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[แอตทริบิวต์ ‘ล่ามสถานการณ์’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[คำพูดของคุณได้ปลุกเรืѷองราวเก่าๆ ภายในตัวฝ่ายตรงข้าม!]
「ภายในความมืดนัѸนมียูจงฮยอคกำลังยืนอยู่」
ประกายแสงพุ่งออกมาจากขบวนรถไฟ แสงสว่างเหล่านัѸนได้ส่องให้
เห็นดาบของยูจงฮยอคทีѷกำลังเข่นฆ่ามอนสเตอร์
「ในวันนัѸน ปีศาจดาบผู้มีบาดแผลก็ได้พบกับราชาสูงสุด」
ปีศาจดาบตัวสัѷนหลังจากได้เห็นดาบของเขาฉีกทะลวงเหล่าศัตรูทีѷเธอ
รับมือได้อย่างยากลำบากแบบไม่ยากเย็น ลีจีฮเยตะโกนออกมา
ดวงตาของเธอกำลังไล่ตามวิถีดาบทีѷดูเหมือนจะเลือนหายไปเป็นเส้น
แสงสีขาว

「“ถ้าฉันติดตามนาย ฉันจะแข็งแกร่งขึѸนเหมือนกันไหม? ฉันจะ
สามารถเอาชีวิตรอดในโลกบ้าๆ นีѷได้ไหม?”」
เปรีѸยง!
ประกายแสงเต้นระบำอย่างรุนแรงตรงหน้าของผม พายุความเป็นไป
ได้ทีѷตามมาทรงพลังมากจนผมไม่อาจมองไปข้างหน้าได้เลย
สัตว์นํѸาและเหล่าเทพเจ้าภายนอกทีѷกำลังพุ่งเป้ามาหาพวกเราถูกดูด
เข้าไปในประกายแสงและดิѸนไปมาด้วยความเจ็บปวด
[อะไรกัน อะไรกัน อะไรกัน อะไรกัน อะไรกัน]
เหล่าเทพเจ้าภายนอกหันไปมองราชาของตน อย่างไรก็ตาม ราชา
ของพวกมันก็ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนัѸนแล้ว ราวกับว่าเธอได้หายตัวไป
ภายในความทรงจำอันไกลแสนไกล ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 กำลัง
เอืѸอมมือออกไปหาอากาศอันว่างเปล่า
[[มาส… เตอร์…]]
อย่างทีѷผมคิด
ผมคิดเรืѷองนีѸได้เป็นครัѸงแรกเมืѷอผมเห็นนักเขียนลับและอูรีเอลจากรอบ
ทีѷ 999… คนเหล่านีѸ พวกเขาเสียสติไปแล้วจริงๆ
[ตัวละคร ‘เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย’ กำลังแยกเขีѸยวด้วยความเจ็บ
ปวด]
เมืѷอคนผู้นัѸนได้กลายเป็นเทพเจ้าภายนอก มันก็เป็นธรรมดาทีѷคนผู้นัѸน
จะกลายเป็นตัวตนทีѷแตกต่างออกไปอย่างสิѸนเชิง มันได้สูญเสียความ

ทรงจำทัѸงหมดในชีวิตไปและถือกำเนิดขึѸนมาใหม่ในฐานะสิѷงมีชีวิตตน
ใหม่
อย่างไรก็ตาม นัѷนก็เป็นแค่เทพเจ้าภายนอกทัѷวไปเท่านัѸน ราชานัѸนแตก
ต่างออกไป พวกเขายังคงมีอารมณ์และความทรงจำในช่วงชีวิตก่อน
อยู่
นักเขียนลับได้แบ่งเรืѷองราวของเขาออกเป็นการเสืѷอมถอยรอบต่างๆ
และเก็บพวกมันเอาไว้ได้ ในขณะทีѷเปลวเพลิงแห่งชีวิตได้ผลักดัน
อารมณ์ความรู้สึกของเธอไปเป็นความพยาบาท
ถ้าอย่างงัѸนแล้วเจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลายล่ะ?
เธอจะสามารถจดจำได้ไหมว่าเธอเคยเป็นใคร?
“ลีจีฮเย! นึกให้ออกสิว่าเธอเคยเป็นใครมาก่อน!”
ผมไม่แน่ใจว่าทำไมลีจีฮเยถึงกลายเป็นเทพเจ้าภายนอก อย่างไร
ก็ตาม ผมก็สามารถคิดได้ถึงความเป็นไปได้หนึѷง
“อย่าทำลายเส้นโลกนีѸ! ทีѷนีѷคือโลกใบเดียวกันกับทีѷเธอเคยอาศัยอยู่!
ยูจงฮยอคก็อยู่ทีѷนีѷด้วย ลีฮุนซึงและตัวเธอก็ด้วย ลีจีฮเย!”
เปรีѸยง!
[การถ่ายทอดสดดวงดาวจับตาดูการกระทำของคุณอย่างใกล้ชิด]
[มหาโดเกบิส่วนหนึѷงขมวดคิѸวให้กับการกระทำของคุณ]
เรืѷองราวจากรอบทีѷ 999 เริѷมไหลออกมาตรงหน้าของผม

“อย่าหลับตานะ! ดูซะให้เต็มตาว่าเธอกำลังจะฆ่าใคร!”
「”อย่าหลับตานะ! ดูซะให้เต็มตาว่าเธอกำลังจะฆ่าใคร“」
ยูจงฮยอคในความทรงจำของลีจีฮเยยืนนิѷง ชายคนนัѸนสอนวิธีใช้ดาบ
และวิธีเอาชีวิตรอดให้กับเธอ ศึกชิงธงเริѷมต้นขึѸน และหลังจากพิชิต
สถานีชุงมูโรได้ เธอก็พูดกับเธอ
「”จดจำความตายของเหล่าคนทีѷเธอสังหารไปเอาไว้ นีѷอาจจะเจ็บ
ปวดสำหรับเธอ แต่เพราะแบบนัѸน เธอจะสามารถหลีกเลีѷยงการกลาย
เป็นปีศาจดาบได้“」
ธงของยูจงฮยอคยังคงเป็นสีขาวและไม่แปดเปืѸอน ธงนัѸนโบกสะบัด
อย่างช้าๆ มันได้กลายเป็นสีแดง และจากนัѸนก็สีดำ ลีจีฮเยมองไปยัง
ธงทีѷติดแน่นกับแผ่นหลังของชายผู้นัѸนและคิดกับตัวเอง
「ฉันอยากจะกลายเป็นคนแบบเขา」
นัѷนก็เป็นสิѷงทีѷผมคิดอยู่บ่อยๆ
[เรืѷองราวของตัวละคร ‘เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย’ สัѷนสะเทือนอย่าง
รุนแรง!]
ผมไม่พลาดโอกาสนีѸและยิงกระสุนนัดต่อไปโดยไม่ลังเล “เธอลืมทุก
อย่างทีѷยูจงฮยอคเคยสอนไปแล้วเหรอ?! เรืѷองราวต่างๆ พวกนัѸนน่ะ!”
ลีจีฮเยอ้าปากค้างในขณะทีѷเธอมองมาทีѷผม เธอคงจะไม่รู้ว่าผมรู้เรืѷอง
พวกนัѸนได้ยังไง มันไม่สำคัญหรอกว่าใครจะคิดว่าผมขีѸขลาดเพราะผม
ไม่มีทางเลือก ผมต้องพยายามกระตุ้นความทรงจำของเธอให้ได้เพืѷอ

ซืѸอเวลาให้กับพวกเรา ผมไม่มีหลักประกันอะไรมารับรองเลยว่าวิธี
พวกนีѸจะได้ผล
[[ยิง]]
…บ้าเอ้ย แค่นีѸยังไม่พออีกเหรอ
เปรีѸยง!
เสียงกระสุนดังออกมา
แม้ว่าพลังในคราวนีѸจะอ่อนแอลงไป แต่พลังทำลายล้างของมันก็ยัง
มากมายสำหรับพวกเราอยู่ดี แต่ก็ต้องขอบคุณทีѷการโจมตีนัѸนเป็นการ
โจมตีแบบกระจายตัวแทนทีѷจะเป็นการโจมตีแบบจุดเดียว
ผมมองดูกระสุนตัดผ่านมหาสมุทรเข้ามาและเม้มปากอย่างแรง “ฮุน
ซึง!”
“…ฉันยังเตรียมตัวไม่เสร็จเลย!”
มันเป็นเพราะเขาให้สหายยืมโลหะเรืѷองราวไปเหรอ? อัตราการฟืѸนฟู
พลังเวทมนตร์ของลีฮุนซึงช้ามาก โลหะทีѷปกคลุมลำเรือมีแค่ครึѷงหนึѷง
เท่านัѸนเมืѷอเทียบจากครัѸงก่อน
ซึѷงหมายความว่าพวกเราต้องต้านทานการโจมตีรอบนีѸโดยไม่มีความ
ช่วยเหลือจากการแปลงร่างโลหะ
มังกรเต่าเริѷมถอยออกไปด้วยพลังงานทัѸงหมดเพืѷอหลบห่ากระสุน
อย่างไรก็ตาม ลีจีฮเยก็ขยับไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเรือและยืนอยู่
ข้างหน้าเพืѷอปกป้องทัѸงผมและลีฮุนซึง

“ลุง ยืนอยู่ข้างหลังฉันไว้ ฉันจะจัดการเอง”
คำพูดทีѷไม่คาดคิดของเธอทำให้ผมต้องหันไปมองเธอ พร้อมกับแสง
สว่างอันไม่คุ้นเคยในดวงตาของเธอ เธอกำลังมองไปข้างหน้า
“การต่อสู้นีѸ… มันเป็นของฉัน”
ผมไม่รู้ว่าอะไรทำให้เธอตัดสินใจลงมือ แต่มันก็มีสิѷงหนึѷงทีѷแน่นอน –
ลีจีฮเยได้เลือกสมรภูมิของเธอแล้ว
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดบ้าอะไรขึѸน อย่างไรก็ตาม ถ้ามันมีฉันอีกคน
ทีѷพยายามจะทำลายโลกนีѸด้วยข้ออ้างเรืѷองโศกนาฏกรรมจากการ
เสืѷอมถอยอีกรอบ…” เพลิงภูตผีลุกโชนขึѸนภายในดวงตาของเธอหลัง
จากเธอตัดสินใจ “ฉันก็จะไม่มีวันยกโทษให้กับตัวฉันคนนัѸนแน่ๆ”
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ ปลดปล่อยสถานะออกมา!]
ผมมองไปทีѷเธออย่างเงียบๆ
มหาสมุทรคือสมรภูมิทีѷเหมาะสมทีѷสุดสำหรับเธอ
สิѷงเดียวทีѷผมไว้ใจได้ในตอนนีѸคือลีจีฮเยและเรือรบของเธอ
[ความเป็นไปได้ของเนบิวลา ‘บริษัทของคิมทกจา’ กำลังแทรกซึม
อยู่ภายในตัวอวตาร ‘ลีจีฮเย’!]
มหาเรืѷองราวทีѷผมครอบครองกำลังส่งพลังไปให้กับเธอ
เธอลืมตาขึѸนและยิѸมให้กับผม “ขอบคุณนะลุง”
เรือรบของลีจีฮเยพุ่งทะยานไปข้างหน้า

มังกรเต่าหลบหลีกห่ากระสุนทีѷพุ่งเข้ามาและพ่นพระเพลิงออกไป
“เดินหน้าเต็มกำลัง!”
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน‘ เริѷมพูดถึงศึกใหญ่!]
เปลวเพลิงทีѷถูกพ่นออกไปจากมังกรตัวเล็กปะทะเข้ากับกระสุนจากอีก
ฝัѷงและจางหายไป ประวัติศาสตร์ทีѷพวกเรามีร่วมกันได้กลายเป็นเรืѷอง
ราวและกำลังปะทะกับเรืѷองราวของรอบทีѷ 999
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ กำลังช่วยเหลืออวตาร ‘ลี
จีฮเย’]
[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน!]
ถ้ามองแค่พลังทำลายล้างของมหาเรืѷองราวเพียงอย่างเดียว ฝ่ายของ
พวกเราก็ไม่ควรจะเสียเปรียบนัก
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ มอบการบัญชาการให้กับอวตารของ
เขา]
[ตัวละคร ‘ลีจีฮเย’ เปิดใช้งาน ‘กองเรือผี LV.???’!]
ในทีѷสุดกองเรือผีก็เผยตัวออกมาเหนือน่านนํѸา แต่ละลำนัѸนมีขนาด
ใหญ่ขึѸนมากจากเรือลาดตระเวนไปเป็นเรือบรรทุกเครืѷองบินเลยที
เดียว พวกมันคุ้มกันมังกรเต่าและสาดเปลวเพลิงออกมาโดยพร้อม
เพรียงกัน
“บรรจุกระสุน!”

กองเรือผีของลีจีฮเยเพิѷมความเร็วขึѸน แต่ก็น่าเสียดาย อีกฝ่ายได้เริѷม
โจมตีออกมาก่อน
คลืѷนเพลิงแหวกผ่านเหนือน่านนํѸา และกองเรือก็ได้มุ่งหน้าตรงไปยัง
คลืѷนนัѸน กำแพงวารียักษ์ได้ขวางหน้าพวกเราเอาไว้ แต่ดวงตาของเธอ
กลับโฟกัสไปทีѷจุดๆ เดียว
“ยิง!”
กระสุนอันแม่นยำได้ทำให้ฟากหนึѷงของคลืѷนระเบิดออก กองเรือขุด
เข้าไปยังช่องว่างเล็กๆ นัѸนและเดินหน้าต่อ กองเรือของเธอในตอนนีѸ
กำลังก่อขบวนเป็นเส้นตรง และเปิดฉากการโจมตีออกไป
เหล่าเทพเจ้าภายนอกทีѷติดอยู่ภายในห่ากระสุนร้องออกมาด้วยความ
เจ็บปวด ลีจีฮเยเหยียบยํѷาผ่านพวกมันและมุ่งหน้าต่อไปอีกครัѸง
เธอกระอักเลือดออกมาหลังจากใช้พลังเวทมนตร์เกินขีดจำกัด แต่เธอ
ก็ไม่ยอมแพ้
「แม้ว่ามันจะเป็นแค่กระสุนนัดเดียว」
ดวงตาของลีจีฮเยเปล่งแสงอันเย็นยะเยือกในขณะทีѷมองจ้องไปยังจุด
เดียว จุดทีѷมีเรือรบลำหนึѷงกำลังรออยู่เหนือกำแพงคลืѷนหนานัѸน
[[บรรจุกระสุน]]
“บรรจุกระสุน!”
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ ส่งเสียงเชียร์อวตาร ‘ลีจีฮเย’]

[กลุ่มดาว ‘ราชาฮึงมิว’ ส่งเสียงเชียร์อวตาร ‘ลีจีฮเย’]
[กลุ่มดาว ‘พ่อมดคนแรกแห่งโชซอน’ ส่งเสียงเชียร์อวตาร ‘ลีจีฮเย’]
[กลุ่มดาว ‘วีรบุรุษคนสุดท้ายแห่งฮวางซาบอล’ ส่งเสียงเชียร์อวตาร
‘ลีจีฮเย’]
[กลุ่มดาว ‘เมตตรัยตาเดียว’ ส่งเสียงเชียร์อวตาร ‘ลีจีฮเย’]
กลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลีกำลังมองมาทีѷเธอ
ในขณะทีѷเฝ้าดูเธอฝ่าฟันสถานการณ์ทีѷเสียเปรียบสุดขีด ผมก็เริѷม
นึกถึงประโยคๆ หนึѷงจากนิยายต้นฉบับ
[แอตทริบิวต์ของตัวละคร ‘ลีจีฮเย’ ใกล้จะวิวัฒนาการแล้ว!]
การวิวัฒนาการครัѸงสุดท้ายของแอตทริบิวต์ของเธอ สิѷงทีѷเธอได้สัมผัส
ในนิยายต้นฉบับกำลังจะเกิดขึѸนตรงหน้าของผมแล้ว สิѷงๆ นัѸนเป็นไป
ได้เพราะสถานการณ์เดียวเท่านัѸน
กลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลีให้เธอหยิบยืมความเป็นไปได้ เรืѷองราว
ของเธอทีѷเธอสะสมมาด้วยความเร็วอันแสนผิดปกติ และสุดท้าย ความ
มุ่งมัѷนของลีจีฮเยทีѷยอมเสีѷยงชีวิต ทัѸงหมดได้ก่อให้เกิดปาฏิหาริย์นีѸขึѸน
มา
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ กำลังมองไปยังอวตารของเขา]
จากท้องฟ้าอันไกลโพ้น ผู้สนับสนุนของลีจีฮเย เทพสงครามทะเล
กำลังมองลงมาทีѷเธอ เขาคือกลุ่มดาวทีѷปกป้องและแนะนำเธอมาเนิѷน
นาน

ผมรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ผมสัมผัสได้ เพราะผมเองก็เป็นดวงดาว
เหมือนกับเขา เขากำลังจะได้เห็นเหตุการณ์ทีѷมีกลุ่มดาวเพียงเล็กน้อย
เท่านัѸนทีѷจะได้เห็น
「เหตุการณ์ทีѷอวตารคนหนึѷงมีสถานะเหนือลํѸาไปกว่าผู้สนับสนุนของ
ตน」
นีѷควรจะเป็นสิѷงทีѷเทพสงครามทะเลตระหนักได้ – เวลาทีѷเขาจะ
ยอมรับความจริงมาถึงแล้ว เวลาทีѷเขาต้องปล่อยอวตารของตนไปจาก
อ้อมแขน
「และมหาสมุทรก็ปรารถนาราชาคนหนึѷงเพืѷอมาปกครองเหนือพายุ
คลัѷง」
เทพสงครามทะเลสาธยายเรืѷองราวราวกับว่าเขากำลังส่งข้อความ
แสดงความยินดีไปยังนกน้อยทีѷออกบินสู่ท้องฟ้าเป็นครัѸงแรก
「ดังนัѸนมันจึงไม่จำเป็นจะต้องมีราชาสองคนในมหาทะเลแห่งนีѸ」
[แอตทริบิวต์ของตัวละคร ‘ลีจีฮเย’ กำลังวิวัฒนาการ!]
[ตัวละคร ‘ลีจีฮเย’ ได้รับแอตทริบิวต์ระดับตำนาน!]
ในทีѷสุดปีศาจดาบผู้มีบาดแผลก็ได้ออกเดินทางไปยังมหาสมุทรของ
ตัวเอง
[แอตทริบิวต์ของตัวละคร ‘ลีจีฮเย’ วิวัฒนาการเป็น ‘ราชาแห่งมหา
ทะเล’!]
[[ยิง]]

“ยิง!!”
ในขณะทีѷเสียงปืนใหญ่ดังก้องออกมา ทุกๆ สิѷงทีѷอยู่ตรงหน้าของพวก
เราก็ถูกโอบล้อมไปด้วยแสงสว่างเจิดจ้า

[[เทพ… สงคราม… ทะเล…]]
ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 แสดงปฏิกิริยาออกมาราวกับว่าในทีѷสุดเธอก็
จำผู้สนับสนุนของเธอได้
「ในการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 999 เทพสงครามทะเลได้เสียสละตัวเอง
เพืѷอช่วยลีจีฮเย」
บางทีอาจจะเพืѷอปฏิเสธทุกๆ อย่างทีѷเกิดขึѸนในรอบนีѸ การโจมตีทาง
เรืออันทรงพลังยังคงดำเนินต่อไป อย่างไรก็ตาม ลีจีฮเยของพวกเรา
เองก็ตอบโต้กลับไปด้วย
「กลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลีทัѸงหมดอยู่ข้างลีจีฮเย」
ราชาแห่งมหาทะเล – ขอบเขตทีѷลีจีฮเยไปถึงได้เมืѷออยู่ในช่วงปลาย
สุดของหนทางเอาชีวิตรอด เธอไปถึงได้เมืѷอผ่านการเสืѷอมถอยไปถึง
1800 รอบ
เธอไปถึงตำแหน่งสูงทีѷสุดเท่าทีѷมนุษย์จะไปถึงได้และก้าวข้ามผู้
สนับสนุนของเธอจนได้กลายเป็นเทพแห่งท้องทะเลในทีѷสุด
「อย่างน้อยเมืѷออยู่บนผืนนํѸา เธอก็มัѷนใจว่าจะไม่ถูกกดดันโดยกลุ่ม
ดาวระดับเทวะคนไหน」
ตอนทีѷ 470

เธอเคยกล่าวเช่นนัѸนเอาไว้ และพวกมันก็กลายเป็นความจริงในภาย
หลัง – ในเส้นเรืѷองต้นฉบับ เธอได้ต่อสู้กับโพไซดอนระดับเทวะอย่าง
สูสี อย่างน้อยก็เมืѷอทัѸงคู่อยู่บนท้องทะเล
“ยิง!!”
[ผลของแอตทริบิวต์ ‘ราชาแห่งมหาทะเล’ กำลังเปิดใช้งาน!]
พายุโหมกระหนํѷาจากด้านหลังของลีจีฮเย คลืѷนแยกออกจากกัน และ
พายุเพลิงก็แผดเผาผ่านเส้นทางทีѷเธอแล่นไป มันราวกับว่าพายุคลัѷง
เหล่านัѸนกำลังพยายามพิทักษ์เรือของเธอ เธอยืนอยู่ตรงหน้าพายุ
เหล่านัѸนและสาดกระสุนต่อไป
[สกิลเฉพาะตัว ‘กองเรือผี LV.???’ ยังคงโต้กลับไป!]
และจากนัѸน กำแพงคลืѷนยักษ์ก็ค่อยๆ แยกออก
[ราชา แห่ง มหา ทะ เล]
[สองคน สองคน สองคน สองคน สองคน]
แม้แต่เทพเจ้าภายนอกทีѷติดตามฝ่ายนัѸนก็ดูจะลนลานขึѸนมา
「ราชาแห่งมหาทะเลจะไม่มีวันปราชัยบนพืѸนนํѸา」
นัѷนเป็นกฎทีѷถูกยอมรับภายในหนทางเอาชีวิตรอด ผมเชืѷอในคำพูด
เหล่านัѸนและทำให้พวกเรามาไกลกันขนาดนีѸ อย่างไรก็ตาม…
“อัѹค…”

พร้อมกับเสียงดังกึกก้อง เลือดไหลออกมาจากจมูกและปากของลี
จีฮเย พลังงานเวทมนตร์อันเดือดพล่านของเธอเริѷมตีกลับ ไม่ใช่แค่
นัѸน…
[ผลของแอตทริบิวต์ ‘ราชาแห่งมหาทะเล’ กำลังเปิดใช้งาน!]
ข้อความนัѸนไม่ได้เกิดขึѸนจากสถานะของฝ่ายเรา
ผมคิดว่ามีบางสิѷงกำลังพุ่งเข้าใส่พวกเรา และในพริบตา กระแสลมอัน
ทรงพลังก็พลิกควํѷาวิสัยทัศน์ของพวกเรา กองเรือผีและมังกรเต่าถูก
ดูดเข้าไปในคลืѷนยักษ์และถูกโหมกระหนํѷาอยู่ภายในกระแสนํѸาคลัѷง
“จีฮเย!”
ลีจีฮเยกระเด็นออกไปราวกับว่าวสายป่านขาด ผมเอืѸอมมือออกไปและ
คว้าเอวของเธอเอาไว้ พลังงานเวทมนตร์ของผมช่วยให้เธอได้สติ
กลับมา และเธอก็ตีลังกาอยู่ในอากาศก่อนทีѷจะร่อนกลับลงมายัง
ดาดฟ้าเรือ
เธอกัดฟันและตะโกนออกมา “ฉันบอกให้หนีไปไง!”
“ฉันทำไม่ได้”
สำหรับลีจีฮเยคนเดียวในตอนนีѸ นีѷคงจะมากเกินไป แม้ว่าเธอจะกลาย
เป็นราชาแห่งมหาทะเล แต่ฝ่ายตรงข้ามของพวกเราก็มีสถานะแบบ
นัѸนตัѸงนานมาแล้ว และในตอนนีѸยังเป็นเทพเจ้าภายนอกอีกด้วย
เปรีѸยง!

เนืѷองจากคำอวยพรของสถานการณ์มหาภัยพิบัติ ภัยพิบัตินีѸจึงเหนือลํѸา
ยิѷงไปกว่ากลุ่มดาวระดับเทวะ และนัѷนคือคนทีѷพวกเรากำลังเผชิญหน้า
อยู่
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บ
ปวด!]
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน‘ กำลังต้านทานต่อเทวะ!]
[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด‘ เผยตัวออกมา]
มหาเรืѷองราวทัѸงสามเริѷมเล่าเรืѷองราวของพวกมันออกมาพร้อมกัน
เนืѷองจากส่วนแบ่งของมหาเรืѷองราวส่วนหนึѷงถูกใช้ไปโดยทีมแรก
พวกเราจึงไม่สามารถปลดปล่อยพลังทัѸงหมดของพวกมันออกมาได้
อย่างไรก็ตาม พวกเราก็ยังพอทีѷจะกระตุ้นฝ่ายตรงข้ามได้
[[พวกเจ้า…]]
ในทีѷสุดเป้าหมายของผมในการใช้ธงขาวเพืѷอกระตุ้นความทรงจำของ
เธอก็ได้ผลเหรอ? อารมณ์บางอย่างภายในเสียงทีѷแท้จริงของเธอต่าง
ไปจากเดิม
เปรีѸยง!
[ตัวละคร ‘เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย’ กำลังจ้องมองไปยังมหาเรืѷองราว]
[‘ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อ’ ถูกเปิดใช้งาน!]

ในทีѷสุดช่วงเวลาทีѷผมรอคอยก็มาถึง เรืѷองราวทีѷถูกสร้างขึѸนโดยลีจีฮเย
ทีѷแตกต่างกันสองคนปะทะกัน และทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อก็เริѷม
ส่งผล
ถ้าทุกอย่างไปได้สวย พวกเราก็น่าจะสามารถซืѸอเวลาได้อีกหน่อย แต่
จากนัѸนเอง ภาพฉากตรงหน้าของพวกเราก็เปลีѷยนไปในทันใด
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
「นีѷคือเรืѷองราวของทกจา」
「[โปรดรอดไปให้ได้]」
「”ลุง!! ไม่นะ! หยุด! ฉันบอกให้หยุด…!“」
ความทรงจำเหล่านีѸมาจากครัѸงเมืѷอพวกเราต่อสู้กับระยะห่างสุด
พรรณนาเป็นครัѸงแรก ราวกับว่าการนึกถึงพวกมันช่างเจ็บปวดสำหรับ
เธอ ลีจีฮเยรีบเบนสายตาออกไป
…อ่า เมืѷอตอนนัѸนเธอทำหน้าแบบนีѸเอง
ผมเองก็จำเรืѷองพวกนัѸนได้แม่นยำเหมือนกัน
เพืѷอทีѷจะเคลืѷอนย้ายเขตอุตสาหกรรมทัѸงหมด ผมได้ทำสัญญากับนัก
เขียนลับและต่อสู้กับภัยพิบัตินัѸน
[[พวกเจ้า…]]
อย่างไรก็ตาม การแสดงออกของลีจีฮเยจากรอบทีѷ 999 ก็ไม่น่าดูไป
ด้วย เรืѷองราวอีกเรืѷองกำลังปรากฏขึѸนตรงหน้าของพวกเรา

[มหาเรืѷองราว ‘นักพเนจรแห่งขอบฟ้าอันเป็นนิรันดร์’ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน]
นัѷนคือเรืѷองราวของลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999
ทิวทัศน์ของกรุงโซลทีѷถูกทำลายโดยเนบิวลาซึѷงลอบเข้ามาโจมตีมัน
ได้ปรากฏขึѸนตรงหน้าของพวกเรา ต่อมาก็เป็นเหล่าสหายทีѷไม่ได้สติ
และสุดท้าย กำแพงของปราสาททีѷกำลังพังทลาย
บนกำแพงนัѸน ยูจงฮยอคตาเดียวแขนเดียวกำลังจ้องมองไปยังสมรภูมิ
「”…นีѷคือทางเดียวเท่านัѸน“」
ออร่าแห่งความโกลาหลสีดำสนิทพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา
「”มาสเตอร์! หยุด! ฉันบอกให้หยุด!!“」
ผมรู้ว่าฉากนีѸคืออะไร นีѷคือฉากทีѷยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999 ตาย
ดวงวิญญาณของเขายับยู่ยีѷหลังจากพันธสัญญาต่างโลกทีѷเขาทำกับ
เทพเจ้าภายนอกถูกเรียกใช้ซํѸาๆ และนีѷก็คือการแลกเปลีѷยนครัѸง
สุดท้ายของเขา
โซลกำลังจมดิѷงสู่ส่วนลึกของมหาสมุทร
ยูจงฮยอคพูดขึѸนมา「”เธอต้องรอดไปให้ได้“」
และจากนัѸน… ความทรงจำของรอบทีѷ 999 ก็กระจัดกระจายออกไป
เหนือไอนํѸาสีเทาอันพร่ามัว จากดวงตาทัѸงสองข้างของเด็กสาว ‘เจ้า
แห่งเกาะทีѷล่มสลาย’ มันมีบางสิѷงกำลังไหลลงมา เรืѷองราวบางเรืѷองจะ

ไม่หายไปแม้ว่าจะผ่านไปเนิѷนนาน เรืѷองราวแบบนัѸนทำให้เธอมาไกล
ได้ขนาดนีѸ
“ลุง นัѷนมัน…”
ผมมองไปด้านข้างและเห็นว่าลีจีฮเยของพวกเราก็กำลังร้องไห้ออก
มาด้วย
“คุ้นๆ นะ… ว่าไหม…?”
[‘มหาเรืѷองราว’ ทัѸงสองกำลังตอบสนองต่อกัน]
แน่นอน เรืѷองราวมีความคล้ายคลึงกันได้
「คิมทกจาเชืѷอว่าการเสืѷอมถอยทีѷสมบูรณ์แบบทีѷสุดคือรอบทีѷ 999
และ…」
และผมก็ใช้การเสืѷอมถอยรอบนัѸนเป็นต้นแบบของผม
「การเสืѷอมถอยรอบนัѸนเข้าใกล้บทสรุปทีѷถูกต้องทีѷสุดจากการเสืѷอม
ถอยรอบอืѷนทัѸงหมด」
มันคือการเสืѷอมถอยเพียงรอบเดียวทีѷทุกคนรอดชีวิตไปได้และได้เห็น
บทสรุป
เปรีѸยง!
ในขณะทีѷพายุความเป็นไปได้โหมกระหนํѷาออกมา ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ
999 ก็ขยับเข้ามาหาพวกเรา ระยะห่างหดเข้ามาในแต่ละก้าว ผมเกิด
ความรู้สึกไม่ดีขึѸนมา

“ลุง รีบถอยไป!”
ลีจีฮเยของพวกเราเองก็สัมผัสได้ถึงอันตรายทีѷใกล้เข้ามาและชักดาบ
มังกรคู่ก่อนทีѷจะพุ่งออกไปข้างหน้า
‘สังหารชัѷวพริบตา’ – มันคือสกิลต่อสู้กับมนุษย์ทีѷดีทีѷสุดทีѷเธอครอบ
ครอง น่าเสียดายทีѷการโจมตีนัѸนกลับไม่ได้ผล พร้อมกับเสียงกรีดร้อง
อันรุนแรง ลีจีฮเยของพวกเรากระเด็นออกไปจากดาดฟ้าเรือและ
กระอักเลือดออกมา
“จีฮเย!”
ลีฮุนซึงรีบไปรับตัวเธอไว้
ในขณะทีѷผมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ
999 ก็หยุดอยู่ตรงหน้าของผม และก่อนทีѷผมจะทันได้ปลดปล่อย
เรืѷองราวและสถานะออกมา มือขวาสีขาวอันแข็งแกร่งของเธอก็คว้า
คอของผมเอาไว้
[[เจ้า… เจ้าเป็นใครกัน?]]
…เออ ลูกศิษย์ก็เหมือนกับอาจารย์เลย
ผมทำได้แค่ยิѸมออกมา
ถ้าอย่างนัѸน ความจริงทีѷว่าพวกเราสามารถคุยกันได้ก็ไม่ได้แย่อะไร
“ชืѷอของฉันคือคิมทกจา ฉันเป็นเพืѷอนสนิทกับอาจารย์ของเธอ”
[[…เพืѷอนสนิท??]]

ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ทำหน้าสับสน จากนัѸนเธอก็เริѷมจ้องไปยังเรืѷอง
ราวรอบๆ ตัวผม
「”ก่อนทีѷนายจะเริѷมต่อสู้กับพวกมัน นายต้องหากำแพงอีกด้านก่อน
จากนัѸนนายจะรู้ได้ในทันทีว่าฉันกำลังจะพูดอะไรกับนาย“」
「”ฉันกำลังบอกนายอยู่นีѷไงว่านายสามารถสู้กับพวกมันได้ในช่วง
สถานการณ์ทีѷ 28″」
เรืѷองราวของผมเปิดทางให้เธออ่าน
[[แต่ ได้ยังไง…?]]
「”ฉันคือยูจงฮยอค“」
[[…มาสเตอร์?]]
เธอคงจะเต็มไปด้วยความสับสน ในขณะทีѷเธอใช้มือซ้ายนวดขมับของ
เธอ ดวงตาของเธอก็แผ่กลิѷนอายทีѷเป็นลางไม่ดี
กึก…!
การกำมือของเธอบนลำคอของผมแน่นขึѸน สถานะของเธอทีѷแผ่ออก
มาทวีความรุนแรงยิѷงขึѸน และผมก็เริѷมหายใจลำบาก
“ด-เดีѺยวก่อน ทำไมเธอไม่ปล่อยฉันและ…!”
[[มาสเตอร์ มาสเตอร์ มาสเตอร์ มาสเตอร์]]
เหล่าเทพเจ้าภายนอกเปล่งคำพูดตามเธอ ด้วยภาษาทีѷเศร้าทีѷสุดทีѷ
คนๆ หนึѷงจะรู้จัก พวกมันกรีดร้องออกมาแทนลีจีฮเย เสียงของพวกมัน

ฟังดูราวกับเส้นเสียงของพวกมันถูกฉีกขาด ราวกับว่าตัวตนทัѸงหมด
ของพวกมันกำลังพังทลาย
[สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ถูกเปิดใช้งาน!]
[เรืѷองราวทัѸงหมดของคุณกำลังเห็นอกเห็นใจบุคคลทีѷเกีѷยวข้อง]
[ระดับความเข้าใจของคุณทีѷมีต่อบุคคลทีѷเกีѷยวข้องเพิѷมขึѸนอย่าง
รวดเร็ว!]
ดวงตาของเธอสะท้อนช่วงเวลาทีѷพวกเราเคยมีด้วยกันในอดีต
จากศึกเลือกราชาปีศาจไปยังกิแกนโทมาเคีย จากสงครามระหว่าง
กลุ่มดาวและปีศาจไปจนถึงบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก และจาก
นัѸน…
[เรืѷองราว ‘วงกลมสีѷเหลีѷยม’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
「”นายสามารถคุยกับฉันได้ทุกเมืѷอ ถ้านายไม่อยากคุยกับฉัน งัѸนจะ
คนอืѷนก็ได้ แต่นายไม่จำเป็นต้องปล่อยมันไว้และให้มันรบกวนจิตใจ
ของนาย“」
ผมเห็นใบหน้าของลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ซึѷงกำลังบิดเบีѸยวด้วยความ
โศกเศร้า ทำไมมันถึงทำให้ผมนึกถึงนักเขียนลับขึѸนมานะ?
「[[ทำไม ทำไมมันไม่ใช่ข้า แต่เป็นเจ้า??]]」
สำหรับลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ‘เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย’ เรืѷองราวนีѸมี
ความหมายอะไรต่อเธอ?

เธอเองก็เกลียดผมด้วยรึเปล่า?
เพืѷอทีѷจะมีชีวิตอยู่ในเส้นโลกนีѸ ก่อร่างประวัติศาสตร์ของเธอและสหาย
ของเธอทีѷผมอ่าน…
「ข้าอิจฉา」
…อะไรนะ?
เปรีѸยง!
ราวกับว่าเธอกำลังมองไปยังสิѷงทีѷเธอโหยหามาชัѷวนิรันดร์ ลีจีฮเยแห่ง
รอบทีѷ 999 ค่อยๆ เอืѸอมมือออกมาและวางฝ่ามือของเธอลงบน
หน้าอกของผม
แม้ว่ามันจะเป็นเรืѷองราวเดียวกัน แต่ความประทับใจทีѷได้รับหลังจาก
การอ่านก็จะแตกต่างออกไปตามแต่ละคน บางคนอาจจะสิѸนหวังหลัง
จากได้เห็นเรืѷองราวทีѷตนทำไม่สำเร็จ ในขณะทีѷบางคนอาจจะรู้สึกว่า
ถูกปลอบโยนหลังจากได้เห็นความเศร้าทีѷคล้ายคลึงกับของตัวเอง
ปัญหาเดียวก็คือสิѷงทีѷจะเกิดขึѸนต่อจากนัѸน
「ข้าอยากจะมีแบบนัѸน」
ดวงตาทีѷชุ่มไปด้วยความโศกเศร้าของเธอได้เต็มไปด้วยความบ้าคลัѷง
ในทันใด ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ค่อยๆ หันหน้าไป สายตาของเธอ
จดจ้องไปยังลีจีฮเยทีѷยังไม่ได้สติ
「ข้าเองก็อยากจะมีชีวิตแบบนัѸนบ้าง」
จากนัѸนผมจึงตระหนักได้ว่าเด็กคนนีѸกำลังคิดอะไรอยู่

ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อบิดเบีѸยวไปมาอย่างรุนแรง ลีจีฮเยแห่ง
รอบทีѷ 999 เอืѸอมมือออกไป และอากาศโดยรอบก็โอบล้อมลีจีฮเยทีѷ
ยังไม่ได้สติ นีѷมันอันตรายแล้ว
[เรืѷองราวของคนทัѸงสองเริѷมสะท้อนหากัน!]
เรืѷองราวของรอบทีѷ 999 เริѷมเคลืѷอนไหว เรืѷองราวนัѸนกำลังกลืนกิน
เรืѷองราวจากเส้นโลกของพวกเรา ผมตกใจและรีบปลดปล่อยสถานะ
ออกมา
ผมต้องหยุดมันให้ได้ ผมต้องไม่ปล่อยให้ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 กลืน
กิน…
ครืน!
โลหะหลอมโผล่ออกมาจากดาดฟ้าเรือและยืดขยายออกมาปกป้อง
ผมและลีจีฮเยของพวกเราในพริบตา มันเป็นฝีมือของลีฮุนซึง อย่างไร
ก็ตาม ผมก็สัมผัสได้ถึงสิѷงทีѷต่างออกไปจากกลิѷนอายของเรืѷองราวทีѷมา
จากบาเรียเหล็ก ผมเบนสายตาไปหาเขา
ลีฮุนซึงอยู่ตรงนัѸน แต่มันก็ไม่ใช่เขา ใครบางคนได้หยิบยืมร่างของเขา
และปลดปล่อยพลังออกมา
[ผู้สนับสนุนของอวตาร ‘ลีฮุนซึง’ กำลังปกป้องคุณ!]
สถานะนีѸแข็งแกร่งพอทีѷจะเทียบเคียงได้กับเจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย
กำแพงเหล็กเปล่งเสียงดังแสบแก้วหู และลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ก็
โผล่หัวของเธอออกมา ราวกับว่าเธอถูกราดด้วยนํѸาเย็น สีหน้าของเธอ

แข็งขึѸนในระดับทีѷน่ากลัว
คนแรกทีѷเปิดปากออกมาคือผู้สนับสนุนของลีฮุนซึง
[[ลีจีฮเย เรืѷองราวของพวกเราจบไปนานแล้ว]]
นัѷนคือเสียงทีѷแท้จริงของเทพเจ้าภายนอก
และผมก็ตระหนักได้ในทันทีว่ามันเป็นของใคร
*
ในเวลาเดียวกัน
ฮันมยอนโกได้ซืѸอเฟอร์รารีกินีѷระดับ X มาอีกคันด้วยเหรียญทีѷเขายืม
มาจากคิมทกจา เขาได้ขับมันด้วยความเร่งรีบ เป้าหมายของเขาคือ
เกาะแห่งการกลับชาติมาเกิดทีѷถูกผนึก
“ดารึม! ถ้าได้ยินเสียงของพ่อโปรดตอบพ่อด้วย! ดารึม!”
ฮันดารึม – นัѷนคือชืѷอทีѷเขามอบให้กับลูกสาวของเขา เขาพเนจรไปทัѷว
และร้องเรียกชืѷอของเธอ
“ดารึม!!!”
และในทีѷสุด เขาก็พบมือทีѷคุ้นเคยโผล่ออกมาจากความมืดมิดทีѷบิด
เบีѸยว
เขาจำมือนัѸนได้ดี เขาไม่เคยปล่อยมือนัѸนจนกระทัѷงเธอถูกพรากไป
โดยราชาปีศาจ

ฮันมยอนโกคว้ามันไว้แน่น และจากนัѸน เขาก็เริѷมลากร่างของลูกสาว
ออกมาจากชัѸนความมืด มันไม่ใช่เรืѷองง่ายเลย แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้
[มหาเรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งผู้ทีѷถูกหลงลืม’ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน!]
เรืѷองราวของบริษัทของคิมทกจาทีѷเขายืมมาเพืѷอค้นหาลูกสาวเริѷมเล่า
เรืѷองราวของมัน และเขาก็สามารถดึงร่างของเธอออกมาได้ทีละนิดๆ
โชคดี ร่างอวตารของเธอยังไม่บุบสลาย แต่ก็ไม่ได้โชคดีขนาดนัѸน
หัวใจของเธอหยุดเต้นไปแล้ว อย่างไรก็ตาม เขาก็มียาเป็นตายทีѷเขา
ได้มาจากลีซอลฮวาอยู่
“ดารึม! ตืѷนสิ! พ่อเอง! พ่อของลูกอยู่ทีѷนีѷแล้ว!”
ฮันมยอนโกร้องเรียกพร้อมกับรํѷาไห้ และมันก็เป็นเช่นนีѸอยู่นานแค่ไหน
กันนะ? ในทีѷสุด ฮันดารึมก็ลืมตาขึѸนมา อย่างไรก็ตาม มันก็มีลำแสงสี
แดงวาดผ่านม่านตาของเธอ
[…เจ้าทำได้ดี ลูกน้องของข้า]
สิѷงทีѷลืมตาขึѸนมาไม่ใช่ฮันดารึม
[…‘ผู้ชีѸนำแห่งจุดจบ’ แทบจะถึงจุดจบไปแล้วในช่วงสงครามระหว่าง
กลุ่มดาวและปีศาจ]
สถานะทีѷเป็นลางไม่ดีของราชาปีศาจแผ่ออกมา แอสโมเดียสเผยรอย
ยิѸมอันบ้าคลัѷง ส่งผลให้ฮันมยอนโกล้มก้นจํѸาเบ้า
“ค-คืนลูกมาให้ฉันนะ! ลูกสาวของฉัน…!”

[ลูกสาว? หืม… ขอโทษทีนะ แต่นัѷนคงยากเกินไป ข้าจำเป็นต้องใช้
ร่างอวตารนีѸ อย่างไรก็ตาม ข้าจะมอบของขวัญดีๆ ให้กับเจ้าแทนละ
กัน]
แอสโมเดียสพูดและดึงแผ่นปิดตาสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าของมัน
[มันคือคุณสมบัติทีѷจะได้เฝ้าดูตอนจบของเส้นโลกนีѸพร้อมกับข้าไง]
นีѷคือไอเท็มโบราณทีѷถูกส่งต่อมาในหมู่ ‘ผู้ชีѸนำแห่งจุดจบ’ ไอเท็มทีѷ
สามารถใช้ได้เฉพาะเมืѷอสถานการณ์สุดท้ายกำลังจะเริѷมต้นขึѸน
[ไอเท็ม ‘รีลิคแห่งขุมนรก’ ถูกเปิดใช้งาน!]
‘อาคมต่างโลก’ ทีѷใช้อัญเชิญเทพเจ้าภายนอกในห้วงอเวจี ‘เก้าร้อย
เก้าสิบเก้าปีศาจ’ แอสโมเดียสระเบิดเสียงหัวเราะอันบ้าคลัѷงของมัน
ออกมาในขณะทีѷมันเฝ้าดูมิติทีѷบิดเบีѸยว [เมทาทรอน! อากาเรส! ราชา
ปีศาจแห่งการหลุดพ้น!! เรืѷองราวนีѸยังไม่จบแบบทีѷเจ้าคิด! เรืѷองราวนีѸ
จะ-!]
[[อะไรกัน?]]
ตัѸงแต่เมืѷอไหร่กัน? มันมีชายคนหนึѷงมายืนอยู่ข้างหลังแอสโมเดียส
เขาถูกโอบล้อมไปด้วยออร่าสีดำสนิทและมีผ้าพันแผลพันอยู่รอบๆ
แขนข้างหนึѷง
ฮันมยอนโกมองดูภาพตรงหน้าและเริѷมตัวสัѷนอย่างไม่อาจควบคุมได้
เขาจำใบหน้าของชายคนนีѸได้

ชายลึกลับสบตากับเขาและยิѸมออกมา [[…โอ้ นายอัญเชิญฉันมางัѸน
เหรอ? หืม… อะไรกัน? มันมีราชาปีศาจอยู่ทีѷนีѷด้วยเหรอ? อ่าฮ้า เข้าใจ
แล้ว ราชาปีศาจคนนีѸกำลังรังแกนายอยู่สินะ และนายก็อัญเชิญฉัน
ออกมาเพืѷอช่วยนายใช่ไหม?]]
[พอ! มันไม่จริง! มันเป็นข้า แอสโมเดียส ทีѷอัญเชิญเจ้ามาเพืѷอ…]
ฟิѸว!
มือโปร่งแสงของชายหนุ่มเอืѸอมออกมาและคว้าหลังคอของแอสโม
เดียสเอาไว้ และอึดใจต่อมา ร่างวิญญาณของราชาปีศาจก็ถูกจับไว้
โดยชายคนนีѸ
[อัѹค…??]
[[ฉันไม่ไว้ใจคำพูดของคนทีѷซ่อนตัวอยู่ในร่างของคนอืѷนหรอกนะ]]
ดวงวิญญาณของแอสโมเดียสถูกฉีกเป็นชิѸนๆ การโจมตีทีѷไม่ให้โอกาส
ราชาปีศาจได้ต้านทาน ชายหนุ่มเลียเรืѷองราวของปีศาจทีѷ
กระจัดกระจายออกไปและยิѸมกว้าง
[[ฉันเกลียดราชาปีศาจทีѷสุด พวกมันพยายามจะเลียนแบบฉันตลอด
ฉันหมายถึง ดูนีѷสิ! หมอนีѷ เขากระทัѷงมีทีѷปิดตาทีѷฉันทำหายไปด้วย?]]
ชายหนุ่มคนนัѸนพึมพำกับตัวเองและดึงผ้าปิดตาออกมาจากร่างอวตาร
ของแอสโมเดียสก่อนทีѷจะสวมมันให้กับตัวเอง เขายิѸมออกมาอย่าง
สดใสราวกับว่าเขาพึงพอใจในรูปลักษณ์ของตัวเองตอนนีѸ ในขณะ
เดียวกัน ฮันมยอนโกทีѷกำลังตัวสัѷนก็รีบไปกอดร่างของลูกสาวทีѷล้มลง
ไปเอาไว้และเงยหน้าขึѸนมองชายคนนัѸน

[[โอ้ย โอ้ย ไม่ต้องห่วงน่า ฉันอาจจะดูน่ากลัวไปหน่อย แต่เมืѷอนาย
รู้จักฉันดี นายก็จะรู้ว่าฉันเป็นคนดีจากภายในจริงๆ]] ชายคนนัѸนเคาะ
ผ้าพันแผลอย่างแรงและพูดขึѸนมา [[อืม งัѸน… ฉันจะไปหาจีฮเยของ
ฉันเลยดีไหมนะ?]]

โลหะหลอมยืดขยายออกมาและปกป้องผมกับลีจีฮเย
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ เปิดเผยสถานะของเขา]
เดิมทีผู้สนับสนุนของลีฮุนซึงคือเจ้านายแห่งโลหะ อย่างไรก็ตาม เขา
ก็ถูกสังหารไปในช่วงเหตุการณ์ทีѷออซเมืѷอครัѸงทีѷผ่านมา แต่เขาก็
สามารถสืบทอดคำขยายของเขาไปให้คนอืѷนได้สำเร็จ
[[ราชาดวงใจสีเงิน]]
ราชาดวงใจสีเงิน เขาคือเจ้านายแห่งโลหะคนใหม่ เขาเป็นอีกคนทีѷได้
เห็นบทสรุปของรอบทีѷ 999 พร้อมกับเจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย
และเขาก็ไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากลีฮุนซึงจากรอบทีѷ 999
[[หยุดทำตัวเป็นผู้สนับสนุนทีѷไร้สาระได้แล้ว เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำ
อะไรอยู่?]]
มันเป็นเพราะเธอกำลังเผชิญหน้ากับราชาอีกคนทีѷเหมือนกับเธองัѸนเห
รอ? ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ฟืѸนคืนเหตุผลของเธอได้อย่างรวดเร็ว
[[เจ้าเอาแต่เงียบเมืѷอพวกเราเรียกหาเจ้า แล้วทำไมเจ้าถึงมาปรากฏ
ตัวเอาตอนนีѸ?]]
ตอนทีѷ 471

เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลายพูดต่อ
[[มันเป็นเจ้าทีѷเสนอให้พวกเราทำตามกฎ พวกเราสัญญาว่าจะค้นหา
เรืѷองราวของพวกเราอีกครัѸงแม้ว่านัѷนจะหมายถึงการทีѷพวกเราจะกลาย
เป็นภัยพิบัติของโลกอืѷน เพืѷอให้ได้สถานการณ์ของพวกเรากลับมา
จากการถ่ายทอดสดดวงดาว… นัѷนคือสิѷงทีѷเจ้าเสนอใช่ไหม?]]
เรืѷองราวทีѷไหลเวียนอยู่รอบๆ พวกเขาช่วยให้ผมพอจะเดาได้ว่าพวก
เขาผ่านชีวิตมาแบบไหน
「จีฮเย พวกเราต้องยึดมัѷนในกฎ แม้ว่าพวกเราจะกลายเป็นเทพเจ้า
ภายนอกก็ตาม แต่ก็ห้ามลืมกฎนัѸน」
「มีแค่กฎเท่านัѸนทีѷจะปกป้องเธอได้เมืѷอโลกพยายามทีѷจะแทรกแซง
เธอด้วยความเจ็บปวด」
「จะบอกให้นะ – เธอไม่ผิด」
ลีจีฮเยจากการเสืѷอมถอยรอบอืѷนก็ยังคงเป็นลีจีฮเย  ลีฮุนซึงเองก็
เหมือนกัน แม้ว่าเขาจะกลายเป็นเทพเจ้าภายนอก แต่ธรรมชาติของ
เขาก็ไม่ได้เปลีѷยนแปลงไป
ราชาดวงใจสีเงินมองมาทีѷผม ผมไม่อาจตีความอารมณ์ทีѷบรรจุอยู่
ภายในสายตาคู่นัѸนได้เลย
[[นีѷคือกฎของข้า จีฮเย เพืѷอป้องกันไม่ให้โศกนาฏกรรมของรอบทีѷ
999 บังเกิดขึѸนอีกครัѸง]]

[[เจ้าพูดบ้าอะไร? กฎคือสิѷงทีѷเจ้าสามารถเปลีѷยนแปลงได้ง่ายๆ ดุจ
พลิกฝ่ามืองัѸนเหรอ??]]
[[ข้าเคยได้ยินเรืѷองราวต่างๆ จากผู้สนับสนุนของข้าทีѷเคยมีชีวิตอยู่ใน
เส้นโลกนีѸ ในบางครัѸง… เส้นโลกนีѸอาจจะดีกว่าสิѷงทีѷพวกเราตามหาอยู่
ก็ได้]] ราชาดวงใจสีเงินพูด [[เส้นโลกนีѸคือทีѷๆ จะได้เห็น ‘ตอนจบ’
ของทุกๆ สิѷง]]
คำพูดเหล่านีѸทำให้ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ลังเล [[เส้นโลกแบบนัѸน
ไม่อาจมีตัวตนอยู่ได้ นอกจากนีѸ เส้นโลกนีѸก็กำลังจะจบลงแล้ว แม้ว่า
เจ้าจะแทรกแซง แม้ว่าข้าจะหยุด…]]
ดูเหมือนว่าตัวเลือกของราชาดวงใจสีเงินจะไม่ใช่การกลายเป็นมหา
ภัยพิบัติ ผมคาดหวังถึงเรืѷองแบบนีѸไว้อยู่แล้ว ถ้าเขาคิดทีѷจะทำร้าย
พวกเราจริงๆ งัѸนเขาก็คงทำตัѸงแต่อยู่ทีѷออซไปแล้ว
และเนืѷองจากผมรู้อยู่แล้ว ผมจึงตัดสินใจพาลีฮุนซึงของพวกเรามา
ด้วย เขาคือไพ่ตายสุดท้ายทีѷถูกเตรียมไว้เพืѷอการนีѸ
[[คนเหล่านีѸไม่ได้อ่อนแอแบบนัѸน อูรีเอลคนเดียวคงทำมันไม่ได้]]
ราชาดวงใจสีเงินจบประโยคของเขา จากนัѸนเจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลายก็
ตอบ ดวงตาอันว่างเปล่าและอ้างว้างของเธอกำลังจ้องไปยังเส้นขอบ
ฟ้าไกล แต่จากนัѸน ความมีชีวิตก็กลับคืนสู่ดวงตาของเธอพร้อมกับ
สีหน้าทีѷแสดงถึงความไม่พอใจเท่าไรนัก
[[แล้วถ้าไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวล่ะ?]]
แล้วจากนัѸนความมืดสีดำสนิทก็เข้าปกคลุมโลกเหนือเส้นขอบฟ้า

บางสิѷงทีѷพวกเราไม่ได้คาดการณ์ไว้กำลังเผยตัวออกมาจากทางนัѸน
*
สหายของบริษัทของคิมทกจาทีѷเหลือออกไปตัѸงค่ายอยู่ใกล้ๆ กับเกาะ
ด็อกโด และรอบางสิѷงปรากฏตัว
หลังจากคิมทกจาหายไปทางมหาสมุทรแปซิฟิคได้ไม่นาน พวกเขาก็
เริѷมได้ยินเสียงดังอืѸออึงมาจากทางนัѸนอยู่บ่อยๆ พวกเขาสะดุ้งทุกครัѸง
ทีѷได้ยินเสียงเหล่านัѸน ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่พวกเขาต่างก็รู้ว่า
มันหมายถึงอะไร
‘ฉันอยากจะไปช่วยคิมทกจา’
อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ต้องทน นีѷคือแผนการของพวกเขา ถ้าพวก
เขาเคลืѷอนไหวอย่างไม่ระมัดระวังล่ะก็ ไม่ต้องพูดถึงการช่วยคิมทกจา
เลย พวกเขาอาจจะสูญเสียทุกอย่างไปก็ได้ ดังนัѸนพวกเขาจึงทำตาม
แผน และด้วยแผนการนีѸ สถานทีѷแห่งนีѸ…
ครืน…
จากนัѸนพวกเขาก็รู้สึกได้ถึงคลืѷนความร้อนจากท้องฟ้า คลืѷนความร้อน
อันทรงพลังได้เข้าปกคลุมทัѸงมหาสมุทร เมืѷอพวกเขาเงยหน้าขึѸน พวก
เขาก็ได้เห็นภาพอันน่าตกตะลึง
คิมทกจาพูดถูก
「ดวงตะวันแผดเผาจะปรากฏขึѸนกลางมหาสมุทร」

ฮันซูยองทีѷรับผิดชอบควบคุมหอคอยตะโกนออกมาจากยอดปราการ
ของกงพิลดู “เตรียมตัวต่อสู้!!”
ความร้อนนีѸรุนแรงมากจนมันรู้สึกเหมือนกับว่ากระทัѷงดวงวิญญาณของ
พวกเขาก็กำลังถูกหลอมละลาย และภายในคลืѷนความร้อนทีѷว่า มันก็มี
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ลอยอยู่อย่างเงียบๆ
[[นักเขียนลับอยู่ไหน?]]
「ราชาเทพเจ้าภายนอก ‘เปลวเพลิงแห่งชีวิต‘ ทีѷลุกโชนขึѸนมาจาก
ทิศตะวันออก」
ฮันซูยองกลืนนํѸาลายของเธอกลับลงไปหลังจากสัมผัสได้ถึงสถานะ
อันยิѷงใหญ่ทีѷอยู่ตรงหน้า พูดให้ถูกยิѷงกว่านัѸน เธอพยายามจะทำ
อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่อาจสัมผัสได้ถึงความชืѸนใดๆ ภายในปากของ
เธอราวกับว่านํѸาลายทัѸงหมดของเธอได้ละเหยไปหมดแล้ว เธอบังคับ
ให้ลำคออันแห้งผากพูดออกมา
“เอาล่ะ พวกเรามา ‘ดับไฟ’ กันเถอะ”
ดับไฟ – นัѷนคือภารกิจทีѷทีมแรกได้รับมอบหมาย ฮันซูยองนึกถึงคำ
พูดสุดท้ายทีѷคิมทกจากล่าวไว้กับเธอก่อนทีѷเขาจะไป
– อย่าฆ่าเธอนะ เธอเองก็เป็นอูรีเอล
…ไอ้บ้าคิมทกจา เขาอยากจะให้พวกเธอสยบของแบบนัѸนโดยไม่ต้อง
ฆ่างัѸนเหรอ?

ความเงียบดำเนินต่อไป และเปลวเพลิงแห่งชีวิตก็หรีѷตาลง [[ถ้าพวก
เจ้าไม่ตอบ…]]
“ยูซานอา!”
เธอส่งสัญญาให้ยูซานอา และยูซานอาก็ยืѷนมือออกมา ในขณะทีѷจีวร
ของเธอโบกสะบัดเบาๆ แมนดาลายักษ์ก็หมุนวนอยู่ข้างหลังเธอและ
พุ่งเข้าหาดวงอาทิตย์ สกิลดีบัฟทีѷทรงพลังทีѷสุดของบริษัทของคิมทก
จาถูกเปิดใช้งานแล้ว
[เรืѷองราว ‘ห้วงเวลาแห่งแมนดาลา’ ถูกเปิดใช้งาน!]
มันแค่เล็กน้อยเท่านัѸน แต่การเคลืѷอนไหวของดวงอาทิตย์ก็ช้าลงนิด
หน่อย
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 พึมพำออกมา [[…แทรกแซงมิติเวลา?
ศากยมุนีก็อยู่ทีѷนีѷด้วยเหรอ? ข้าสัมผัสออร่าของเขาไม่ได้เลย?]]
ครืน!
เธอกำหมัด และมิติเวลารอบๆ ก็สัѷนสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับว่ามัน
จะแตกออกมาได้ทุกเมืѷอ
มันมีเลือดไหลออกมาจากริมฝีปากของยูซานอา “นีѷคือทีѷสุดทีѷฉัน
ทำได้แล้ว!”
“จางฮีวอน! ชินยูซอง!”
ทัѸงสองพุ่งออกไปหลังจากได้ยินคำสัѷงของฮันซูยอง

คนแรกทีѷอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 เห็นก็คือชินยูซอง เงามังกรยักษ์วาด
ผ่านน่านนํѸา และจากนัѸน ลมหายใจก็เข้าปกคลุมดวงตะวันทีѷกำลังแผด
เผา
[[งัѸนเจ้าก็คือเจ้าแห่งสัตว์อสูรของเส้นโลกนีѸสินะ?]]
ร่างอวตารส่วนหนึѷงของอูรีเอลทีѷสัมผัสเข้ากับลมหายใจมังกรเปลีѷยนสี
ไป แต่นัѷนก็กินเวลาเพียงชัѷวขณะเท่านัѸน ผิวหนังของเธอกลับมาเป็นสี
ปกติในพริบตา
“ทำไมเธอไม่ลองป้องกันนีѷด้วย!”
เสียงนัѸนดังมาจากข้างๆ เธอ และจากนัѸนอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ก็
เหวีѷยงดาบของเธอออกไปโดยอัตโนมัติ
เคร้ง!!
เพลิงแห่งวิบากกรรมและดาบแห่งการพิพากษาปะทะกัน
จากการปะทะกันแค่ครัѸงแรก จางฮีวอนก็ต้องถอยไปพร้อมกับกระอัก
เลือดออกมา
[อวตาร ‘จางฮีวอน’ เปิดใช้งาน ‘เวลาพิพากษา’!]
[[เวลาพิพากษา? เจ้ากำลังใช้เทคนิคนีѸกับข้างัѸนเหรอ?]]
“ใครจะรู้?”
เพลิงอเวจีเข้าปกคลุมดาบของจางฮีวอน และปีกแห่งทูตสวรรค์ก็ได้
สยายออกมาจากแผนหลังของเธอ อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ยืนยันถึง

เรืѷองพวกนีѸ และสีหน้าของเธอก็แข็งขึѸนในขณะทีѷเธอปลดปล่อย
สถานะของเธอออกมา
[[…งัѸนเจ้าก็คืออวตารของข้า]]
ราวกับจะยืนยันคำพูดนัѸน พลังของกลุ่มดาวได้แผ่กระจายออกมาจาก
ร่างของจางฮีวอนด้วย
[ฮีวอนคืออวตารของข้า ไม่ใช่ของเจ้า!]
อูรีเอลสองคนปลดปล่อยสถานะของพวกเธอออกมาและเริѷมปะทะกัน
การปะทะกันเกิดขึѸนอย่างต่อเนืѷอง และสีหน้าของจางฮีวอนก็เร่าร้อน
ขึѸนเรืѷอยๆ
“พลังนีѷมัน…!”
[[ข้าไม่ถูกหลอกโดยความทรงจำทีѷไร้สาระพวกนัѸนแบบครัѸงทีѷผ่านมา
อีกแน่]]
จางฮีวอนตกเป็นฝ่ายป้องกันในทันที่ ทำให้อูรีเอลต้องตะโกนออกมา
[■ซบ! เจ้าจะดูอยู่เฉยๆ เหรอฮะ?!]
แทบจะในเวลาเดียวกัน เปลวเพลิงสีดำสนิทก็ลอบโจมตีอูรีเอลแห่ง
รอบทีѷ 999 จากด้านหลังของเธอ เปลวเพลิงแห่งชีวิตขมวดคิѸวมุ่น
และพูดขึѸนมา [[มังกรเพลิงทมิฬ]]
มังกรเพลิงทมิฬตะโกนออกมาอย่างมีชัย ผ้าพันแผลถูกปลดออกจาก
แขนทัѸงสองข้างของเขาแล้ว [คิคิคิ มันรู้สึกยังไงบ้าง ยัยเทวทูตเน่า!]

ฝ่ายดีและฝ่ายร้าย กลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่าทัѸงสองทีѷเคยสาบานว่าจะ
เป็นศัตรูต่อกันเมืѷอครัѸงหนึѷงกำลังต่อสู้ร่วมกันเพืѷอหยุดภัยพิบัตินีѸ
เพลิงอเวจีและเพลิงทมิฬสาดเข้าหาดวงตะวัน และในขณะทีѷเธอถูก
อาบอยู่ในลำแสงเจิดจ้า ฮันซูยองก็ตัวสัѷนอย่างเงียบๆ
‘…แข็งแกร่งมาก’
ในทางกลับกัน เปลวเพลิงแห่งชีวิตกำลังต่อสู้กับกลุ่มดาวอันทรงพลัง
ทัѸงสองเพียงลำพัง และเธอก็ไม่ถูกกดดันแม้แต่น้อยแม้ว่าทัѸงสองจะ
รวมพลังกัน
[[ข้าแห่งรอบนีѸเป็นเอามากขนาดนีѸเลยเหรอ? เอเด็นอยู่ไหน? ทำไม
เจ้าถึงต่อสู้พร้อมกับคนพวกนีѸ?]]
[บ้าเอ้ย เอเด็นถูกทำลายไปแล้ว!!]
[[เอเด็นไม่มีอีกแล้ว? และเจ้าก็คิดทีѷจะเผชิญหน้ากับข้าโดยไม่มีพร
แห่งเนบิวลา?]]
เปลวเพลิงแห่งชีวิตหันหน้าออกไปราวกับว่ามันไม่มีเหตุผลให้เธอ
ต้องสู้กับทัѸงสองคนนีѸ ลำแสงตะวันรุนแรงยิѷงขึѸน และจากนัѸนก็มีบางสิѷง
เริѷมปีนป่ายออกมาจากความร้อนอันเข้มข้น พวกมันคือเทพเจ้า
ภายนอกทีѷติดตามเธอ กองทัพทีѷมีจำนวนนับพันซึѷงรอคอยคำสัѷงจาก
เธอ
[[ไปหานักเขียนลับ]]

พวกมันเริѷมเคลืѷอนไหว ผู้ไร้นามจำนวนนับไม่ถ้วนทีѷครอบครองปีกอัน
ร้อนแรงเริѷมจุติลงมายังโลกเบืѸองล่าง ในอัตรานีѸ ทัѸงคาบสมุทรเกาหลี
คงจะถูกกวาดหายไปในพริบตา
[อวตาร ‘ชินยูซอง’ เปิดใช้งาน ‘การสืѷอสารอันหลากหลายขัѸนสุดยอด
LV.???!]
ชินยูซองลงมือ
สัตว์นํѸาจำนวนนับไม่ถ้วนกระโจนออกมาจากมหาสมุทรและกัดข้อเท้า
ของพวกผู้ไร้นามก่อนทีѷจะลากพวกมันลงไป
จากนัѸนกงพิลดูก็เข้ามาร่วมวงด้วย ป้อมปืนบนกำแพงป้องกันเริѷมสาด
กระสุนออกมา และเหล่าผู้ไร้นามก็พากันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บ
ปวด
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 พูดขึѸนมา [[เจ้ากระทัѷงยอมรับชายทีѷชัѷวร้าย
แบบนัѸนเป็นสหายด้วย? ช่างน่าสมเพชจริงๆ]]
เหล่าผู้ไร้นามเดินหน้าเข้าหาปราการของกงพิลดูโดยไม่สะทกสะท้าน
และในขณะทีѷกำแพงชัѸนนอกด้านหนึѷงกำลังจะถูกทำลายลง ฮันซูยอง
ก็ตะโกนออกมา
“ลีกิลยัง!”
ราวกับว่าเขารออยู่แล้ว ลีกิลยังปรากฏตัวขึѸนเหนือกำแพงในทันที
สถานะสีดำสนิทโอบล้อมรอบเด็กหนุ่มในขณะทีѷเขาตะโกนขึѸนฟ้า และ
เมืѷอเขาทำเช่นนัѸน เมฆสีเหลืองก็พุ่งออกมาและเข้าปกคลุมสวรรค์

เบืѸองบน มันเป็นเวลาเพียงชัѷวขณะเท่านัѸน แต่กองทัพใหม่นีѸก็มาก
พอทีѷจะปกคลุมดวงตะวันได้เลย
[กลุ่มดาว ‘ผู้ปกครองแห่งหลุมทีѷลึกทีѷสุด’ แยกเขีѸยวของมันออกมา]
[[…เทพปีศาจอบาดอน? ทำไมคนอย่างเจ้าถึงมาอยู่ทีѷนีѷ?]]
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 คำรามออกมาด้วยความน่ากลัวจากการปรากฏ
ตัวของศัตรูทีѷไม่คาดคิด
ด้วยชินยูซองและกงพิลดู และยังมีลีกิลยังทีѷเข้ามาผสมโรง ในทีѷสุด
การต่อสู้จึงเริѷมสูสีกัน กองทัพแมลงของอบาดอนพุ่งเข้าหาเหล่าผู้ไร้
นามและขวางพวกมันเอาไว้
[อ๊า!!]
เหล่าผู้ไร้นามดิѸนไปมาด้วยความเจ็บปวด อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999
ขมวดคิѸวของเธอ เธอป้องกันการโจมตีประสานของทูตสวรรค์อูรีเอล
และมังกรเพลิงทมิฬไว้อย่างง่ายดายด้วยมือข้างเดียวและเริѷมรวบรวม
พลังงานเวทมนตร์ไปด้วย เธอวางแผนทีѷจะฝ่าวงล้อมออกไปด้วย
เพลิงอเวจีของเธอ
อย่างไรก็ตาม มันก็มีคนทีѷสามารถอ่านความคิดของเธอได้ก่อน
“โจมตีได้!”
สัญญาณของฮันซูยองทำให้เคียวยักษ์พุ่งออกมาจากมหาสมุทร
พร้อมกับเสียงดังอืѸออึง รอยแผลใหญ่ปรากฏขึѸนบนปีกของทูตสวรรค์
ขนสีขาวร่วงหล่นลงมาพร้อมกับเรืѷองราวจากต่างโลก

[[ราชาแห่งยมโลก…!]]
มันเป็นครัѸงแรกทีѷสีหน้าของอูรีเอลแข็งทืѷอไป
[เนบิวลา ‘ยมโลก’ ปลดปล่อยเรืѷองราวทีѷเก็บกักเอาไว้!]
ฮาเดสและกองกำลังชัѸนยอดของยมโลกส่วนหนึѷงกำลังข้ามประตูมิติ
มา ซึѷงก็รวมถึงสามตุลาการและเพอร์เซโฟนีด้วย
เหล่าผู้ไร้นามทีѷอยู่รอบๆ ดวงตะวันถูกลากลงมา และสถานะของ
ยมโลกก็เริѷมกดดันอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 อย่างไรก็ตาม เธอก็ยืนหยัด
อยู่ได้อย่างมัѷนคง
อวตารแห่งศากยมุนีและทูตสวรรค์อูรีเอล รวมทัѸงมังกรอเวจีเปลวเพลิง
ทมิฬ และนอกจากนัѸนกลุ่มดาวระดับเทวะ ฮาเดส แม้ว่าปีกข้างหนึѷง
ของเธอจะถูกฉีกขาดจากการลอบโจมตี และเธอก็ติดอยู่ภายใต้กอง
กำลังโจมตีของเนบิวลาทีѷแข็งแกร่งพอตัว แต่เธอก็ไม่ได้ดูว่าถูกกดดัน
เลย
ไม่สิ มันดูเหมือนว่าเธอกำลังมองหาโอกาสทีѷจะพลิกสถานการณ์อยู่
“รออะไรอยู่เล่า?! รีบมาช่วยเร็ว!”
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ เคลืѷอนไหวด้วยความ
เกียจคร้านราวกับว่าเขาพบว่าเรืѷองทัѸงหมดนีѸมันน่าเบืѷอ]
ครืน!
เมฆครึѸมลอยอยู่เหนือเมฆสีเหลือง สายฟ้าทีѷเต็มไปด้วยลางร้ายผ่าลง
มายังมหาสมุทรเบืѸองล่างในทันใดโดยไม่ออมพลังไว้

และกลุ่มดาวคนหนึѷงก็ได้ปรากฏตัวขึѸนพร้อมกับสายฟ้านัѸน – กลุ่มดาว
ระดับเทวะผู้หยิѷงผยองได้ยืนเด่นอยู่ตรงนัѸนแล้ว
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 เบิกตากว้าง กระบองทองลอยเข้ามาหาเธอ
และกระแทกเข้าใส่ร่างของเธออย่างรุนแรง
เธอไม่อาจต้านทานแรงกระแทกนัѸนได้ และร่างอวตารของเธอก็
กระแทกลงไปกับมหาสมุทรพร้อมกับเสียงดังกึกก้อง

“สวย หงอคง!!”
ฮันซูยองตะโกนออกมา
พร้อมกับเสียงดังกึกก้อง ร่างย้อมเลือดลอยขึѸนมาจากมหาสมุทร ไม่
นานหลังจากนัѸน อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ก็เผยตัวออกมาบนผิวนํѸา เธอ
คงจะฉีกสัตว์นํѸาทีѷอยู่รอบๆ ไปก่อนทีѷจะลอยขึѸนมาเพราะร่างทัѸงร่าง
ของเธอถูกอาบไปด้วยสีแดงฉาน
สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอัศจรรย์
[[…ข้าไม่อยากจะเชืѷอเลย มหาปราชญ์ แม้แต่เจ้าก็อยู่ฝ่ายนัѸนด้วย?]]
ในทีѷสุด ความอัศจรรย์นัѸนก็เปลีѷยนเป็นความปรารถนา
หงอคงตรวจพบการเปลีѷยนแปลงนัѸนและถามเธอ [เจ้าเป็นใครกัน มา
ทำตัวราวกับว่าเจ้ารู้จักข้า?]
[[ข้าก็แค่นึกถึงสหายทีѷข้าเคยสูญเสียไปในอดีต ข้าไม่ได้มีความ
ปรารถนาทีѷจะต่อสู้กับเจ้า หลบไปซะ ข้าต้องการแค่นักเขียนลับ
เท่านัѸน]]
แน่นอน มันไม่มีเจตจำนงแห่งการต่อสู้อยู่ในนํѸาเสียงของเธอเลย
ตอนทีѷ 472

อย่างไรก็ตาม หงอคงก็ยังส่ายหัว [ข้าเองก็ไม่ชอบหมอนัѷน แต่…]
ในขณะทีѷเขายิѸมออกมาอย่างไม่แยแส เขาก็ระเบิดออร่าออกมาจาก
ร่างทัѸงร่าง
[น้องเล็กของพวกเราคงมีปัญหาถ้าหมอนัѷนตาย]
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ เปิดเผยสถานะออกมา!]
เขาคือคนทีѷในทีѷสุดก็ได้ปลดปล่อยสถานะของตนออกมาจากการถูก
จำกัดไว้โดยรัดเกล้า และเขาก็ยังได้รับพลังของเทพเจ้าภายนอกหลัง
จากได้สัมผัสกับการกลายร่างเทพเจ้าภายนอกบางส่วน
สัตว์ปีศาจทีѷต่อสู้ร่วมกับเขาในช่วงบันทึกการเดินทางสู่ตะวันออกฉบับ
ใหม่ปรากฏตัวขึѸนจากประตูมิติเพืѷอจุติลงมายังมหาสมุทรแปซิฟิค
[ราชาวานร ราชาวานร ราชาวานร ราชาวานร ราชาวานร]
เหล่าเทพเจ้าบูชาราชาทีѷแตกต่างกัน มหาสมุทรทีѷถูกอาบไปด้วยเลือด
สัѷนสะเทือนอย่างรุนแรง และอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ก็เริѷมอ้าปากค้าง
และในทีѷสุด สมดุลก็เริѷมโน้มเอียงไปทางด้านหนึѷง
“มันได้ผล! ลุยต่อไป!”
พร้อมกับเสียงของฮันซูยอง มหาเรืѷองราวแห่งบริษัทของคิมทกจาก็
เริѷมเล่าเรืѷองราวของพวกมันออกมาพร้อมกัน
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]

[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด‘ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน!]
[มหาเรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งผู้ทีѷถูกหลงลืม’ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน!]
แม้ว่าผู้ถือครองส่วนแบ่งหลักอย่างคิมทกจาและยูจงฮยอคจะหายไป
แต่สมาชิกคนอืѷนก็ไม่ได้ถือครองส่วนแบ่งทีѷน้อยอะไร และนอกจากนัѸน
มันยังมีบางคนทีѷเตรียมตัวเสร็จแล้วและพร้อมจะปลดปล่อยการโจมตี
ไม้ตายออกมา
[ท้องฟ้ามีดวงอาทิตย์แค่ดวงเดียวก็พอแล้ว]
คนแรกคือสุริยะทีѷปรากฏตัวพร้อมกับรถไฟของเขา และจากนัѸน…
[การฟาดฟันพวกเทพเจ้าภายนอกกลายเป็นนิสัยไปแล้วสิ]
[มารวมพลังกัน เซียนดาบทลายนภา]
“ฉันมาแล้ว!”
เซียนดาบทลายนภา เคียร์อีออส และจางฮายังต่างก็เข้ามาร่วมวงด้วย
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ถูกกดดันกลับไป สีหน้าของเธอค่อยๆ ถูกย้อม
ด้วยความสับสน
[[พวกเจ้า… พวกเจ้าทุกคนมาอยู่ด้วยกันได้ยังไง? เส้นโลกนีѸมันอะไร
กัน…??]]

เธอตืѷนตระหนักกับมหาเรืѷองราวทีѷกำลังพุ่งเข้าใส่ ขนาดของพวกมัน
ใหญ่โตมาก แต่เนืѸอหาของพวกมันกลับเป็นปัญหายิѷงกว่า เรืѷองราว
แบบนีѸมีตัวตนอยู่ได้ยังไงกัน?
ได้ยังไง…?
สามผู้บรรลุทีѷควบขีѷอยู่บนรถไฟทะลุผ่านบาเรียความร้อน และจากนัѸน
การโจมตีประสานของทัѸงสามก็พุ่งออกไป
ในขณะทีѷการโจมตีกำลังจะปะทะเข้ากับร่างของอูรีเอล…
ฮันซูยองก็รู้สึกหนาวสันหลังขึѸนมาในทันใด
“ไม่ หยุด!”
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ กำลังแก้ไขเรืѷองราวอย่างเร่ง
ด่วน!]
ความรู้สึกอันทรงพลังบางอย่างเข้าจับกุมเธอ และทันใดนัѸนเอง เสียง
ของมิติเวลาโดยรอบทีѷถูกบีบแตกก็ดังก้องออกมา
เคร้ง
ฮันซูยองไม่อาจบอกได้ว่ามันเกิดอะไรขึѸน
[[อะไรกัน? ‘ฉัน’ อยู่ทีѷไหนในการเสืѷอมถอยรอบนีѸกัน? หรือว่าฉันถูก
ฆ่าไปแล้ว?]]
เสียงอันเป็นขบถดังออกมาราวกับว่าห้วงอเวจีส่วนหนึѷงได้หล่อหลอม
มันให้กลายเป็นความจริง

เหล่าผู้บรรลุทีѷเตรียมจะสาดการโจมตีออกไปตกลงมายังเบืѸองล่าง
พร้อมกับรถไฟทีѷถูกทำลาย เพลิงทมิฬสีดำสนิทกำลังแผดเผาปลาย
เสืѸอของพวกเขา
ชายหนุ่มคนหนึѷงกำลังยืนอยู่ท่ามกลางหมอกอันมืดครึѸม เขาคือคนทีѷ
ฮันซูยองเองก็รู้จัก เธอรู้จักเขาดีจนทำให้เธอขนลุกออกมา
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ กำลังเตือนคุณถึงอันตราย!]
ชายคนนัѸนค่อยๆ เปิดปากขึѸน [[ชิ ฉันคิดว่าเป็นจีฮเยซะอีกเพราะมันมี
สถานะวุ่นวายเต็มไปหมด พลาดซะได้]]
ดวงตะวันของเปลวเพลิงแห่งชีวิตเปล่งแสงเจิดจ้าออกมา อย่างไร
ก็ตาม ความมืดของชายหนุ่มก็ทวีความหนายิѷงขึѸนเป็นการตอบสนอง
เฉกเช่นเงาทีѷขยายขนาดขึѸนเมืѷอมีแสงสว่าง
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 พูดขึѸนมา [[ราชันมหาอเวจี ใครอัญเชิญไอ้บ้า
อย่างเจ้ามายังเส้นโลกนีѸ?]]
ต้นคอของฮันซูยองหนาวสัѷนขึѸนเรืѷอยๆ เธอนึกถึงสิѷงทีѷคิมทกจาบอกกับ
เธอ ผู้ปกครองแห่งจักรวาลตอนเหนือ ‘ราชันมหาอเวจี’
[[ฮ่าฮ่าฮ่า ในทีѷสุดเธอก็เรียกฉันด้วยชืѷอนัѸน นอกจากนีѸ เธอยังดูเหมือน
ว่าจะเจอปัญหาหน่อยนะ? ฉันควรช่วยดีไหมนะ?]]
[[ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากวายร้ายอย่างเจ้า…]]
[[ไม่เอาน่า พวกเราเป็น ‘สหาย’ จากการเสืѷอมถอยรอบเดียวกันนะ]]
ชายคนนัѸนหัวเราะออกมา

เขาไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากปีศาจแห่งการล่อลวง คิมนัมอุนทีѷได้เห็นบท
สรุปของรอบทีѷ 999
และในช่วงเวลาทีѷสายตาของเขาขยับ ฮันซูยองก็รู้สึกหนาวสัѷนไปทัѸง
ร่าง
[[ฉันเองก็อยากจะเห็นใบหน้าของมังกรดำเหมือนกัน นานแล้วสินะ]]
คิมนัมอุนได้มาอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว และเขาก็เริѷมมองมาทีѷเธอด้วย
สายตาอันชัѷวร้าย
*
เมืѷอดวงตาของเขาค่อยๆ เปิดขึѸน ยูจงฮยอคก็ตระหนักได้ว่าเขากำลัง
พเนจรอยู่ภายในความมืดมิดเพียงลำพัง
สิѷงสุดท้ายทีѷเขาจำได้คือเขากำลังศึกษาการโจมตีกับคิมทกจา แต่ก็มี
บางสิѷงผิดพลาดระหว่างนัѸน และเขาก็หมดสติไป…
[ร่างวิญญาณของคุณอยู่ในสภาพไม่มัѷนคง]
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ อยู่ในสภาพอ่านไม่ออก]
「วันเกิดของไอ้งัѷงยูจงฮยอคนัѷนคือเมืѷอไหร่กัน?」
ชิѸนส่วนความทรงจำลอยออกมาเป็นระยะๆ เขาได้ยินเสียงๆ หนึѷง
ระหว่างสติอันพร่ามัวของเขา ไม่สิ แทนทีѷจะเป็นเสียง มันเหมือนกับตัว
อักษรมากกว่า
ยูจงฮยอคจำแนกได้ในทันทีว่าเจ้าของคำพูดแบบนัѸนเป็นใคร

「…รอบการเสืѷอมถอยทีѷถูกกล่าวถึงเป็นครัѸงแรกคือ…」
การพูดแบบนัѸนมีแค่คิมทกจาคนเดียวในโลก
「เอ๋~ ส่วนนีѸก็สนุกดีนีѷ?」
ประโยคบนหน้ากระดาษทีѷคิมทกจาอ่านได้แล่นผ่านสายตาของเขา ยู
จงฮยอคเห็นตัวเองทีѷกำลังต่อสู้กับกลุ่มดาวอยู่ตรงนัѸน
「การเสืѷอมถอยรอบทีѷ 1 รอบทีѷ 41 รอบทีѷ 666…」
นิѸวของคิมทกจาทีѷกำลังติดตามตัวหนังสือไปหยุดลงในทันใด ข้อมูล
เกีѷยวกับการเสืѷอมถอยบางรอบลอดผ่านระหว่างนิѸวมือของเขาออกมา
「รอบทีѷ 999」
แม้ว่ายูจงฮยอคจะรับรู้เหตุการณ์ทีѷเกิดขึѸนในการเสืѷอมถอยรอบนัѸนผ่าน
ข้อมูลของอเวจีนิรันดร์ แต่เขาก็ไม่สามารถจดจำข้อความทัѸงหมดทีѷคิม
ทกจาได้อ่านได้
ตัวอักษรดูเหมือนจะกำลังพึมพำเบาๆ ในขณะทีѷอ่านเกีѷยวกับการเสืѷอม
ถอยรอบนัѸน
「“ฉันคือยูจงฮยอค…”」
ยูจงฮยอคตัวจริงไม่รู้อะไรเกีѷยวกับชีวิตทีѷได้รับการประคับประคองจาก
คำประกาศแบบนัѸน
ยูจงฮยอคทีѷถูกอ่านโดยคิมทกจา ประวัติศาสตร์ของเขาคงอยู่เหมือน
กับเขม่าระหว่างการไหลของหน้ากระดาษ – คิมทกจาได้ฝ่าฟันเรืѷอง

ร้ายๆ ทัѸงหมดในชีวิตด้วยการเรียกตัวเองว่าเป็นยูจงฮยอค
ฝ่ายหนึѷงไม่อาจเข้าใจอีกฝ่ายได้
เขาไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไรสำหรับการทีѷเขาได้ช่วยคนจากโลกทีѷแตก
ต่างออกไปอย่างสิѸนเชิงแบบนีѸ เขาแค่ไม่รู้ว่าคนๆ หนึѷงจะกล้าหาญขึѸน
มาได้เพราะได้อ่านเรืѷองราวของอีกคนงัѸนเหรอ
ไม่ใช่แค่นัѸน ยูจงฮยอคยังพบว่าตัวเองทีѷอยู่บนตัวหนังสือเหล่านัѸนดูไม่
คุ้นเคยเอาซะเลย
「”ฉันยังสู้ได้“」
เขาพูดแบบนัѸนไปจริงๆ เหรอ?
「”ไม่ว่าจะยังไง ไม่ว่าจะกีѷร้อยกีѷพันครัѸง ฉันก็จะเกิดใหม่มาฆ่าพวก
แก“」
เขาคือคนทีѷพูดอะไรแบบนัѸนจริงๆ เหรอ?
เสียงของเหล่าสหายทีѷไว้ใจเขาสามารถพบได้ท่ามกลางตัวอักษรนับ
ไม่ถ้วน
「หัวหน้า」
「ฉันไว้ใจแค่นายนะ」
「นายต้องช่วยโลกให้ได้ในรอบต่อไป」
เส้นโลกต่างๆ ยังคงหายไป สิѷงเดียวทีѷเหลืออยู่จากนัѸนคือตัวอักษร
เหล่านีѸ

พวกเขาเห็นอะไรในตัวเขาเมืѷอต่อสู้เคียงข้างกัน?
‘ฉันเป็นใคร?’
ยูจงฮยอคเต็มไปด้วยความว่างเปล่าในขณะทีѷเขาจ้องไปยังคำพูดทีѷ
อยู่นอกเหนือความเข้าใจของเขา
ช่วงชีวิต 1864 รอบ
เขารู้อยู่แล้วว่าโลกแบบไหนทีѷเขาต้องก้าวข้ามเพืѷอมาให้ถึงทีѷนีѷ
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่อาจเข้าใจมันได้เลย
「ทัѸงหมดนีѸคือฉันจริงๆ เหรอ ความทรงจำพวกนีѸ?」
ยูจงฮยอคสงสัยมากยิѷงขึѸน ถ้าเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าตัวละครอย่างทีѷ
คิมทกจากล่าวจริงๆ งัѸนจะเกิดอะไรขึѸนกับ ‘เวลา’ ทีѷเขาไม่สามารถจำ
ได้
ตัวเขาทีѷไม่ได้อยู่ในหน้าทีѷคิมทกจาได้อ่านไปอยู่ทีѷไหน?
หรือเขาจะไม่มีตัวตนอยู่เลย?
[ผู้สนับสนุนของคุณกำลังมองมาทีѷคุณใกล้ๆ]
เขาจะสามารถพูดอะไรจากทีѷๆ ชีวิตของเขามี ‘ตัวตน’ อยู่ และมันจะ
จบลงตรงไหน?
เปรีѸยง…

เขามองกลับไปยังความว่างเปล่าโดยอัตโนมัติและรู้สึกเย็นวาบขึѸนมา
ในทันใด เขาพบว่ามีคนอืѷนนอกจากเขาอยู่ทีѷนีѷ
[[เจ้ากำลังใคร่ครวญอะไรอยู่? เจ้าไม่มีเวลาให้เสียแล้วนะ]]
ยูจงฮยอคจำได้ในทันทีว่ามันเป็นใคร
‘นายไม่ควรจะเคลืѷอนไหวได้’
เขามองไปยังนักเขียนลับ เขาเอืѸอมมือออกไปหาดาบปีศาจทมิฬโดย
สัญชาตญาณ แต่เขากลับไม่พบด้ามดาบทีѷคุ้นเคย
ทีѷนีѷคือโลกในจินตนาการของเขา ไอเท็มจึงไม่มีตัวตนอยู่
นักเขียนลับจ้องกลับมาทีѷเขาและส่ายหัวด้วยความผิดหวัง [[ด้วย
อัตรานีѸ สหายทุกคนของเจ้าจะต้องพินาศ]]
‘พินาศ?’
เขารู้สึกหนาวสันหลังขึѸนมา
สหายของเขากำลังจะเข้าสู่ศึกอันตรายกับราชาเทพเจ้าภายนอก เขา
ย่อมสัมผัสได้ถึงออร่าอันเป็นลางไม่ดีทีѷกำลังไหลเวียนอยู่รอบๆ
เขาจำเป็นต้องตืѷนขึѸนมาอีกครัѸง เขาจำเป็นต้องออกไปจากทีѷนีѷ และ…
[[เจ้าไปในสภาพปัจจุบันก็ไม่มีความหมายอะไร ถ้าเจ้าไม่สามารถใช้
พลังของรอบทีѷ 1863 ได้ เจ้าก็จะไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้เลย]]
‘แล้วไง? นายจะพูดอะไร?’

ยูจงฮยอคคำรามออกมาอย่างน่ากลัว แต่นักเขียนลับก็ยังไม่สะทก
สะท้าน [[เจ้ายังมีอีกวิธีในการใช้พลังแห่งรอบทีѷ 1863]]
ทันใดนัѸนเอง เขาก็ถอดรหัสเบืѸองหลังคำพูดเหล่านัѸนได้
เหตุผลเดียวทีѷเขาจะใช้พลังแห่งรอบทีѷ 1863 ได้ในช่วงเวลาสัѸนๆ ก็
เพราะเรืѷองราวของคิมทกจา ‘อเวจีนิรันดร์’ และคนทีѷมอบเรืѷองราวนัѸน
ให้กับหมอนัѷนก็คือ…
ยูจงฮยอคกัดฟันและถาม
‘นายคาดหวังให้ฉันไว้ใจนาย? แล้วทำไมนายต้องพยายามช่วยพวก
เรา?’
[[ข้ามีเรืѷองจะขอ]]
‘…ขอ?’
[[ข้าจะให้เจ้ายืมพลังในคราวนีѸ ข้าหวังว่าเจ้าจะได้เรียนรู้บางสิѷงจาก
เรืѷองนีѸ]]
นักเขียนลับเอืѸอมมือออกมาจากความมืดมิด มันไม่มีเวลาให้หลบ และ
ฝ่ามืออันเย็นเฉียบของเด็กหนุ่มก็สัมผัสเข้ากับหน้าผากของยูจงฮยอค
และจากนัѸน…
[‘ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อ’ ถูกเปิดใช้งาน!]
พร้อมกับความเจ็บปวดอันรุนแรงทีѷพอจะทำให้หัวสมองของเขาว่าง
เปล่า เรืѷองราวบางอย่างลอยอยู่ข้างใน มันคือความทรงจำทีѷเขารู้อยู่
แล้ว อย่างไรก็ตาม พวกมันก็ยังเป็นสิѷงทีѷเขาไม่อาจเข้าใจได้ ทุกๆ

เรืѷองราวของนักเขียนลับแผ่ซ่านออกไปภายในเส้นเลือดของเขา
พร้อมกับแผ่คลืѷนความร้อนออกมา
รอบทีѷ 1, รอบทีѷ 2, รอบทีѷ 3, รอบทีѷ 4… และจากนัѸน รอบทีѷ 1863
ยูจงฮยอคจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังตืѷนขึѸนมาภายในตัวเขา
พวกเขาทุกคนคือยูจงฮยอค แต่ละคนคือยูจงฮยอค แต่ในเวลา
เดียวกัน ยูจงฮยอคก็มีแค่คนเดียวเท่านัѸน
คนๆ เดียวทีѷใช้ชีวิตมา 1864 ครัѸง
เขาเริѷมจำไปทีละอย่าง
อย่างเช่น เขาคือใคร
เขามีชีวิตอยู่เพืѷออะไร
เรืѷองราวไหลเวียนไปรอบๆ ภายในเรืѷองราวเหล่านัѸน มันมีใครบางคน
กำลังถามอยู่
「”ยังไงก็เถอะ วันเกิดของหัวหน้าวันไหนกัน?”」
นัѷนทำให้คิมทกจาตอบออกมา
「อ่า เจอแล้ว ตรงนีѸนีѷเอง วันทีѷสามสิงหา」
ใช่ เขาเกิดในฤดูร้อน
เขาจำทุกอย่างได้อย่างชัดเจนแล้ว

วันเกิดของเขาทีѷไม่มีใครมาฉลองหรือแสดงความยินดีกับเขา วันครบ
รอบเหล่านัѸนต่างก็สูญเสียความหมายของพวกมันไปในขณะทีѷเขาใช้
ชีวิตผ่านช่วงชีวิตถึง 1864 ครัѸง
ยูจงฮยอคลืมตาขึѸนอย่างช้าๆ พลังงานแห่งเรืѷองราวเต็มเปีѷยมร่างทัѸง
ร่างของเขา ความรู้สึกนีѸคือสิѷงทีѷเขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนในรอบทีѷ 3 นีѸ
เขาเงยหน้าขึѸนและสัมผัสได้ถึงรังสีความร้อนของดวงอาทิตย์
แม้จะอยู่ห่างออกไป แต่เขาก็ยังสัมผัสถึงมันได้ยังชัดเจน – ตัวตน
ของเทพเจ้าภายนอกกำลังเรียกหาเขาจากเส้นขอบฟ้าไกล อย่างไร
ก็ตาม เขาก็ไม่ได้รู้สึกกลัว
เขายกร่างขึѸนอย่างช้าๆ และยืนยันถึงสภาพของร่างอวตารของเขา
ทุกๆ ส่วนของมันอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อม
เรืѷองราวทีѷเขาสะสมมานัѸนได้แทรกซึมอยู่ในทุกอณู
「ในเวลานัѸนเอง ยูจงฮยอคก็รู้สึกราวกับว่าเขาถือกำเนิดขึѸนมาใหม่」
[มหาเรืѷองราว ‘นักแสวงบุญแห่งวันสิѸนโลกอันโดดเดีѷยว‘ ฟืѸนฟูสู่สภาพ
สมบูรณ์ของมัน]
นีѷคือพลังทีѷแท้จริงทีѷเขาเคยครอบครอง สถานะของสิѷงทีѷไปถึงรอบ
สุดท้ายของโลกและได้เห็น ‘กำแพง’ เพียงลำพัง
[‘ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อ’ กำลังเปิดใช้งานในสภาพผิดปกติ]
[การเชืѷอมต่อระหว่างแผ่นฟิล์มไม่สมบูรณ์]

เขาพบว่าเขาสามารถพึѷงพาพลังนีѸได้ในช่วงเวลาสัѸนๆ เท่านัѸน อย่างไร
ก็ตาม มันก็มากเกินพอสำหรับเขาแล้ว ยูจงฮยอคเงยหน้าขึѸนและมอง
ไปยังท้องฟ้า
และท้องฟ้าก็กำลังกรีดร้องออกมา
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[แอตทริบิวต์ ‘ความหวาดกลัวแห่งดวงดาว’ ถูกเปิดใช้งาน!]
สายตาของเขาส่งผลให้ดวงดาววิѷงหนีไปด้วยความหวาดกลัว
ยูจงฮยอคจ้องมองไปยังพวกเขาอยู่สักพัก ก่อนทีѷร่างของเขาจะพุ่งไป
ยังดวงอาทิตย์ทีѷอยู่ไกลออกไป

ฮันซูยองไม่อยากจะเชืѷอสิѷงทีѷเกิดขึѸนตรงหน้าของเธอ เหล่าผู้บรรลุล้ม
ลงในทันที่ และตุลาการแห่งยมโลกเองก็พ่ายแพ้ทีละคน
“ถอยมา ฮันซูยอง!”
พร้อมกับเสียงดัง ‘เคร้ง!!’ จางฮีวอนทีѷยืนอยู่ตรงหน้าของเธอได้
กระเด็นออกไป เรืѷองราวระเบิดออกมาจากชายทีѷกำลังฉีกยิѸมอย่างชัѷว
ร้ายราวกับว่าเขากำลังเล่นสนุก
[มหาเรืѷองราว ‘การออกแบบแห่งการล่อลวง’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของ
มัน!]
ร่างทัѸงร่างของราชันมหาอเวจี คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 เริѷมแผ่ออร่า
ของเพลิงทมิฬออกมา ออร่านัѸนเริѷมกลายร่างเป็นภาพเงาของมังกร
หลายหัว มันแยกเขีѸยวออกมา และในไม่ช้า บรรยากาศทำลายล้างก็
เข้าปกคลุมทุกสรรพสิѷงโดยรอบ
ตู้ม!!
“ยูซอง! กิลยัง!”
การระเบิดลูกโซ่ของเพลิงทมิฬเข้ากลืนกินเด็กๆ
ตอนทีѷ 473

ยูซานอาผละออกไปจากสมรภูมิเพืѷอวิѷงเข้าไปช่วยเด็กๆ ส่งผลให้ดีบัฟ
มิติเวลาทีѷคอยขัดขวางอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 เอาไว้อ่อนแอลงไป
ฮูม!
เธอได้พลังกลับมาหลังจากถูกสะกดไว้ในช่วงเวลาสัѸนๆ
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 หัวเราะออกมาหลังจากได้เห็นภาพนัѸน
[[ว้าว จะเกิดอะไรขึѸนนะถ้าฉันไม่ช่วย?]]
[[หุบปากไปซะ เมืѷอข้าหานักเขียนลับเจอ เจ้าจะเป็นรายต่อไป]]
เธอถลึงตามองคิมนัมอุน และจากนัѸนก็เหวีѷยงเพลิงแห่งวิบากกรรม
ของเธอเข้าใส่สมรภูมิ
ฝ่ายตรงข้ามของเธอคือซุนหงอคง กระบองทองของเขากวัดแกว่งไป
รอบๆ เพืѷอป้องกันการโจมตีด้วยดาบของเธอ คิมนัมอุนเฝ้ามองหงอคง
ปะมือกับราชาเทพเจ้าภายนอกอย่างสูสีและประทับใจกับภาพนีѸมาก
สิѷงทีѷดึงดูดความสนใจของเขายิѷงกว่าก็คือออร่าสีดำสนิทซึѷงแผ่ออกมา
จากร่างของหงอคง
[[สถานะแห่งความโกลาหล? หมอนีѷก็กลายเป็นเทพเจ้าภายนอกไป
ด้วยเหรอ?]]
[[…พูดให้ถูกยิѷงกว่านัѸน มันดูเหมือนว่าร่างๆ หนึѷงของเขาจะกลายเป็น
เทพเจ้าภายนอกซะมากกว่า]]
[[ฮ่าฮ่าฮ่า มันเกิดบ้าอะไรขึѸนกับเส้นโลกนีѸกัน?]]

[[ข้าจะจัดการกับเขาเอง ดังนัѸนไอ้เจ้าบ้า เจ้าไปจัดการกับพวกแมลง
พวกนัѸนและราชาแห่งยมโลกซะ]]
[[เหอะ ฉันเองก็อยากจะลองวัดกับหงอคงดูบ้างนะ]]
บางทีเขาอาจจะโมโหกับถ้อยคำทีѷได้ยิน หงอคงคำรามออกมาและ
ระเบิดพลังเวทมนตร์ของเขาออกมา ออร่าสีทองเข้าปกคลุมท้องฟ้า
ทัѸงหมดและกดดันการโจมตีของเพลิงทมิฬกลับไปชัѷวขณะ
น่าเสียดาย เขาเองก็ต้องเจอกับผลทีѷตามมาจากการระเบิดพลังออก
มาเหมือนกัน
[…บ้าเอ้ย ตัѸงสติหน่อยเส้!]
ดูเหมือนว่าเรืѷองราวต่างๆ ของหงอคงทีѷถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน
ชัѷวคราวสำหรับเหตุการณ์นีѸจะกำลังปะทะกันเอง และในตอนนีѸ เขาก็
ค่อยๆ ถูกกดดันกลับมาจากการโจมตีของอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999
กลุ่มดาวระดับเทวะถูกกดดันกลับมาเรืѷอยๆ ส่วนสถานการณ์ทางฝัѷง
ของฮาเดสนัѸนกลับเลวร้ายซะยิѷงกว่า
ครืน!!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด การต่อสู้ของฮาเดสนัѸนดูยากลำบากมาก
[[ฮ่าฮ่าฮ่า! ราชาแห่งยมโลก หนึѷงในสามมหาเทพแห่งโอลิมปัสทำได้
แค่นีѸเองเหรอ?]]
ฮาเดสขมวดคิѸวและกวัดแกว่งเคียวของเขาอย่างเงียบๆ ต่อ แต่เขาก็
ยังถูกกดดันกลับมา บังคับให้เพอร์เซโฟนีทีѷอยู่ข้างหลังซึѷงกำลังบอก

เล่ามหาเรืѷองราวอยู่ต้องก้าวออกมาข้างหน้า
[เจ้าไม่รู้เหรอ? ดวงวิญญาณของเจ้าในเส้นโลกนีѸติดอยู่ในยมโลกอยู่]
[[พูดบ้าอะไรน่ะ? ทำไมฉันต้องติดอยู่ทีѷนัѷนด้วย?]]
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 หงุดหงิดและสาดเพลิงทมิฬจำนวน
มหาศาลออกมาในทันที่ ฮาเดสติดอยู่ในการโจมตีทีѷสามารถ
หลอมละลายมิติได้ และร่างขนาดใหญ่ยักษ์ของเขาก็กระแทกลงไป
กับมหาสมุทร
ฮันซูยองตัวสัѷน นัѷนคือเพลิงทมิฬทีѷเธอคุ้นเคยแน่ๆ แต่มันต้องฝึกฝน
อยู่นานแค่ไหนกันเพืѷอให้ควบคุมมันได้ในระดับนัѸน?
[[แปลกจัง เธอกำลังจะบอกว่าเพลิงทมิฬเลือกคนอย่างเธอเป็น
อวตารงัѸนเหรอ?]]
เมืѷอเธอเงยหน้าขึѸน คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 ก็มาอยู่ตรงหน้าของเธอ
แล้ว
ฮันซูยองสะดุ้ง แต่ก่อนทีѷเธอจะทันได้ถอยไป มือของเขาก็ขยับเข้ามา
หาเธอแล้ว ในช่วงเวลาทีѷเธอตระหนักได้ว่ามันสายเกินไปทีѷจะหลบ
ประกายแสงก็ระเบิดออกมาจากอากาศ และมือของเขาก็กระเด็นออก
ไป
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ คำรามออกมา]
[[…โอ้ อะไรกันอีก? ฉันสิตัวจริง มังกรเพลิงทมิฬ]]

ดวงตาของคิมนัมอุนโค้งขึѸนอย่างอ่อนโยนราวกับว่าเขากำลังรับมือกับ
ลูกหมาน้อยน่ารัก
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ ประกาศว่า “ไอ้บ้าอย่างแก
ไม่ใช่อวตารของข้า”]
[[อะฮ้า งัѸนนายก็ได้รถคันใหม่แล้วสินะ?]] ประกายความบ้าคลัѷงลอด
ผ่านสายตาของคิมนัมอุน [[ถ้าอย่างนัѸน ฉันก็คิดว่าฉันน่าจะเปลีѷยนมัน
ให้เป็นเศษขยะก่อนละกัน]]
ตู้ม!
ระเบิดทีѷบังเกิดขึѸนตรงหน้าของเธอทำให้ร่างของฮันซูยองกระเด็น
ออกไป เธอพยายามลดแรงปะทะให้เหลือน้อยทีѷสุดโดยการหดตัว แต่
ถึงกระนัѸน เธอก็ยังกระอักเลือดออกมาเต็มคำ ต้องขอบคุณผู้สนับสนุน
ของเธอทีѷทำให้เธอไม่ตายในการโจมตีนัѸน
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ ตะโกนบอกให้คุณหนีไป!]
มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬจุติลงมาด้วยตัวเองและโอบล้อมรอบตัว
เธอราวกับว่าจะปกป้องเธอ มังกรยักษ์คำรามออกมาด้วยความโกรธ
เกรีѸยว
[[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! นีѷสิ! ตอนนีѸค่อยเหมือนมังกรเพลิงทมิฬของฉัน
หน่อย!]]
ทัѸงสองคนเริѷมต่อสู้กันอย่างดุเดือด ส่งผลให้มหาสมุทรระเบิดออกมา
ราวกับว่ามันถูกทิѸงระเบิดลงไปอย่างต่อเนืѷอง ชิѸนส่วนของเกาะปลิว
ว่อน และลมหายใจของมังกรเพลิงทมิฬก็โอบล้อมไปทัѷวทะเล

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ เปิดเผยสถานะของเขา!]
น่าเสียดายว่ามันยากทีѷจะหยุดคิมนัมอุนเอาไว้หลังจากเขาได้กลาย
เป็นเทพเจ้าภายนอก แม้ว่ามันจะเป็นมังกรเพลิงทมิฬทีѷออกหน้าด้วย
ตัวเองก็ตาม
ตัѸงแต่ต้นฝ่ายตรงข้ามคือตัวตนทีѷจุติลงมาเพืѷอเป็นภัยพิบัติ จำนวน
ความเป็นไปได้ทีѷเขาสามารถใช้ได้นัѸนจึงอยู่ในอีกระดับ
ฮันซูยองเริѷมคิด พวกเธอควรทำยังไงเพืѷอหยุดมันดี?
「ถ้าเป็นคิมทกจา เขาจะทำยังไง?」
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
จากนัѸนประกายแสงบางๆก็เต้นระบำรอบๆ ตัวเธอในขณะทีѷมีความเจ็บ
ปวดแผ่ซ่านอยู่ภายในหัวของเธอ
「น่าผิดหวังจริงๆ แม้แต่ในสถานการณ์แบบนีѸ เจ้าก็ยังต้องพึѷงพาเขา
เหรอ?」
นัѷนคือเสียงทีѷเธอเคยได้ยินในอดีต ในความฝันของเธอ เมืѷอเธอยังอยู่
ในเกาะแห่งการกลับชาติมาเกิด
ภายในความฝันนัѸนมีชายคนนัѸนทีѷสวมเสืѸอคลุมสีขาวถูกสังหารโดย
ชายอีกคนทีѷสวมเสืѸอคลุมสีดำ ฮันซูยองได้ยินเสียงนัѸนแน่ๆ
「มันเป็นเพราะเจ้าเป็นแบบนีѸถึงทำให้ไอ้โง่นัѸนได้มีตัวตนอยู่เต็มทีѷใน
รอบการเสืѷอมถอยของข้า」

เรืѷองราวกำลังพูดกับเธอจริงๆ
‘นีѷมัน…’
「ข้าไม่ได้คิดจะแทรกแซงอีก แต่… ข้าจะช่วยเจ้าอีกสักครัѸงละกัน」
เสียงนัѸนฟังดูราวกับว่ามันใจกว้างสำหรับเธอมาก พร้อมกับสัมผัสของ
กาลเวลาทีѷเชืѷองช้าลง ความสามารถในการทำความเข้าใจของเธอก็
เพิѷมขึѸนไปด้วย ฮันซูยองจำนวนนับไม่ถ้วนตืѷนขึѸนมาภายในหัวของเธอ
และพูดออกมาพร้อมกัน
「ทุกๆ สิѷงทีѷเกิดขึѸนในโลกได้เกิดขึѸนไปแล้ว มันไม่มีอะไรให้ประหลาด
ใจ」
นีѷคือความสามารถในการสร้างโลกทีѷเธอไม่เคยรู้จักมาก่อนผ่านการ
รวบรวมความคิด รูปแบบ และข้อมูลทีѷได้รับมาในอดีต ความทรงจำ
ของหนทางเอาชีวิตรอดทีѷเธอได้อ่านมา ข้อมูลทีѷเธอได้ยินมาจากคิม
ทกจา และข้อมูลทีѷเธอได้รับมาด้วยตัวเอง ทัѸงหมดได้ประกอบเข้าด้วย
กันอย่างมีเหตุผลเพืѷอเขียนเรืѷองราวใหม่
ใครบางคนกำลังหัวเราะออกมา
「ใช่แล้ว นีѷคือการทำนายลอกเลียนแบบทีѷแท้จริง」
และฮันซูยองก็ตระหนักได้ว่าเธอต้องทำอะไรในตอนนีѸ
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ เล่าเรืѷองราวของมันต่อ!]
เธอไม่อาจบอกได้ว่ามันจะได้ผลไหม อย่างไรก็ตาม…

‘…ถ้ามันเป็นคิมทกจา เขาก็จะทำ’
「อีกครัѸง อีกครัѸง…」
เสียงคำรามของมังกรเพลิงทมิฬดังก้องปกคลุมทัѷวท้องฟ้า การต่อสู้
เกิดขึѸนเพียงไม่นาน แต่ร่างของสิѷงมีชีวิตผู้หยิѷงผยองกลับเต็มไปด้วย
บาดแผลน้อยใหญ่ ในขณะทีѷมังกรสยายปีกทีѷฉีกขาดของมันออกมา
เพืѷอพ่นลมหายใจ…
“พอแล้วมังกรเพลิง”
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ …]
“ให้ฉันจัดการเอง เชืѷอในตัวฉัน และถอยไปก่อน”
ดวงตาของมังกรเพลิงทมิฬถูกย้อมไปด้วยความสับสนหลังจากได้เห็น
ฮันซูยองก้าวออกมาข้างหน้าราวกับว่าจะปกป้องผู้สนับสนุนของเธอ
แทนทีѷจะอธิบายอะไรให้มังกรฟัง เธอได้ก้าวออกไปข้างหน้าอีก
[[โฮ่ งัѸนเธอก็อยากทีѷจะสู้กับฉันเองเหรอ? ด้วยร่างแบบนัѸนน่ะนะ?]]
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 แผ่ออร่าจำนวนมหาศาลออกมา มหาเรืѷอง
ราว ‘การออกแบบแห่งการล่อลวง’ กวัดแกว่งไปรอบๆ ดุจใบมีดอัน
คมกริบ และเตรียมทีѷจะฟันร่างของฮันซูยองได้ทุกเมืѷอ อย่างไรก็ตาม
เธอก็ไม่ได้ดูตืѷนกลัวเลย
“คิมนัมอุน นายไม่ได้เปลีѷยนไปเลยแม้ว่าจะกลายเป็นเทพเจ้า
ภายนอก”
[[อะไร? เธอพูดเหมือนเธอรู้จักฉัน?]]

“ใช่ ฉันรู้จักนายดีเลย นาย ไอ้งัѷงทีѷไม่สมหวังในรักและยังได้กลาย
เป็นเทพเจ้าภายนอกซึѷงยังคงไล่ตามผู้หญิงคนหนึѷง”
ขากรรไกรของคิมนัมอุนเปิดอ้าออก
「เทพเจ้าภายนอกทุกคนต่างสูญเสียความทรงจำไป หรือเหลือความ
ทรงจำอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านัѸน」
「ถ้าอย่างนัѸน ราชาจะรักษาความทรงจำของตนไว้ได้แค่ไหน?」
「ความทรงจำเหล่านัѸนจะลํѸาค่าสำหรับพวกเขามากแค่ไหน?」
“คนทีѷไม่อาจสารภาพรักได้แม้ว่าจะมีโอกาสดีๆ แล้วก็ตาม คนทีѷเล่น
แต่งตัวให้กับพวกหุ่นยนต์ยักษ์”
[[…เธอ เธอ! เธอเป็นใครกัน?! เธอรู้เรืѷองทีѷแม้แต่หัวหน้ายังไม่รู้ได้ยัง
ไง…?!]]
“เหตุผลทีѷนายสวมผ้าพันแผลอยู่เสมอก็เป็นเพราะจะซ่อนบาดแผลทีѷ
ทำร้ายตัวเองทีѷข้อมือใช่ไหม? นายไม่อยากให้ลีจีฮเยได้เห็นมัน”
คิมนัมอุนตืѷนตระหนกขึѸนมาชัѷวขณะ แต่เขาก็รีบรักษาสีหน้าได้อย่าง
รวดเร็ว
“ทำไมนายถึงชอบลีจีฮเย?”
[เรืѷองราว ‘บดขยีѸสีѷหมืѷนปี’ เริѷมปัѷนป่วน]
[[…น-นัѷน นัѷนก็เพราะจีฮเยน่ารัก…]]

“ไม่ นายอาจจะไร้สาระ แต่นายก็ไม่ได้มีการตัѸงค่าให้หลงใหลในผู้
หญิง”
[[ตัѸงค่า? เธอพูดบ้าอะไร…]]
“เหตุผลทีѷนายชอบลีจีฮเยมากก็เป็นเพราะเธอไว้ใจและติดตามยูจงฮ
ยอค”
[[พูดบ้าอะไร…]]
“นายอยากจะได้รับการยอมรับจากเธอว่านายดีพอทีѷจะแทนทีѷยูจงฮ
ยอคได้”
[มหาเรืѷองราว ‘การออกแบบแห่งการล่อลวง’ ปัѷนป่วนอย่างรุนแรง]
“อันทีѷจริง นายก็แค่อยากจะกลายเป็นเหมือนกับยูจงฮยอค”
ฮันซูยองจ้องลึกลงไปยังดวงตาของคิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999
[              [เป็นเรืѷองราว… ทีѷน่าสนใจ อย่างไรก็ตาม ฉันก็มีเวลาไม่มาก
นะเธอก็เห็น? ฉันไม่อยากฟังเรืѷองไร้สาระของเธอหรอกนะ…]]
ฮันซูยองไม่รู้ว่าการพูดสิѷงเหล่านีѸออกไปจะเป็นการเคลืѷอนไหวทีѷถูก
ต้องไหม ไม่สิ ถ้าจะให้พูดจริงๆ เธอก็รู้ว่ามันไม่ถูก ถึงกระนัѸน เธอก็
ต้องพูดมันออกไป เพืѷอช่วยโลกใบนีѸ เธอต้อง…
“และโดยการทำแบบนัѸน นาย… อยากจะให้ลีจีฮเยยกโทษให้”
…ต้องขุดลึกลงไปยังแผลเก่าจากอีกโลก

“ถ้ามันไม่ใช่เพราะนายทำพลาด ยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999 ก็คงจะ
ไม่ตาย”
เปรีѸยง!
แทบจะในทันที่ ประกายแสงได้ระเบิดออกมาจากร่างทัѸงร่างของคิ
มนัมอุน เสียงของบางสิѷงทีѷแตกหักดังออกมาต่อ เรืѷองราวพืѸนฐานทีѷก่อ
กำเนิดขึѸนเป็นแกนหลักของเขากำลังแตกออก เสียงเหล่านัѸนคือเสียง
ของความทรงจำทีѷกำลังพังทลาย
[[เธอ…]]
คิมนัมอุนทีѷกำลังโมโหรีบรวบรวมเรืѷองราวของเขาซึѷงกำลังแหวกว่าย
ออกไปด้วยความสับสนและคำรามออกมา แสงสว่างในดวงตาของเขา
กะพริบไปมา
ฮันซูยองมองดูเขาอย่างเงียบๆ
「แม้แต่การทำนายลอกเลียนแบบก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ทุกเรืѷอง」
หัวของเธอร้อนรุ่มราวกับว่ามันถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิง
เธอไม่ได้อ่านหนทางเอาชีวิตรอดทัѸงหมดเหมือนกับคิมทกจา และไม่
ได้ใช้ชีวิตผ่านรอบทีѷ 999 จริงๆ เหมือนอย่างยูจงฮยอค
อย่างไรก็ตาม มันก็ยังมีสิѷงหนึѷงทีѷเธอสามารถพูดออกไปได้ นัѷนคือพลัง
แห่งจินตนาการ – พลังในการอนุมานบริบททีѷแม้ว่าเธอจะไม่รู้ราย
ละเอียดของเรืѷองราว

ตราบใดทีѷมันมีสถานการณ์ พัฒนาการทีѷถูกจัดเตรียมไว้ และความเป็น
ไปได้ทีѷมีอยู่ในโลกนีѸ…
การทำนายลอกเลียนแบบของเธอก็จะอยู่ในระดับทีѷใกล้เคียงกับรอบรู้
“คิมนัมอุน”
ฮันซูยองเดินหน้าต่อไป เขากำลังโซเซและกอดเรืѷองราวของตนเอา
ไว้ในขณะทีѷโหยหวนออกมาราวกับสัตว์ป่า
「ฮันซูยองจ้องไปยังเรืѷองราวของคิมนัมอุนในสภาพนัѸน」
มันเป็นเหมือนกันสำหรับยูจงฮยอครวมทัѸงกลุ่มดาว
ทุกสรรพสิѷงทีѷมีชีวิตอยู่มาเนิѷนนานต่างก็เป็นเหมือนกัน เหมือนอย่างทีѷ
ความแข็งแกร่งของพวกเขาได้สะท้อนถึงประวัติศาสตร์ของพวกเขา
ดังนัѸนความอ่อนแอของพวกเขาก็สะท้อนถึงอดีตของพวกเขาเหมือน
กัน นัѷนคือโชคชะตาของคนทีѷเล่าเรืѷองราวเช่นนัѸนและสิѷงทีѷถูกบอกเล่า
ออกมา
เฉกเช่นนักเขียนกำลังใช้ปากกาเพืѷอขีดเขียนสิѷงทีѷไม่จำเป็นออกไป
ฮันซูยองเอืѸอมมือออกไปหาคิมนัมอุน
「เหมือนอย่างทีѷคิมทกจาทำในรอบทีѷ 1863」
“นายคงอยากจะกลับไปยังช่วงเวลาเหล่านัѸน อย่างไรก็ตาม นายก็
ต้องผิดหวังกับความจริงทีѷว่านายไม่สามารถย้อนกลับไปได้”
[[ธ-เธอ ถ้าเธอยังพูดอีก…!]]

“อย่างไรก็ตาม นายก็จำเป็นจะต้องรู้ เส้นโลกทีѷนายมีชีวิตอยู่จบลง
แล้ว และคนทีѷนายรักก็จะไม่กลับมา และเหมือนอย่างทีѷนายไม่มีทาง
กลายเป็นยูจงฮยอคได้ นายก็ไม่สามารถช่วยใครหรือชดเชยบาปของ
นายได้”
แก้มของคิมนัมอุนสัѷน รากฐานของสิѷงทีѷได้เห็นบทสรุปแห่งการเสืѷอม
ถอยรอบทีѷ 999 และกลายเป็นราชาเทพเจ้าภายนอกกำลังสัѷนอย่าง
ไม่มัѷนคง เขาทำหน้าเหมือนกับคนทีѷสูญเสียเรืѷองราวทัѸงหมดไป ใน
เวลานัѸน เขาก็ทำหน้าเหมือนกับเด็กหนุ่มอายุ 17 ปีทีѷถูกโยนเข้ามายัง
โลกใบนีѸเป็นครัѸงแรก เรืѷองราวของเขาทีѷมีตัวตนอยู่มานับหมืѷนปี การ
ล่อลวงทีѷไม่เคยสัѷนคลอนของเขากำลังพังทลายลงมาด้วยคำพูดเพียง
แค่ไม่กีѷคำ
[[ม-ไม่ ไม่จริง ฉัน ฉัน…]]
ฮันซูยองพูดราวกับว่าเธอจะตอกตะปูปิดฝาโลง “นายก็เป็นแค่
นักโทษตลอดชีวิตทีѷติดอยู่ในการถ่ายทอดสดดวงดาวบ้าๆ นีѷ”
เปรีѸยง!
[[คิมนัมอุน!!]]
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ตะโกนออกมาด้วยเสียงทีѷแท้จริงของเธอ และ
สติอันเลือนรางของคิมนัมอุนก็ถูกปลุกกลับขึѸนมา
[เรืѷองราว ‘สหายแห่งความสิѸนหวัง’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
สิѷงเดียวทีѷสามารถสร้างเรืѷองราวทีѷเสียหายขึѸนมาใหม่ได้คือเรืѷองราวอีก
เรืѷอง เรืѷองราวของคิมนัมอุนทีѷเธอพยายามอย่างหนักเพืѷอทำลายมัน

กำลังฟืѸนคืนสู่รูปร่างเดิมของมัน แสงสว่างกลับคืนสู่ดวงตาของเขา
และฮันซูยองก็ทำได้แค่ยิѸมแห้งๆ ออกมา
‘บ้าเอ้ย ฉันคิดว่ามันจะได้ผลแล้ว ถึงกระนัѸนมันก็พอจะสร้างความเสีย
หายให้เขาได้บ้างใช่ไหม?’
ในไม่ช้า ดวงตาของคิมนัมอุนก็เต็มไปด้วยความเดือดดาล
[[…ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันเกือบจบเห่แล้วไหมล่ะ เข้าใจแล้ว นีѷคือเหตุผลทีѷ
มังกรเพลิงทมิฬเลือกเธอสินะ]]
สัมผัสแห่งความตายแพร่ไปทัѷวร่างของเธอ การทำนายลอกเลียนแบบ
โคจรอย่างรุนแรง แต่ลางสังหรณ์แห่งความตายก็ไม่อาจหลีกเลีѷยงได้
ไม่ว่าเธอจะวิѷงหนีไปไหน
จากนัѸนเองเธอก็ได้ยินเสียงนัѸนอีกครัѸงพร้อมกับเสียงดัง ‘เปรีѸยง!’
「นีѷน่าจะพอได้แล้ว เพราะตัวเอกอยู่ทีѷนีѷแล้ว」
สัมผัสของเธอทีѷเชืѷอมต่อกับอนาคตดูมืดมนขึѸนอย่างรวดเร็ว หมัดของ
คิมนัมอุนทีѷชูขึѸนสู่อากาศหยุดนิѷงไป ทุกๆ คนภายในสมรภูมิสามารถ
สัมผัสถึงมันได้ บางสิѷงทีѷยิѷงใหญ่กำลังจะปรากฏตัวขึѸน
ครืน!
สถานะทีѷเพียงแค่ตัวตนของมันก็สามารถนำพาโลกไปสู่คราวพินาศได้
คนแรกทีѷตอบสนองคืออูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 [[มันเป็นเขา!]]

เธอคำรามออกมาด้วยความน่ากลัวและรีบผละจากสมรภูมิไปและมุ่ง
หน้าไปยังทิศทางของสถานะนัѸน
คิมนัมอุนเองก็จ้องมองไปยังทิศทางนัѸนด้วย [[เธอ… เธอโชคดีจริงๆ
คราวนีѸ ครัѸงต่อไปทีѷพวกเราพบกัน ฉันจะ…]]
เขาเบนสายตาไประหว่างฮันซูยองและมังกรเพลิงทมิฬด้วยความ
ลังเล ก่อนทีѷจะหายไปยังทิศทางทีѷอูรีเอลหายไป ส่งผลให้ความ
ตึงเครียดทัѸงหมดหายไปด้วย เธอทรุดตัวลงบนร่างของมังกรและจ้อง
ไปยังทิศทางทีѷทัѸงสองหายไปก่อนทีѷจะนึกถึงสิѷงสุดท้ายทีѷคิมทกจาได้
บอกกับเธอ
ฮันซูยอง ถ้ามีโอกาสหนึѷงในล้านทีѷจะมีอะไรผิดพลาด…
เธอจะหยุดโอกาสเกิดเรืѷองพวกนัѸนได้ไหม??
เธอคิดว่าเรืѷองแบบนัѸนคงจะไม่เกิดขึѸน
ไม่ว่าจะยังไง เธอก็ต้องทนจนกว่าหมอนัѷนจะปรากฏตัว
“ไอ้บ้านัѷน โผล่มาแบบเท่ๆ อีกแล้ว”
เธอได้ยินเสียงฟ้าผ่าจากท้องฟ้าทีѷถูกย้อมไปด้วยออร่าของเพลิงทมิฬ
และเพลิงอเวจีในระยะไกล
และมีชายคนหนึѷงกำลังจุติลงมาจากสรวงสวรรค์

เสืѸอคลุมโบกสะบัดไปพร้อมกับสายลม สถานะอันยิѷงใหญ่แผ่ออกมา
ไม่หยุดจากดาบปีศาจทมิฬ
ฮันซูยองรู้จักชายคนนัѸนดี แต่ถึงกระนัѸน ทำไมกัน? อย่างน้อยในช่วง
เวลานีѸ เขาก็ดูเหมือนจะเป็นคนทีѷแตกต่างออกไปอย่างสิѸนเชิง
“…นายคือยูจงฮยอคจริงๆ เหรอ?”
เขาเหลือบมองมายังทิศทางของเธอ ก่อนทีѷจะหมุนออกไปทาง
มหาสมุทรแปซิฟิคพร้อมกับเสียงระเบิดดัง เธอตกใจและตะโกนออก
มา
“เฮ้! นายจะไปไหน?!”
[[ตามไป!]]
อูรีเอลและคิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 ไล่ตามเขาไป
จากนัѸนเองฮันซูยองจึงตระหนักได้ถึงความตัѸงใจของเขา ยูจงฮยอค
พยายามจะล่อพวกเขาออกไปจากสหาย
“ไอ้บ้าเอ้ย…”
ตอนทีѷ 474

“ซูยอง เธอโอเคไหม?”
ยูซานอาขยับเข้ามาและประคองเธอ ในช่วงเวลาทีѷเธอเอนตัวพิงไหล่
ของยูซานอา ฮันซูยองก็กระอักเลือดทีѷอัѸนไว้ทัѸงหมดออกมา
“อัѹค-!”
หัวของเธอรู้สึกร้อนราวกับเส้นเลือดทุกๆ สายกำลังลุกไหม้ เธอลงเอย
ด้วยความเจ็บปวดและตะโกนออกมา “หงอคง! ฮาเดส! อูรีเอล! รีบ
ตามยูจงฮยอคไปเร็ว! ส่วนคนทีѷเหลือดูแลทีѷนีѷด้วย! อย่าปล่อยให้หมอ
นัѷนสู้คนเดียว!”
[การถ่ายทอดสดดวงดาวสังเกตเห็นเรืѷองราวของคุณ]
[คุณใช้พลังทีѷขัดต่อความเป็นไปได้!]
“อ๊าก…”
สายตาของเธอหมุนเคว้งด้วยความพร่ามัว อาการบาดเจ็บภายในของ
เธอรุนแรงมาก
[ร่างอวตารของคุณได้รับผลจากพายุความเป็นไปได้!]
ฮันซูยองสัมผัสได้ถึงพลังอันรุนแรงทีѷกำลังจะระเบิดอยู่ภายในร่างของ
เธอและรีบตะโกนออกมา “ยูซานอา! หลบไป!”
อย่างไรก็ตาม ยูซานอาก็จับไหล่ของฮันซูยองไว้แน่นยิѷงขึѸนและส่าย
หัว พลังของศากยมุนีทีѷเธอได้สืบทอดมาถูกถ่ายทอดออกไปผ่านมือทีѷ
กำลังสัมผัสกับไหล่ของฮันซูยอง มิติเวลาบิดเบีѸยว และช่วยลดผล

ของพายุแห่งความเป็นไปได้ลงไป “สู้มัน เธอทำได้ ฉันเองก็เคยสู้กับ
มันและรอดมาได้ในอดีตเหมือนกัน”
“บ้าเอ้ย”
กล้ามเนืѸอทัѷวร่างของเธอส่งเสียงครวญครางออกมา ความหวาดกลัว
จางๆ แทรกซึมอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดอันน่าสะพรึงกลัว เธอเคย
พูดถึงการระวังต่อความเป็นไปได้ แต่เธอกลับทำซะเอง ถึงกระนัѸน
แม้แต่ไอ้งัѷงอย่างคิมทกจาก็ยังรอดมาได้ เธอก็ต้องผ่านมันไปให้ได้
เหมือนกัน
เปรีѸยง!
…เธอกำลังจะตายงัѸนเหรอ? มันไร้ความหมายแบบนีѸเหรอ?
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
จากนัѸนเอง สัญญาณของพายุความเป็นไปได้ก็เริѷมบรรเทาลงไป
ฮันซูยองเห็นตัวอักษรมากมายเข้าปกคลุมร่างอวตารของเธอ พวกมัน
คือคำทีѷเธอเคยเขียนในอดีต – คำทีѷเธอเคยเขียนลงไปในสมุดบันทึก
อย่างลับๆ เพืѷอไม่ให้คิมทกจาหรือยูจงฮยอคหาเจอในภายหลัง และ
ในตอนนีѸ คำพูดเหล่านัѸนก็กำลังรัѷวไหลออกมาจากสมุดบันทึกทีѷพัน
รอบร่างของเธอเอาไว้
อย่างไรก็ตาม มันก็มีบางประโยคทีѷเธอไม่ได้เขียนเอาไว้ผสมอยู่ด้วย
「เจ้าคือข้าจริงๆ ทักษะการเขียนของเจ้าไม่ได้แย่เลย」
เสียงนัѸนดังขึѸนกึѷงจะเยาะเย้ยกึѷงจะพอใจ

[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ แบกรับพายุความเป็นไปได้
แทนคุณ]
เปรีѸยง…
ในขณะทีѷพายุความเป็นไปได้อ่อนกำลังลง ตัวอักษรก็เริѷม
กระจัดกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
ฮันซูยองอยากจะถาม เกีѷยวกับประโยคเหล่านีѸ เกีѷยวกับว่าพวกมันคือ
อะไรกัน แต่ก็น่าเสียดาย เธอไม่เหลือพลังพอทีѷจะได้ถามเลย
「…นีѷน่าจะมากทีѷสุดเท่าทีѷข้าจะทำได้แล้ว ส่งคำพวกนีѸไปหาคิมทก
จา」
[ร่องรอยของอีกเส้นโลกทีѷแทรกซึมอยู่ภายในเรืѷองราวของคุณเริѷม
สลายหายไป]
ในขณะทีѷสติของเธอจางหายลงไป เรืѷองราวของเธอก็พูดกับเธอต่อ
「สิѷงทีѷรอเขาอยู่ใน ‘บทสรุป’ทีѷเขาต้องการคือ…」
*
ในขณะทีѷประคองลีจีฮเยไว้ ผมก็มองไปยังราชาเทพเจ้าภายนอกทัѸง
สอง
พวกเขามีชีวิตอยู่ในการเสืѷอมถอยรอบเดียวกัน และพวกเขาก็ได้เห็น
ตอนจบของโลกแบบเดียวกัน แต่พวกเขากลับกลายเป็นสองสิѷงทีѷแตก
ต่างกัน

[มหาเรืѷองราว ‘นักพเนจรแห่งขอบฟ้าอันเป็นนิรันดร์’ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน]
[มหาเรืѷองราว ‘หัวใจทีѷผนึกความเศร้า’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
ผมเห็นจุดตัดของเรืѷองราวท่ามกลางประกายแสงในอากาศ เรืѷองราวทีѷ
พวกเขารวบรวมมาด้วยเลือดเนืѸอของพวกเขา – นีѷคือเรืѷองราวจาก
รอบการเสืѷอมถอยทีѷผมรักทีѷสุด เรืѷองราวทีѷผมอ่านหลายรอบทีѷสุด
「”หัวหน้ายูจงฮยอค โล่งอกไปทีทีѷนายคือผู้เสืѷอมถอย“」
ราชาดวงใจสีเงินเหลือบมองมายังทิศทางของผม
ลีฮุนซึงแห่งรอบทีѷ 999 – ความโศกเศร้าทีѷมีอยู่ภายในเรืѷองราวของ
เขากำลังถูกถ่ายทอดมาหาผมผ่าน ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ของผม
「”มันโอเคทีѷฉันจะหยุดเศร้านะ? นายกำลังจะตาย แม้ว่านายจะตาย
แต่พวกเราก็จะได้พบกันอีกในรอบต่อไป และนายจะดำเนินเรืѷองราว
ของนายต่อ ณ ทีѷแห่งนัѸน… และนายจะได้เริѷมต้นการเดินทางใหม่อีก
ครัѸงใช่ไหม?”」
เรืѷองราวแห่งเหล็กกำลังรํѷาไห้
「”ฉันขอโทษ ลีฮุนซึง“」
เหล็กหลอมยืดขยายออกมาพร้อมกับเสียงดังก้องและกลืนกินคำพูด
ของเขา นํѸาตาทีѷควรจะไหลออกมาแข็งทืѷออยู่ภายในดวงตาของเขา
และถูกย้อมอยู่ในแสงสีเงิน

「”ไม่จำเป็นต้องขอโทษ พวกเราจะไปดูบทสรุปก่อนนายแล้ว ตอน
จบทีѷนายอยากจะเห็น สัญญาทีѷนายไม่อาจรักษา ฉันจะพาพวกเขาไป
ให้ได้ทุกคนเลย“」
ลีฮุนซึงแห่งรอบทีѷ 999 กำลังมองมาทีѷผม เขาไม่ใช่ลีฮุนซึงทีѷผมรู้จัก
แต่ถึงกระนัѸน เขาก็คือลีฮุนซึงแน่ๆ
– เจ้าคล้ายกับคนๆ นัѸนมากๆ ยิѷงกว่าสิѷงทีѷข้าได้ยินมาจากผู้สนับสนุน
ของข้าซะอีก
เสียงของลีฮุนซึงแห่งรอบทีѷ 999 ดังขึѸนในหัวของผม เขายิѸมออกมา
อย่างอ่อนโยน ราวกับว่าเขารู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่
มันจะเป็นไปได้ยังไง? ชายทีѷต้องเจอกับโศกนาฏกรรมแบบนัѸนจะทำ
หน้าอ่อนโยนแบบนัѸนได้ยังไง?
– และนัѷนคือเหตุผลทีѷข้าไม่ยอมปล่อยให้เจ้าตาย
ผมรู้ว่าเขาไม่ได้มีความมุ่งร้ายต่อพวกเรา แต่ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะอยู่
ข้างเราแบบนีѸเหมือนกัน เรืѷองราวแบบไหนกันทีѷเจ้านายแห่งโลหะได้
มอบให้กับเขาในขณะทีѷเขาตาย?
[[ลุงฮุนซึง]]
คนทีѷเข้ามาแทรกคือลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999
[[นานแล้วนะนับตัѸงแต่ทีѷเจ้าเรียกข้าแบบนัѸน]]
[[ข้าไม่ได้คิดทีѷจะทำร้ายลุง หลบไปซะ]]

สองเรืѷองราวทีѷไร้จุดจบพัวพันเข้าด้วยกัน
ลีฮุนซึงพูดขึѸนมาด้วยนํѸาเสียงทีѷฟังดูราวกับว่าเขากำลังระลึกถึงความ
ทรงจำเก่าๆ [[ข้าขอโทษนะ แต่ข้าทำแบบนัѸนไม่ได้]]
[[ทำไมต้องหยุดข้าด้วย? ลุง ลุงปฏิเสธทีѷจะถูกอัญเชิญมาในฐานะภัย
พิบัติหนิ? มันเป็นพวกเราทีѷเจรจากับสำนักงานของเส้นโลกนีѸ ไม่ใช่
ลุง]]
…งีѸนีѷเอง ผมเดาถูกจริงๆ ทีѷว่าสำนักงานเป็นผู้อัญเชิญสิѷงมีชีวิตจาก
รอบทีѷ 999 ออกมาในฐานะภัยพิบัติ
ลีฮุนซึงเงียบไปสักพักก่อนทีѷจะตอบกลับไปอย่างเยือกเย็น [[ห้าม
เจรจากับการถ่ายทอดสดดวงดาว นัѷนคือคำสัญญาของพวกเรา]]
[[แล้วไง? คำสัญญานัѸนมีผลอะไรกับพวกเรา]]
[[……]]
[[พวกเราได้ทำลายสำนักงานไปแล้ว พวกเราได้ต่อสู้กับราชาโดเกบิ
และจากนัѸน หลังจากทีѷพวกเราปะทะกับ ‘กำแพงสุดท้าย’… ข้ากำลัง
ถามลุงว่าจะเกิดอะไรขึѸนกับพวกเราหลังจากนัѸน?]]
กำแพงสุดท้าย – ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้เห็นกำแพงนัѸนเหมือนกัน
‘กำแพง’ ทีѷ ‘ยูจงฮยอค’ ในนิยายต้นฉบับได้ไปถึงในทีѷสุด
ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ตัวสัѷนก่อนทีѷจะพูดต่อ [[เหมือนอย่างทีѷลุงพูด
เรืѷองราวของพวกเราจบลงแล้ว เส้นโลกทีѷพวกเรามีชีวิตอยู่ถูกทำลาย

และมันก็เป็นแค่พวกเราสีѷคนทีѷได้กลายเป็นเทพเจ้าภายนอกหลังจาก
รอดมาจากการทำลายล้างครัѸงนัѸนได้]]
[[พวกเราสัญญาว่าจะก้าวข้ามกำแพงสุดท้ายแม้ว่าพวกเราจะกลาย
เป็นตัวตนภายนอกสถานการณ์ก็ตาม]]
[[กำแพงนัѸนไม่ใช่สิѷงทีѷพวกเราจะก้าวข้ามไปได้ ลุงเองก็รู้หนิ]]
[[ในเส้นโลกนีѸ…]]
[[หยุดพูดจาไร้สาระว่าเส้นโลกนีѸสักที! เส้นโลกนีѸมันพิเศษอะไร
นักหนา? สถานทีѷแห่งนีѸก็เหมือนกับทีѷพวกเราเคยอยู่ มันเป็นเส้นโลกทีѷ
กำลังจะจบลงในไม่ช้า]]
ลีจีฮเยแห่งเส้นโลกนีѸโซเซในขณะทีѷผมประคองเธอ ริมฝีปากของเธอ
สัѷนเล็กน้อย
เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลายพูดต่อ [[มหาโดเกบิทีѷติดต่อกับพวกเราก็พูด
แบบนีѸว่าพวกเขากำลังจะทอดทิѸงเส้นโลกนีѸ ว่าพวกเขาวางแผนทีѷจะ
รีไซเคิลมันและใช้มันเป็นจุดเริѷมต้นของเรืѷองราวใหม่]]
คำพูดเหล่านัѸนส่งผลให้ราชาดวงใจสีเงินเปลีѷยนสีหน้าไป ออร่าทีѷเคย
อบอุ่นหายไป และสัมผัสของโลหะเย็นก็ได้แผ่ออกมา
เสียงอันเย็นยะเยือกดังออกมาจากริมฝีปากของโลหะหลอม [[…เจ้า
ทำข้อตกลงอะไรกับสำนักงาน?]]
[[ถ้าโลกนีѸกำลังจะจมลงสู่ก้นมหาสมุทร มันก็ไม่เป็นไรทีѷพวกเราจะ
ทำลายมันเองใช่ไหม?]]

[[จีฮเย]]
ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 กำลังยิѸมอยู่ แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะบอกว่านัѷน
เป็นสีหน้าทีѷกำลังยิѸมอยู่ได้ไหม
[[ราชาโดเกบิแห่งเส้นโลกนีѸได้สัญญากับพวกเราไว้ว่าถ้าพวกเรา
ทำลายเส้นโลกนีѸ พวกเราจะได้รับเส้นโลกของพวกเรา เขาได้ติดต่อ
กับ ‘ความฝันทีѷเก่าแก่ทีѷสุด’ และยอมให้พวกเราเริѷมต้นเรืѷองราวของ
พวกเราอีกครัѸง]]
ไหล่ของลีจีฮเยกำลังสัѷน ผมเองก็ได้รับผลไปด้วย
นัѷนคือเหตุผลทีѷสิѷงมีชีวิตจากรอบทีѷ 999 ข้ามมายังโลกใบนีѸ แม้ว่า
ราคาทีѷต้องจ่ายจะเป็นการทำลายโลกอีกใบ แต่พวกเขาก็ปรารถนาทีѷ
จะได้โลกของตัวเองคืนมา
ราชาดวงใจสีเงินตอบ [[เป้าหมายของพวกเราไม่ใช่การฟืѸนคืนโลก
ของพวกเรา แต่เป็นการหาผู้ร้ายตัวจริงของโศกนาฏกรรมเหล่านีѸ
ทัѸงหมด]]
[[มันจะเปลีѷยนอะไรได้แม้ว่าพวกเราจะทำ?]]
[[ถ้าพวกเราอยากจะสานต่อความปรารถนาของหัวหน้า พวกเรา…]]
[[แม้ว่าพวกเราจะกำจัดต้นตอของโศกนาฏกรรมได้ แต่เวลาทีѷพวกเรา
สูญเสียไปก็จะไม่กลับมา ความตายของสหายก็จะไม่ถูกย้อนกลับ
โลกทีѷพวกเราใช้ชีวิตอยู่ก็จะไม่กลับมา… ยูจงฮยอครอบทีѷ 999 ทีѷได้
ตายไปก็จะไม่มีทางกลับมา]]

ครืน
บางสิѷงกำลังขยับเข้ามาทางนีѸจากระยะไกลพร้อมกับฉีกผ่านเส้นขอบ
ฟ้า
เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลายพูดขึѸนมาอีก [[นัѷนคือเหตุผลว่าทำไมพวกเรา
ถึงไม่มีทางเลือกอืѷนอีกนอกจากต้องจบมันและเริѷมต้นอีก]]
คลืѷนสึนามิทีѷสูญเสียพลังของมันไปเริѷมเพิѷมระดับขึѸนมาอีก
ลีฮุนซึงแห่งรอบทีѷ 999 รีบเปิดใช้งานการแปลงร่างโลหะและปกป้อง
พวกเราด้วยโลหะของเขา
[[ลุงหยุดข้าไม่ได้หรอก ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ใช่แค่คนเดียวทีѷอยู่ทีѷนีѷ]]
ครืน!
แสงตะวันสีแดงฉานทีѷวาดผ่านจากด้านหลังของพวกเรากำลังลุกไหม้
สรวงสวรรค์ นัѷนคือพลังของเปลวเพลิงแห่งชีวิต อูรีเอลแห่งรอบทีѷ
999
และการทีѷเธอปรากฏตัวขึѸนก็หมายความว่า…
“ลุง หรือว่า…?!”
ลีจีฮเยคว้าแขนเสืѸอของผม
ผมมองไปยังดวงตาของเธอและปลอบเธอ “ไม่ต้องห่วง สิѷงทีѷเธอ
กังวลจะไม่มีทางเกิดขึѸน”
ผมเองก็พูดให้ตัวเองด้วย

“เรืѷองราวของพวกเราไม่ได้อ่อนแออย่างทีѷเธอกลัว”
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ เปิดเผยสถานะของเขา]
[กลุ่มดาว ‘ผู้เฝ้ามองแห่งแสงสว่างและความมืด’ เปิดเผยสถานะของ
เขา]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าพระสูตร’ เปิดเผยสถานะของเขา]
ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น ผู้เฝ้ามองแห่งแสงสว่างและความมืด รวม
ทัѸงคำขยายทีѷผมได้รับมาโดยการสวมรัดเกล้าพระสูตร – เรืѷองราว
ทัѸงหมดของผมกำลังเปล่งแสงออกมาพร้อมกัน
ผมเดินไปหาลีฮุนซึงทีѷยืนอยู่ตรงหน้าของพวกเรา “ขอบคุณนะทีѷช่วย
พวกเรา อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่จำเป็นทีѷจะต้องแบกรับไว้คนเดียว”
[[มันอันตราย อยู่ข้างหลังข้า…]]
“นีѷไม่ใช่รอบทีѷ 999”
ด้านหน้าคือเจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย และด้านหลังคือเปลวเพลิงแห่ง
ชีวิต มันไม่มีทีѷให้หนีอีกแล้ว
เงาของเรือรบยักษ์เข้าปกคลุมพวกเรา และในขณะทีѷยืนอยู่บนคลืѷน
ยักษ์นัѸน ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ก็พึมพำออกมาราวกับว่าเธอกำลัง
เยาะเย้ยใครบางคน
[[ทุกๆ สิѷงจะหวนกลับ เหมือนอย่างทีѷหัวหน้าบอกพวกเรา พวกเราจะ
เสืѷอมถอย พวกเราจะกลับไปในอดีต และเริѷมต้นทุกอย่างตัѸงแต่แรก
เมืѷอพวกเรา…]]

คลืѷนม้วนเข้ามาและปะทะเข้าใส่พวกเรา ผมใช้พลังของมหาเรืѷองราว
เพืѷอรับมือกับสถานะนัѸน ผมรู้สึกเจ็บปวดจากแขนทัѸงสองข้างทีѷกำลัง
ป้องกันต่อคลืѷนยักษ์
ผมเห็นเส้นขอบฟ้าทีѷดวงตะวันและมหาสมุทรมาบรรจบกันเหนือ
กำแพงไอนํѸา ขอบเขตทีѷพวกเราไม่มีทางก้าวไปถึงไม่ว่าพวกเราจะวิѷง
ไปอย่างไร
ครืน!
และจากนัѸนเอง ขอบเขตทีѷว่าก็แยกออกจากกันตรงหน้าของพวกเรา
ดาบหนึѷงดาบสามารถตัดขอบเขตทีѷว่าลงได้จริงๆ
ในขณะทีѷเธอตกลงมาจากจุดทีѷสูงทีѷสุดของคลืѷน ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ
999 ก็มองมาทีѷพวกเรา
พูดให้ถูกยิѷงกว่านัѸน เธอกำลังมองมายังชายทีѷยืนอยู่ข้างๆ ผม
“เธอไม่อาจเปลีѷยนอะไรได้ด้วยการเสืѷอมถอย ฉันเองก็ต้องใช้เวลาอยู่
นานกว่าจะเข้าใจมัน”

ผมสัมผัสได้ถึงพลังของเรืѷองราวอันยิѷงใหญ่ทีѷแผ่ออกมาจากร่างทัѸง
ร่างของยูจงฮยอค
[การถ่ายทอดสดดวงดาวไม่อาจละสายตาไปจากอวตาร ‘ยูจงฮยอค’
ได้!]
เจตจำนงของทัѷวทัѸงโลกกำลังให้ความสนใจกับเขา
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่ทีѷกำลังเฝ้าดูสถานการณ์ได้ยกระดับการเฝ้าดู
เนืѷองจากตัวตนของอวตาร ‘ยูจงฮยอค’]
[กลุ่มดาวแห่งสถานการณ์สุดท้ายตกตะลึงกับเรืѷองราวของอวตาร ‘ยู
จงฮยอค’]
[มหาโดเกบิของสำนักงานส่วนหนึѷงเรียกร้อง ‘การประเมินความเหมาะ
สมความเป็นไปได้’]
[‘ราชาแห่งเรืѷองราว’ ปฏิเสธคำร้อง]
[‘การประเมินความเหมาะสมความเป็นไปได้’ ถูกจำกัดภายใน
สถานการณ์ทีѷเกีѷยวข้อง]
ตอนทีѷ 475

เรืѷองราวทัѸงหมดของยูจงฮยอคทีѷผมรู้จัก ‘สมบูรณ์’ แล้ว ความรู้สึกนีѸ
ไม่สามารถอธิบายได้ง่ายๆ อย่างว่าเขาแข็งแกร่งขึѸน ยูจงฮยอคคนนีѸทีѷ
อยู่ตรงหน้าของผมคือตัวตนทีѷแตกต่างออกไปจากคนทีѷผมคุ้นเคย
ผมเครียดขึѸนมาเล็กน้อยและถามเขา “คนอืѷนล่ะ?”
“ปลอดภัย”
“นายอยู่ทีѷนีѷก็หมายความว่านักเขียนลับตัดสินใจทำตามคำขอของฉัน
แล้วใช่ไหม?”
แผนการสำรองสุดท้ายของผมในกรณีทีѷแผนบีล้มเหลวคือการปลุกยู
จงฮยอคทีѷหลับอยู่ขึѸนมา
[อวตาร ‘ยูจงฮยอค’ กำลังเปิดใช้งาน ‘ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อ’
ในสภาพผิดปกติ!]
เปรีѸยง…
[การเชืѷอมต่อของแผ่นฟิล์มไม่สมบูรณ์!]
[แผ่นฟิล์มทัѸงหมดอาจหยุดลงถ้าการเชืѷอมต่อนีѸยังคงถูกฝืนต่อไป]
วิธีการสุดท้ายทีѷผมไม่อยากจะใช้ถ้ามันเป็นไปได้ แต่มันก็ไม่มีทาง
เลือกอืѷนแล้ว – ไพ่ตายสุดยอดทีѷพวกเรามีอยู่ในตอนนีѸ
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งการเสืѷอมถอยทุกๆ รอบกำลังมองมาทีѷคุณ]
และผมก็รู้สึกได้ถึงสายตาจำนวนมากจากภายในตัวของเขา ทันใดนัѸน
เอง ผมก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึѸนมา ถ้ายูจงฮยอคคนนีѸไม่ใช่ยูจงฮยอค

ทีѷผมรู้จักล่ะ…?
“ขอโทษนะ แต่นายคือยูจงฮยอคจากการเสืѷอมถอยรอบไหน?”
จากนัѸนเขาก็มองมาทีѷผม ผมสามารถเห็นรอยแผลเป็นหนาบนแก้ม
ของเขาได้ รอยแผลทีѷยูจงฮยอคในรอบทีѷสามไม่มี ผมกำลังจะถาม
ออกไปอีก แต่จากนัѸน ประโยคหลายๆ ประโยคก็ลอยออกมาจากร่าง
ของเขาราวกับจะเพืѷอหุบปากของผม
「ความหวาดกลัวแห่งดวงดาว」
「อวตารทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดในประวัติศาสตร์ของการถ่ายทอดสด
ดวงดาว」
「ราชาสูงสุดเลือดเหล็ก」
「ผู้ชิงบัลลังก์แห่งสถานการณ์」
ประวัติศาสตร์ทีѷเขาใช้ชีวิตผ่านมากำลังลอยขึѸนมาพร้อมกับประโยค
ต่างๆ จากหนทางเอาชีวิตรอด ประโยคได้รวมตัวกันกลายเป็นเรืѷองราว
และเรืѷองราวนัѸนก็กลายเป็นชายทีѷยืนอยู่ตรงหน้าของผม ตัวตนทีѷตะลุย
ผ่านช่วงชีวิต 1864 รอบ
“ฉันคือยูจงฮยอค”
เขาไม่ใช่ยูจงฮยอคจากการเสืѷอมถอยรอบไหน ไม่ใช่รอบทีѷ 0 ไม่ใช่
รอบทีѷ 1 และไม่ใช่รอบทีѷ 1863
เขาคือยูจงฮยอคจากการเสืѷอมถอยทุกรอบ

[[…หัวหน้า??]]
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 จ้องมองมาทีѷพวกเราด้วยความตกตะลึง
ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึѸนด้วยความไม่เชืѷอถือ
และจากนัѸนเอง ลีจีฮเยอีกคนก็ตะโกนใส่เด็กสาวคนนัѸน “มาสเตอร์!
เร็วเข้า! จัดการเธอ! เธอพยายามจะทำลายเส้นโลกของพวกเรา!”
เธอตะโกนออกมาด้วยความโกรธ
ผมคิดว่าจะเสริมบางสิѷงเข้าไป อย่างไรก็ตาม ความคิดแบบนัѸนก็
กระจัดกระจายออกไปในทันทีทีѷผมเห็นยูจงฮยอค เขาไม่สนใจจะตัѸง
ท่าโจมตีและจ้องมองไปยังเทพเจ้าภายนอกทัѸงสองเฉยๆ
[ตัวละคร ‘เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย’ กำลังมองไปยังตัวละคร ‘ยูจงฮ
ยอค’]
[ตัวละคร ‘ราชาดวงใจสีเงิน’ กำลังมองไปยังตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’]
และทัѸงสองคนจากรอบทีѷ 999 ก็มองกลับมาทีѷเขา
ลีฮุนซึงดูสับสนขึѸนมา [[เรืѷองราวนีѸ… แต่ มันเป็นไปไม่ได้… หรือว่า
มัน…?]]
เหมือนอย่างทีѷผมกำลังค้นหา ‘ยูจงฮยอค’ ทีѷผมรู้จักจากยูจงฮยอคคน
นีѸ พวกเขาก็กำลังมองหา ‘ยูจงฮยอค’ ทีѷพวกเขารู้จักด้วย
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบทีѷ 3 นิѷงเงียบ]
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบทีѷ 41 นิѷงเงียบ]

[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบทีѷ 362 นิѷงเงียบ]
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบทีѷ 666 นิѷงเงียบ]
พวกเขาไม่สนใจยูจงฮยอคคนอืѷน และพยายามหายูจงฮยอคทีѷพวก
เขารู้จัก
และมันผ่านไปนานแค่ไหนกันนะ?
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบทีѷ 999 ลืมตาขึѸนอย่างช้าๆ]
และในทีѷสุดหนึѷงในพวกเขาก็เจอบางสิѷงท่ามกลางยูจงฮยอคจำนวน
มากมาย
[[หัว…!]]
ก่อนทีѷเจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลายจะทะยานออกไปข้างหน้า อากาศตรง
หน้าของเธอก็แยกออกจากกันด้วยลำแสงสายหนึѷง พร้อมกับคลืѷน
ความร้อนอันรุนแรง ลำแสงเจิดจ้านัѸนได้พุ่งออกไปราวกับสายฟ้าฟาด
ยูจงฮยอคเหวีѷยงดาบปีศาจทมิฬของเขาเบาๆ เพืѷอเบีѷยงวิถีลำแสง
[[ชายคนนัѸนไม่ใช่ยูจงฮยอคทีѷเจ้ารู้จัก]]
ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นใคร
[[เขาเป็นแค่เทพเจ้าภายนอกทีѷช่วงชิงยูจงฮยอคทีѷพวกเรารู้จักไป]]
เปลวเพลิงแห่งชีวิต อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ตะโกนออกมา

เธอมีชีวิตอยู่เพืѷอจุดประสงค์เดียวเท่านัѸนคือการสังหารนักเขียนลับ
และเธอก็มาได้ไกลขนาดนีѸเพราะการแก้แค้นของเธอ เปลวเพลิงบน
เพลิงแห่งวิบากกรรมของเธอทวีความรุนแรงยิѷงขึѸน
คนทีѷพยายามจะหยุดเธอไว้ก็คือเจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย
[[ด-เดีѺยวก่อน หยุดนะอูรีเอล หัวหน้าคนนัѸนคือ…]]
[[อย่าถูกหลอกสิ นักเขียนลับกำลังแทรกซึมอยู่ภายในตัวเขา ซึѷงก็
หมายความว่าเขาได้ปฏิญาณกับศัตรูทีѷพวกเราตามหามาโดย
ตลอด!]]
และจากนัѸนเอง…
[[พระเจ้า งัѸนนีѷก็คือหัวหน้าจากเส้นโลกนีѸเหรอ? ผ่านมานานแล้วสินะ
แต่ถึงกระนัѸนเขาก็ยังโคตรน่ากลัว…]]
สุดท้าย แม้แต่ราชาคนสุดท้ายก็มาถึง
เขามองไปรอบๆ สมรภูมิ และจากนัѸนก็พูดด้วยดวงตาทีѷแทบจะถลน
ออกมาจากเบ้า [[ม-มันมีจีฮเยอยู่ทีѷนีѷสองคน?!]]
…มันคือ ‘ราชันมหาอเวจี’ คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999
[‘ราชาเทพเจ้าภายนอก’ ทุกคนมารวมตัวกัน ณ ทีѷแห่งเดียว!]
[กลุ่มดาวทัѸงหมดในการถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังให้ความสนใจ
อย่างใกล้ชิดกับสมรภูมิแห่งนีѸ!]

[เนบิวลาทัѸงหมดในการถ่ายทอดสดดวงดาวหวาดกลัวต่อการจุติของ
สิѷงมีชีวิตทีѷร่วงหล่น]
[กลุ่มดาวจำนวนมากเผยความเป็นปรปักษ์ออกมา!]
พวกเขาไม่สนใจว่าดวงดาวจะพูดอะไรและมองหน้ากันอย่างเงียบๆ
「’เปลวเพลิงแห่งชีวิต‘ ทีѷลุกโชนขึѸนมาจากทิศตะวันออก」
「’เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย‘ หายนะแห่งโลกทางทิศตะวันตก」
「’ราชันมหาอเวจี‘ ผู้ปกครองแห่งจักรวาลตอนเหนือ」
「’ราชาดวงใจสีเงิน‘ ผู้ปกครองมิติดวงดาวในทิศใต้」
「และสุดท้าย ‘นักเขียนผู้ยิѷงใหญ่‘ ผู้คืบคลานออกมาจากความว่าง
เปล่า」
แผนการของผมเริѷมต้นขึѸนทีละนิดนับตัѸงแต่ทีѷผมพบชืѷอของพวกเขา
ภายในหนังสือทีѷถูกเขียนโดยผู้บันทึกแห่งความหวาดกลัวและสรุปตัว
ตนของพวกเขาได้…
ผมลอบมองไปยังยูจงฮยอค แผนการเอของผมเดิมทีควรจะเริѷมต้น
จากตรงนีѸ
– ยูจงฮยอค
สัญญาณของผมกระตุ้นให้เขาก้าวออกไปข้างหน้า
ออร่าแห่งความโกลาหลของเทพเจ้าภายนอกโอบล้อมเขา และเขาก็
พูดด้วยเสียงทีѷแท้จริง [[ทุกคนมารวมตัวกันแล้ว]]

คำพูดเหล่านีѸบรรจุไว้ซึѷงอารมณ์ทีѷผมไม่อาจหยัѷงถึง อย่างไรก็ตาม มัน
ก็มีใครบางคนทีѷยังทำได้
[[หัวหน้า ข้ารู้แล้ว มันเป็นหัวหน้าใช่ไหม? แต่ได้ยังไง…]]
[[เจ้ากล้าใช้เล่ห์เหลีѷยมอีกเหรอ…!!]]
เพลิงแห่งวิบากกรรมตัดผ่านอากาศ ดาบปีศาจทมิฬทีѷบรรจุไว้ซึѷงพลัง
แห่งผู้บรรลุได้ชูขึѸนเพืѷอเบีѷยงเบนเปลวเพลิง
ในขณะทีѷบังเกิดเสียงดังก้องไปทัѷวพร้อมกับคลืѷนพลังงานเวทมนตร์ ยู
จงฮยอคก็เพิѷมระดับเสียงของเขา [[นานแล้วสินะ อูรีเอล สหายเก่า
ของฉัน]]
[[หุบปาก! เจ้าไม่ใช่ยูจงฮยอค! เจ้าคือ…!!]] อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999
ตะโกนออกมาราวกับว่าเธอโมโห พระเพลิงแห่งการทำลายล้างแพร่
ไปทัѷวและเผาไหม้ออกซิเจนในอากาศ ภายในอเวจีแห่งนีѸ แม้แต่การ
หายใจก็ยังยากลำบาก เธอพูดต่อ [[ยูจงฮยอคทีѷข้ารู้จักได้ตายไป
แล้ว]]
เรืѷองราวของเธอคำรามออกมาดุจหมาป่าบาดเจ็บ สีหน้าของเธอดุจดัѷง
คนทีѷได้สูญเสียสิѷงทีѷลํѸาค่าไป และในขณะทีѷทำสีหน้าเช่นนัѸน เธอก็ชีѸ
ดาบของเธอมายังพวกเรา
[[และมันก็เป็นคนระยำอย่างเจ้าทีѷฆ่าเขา]]
เรืѷองราวของเธอกู่ร้องออกมา
「[ข้าจะฆ่ามัน ฆ่าจะข้ามันให้ได้]」

อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ประคองร่างอวตารของยูจงฮยอคทีѷตายจาก
พันธสัญญาต่างโลกเอาไว้และตะโกนออกมาด้วยความโศกเศร้า
「[การเสืѷอมถอยคือสิѷงทีѷจำเป็นจะต้องทำ แม้ว่านัѷนจะหมายถึงการ
ข้ามไปยังอีกเส้นโลก ข้าจะแก้แค้นให้กับเจ้าให้ได้ แม้ว่าข้าจะต้อง
ละทิѸงฝ่ายดีและกลายเป็นความชัѷวร้ายก็ตาม!!]」
และด้วยเหตุนัѸนเอง ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจจึงกลายเป็นเปลว
เพลิงแห่งชีวิต เธอคือทูตสวรรค์ทีѷได้เลือกกลายเป็นเทพเจ้าภายนอก
เพืѷอแก้แค้น นัѷนคือเหตุผลทีѷเธอมาอยู่ตรงนีѸ
[[ยูจงฮยอคยังไม่ตาย เขาแค่เสืѷอมถอยเท่านัѸน]]
[[หุบปาก! คำพูดแบบนัѸน…!]]
ยูจงฮยอคปัดป้องเปลวเพลิงทีѷแต่งแต้มไปด้วยความโกรธอันไร้ก้นบึѸง
และพูดต่อ [[เขาตืѷนขึѸนมาอีกครัѸง และใช้ชีวิตผ่านรอบทีѷ 1000 จาก
นัѸนเขาก็ตาย และย้ายไปยังรอบทีѷ 1001 และจากนัѸนเขาก็ใช้ชีวิตต่อ
ไปอีก]]
ผมเองก็รู้จักชีวิตแบบนัѸน ชีวิตทีѷไม่มีใครจำได้ ชีวิตทีѷเขาไม่ได้แบ่งปัน
กับคนอืѷน ยูจงฮยอคใช้ชีวิตแบบนัѸนมาเพียงลำพังโดยตลอด
[[และในทีѷสุด เขาก็กลายเป็นฉัน]]
อูรีเอลกระโจนเข้าใส่ ดูราวกับว่าเธอได้ยินสิѷงทีѷเธอไม่ควรจะได้ยิน
เธอเหวีѷยงเพลิงแห่งวิบากกรมของเธอออกไปอย่างไม่คิดชีวิต เธอ
เหวีѷยงดาบเข้าใส่ลำตัว ฟันเข้าทีѷท้อง และในพริบตา ดาบของเธอได้

วนไปรอบๆ และเล็งไปทีѷลำคอของเขา เขาไม่ได้พยายามจะหยุดเธอ
เลย ราวกับว่านีѷคือการลงทัณฑ์ทีѷเขารอคอยอยู่ และจากนัѸนเอง…
ราวกับเวทมนตร์ ดาบของอูรีเอลได้หยุดลง
[[เจ้า เจ้า เจ้ามัน…]]
อูรีเอลเองก็น่าจะรู้ – การแก้แค้นของเธอไม่มีทางสำเร็จได้ เพราะคน
ทีѷพรากสหายทีѷมีค่าทีѷสุดของเธอไปก็คือสหายคนเดียวกันนัѸนเอง
ยูจงฮยอคพูดกับเธอ [[ถ้าเธอต้องการ งัѸนก็ฆ่าฉันซะ นักเขียนลับทีѷ
พรากเส้นโลกของเธอไปก็ไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากฉัน]]
อูรีเอลโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด และจากนัѸนก็ร้องไห้ออกมา
เสียงดัง
ในขณะทีѷดาบของเธอกำลังจะขยับอีกครัѸง มหาสมุทรก็ระเบิดออก
พร้อมกับเสียงดัง ‘ตู้ม!!’
ดาบของเธอกระเด็นออกไปในอากาศ เพลิงแห่งวิบากกรรมปักลงไป
ในมหาสมุทร และจมลงสู่เบืѸองล่างอย่างช้าๆ
ยูจงฮยอคไม่ตอบสนองเลย
ซู่ว…
ควันปืนใหญ่ลอยขึѸนมาจากอีกฟากของคลืѷน มันคือลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ
999 ทีѷยิงกระสุนออกมา

[[พอแล้ว อูรีเอล]] เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสุขและความบ้า
คลัѷงในขณะทีѷเธอพูดออกมา [[ใช่ พวกเรารู้แล้ว พวกเรารู้ดีอยู่แล้ว
เหมือนกัน…]]
เธอโซเซข้ามมหาสมุทรมาและขยับเข้ามาทางนีѸ ยูจงฮยอคไม่ได้หลบ
มือซีดๆ ของเธอเลย
[[หัวหน้า หัวหน้าอยู่ทีѷไหนสักแห่งภายในนีѸใช่ไหม? หัวหน้ากลายเป็น
สิѷงอืѷนไปแล้ว แต่หัวหน้าก็ต้องอยู่ภายในนีѸแน่ๆ ใช่ไหม? หัวหน้ายังมี
ชีวิตอยู่ใช่ไหม??]]
แทนทีѷจะเป็นนํѸาตา ความโกลาหลได้ไหลออกมาจากดวงตาของลี
จีฮเยเหมือนกับผงละเอียดทีѷทำขึѸนมาจากความมืดสีดำสนิท เขามอง
ไปทีѷเธอและพยักหน้า
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบทีѷ 999 กำลังมองไปยังสหายของเขา]
ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 คว้าแขนเสืѸอของเขาและทรุดตัวลงอย่างช้าๆ
ผมมองเห็นเพียงแต่แผ่นหลังของเขาเท่านัѸน แผ่นหลังทีѷผมไม่
สามารถอ่านสีหน้าของเขาได้เลย
「มันคือมายาแห่งเส้นโลกทีѷทำให้ยูจงฮยอคกลายเป็นหลายคน」
ยูจงฮยอคทีѷมีชีวิตอยู่ในรอบทีѷ 0 ได้กลายเป็นยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 1
จากนัѸนเขาก็ได้กลายเป็นรอบทีѷ 2 และรอบทีѷสองก็ได้กลายเป็นรอบทีѷ
3 และจากนัѸนก็รอบทีѷ 4

เหตุการณ์ผิดปกติในอดีตและอนาคตกำลังแทรกแซงและรบกวนกัน
และกันและทำให้ทุกคนลืมความจริงทีѷสำคัญไป แต่นีѷก็เป็นความจริงทีѷ
ไม่อาจปฏิเสธได้
「ผู้เสืѷอมถอยไม่ได้เสืѷอมถอยจริงๆ สิѷงทีѷเสืѷอมถอยไปไม่ใช่เขา แต่
เป็นสิѷงอืѷนๆ นอกจากตัวเขา」
เวลาสำหรับคนอืѷนๆ ได้ย้อนกลับ แต่เวลาสำหรับเขานัѸนเดินหน้าต่อไป
แม้ว่าเส้นโลกจะถูกแยกออกไปและส่วนหนึѷงได้กลายเป็นยูจงฮยอค
แห่งรอบทีѷ 1864 ในขณะทีѷอีกส่วนได้กลายเป็นนักเขียนลับ แต่ถึง
กระนัѸน…
「ตัѸงแต่ต้น เขาเป็นแค่ ‘คนๆ หนึѷง’ ทีѷเดินหน้าต่อไปบนเส้นทางทีѷต่อ
เนืѷองและไม่มีทีѷสิѸนสุด」
อย่างไรก็ตาม คนเหล่านีѸจะสามารถรับมือกับความจริงได้ไหม?
「บางคนก็มีชีวิตอยู่เพืѷอแก้แค้น」
อูรีเอลยังคงลุกเป็นไฟ
「บางคนก็มีชีวิตอยู่เพืѷอสานต่อเจตจำนงของเขา」
ลีฮุนซึงทีѷไม่อาจหลัѷงนํѸาตาได้อีกต่อไป
「บางคนก็มีชีวิตอยู่เพืѷอต่อสู้กับเขาอีกครัѸง」
คิมนัมอุนยืนอยู่ในอากาศและจ้องมองมายังทิศทางนีѸ

「และบางคนก็มีชีวิตอยู่เพืѷอย้อนคืนช่วงเวลาทีѷเธอเคยมีชีวิตอยู่กับ
เขา」
ลีจีฮเยทรุดตัวลงและดูใจลอยออกไป
ยูจงฮยอคบอกพวกเขาว่า ‘การเสืѷอมถอยไม่อาจเปลีѷยนอะไรได้’
อย่างไรก็ตาม การเสืѷอมถอยของเขาก็ได้เปลีѷยนชีวิตใครบางคนไป ยู
จงฮยอคคือโลกสำหรับคนเหล่านัѸน โลกทีѷช่วยให้คนเหล่านัѸนมีชีวิตอยู่
แม้ว่าเส้นโลกของตัวเองจะถูกทำลายไป
「แผนการของคิมทกจาเกีѷยวข้องกับโลกนีѸ」
ถ้ามีโอกาสทีѷคนเหล่านีѸจะยังจดจำโลกของตัวเองได้…
และถ้าพวกเขายอมรับว่ายูจงฮยอคคนนีѸเป็นหัวหน้าของพวกเขาอีก
ครัѸง…
「ถ้างัѸนมันก็อาจจะไม่มีเหตุผลให้ต้องต่อสู้กันต่อไป」
[[ถ้าเจ้าเป็นหัวหน้าจริงๆ งัѸน… งัѸนเจ้าก็ต้องรู้ว่าข้าต้องการอะไร]] ลี
จีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ยิѸมออกมา [[กลับกันเถอะหัวหน้า มาเริѷมต้นกัน
ใหม่ตัѸงแต่แรกอีกครัѸง]] เธอจับข้อมือของเขาและพูด [[มาทำลายเส้น
โลกนีѸด้วยกัน เอ๋ พวกเราทำข้อตกลงกับราชาโดเกบิแล้วนะรู้ไหม? ถ้า
พวกเราทำลายเส้นโลกนีѸได้ เขาจะส่งพวกเรากลับไป เขาจะไปคุยกับ
ผู้สนับสนุของหัวหน้าให้ ความฝันทีѷเก่าแก่ทีѷสุด และ…]]
ผมรีบมองไปทีѷเขา
– ยูจงฮยอค

เขาห้ามไปกระตุ้นคนพวกนีѸเด็ดขาด ไม่ เขาจำเป็นจะต้องใช้คำพูดทีѷ
เหมาะสมทีѷสุดเพืѷอเอาชนะคนพวกนีѸ แม้ว่าเขาจะต้องโกหก แต่เขาก็
จำเป็นทีѷจะต้องตกลง ก่อนทีѷมันจะ…
“ลีจีฮเย”
ยูจงฮยอคมองไปทีѷเธอและพูดออกมา ไม่ได้ผ่านเสียงทีѷแท้จริงของ
เขา แต่เป็นเสียงของเขาเอง
ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ห่อไหล่ของเธอเมืѷออยู่ภายใต้สายตาคู่นัѸน
เหมือนอย่างวันวานทีѷเธอได้เรียนรู้การกวัดแกว่งดาบเป็นครัѸงแรกจาก
อาจารย์ของเธอ
“นัѷนคือสิѷงทีѷเธอต้องการจริงๆ เหรอ?”
[[……]]
“เธอเชืѷอเหรอว่าเธอจะมีความสุขถ้าทุกอย่างย้อนกลับไปสู่ตอนนัѸน?”
[[หัวหน้าทีѷข้ารู้จัก เขา… เขาไม่มีทางพูดแบบนีѸ]] ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ
999 เม้มปากและปล่อยมือของเขา [[เขาคือคนทีѷเสืѷอมถอยมา 999
ครัѸง เขาไม่มีทางลังเล ชายคนนัѸน เขาจะไม่มีทางพูดอะไรทีѷอ่อนแอ
แบบนีѸ และ…]]
“ชายทีѷเสืѷอมถอยมา 999 ครัѸงก็เหนืѷอยเป็นในครัѸงทีѷ 1000” ยูจงฮ
ยอคกล่าวด้วยนํѸาเสียงจริงใจมากจนผมยังต้องรู้สึกตะลึง “แม้ว่าคนๆ
นัѸนจะทนได้ 1000 ครัѸง แต่เขาก็สามารถยอมแพ้ได้ในครัѸงทีѷ 1001”
เสียงนัѸนเต็มไปด้วยความเหนืѷอยล้าทีѷมากจนผมยังต้องตกตะลึง

[[ไม่มีทาง… เป็นไปไม่ได้ หัวหน้าทีѷข้ารู้จัก…!]]
“เขาก็คงไม่ยอมแพ้ อย่างไรก็ตาม ถ้านัѸนเป็นทุกสิѷงทีѷเธอจะได้เกีѷยว
กับยูจงฮยอคล่ะก็…”
ผมจำเป็นจะต้องพูดอะไรบางอย่างออกไป ผมจำเป็นต้องบอกเขาว่า
อย่าพูดแบบนัѸน แต่ผมก็ไม่อาจทำได้
“…งัѸนยูจงฮยอคคนนัѸนก็ตายไปแล้ว”
นัѷนคือหัวใจอันซืѷอตรงของเขา ชายทีѷมีชีวิตมา 1864 ครัѸง ในทีѷสุดชาย
ทีѷไม่เคยเปิดเผยความรู้สึกจริงๆ ออกมาก็ได้เผยหัวใจของเขาออกมา
ลีจีฮเยตะโกนออกมาเสียงหลง [[ไม่จริง! ไม่จริง!]]
“เขาจะไม่เสืѷอมถอยอีก”
ผมเห็นบางสิѷงเปล่งประกายอยู่ในระยะไกล – พวกเขาคือดวงดาว
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ มองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าเป็น
กังวล!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ ถามว่าน้องเล็กของเขา
สบายดีไหม!]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ ประกาศว่าคราวนีѸเขาจะใช้มือ
ทัѸงสองข้าง!]
ดวงดาวทีѷเฝ้ามองเรืѷองราวของพวกเรามาเนิѷนนานกำลังพุ่งมายังทางนีѸ
และนอกเหนือจากพวกเขา สหายของพวกเราเองก็กำลังพุ่งมาหาพวก

เราด้วย
ฮันซูยอง ยูซานอา จางฮีวอน… คนจากบริษัทของคิมทกจาทีѷมีชีวิตอยู่
ร่วมกับพวกเราในโลกนีѸ ภายในความมืดทีѷมาพร้อมกับดวงตะวันตกดิน
พวกเขาดูราวกับกลุ่มดาวยักษ์ไม่มีผิด
ยูจงฮยอคทีѷในตอนนีѸคือคนๆ หนึѷงได้มองไปยังภาพนัѸนและพูดออกมา
“ฉันจะไม่กลับไป การเสืѷอมถอยรอบสุดท้ายของฉันคือรอบนีѸ”

「เขาใช้เวลาอยู่นานจึงตัดสินใจได้」
ผมมองไปยังยูจงฮยอคทีѷประกาศออกมา
แผนการเดิมไม่ใช่แบบนีѸ เขาควรทีѷจะใช้ความทรงจำจากรอบทีѷ 999
และซืѸอเวลาให้ได้มากทีѷสุด เขาต้องกระตุ้นเทพเจ้าภายนอกและโน้ม
น้าวพวกเขาให้ได้
“มันจะไม่มีการเสืѷอมถอยรอบต่อไปสำหรับฉัน”
แม้ว่าหมอนัѷนจะทำลายแผนการของผมเป็นชิѸนๆ แต่ด้วยเหตุผลบาง
อย่าง ผมก็ไม่ได้โกรธเลย
「”ยูจงฮยอค อดีตผู้เสืѷอมถอย“」
ตอนนีѸเองผมจึงเข้าใจสิѷงทีѷเขาเคยพูดไว้ได้อย่างแท้จริง
ผมกำลังคิดว่าเหตุผลทีѷยูจงฮยอคเติบโตได้อย่างรวดเร็วในรอบนีѸเป็น
เพราะข้อมูลทีѷผมมอบให้และการแทรกแซงจากตัวแปรอืѷน อย่างไร
ก็ตาม ในตอนนีѸผมก็ไม่อาจพูดแบบนัѸนได้อีก
สิѷงทีѷเป็นเครืѷองพิสูจน์ก็คือเรืѷองราวทีѷพวยพุ่งออกมาจากร่างของยูจงฮ
ยอค เรืѷองราวทีѷไม่ได้มีความสิѸนหวังบรรจุอยู่ แต่เป็นเจตจำนงแห่งชีวิต
ตอนทีѷ 476

「ยูจงฮยอคเดิมพันทุกสิѷงทุกอย่างกับรอบนีѸ」
เฉกเช่นหัวรถจักรทีѷพุ่งไปข้างหน้าด้วยนํѸามันทุกหยด ยูจงฮยอคทำทุก
อย่างทีѷเขาสามารถทำได้เพืѷอรอบนีѸ
การเสืѷอยถอยรอบนีѸไม่ใช่พืѸนฐานสำหรับรอบต่อไป
[[…หัวหน้ากำลังโกหกใช่ไหม? ล้อเล่นอยู่ใช่ไหม??]]
สีหน้าของลีจีฮเยบิดเบีѸยว มันไม่ใช่ใบหน้าของคนทีѷถูกทรยศโดยสิѷงทีѷ
ตนเชืѷอมัѷน ไม่ใช่ นัѷนคือใบหน้าของคนทีѷโลกกำลังพังทลายลง
เธอเอืѸอมมือออกมาหาฟางเส้นสุดท้ายทีѷเธอไล่ตามมาตลอดเวลา แต่
ก็น่าเสียดาย ยูจงฮยอคไม่ได้จับมือนัѸนเอาไว้
“ลีจีฮเย ฉันเคยโกหกเธอเหรอ?”
[[…ทำไม]]
ออร่าระเบิดออกมาจากร่างทัѸงร่างของเธอ ผมสัมผัสได้ถึง
ประวัติศาสตร์ของรอบทีѷ 999 ซึѷงกำลังหลุดออกจากการควบคุม
[[ทำไม ทำไมทำไมทำไมทำไมทำไมทำไมทำไมทำไมทำไมทำไม
ทำไมทำไม]]
เรืѷองราวกำลังถามว่าทำไมมันไม่ใช่รอบทีѷ 999 แต่เป็นพวกเรา –
ทำไมมันไม่ใช่โลกทีѷพวกเขาอาศัยอยู่ แต่เป็นโลกนีѸ?
ผมกำลังจะก้าวออกไป แต่ยูจงฮยอคก็หยุดผมเอาไว้
“ถอยไป”

หน้าอกของเขาสัѷนสะเทือนด้วยความเจ็บปวด ไม่ว่าเขาจะพยายาม
ซ่อนอารมณ์ของเขายังไง แต่เขาก็ยังไม่อาจลบนิสัยเฉพาะตัวของเขา
ได้ ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ และตอบกลับไป
– พวกเราไม่อาจถอยได้อีกแล้ว
– ขอโทษนะ
– ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรนีѷก็เป็นทางเลือกของนาย
ถ้ามองผ่านๆ ยูจงฮยอคอาจจะดูยึดถือกับความเป็นจริง แต่อันทีѷจริง
เขากลับยึดติดกับอุดมคติมากกว่าใคร ตัѸงแต่ต้น มันไม่มีทางทีѷคนๆ
หนึѷงจะเสืѷอมถอยซํѸาๆ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะยึดมัѷนในอุดมคติของเขา
และเพืѷอทีѷจะปกป้องอุดมคติของคนแบบนีѸ มันก็ต้องมีคนทีѷรับบทบาท
เป็นผู้ยึดถือกับความเป็นจริง
ผมก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวในขณะทีѷมองไปยังคลืѷนของเทพเจ้า
ภายนอกทีѷกำลังจะพุ่งเข้ามาด้วยความเดือดดาล
[ยูจงฮยอคไม่ได้เลือกทีѷจะละทิѸงเส้นโลกของพวกเธอ]
ผมใช้พลังงานทัѸงหมดของผมเพืѷอใช้เสียงทีѷแท้จริง ส่งผลให้ราชา
ของเหล่าเทพเจ้าภายนอกมองมาทีѷผม ไม่ว่าจะเป็นลีจีฮเย ลีฮุนซึง คิ
มนัมอุน และอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999…
[พวกเธอลืมไปหมดแล้วเหรอ? เขาไม่เคยอยู่ในตำแหน่งทีѷต้องเลือก
แต่มันจะเลือกให้เขาอยู่เสมอ]

เขาต้องเสืѷอมถอยซํѸาๆ แต่ยูจงฮยอคก็ไม่เคยเสืѷอมถอยเพราะเขา
อยากจะทำจริงๆ แม้แต่ตอนทีѷเขาต้องละทิѸงรอบทีѷ 3 และเสืѷอมถอยไป
ยังรอบทีѷ 4 และเมืѷอเขาต้องละทิѸงรอบทีѷ 4 และเลือกเดินทางไปยัง
รอบทีѷ 5 มันไม่ใช่ความตัѸงใจหรือเจตจำนงของเขาเลย
การเสืѷอมถอยไม่ใช่ทางเลือกของเขา แต่เป็นโชคชะตาของเขา สิѷงทีѷ
เลือกมันไม่ใช่เขา แต่เป็นเรืѷองราวทีѷปรารถนาการเสืѷอมถอยของเขา
[พวกเราไม่จำเป็นต้องต่อสู้กัน ทำไมโศกนาฏกรรมอันหนึѷงจะต้อง
แข่งขันกับโศกนาฏกรรมอีกอันด้วย] ผมไม่รู้ว่ามันจะได้ผลไหม แต่ถึง
กระนัѸน ผมก็ต้องพูดมันออกไป [พวกเราไม่ได้ทอดทิѸงพวกเธอ พวก
เราไม่ได้คิดทีѷจะจดจำพวกเธอในฐานะภัยพิบัติ พวกเราต้องการ…]
ผมเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้า ผมรู้สึกตาลายไปชัѷวขณะจากสายตา
จำนวนนับไม่ถ้วนทีѷผมไม่เคยเห็นมาก่อนซึѷงกำลังมองลงมาทีѷผม แต่
ผมก็ไม่หลบตาของพวกเขาเหมือนกัน
เฉกเช่นทีѷยูจงฮยอคไม่ใช่ยูจงฮยอคคนเดียวกันกับยูจงฮยอคจากรอบ
ทีѷ 0 ผมเองก็ไม่ใช่คิมทกจาจากสถานการณ์ทีѷหนึѷงเหมือนกัน
[พวกเราต้องการทีѷจะต่อสู้กับท้องฟ้านัѸนร่วมกันกับพวกเธอ]
เหนือท้องฟ้า ดวงดาวเริѷมเปล่งแสงออกมาด้วยความบ้าคลัѷง
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่ไม่อาจเข้าใจคำประกาศของคุณ!]
[มหาโดเกบิจากสำนักงานตกตะลึงกับความตัѸงใจของคุณ!]

ข้อความจำนวนนับไม่ถ้วนสาดเทลงมาดุจแสงดาว ถ้ามันเป็นเมืѷอก่อน
ผมคงจะวุ่นอยู่กับการอ่านข้อความเหล่านัѸน แต่ในตอนนีѸ ผมรู้ความจริง
แล้ว
ความจริงทีѷว่าแสงดาวบนท้องฟ้าเหล่านัѸนต่างก็ไม่มีอะไรมากไปกว่า
อาภรณ์ทีѷซ่อนความมืดมิดทีѷมีอยู่ภายในนัѸน
[‘ราชาแห่งเรืѷองราว’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
จากนัѸนผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ
[[โฮ่ นายรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? นายกำลังบอกว่านายต้องการจะ
ทำลายการถ่ายทอดสดดวงดาวใช่ไหม?]] เสียงเยาะเย้ยนัѸนเป็นของคิ
มนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 [[นายคิดว่าพวกเราไม่เคยลองทำมาก่อนเห
รอ?]]
มันมีห้วงอารมณ์ทีѷไม่อาจหยัѷงถึงอยู่ภายในนํѸาเสียงของเขา
เขากำลังยิѸมอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้ยิѸมจริงๆ
รอยยิѸมนัѸนได้ซ่อนความรู้สึกของการยอมจำนวนไว้อยู่
[[พวกเราลองแล้ว พวกเราได้จัดการกับกลุ่มดาวทัѸงหมด และพวกเรา
ยังได้ฆ่าราชาโดเกบิของเส้นโลกของพวกเราด้วย นายรู้ไหมว่าเกิด
อะไรขึѸนเมืѷอพวกเราทำแบบนัѸน?]]
คิมนัมอุนเดินผ่านผิวมหาสมุทรและมายืนอยู่ตรงหน้าของผม
และราวกับว่าจะส่งต่อความสิѸนหวังทีѷแสนหวานทีѷสุดทีѷมนุษยจะรู้จัก
เขากระซิบข้างใบหูของผม [[โลกก็แค่หายไป]]

ผมฟังคำพูดของเขาอย่างเงียบๆ
[[พวกเราเคลียร์สถานการณ์ได้จริงๆ พวกเรายังได้บรรลุเงืѷอนไข
ทัѸงหมด แต่… พวกเราก็สูญเสียทุกอย่างทีѷพวกเรารักไป มันไม่มี
ปาฏิหาริย์ ไม่มีรางวัล ณ ปลายทางเลย]]
ผมนึกถึงคำพูดของอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999
「ถ้าการถ่ายทอดสดดวงดาวหายไป จักรวาลทัѸงหมดก็จะตกลงสู่
ความโกลาหล เส้นโลกแบบนัѸนไม่มีทางถูกสร้างขึѸนมาได้ นัѷนคือ
หนทางแห่งความชัѷวร้าย」
นัѷนคือสิѷงทีѷเธอกล่าวเมืѷอผมพูดถึงเป้าหมายของผมในการทำลายการ
ถ่ายทอดดวงดาว
คิมนัมอุนพูดต่อ [[นายรู้ไหมว่าพวกเราเห็นอะไร ณ ตอนจบของ
โลก?]]
[นายน่าจะได้เห็นกำแพงยักษ์ มหากำแพงทีѷล้อมโลกทัѸงโลกเอาไว้
กำแพงทีѷนายไม่อาจเห็นว่ามันเริѷมต้นหรือไปจบลงตรงไหน]
[[…รู้ได้ยังไงกัน?]]
[เพราะนัѸนคือเป้าหมายทีѷแท้จริงของพวกเราเหมือนกัน สิѷงทีѷพวกเรา
ต้องการไปให้ถึงไม่ใช่แค่การทำลายการถ่ายทอดสดดวงดาว] ผมพูด
ซํѸาในสิѷงทีѷนักเขียนลับเคยบอกกับผม [และมันก็คือการกำจัดผู้นำของ
โศกนาฏกรรมทัѸงหมดทีѷซ่อนอยู่หลังกำแพงสุดท้ายนัѷน]

คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 จ้องมาทีѷผมราวกับว่าเขาตกใจมากกับการ
เปิดเผยนีѸ
เขาอ้าปากขึѸนและลงอยู่หลายครัѸงก่อนทีѷจะตะโกนออกมา [[ไม่มีใคร
สามารถข้ามกำแพงสุดท้ายนัѷนได้! เรืѷองนัѸน…]]
[[นัมอุน คนพวกนีѸ พวกเขาครอบครอง ‘กุญแจสุดท้าย’ ทีѷอาจจะ
ทำให้พวกเขาข้ามกำแพงสุดท้ายไปได้]]
ลีฮุนซึงพูดออกมา
คิมนัมอุนเบนสายตาไปมาระหว่างลีฮุนซึงและผม เขาดูสับสนมาก
และผมก็แค่พยักหน้าให้กับเขา
[‘ราชาเทพเจ้าภายนอก’ กำลังปัѷนป่วนกับคำประกาศของคุณ!]
[คำประกาศของคุณส่งผลให้เกิดการเปลีѷยนแปลงอย่างรวดเร็วใน
‘สถานทีѷ 98’!]
[กลุ่มดาวจำนวนมากไม่พอใจกับตัวเลือกของคุณ!]
มันไม่เป็นไรถ้าดวงดาวจะไม่เข้าข้างพวกเรา มันไม่เป็นไรเหมือนกัน
ถ้าเนบิวลาอืѷนจะไม่อยากเข้าร่วมกับพวกเรา
อย่างไรก็ตาม ถ้าสีѷคนนีѸตัดสินใจยืนอยู่ข้างพวกเราล่ะก็…
ถ้าเหล่าราชาทีѷมีชีวิตผ่านรอบทีѷ 999 ยังคงอยู่ในเส้นโลกนีѸและต่อสู้
ร่วมกับพวกเราล่ะก็…
[[…นายครอบครองกุญแจนัѷนเหรอ?]]

ในช่วงเวลาทีѷผมได้ยินเสียงนัѸน ผมก็รู้สึกเย็นวาบขึѸนมา
[[ถ้าอย่างนัѸน มันก็ไม่มีเหตุผลทีѷฉันจะไม่ชิงกุญแจนัѷนมาจากนายสิ?]]
ทันใดนัѸนเองดาบสัѸนของคิมนัมอุนก็ขยับเข้ามาในพริบตาและเล็งมาทีѷ
ลำคอของผม…
เคร้ง!
วิถีดาบสายหนึѷงพุ่งมาตรงหน้าของผมเพืѷอปัดดาบสัѸนของเขาออกไป
ในขณะทีѷเสียงปะทะอันรุนแรงดังออกมา ทัѸงยูจงฮยอคและคิมนัมอุนก็
ถูกบังคับให้ต้องถอยไปสองสามก้าว
[[ฮ่าฮ่าฮ่า! นีѷสิ! นีѷคือความรู้สึกนัѷน!]]
เลือดไหลลงมาจากมือของราชันมหาอเวจีหลังจากการปะทะกันกับ
ดาบปีศาจทมิฬ
[[นายรู้ไหมว่าฉันรอคอยเวลานีѸมานานแค่ไหน? นายรู้ไหมว่าฉันต้อง
พเนจรไปอย่างไร้จุดหมายอยู่นานแค่ไหนเพืѷอได้มีโอกาสต่อสู้กับ
นาย?!]]
ราชันมหาอเวจี สิѷงมีชีวิตทีѷท่องผ่านกาลเวลาอันนานแสนนานเพียง
เพืѷอฟืѸนคืนชีพคู่ต่อสู้ทีѷเขาเทิดทูน
[มหาเรืѷองราว ‘การออกแบบแห่งการล่อลวง’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของ
มัน!]

อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ประคองลีจีฮเยทีѷกำลังโซเซอยู่และตัѸงท่าต่อสู้
ด้วย [[เจ้าเคยบอกข้ามาก่อน ถ้าถึงเวลาทีѷเจ้ากลายเป็นสิѷงอืѷนทีѷไม่ใช่
เจ้า เจ้าอยากให้ข้าสังหารเจ้าด้วยตัวเอง]]
พร้อมกับประกายแสงเจิดจ้า ดวงตะวันในอากาศเริѷมเปล่งแสงออกมา
อีกครา
[[ดูเหมือนว่าเวลานัѸนจะมาถึงแล้ว]]
สิѷงทีѷขวางกัѸนคลืѷนความร้อนไว้ก็คือเหล็กหลอมทีѷบดบังทัศนวิสัยของ
พวกเราเอาไว้
– พวกเจ้าต้องหนีแล้ว ข้าหยุดมันไว้คนเดียวไม่ได้
ลีฮุนซึงแห่งรอบทีѷ 999 ต่างออกไปจากคนอืѷนเนืѷองจากเขาไม่ได้ถูก
อัญเชิญออกมาในฐานะภัยพิบัติ ซึѷงก็หมายความว่าเขาไม่ได้เหมือน
กับคนพวกนัѸน
“คิมทกจา!”
แทบจะในเวลาเดียวกันนัѸนเอง เหล่าสหายของผมก็มาถึง
ฮันซูยองทีѷลอยอยู่บนหลังของมังกรเพลิงทมิฬเป็นคนแรกทีѷถามออก
มา “เกิดอะไรขึѸน??”
“ก็อย่างทีѷเธอเห็น”
เธอเม้มปากอย่างแรง

ผมไม่ได้พูดอะไรอีกและมองไปยังเหล่าสหายแทน ไม่ว่าจะเป็นจางฮี
วอน ชินยูซอง ลีกิลยัง ลีจีฮเย และยูซานอา
“นีѷคืออุปสรรคสุดท้าย”
พวกเขาเองก็น่าจะเดามันได้
“ดังนัѸนห้ามตายนะ”
อย่างน้อยในระหว่างการต่อสู้ครัѸงนีѸ แม้แต่ผมเองก็ไม่สามารถปกป้อง
สหายของผมได้
ครืน!
พร้อมกับแรงปะทะทีѷพลิกควํѷาฟ้าดิน คลืѷนสึนามิอันรุนแรง และแสง
ตะวันอันเจิดจ้า ดาบสามเล่มได้เข้าโรมรันกันอยู่ภายในนัѸน
ลำแสงสีดำเฉือนเข้าใส่มหาสมุทร
ยูจงฮยอคกำลังต่อสู้อยู่ – ในขณะทีѷต้านทานต่อการโจมตีประสานข
องคิมนัมอุนและอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 เขาก็ได้สำแดงระดับพลังต่อสู้
ทีѷน่าตกตะลึงออกมา
[มหาเรืѷองราว ‘นักแสวงบุญแห่งวันสิѸนโลกอันโดดเดีѷยว‘ เริѷมเล่าเรืѷอง
ราวของมัน!]
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
พลังทีѷถูกซุกซ่อนไว้ซึѷงแข็งแกร่งพอจะต่อกรกับสองราชาได้คือความ
แข็งแกร่งทีѷแท้จริงของยูจงฮยอค ทุกๆ เรืѷองราวทีѷเขาสร้างขึѸนมากำลัง

ระเบิดออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน
[การเชืѷอมต่อของ ‘ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อ’ ไม่สมบูรณ์]
[รอยแตกยืดขยายออกไปในความต่อเนืѷองของเรืѷองราว]
น่าเสียดาย สมดุลนัѸนไม่อาจคงอยู่ไปได้ตลอด
“ทกจา”
ผมหันหน้าไปหาจางฮีวอน ปีกแห่งทูตสวรรค์กำลังสยายออกมาบน
แผ่นหลังของเธอ
จ้าวแห่งสัตว์อสูรชินยูซอง จอมพลแห่งน่านนํѸาลีจีฮเย และจักรพรรดิ
ดาบเหล็กลีฮุนซึง สหายของผมมีชีวิตทีѷแตกต่างออกไปเมืѷอเทียบกับ
เส้นเรืѷองต้นฉบับ และทำให้พวกเขาก้าวเดินออกไปด้วยปณิธานทีѷ
แตกต่างกัน้
พวกเรามองหน้ากันและพยักหน้า
“ฉันจะช่วยจงฮยอคเอง ส่วนทีѷเหลือไปจัดการทางนัѸนด้วย!”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ ปลดปล่อยสถานะของเธอ
ออกมา!]
จางฮีวอนสยายปีกออกและบินไปหายูจงฮยอคภายใต้การอวยพรของ
อูรีเอล มันดูเหมือนว่านัѷนจะเป็นตัวเลือกของทูตสวรรค์ เธอคงจะรู้ว่า
ราชาเทพเจ้าภายนอกคนนัѸนถือกำเนิดขึѸนมาจากตัวเธอในอนาคตอัน
ไกลแสนไกล ดังนัѸน…

[[ข้าบอกเจ้าแล้วไง ถ้าไม่มีพรแห่งเนบิวลา เจ้าก็ไม่อาจเอาชนะข้า
ได้]]
อย่างไรก็ตาม พวกเราก็ไม่มีเวลามากังวลกับจางฮีวอน เพราะมันยังมี
อีกคนทีѷกำลังแผ่สถานะของเธอออกมายังทิศทางของพวกเราอยู่
ท่ามกลางคลืѷนทีѷกำลังแยกตัวออกจากกัน ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999
กำลังจ้องมองมาทีѷพวกเราด้วยดวงตากลวงๆ
“ทุกคน หลบไป!”
ยูซานอาก้าวออกมาข้างหน้าและบิดเบือนมิติเวลา แต่ก็น่าเสียดาย
ความสามารถของศากยมุนีกลับไร้ประโยชน์เมืѷอต้องเผชิญหน้ากับ
อำนาจทีѷแท้จริงของราชาเทพเจ้าภายนอก
พร้อมกับเสียงดังกังวาน มิติเวลาทีѷถูกบิดเบือนถูกบังคับให้เปิดออก
เรือรบของลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 กำลังลอยขึѸนมาจากส่วนลึกของ
มหาสมุทร มังกรเต่าของเจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลายชวนให้คิดถึงเกาะ
มากกว่าจะเป็นแค่เรือ
“ลุง!”
เมืѷอสัมผัสได้ถึงอันตราย ชินยูซองก็สัѷงให้มังกรคิเมร่าของเธอพ่นลม
หายใจของมันออกมา และเมืѷอเธอลงมือ สัตว์นํѸาทัѸงหมดทีѷซ่อนตัวอยู่
ภายใต้ผิวนํѸาก็พุ่งออกมาด้วย
ฮูม!

เหล่ามอนสเตอร์พากันกรีดร้องออกมา อย่างไรก็ตาม เกาะนัѸนก็ใหญ่
โตเกินกว่าทีѷพวกมันจะหยุดได้ เสียงของเหล่ามอนสเตอร์ทีѷถูกบดขยีѸ
ดังก้องออกไปทัѷว และมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ก็สัѷนสะเทือนอย่าง
รุนแรงในขณะทีѷคลืѷนสึนามิม้วนเข้าใส่
“คุณลุง รีบถอยไปเร็ว!”
“คิมทกจา หลบไปก่อน!”
สหายของผมล้อมผมไว้ราวกับจะปกป้องผมและเริѷมโต้กลับไปเต็ม
กำลัง
ผมรู้อยู่แล้วว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนีѸ และแน่นอน ผมเองก็รู้ว่า
พวกเขาหวาดกลัวอะไรเช่นกัน
[[ข้า ข้าแค่ต้องทำลายทุกๆ อย่าง]] ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ตะโกน
ออกมาเหนือปลายคลืѷน [[ทุกๆ สิѷง มันสามารถเริѷมต้นใหม่ได้ และ
หัวหน้าก็จะตระหนักได้เหมือนกัน! เขาจะต้องรู้ว่าโลกใบนีѸสามารถถูก
ทำลายได้ทุกเมืѷอ เขาจะต้องรู้ว่าโลกทีѷพวกเราอาศัยอยู่คือของ
จริง…!!]]
ครืน!
สึนามิยักษ์ซัดเข้ามาพร้อมกับห่ากระสุนปืนใหญ่ทีѷพอจะเป่าทัѸง
มหาสมุทร ระดับของคลืѷนนัѸนใหญ่ทีѷสุดเท่าทีѷพวกเราเคยเห็นมา
ถ้ามันเป็นแบบนีѸต่อไป แม้ว่าแม่ของผมจะอยู่ทีѷนีѷ แต่คาบสมุทรเกาหลี
ก็คงจะจบสิѸนไปด้วย

[เรืѷองราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
สีหน้าของฮันซูยองเลวร้ายลงในขณะทีѷเธอตะโกนออกมา “คิมทกจา!
ถ้านายทำอะไรโง่ๆ…!”
“ไม่ต้องห่วง”
ผมตบไหล่ของเธอเบาๆ และก้าวออกไปข้างหน้า ภาพของ
สถานการณ์ทีѷพวกเราผ่านมาด้วยกันถูกเล่นผ่านสายตาของผม
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด‘ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน!]
ทุกๆ ครัѸงทีѷเรืѷองราวใหม่ถูกสร้างขึѸน ผมก็ต้องเสีѷยงตาย ผมเชืѷอมัѷนใน
เส้นทางนัѸนเท่านัѸน และคิดว่านัѷนคือทางทีѷถูกต้อง
[มหาเรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งผู้ทีѷถูกหลงลืม’ กำลังมองมาทีѷ
คุณ]
รัดเกล้าพระสูตร โซ่ตรวนทีѷสหายสวมให้กับผมเองรัดแน่นอยู่บนศีรษะ
ของผม
ครืน!!
คลืѷนสึนามิขยับเข้ามาใกล้ขึѸน พลังนีѸไม่ใช่สิѷงทีѷแม้แต่กลุ่มดาวระดับ
เทวะจะหยุดได้

「อย่างไรก็ตาม คิมทกจาก็รู้วิธีจัดการกับคลืѷนสึนามินีѸ」
ย้อนกลับไปในสถานการณ์สุดท้ายของเนืѸอเรืѷองต้นฉบับ เมืѷอยูจงฮ
ยอคกำลังขับเคีѷยวในศึกสุดท้ายกับเทพเจ้าภายนอก มันก็มีช่วงเวลาทีѷ
คล้ายๆ กันนีѸ
ในเวลานัѸน มันมีกลุ่มดาวหนึѷงทีѷอยู่เคียงข้างยูจงฮยอค
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ กำลังมองมาทีѷคุณ]
กลุ่มดาวระดับเทวะเพียงคนเดียวไม่อาจรับมือกับมหาภัยพิบัติได้
อย่างไรก็ตาม ถ้ามันมีสองคนล่ะ?
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ กำลังมองไปยัง ‘ผู้กอบกู้
อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด’]
ผมไม่ต้องเสียสละตัวเองอีก ผมไม่ต้องทิѸงสหายของผมไปอีก เหมือน
อย่างทีѷยูจงฮยอคไม่ยอมแพ้ต่อชีวิตนีѸ ผมเองก็จะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะ
ถึงทีѷสุด
[มหาเรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งผู้ทีѷถูกหลงลืม’ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน!]
มหาเรืѷองราวเดียวทีѷผมครอบครองทีѷสามารถกลายเป็นพลังในการ
ต่อกรกับราชาเทพเจ้าภายนอกได้ – อย่างไรก็ตาม ผมเองก็ไม่ใช่คน
ทีѷครอบครองส่วนแบ่งทีѷมากทีѷสุดของมหาเรืѷองราวนัѸน
“หงอคง!”
ผมสัมผัสได้ถึงวงแหวนทัѸงสีѷทีѷกำลังเชืѷอมต่อกันอยู่ภายในหัวของผม

[‘ราชาวานรสุดหล่อ’ เห็นด้วยกับคำขอของคุณ]
[‘คนทำความสะอาดคอกอาชาสวรรค์’ เห็นด้วยกับคำขอของคุณ]
[‘พุทธะชนะมาร’ เห็นด้วยกับคำขอของคุณ]
เรืѷองราวอันยิѷงใหญ่เริѷมเปลีѷยนแปลงร่างอวตารของผม
[‘มหาปราชญ์เทียมสวรรค์’ เห็นด้วยกับคำขอของคุณ]
ผมของผมยืดยาวออกมาในทันทีและกลายเป็นสีแพลตตินัѷม ออร่า
ของเรืѷองราวอันไร้ทีѷสิѸนสุดไหลเวียนอย่างรุนแรงอยู่ภายในเส้นเลือด
ของผม และจากนัѸน ผมก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสของกระบองทองในมือของ
ผม
[พลังของ ‘ซุนหงอคง’ ทัѸงห้าจุติลงมายังร่างอวตารของคุณ!]
สถานะสีทองอาบย้อมร่างของผม สมรภูมิแม่นํѸาถงเทียนถูกสร้างขึѸนมา
ใหม่เหนือมหาสมุทรโดยรอบ
ในขณะทีѷมีฟ้าผ่าลงมา ผมก็ได้ยินเสียงทีѷคุ้นเคย
[ไปเลย น้องเล็ก]
ผมพยักหน้า

ครืน!
สถานะของหงอคงโอบล้อมรอบร่างทัѸงร่างของผมและเชืѷอมต่อกับ
กระบองทองทีѷอยู่ในมือของขวาของผม เฉกเช่นวันนัѸนทีѷแม่นํѸาถง
เทียน เมืѷอพวกเรากำลังต่อสู้กับกลุ่มดาว
ถ้ามีสิѷงหนึѷงทีѷแตกต่างออกไป งัѸนก็คงจะเป็นในตอนนีѸผมกำลังใช้พลัง
ทัѸงหมดของซุนหงอคง
[มหาเรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งผู้ทีѷถูกหลงลืม’ แทรกซึมอยู่
ภายในตัวคุณโดยสมบูรณ์!]
“ฉันจะเปิดทางให้เอง”
ผมเหวีѷยงกระบองทอง และหลุมยักษ์ก็ถูกเปิดใช้กลางคลืѷนสึนามิ
อย่างไรก็ตาม มันก็กลับสู่สภาพเดิมในพริบตา
[ไม่ได้หรอก ไม่ได้หรอก ไม่ได้หรอก ไม่ได้หรอก]
จากเกาะนัѸนทีѷลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 นำขึѸนมา เหล่าผู้ไร้นามเริѷมปีน
ป่ายออกมา จำนวนของพวกมันมากมายมหาศาล แต่ถึงกระนัѸน หงอ
คงก็ไม่ได้ตืѷนตระหนกเลย
ตอนทีѷ 477

[ทำลายพวกมัน]
ผมรู้สึกถึงการสัѷนไหวจากแขนทีѷชูขึѸนไปในอากาศ และเมฆหนาครึѸมก็
เต็มไปทัѷวท้องฟ้าในทันใด เมฆสายฟ้าได้ปกคลุมท้องฟ้าเบืѸองบน
ทัѸงหมด และจากนัѸนลำแสงสีฟ้าอันเจิดจ้าก็พุ่งลงมายังมหาสมุทร
ตู้ม!!
สายฟ้าจำนวนมากมายผ่าลงมายังมหาสมุทรและฉีกทำลายทุกๆ สิѷงทีѷ
ขวางทาง สายฟ้าเหล่านีѸถล่มลงมาอย่างต่อเนืѷอง มันช่างเป็นสถานะทีѷ
ยิѷงใหญ่จริงๆ
นีѷคือพลังของผู้ทีѷไปถึงสถานการณ์สุดท้าย ซุนหงอคง ซึѷงถูกกล่าว
ถึงว่าเป็นกลุ่มดาวทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดอยู่บ่อยๆ
[อ๊าก ก๊าซซซซซ?]
[พวก เรา ฆ่า กลุ่ม ดาว]
[จุดจบ ของ ดวง ดาว ใกล้ เข้า มา แล้ว]
เทพเจ้าภายนอกเหล่านีѸสามารถเปล่งคำพูดออกมาได้มากกว่า พวก
มันคือสิѷงมีชีวิตระดับสูงทีѷเดินทางผ่านอุโมงค์ใต้นํѸาและพุ่งทะยานขึѸน
มาสู่ผิวมหาสมุทร
“บัดซบ…!”
ฮันซูยองทีѷอยู่ข้างๆ ผมตะโกนออกมา
ฮูม!

พืѸนดินเบืѸองล่างมหาสมุทรสัѷนสะเทือน และลาวาก็เริѷมเดือดขึѸนมาบน
ผิวนํѸา
“ทุกคน หลบไป!”
พวกเรารีบปีนขึѸนไปบนมังกรเต่าของลีจีฮเยและลอยขึѸนไปบนท้องฟ้า
มหาสมุทรเบืѸองล่างเต็มไปด้วยสิѷงมีชีวิตทีѷกำลังดิѸนไปมา
[การ ล่ม สลาย ของ เส้น โลก กำลัง จะ มา ถึง]
เหล่าเทพเจ้าภายนอกจุติลงมายังโลกนีѸพร้อมกับเอืѸอนเอ่ยถ้อยคำทีѷ
เป็นลางร้าย พวกเราเคยพบกับสิѷงมีชีวิตแบบนีѸมาก่อน – ในช่วงสถาน
การณ์ต้นๆ ศึกปราสาททมิฬ
[‘กำแพงทีѷสีѷ’ ตืѷนเต้นเบาๆ]
บางที่ ‘ผู้กลืนกินความฝัน’ ทีѷทำหน้าทีѷเป็นบรรณารักษ์อยู่ภายใน
กำแพงอาจจะกำลังมองภาพฉากนีѸอยู่
“พวกเราจะจัดการกับพวกมันยังไง??”
ฮันซูยองกัดฟันของเธอและปลดปล่อยเพลิงทมิฬออกมาจากมือทัѸง
สองข้าง หนวดทีѷมีความยาวหลายกิโลเมตรพุ่งขึѸนมาเหนือมหาสมุทร
ในเวลาเดียวกัน ส่งผลให้คลืѷนยักษ์ทีѷผสมรวมกับแมกม่าทวีความสูง
ขึѸนซะยิѷงกว่าภูเขา
ด้วยเหตุผลบางประการ ผมนึกถึงประโยคหนึѷงจากหนทางเอาชีวิต
รอดขึѸนมา

「ภัยพิบัติทีѷเกิดขึѸนจากเกาะทีѷกำลังยกตัวขึѸนได้ปกคลุมทุกๆ สิѷงบน
ผืนโลก」
ถ้ามันเป็นแบบนีѸต่อไป โลกของเส้นโลกนีѸก็คงจะลงเอยอยู่ในสภาพ
นัѸนด้วย
“หงอคง!”
ผมยืมพลังของหงอคงและเผชิญหน้ากับคลืѷนยักษ์ทีѷกำลังพุ่งเข้ามา
กระบองทองขยายขนาดขึѸนในพริบตาและเริѷมกระแทกเข้าใส่เหล่าผู้ไร้
นามทีѷพยายามจะขยับเข้ามาใกล้ ผมทำลายคลืѷนทีѷมีขนาดพอๆ กับตึก
และจัดการกับหนวดทีѷพุ่งเข้ามา อย่างไรก็ตาม มันก็ยังไม่หมด
「คลืѷนยักษ์ขยายขนาดขึѸนเรืѷอยๆ」
ถ้าผมจัดการกับคลืѷนยักษ์อันแรกได้ งัѸนคลืѷนยักษ์อันทีѷสองก็จะโผล่ขึѸน
มา เมืѷอผมทำลายมันได้ คลืѷนยักษ์อันทีѷสามก็จะโผล่ขึѸนมา และ
ศูนย์กลางของคลืѷนเหล่านัѸนทัѸงหมดก็คือเจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลายและ
ราชาเทพเจ้าภายนอกคนอืѷนๆ
[…คราวนีѸมันไม่ง่ายเลย]
แม้แต่หงอคงก็ยังต้องพูดอะไรแบบนีѸออกมา
ด้วยอัตรานีѸ พวกเราคงจะจบเห่ก่อนทีѷศัตรูของพวกเราจะทันได้มาถึง
ด้วยซํѸา
“มันมีทางอืѷนในการฝ่ามันไปไหม?”

[ขอเวลาอีกหน่อย]
หลังจากทิѸงคำพูดเหล่านีѸเอาไว้ หงอคงก็เริѷมรวบรวมสถานะมากยิѷงขึѸน
หัวใจของผมอบอุ่นขึѸนอย่างรวดเร็ว และเรืѷองราวภายในเส้นเลือดของ
ผมก็โคจรอย่างรวดเร็ว เนืѷองจากผมรู้แล้วว่าเขากำลังเตรียมทำอะไร
ผมจึงไม่คิดทีѷจะถามอะไรอีก ถ้าผมคิดถูก เขาคงกำลังเตรียมตัวใช้สกิ
ลนัѸนจากหน้าสุดท้ายของหนทางเอาชีวิตรอด
คำถามก็คือ ผมและสหายของผมจะอยู่รอดจนถึงตอนนัѸนไหม?
「เพืѷอทีѷจะซืѸอเวลา พวกเราต้องรวมพลังกัน」
ไม่ว่าอูรีเอลและมังกรเพลิงทมิฬจะเป็นกลุ่มดาวทีѷยอดเยีѷยมแค่ไหน
แต่มันก็ยังยากทีѷพวกเราจะทนไหว ไม่ต้องพูดถึงเลยว่ามันมีราชาอยู่
ทางฝ่ายนัѸนสีѷคน
…เดีѺยวนะ สีѷ?
ครืน!
โล่เหล็กฟาดหนวดหลายๆ เส้นออกไป
ผมมองไปยังไหล่อันกว้างใหญ่ทีѷอยู่ตรงหน้าของผมและพูดออกมา
“ฮุนซึง”
ลีฮุนซึงแห่งรอบทีѷ 999 มองกลับมาทีѷผม สีหน้าของเขาครึѷงหนึѷงเต็ม
ไปด้วยความกังวลและอีกครึѷงเต็มไปด้วยความสับสน
“พวกเราต้องการความช่วยเหลือจากนาย โปรดช่วยพวกเราหยุดภัย
พิบัติด้วย”

เขามองมาทีѷผมอย่างเงียบๆ และถามผม [[เจ้าช่วยสัญญากับข้าได้
ไหม?]]
ผมไม่ถามว่าสัญญาอะไร เพราะผมรู้สึกเหมือนกับว่าผมรู้อยู่แล้ว
“ฉันไม่รู้ว่าฉันจะปกป้องมันได้ไหม แต่ฉันจะพยายามให้เต็มทีѷ”
เขามองมาทีѷผมสักพัก จากนัѸนดวงตาของเขาก็กะพริบอย่างช้าๆ และ
ในอึดใจต่อมา ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึѸนด้วยแสงสีเงิน
[[ข้าจะเชืѷอในเรืѷองราวของเจ้า]]
ครืน!
กิѷงก้านโลหะยักษ์แตกหน่อออกมาจากด้านข้างเรือของพวกเรา พวก
มันก่อตัวขึѸนเป็นกำแพงทัѸงสีѷด้านในพริบตา ในขณะทีѷปะทะเข้ากับ
คลืѷนและเหล่าผู้ไร้นาม พวกมันก็ยังคงขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
ในช่วงเวลาสัѸนๆ ทางเดินสีѷเหลีѷยมก็ถูกเปิดขึѸนตรงหน้าของพวกเรา มัน
คืออุโมงค์ทีѷถูกสร้างขึѸนโดยกำแพงเหล็กทีѷรุกคืบออกไปข้างหน้า
[[มุ่งหน้าไปซะ]]
ผมพยักหน้าและเริѷมวิѷงไปตามอุโมงค์
พวกเราออกวิѷงมาไกลแค่ไหนแล้ว? ผมเห็นใบหน้าทีѷคุ้นเคยอยู่ ณ
ปลายอุโมงค์
“ฮีวอน!”

จางฮีวอนกำลังวุ่นอยู่กับการเหวีѷยงดาบของเธอท่ามกลางเหล่าผู้ไร้
นาม สหายและผมรีบข้ามอุโมงค์ไปและเข้าไปช่วยเธอ
“ขอโทษนะ ฉันฝ่าไปไม่ได้เลย”
เธอเม้มปากและพึมพำออกมาด้วยความขมขืѷน เสียงของเธอเต็มไป
ด้วยความสิѸนหวัง
เธอไม่อาจเข้าใกล้อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ได้ด้วยซํѸาและต้องมาติดอยู่
ท่ามกลางวงล้อมของพวกผู้ไร้นามพวกนีѸ
[ก๊าซซซ]
กำแพงเหล็กสัѷนสะเทือนอย่างรุนแรงในขณะทีѷเปล่งเสียงดังกึกก้อง
ออกมา เหล่าเทพเจ้าภายนอกกระโจนเข้ามาอย่างต่อเนืѷองราวกับว่า
พวกมันจะกลืนกินพวกเราในพริบตา
ถ้าพวกเราออกไปนอกกำแพงสักก้าว พวกเขาก็คงจะถูกฉีกเป็นชิѸนๆ
แน่
ปัง ปัง…
เสียงของผู้ไร้นามทีѷกำลังขยํѸากำแพงดังออกมา
“อันตราย…!”
และจากนัѸน ผู้ไร้นามก็พุ่งเข้าใส่พวกเราจากทางออกของอุโมงค์ พวก
มันกระโจนเข้าใส่พวกเราดุจหมาบ้า
[อ๊าาาาา!]

อึดใจต่อมา บางสิѷงบางอย่างทีѷคล้ายกับแสงสว่างอันเจิดจ้าก็พุ่งลงมา
จากท้องฟ้าและเชือดเฉือนทุกๆ สิѷงทีѷอยู่ตรงหน้าของพวกเรา มันมีคน
ขุดอุโมงค์ทีѷพวกเรากำลังยืนอยู่เข้ามาจากข้างนอก
พวกเราได้เห็นภาพของสมรภูมิมหาภัยพิบัติจากภายนอกอุโมงค์ทีѷถูก
เฉือนเปิดออก
เหล่าผู้ไร้นามทีѷตายตกกองพะเนินขึѸนเป็นเกาะซากศพยักษ์ ในขณะทีѷ
มองไปยังภาพอันน่าสะพรึงกลัวนัѸน เด็กๆ ก็เริѷมอยากจะอาเจียนออก
มาอย่างไม่อาจควบคุมได้
ผมเองก็พูดไม่ออกและมองไปยังสมรภูมินีѸ
บางคนก็พึมพำออกมาด้วยนํѸาเสียงกึѷงจะร้องไห้
“ทำไมกัน กว่าจะมาถึงตรงนีѸ…”
นีѷคือมหาภัยพิบัติ สถานการณ์ทีѷยูจงฮยอคจากเส้นเรืѷองต้นฉบับต้อง
เผชิญหน้า และแม้แต่ตอนนีѸ ยูจงฮยอคคนนีѸก็กำลังต่อสู้กับราชา
เทพเจ้าภายนอกอยู่กลางสมรภูมิแห่งนีѸ
ตู้มมมม!!
มันดูราวกับว่ามีแสงสว่างเปล่งประกายขึѸน ณ ด้านหนึѷงของท้องฟ้าอัน
ว่างเปล่า จากนัѸนเสียงสะท้อนของการระเบิดก็ดังก้องออกไปทัѷว
ทิศทาง บางสิѷงกำลังเคลืѷอนไหวด้วยความเร็วทีѷสายตาของผมแทบจะ
ตามไม่ทัน คนทีѷเฉือนเปิดอุโมงค์ของพวกเรานัѸนกำลังต่อสู้อย่างดุ
เดือด

ผมลืมไปกระทัѷงว่าพวกเราอยู่ในสมรภูมิและอึѸงไปสักพักกับภาพตรง
หน้า
[มหาเรืѷองราว ‘การออกแบบแห่งการล่อลวง’ เห่าออกมาเสียงดัง!]
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ เล่าเรืѷองราวของมันต่อไป!]
สิѷงมีชีวิตทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดจากเส้นโลกทีѷถูกหลงลืมกำลังวุ่นอยู่กับการ
ประชันเรืѷองราว พลังแห่งวิถีดาบทลายนภาและเพลิงอเวจีเข้าโรมรัน
กัน และจากนัѸนเพลิงทมิฬก็เข้าผสมโรงจนก่อให้เกิดลมพายุยักษ์
ลมพายุคลัѷงนีѸเกิดขึѸนมาจากดาบทีѷปะทะกัน และเรืѷองราวอันเก่าแก่ก็กู่
ร้องออกมาดุจมังกรโบราณ เรืѷองราวกู่ร้องออกมาราวกับว่าจะฉีก
ท้องฟ้าออกเป็นชิѸนๆ
ประวัติศาสตร์ทีѷมีชีวิตกำลังปะทะกันและสำแดงพลังออกมาตรงหน้า
ของพวกเรา และ ณ ใจกลางของเรืѷองราวทัѸงหมดก็คือดาบปีศาจทมิฬ
ของยูจงฮยอค
พวกเราไม่อาจเสียเวลาอันลํѸาค่าทีѷเขาซืѸอให้กับพวกเราได้ ผมชีѸไป
ข้างหน้าและพูดขึѸนมา “ต้นเหตุของคลืѷนเหล่านีѸคือเกาะทีѷล่มสลาย”
เหล่าผู้ไร้นามหลัѷงไหลเข้ามาดุจเมฆฝุ่น จากนัѸนเหล่าเทพเจ้า
ภายนอกระดับสูงก็ตามหลังพวกมันมา และสุดท้าย เกาะทีѷล่มสลายก็
อยู่ ณ ศูนย์กลางของพวกมัน
ส่วนลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ก็น่าจะอยู่กลางเกาะนัѸน

“เป้าหมายหลักของพวกเราคือการทำลายเกาะนัѷน หนทางทีѷดีทีѷสุด
คือการจัดการกับลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 แต่…”
ผมมองไปยังปลายคลืѷนทีѷขยับเข้ามา ถ้าวายร้ายทีѷอยู่เบืѸองหลัง
สถานการณ์มหาภัยพิบัติ เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลายลีจีฮเยถูกสยบ ภัย
พิบัติก็น่าจะหายไป แต่ปัญหาก็คือมันจะทำแบบนัѸนได้ยังไง
ฮันซูยองพูดขึѸนมา
“อย่าลืมสิ คิมนัมอุนและอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 อยู่ตรงนัѸนเหมือนกัน
ถ้ายูจงฮยอคเผชิญหน้ากับอูรีเอล แล้วพวกเราจะทำยังไงกับคิมนัม
อุน?”
“ไม่ต้องห่วง ฉันมีแผน”
ในตอนนีѸพวกเราเสียเปรียบเรืѷองกำลังรบ พวกเรายังใช้พลังงาน
จำนวนมากไปกับการต่อสู้ก่อนหน้านีѸด้วย อย่างไรก็ตาม พวกเราก็ไม่
ถอยเหมือนกัน
“กิลยัง ยูซอง ปลดปล่อยแมลงและมอนสเตอร์เพืѷอหยุดการ
เคลืѷอนไหวของพวกเทพเจ้าภายนอกให้ได้มากทีѷสุด ยูซานอา ถ้าเธอ
เห็นโอกาส พยายามร่ายดีบัฟใส่ลีจีฮเยด้วย ฮันซูยอง เธอจัดการกับ
พวกผู้ไร้นามทีѷเข้ามาขวางทางพวกเรา”
“แล้วนายล่ะ?”
“ฉันจะเปิดทางให้ ฮีวอน มากันฉัน”

ในช่วงเวลาทีѷจางฮีวอนพยักหน้า ผมก็ปลดปล่อยสถานะของผมออก
มา
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ปลดปล่อยสถานะของเขา
ออกมา!]
ด้วยช่วงเวลาทีѷพอเหมาะพอเจาะ ผมสัมผัสได้ว่าเรืѷองราวของลีฮุนซึง
กำลังโอบล้อมรอบร่างของผม ผิวชัѸนนอกถูกสร้างขึѸนผ่านการแปลง
ร่างโลหะได้แพร่ไปทัѷวผิวหนังของผม พวกเราตัดสินใจถูกทีѷเดินทาง
ไปยังออซก่อน พวกเราจำเป็นต้องมีโลหะเรืѷองราวของเขาเพืѷอรับมือ
กับพวกผู้ไร้นาม
“ตอนนีѸแหละ ทุกคน!”
พวกเรากระโจนออกไปเหนือกำแพงโลหะโดยพร้อมเพรียงกัน และพุ่ง
เข้าหาคลืѷนยักษ์
เหล่าเทพเจ้าภายนอกสังเกตเห็นการเคลืѷอนไหวของพวกเราและ
โหยหวนออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน
ปัง ปัง ปัง ปัง!
กระสุนของกงพิลดูทีѷถูกเคลือบด้วยโลหะเรืѷองราวพุ่งออกมาจากระยะ
ไกลเพืѷอสนับสนุนพวกเรา
หนวดหลายสายพุ่งเข้ามาหาพวกเราโดยไม่เปิดช่องว่างเลย แต่ฮันซู
ยองก็จัดการเผาพวกมัน
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ คำรามออกมา!]

เพลิงทมิฬส่งผลให้เหล่าเทพเจ้าภายนอกกรีดร้องออกมาด้วยความ
เจ็บปวด
จางฮีวอนและผมออกไปวิѷงบนเส้นทางนีѸต่อ พวกเรารู้สึกได้ว่ามิติเวลา
ทีѷอยู่รอบๆ กำลังบิดเบีѸยวเบาๆ ยูซานอาคงกำลังเปิดใช้งานพลังของ
เธออยู่
“ทกจา ทางนัѸน!”
พวกเราเห็นมังกรเต่ายักษ์ในระยะไกล ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 กำลัง
ยืนอยู่บนเรือพร้อมกับบัญชาการเหล่าเทพเจ้าภายนอกอยู่
[[ฮ่าฮ่าฮ่า คิดจะไปไหนกัน?!]] ราวกับว่าเขากำลังรอพวกเราอยู่ คิ
มนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 เผยตัวออกมา [[ฉันจะปกป้องจีฮเยเอง!]]
แม้ว่าเขาจะอยู่ระหว่างการต่อสู้กับยูจงฮยอค แต่เขาก็ยังมีเวลาเหลือ
พอมาแทรกแซงพวกเรา บางทียูจงฮยอคอาจจะตกอยู่ในอันตรายอยู่
ก็ได้ ดังนัѸนผมจึงส่งสัญญาณให้จางฮีวอน
“ไม่ต้องห่วงฉัน ไปช่วยยูจงฮยอคก่อนเลย ฉันคิดว่าเขาน่าจะถึงขีด
จำกัดแล้ว”
“ห้ามตาย เข้าใจไหม?”
จางฮีวอนสยายปีกของเธอและหายไปช่วยยูจงฮยอค
[[รักกันจังนะ? แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะส่งพวกนายทัѸงคู่ไปอยู่ด้วย
กันเอง!]]

นิѸวของคิมนัมอุนดูราวกับหลอมละลายไป เงาของเขาแยกออกเป็นนับ
ร้อยร่างและพุ่งออกมา
「คิมทกจาคิดกับตัวเอง เขาไม่อาจหลบมันได้」
มีดสัѸนนับพันเล่มเล็งเข้าใส่ร่างของผม พวกมันเคลืѷอนไหวราวกับมี
ชีวิต มีดแต่ละเล่มแข็งแกร่งพอจะสร้างบาดแผลหนักได้ แต่ถึงกระนัѸน
ผมก็ยังยิѸมอย่างเงียบๆ
“ตอนทีѷฉันเจอนายครัѸงแรก นายเองก็ควงมีดใส่ฉัน”
[[แต่นีѷเป็นครัѸงแรกนะทีѷฉันเจอนาย?]]
“คิมนัมอุน นายไม่สงสัยเหรอว่านายในโลกนีѸตายได้ยังไง?”
หนึѷงในร่างแยกของคิมนัมอุนขมวดคิѸวหลังจากได้ยินคำพูดของผม
[[ใครจะสนว่าไอ้อ่อนนัѷนจะตายยังไง??]]
ผมใช้กระบองทองปัดมีดสัѸนทีѷกำลังพุ่งเข้ามา แต่ก็ยังมีอีกหลายเล่มทีѷ
สามารถฝากรอยแผลไว้บนต้นขาและไหล่ของผมได้ ต้องขอบคุณ
โลหะเรืѷองราวของลีฮุนซึงทีѷช่วยป้องกันการโจมตีเหล่านัѸนให้กับผม
น่าเสียดาย แม้แต่โลหะหลอมก็เริѷมมีรอยแตกปรากฏขึѸนในจุดทีѷถูกการ
โจมตีสาดเข้าใส่
ราวกับว่าความทรงจำบางอย่างได้ถูกสร้างขึѸนมาใหม่อย่างเต็มทีѷ ผม
เริѷมหลบการโจมตีทีѷพุ่งเข้ามา
「เอว ลำตัว」

「ตาขวา」
「ต้นขาซ้าย」
เปรีѸยง…
ประกายแสงจางๆ ระเบิดออกมา ผมก้าวถอยไปหลังจากถูกโจมตีอีก
สองครัѸง
“นายคือขยะในเส้นโลกนีѸ อันธพาลทีѷฆ่าคนแก่ไร้พลังเพียงเพืѷอจะ
เคลียร์สถานการณ์แรก”
[[นัѷนคือสถานการณ์แรก ฉันไม่ได้อยากรู้เรืѷองพวกนีѸ…!!]]
“นายถือมีดเหมือนอย่างตอนนีѸเลย จนกระทัѷงนายต้องคุกเข่าลงเพืѷอ
อ้อนวอนขอชีวิตอย่างกับคนน่าสมเพช และจากนัѸนก็ตายไปอย่าง
อนาถหลังจากหัวของนายระเบิด”
มันเป็นครัѸงแรกทีѷการเคลืѷอนไหวของเขาหยุดลง เขากำลังจ้องมองมา
ทีѷผม
“นายสงสัยไหมว่าใครเป็นคนฆ่านาย?”
มีดสัѸนกำลังเล็งมาทีѷตาซ้ายของผม
“โอ้ ดาบทีѷถูกหลอมมาเพืѷอสะบัѸนยักษาทีѷหลับใหล จงจุติลงมาเดีѺยว
นีѸ!”
ครืน!

ทุกๆ สิѷงทีѷอยู่ตรงหน้าของผมดูราวกับจะเสืѷอมถอยลงไปในขณะทีѷพายุ
ความเป็นไปได้จำนวนมหาศาลระเบิดออกมา ยักษ์โลหะได้ถูก
อัญเชิญออกมาผ่านประตูมิติ และมันก็กำลังยืนเด่นเป็นสง่าอยู่
อาวุธเรืѷองราวทีѷยิѷงใหญ่ทีѷสุดในทาร์ทารัส พลูโต เสียงอันสดใสทีѷเป็น
ของคิมนัมอุนดังออกมาจากห้องเครืѷองของมัน
[ฮ่าฮ่าฮ่า! เฮ้ นายตัѹกแตน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ…]
อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่ได้ยิѸมกลับไปให้เขา เพราะสิѷงทีѷผมกำลังทำกับ
เขาช่างไร้มนุษยธรรมซะเหลือเกิน
[เอ๋? อะไรเนีѷย?]
คิมนัมอุนเห็นบางสิѷงทีѷมีขนาดเล็กๆ กำลังลอยอยู่ตรงหน้าของเขาและ
เอียงศีรษะของเขา แทบจะในเวลาเดียวกัน คิมนัมอุนอีกคนก็พึมพำ
ออกมาด้วยนํѸาเสียงตกตะลึง
[[…หุ่นยนต์ยักษ์???]]
[ว้ากกกก?!]
เปรีѸยง!!
[ตัวตนเดียวกันจากเส้นโลกทีѷแตกต่างกันได้พบกันเป็นครัѸงแรก]
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 ไม่ได้ครอบครองเรืѷองราวสำหรับการต่อสู้
กับผม อย่างไรก็ตาม แล้วในตอนนีѸล่ะ?
[ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อถูกเปิดใช้งาน!]

ความทรงจำกำลังเชืѷอมต่อกัน เนืѷองจากสองตัวตนจากเส้นโลกทีѷแตก
ต่างกันได้มาพบกัน เรืѷองราวทีѷไม่ได้เชืѷอมต่อกันจะถูกรวมเป็นหนึѷงชัѷว
ขณะ
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 ราชันมหาอเวจี เขาจ้องมาทีѷผมด้วยคิѸวทีѷ
เลิกสูงขึѸน ดูเหมือนว่าเขาจะตระหนักได้ถึงทุกๆ สิѷงแล้ว
[[นาย…]]
“ใช่แล้ว คนทีѷฆ่านายในเส้นโลกนีѸ…”
มิติเวลาโดยรอบเริѷมเปลีѷยนแปลงไป กลายเป็นรถไฟใต้ดินใน
สถานการณ์แรก สถานทีѷทีѷผมได้สังหารคิมนัมอุน
ผมยิѸมและพูดต่อ
[‘การเปลีѷยนแปลงเวที’ ถูกเปิดใช้งาน!]
“ไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากฉัน”

[เรืѷองราว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
กำแพงเหล็กทีѷถูกสร้างขึѸนโดยลีฮุนซึงแห่งรอบทีѷ 999 เข้าปกคลุม
รอบๆ และยืดขยายออกไปอย่างรวดเร็ว พลังนีѸแข็งแกร่งพอทีѷจะ
ป้องกันทัѸงดาวเคราะห์ได้เมืѷอถูกใช้ภายในออซ
ครืน!
เหล็กทีѷยืดขยายออกมาพัวพันเข้ากับการเปลีѷยนแปลงเวทีและเริѷมก่อ
ร่างสร้างขึѸนเป็นกำแพงของรถไฟใต้ดิน
เวทีนีѸคุ้นเคยกับผมมาก แม้จะเป็นตอนนีѸ เพียงแค่ผมหลับตาลง ผมก็
สามารถนึกถึงห้องผู้โดยสารจากสถานการณ์แรกได้อย่างชัดเจน
[‘เวที’ ของกลุ่มดาวระดับเทวะถูกสร้างขึѸน!]
เปรีѸยง!
เดิมทีการเปลีѷยนแปลงเวทีนัѸนก็คล้ายกับการเสริมแต่งความเป็นจริง
กล่าวอีกนัยหนึѷง ภูมิประเทศโดยรอบจะไม่เปลีѷยนแปลงอะไรเพียง
เพราะมันถูกแปลงสภาพเป็นเวที
อย่างไรก็ตาม คราวนีѸมันก็แตกต่างออกไปเล็กน้อย
ตอนทีѷ 478

[การถ่ายทอดสดดวงดาวให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับ ‘เวที’ ของ
คุณ]
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่กำลังเฝ้ามอง ‘เวที’]
[มหาโดเกบิริษยาใน ‘เวที’ ของคุณ]
[เนืѷองจากสายตาจำนวนมาก ระดับของการเปลีѷยนแปลงเวทีกำลัง
เพิѷมขึѸน!]
ความเป็นไปได้ของการถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังเชืѷอมกับจำนวนของ
การเฝ้าดูโดยตรง สถานการณ์ทีѷมีคนจำนวนมากเฝ้าดูอยู่นัѸนสามารถ
สร้างเรืѷองราวอันทรงพลังขึѸนมาได้ และเวทีทีѷถูกเฝ้าดูโดยคนจำนวน
มากนัѸนก็สามารถสร้างผลกระทบขนาดใหญ่ได้เช่นกัน
「ในวันนัѸน ปีศาจแห่งการล่อลวงและราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นได้
พบกันเป็นครัѸงแรก ณ ทีѷแห่งนัѸน」
และความเป็นไปได้ทีѷกำลังเคลืѷอนไหวก็สามารถทำให้บางสิѷงกลาย
เป็นความจริงได้
[เนืѷองจากผลของ ‘ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อ’ ส่วนประกอบของ
‘การเปลีѷยนแปลงเวที’ จึงไม่สมบูรณ์!]
[ภายในเวทีทีѷเกีѷยวข้อง ตัวละคร ‘คิมนัมอุน’ และ ‘ราชันมหาอเวจี’
ถือว่าเป็นคนๆ เดียวกัน]
[ความสอดคล้องกับเวทีของ ‘ราชันมหาอเวจี’ คือ 87.351%!]

ความเป็นจริงบนเวทีสามารถอุบัติขึѸนมาได้ในช่วงเวลาสัѸนๆ เท่านัѸน ใน
ขณะทีѷทุกๆ คนกำลังให้ความสนใจกับตรงนีѸอยู่ ก่อนทีѷเวทีจะถูก
ยกเลิกไป – ผมต้องจบทุกอย่างให้ได้
[[แก…!!]]
ผมขยับเข้าหาคิมนัมอุนอย่างไม่ลังเล ผมไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่ง
ขึѸนจากผลของการเปลีѷยนแปลงเวที่ อย่างไรก็ตาม ผมก็เต็มไปด้วย
ความมัѷนใจ มันเป็นความรู้สึกเหมือนหมาป่าทีѷกำลังล่ากระต่ายอยู่
[[นีѷมันเรืѷองบ้าอะไรกัน?!]]
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 ทีѷกำลังเดือดดาลชกเข้าใส่ผม เนืѷองจากเขา
อยู่ภายใต้อิทธิพลของการเปลีѷยนแปลงเวที่ ความคล่องตัวของเขาจึง
อืดอาดลงไปด้วย ราวกับว่าเขาคือคิมนัมอุนจากสถานการณ์แรกทีѷค่า
สถานะโดยเฉลีѷยยังมีไม่ถึง 10 แต้ม
ปัญหาก็คือร่างกายของผมก็ไม่ได้ต่างไปจากตอนสถานการณ์แรก
เหมือนกัน
ฟิѸว!
ผมก้มหัวลงและหลบมีดสัѸน ผมกำลังอ่านทิศทางการโจมตีของเขา
ผ่านมุมมองนักอ่านพระเจ้า ดังนัѸนการหลบเขาจึงไม่ได้ยากอะไร
[กฎของสถานการณ์แรกจะถูกปรับใช้กับเวทีทีѷเกีѷยวข้อง!]
[ร่างอวตารภายในเวทีจะแข็งแกร่งขึѸนผ่านการสังหารชีวิตอืѷน]
ความทรงจำย้อนกลับคืนมา

ใช่แล้ว พวกเราต่อสู้กันแบบนีѸในสถานการณ์แรก เพียงแค่เงิน 100
เหรียญก็เป็นราคาทีѷสามารถตัดสินเป็นตายพวกเราได้
เพียงแค่เงิน 100 เหรียญ ผู้คนได้เข่นฆ่ากัน
พวกเราต้องเอาชีวิตรอดในโลกแบบนัѸน
[กลุ่มดาวจำนวนมากกำลังนึกถึง ‘สถานการณ์แรก’ ของพวกเขา]
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 นวดขมับของเขาราวกับว่าเขากำลังปวดหัว
จากนัѸนก็เริѷมหัวเราะใส่ผม [[ฮ่าฮ่า… นายอยากจะเล่นแบบนีѸเหรอ? น่า
สนใจ]]
“แต่นายดูไม่ค่อยมีความสุขเลยนะ?”
สายตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
[ความสอดคล้องกับเวทีของ ‘ราชันมหาอเวจี’ ลดลงเล็กน้อย!]
แม้ว่าผลของการเปลีѷยนแปลงเวทีจะเด็ดขาด แต่เวทีนีѸก็ถูกสร้างขึѸน
ผ่านเล่ห์เหลีѷยม ยิѷงมันผ่านไปนานเท่าไร การเชืѷอมต่อระหว่างคิมนัม
อุนแห่งรอบทีѷ 999 และรอบทีѷ 3 ก็จะอ่อนลงไปเรืѷอยๆ
[อะไรกัน หนุ่มตัѹกแตน! เกิดอะไรขึѸน? อะไรเนีѷย?!]
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 3 ตืѷนตัวขึѸนมา เขากลายร่างกลายเป็นตุ๊กตาหุ่น
ยนต์ตัวเล็กๆ เนืѷองจากผลของการเปลีѷยนแปลงเวที่ และเขาก็เกาะติด
อยู่กับขาของผม

คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 เห็นภาพฉากนีѸและพึมพำออกมา [[น่าผิด
หวังจริงๆ เมืѷอมาคิดว่าฉันถูกฆ่าโดยไอ้บ้าแบบนีѸและต้องมาลงเอยอยู่
ในฐานะหุ่นยนต์กากๆ]]
[นายพูดบ้าอะไร? นายอยากตายเหรอ?? เฮ้ พ่อหนุ่มตัѹกแตน! ฆ่าไอ้
บ้านัѷนซะ!]
[ถ้าไม่มีการสังหารเกิดขึѸนในอีก 5 นาที่ ร่างอวตารทัѸงหมดภายในห้อง
โดยสารจะถูกกำจัด!]
นีѷคงจะเป็นครัѸงแรกของผมทีѷได้เห็นการเปลีѷยนแปลงเวทีมีกฎทีѷเข้ม
งวดแบบนีѸ
นีѷแทบจะอยู่ในระดับเดียวกับสถานการณ์หลักเลยหนิ?
[[ตาย!]]
มีดสัѸนตัดผ่านอากาศและพุ่งเข้ามา ผมใช้วัตถุทีѷอยู่รอบๆ เพืѷอหลบการ
โจมตี การเคลืѷอนไหวของร่างกายของผมอาจจะช้าลง แต่ผมก็ไม่ใช่
คิมทกจาคนเดิมกับเมืѷอตอนนัѸนแล้ว
การโจมตีของคิมนัมอุนสร้างรอยบาดให้กับประตูเหล็กและพืѸนของ
รถไฟใต้ดิน พลังทีѷมาพร้อมกับการโจมตีแต่ละครัѸงของเขารุนแรงขึѸน
เรืѷอยๆ
ออร่าแห่งความโกลาหลโคจรอยู่รอบๆ ตัวเขาบางๆ ผลของการ
เปลีѷยนแปลงเวทีสำหรับเขาค่อยๆ เสืѷอมสภาพลงไป ถ้ามันเป็นแบบนีѸ
ต่อไป เขาต้องเป็นฝ่ายชนะแน่ๆ

อย่างไรก็ตาม คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 ก็ดูเหมือนจะกระวนกระวาย
มากขึѸนเรืѷอยๆ แทน
[ตัวละคร ‘ราชันมหาอเวจี’ ตืѷนตระหนก]
[ตัวละคร ‘ราชันมหาอเวจี’ สำรวจสภาพแวดล้อมของเขาโดยด่วน]
ทำไมถึงเป็นแบบนีѸ? ทำไมหมอนีѷดูแย่จัง? ผมมองเข้าไปใกล้ๆ และ
พบว่าแก้มและคอของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงืѷอเย็น
[ตัวละคร ‘ราชันมหาอเวจี’ รังเกียจพืѸนทีѷแห่งนีѸ]
[[ไอ้ระยำเอ้ย…!!]]
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงสงสัยในสถานะของ ‘ราชาเทพเจ้าภายนอก’]
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงส่งเสียงเยาะเย้ย]
การเคลืѷอนไหวของคิมนัมอุนเรียบง่ายขึѸน ซึѷงมันอาจจะเป็นเพราะ
ความวิตกกังวลทีѷเพิѷมขึѸนของเขา
[ถ้าไม่มีการสังหารเกิดขึѸนในอีก 3 นาที่ ร่างอวตารทัѸงหมดภายในห้อง
โดยสารจะถูกกำจัด!]
เหลือเวลาอีก 3 นาที
“ทกจา? เกิดอะไรขึѸน…?”
และเมืѷอผมได้ยินเสียงนัѸน คิมนัมอุนและผมต่างก็หันหน้าไปยังทีѷมา
ของเสียง

และแทบจะในทันที่ ผมก็รู้สึกหนาวสันหลังขึѸนมา
「มันยังมีอีกคนทีѷได้เห็นการต่อสู้ของพวกเขา ณ ทีѷแห่งนัѸน」
ผมลืมไปเลย
「คนทีѷยุติธรรมทีѷสุดในห้องโดยสายหมายเลข 3807 ในวันนัѸน」
…ผมและคิมนัมอุนไม่ใช่แค่สองคนทีѷขึѸนรถไฟในวันนัѸน
[[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!]]
คิมนัมอุนระเบิดเสียงหัวเราะอันบ้าคลัѷงออกมาและผละจากผม จากนัѸน
เขาก็พุ่งไปหายูซานอา
บางทีอาจจะเป็นเพราะผลของการเปลีѷยนแปลงเวที่ เธอในตอนนีѸได้
สวมใส่ชุดทีѷเธอได้ใส่ในสถานการณ์แรก
เขาย่นระยะห่างในพริบตา และมีดสัѸนของเขาก็เหวีѷยงเข้าใส่เธอ
ในขณะทีѷมีดตัดผ่านอากาศด้วยเสียงอันคมกริบ…
ฉัѹว-!
เส้นผมทีѷถูกเฉือนปลิวไปในอากาศ ยูซานอาได้ใช้ความคล่องตัวเพืѷอ
หลบการโจมตีของคิมนัมอุน เนืѷองจากตามความเป็นจริงแล้ว เธอ
คล่องแคล่วกว่าผมซะอีก
[[ไม่เลว!]]
[ตัวละคร ‘ราชันมหาอเวจี’ ได้รับผลของ ‘การใส่ร้ายป้ายสี’!]

อย่างไรก็ตาม การเคลืѷอนไหวของเขาก็ควรจะเร็วขึѸนเรืѷอยๆ เมืѷอเวลา
ผ่านไป
「ในวันนัѸน ปีศาจแห่งการล่อลวงได้เข้าใจโลกใบใหม่ของเขา」
ผลของการเปลีѷยนแปลงเวทีรุนแรงยิѷงขึѸน
「กฎใหม่จำเป็นต่อโลกโฉมใหม่」
ผมเห็นสีหน้าของยูซานอาซีดลงเรืѷอยๆ
ไม่มีเวลาแล้ว ผมต้องหาทาง ผม…
“พีѷ”
มือเล็กๆ ดึงเสืѸอของผม
「ถ้าเด็กคนนัѸนไม่ได้จับแมลงมาในวันนัѸน…」
ลีกิลยังเองก็อยู่ทีѷนีѷด้วย เขาดูเหมือนกับตอนทีѷผมจำได้ในสถานการณ์
แรก
เด็กหนุ่มทีѷสิѸนหวังหลังจากสูญเสียแม่ของตนไปกำลังเอืѸอมมืออกมา
ด้วยสีหน้าอันมุ่งมัѷน
[กลุ่มดาว ‘เจ้าแห่งหลุมทีѷลึกทีѷสุด’ หัวเราะออกมาอย่างเป็นลาง]
ตัѹกแตนสีเหลืองหลายตัวนอนอยู่ในฝ่ามือของเขา
“ขอบคุณนะ”

ผมคว้าตัѹกแตนและเริѷมวิѷง จากนัѸนก็เริѷมบดพวกมันไปพร้อมกับเสียง
แตกละเอียด
[คุณสังหารสิѷงมีชีวิต]
[ร่างอวตารของคุณแข็งแกร่งขึѸนเนืѷองจากผลของการเปลีѷยนแปลง
เวที!]
[คุณสังหารสิѷงมีชีวิต]
[ร่างอวตารของคุณแข็งแกร่งขึѸนเนืѷองจากผลของการเปลีѷยนแปลง
เวที!]
……
พลังกายของผมเพิѷมขึѸนอย่างรวดเร็วในขณะทีѷผมวิѷงออกไป
คิมนัมอุนทีѷในตอนนีѸกำลังหัวเราะอย่างกับคนบ้าได้อยู่ตรงหน้าของผม
แล้ว
[[ตาย! ตาย!! ตาย! ตายยยยย!]]
ผมคว้าคอของเขาและทุ่มไอ้หมอนีѷลงกับพืѸน ขาของเขาสัѷนราวกับ
แมลงทีѷถูกบีѸ
[[ไอ้ระยำ…!]]
เขาสลัดออกจากกำมือของผมอย่างรวดเร็วและเหวีѷยงมีดสัѸนเข้าใส่ผม
แต่ผมก็ไม่สนใจทีѷจะหลบเลย
ฉัѹว!

เพราะมันไม่จำเป็นต้องทำแบบนัѸน
「มีดยังคงทิѸงรอยบาดเอาไว้ แม้ว่าเลือดจะไหลรินลงมา แต่มีดก็ไม่
อาจเจาะเข้าไปในเนืѸอใต้ผิวหนังได้」
ฉากสุดท้ายของสถานการณ์วิѷงผ่านสายตาของผมราวกับว่ามันได้
ซ้อนทับกับความเป็นจริง
การโจมตีของคิมนัมอุนรวดเร็วยิѷงขึѸน แต่เขาก็ไม่อาจทะลวงผ่านการ
แปลงร่างโลหะของลีฮุนซึงได้
[[นีѷมัน นีѷมันอะไรกัน…]]
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 สบถออกมาและกวัดแกว่งมีดสัѸนของเขา
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะลองสักกีѷครัѸง มันก็ไร้ประโยชน์
เพราะตอนจบของฉากนีѸได้ถูกกำหนดไว้แล้ว
“ดูเหมือนว่านายจะเหลือเวลาอีกแค่สองนาทีนะ”
[[อ๊ากกกก!!]]
คิมนัมอุนเหวีѷยงมีดสัѸนของเขาพร้อมกับสีหน้าทีѷบิดเบีѸยวจนมีดของเขา
หัก และมันก็เหลือเวลาอีกแค่หนึѷงนาทียีѷสิบวินาที… ในขณะทีѷเวลา
ผ่านไป ร่างของคิมนัมอุนก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงกับพืѸน
มันไม่ใช่เป็นเพราะเขาหมดแรง แต่เป็นเพราะจิตใจของเขา
「พืѸนฐานเรืѷองราวของคิมนัมอุน ปีศาจแห่งการล่อลวง」

มิติโดยรอบเริѷมบิดเบีѸยว แอ่งเลือดได้แผ่ออกไปบนพืѸนของห้อง
โดยสาร แต่มันก็ไม่ใช่เลือดของพวกเรา
[[ไม่มีทาง…!]]
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 ทีѷกำลังตัวสัѷนทรุดตัวลง
[มหาเรืѷองราว ‘การออกแบบแห่งการล่อลวง’ สูญเสียการควบคุม!]
ณ ทีѷแห่งนีѸคือทีѷๆ เรืѷองราวของเขา ‘การออกแบบแห่งการล่อลวง’ ได้
แตกหน่อออกมา
คิมนัมอุนพึѷงพาการปรับตัวเหนือธรรมดาของเขาเพืѷอหลอมโลกใบ
ใหม่ทีѷเขาต้องใช้ชีวิตอยู่ – แต่ตอนจบของโลกใบนัѸนทีѷเขาได้เห็นมัน
เป็นเช่นไรกัน? โลกนีѸมีความหมายอะไรกับเขา?
[[เป็นไปไม่ได้…!]]
ซากศพบนพืѸนจ้องมองมาทีѷพวกเราด้วยดวงตาทีѷเบิกโพลง
คนเหล่านีѸคือคนทีѷผมไม่อาจปกป้องได้ – เหล่าคนไร้หัวหรือเหล่าคน
ทีѷหัวใจถูกทะลวง คนเหล่านีѸกำลังมองมาทีѷพวกเรา
ใบหน้าของคิมนัมอุนสัѷนสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับว่าเขากำลังถูกสิง
มันเป็นสีหน้าทีѷไม่เหมาะกับเขาเลย
“นายกำลังรู้สึกผิดหลังจากผ่านมาขนาดนีѸเหรอ?”
คิมนัมอุนตัวสัѷนและเงยหน้าขึѸนมองผม ริมฝีปากของเขากระเพืѷอมขึѸน
ลง

「“นายพูดถูก ฉันมันขยะ แล้วไง??”」
คิมนัมอุนจากรอบการเสืѷอมถอยแรกๆ คงจะพูดอะไรแบบนีѸออกมา
อย่างไรก็ตาม แม้แต่คนเช่นนีѸก็คงจะพูดอะไรทีѷต่างออกไปในช่วงรอบ
ทีѷ 999
「“…ฉันกำลังคิดถึงบางสิѷง บางทีฉันควรจะเป็นคนทีѷตายในวันนัѸน
หัวหน้าเองก็คิดแบบนัѸนใช่ไหม?”」
คนบ้า คิมนัมอุน ปีศาจแห่งการล่อลวง
แม้แต่หลังจากทีѷผมได้อ่านนิยายต้นฉบับทัѸงหมด ความคิดของผมทีѷมี
ต่อชายคนนีѸก็ยังไม่เปลีѷยนไป
[สกิลเฉพาะตัว ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ถูกเปิดใช้งาน!]
อย่างไรก็ตาม นัѷนก็ไม่ใช่ทุกๆ สิѷงของคิมนัมอุน หนทางเอาชีวิตรอดทีѷ
ผมอ่านไม่ได้มีอะไรมากไปกว่ายอดภูเขานํѸาแข็งของโลกใบนีѸ
และคิมนัมอุนทีѷผมไม่รู้จักก็คงจะมีตัวตนอยู่ทีѷไหนสักแห่งเช่นกัน
คิมนัมอุนทีѷได้เห็นตอนจบของโลกเพืѷอผู้อืѷน
คิมนัมอุนทีѷสามารถพเนจรอย่างไร้จุดหมายเป็นหมืѷนๆ ปีเพียงเพืѷอ
ความรักของเขา
คิมนัมอุนทีѷปกป้องความภักดีทีѷมีต่อสหายของเขา
ถ้าคิมนัมอุนแบบนัѸนมีตัวตนอยู่ทีѷไหนสักแห่งในโลกล่ะ…?

และถ้าคิมนัมอุนเช่นนัѸนเป็นคนทีѷได้เห็นตอนจบของรอบทีѷ 999
ล่ะ…?
[[ฉัน ฉัน… ฉัน…]]
ความหลงผิดของเขาถูกกลืนกิน
นัѷนคือประวัติศาสตร์ทีѷเขาต้องแบกรับโดยการแลกเปลีѷยนกับนิสัยของ
เขา อัตตาของคิมนัมอุนกำลังรัѷวไหลออกมา
[[ฉัน… ฉันฆ่า… พวกเขา… ใช่ไหม ฉัน…]]
คิมนัมอุนทีѷกำลังสัѷนสะท้านถือมีดสัѸนหักๆ เอาไว้และเริѷมสะอืѸน
“ใช่ นายฆ่าพวกเขา”
ในขณะทีѷผมกล่าวแบบนัѸนออกมา ผมก็มองไปยังด้านหลังของรถไฟ
ใต้ดิน
ผมเห็นอุโมงค์เหล็กของลีฮุนซึงทีѷผสานเข้ากับการเปลีѷยนแปลงเวที
และอุโมงค์ทีѷไร้ทีѷสิѸนสุดนีѸก็เต็มไปด้วยซากศพ
เหล่าผู้ไร้นามทีѷชืѷอของพวกเขาถูกลืมเลือนไปนานแล้วกำลังร้องไห้
ออกมา
“และพวกเขาก็คือคนทีѷฉันไม่ได้ช่วยไว้”
「โลกใบใหม่ต้องการเรืѷองราวใหม่」
นัѷนคือราคาสำหรับ ‘เรืѷองราวหนึѷงเดียว’

พวกเรามีชีวิตอยู่เพืѷอจุดประสงค์ในการบอกเล่าเรืѷองราวนีѸให้สำเร็จ
[‘สถานการณ์ลับ’ ของคุณใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว!]
[ทุกๆ เรืѷองราวของคุณปรารถนา ‘บทสรุป’ ของคุณ!]
[กลุ่มดาวทุกคนในการถ่ายทอดสดดวงดาวสามารถสัมผัสได้ว่า ‘บท
สรุป’ ของคุณใกล้เข้ามาแล้ว!]
และในตอนนีѸ ผมก็ได้เห็นปลายทางของเรืѷองราวบ้าๆ นีѷแล้ว
[[อ่า อ๊า อ๊าาาา…!]]
สายตาของคิมนัมอุนพร่ามัว และเขาก็ชูปลายมีดหักๆ เข้ามาใกล้กับ
ลำคอของเขา
[เหลือเวลาอีก 15 นาทีก่อนเริѷมกฎของการเปลีѷยนแปลงเวที]
[เมืѷอถึงเวลาทีѷกำหนด อวตารทุกคนทีѷไม่ทำตามกฎจะถูกสังหารใน
ทันที]
ยูซานอาและลีกิลยังต่างก็มองมาทางนีѸ แม้แต่คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ
999 ซึѷงอยู่ในร่างหุ่นยนต์เด็กเล่นก็กำลังมองมาทีѷผมเช่นกัน
ถ้าเวลาผ่านไปแบบนีѸ คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 ก็คงจะต้องตายใน
สภาพนีѸแน่ๆ ตัวเวทีอาจจะเป็นของปลอม แต่เรืѷองราวของเขาทีѷผสาน
อยู่ในทีѷแห่งนีѸล้วนแล้วแต่เป็นของจริง
เขาตายทีѷนีѷ เหมือนอย่างคนทีѷเขาได้สังหารไป หรือเหมือนอย่างตัว
เขาในรอบทีѷ 3

เขาตายอย่างน่าสมเพชในขณะทีѷกำลังยอมรับ ‘ชีวิต’ ของเขา
ปัญหาก็คือคิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 3 เขาเองก็ต้องตายเพราะเขาได้เชืѷอม
ต่อกับรอบทีѷ 999 ผ่านทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อ
ผมไม่อาจปล่อยให้มันเกิดขึѸนได้
[การเปลีѷยนแปลงเวทีถูกยกเลิก]
ภาพโดยรอบเปลีѷยนไป และเวทีก็หายไป ความทรงจำทีѷเชืѷอมต่อกัน
ผ่านทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อจางหายไป รถไฟใต้ดิน
กระจัดกระจายไป และนักแสดงทัѸงหมดทีѷเกีѷยวข้องก็กลับคืนสู่
ตำแหน่งเดิม
อย่างไรก็ตาม คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 ก็ยังคงคุกเข่าอยู่
เรืѷองรางบางอย่างแม้ว่ามันจะเป็นของปลอม แต่มันก็ทรงพลังราวกับ
ว่ามันเป็นของจริง เวทีอาจจะหายไปแล้ว แต่บาปดัѸงเดิมก็ไม่หายไป
เรืѷองราวทีѷพังทลายลงของเขากระจัดกระจายออกไป ผมมองไปทีѷเขา
อย่างเงียบๆ ก่อนทีѷจะเตะมีดทีѷเขาถือไว้ออกไปเบาๆ
“คิมนัมอุน นายไม่สมควรถูกช่วย”
จากนัѸนผมก็ชักศรัทธาไม่แตกสลายออกมา ผมจงใจชูดาบขึѸนเพืѷอให้
ทุกๆ คนมองเห็นผมได้ และจากนัѸน…
[กลุ่มดาวทัѸงหมดในการถ่ายทอดสดดวงดาวเฝ้ารอความตายของ
‘ราชาเทพเจ้าภายนอก’]

[[ไม่!!]]
พร้อมกับเสียงร้องอันน่าสะพรึงกลัวและสิѸนหวังจากทีѷไหนสักแห่ง
ศรัทธาไม่แตกสลายของผมได้ตวัดลงมา

เปรีѸยง
ร่องรอยของเรืѷองราวอาบย้อมศรัทธาไม่แตกสลาย ควันหนาลอยออก
มาจากเรืѷองราวทีѷกำลังลุกไหม้
สิѷงทีѷเคยเป็นประวัติศาสตร์ของใครบางคนกำลังกระจัดกระจายออกไป
เป็นเถ้าถ่าน
ผมสีขาวของคิมนัมอุนทีѷชุ่มไปด้วยเลือดติดอยู่กับขอบดาบ
「นีѷคือตัวเลือกของคิมทกจา」
ผมมองไปยังเส้นผมของเขาทีѷกระจัดกระจายออกไปภายในควันสีเทา
นีѸและพูดออกมา “เมืѷอตอนฉันยังเด็ก ฉันเกลียดนายจริงๆ”
เมืѷอผมยังหมกมุ่นอยู่กับการอ่านหนทางเอาชีวิตรอด คิมนัมอุนเป็นตัว
ละครเดียวทีѷผมไม่เห็นใจเลย ถ้าทุกๆ คนทีѷปรากฏขึѸนในนิยายเรืѷองนัѸน
คือพีѷชาย คือพ่อ คือน้องล่ะก็…
…ตัวละครคิมนัมอุนก็คงจะเป็นเรืѷองราวตักเตือนสำหรับผม
“สิѷงทีѷนายเรียกว่าความยุติธรรมช่างไม่มีศักดิѻศรีเอาซะเลย และการ
เข่นฆ่าของเขาก็เป็นสิѷงทีѷทำตามอำเภอใจ”
ตอนทีѷ 479

เด็กหนุ่มอายุ 18 ปีได้ปรับตัวเข้ากับโลกทีѷผิดปกตินีѸได้เร็วยิѷงกว่าใคร
เขาคืออวตารทีѷกวัดแกว่งมีดสัѸนด้วยความบ้าบิѷนและอหังการ พร้อมกับ
โยนตัวเองลงสู่ความมืดมิด
ความชัѷวร้ายของเขาถูกบอกเล่าบรรทัดต่อบรรทัดจนตัวผมในตอนเด็ก
เกลียดผู้ชายคนนีѸจริงๆ
นัѷนคือคิมนัมอุน
“นายคือวายร้าย ทัѸงในตอนนัѸนและแม้แต่ตอนนีѸ”
ผมพึมพำออกมาราวกับว่าผมกำลังพูดกับตัวเอง เรืѷองราวทีѷย้อมดาบ
เอาไว้รินไหลลงมาราวกับเลือด
「คิมทกจาในตอนนีѸทีѷเป็นผู้ใหญ่แล้วกำลังมองไปยังคิมนัมอุนอีก
ครัѸง」
เหมือนอย่างทีѷตัวละครจากหนทางเอาชีวิตรอดเปลีѷยนไปภายใน
สถานการณ์ คนทีѷอ่านเรืѷองราวนัѸนอย่างผมเองก็เปลีѷยนไปด้วย
ผมโตพอทีѷจะรู้ว่าทำไมเขาถึงได้กลายเป็นวายร้าย
「บางทีมันอาจจะเป็นความผิดของคิมทกจาทีѷทำให้คิมนัมอุนกลาย
เป็นวายร้าย」
…เพราะผมได้อ่านหนทางเอาชีวิตรอดในตอนนัѸน
เพราะผมเสนอความคิดเห็นของผมกับผู้เขียน และเหมือนอย่างทีѷกลุ่ม
ดาวทำ ผมตัดสินเขา

– ผู้เขียนทีѷรัก ทำไมคิมนัมอุนถึงได้กลายเป็นพรรคพวกอีกครัѸงใน
คราวนีѸ?
เพราะผมเชืѷอว่าเขาเป็นแค่ตัวละครทีѷผู้เขียนสร้างขึѸน ไม่ใช่สิѷงมีชีวิตทีѷ
มีลมหายใจ
เมืѷอผมคิดเกีѷยวกับมัน เหตุผลทีѷผมเกลียดคิมนัมอุนก็เรียบง่ายมาก
“ยูจงฮยอครับนายเป็นสหายตลอดเลย”
จากทุกคนในหนทางเอาชีวิตรอด คิมนัมอุนใกล้เคียงกับผมทีѷสุด
“แม้ว่าเขาจะรู้ว่านายมันเลว แม้ว่าเขาจะรู้ว่านายได้ทำสิѷงทีѷชัѷวร้าย…
แม้กระนัѸน เขาก็ยังยอมรับนาย”
ถ้าผมเป็นเขา ผมจะทำยังไง?
นักเรียนมัธยมคิมนัมอุน
เด็กนักเรียนมัธยมปลายทีѷมีชีวิตอยู่ภายใต้ความเครียดจากการเรียน
และความขัดแย้งกับครอบครัว
จะเกิดอะไรขึѸนถ้านักเรียนคนนีѸถูกผลักไสออกไปเพียงลำพังในสภาพ
แวดล้อมทีѷเลวร้ายสุดขีดซึѷงเขาไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้ถ้าไม่ช่วง
ชิงชีวิตของคนอืѷน และไม่มีใครคอยปกป้องเขา?
“ในตอนแรก ฉันคิดว่ายูจงฮยอคกำลังคิดถึงผลประโยชน์ เพราะนาย
คืออวตารทีѷมีศักยภาพสูง แต่เมืѷอฉันคิดมากขึѸน มันก็มีคนอืѷนทีѷมี
ศักยภาพมากอย่างนายอยู่ ถึงกระนัѸน ยูจงฮยอคก็ยอมรับนายเป็น
สหายของเขาอยู่เสมอในทุกๆ การเสืѷอมถอย”

ถ้ามันเป็นผม ผมจะสามารถตัดสินใจต่างออกไปจากนีѸได้ไหม?
ในขณะทีѷผ่านการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 1 รอบทีѷ 2 และรอบทีѷ 3… ไปจนถึง
รอบทีѷ 999 ผมจะเอาชีวิตรอดไปได้ด้วยการตัดสินใจคนละแบบกับคิ
มนัมอุนในคราวนัѸนได้ไหม?
“…เมืѷอมาคิดดูอีกที่ บางทีมันอาจจะไม่ใช่ยูจงฮยอคทีѷไล่ตามผล
ประโยชน์ แต่เป็นฉันเองซะมากกว่า”
ตัѸงแต่ตอนทีѷผมเริѷมอ่านหนทางเอาชีวิตรอด อายุของยูจงฮยอคก็ยังคง
อยู่ทีѷ 28 ปี เขาคือชายหนุ่มในตอนนีѸ และแม้แต่ตอนนีѸก็ด้วย บางทีเขา
อาจจะรู้ความจริงอยู่แล้ว – ชีวิตนัѸนคือผลรวมของตัวเลือก ตัวเลือก
จำนวนนับไม่ถ้วนเหล่านัѸนได้ซ้อนทับกันและกลายเป็นเรืѷองราวทีѷควร
ค่าแก่คนๆ หนึѷงในทีѷสุด
ไม่มีใครถูกออกแบบให้ชัѷวร้ายตัѸงแต่เกิด
เหมือนอย่างทีѷรอบทีѷ 1 แตกต่างจากรอบทีѷ 2 รอบทีѷ 998 เองก็แตก
ต่างไปจากรอบทีѷ 999 และนัѷนอาจจะเป็นเหตุผลจริงๆ ว่าทำไมเขาถึง
เสืѷอมถอยอยู่ซํѸาๆ ตลอด
ดาบหยุดลงกลางอากาศ
ศรัทธาไม่แตกสลายแตะไปยังหลอดเลือดแดงของคิมนัมอุนและหยุด
ลงตรงนัѸน
ผมพูดด้วยนํѸาเสียงกึѷงถอนหายใจ “นัѷนไม่ได้หมายความว่านายจะได้
รับการอภัยในสิѷงทีѷนายทำ สิѷงทีѷฉันต้องการจะพูดกับนายก็คือ…”

[[คิมนัมอุน!!]]
คลืѷนสถานะอันยิѷงใหญ่พุ่งเข้ามาจากทางด้านหลังของผม ใครบางคน
กำลังวิѷงมาทางนีѸราวกับรถถังในขณะทีѷทะลวงผ่านอุปสรรคต่างๆ
มันคือลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999
ทัѸงหมดก็เป็นเพราะคิมนัมอุนพบว่าตัวเองตกอยู่ในอันตราย เธอจึงทิѸง
เกาะของเธอ และรีบพุ่งมาทางนีѸ – แม้ว่าราคาทีѷเธอต้องจ่ายจะเป็น
ร่างทัѸงร่างของเธอทีѷยับเยินจากการเผชิญหน้ากับการโจมตีของบริษัท
ของคิมทกจาตรงๆ
“นายโชคดีจะตาย นายกระทัѷงมีสหายทีѷเป็นห่วงนายมากขนาดนัѸน”
คำว่า ‘สหาย’ ส่งผลให้ดวงตาอันว่างเปล่าของคิมนัมอุนสัѷนสะท้าน
มันไม่ใช่แค่ลีจีฮเยทีѷกำลังวิѷงมาทางนีѸ ผมคิดว่าด้านหลังของผมก็
กำลังร้อนขึѸนด้วย ซึѷงมันก็มาพร้อมกับความรู้สึกคุกคามทีѷจ่อเข้ามาทีѷ
ลำคอของผม
มันคือเพลิงแห่งวิบากกรรม
[[เจ้าคิดจะทำอะไร?]]
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ซึѷงกำลังวุ่นอยู่กับการต่อสู้กับยูจงฮยอคเมืѷอครู่
ได้มายืนอยู่ข้างหลังของผมก่อนทีѷผมจะทันได้สังเกตเห็น ผมค่อยๆ
หันหน้าไปหาเธออย่างช้าๆ
เธอคงจะผละจากการต่อสู้มาด้วยความเร่งรีบ เพราะปีกสีขาวบริสุทธิѻ
ของเธอถูกฉีกออกเป็นชิѸนๆ พร้อมกับบาดแผลลึกทีѷปรากฏขึѸนทัѷวร่าง

เพียงแค่มองแวบเดียวผมก็รู้ได้เลยว่าเธอบาดเจ็บหนัก
เธอไม่สนใจความแค้นและความเกลียดชังทัѸงหมดของเธอ แม้กระทัѷง
ความปรารถนาทีѷจะชนะ และเลือกบินมาทีѷนีѷเพราะอันตรายของคิมนัม
อุน
มันเป็นสิѷงทีѷไม่ได้เปลีѷยนไปแม้ว่าจะกลายเป็นเทพเจ้าภายนอกแล้ว
ก็ตาม
สหายทีѷเต็มใจจะเสีѷยงชีวิตเพืѷอคนๆ หนึѷง – เพราะพวกเขาคือคนแบบ
นัѸน พวกเขาจึงได้เห็นตอนจบของรอบทีѷ 999 โดยไม่มียูจงฮยอค
“แผนการของฉัน? นัѷนคือสิѷงทีѷฉันอยากจะถามเธอมากกว่า”
พร้อมกับเสียงร่อนลงมาเบาๆ ยูจงฮยอคได้ปรากฏตัวขึѸนด้านหลังอูรี
เอลแห่งรอบทีѷ 999 ดาบปีศาจทมิฬของเขากำลังเล็งไปยังลำคอของ
เธอ
อารมณ์ในดวงตาของเขาซับซ้อนอย่างชัดเจน สีหน้าของเขาดูราวกับ
จะกำลังตำหนิผม แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็มีความเห็นอกเห็นใจกับ
ทางเลือกของผมด้วย บางทีมันอาจจะเป็นทัѸงคู่ ดวงตาของเขาดูจะพูด
เป็นนัยๆ ิถึงสิѷงนัѸน และในตอนนีѸทีѷทุกๆ อย่างกลายเป็นแบบนีѸ ผมก็ควร
จะทำในสิѷงทีѷผมต้องการซะที
ผมกำลังจะทำแบบนัѸนโดยไม่ต้องขออนุญาตใคร
“เธอและราชาเทพเจ้าภายนอกคนอืѷนๆ สามารถทำลายโลกได้อย่าง
ง่ายดายถ้าเธอต้องการจริงๆ”

คำพูดของผมส่งผลให้ดวงตาของอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 สัѷนเบาๆ
[‘สถานการณ์มหาภัยพิบัติ’ กำลังดำเนินการอยู่!]
พวกเราไม่ได้กำลังพูดถึงสถานการณ์อืѷน แต่เป็นมหาภัยพิบัติทีѷเกิดขึѸน
ภายในสถานการณ์ทีѷ 98 สถานทีѷทีѷแม้แต่กลุ่มดาวบนท้องฟ้ายังไม่
กล้าเข้าร่วมเนืѷองจากความหวาดกลัวว่าจะถูกทำลายไปตลอดกาล
「ด้วยการสะบัดมือแค่ครัѸงเดียว ทุกๆ เกาะบนมหาสมุทรแปซิฟิกก็จะ
ถูกทำลายแล้ว」
ผมยังจดจำได้ถึงประโยคนัѸนจากนิยายต้นฉบับ ‘ราชา’ เหล่านีѸ
สามารถอัญเชิญดาวเคราะห์น้อยจากอวกาศภายนอกออกมาและให้
มันปะทะเข้ากับดาวเคราะห์ดวงนีѸก็ได้ถ้าพวกเขาต้องการ พวกเขาคือ
ตัวตนเช่นนัѸน หลังจากจุติลงมายังโลกใบนีѸในฐานะภัยพิบัติและ
สามารถใช้ความเป็นไปได้ได้ตามต้องการ
“ทำไมพวกเธอไม่ทำแบบนัѸนตัѸงแต่ต้นล่ะ?”
และแผนการทัѸงหมดของผมก็เริѷมต้นจากคำถามนัѸน ทำไมพวกเขาไม่
พยายามทำลายโลกตัѸงแต่ต้นเลยล่ะ?
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 พูดไม่ออกอยู่นาน
[[…เรืѷองนัѸน…]]
อันทีѷจริงผมก็พอจะเดาได้อยู่แล้วว่าคำตอบของเธอจะเป็นแบบไหน
เพราะคนเหล่านีѸไม่ใช่เทพเจ้าภายนอกทีѷปรากฏตัวขึѸนมาในนิยาย
ต้นฉบับ

「แม้ว่าพวกเขาจะมาจากเส้นโลกอืѷน แต่พวกเขาก็ยังเป็นตัวตนทีѷมี
จุดเริѷมต้นจากโลกและผ่านการเคลียร์สถานการณ์ไปได้」
โลกคือบ้านของพวกเขา คือทีѷๆ เรืѷองราวของพวกเขาเริѷมขึѸน และคือ
ทีѷๆ ชีวิตของพวกเขาจบลง
แต่พวกเขาก็ต้องเอาชีวิตรอดมาในรูปแบบของโศกนาฏกรรม พวกเขา
ต้องสูญเสียสิѷงลํѸาค่าของพวกเขาให้กับเทพเจ้าภายนอกจากต่างเส้น
โลก ซึѷงก็หมายความว่าพวกเขาเหนืѷอยหน่ายกับการบุกไปยังเส้นโลก
อืѷนแล้ว
และดังนัѸน… คนแบบนีѸจะนำพาการล่มสลายมาสู่เส้นโลกอืѷนเพียง
เพราะเป้าหมายของตัวเองได้อย่างไร?
“พวกเธอไม่เคยคิดทีѷจะฆ่าพวกเราจริงๆ”
ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 เคยกล่าวไว้ว่าพวกเธอจะใช้เส้นโลกนีѸเป็น
เครืѷองสังเวยเพืѷอฟืѸนคืนสถานการณ์ของพวกเธอ
อย่างไรก็ตาม นัѷนเป็นความจริงเหรอ?
เธอไม่ไว้ใจการถ่ายทอดสดดวงดาวอยู่แล้ว ดังนัѸนเธอจะเชืѷอในคำ
สัญญากับมหาโดเกบิและทำแบบนีѸจริงๆ เหรอ?
และอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 จะเห็นด้วยกับเรืѷองนีѸจริงๆ เหรอ?
“ตัѸงแต่ต้น พวกเธอทุกคนไม่สามารถทำแบบนัѸนได้อยู่แล้ว การต่อสู้นีѸ
พวกเธอแพ้ตัѸงแต่ต้นแล้ว”
นัѷนคือคำตอบทีѷผมได้รับ

[กลุ่มดาวส่วนใหญ่ตกใจมากกับการตัดสินของคุณ]
หนทางทีѷจะปกป้องรอบการเสืѷอมถอยของพวกเราโดยไม่ปฏิเสธรอบ
ทีѷ 999
การประกาศอย่างมัѷนใจของผมทำให้อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 จ้องมอง
มาทีѷผมด้วยดวงตาอันซับซ้อน ลีจีฮเยจากรอบเดียวกันก็เซไปด้าน
ข้างและวางมือลงไปบนหัวของคิมนัมอุนอย่างเงียบๆ
เขากำลังจ้องมาทีѷผมด้วยความมึนงง ก่อนทีѷจะเบือนหน้าหนีไป
คิมนัมอุนกำลังร้องไห้ เขาคงรู้สึกเศร้าเกีѷยวกับบางสิѷง เพราะเขากำลัง
สะอืѸนออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ไม่อาจ
ทำอะไรได้และทำได้แค่เพียงมองดูภาพฉากนีѸเท่านัѸน
[[…ทำไมพวกเราต้องหยุดมันด้วย?]]
ลีฮุนซึงเดินเข้ามาและพูดความเห็นของเขา
[[และพวกเราควรหยุดอะไร?]]
[[อูรีเอล เจ้าก็รู้อยู่แล้วหนิ? นีѷไม่ใช่สิѷงทีѷพวกเราต้องการ พวกเราไม่
อาจแก้ไขอะไรได้ด้วยการทำแบบนีѸ…]]
[[ถ้าอย่างนัѸน พวกเราควรทำอะไรเพืѷอแก้ไขมันล่ะ?]]
เสียงของอูรีเอลฟังดูราบเรียบ – เสียงนัѸนเต็มไปด้วยความสิѸนหวังทีѷ
พังทลายลงจากการผ่านเวลามานานแสนนาน

[[ข้าทำเต็มทีѷอยู่เสมอ ตามทีѷข้าได้สัญญาไว้ว่าข้าจะต้องเห็นจุดจบ
ของโลก ถึงกระนัѸน ข้าก็ไม่อาจช่วยใครได้ ข้าได้กลายเป็นเทพเจ้า
ภายนอก และแบกรับความแค้นเอาไว้ แม้ว่าข้าจะรู้ว่าความแค้นของ
ข้าไม่มีความหมายอะไร แต่ข้าก็ปฏิเสธความจริงนัѸนและเดินมาไกล
จนถึงตรงนีѸ แต่เจ้ากลับบอกให้ข้ายอมแพ้ทัѸงทีѷมาไกลขนาดนีѸแล้วเห
รอ? พูดสิ ราชาดวงใจสีเงิน]]
[[ข้าก็ไม่รู้คำตอบเหมือนกัน แต่ข้าก็เชืѷอว่าเรืѷองราวของคนเหล่านีѸจะ
แสดง ‘บางสิѷง’ ให้พวกเราได้เห็น]]
[[‘บางสิѷง?’ เจ้ากล้าพูดออกมาแม้ว่าพวกเราจะมาไกลกันขนาดนีѸแล้ว
เหรอ มันจะยังมีสิѷงอืѷนทีѷพวกเราต้องการจะเห็นอีกเหรอ?]]
[[ข้าเองก็ไม่รู้ อย่างไรก็ตาม ข้าก็รู้สึกได้ ความรู้สึกนีѸคือเหตุผลว่า
ทำไมพวกเราจากรอบทีѷ 999 จึงกลายเป็นเทพเจ้าภายนอก และเอา
ชีวิตรอดมาได้เนิѷนนานจนถึงตอนนีѸ… เจ้าไม่รู้สึกเหมือนกันเหรอ?]]
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 เงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้า
สรวงสวรรค์กำลังกู่ร้องออกมา
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังกระตุ้นบทสรุปของเรืѷองราวทีѷมันรอ
คอยมาเนิѷนนาน]
ผมมองไปรอบๆ และเห็นว่าเหล่าสหายของพวกเราได้มาถึงแล้ว ทัѸง
ฮันซูยอง ยูซานอา จางฮีวอน ลีจีฮเย ชินยูซอง ลีกิลยัง…
พวกเขาล้อมเทพเจ้าภายนอกเอาไว้ และรอสัญญาณของผมในขณะทีѷ
เตรียมพร้อมเคลืѷอนไหวทุกเมืѷอ

อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ถามออกมาเสียงดัง [[ทำไมมันจึงเป็นไปได้
สำหรับคนเหล่านีѸ แต่ไม่ใช่กับพวกเรา]]
เพลิงแห่งวิบากกรรมลุกโชนขึѸนมา
[[…ทำไม ทำไมพวกเราถึงล้มเหลว?]]
จากนัѸนใครบางคนก็เปิดปากพูดออกมา “ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอล้ม
เหลว?”
มันคือยูจงฮยอค
เขาถามในขณะทีѷดาบปีศาจทมิฬของเขายังคงชีѸไปทีѷลำคอของอูรีเอล
“บทสรุปทีѷเธอไม่ต้องการจะเห็นคือความล้มเหลวในตอนจบงัѸนเห
รอ?”
น่าประหลาด ผมรู้อยู่แล้วว่าคำพูดเหล่านีѸมันเป็นของใคร
「”แม้ว่าตอนจบของโลกนีѸจะเป็นโศกนาฏกรรม… แต่ก็อย่าไปคิดว่า
พวกนายล้มเหลว“」
นัѷนคือสิѷงทีѷยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999 บอกกับสหายของเขาก่อนทีѷ
เขาจะตาย
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ตัวสัѷน ท่ามกลางความเกลียดชังอันไร้ก้นบึѸง
ของเธอ ความสุขจางๆ ได้รัѷวไหลออกมา เธอเดินเข้ามาใกล้เขาใน
ขณะทีѷพูดด้วยนํѸาเสียงสัѷนๆ [[เป็นเจ้าจริงๆ… ยูจงฮยอคทีѷข้ารู้จัก?]]
ยูจงฮยอคไม่ตอบเธอ

[[ข้าต้องการพูดกับเขา! ได้โปรด เรียกเขาออกมา! แม้ว่ามันจะเป็นแค่
ครัѸงเดียว แต่ข้าก็ต้องการจะพบกับเขาอีก ข้าต้องการถามเขา และ
ข้า…]]
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 จับแขนของเขาราวกับว่าจะอ้อนวอนต่อเขา
ในตอนนีѸ เธอเองก็รู้สึกถึงมันได้ – ภายในยูจงฮยอคคนนีѸคือยูจงฮ
ยอคแห่งรอบทีѷ 999 ทีѷเธอตกหลุมรัก
อันทีѷจริงผมได้ขอให้นักเขียนลับอัญเชิญยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999
ออกมาในขณะทีѷผมวุ่นอยู่กับการคิดแผนการก่อนหน้านีѸ
สิѷงทีѷเหล่าราชาเทพเจ้าภายนอกยึดมัѷนคือยูจงฮยอคในรอบนัѸน ดังนัѸน
ผมจึงคิดว่าผมอาจจะโน้มน้าวพวกเขาได้ถ้าผมได้รับความช่วยเหลือ
ของเขา
– ข้าขอโทษ แต่นัѷนเป็นไปไม่ได้
อย่างไรก็ตาม นักเขียนลับก็ปฏิเสธคำขอของผม เหมือนอย่างทีѷยูจงฮ
ยอคในตอนนีѸกำลังทำ
“เธอจะทำอะไรหลังจากทีѷหมอนัѷนถูกเรียกออกมา”
[[เรืѷองนัѸน…]]
“ถ้าเขาบอกให้เธอยอมจำนน เธอจะทำแบบนัѸนเหรอ? ถ้าเขาบอกให้
เธอฟังพวกเรา เธอจะทำตามทีѷเขาบอกอีกเหรอ?”
สีหน้าของอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ซีดลงเรืѷอยๆ กับทุกๆ คำพูด ผม
อยากจะบอกให้เขาพอแล้ว – แต่น่าเสียดาย เขายังไม่หยุด คำพูด

ของเขาเชือดเฉือนราวกับคมมีด และจากจุดหนึѷงผมก็ตระหนักได้ถึง
บางสิѷง
สิѷงทีѷปฏิเสธคำขอของผมไม่ใช่ทัѸงยูจงฮยอคและนักเขียนลับ
[‘ยูจงฮยอค’ แห่งรอบทีѷ 999 นิѷงเงียบ]
มันคือตัวยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999 เองทีѷปฏิเสธทีѷจะแสดงตัว ใน
เวลานัѸน ผมก็เข้าใจทุกๆ อย่าง
“เวลาได้ผ่านไปเนิѷนนานแล้ว แต่เธอยังไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้
โดยไม่มีเขาอีกเหรอ?”
ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงปฏิเสธคำขอของผม
ว่าทำไมยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 999 จึงเลือกไม่ปรากฏตัวต่อหน้า
สหายของเขา
「เรืѷองราวของรอบทีѷ 999 ได้สมบูรณ์แบบแล้วโดยไม่ต้องมียูจงฮ
ยอค」
สหายของเขามีชีวิตอยู่เพืѷอคืนชีพเขา เพืѷอพบเขาอีกครัѸง และเพืѷอแก้
แค้นให้กับความตายของเขา พวกเขาต้องอดทนโดยการใช้เป้าหมาย
เหล่านีѸเป็นเหตุผลในการมีชีวิตอยู่
「ถ้าอย่างนัѸนจะเกิดอะไรขึѸนกับพวกเขาหลังจากเหตุผลเหล่านีѸไม่มี
อยู่อีกต่อไป」
มหาสมุทรลดระดับลง ทะเลแห่งนีѸดูไม่คุ้นเคยเอาซะเลย และ ณ
ใจกลางของมหาสมุทรแห่งนีѸ เหล่าเทพเจ้าภายนอกทีѷก่อตัวขึѸนเป็น

เกาะก็กลัѸนหายใจและจ้องมองมายังราชาของพวกตน
และราชาคนหนึѷงก็กล่าวออกมา
[[…งัѸนมันก็เป็นอย่างนีѸนีѷเอง]]
ราวกับเรือทีѷค้นพบปลายทางของมันหลังจากรอนแรมมาในมหาสมุทร
อันไร้ชายฝัѷงมาเนิѷนนาน…
[[งัѸนนีѷก็คือสิѷงทีѷเจ้าต้องการสินะ ยูจงฮยอค]]
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ซึѷงกำลังตัวสัѷนหยุดลงอย่างช้าๆ

สิѷงเหล่านีѸคือคำพูดสุดท้ายของอูรีเอลทีѷมีต่อพวกเรา เธอไม่ได้พูด
อะไรอีกหลังจากนัѸน และในขณะทีѷไม่ได้พูดอะไรออกมา เหล่าเทพเจ้า
ภายนอกก็พากันสบตากัน
ผมไม่พลาดโอกาสนัѸนและพูดออกมา “พวกเราไม่ได้คิดทีѷจะต่อสู้กับ
พวกเธอ เหมือนอย่างทีѷพวกเธอไม่ต้องการทำลายโลกนีѸจริงๆ พวก
เธอคุ้นเคยกับโศกนาฏกรรมเหมือนกับฉัน มันไม่จำเป็นจะต้องสร้าง
ความโศกเศร้าขึѸนอีกในเส้นโลกนีѸแล้ว”
[สถานการณ์เข้าสู่สภาพขับกล่อมชัѷวขณะ!]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวประหลาดใจกับพัฒนาการทีѷไม่คาดคิดของ
สถานการณ์!]
ผมเครียดขึѸนในขณะทีѷเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของพวกเธอ เทพเจ้า
ภายนอกยังคงไม่พูดอะไรออกมา ผมไม่อาจบอกได้ด้วยซํѸาว่าพวกเขา
ได้ยินคำพูดของผมหรือไม่
「จนถึงตอนนีѸ สิѷงต่างๆ ก็ได้คลีѷคลายไปตามแผนการของคิมทกจา」
โดยการใช้ความทรงจำของรอบทีѷ 999 และกระตุ้นความทรงจำเกีѷยว
กับยูจงฮยอคของพวกเขา
ตอนทีѷ 480

「ตัѸงแต่ต้น มันเป็นไปไม่ได้ทีѷจะเอาชนะในการต่อสู้นีѸด้วยการโจมตี
ซึѷงๆ หน้า」
ถ้าพวกเขาลงมือเต็มกำลังจริงๆ สถานการณ์นีѸก็คงจะจบลงตัѸงแต่มัน
เริѷมต้นขึѸนแล้ว ย้อนกลับไปในนิยายต้นฉบับ มันมีหลายดาวเคราะห์ทีѷ
ตอบโต้ต่อมหาภัยพิบัติอย่างไร้เดียงสาและลงเอยด้วยการถูกทำลาย
[กลุ่มดาวจำนวนมากทีѷไม่ชอบคุณไม่พอใจกับสถานการณ์ปัจจุบัน!]
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงคัดค้านต่อพัฒนาการทีѷไร้เหตุผลของ
สถานการณ์!]
กลุ่มดาวน่าจะคาดหวังให้บริษัทของคิมทกจาทีѷพวกเขาเกลียดพบกับ
หายนะ
น่าเสียดาย เหล่าราชาเทพเจ้าภายนอกไม่ได้ทำแบบนัѸน
อย่างน้อยทีѷสุด มันก็ไม่ใช่ในตอนนีѸ
– คิมทกจา ยังไงต่อ?
ฮันซูยองขยับมาข้างๆ ผมและพูดด้วยนํѸาเสียงอันตึงเครียด
– พูดตามตรงนะ ฉันเองก็ไม่รู้
– อะไรนะ??
– นีѷมันเกินแผนการของฉันไปแล้ว
ใบหน้าของเธอย้อมไปด้วยความตกตะลึง

– เฮ้ นาย นายไม่…
– ใช่ พวกเราทำได้แค่ศรัทธาเท่านัѸน
นัѷนอาจจะฟังดูไร้ความรับผิดชอบ อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีทางเลือก
อืѷนแล้ว นีѷคือแผนการทีѷดีทีѷสุดทีѷผมคิดได้ และมันก็ยังเป็นวิธีเดียวทีѷจะ
นำพาเหตุการณ์นีѸไปสู่บทสรุปทีѷถูกต้อง
ผมนึกถึงสิѷงทีѷฮันซูยองแห่งรอบทีѷ 1863 ได้บอกผมขึѸนมาในทันใด
「”ฉันเชืѷอในตัวละครทัѸงหมดทีѷฉันสร้างขึѸน“」
ผมพอจะเข้าใจเธออยู่บ้าง และนัѷนคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงตอบกลับ
ไปแบบนีѸ
– ฉันคิดว่าฉันทำได้เพียงแค่เชืѷอในตัวคนเหล่านีѸทีѷเป็นเหมือนกับ
อาจารย์สำหรับฉัน – คนเหล่านีѸคือคนทีѷฉันได้อ่านมา
ผมไว้ใจ ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ แต่ก็ไม่ใช่ในตัวผู้เขียน แต่เป็นตัว
ละครทีѷปรากฏขึѸนภายในนัѸน
[‘เปลวเพลิงแห่งชีวิต’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
อูรีเอลทีѷชอบธรรมยิѷงกว่าใครอืѷน
[‘ราชาดวงใจสีเงิน’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
ลีฮุนซึงทีѷใจดีและจริงใจทีѷสุด
[‘เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย’ กำลังมองมาทีѷคุณ]

ลีจีฮเยทีѷเป็นมิตรยิѷงกว่าใคร
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
ยูจงฮยอคทีѷไม่เคยคุกเข่าลงแม้ว่าสิѷงต่างๆ จะไม่ยุติธรรมสักแค่ไหน
ผมเชืѷอในตัวพวกเขา ผมเชืѷอในประวัติศาสตร์ของพวกเขาทีѷช่วยให้ผม
ได้เติบโตขึѸนมาจนทุกวันนีѸ
ผมเชืѷอว่าคุณค่าของพวกเขาจะไม่มีทางมัวหมองไปไม่ว่าเวลาจะผ่าน
ไปเท่าใด
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 อ้าปากพูดออกมา แม้ว่าเธอจะไม่ได้กำลังพูด
กับผมก็ตาม [[ลีฮุนซึง เจ้าบอกว่าพวกเราอาจจะได้เห็นตอนจบของ
เส้นโลกนีѸ สิѷงทีѷพวกเราไม่ได้เห็นมาก่อน]]
[[ใช่ อูรีเอล]]
[[และแม้แต่ตอนนีѸความเห็นของเจ้าก็ไม่เปลีѷยนไป?]]
ลีฮุนซึงพยักหน้า จากนัѸนอูรีเอลก็หันหน้าของเธอมาหาผม ม่านตา
ของเธอกำลังเปล่งประกายเจิดจ้าดุจแสงตะวัน
[[…เจ้าบอกว่าเจ้าคือราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น?]]
ต่อหน้าสายตาทีѷดูเหมือนจะกำลังทดสอบความชอบธรรมของผม ผม
ได้แต่กลืนนํѸาลายโดยไม่รู้ตัวและพยักหน้า
[[ผ่านมุมมองของข้าจากเส้นโลกนีѸ ข้าได้เห็นเรืѷองราวทีѷเกีѷยวข้องกับ
เจ้า]]

จางฮีวอนทีѷอยู่ใกล้ๆ สะดุ้งไปเล็กน้อย อันทีѷจริงแล้วมันไม่ใช่เธอ แต่
น่าจะเป็นอูรีเอลมากกว่า
ผมเกิดลางสังหรณ์บางอย่างขึѸนมา
สิѷงทีѷเปลวเพลิงแห่งชีวิตจะพูดต่อนัѸนอาจจะผิดไปจากทีѷผมคาดไว้
โดยสิѸนเชิง
[[เรืѷองราวของเจ้าคล้ายคลึงกับยูจงฮยอคทีѷข้าคุ้นเคยมาก ตัѸงแต่วิธี
การทีѷเจ้าใช้เคลียร์สถานการณ์ต่างๆ ไปจนถึงวิธีการมองสหายของ
เจ้า]]
“…”
[[เส้นโลกนีѸใกล้เคียงกับของพวกเรามาก]]
สีหน้าของลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 ซับซ้อนมาก ผมตระหนักขึѸนมาได้
ว่าทำไมพวกเธอถึงยืนมองหน้ากันอยู่นานหลังจากได้เห็นใบหน้าของ
เธอ
พวกเธอไม่ได้ปัѷนป่วนแค่เพราะโลกนีѸคือดาวเคราะห์บ้านเกิดของพวก
เธอ
[[เจ้ารู้เหตุการณ์ทีѷเกิดขึѸนในเส้นโลกของพวกเราใช่ไหม?]]
ผมลังเลว่าจะพูดอะไรออกไป นีѷไม่ใช่สิѷงทีѷผมสามารถอธิบายออกไป
ได้ง่ายๆ แต่เรืѷองราวของผมก็เริѷมพูดออกมาแทนผม
[เรืѷองราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]

เรืѷองราวส่วนหนึѷงทีѷผมครอบครองเดินทางไปหาสิѷงมีชีวิตจากรอบทีѷ
999 ผ่านปลายมือของผม
[เรืѷองราว ‘ผู้ต่อต้านปาฏิหาริย์’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
[เรืѷองราว ‘ผู้ล่าราชาแห่งภัยพิบัติ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
ผมมองดูพวกเธอทีѷกำลังอ่านเรืѷองราวของผมด้วยสีหน้าอันหลาก
หลาย มันค่อนข้างชัดเจนว่ามันมีอะไรทีѷซ้อนทับกันอยู่ในเรืѷองราวของ
ผม
…ผมเองก็ทำสีหน้าแบบนัѸนไหมเมืѷอผมอ่านหนทางเอาชีวิตรอดเป็น
ครัѸงแรก?
นัѷนคือสิѷงทีѷผมไม่เคยคิดมาก่อน
[[…แต่ เรืѷองแบบนีѸ…]]
จากนัѸนเหตุการณ์ทีѷไม่คาดคิดก็เกิดขึѸน สถานะของอูรีเอลแห่งรอบทีѷ
999 ซึѷงกำลังอ่านเรืѷองราวของผมอย่างเงียบๆ ได้เดินทางผ่านตัว
เรืѷองราวและบุกรุกเข้ามายังจิตสำนึกของผม
ราวกับว่าเธอต้องการหาต้นกำเนิดของผม
[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงทีѷสีѷ’ ถูกเปิดใช้งาน!]
เปรีѸยง!
อย่างทีѷคาดไว้ กำแพงได้เคลืѷอนไหวในขณะทีѷประกายแสงเจิดจ้า
ระเบิดออกมา

[‘กำแพงทีѷสีѷ’ จ้องมองไปยัง ‘เปลวเพลิงแห่งชีวิต’!]
มือซ้ายของเปลวเพลิงแห่งชีวิตสะบัดออกไปราวกับว่ามันถูกปัด รอย
ไหม้จางๆ ปรากฏขึѸนบนผิวหนังของเธอ เธอมองมาทีѷผมด้วยความตก
ตะลึง จากนัѸนร่องรอยแห่งความเข้าใจบางๆ ก็เริѷมปรากฏขึѸนในดวงตา
ของเธอ
[[ข้าเข้าใจแล้ว อย่างนีѸนีѷเอง เจ้าคือ…]] เสียงของเธอฟังดูประหลาด
ใจมากยิѷงกว่าตอนทีѷเธอได้อ่านความทรงจำของผม [[ชิѸนส่วนสุดท้าย
ของกำแพงสุดท้าย นีѷเป็น… นีѷเป็นเหตุผลว่าทำไมนักเขียนลับถึงยึด
ติดกับเจ้านักสินะ?]]
“ตัดสินใจเถอะ มันเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วก่อนทีѷสถานการณ์จะจบ
ลง”
[‘สถานการณ์มหาภัยพิบัติ’ ได้เข้าสู่ช่วงหยุดชะงักชัѷวคราว!]
[ถ้าสถานการณ์ปัจจุบันดำเนินต่อไป การบิดเบีѸยวของโลกจะถูกเร่ง
ความเร็ว]
เนืѷองจากพวกเธอจุติลงมาในฐานะ ‘ภัยพิบัติ’ สถานการณ์นีѸจึงต้องมี
บทสรุปโดยไม่มีข้อยกเว้น วิธีการทีѷดีทีѷสุดสำหรับทุกคนคือการให้พวก
เธอยอมแพ้ต่อการเป็น ‘ภัยพิบัติ’
เปลวเพลิงแห่งชีวิตพูดออกมาอีกครัѸง [[ข้ายอมรับว่าเจ้ามีศักยภาพ
แม้ว่าจะน่ารำคาญไปหน่อย แต่ข้าก็ยอมละทิѸงการแก้แค้นได้ อย่างไร
ก็ตาม…]]
อารมณ์มากมายเคลืѷอนผ่านสีหน้าของเธอ

[[…อย่างไรก็ตาม ข้าก็ไม่เชืѷอว่าเจ้าจะไปถึงปลายทางของเส้นโลกนีѸ
ได้สำเร็จ ข้าไม่เชืѷอว่าตัวตนทีѷลอกเลียนแบบเรืѷองราวจากอีกเส้นโลก
จะสามารถไปถึงบทสรุปทีѷเหมาะสมได้]]
“ด-เดีѺยวก่อน…”
[[เจ้าอาจจะเข้าถึง ‘บทสรุป’ ของเจ้าได้เมืѷอสถานการณ์จบลง]]
ส่วนสุดท้ายของ ‘เรืѷองราวหนึѷงเดียว’ บทสรุป
พายุความร้อนเริѷมควบแน่นโดยมีอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 เป็น
จุดศูนย์กลาง อากาศเค็มๆ ลอยอยู่รอบๆ จมูกของผมในขณะทีѷนํѸา
ทะเลระเหยกลายเป็นไอ
ผมตะโกนออกมาโดยอัตโนมัติให้กับการเปลีѷยนแปลงอย่างกะทันหัน
นีѸ
“ยูจงฮยอค!!”
ในเวลาเดียวกัน เขาก็ก้าวออกมาตรงหน้าของผมและเฉือนคลืѷนความ
ร้อนทีѷพุ่งเข้ามาด้วยดาบปีศาจทมิฬของเขา อย่างไรก็ตาม ความร้อนก็
ยังแผดเผาหลังมือของเขาอยู่ดี
ลมหายใจของเขาเริѷมไม่สมํѷาเสมอ ผลของทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอม
ต่อกำลังจะหมดลงแล้ว
ครืน!
มหาเรืѷองราวแห่งรอบทีѷ 999 ถูกเปิดใช้งานโดยพร้อมเพรียงกัน ด้วย
เหตุผลบางอย่าง แม้แต่ลีฮุนซึงแห่งรอบทีѷ 999 ก็ไม่ได้พยายามจะ

หยุดอูรีเอล
ผมรีบตะโกนออกมา “แต่ทำไม…! มันไม่จำเป็นต้องทำแบบนีѸหนิ!
พวกเรา-!!”
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 ทะยานเข้าหาพวกเราโดยไม่พูดอะไร เหล่า
สหายเครียดขึѸนมาและเริѷมปลดปล่อยสถานะของตัวเอง
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ เล่าเรืѷองราวของมันต่อไป!]
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน‘ เล่าเรืѷองราวของมันต่อ
ไป!]
เปลวเพลิงแห่งชีวิตเหลือบมองเรืѷองราวของพวกเราและขยับเข้าหา
พวกเราต่อ หลังจากทีѷเทพเจ้าภายนอกทุกๆ ตนส่งพลังให้กับเธอ เธอ
ก็ชูเพลิงแห่งวิบากกรรมของเธอขึѸนสูง
ผมเม้มปากอย่างแรง
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่หวาดกลัวต่อพลังของ ‘เทพเจ้าภายนอก’]
[โดเกบิจำนวนมากถูกกดดันจากเรืѷองราวของ ‘เทพเจ้าภายนอก’]
ทุกๆ สิѷงภายในการถ่ายทอดสดดวงดาวจะกลายเป็นเรืѷองราวในไม่ช้า
อย่างไรก็ตาม เรืѷองราวทีѷทัѸงกลุ่มดาวและโดเกบิไม่ต้องการเห็นยัง
ถือว่าเป็นสิѷงไม่จำเป็น?
อะไรคือเหตุผลทีѷเรืѷองราวมีตัวตนอยู่ในโลกนีѸในเมืѷอปลายทางของมัน
คือการจมลงสู่ความเศร้าไม่รู้จักจบสิѸนเท่านัѸน?

[[เจ้าพยายามทีѷจะสร้างเรืѷองราวเพืѷอบอกเล่าแก่คนอืѷนอยู่เสมองัѸนเห
รอ?]]
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 กำลังพูดกับพวกเรา
เพลิงแห่งวิบากกรรมกำลังเปล่งประกายเพืѷอบอกเล่าถึงช่วงเวลาจาก
นอกสถานการณ์
[[มันมีตัวตนอยู่เพืѷอใครกัน เรืѷองราวทีѷเจ้าได้รวบรวมมา?]]
ในขณะทีѷฟังเสียงทีѷแท้จริงของเธอ ผมก็ตระหนักได้ถึงความตัѸงใจของ
เธอ
เรืѷองราวทีѷไม่มีใครสนับสนุน ถึงกระนัѸน เธอก็อยากจะเห็นตอนจบของ
สถานการณ์นีѸ
「และนีѷคือคำตอบทีѷเปลวเพลิงแห่งชีวิตเลือก」
เหตุผลว่าทำไมเธอถึงต้องการดำเนินสถานการณ์นีѸต่อไม่ใช่เพราะเธอ
เห็นด้วยกับกลุ่มดาว หรือเธออยากเลือกข้างการถ่ายทอดสดดวงดาว
[[แสดงให้ข้าได้เห็นบทสรุปของเจ้า พิสูจน์มันให้ข้าเห็นว่าพวกเจ้า
สามารถไปถึงตอนจบทีѷแตกต่างจากเส้นโลกอืѷนได้]]
ดวงดาวบนท้องฟ้ากำลังมองมายังพวกเรา ดวงดาวทีѷเฝ้ามองเรืѷองราว
นีѸมาเนิѷนนาน ผมจินตนาการถึงแสงดาวมากมาย และจากนัѸนก็เป็น
ปลายทางของโลกทัѸงหมดทีѷกำลังรออยู่เบืѸองหลังนัѸน
ผมจินตนาการถึงตอนจบของเรืѷองราวนีѸ สิѷงทีѷผมสร้างมาเนิѷนนาน

“คิมทกจา!”
คลืѷนความร้อนเต็มไปทัѷวทัศนวิสัยของผม เพลิงอเวจีของอูรีเอลแห่ง
รอบทีѷ 999 ก่อตัวขึѸนเป็นสึนามิลาวา มันคือกำแพงอันยิѷงใหญ่ทีѷ
สามารถหลอมละลายทุกๆ สิѷงทีѷสัมผัสเข้ากับมันได้
ผู้ชนะคงจะถูกตัดสินด้วยการโจมตีเพียงครัѸงเดียว
ถ้าป้องกันมันได้ พวกเราก็จะเป็นฝ่ายได้รับชัย
“ตัѸงสมาธิกับมหาเรืѷองราวของตัวเอง ทุกคน!”
แผนการต่างก็ไร้ประโยชน์เมืѷอต้องเผชิญหน้ากับภัยพิบัติ สหายของ
ผมช่วยผมรวบรวมพลังของมหาเรืѷองราวแทนทีѷจะตัѸงสมาธิไปกับความ
เชีѷยวชาญของตัวเอง
ชินยูซอง ลีกิลยัง และกระทัѷงยูซานอาก็ด้วย – ทุกคนชูมือขึѸนสู่
อากาศและเพิѷมส่วนแบ่งในมหาเรืѷองราวของพวกเขา
[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน!]
พร้อมกับเสียงดังแยกสวรรค์ มังกรแห่งวันสิѸนโลกคำรามออกมา อึดใจ
ต่อมา เสียงคำรามอีกเสียงก็ระเบิดออกมาจากทิศทางของฮันซูยอง
โฮกกกกก!
มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬพ่นลมหายใจของมันออกมา
จางฮีวอนทะยานออกไปข้างหน้าพร้อมกับควบขีѷพายุเพลิงทมิฬ

[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลีѷแห่งราศีกุมภ์‘ ปลดปล่อยสถานะของเธอออก
มา!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ ปลดปล่อยสถานะของเธอ
ออกมา!]
สองทูตสวรรค์ร่วมมือกันกับจางฮีวอน ดาบแห่งการพิพากษาของเธอ
ชูขึѸนและตัดลงมายังคลืѷนสึนามิ
ครืน!
มันอาจจะเป็นเพราะการรวมพลังของสองทูตสวรรค์? ชัѷวขณะหนึѷง การ
เคลืѷอนไหวของสึนามิได้หยุดชะงักลงไป
ยูจงฮยอคไม่พลาดโอกาสนัѸน
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ เล่าเรืѷองราวของมันต่อไป!]
ร่องรอยแห่งรอบการเสืѷอมถอยจำนวนนับไม่ถ้วนแผ่ออกมาจากดาบ
ปีศาจทมิฬของเขา สถานะของเขาแผ่ออกมาและเริѷมทำลายคลืѷนทีѷ
ซัดเข้าใส่
– มันไม่พอ
น่าเสียดาย การต้านทานของเขาไม่อาจคงอยู่ได้นาน ประกายแสงทีѷ
เต้นระบำไปทัѷวร่างของเขาทวีความรุนแรงยิѷงขึѸน ในทีѷสุดผลของ
ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชืѷอมต่อก็หมดลง
ในช่วงเวลาทีѷสถานะของเขาเริѷมอ่อนกำลังลงไป เขาก็ปลดปล่อยการ
โจมตีอันทรงพลังเข้าใส่กลางคลืѷน

วิถีดาบทลายนภา
ความลึกลํѸาภายใน
แยกมหาสมุทร
โอกาสทีѷเขาสร้างขึѸนนัѸน ผมย่อมไม่พลาดมัน
[น้องเล็ก การเตรียมการเสร็จแล้ว]
นอกจากนัѸน เสียงทีѷผมรอคอยอยู่ก็ดังขึѸนด้วย
เมฆทีѷอยู่รอบๆ มารวมตัวกันรอบตัวผมราวกับจะโอบกอดผมเอาไว้ –
เมฆทีѷเต็มไปด้วยสายฟ้าได้โอบกอดผมเอาไว้โดยสมบูรณ์ ร่างกาย
ของผมด้านชาราวกับว่าสายฟ้าทุกๆ สายได้ถูกดูดมาทางนีѸ
[พวกเราสามารถใช้มันได้แค่ครัѸงเดียวนะ]
ผมทะยานออกจากก้อนเมฆและพุ่งเข้าหาช่องว่างภายในลาวา
ปีกของผมทีѷถูกสร้างขึѸนมาผ่านการกลายร่างราชาปีศาจติดไฟ และมัน
ก็รู้สึกราวกับว่าลูกตาของผมกำลังถูกต้มโดยคลืѷนความร้อนอันน่าสะ
พรึงกลัว อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่หยุด
ผมมีหน้าทีѷต้องปกป้องเส้นทางนีѸทีѷสหายของผมสร้างขึѸนมา
「เรืѷองราวหนึѷงเดียวทีѷสามารถยืนหยัดต่อภัยคุกคามแก่ชีวิตของพวก
เราได้」
ฝีเท้าของผมรวดเร็วยิѷงขึѸนจนกระทัѷงมันกลายเป็นประกายแสง ผมใช้
พลังจากการปล่อยกระแสไฟฟ้าให้สถิตไว้กับร่างอวตารของผม

รวดเร็วและแข็งแกร่งยิѷงขึѸน ราวกับว่ามันได้กลายเป็นสายฟ้าสายหนึѷง
ครืน!
สายฟ้า ณ มือทัѸงสองข้างของผมเดือดพล่านอย่างรุนแรง สายฟ้านีѸ
สามารถผ่าเข้าใส่ดวงดาวนับไม่ถ้วนในการถ่ายทอดสดดวงดาวได้ มัน
คือสายฟ้าทีѷทำลายวังสวรรค์ของจักรพรรดิไปครึѷงหนึѷง…
ผมใช้พลังทัѸงหมดเพืѷอขว้างกระบองทองออกไป
「ดวงดาวบนท้องฟ้าเดือดพล่าน เนบิวลาสัѷนไหว เมฆดำหมุนวนเพืѷอ
บอกถึงความสิѸนหวังของพวกเขา」
การโจมตีเพียงครัѸงเดียวนีѸได้ควบแน่นพลังทัѸงหมดของซุนหงอคงเอา
ไว้
「เหมือนอย่างทีѷเขาทำในศึกสุดท้าย」
สายฟ้าทะลวงผ่านลาวาทีѷพุ่งเข้ามาและทะยานต่อไป
เปรีѸยง!
สึนามิลาวาระเบิดออกและเหือดแห้งไปในทันที่ สายฟ้าทีѷแตกแขนง
ออกไปได้เปิดเส้นทางเหนือคลืѷนทีѷแยกออก
มันเป็นเส้นทางแห่งเรืѷองราวทีѷพวกเราใช้เหยียบย่าง และผมก็วิѷงไป
บนนัѸน
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ กำลังจัดเตรียม ‘บทสรุป’ ของ
คุณ]

จุดเริѷมต้นคือโลกปีศาจ
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน‘ กำลังแนะนำคุณอย่างภาค
ภูมิใจ]
ตามมาด้วยโอลิมปัส
[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด‘ ยืนอยู่ข้างคุณ]
ไคล์แม็กซ์ทีѷสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ และจากนัѸน…
[มหาเรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งผู้ทีѷถูกหลงลืม’ กำลังฝันถึงเรืѷอง
ราวสุดท้าย]
…จุดสุดท้ายทีѷยังไม่ถูกเติมเต็ม
ครืน!!
เรืѷองราวทัѸงหมดทีѷพวกเราประสบมาด้วยกันได้รวมเป็นหนึѷงเดียวและ
เปล่งลำแสงเจิดจ้าออกมา การระเบิดของแสงเจิดจ้ามากจนทำให้ผม
ตาพร่ามัวและอาบย้อมทุกสรรพสิѷง
เมืѷอผมเงยหน้าขึѸนอีกครัѸง เถ้าถ่านจากลาวาก็พุ่งกระจายไปทัѷวอากาศ
ท้องฟ้าดูเวิѸงว้างหลังจากทุกๆ อย่างมาถึงจุดจบ เศษฝุ่นทีѷบดบัง
สายตาของดวงดาวโปรยปรายลงมาดุจหิมะและปกคลุมผิวของ
มหาสมุทร
และใครบางคนก็ล้มลงอยู่ตรงหน้าของศรัทธาไม่แตกสลาย

ผมเห็นปีกหักๆ ของเทวทูต ตัѸงแต่ต้น เธอไม่ได้คิดทีѷจะเอาชนะพวก
เราอยู่แล้ว ผมมองเข้าไปยังดวงตาของเธออย่างเงียบๆ
ผมไม่รู้ว่านีѷพอจะพิสูจน์ได้ไหม ถึงกระนัѸนนีѷก็เป็นสิѷงทีѷดีทีѷสุดทีѷผมจะ
ทำได้เพืѷอพิสูจน์มันในตอนนีѸ
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 จ้องมองมายังดาบของผมอยู่นาน มันราวกับว่า
เธอกำลังครํѷาครวญถึงบรรทัดสุดท้ายของข้อความอยู่ซํѸาๆ – ราวกับว่า
ปลายดาบแหลมนีѸคือจุดฟูลสต๊อป ณ ปลายเรืѷองราวของเธอ
จากนัѸนสายตาของเธอก็เบนไปยังทีѷๆ ปลายดาบกำลังชีѸอยู่อย่างช้าๆ
มันคือเหนือเส้นขอบฟ้าทีѷท้องฟ้าและมหาสมุทรมาบรรจบกัน
「นัѷนคือทีѷๆ จุดจบของเส้นโลกนีѸคงอยู่」
เธอทำหน้าสะดุ้งสะท้านเบาๆ
ลีจีฮเย ลีฮุนซึง และกระทัѷงคิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 ทีѷยังตกตะลึงอยู่
ต่างก็จ้องมองไปยังทิศทางเดียวกันกับเธอ
เหนือเถ้าถ่านทีѷกำลังโปรยปรายลงมา บางสิѷงทีѷพร่ามัวสามารถมอง
เห็นได้
สีหน้าของเหล่าเทพเจ้าภายนอกเริѷมเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ผมตระหนักได้ในทันทีว่าพวกเขากำลังจ้องมองไปยังสิѷงใด ณ สถานทีѷ
ทีѷพวกเขาไปถึงเมืѷออยู่ในรอบทีѷ 999 ณ กำแพงสุดท้ายทีѷไม่มีทาง
ก้าวข้ามไปได้ถ้าคนผู้นัѸนได้รับการยืนยันว่ามีชีวิตอยู่ภายในโลกแห่ง
เรืѷองราวนีѸ

[ภัยพิบัติแห่ง ‘สถานการณ์มหาภัยพิบัติ’ ได้ยอมแพ้ต่อตำแหน่งภัย
พิบัติ]
[‘มหาภัยพิบัติ’ กำลังเข้าสู่จุดสิѸนสุด!]
[‘มหาเรืѷองราว’ สุดท้ายของคุณกำลังเบ่งบาน!]
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่กำลังเป็นพยานในช่วงเวลาทีѷเรืѷองราวสุดท้ายของ
คุณตืѷนขึѸน!]
ผมได้ยินเสียง ‘กำแพง’ นัѸนเรียกหาผม
[สถานการณ์ลับ – ‘เรืѷองราวหนึѷงเดียว’ มาถึง ‘บทสรุป’!]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังพิจารณาชืѷอของเรืѷองราวสุดท้ายของ
คุณอย่างรอบคอบ]
[ความสำเร็จของคุณทำให้ดวงดาวทุกดวงในการถ่ายทอดสดดวงดาว
เคารพคุณ]
[คุณไปถึงมหากาพย์ทีѷมีดวงดาวเพียงน้อยนิดสามารถไปถึงได้!]
และสุดท้าย ข้อความทีѷผมรอมานานทีѷสุดก็ดังออกมา
[คุณและเนบิวลาของคุณได้รับคุณสมบัติในการได้เห็น ‘■■ แห่งทุก
สรรพสิѷง’]
[‘ราชาแห่งเรืѷองราว’ กำลังเรียกหาคุณ]

สองวันหลังจากบทสรุปของสถานการณ์มหาภัยพิบัติ
ในช่วงสองวันเหล่านีѸ สถานการณ์ทีѷ 98 ทีѷคดเคีѸยวไปมาก็จบลงด้วย
เช่นกัน
[สถานการณ์ทีѷ 98 – ‘การเลือกผู้ท้าชิง’ จบลงโดยอัตโนมัติ]
[ไม่มีใครท้าทายเนบิวลาของคุณ]
[จำนวนชัยชนะ: 1]
[รางวัลของคุณกำลังถูกตัดสิน]
[การเคลียร์สถานการณ์มหาภัยพิบัติเชืѷอมโยงกับรางวัลของคุณ และ
รางวัลกำลังถูกหารือ]
บางทีนัѷนอาจจะหลีกเลีѷยงไม่ได้ ในขณะทีѷเนบิวลากำลังวุ่นอยู่กับการ
ต่อสู้กัน พวกเราก็ได้ชนะในสถานการณ์มหาภัยพิบัติจริงๆ พวกเราได้
สู้กับเทพเจ้าภายนอกบรรพกาลและปกป้องโลกไว้ได้ ไม่ใช่แค่นัѸน มัน
ยังด้วยความแข็งแกร่งของพวกเราเพียงลำพังเท่านัѸน
[กลุ่มดาวจำนวนมากเคารพคุณและเนบิวลาของคุณ]
ตอนทีѷ 481

[ชืѷอเสียงของเนบิวลาบริษัทของคิมทกจาแพร่กระจายไปทัѷวการ
ถ่ายทอดสดดวงดาว]
[กลุ่มดาวทัѸงหมดในสถานการณ์สุดท้ายรับรู้ถึงเนบิวลาของคุณ]
[กลุ่มดาวทัѸงหมดในสถานการณ์สุดท้ายสงสัยถึง ‘บทสรุป’ ของคุณ]
และในตอนนีѸ ทุกๆ คนในการถ่ายทอดสดดวงดาวแห่งนีѸก็รับรู้ถึงพวก
เรา
– คุณตัวแทน! ตัวแทนคิมทกจา! โปรดพูดอะไรสักหน่อย!
เสียงจากไมค์โครโฟนดังออกมาจากนอกเขตอุตสาหกรรม
ไม่ว่ามันจะเป็นแผงหน้าจอหรือทีวี – ไม่ว่ามันจะเป็นทีѷไหน เรืѷองราว
ของพวกเราก็จะถูกฉายผ่านพวกมัน รวมทัѸงภาพด้านหน้าของเขต
อุตสาหกรรมทีѷถูกฉายแบบเรียลไทม์?
นอกจากนีѸยังมีบทสัมภาษณ์ของชาวเมืองเขตอุตสาหกรรมถูกฉายอีก
ด้วย
– ‘ผู้พิพากษาแห่งวันสิѸนโลก’! ช่วยบอกพวกเราถึงแผนการใน
อนาคตของบริษัทของคิมทกจา…
– เรียกชืѷอของฉันก็พอแล้ว ฮันซูยองแบบนัѸนก็พอ
– เฮ้ จางฮีวอน อยากตายเหรอ?!
…ผมจำไม่ได้แล้วว่าผมได้ยินคำว่า ‘อยากตายเหรอ’ ไปกีѷครัѸงแล้ว

– ผู้ทรงอิทธิพลทีѷแท้จริงเบืѸองหลังบริษัทของคิมทกจา ฮันซูยอง
จักรพรรดินีปีศาจเพลิงทมิฬ ตอนนีѸมันได้รับการเปิดเผยแล้วว่าก่อน
หน้าวันสิѸนโลก เธอคือนักเขียนทีѷมีชืѷอเสียง…
– พวกเราได้ยินมาว่าตัวแทนของคุณได้กลายเป็นกลุ่มดาวระดับเทวะ
แล้วหลังจากจัดการกับ ‘ดวงตะวันยามเทีѷยง’ ได้ นัѷนหมายความว่า
เกาหลีใต้ของพวกเรามีกลุ่มดาวระดับเทวะทีѷสามารถก้าวขึѸนสู่จุด
สูงสุดได้แล้วใช่ไหม?
– เหล่าอวตารกำลังหารือกันอย่างดุเดือดหลังจากได้เห็นภาพการ
ต่อสู้ในศึกล่าสุด ตัวตนทีѷแท้จริงของเหล่าเทพเจ้าภายนอกคืออะไร
กันแน่?
– ทำไมจู่ๆ ตัวแทนคิมทกจาถึงมีผมสีบลอนด์ขึѸนมา?
การต่อสู้ของพวกเราไม่ได้ถูกถ่ายทอดออกไปแค่ในการถ่ายทอดสด
ดวงดาวเท่านัѸน แต่ยังถูกถ่ายทอดไปทัѷวโลกด้วย – ตัѸงแต่การปะทะ
กันของยูจงฮยอคกับราห์ไปจนถึงการเผชิญหน้ากับคลืѷนลาวาทีѷถูก
สร้างขึѸนโดยเทพเจ้าภายนอกแห่งรอบทีѷ 999
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ ภูมิใจในตัวเองมาก]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ เชิดจมูกขึѸน]
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ เบ้ปาก]
และทุกๆ ฉากก็มาพร้อมกับการสัมภาษณ์ใครบางคน

– จำได้ไหม? ฉันจดจำได้ถึงความยิѷงใหญ่ของเพืѷอนเมืѷอตอนทีѷพวก
เราทำงานในบริษัทเดียวกัน เอ๋? พนักงานใหม่คนไหนกันทีѷพยายาม
จะกลับบ้านเป็นคนแรกในทันทีทีѷเวลาหมด…
หัวหน้าแผนกฮันมยอนโก? ผมบอกเขาว่าอย่าไปสัมภาษณ์ใดๆ ไม่ใช่
เหรอ?
เขากำลังยิѸมอย่างสดใส แขนซ้ายของเขากำลังอุ้มลูกสาวเอาไว้ ดู
เหมือนว่าเขาจะช่วยลูกสาวของเขากลับมาได้อย่างปลอดภัย
– เขาก็แค่เพืѷอนทัѷวไป หืม อืม นายก็รู้ เด็กแบบนัѸนเหรอ? มันจะมีคน
แบบนัѸนอยู่ในห้องเสมอ คนแบบนัѸนแหละ
เมืѷอเวลาผ่านไป แม้แต่คนทีѷอ้างว่าเป็นเพืѷอนร่วมชัѸนของผมก็โผล่ขึѸน
มา ผมเริѷมคิดว่าบางทีอาจจะมีบางคนทีѷรอดชีวิตมาจนถึงตอนนีѸได้
…ใบหน้าเหล่านัѸนทีѷผมไม่อาจจำชืѷอได้
– ใจดี เงียบ ชอบทีѷจะอ่านหนังสือคนเดียว…
แม้ว่าในทางเทคนิคมันจะไม่ผิด แต่คำอธิบายก็ไม่ถูกซะทีเดียว
บางคำอาจจะสะดวกในการใช้ แต่คำเหล่านัѸนก็ไม่สามารถอธิบายได้
จริงๆ เพราะความสะดวกของมัน
เพืѷอนร่วมชัѸนของผมพึมพำอะไรอยู่สักพัก ก่อนทีѷจะขอโทษขอโพย
เมืѷอเขารู้ตัวว่ามีกล้องมากเกินไป เขาน่าจะไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
– ผู้กอบกู้โลก ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น

รายการต่อมาเริѷมฉายพร้อมด้วยเสียงดนตรีเศร้าๆ มันน่าจะเป็นสารคดี
พิเศษถ้าเดาไม่ผิด
[กลุ่มดาว ‘ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ’ พยักหน้า]
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ ภูมิใจในตัวคุณ]
ในขณะทีѷมองดูภาพ ผมก็เริѷมนึกถึงช่วงเวลาก่อนวันสิѸนโลก ความฝันทีѷ
ผมมี สิѷงทีѷผมคิดว่าสำคัญ ฯลฯ
ความจริงทีѷว่าสิѷงเหล่านัѸนต่างกลายเป็นความทรงจำอันไกลแสนไกล
ทำให้ผมรู้สึกแปลกมากๆ แน่นอน มันก็ไม่ใช่ทุกๆ สิѷงทีѷแปลกไปจริงๆ
– เขาต้องอดทนต่อวัยเด็กอันแสนเจ็บปวดจากความรุนแรงภายใน
ครอบครัว และ…
ใครบางคนได้ปิดทีวีลงในทันใด
“ทกจา”
แม่ของผมเดินเข้ามาในห้องรับแขก
ผมยิѸมอย่างไม่ตืѷนเต้นอะไรและมองไปทีѷเธอ “แม่”
เธอพยักหน้า และความเงียบก็เข้าปกคลุมทัѷวทัѸงห้อง ผมมองไปยังทีวี
ภายใต้ความเงียบนีѸ หน้าจอสีดำสะท้อนให้เห็นตัวผมและแม่
กลิѷนหอมจางๆ โชยผ่านจมูกของผม ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ขึѸนมา เมืѷอ
ครัѸงหนึѷง เธอคือคนหนึѷงทีѷผมไม่อาจเข้าใจได้เลย

แต่ในตอนนีѸ ผมไม่จำเป็นต้องใช้มุมมองนักอ่านพระเจ้าก็รู้ได้เลยว่า
เธอกำลังคิดอะไรอยู่
“แม่ ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”
เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ
“แม่ขอโทษนะลูก”
“แต่แม่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย”
“เวลานีѸ มัน…”
“มันยังมีคำขอสัมภาษณ์อีกเยอะเลยใช่ไหม?”
“ปฏิเสธไปหมดแล้ว มันไม่จำเป็นต้องให้ลูกออกไปเองหรอก ไม่ว่า
ลูกจะช่วยโลกนีѸไว้หรือทำลายมัน มันก็ไม่เกีѷยวอะไรกับพวกเขา”
เสียงจากไมโครโฟนยังคงดังออกมาจากระยะไกล
ผมรู้ดีว่าแม่ผมกำลังเป็นกังวลเรืѷองอะไร และเธอขอโทษเรืѷองอะไร
“ผมไม่ใช่คิมทกจาในอดีตอีกแล้ว”
ผมดึงผ้าม่านทีѷหน้าต่าง และกล้องต่างก็เบนมายังทางนีѸ
ในอดีต ผมหวาดกลัวกล้อง หวาดกลัวคนทีѷมองมาทีѷผม และหวาด
กลัวคนแปลกหน้าทีѷกำลังพูดถึงผมด้วยภาษาแปลกๆ
“ผมจะไปสัมภาษณ์”

“…ลูกแน่ใจเหรอ? ลองคิดดู…?”
“แม่ก็รู้ว่าพวกเขาเองก็มีสิทธิѻทีѷจะรู้”
ผมเปิดทีวีขึѸนมาอีกครัѸง ผมเห็นพาดหัวข่าวโผล่ขึѸนมาบนหน้าจอ
– เป้าหมายของบริษัทของคิมทกจาคืออะไร?
– เขตอุตสาหกรรมไม่ได้เกีѷยวข้องกับสถานการณ์สุดท้าย แต่…
[เนบิวลาส่วนหนึѷงกำลังให้ความสนใจกับการกระทำต่อไปของคุณ]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวปรารถนาจะเล่าเรืѷองราวของ ‘บทสรุป’ ของ
คุณ!]
[มหาโดเกบิกำลังอัญเชิญคุณไปยังตำแหน่งของ ‘สถานการณ์
สุดท้าย’]
[เนบิวลาส่วนหนึѷงต้องการเป็นพันธมิตรกับเนบิวลา…]
“คืนนีѸเวลาสองทุ่ม โปรดติดต่อทัѸงโดเกบิและกลุ่มดาว”
*
[ปัจจุบัน คุณและเนบิวลาของคุณมีคุณสมบัติในการเข้าสู่
‘สถานการณ์สุดท้าย’]
[คุณสามารถเข้าสู่ตำแหน่งของ ‘สถานการณ์สุดท้าย’ ได้ทุกเมืѷอ]
สถานการณ์สุดท้ายจากหนทางเอาชีวิตรอด อันทีѷจริงแล้วมันคือมหา
สงครามกับเทพเจ้าภายนอก

ยูจงฮยอคจากนิยายต้นฉบับได้ฟาดฟันราชาเทพเจ้าภายนอกในช่วง
สถานการณ์นัѸนและสำเร็จ ‘บทสรุป’ ของเขา
ในทางหนึѷง มันก็ค่อนข้างคล้ายกับสถานการณ์มหาภัยพิบัติทีѷพวกเรา
ประสบมาแล้ว อันทีѷจริง ถ้าพวกเราทำไม่สำเร็จ มันก็อาจจะกลายเป็น
โหมโรงเพืѷอนำไปสู่สถานการณ์สุดท้ายแทนก็ได้
「เทพเจ้าภายนอกทีѷควรจะกลายเป็นหายนะของสถานการณ์สุดท้าย
ได้ถูกผนึกไป」
ผมมองไปยังทรงกลมผนึกสามอันทีѷตัѸงอยู่กลางโรงงาน นัѷนคือทีѷๆ
‘ราชา’ ซึѷงจุติลงมายังโลกใบนีѸได้หลับใหลอยู่ ‘เปลวเพลิงแห่งชีวิต’
‘เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย’ และกระทัѷง ‘ราชันมหาอเวจี’ – พวกเขาทัѸง
สามคนอยู่ในนัѸน
คนเดียวทีѷไม่ถูกผนึกก็คือราชาดวงใจสีเงินทีѷไม่ได้ปรากฏตัวขึѸนใน
ฐานะภัยพิบัติ
– พวกเราจะเฝ้ามองเรืѷองราวของเจ้าจนถึงตอนจบ
อูรีเอลพูดแบบนัѸนกับผมในช่วงเวลาสุดท้ายก่อนทีѷเธอและสหายของ
เธอจะถูกผนึกอยู่ภายใน ‘ทรงกลมผนึกมังกรแห่งวันสิѸนโลก’ เธอคาด
การณ์ว่าพายุความเป็นไปได้ทีѷตามมาคงจะทำลายล้างพวกเธอเป็นแน่
หลังจากทีѷพวกเธอละเมิดข้อตกลงกับสำนักงานและละทิѸงตำแหน่งภัย
พิบัติ
[คุณมาถึงบทสรุปของ ‘สถานการณ์มหาภัยพิบัติ’ ด้วยวิธีการทีѷผิด
ปกติ]

[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงกำลังแสดงความไม่พอใจต่อวิธีการของคุณใน
สถานการณ์!]
[มหาโดเกบิส่วนหนึѷงมีความเกลียดชังทีѷอธิบายไม่ได้ต่อคุณ]
[มหาโดเกบิจำนวนเล็กน้อยยอมรับความสำเร็จของคุณในการโน้ม
น้าว ‘เทพเจ้าภายนอก’]
[ปัจจุบัน เวนนีѷจำนวนหนึѷงชืѷนชอบคุณ]
ข้อความจำนวนนับไม่ถ้วนโปรยปรายลงมาจนถึงตอนนีѸ
[สถานการณ์ลับ – ‘เรืѷองราวหนึѷงเดียว’ ใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังแนะนำชืѷอทีѷเป็นไปได้ให้กับเรืѷองราว
สุดท้ายของคุณ]
[โปรดเลือกชืѷอของมหาเรืѷองราว]
[ขึѸนอยู่กับตัวเลือกของคุณ ‘บทสรุป’ ของคุณจะถูกตัดสิน]
ผมยังไม่ได้เลือกชืѷอทีѷการถ่ายทอดสดดวงดาวแนะนำมาเลย
“คิมทกจา”
ฮันซูยองเดินเข้ามา
“ทุกคนเป็นไงบ้าง?”
“ก็เหมือนเดิม ยูจงฮยอคบาดเจ็บนิดหน่อย แต่มันก็ไม่ได้หนักอะไร
ผลของยาเป็นตายไม่ใช่เล่นๆ เลย นายก็รู้”

จากนัѸนเธอก็โม้อย่างภูมิใจว่าเธอได้ยาอืѷนมาอีก – ซึѷงไม่เหมือนกับ
เธอ – ก่อนทีѷเธอจะวางยานัѸนลงไปบนมือของผม
“กินมันซะถ้านายคิดว่านายกำลังจะตาย โอเคไหม?”
“ถ้าเสียงของเธอฟังดูดีกว่านีѸหน่อย ฉันอาจจะซึѸงจนนํѸาตาไหลก็ได้
นะ”
ฮันซูยองจ้องมายังใบหน้าของผมด้วยสายตาทีѷอ่านไม่ได้ ความมืด
บางๆ กระจัดกระจายไปทัѷวระหว่างพวกเรา
ประกายแสงจางๆ รัѷวไหลออกมาจากทรงกลมผนึกทีѷขังอูรีเอลแห่ง
รอบทีѷ 999 เอาไว้ ใบหน้าของฮันซูยองเปล่งประกายอย่างอบอุ่นภาย
ใต้แสงนัѸน
“ฉันเดาว่านีѷคงจะจบจริงๆ แล้ว”
ผมพยักหน้า
“ในนิยายต้นฉบับมันเป็นยังไง? สถานการณ์สุดท้าย มัน.. ไม่สิ ช่าง
เถอะ อะไรๆ คงจะเปลีѷยนไปจากต้นฉบับแล้ว”
เธอพูดถูก
พวกเราจบสงครามระหว่างเทพเจ้าภายนอกทีѷควรจะเป็นสถานการณ์
สุดท้ายในนิยายต้นฉบับได้ ดังนัѸนสถานการณ์สุดท้ายทีѷพวกเรากำลัง
จะเผชิญหน้านัѸนก็ควรทีѷจะยากกว่าในต้นฉบับมาก
“จะเกิดอะไรขึѸนเมืѷอนายสำเร็จ ‘บทสรุป’?”

“บางทีอาจจะได้พบกับราชาแห่งเรืѷองราว”
“นายหมายถึงราชาโดเกบิงัѸนเหรอ?” ฮันซูยองถาม เธอครุ่นคิดบาง
สิѷงอยู่นิดหน่อยก่อนทีѷจะพูดต่อ “นายจะไปเจอกับหมอนัѷนเหรอ?”
“ใช่ แต่ไม่ใช่ตอนนีѸ”
“นายหมายความว่าไง? อย่าทำให้ฉันเป็นกังวลสิ”
จากนัѸนก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ และสายลมบางๆ ก็ลอยเข้ามาหาพวก
เรา ชาวเมืองเขตอุตสาหกรรมคนหนึѷงโผล่หัวผ่านช่องว่างระหว่าง
ประตูเข้ามา
“ตัวแทน? พวกเรามีแขกครับ”
แขก?
[ไม่เจอกันนานเลยนะ ลูกหลาน]
นํѸาเสียงอันเก่าแก่ดังขึѸนทักทายผม ตัวตนทีѷไม่คาดคิดได้เข้ามาเยีѷยม
“…พังเบ็ก?”
*
เทพวายุสวรรค์ พังเบ็ก
หลังจากนัѸนผมจึงจำได้ถึงสิѷงทีѷแม่ได้บอกกับผมเมืѷอก่อนหน้านีѸ เธอ
บอกว่าผมควรไปพบกับพังเบ็กก่อนผมเข้าสู่สถานการณ์สุดท้าย

[ลูกหลาน ทางเลือกของเจ้าเสีѷยงมาก การปล่อยให้เทพเจ้าภายนอก
มีชีวิตอยู่ไม่ต่างอะไรจากการทีѷเจ้ากอดเอาหายนะเอาไว้]
…เขามาทีѷนีѷเพืѷอพูดเรืѷองบ้าๆ แบบนีѸกับผมงัѸนเหรอ?
พังเบ็กคงจะพบว่าการกระทำของผมไม่ถูกใจเขาเท่าไร เพราะเขาเริѷม
ร่ายยาวถึงราคาทีѷผมต้องจ่ายต่างๆ นานา
“ขอโทษนะปู่”
[ข้าไม่มีเวลาแล้ว ดังนัѸนข้าขอตรงเข้าประเด็นเลยละกัน ลูกหลาน เจ้า
อาจจะพบว่าตัวเองตกอยู่ในอันตรายอันใหญ่หลวงเมืѷอเจ้าเข้าสู่
สถานการณ์สุดท้าย]
“อันตรายใหญ่หลวง?”
[ข้าบอกเพราะข้าเฝ้ามองเจ้ามานานแล้ว]
เขาพูดราวกับว่าเขารู้ทุกๆ สิѷงทีѷผมวางแผนไว้ในอนาคตแล้ว ฮันซูยอง
ทีѷอยู่ข้างๆ ผมหัวเราะคิกคักราวกับว่าเธอตลกมาก ผมถลึงตาใส่เธอ
และถามพังเบ็ก
“นายมาทีѷนีѷเพืѷอจะบอกเรืѷองนีѸกับฉันเหรอ?”
[ฮงอิกจะให้เจ้าหยิบยืมความช่วยเหลือ ลูกหลาน]
ผมขมวดคิѸวโดยไม่รู้ตัว ตอนนีѸผมคิดออกแล้วว่าเขามาทีѷนีѷทำไม หมอ
นีѷ แม้กระทัѷงตอนนีѸ…
“ฉันไม่ต้องการ นายอาจจะต้องการผลตอบแทนอะไรบางอย่าง…”

[พวกเราไม่ต้องการอะไรแบบนัѸน การได้เห็นการถือกำเนิดของกลุ่ม
ดาวระดับเทวะจากคาบสมุทรเกาหลีก็มากเกินพอสำหรับพวกเราแล้ว]
ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าผมได้ยินผิดไปรึเปล่า
[เจ้าจะได้พบกับเทพผู้สร้างแห่งฮงอิกในหมู่กลุ่มดาวระดับเทวะใน
สถานการณ์สุดท้าย ถ้าสถานการณ์ของเจ้ายํѷาแย่ จงไปขอความช่วย
เหลือจากพวกเขา ถ้าเจ้าจริงใจ พวกเขาก็น่าจะลงมือ]
“…นายมาทีѷนีѷเพืѷอบอกแค่นีѸเหรอ?”
พังเบ็กลูบเคราของเขาโดยไม่แสดงสีหน้าอะไรและตอบ [ใช่]
“ฉันก็ประทับใจอยู่หน่อยๆ นะ”
พังเบ็กกระแอมเบาๆ จากนัѸนร่างของเขาก็กระจัดกระจายกลายเป็น
สายลม
[ข้ามาเพืѷอถ่ายทอดทุกๆ อย่างทีѷข้าอยากจะพูด ไว้พบกันอีกใน
สถานการณ์สุดท้าย]
ไม่นานหลังจากนัѸนมันก็คงเหลือเพียงแต่สายลมเย็น
ฮันซูยองผิวปาก “เขาขีѸอายจริงๆ น่ารักจัง”
“อืม ในนิยายต้นฉบับเขาก็เป็นกลุ่มดาวทีѷดีล่ะนะ”
“ฉันเดาว่าพวกเราควรมีพันธมิตรซะหน่อย ชีวิตของนายจะได้ไม่สูญ
เปล่านะ”
ผมคงมีความสุขถ้ามันเป็นแบบนัѸนจริงๆ

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ บอกว่าเธอเองก็อยู่ตรงนีѸ]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ เถียงว่าสหายเลวๆ เท่านัѸนทีѷ
จะเป็นสหายทีѷแท้จริงได้ และ…]
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ …]
ผมเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้าและยิѸมออกมา
ฮันซูยองพูดขึѸน “นาย นายยิѸมเป็นลางอีกแล้ว มันเกือบจะได้เวลาแล้ว
ไปเตรียมตัวได้แล้ว ผู้คนกำลังรอนายอยู่”
ผมพยักหน้าก่อนทีѷจะมุ่งหน้าไปยังชัѸนบนของโรงงาน ผมได้ยินเสียง
พึมพำดังไปทัѷว ทัѸงสืѷอต่างๆ โดเกบิ และกลุ่มดาวกำลังรอผมอยู่
ก่อนทีѷผมจะทันได้ปรากฏตัว ชาวเมืองเขตอุตสาหกรรมคนหนึѷงก็หยุด
ผมเอาไว้
“ขอโทษนะครับตัวแทน การเตรียมการณ์ยังไม่เสร็จ”
…ในตอนนีѸทีѷผมมาคิดถึงมัน ผู้คนของเขตอุตสาหกรรมพากันเรียกผม
แบบนีѸตัѸงแต่เมืѷอไหร่กัน?
ไม่ใช่ว่าพวกเขาเรียกผมว่าราชาปีศาจมาโดยตลอดเหรอ?
“ฉันสัѷงให้พวกเขาเรียกนายว่าแบบนัѸนเองแหละ พอนายถูกเรียกว่า
ราชาปีศาจ มันก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนว่าพวกเราเป็นศัตรูของโลกนีѸ
หรืออะไรทำนองนัѸนน่ะ”
“อ๋อ… แต่ เอ่อ ซอลฮวา นีѷมันจำเป็นจริงๆ เหรอ?”

ก่อนทีѷผมจะทันได้รู้ตัว ผมก็ถูกผลักลงไปบนเก้าอีѸ และจากนัѸน ริม
ฝีปากของผมก็เริѷมสัѷนจากการมีสัมผัสบางๆ ปัดทีѷแก้มของผม
ลีซอลฮวาทีѷกำลังตัѸงสมาธิตอบด้วยนํѸาเสียงจริงจังในขณะทีѷกำลังแต่ง
หน้าให้กับผม “นายเป็นตัวแทนของพวกเรา ดังนัѸนพวกเราก็ต้อง
ทำให้นายดูดีซะก่อน”
“เจ็บเหมือนกันนะเนีѷยคำพูดของเธอ”
สหายของผมกำลังเฝ้าดูพวกเราจากใกล้ๆ ราวกับว่าพวกเขาพบสิѷงทีѷ
น่าสนุก ผมรู้สึกเหมือนกับเป็นลิงในสวนสัตว์ไม่มีผิด
ฮันซูยองวนไปรอบๆ ตัวผมและถาม “ยังไงก็เถอะ ผมนายจะเป็นสีบ
ลอนด์ไปตลอดเลยเหรอ?”
“ไม่ มันเป็นเพราะสถานะของหงอคงซึมเข้ามาในตัวฉัน ฉันน่าจะกลับ
ไปเป็นปกติในอีกสักพัก”
“ผมของนายนุ่มจังนะ”
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ กล่าวว่าผมของเขาเป็น
ผลลัพธ์จากการฝึกฝนอันยากลำบากและยาวนาน…]
“เสร็จแล้ว”
ลีซอลฮวาแต่งหน้าผมเสร็จในพริบตาและพูดพร้อมกับเอากระจกมา
วางตรงหน้าของผม แม้ว่ามันจะน่าอายไปสักหน่อยทีѷต้องพูดแบบนีѸ
กับตัวเอง แต่ผมก็หล่อไม่เบาเลย

ผมลอบมองไปข้างๆ แต่สหายของผมก็ไม่ได้พูดอะไร ห่างออกไป
หลายก้าว ยูจงฮยอคกำลังมองมาทีѷผมด้วยสายตาทีѷบ่งบอกว่าเขาไม่
ได้ประทับใจเท่าไร
“คิมทกจา”
ผมพยักหน้าและสวมใส่เสืѸอคลุม จากนัѸนก็คาดศรัทธาไม่แตกสลายไว้
ทีѷเอว ยกเว้นชุดทีѷเป็นทางการ ณ ท่อนล่าง นีѷคือชุดออกศึกของผม
“ไปกันเถอะ”
พวกเราเดินเข้าสู่ทีѷจัดงานแถลงข่าว ดวงดาวและกล้องจำนวน
มากมายกำลังมองมาทีѷผม
ผมและเหล่าสหายถูกฉายภาพอยู่บนหน้าจอใหญ่ยักษ์
เสียงเชียร์ดังก้องมาจากชาวเมืองของเขตอุตสาหกรรม สิѷงทีѷมาพร้อม
กับเสียงเชียร์ของพวกเขาคือเรืѷองราวของเหล่าคนทีѷกำลังรอผมอยู่
[กลุ่มดาวจำนวนมากกำลังให้ความสนใจกับการตัดสินใจของคุณ!]
[กลุ่มดาวจำนวนมากกำลังสงสัยถึงชืѷอของเรืѷองราวสุดท้ายของคุณ]
เหล่าคนทีѷเป็นกังวลถึงความปลอดภัยของคาบสมุทรเกาหลี และกลุ่ม
ดาวทีѷสงสัยเกีѷยวกับอนาคตของดาวเคราะห์แห่งนีѸ
เหล่าคนทีѷหวาดกลัวสิѷงทีѷรออยู่ในสถานการณ์สุดท้าย และเหล่าคนทีѷ
เป็นกังวลถึงความอยู่รอดของตนเอง
ผู้คนทีѷกังวลถึงพลังทีѷพวกเราครอบครองและพยายามจะนำมันออกมา

เหล่าคนทีѷบอกว่าทำไมพวกเราถึงเลือกทีѷจะปรากฏตัวในตอนนีѸ และ
เหล่าอวตารทีѷขอร้องให้พวกเราพาพวกเขาไปยังสถานการณ์
สุดท้าย…
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของเขา]
ในขณะทีѷคำถามมากมายสาดเทเข้ามา เรืѷองราวของผมก็เริѷม
เคลืѷอนไหว ท้องฟ้าสัѷนไหว พืѸนดินสัѷนคลอน – เมืѷอสถานะของกลุ่ม
ดาวระดับเทวะถูกปลดปล่อยออกมา ทัѷวทัѸงคาบสมุทรจึงดูราวกับจม
ลงสู่หลุมแห่งความเงียบงัน ทุกๆ คนทีѷกำลังรอคำตอบจากผมเงยหน้า
ขึѸนมองผม
ผมเปิดปากขึѸนอย่างช้าๆ
[ทุกคน]
และจากนัѸน ผมก็เริѷมเล่าเรืѷองราวของผม
[ฉันไม่ได้คิดทีѷจะช่วยทุกคน]

การประกาศของผมทำให้เกิดความวุ่นวายในหมู่ฝูงชน นักข่าวรัว
ชัตเตอร์ไม่หยุด โดเกบิระดับตํѷาและระดับกลางทีѷกำลังรายงาน
สถานการณ์ไปบนช่องของพวกเขาต่างพากันทำสีหน้าตกตะลึง
[กลุ่มดาวจำนวนมากพบว่าคำประกาศของคุณน่าสนใจมาก!]
[มหาโดเกบิฟังคำประกาศของคุณอย่างใกล้ชิด]
[โดเกบิทุกคนจากสำนักงานให้ความสนใจกับคำพูดและการกระทำ
ของคุณ!]
– หมายความว่าไงกัน?!
– ตัวแทนคิมทกจา!
ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มดาว อวตาร และแม้กระทัѷงโดเกบิต่างก็มีสีหน้าแบบ
เดียวกัน
ด้วยรอยยิѸมทีѷเป็นมิตรเล็กน้อยบนใบหน้าของผม ผมได้พูดออกมาอีก
[ก็อย่างทีѷฉันได้พูดไป ฉันไม่มีเหตุผลให้ต้องช่วยทุกๆ คน]
– นายกำลังจะบอกว่านายจะทิѸงเกาหลีไปงัѸนเหรอ?
ตอนทีѷ 482

– ถ้าอย่างงัѸนจะเกิดอะไรขึѸนกับอวตารทุกคนทีѷสนับสนุนนายมาโดย
ตลอดล่ะ?!
สนับสนุนเหรอ?
[งัѸนพวกเขาสนับสนุนพวกเรายังไง?]
ความปัѷนป่วนแพร่กระจายไปทัѷวในพริบตา นํѸาเสียงชวนหาเรืѷองของผม
ทำให้นักข่าวลุกขึѸนจากทีѷนัѷงและเริѷมตะโกนใส่ผม ตามทีѷคาดไว้ พลัง
ของสืѷอดูจะเป็นอำนาจทีѷเพียงพอจะทัดเทียมได้แม้แต่กลุ่มดาวระดับ
เทวะ
– นายคิดจะให้บริษัทของคิมทกจาเป็นทรราชแบบนีѸเหรอ?!
– ไม่ใช่ว่าทุกคนก็เดินทางมาพร้อมกับนายจนถึงตอนนีѸเหรอ?!
ทรราชงัѸนเหรอ…?
ก่อนทีѷผมจะทันได้ตอบ กลุ่มดาวก็เอ่ยปากขึѸนมาก่อน
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงหัวเราะเยาะคำประกาศของนักข่าว]
[กลุ่มดาวบรรพกาลแห่งคาบสมุทรเกาหลีเศร้าโศก!]
[กลุ่มดาว ‘ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ’ จ้องมองไปยังลูกหลาน]
ไม่ว่ามันจะเป็นทรราชหรือไม่ ผมก็ไม่รู้ด้วยซํѸาว่าพวกเขามองพวกเรา
ยังไงกันแน่ ไม่ใช่ว่ามันมีการประท้วงต่อบริษัทของคิมทกจาเกิดขึѸน
อยู่ทุกๆ วันเหรอ?

ผมมองไปยังนักข่าวทีѷกำลังตะโกนออกมาอย่างเงียบๆ ก่อนทีѷจะถาม
พวกเขา [งัѸนความปรารถนาของฉันจริงๆ คืออะไร?]
– เรืѷองนัѸน…
[ฉันเคยขอให้พวกนายทำอะไรเพืѷอฉันเหรอ?]
หลังจากนัѸนเอง เหล่านักข่าวก็หุบปากลงและมองหน้ากัน เหล่าโดเกบิ
เองก็กำลังทำสีหน้าสนอกสนใจ สำหรับพวกเขา เรืѷองแบบนีѸควรจะ
เป็นเรืѷองราวทีѷน่าสนุกสนาน อืม มันคือเหตุการณ์ทีѷราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้นทอดทิѸงดินแดนของเขา
สิѷงทีѷช่วยดึงนักข่าวขึѸนมาจากหลุมแห่งความสับสนคือกลุ่มอวตารทีѷ
สละเวลาของพวกเขามาอยู่ฝ่ายเขตอุตสาหกรรม
– มันก็เป็นธรรมดาทีѷคนทีѷครอบครองพลังอันยิѷงใหญ่ควรจะมีภาระอัน
ใหญ่ยิѷงด้วย และนายก็กำลังจะละทิѸงความรับผิดชอบในตอนนีѸเนีѷยนะ
ชายแก่ทีѷสวมหมวกโทรมๆ ก้าวออกมาในทันใดและพูดออกมาด้วย
เสียงอันดัง สายตาทีѷมีความเฉียบแหลมสามารถมองเห็นได้ผ่านปลาย
หมวกของเขา ผมจำไม่ได้ในทันทีว่าเขาเป็นใคร แต่ประโยคนัѸน มัน
เคยปรากฏขึѸนในหนทางเอาชีวิตรอดอยู่เหมือนกัน ผมยังได้ยินเสียง
ของลีจีฮเยดังออกมาจากทางด้านหลัง
“อะไรกันเนีѷย ตาแก่นัѷนก็มาด้วยเหรอ?”
ดูเหมือนว่านัѷนจะเป็นกลุ่มพันธมิตรจากปูซาน เหล่าผู้เคลืѷอนไหวอย่าง
ลับๆ ในขณะทีѷพวกเราไม่อยู่ ณ คาบสมุทรเกาหลี

ด้านหลังของพวกเขา มันมีธงของสมาคมทหารผ่านศึกทีѷสามารถมอง
เห็นได้อย่างชัดเจนถูกโบกโดยคนทีѷสวมผ้าโพกหัวสีนํѸาเงิน และจาก
นัѸน สมาชิกพันธมิตรจากชนบทก็ยืนขนาบข้างกลุ่มนีѸและตะโกนออก
มาด้วยความโกรธด้วย
– ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น นายต้องทำหน้าทีѷของคนทีѷแข็งแกร่ง
ไม่ใช่ว่านายคือกลุ่มดาวระดับเทวะเพียงคนเดียวบนคาบสมุทรเกาหลี
งัѸนเหรอ?
บางคนก็เน้นคำว่าหน้าทีѷของผม ในขณะทีѷ…
– ฉันขอร้องล่ะ อย่าทิѸงคาบสมุทรเกาหลีเลย! ถ้านายทำแบบนีѸ ชาว
เมืองผู้น่าสงสารบนดินแดนแห่งนีѸจะเป็นยังไง??
…บางคนก็พยายามขอความเห็นใจ
– ได้โปรด พาพวกเราไปยังสถานการณ์สุดท้ายด้วย! ทุกๆ คนทีѷ
สามารถเอาชีวิตรอดมาจนถึงตอนนีѸได้มีสิทธิѻทีѷจะได้รับรางวัลนัѸน!
– ไม่มีใครอยากกลายเป็นส่วนหนึѷงของสถานการณ์! นายคิดทีѷจะ
ทอดทิѸงคนทีѷไม่รู้อิโหน่อิเหน่เหล่านีѸเหรอ? นายกล้าพูดเหรอว่าตัวเอง
เป็นกลุ่มดาวของคาบสมุทรเกาหลี?!
ในทางใดทางหนึѷง พวกเขาก็พูดถูก ไม่มีใครในหมู่พวกเราอยากจะ
เป็นส่วนหนึѷงของสถานการณ์ ไม่ใช่ตัѸงแต่แรก
[หัวหน้าพันธมิตรต่างๆ มากันแล้ว ดีเลย]
อย่างไรก็ตาม ตอนนีѸเรืѷองราวจะยังคงเป็นเหมือนเดิมไหม?

[ฉันอยากจะถามพวกนายสักหน่อย พวกนายทำอะไรกันมาจนถึงตอน
นีѸ เมืѷอสถานการณ์สุดท้ายกำลังจะบังเกิดขึѸน?]
สมาชิกพันธมิตรพากันมองหน้ากันเมืѷอได้ยินสิѷงทีѷผมพูด
– พวกเรา พวกเรา… ปกป้องคาบสมุทรในขณะทีѷพวกนายไม่อยู่…!
– นายกำลังดูถูกความพยายามของพวกเรา?! มันเป็นพวกเราทีѷ
ปกป้องคาบสมุทรในขณะทีѷพวกนายไม่อยู่!
ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาทำอะไรกัน ในขณะเดียวกัน ผมก็เห็นสมาชิก
พันธมิตรหลายคนสบตากับนักข่าว
「เผยแพร่บทความ – ให้ทุกๆ คนได้รู้ว่าราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น
กำลังจะทอดทิѸงคาบสมุทรเกาหลี」
พวกเขาน่าจะกำลังใช้สืѷอตีข่าว
「ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นกำลังจะเปิดเผยเจตนาทีѷแท้จริงใน
ฐานะราชาปีศาจ」
ผมสามารถจินตนาการได้ถึงหัวข้อข่าวโดยไม่ต้องถามพวกเขาด้วยซํѸา
แน่นอน ผมรู้ว่าทำไมพวกเขาถึงยินดีทีѷจะทำขนาดนีѸ
「อย่าไปกลัว ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นยังคงเป็นมนุษย์อยู่ เขาก็
เป็นแค่ชาวเกาหลีอีกคนจริงไหม?」
「ตราบใดทีѷเขาถือกำเนิดขึѸนบนแผ่นดินนีѸ นัѷนก็เป็นสิѷงทีѷเขาไม่อาจ
ขัดขืนได้」

「แม้ว่าเขาจะครอบครองพลังอันยิѷงใหญ่และมีชืѷอเสียง…」
พวกเขายังคงเชืѷอในระบบ พวกเขาเชืѷอในเรืѷองราวประชาธิปไตย หรือ
อะไรอย่างความเป็นมนุษยธรรม
[เรืѷองราวบรรพกาลกำลังมองมาทีѷคุณ]
ผมเห็นมันแล้ว ทุกๆ คนเชืѷอว่าพวกเขาสามารถถือครองส่วนแบ่งใน
เรืѷองราวเหล่านีѸได้ แต่ในความเป็นจริง มันก็ไม่เป็นเช่นนัѸน แม้แต่ก่อน
ทีѷการถ่ายทอดสดดวงดาวจะมาถึงโลก สถานทีѷแห่งนีѸก็อยู่ภายใต้กฎ
ของมหาเรืѷองราวแล้ว และเหล่าคนทีѷเชืѷอในมหาเรืѷองราวนีѸก็อยู่ภายใต้
ความคิดทีѷพวกเขาเชืѷอว่าถูกต้อง เหล่าสมาชิกพันธมิตรตะโกนออกมา
ต่อ
– ไม่ใช่ว่าบริษัทของคิมทกจาผูกขาดสถานการณ์ไว้ตัѸงแต่แรกเห
รอ?! พวกเราจะทำอะไรได้ภายใต้เงืѷอนไขทีѷไม่ยุติธรรมแบบนัѸน?!
[แต่ประตูของเขตอุตสาหกรรมก็เปิดให้พวกนายอยู่เสมอหนิ? สกิล
และเรืѷองราวทัѸงหมดทีѷพวกเราได้รับมาก็ถูกเปิดเป็นสาธารณะหนิ?]
– ไม่ แต่ เพราะคนของนายได้เข้าไปยังสถานการณ์ก่อน…!
[มันก็มีคนมากมายจากประเทศอืѷนทีѷเข้าสู่สถานการณ์ล่าช้า หน่วยงา
นทีѷเฟยหูและข่านเป็นผู้นำก็เป็นบ้านทีѷคนส่วนใหญ่เพียงเข้าร่วมด้วย
เมืѷอไม่กีѷเดือนก่อน แต่ในตอนนีѸพวกเขาก็อยู่ในครึѷงหลังของ
สถานการณ์แล้ว]
– นัѷนมันเรืѷองของประเทศอืѷน! สถานการณ์ของพวกเราไม่เหมือนกัน!

[พวกเขาไม่มีเขตอุตสาหกรรม โครงสร้างการสนับสนุนของพวกเขา
เน้นหนักไปทีѷตัวบุคคลเหมือนกัน อย่างไรก็ตาม กรุงโซลล่ะเป็นยัง
ไง?]
ผมดีดนิѸว และบียูก็สร้างหน้าจอหนึѷงมาบนอากาศเบืѸองบน และภาพ
ภายในของเขตอุตสาหกรรมก็ถูกฉายออกมา
[พวกเราเผยแพร่วิธีการเคลียร์สถานการณ์ระดับตํѷาเป็นสาธารณะ และ
กระทัѷงเผยแพร่ลิสต์ ‘สถานการณ์มหาเรืѷองราว’ ด้วย และพวกเราไม่
ได้หวงการสนับสนุนต่อคนทีѷยินดีจะเข้าสู่สถานการณ์ พวกเราไม่ได้
จำกัดเรืѷองเพศ อายุ เผ่าพันธุ์ – ไม่มีเลย เพราะพวกเรากำลังมองหา
คนกล้าทีѷพร้อมจะสู้ไปกับพวกเรา]
หน้าจอกำลังแสดงภาพเหล่าอวตารทีѷผ่านการฝึกฝนอย่างหนักซํѸาๆ
และแม่ของผมก็กำลังสัѷงการพวกเขา
และดังนัѸน พวกเขาจึงไปได้ไกลกันขนาดนัѸนหลังจากผ่านการฝึกปาง
ตายมาและได้รับเรืѷองราวของพวกเขา
[ฉันกำลังพูดถึงเหล่าคนทีѷอยู่ตรงหน้าของพวกนาย]
มันมีเหล่าอวตารทีѷครอบครองบรรยากาศอันไม่ย่อท้อและสถานะอัน
แข็งแกร่งคอยดูแลอยู่กลางสถานทีѷจัดประชุม พวกเขาไม่ใช่ใครอืѷน
นอกจากเหล่าผู้พเนจรทีѷแม่ของผมคอยดูแล เหล่าวีรบุรุษทีѷช่วยแม่
ของผมหยุดคลืѷนสึนามิคือคนพวกนีѸ
[มีใครในหมู่พวกนายไหมทีѷได้รับการสนับสนุนทีѷแย่กว่าคนพวกนีѸ?]

ไม่มีใครตอบ พวกเขาต่างก็ถูกสะกดไว้โดยเจตจำนงแห่งการต่อสู้ทีѷ
แผ่ออกมาจากเหล่าผู้พเนจรทีѷอยู่ตรงหน้าของพวกเขา
ผู้คนทีѷกำลังสะดุ้งและเม้มปากเริѷมตะโกนออกมาอีกครัѸง
– มันไม่ใช่ว่าพวกเราเตะถ่วงหรือมัวแต่ลอยชาย! พวกเรา พวกเรา
กำลังเตรียมการหลายๆ สิѷง! พวกเรารักษาระบบและโครงสร้างพืѸนฐาน
และเตรียมสร้างชาติขึѸนมาใหม่เมืѷอนายเสร็จสิѸนสถานการณ์และกลับ
มา…
[แต่ทำไมพวกนายต้องไปเตรียมด้วย? พวกนายรู้เหรอว่า ‘บทสรุป’
แบบไหนกำลังรออยู่ทีѷปลายทาง?]
– อะไรนะ??
[ทำไมพวกนายถึงเชืѷอว่าบทสรุปของโลกนีѸจะเป็นสันติสุข?]
โลกนีѸเปลีѷยนไปมากจากในหนทางเอาชีวิตรอด ยูจงฮยอค ลีฮุนซึง ลี
จีฮเย ชินยูซอง – ทุกๆ คนได้เปลีѷยนไปจากทีѷผมจำได้
อย่างไรก็ตาม บางสิѷงก็ไม่ได้เปลีѷยนแปลงไป
「ทุกๆ คนทีѷยูจงฮยอคพบต่างทวงสิѷงต่างๆ กลับไป」
ใบหน้าของผู้คนเต็มไปด้วยความตืѷนตระหนกอย่างรวดเร็ว สีหน้าของ
พวกเขาเป็นสีหน้าของคนทีѷถูกทรยศโดยความหวังทีѷพวกเขาเชืѷอมัѷน
แน่นอน ผมรู้ดีว่าพวกเขาต้องการอะไร
「อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีใครในหมู่พวกเขาเลยทีѷต้องการให้ทุกๆ
อย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมจริงๆ」

สิѷงทีѷฝูงชนต้องการไม่ใช่สันติสุขสำหรับทุกๆ คน แต่เป็นสำหรับ ‘บาง
คน’
พวกเขาได้เจอกับสถานการณ์ดุจขุมนรกและสามารถเอาชีวิตรอดมา
ได้ และเหล่าคนทีѷได้เจอกับสิѷงเหล่านัѸนก็คงไม่อยากเห็นทุกๆ อย่าง
กลับไปเป็นเหมือนเดิม
เพราะขุมนรกทีѷพวกเขาก้าวผ่านมาได้กลายเป็นส่วนหนึѷงของเรืѷองราว
ของพวกเขาไปแล้ว
「…มันจะไม่เป็นไรตราบใดทีѷสถานการณ์สุดท้ายจบลง ฉันมีพลังแล้ว
อย่างน้อยทีѷสุด ฉันก็อยู่ในตำแหน่งของหัวหน้าในหมู่อวตารทัѸง
หลาย」
「ฉันไม่อาจกลับไปเป็นอย่างเดิมได้แล้ว ดูสิว่าฉันต้องพยายามแค่
ไหนกว่าจะมาถึงตรงนีѸ…」
「ถ้าไม่มีบริษัทของคิมทกจา…」
ในขณะทีѷความปรารถนาจำนวนนับไม่ถ้วนจมอยู่ใต้ผิวนํѸา ผมก็ค่อยๆ
หันไปมองยังขอบด้านนอกของสถานทีѷจัดประชุม
สมาชิกพันธมิตร และคนบางคนทีѷยืนอยู่ห่างออกไป จากนัѸนก็นักข่าว
ทุกๆ คนกำลังมองมาทางนีѸ อวตารธรรมดาๆ ทีѷเต็มไปด้วยฝุ่นและสวม
ชุดโทรมๆ กำลังยืนอยู่ตรงนัѸน
ในหมู่พวกเขา ผมเห็นสาวน้อยคนหนึѷง เธอน่าจะสูงพอๆ กับชินยูซอง
ในช่วงสถานการณ์แรกๆ เธอเด็กมากจนมันอาจเป็นปาฏิหาริย์ทีѷทำให้
เธอรอดมาได้จนถึงตอนนีѸ และในขณะทีѷยืนอยู่ในสถานทีѷทีѷกล้องและ

ช่องต่างๆ ไม่ได้ให้ความสนใจ เธอก็กระซิบกับตัวเองด้วยนํѸาเสียงทีѷมี
แต่ผมเท่านัѸนทีѷได้ยิน
「มันหมายความว่า… พวกเราทุกคนกำลังจะตาย?」
ชัตเตอร์กะพริบอย่างต่อเนืѷอง แต่ผมก็มองไปทีѷเด็กคนนัѸนอยู่นาน
และในทีѷสุด ผมก็พูดออกมา
[ฉันไม่ใช่ฮีโร่ ตัѸงแต่ต้น ฉันไม่เคยคิดทีѷจะช่วยใคร และฉันก็ไม่ได้คิด
จะทำแบบนัѸนในอนาคตด้วย อย่างไรก็ตาม…]
ผมค่อยๆ มองไปข้างหลัง…
[…มันเป็นไปได้ทีѷ ‘ตัวแทน’ คนอืѷนอาจจะมีความเห็นต่างไปจากของ
ฉัน]
…ยูจงฮยอคกำลังยืนอยู่ตรงนัѸน
*
หลังจากนัѸนไม่นาน ผมและฮันซูยองก็กำลังฟังคำแถลงของยูจงฮยอค
จากทางด้านหลังเวที
– ฉันเองก็ไม่รู้ว่าบทสรุปทีѷหมอนัѷนกำลังคิดถึงอยู่จะเป็นยังไง
อย่างไรก็ตาม แม้แต่ฉันเองก็มีบทสรุปของโลกแบบทีѷฉันอยากจะเห็น
ในเวลาปกติ ขอบเขตของคำศัพท์ทีѷเขามีคงจะเป็นแค่ ‘ฉันจะฆ่านาย
คิมทกจา’ แต่เมืѷอเขาต้องรับหน้าทีѷแบบนีѸ เขาก็รู้ว่าต้องพูดยังไง เขา
ไม่ใช่ตัวเอกโดยไม่มีเหตุผล

ฮันซูยองมองมาทีѷผมโดยพูดอะไรไม่ออกในขณะทีѷดูดอมยิѸมมะนาว
ผมพูดราวกับจะแก้ตัว “มันไม่ใช่ว่าฉันจะสามารถก้าวออกไปข้างหน้า
และสัѷงการทุกคนได้ตลอด เธอก็รู้ ยูจงฮยอคเหมาะกับเรืѷองนีѸมากกว่า
ฉัน แม้แต่ในนิยายต้นฉบับก็ด้วย”
เธอเริѷมยิѸมออกมา ดังนัѸนผมจึงพูดต่อ
“พวกเราต้องการตัวตนทีѷน่าเชืѷอถือ และนัѷนก็ไม่ใช่บทบาทของฉัน”
“แต่นายก็ทำได้หนิ?”
“มันถึงเวลาทีѷพวกเราควรจะทำให้สิѷงต่างๆ มันเป็นอย่างทีѷควรจะเป็น
แล้ว ฉันไม่ใช่ตัวเอกแต่เป็นผู้อ่าน จำไม่ได้เหรอ?”
“อ๋อเหรอ? หลังจากมาไกลกันขนาดนีѸแล้วเนีѷยนะ?”
ผมไพร่มือไว้ข้างหลังและกำหมัดเอาไว้ แม้ว่าคิมทกจาคนนีѸจะกลาย
เป็นกลุ่มดาวระดับเทวะไปแล้ว แต่ผมก็ยังเป็นคิมทกจาอยู่ ฝ่ามือของ
ผมชุ่มไปด้วยเหงืѷอ การยืนอยู่ต่อหน้ากล้องมากมายแบบนีѸไม่ใช่เรืѷอง
ง่ายๆ เลย
“บทสรุปทีѷนายกำลังคิดถึงมันเป็นบทสรุปทีѷถูกต้องไหม?”
“มันกำลังเริѷมต้น”
“งัѸนหลังจากนีѸล่ะ?”
ผมไม่ตอบเธอ
“เฮ้”

เธอขยับเข้ามาใกล้และเขย่งตัวจับคอเสืѸอของผม
“นายไม่ลืมสัญญาว่าจะอ่านนิยายของฉันนะ?”
“ฮะ?”
“พวกเราสัญญากันไว้แล้ว นายลืมเหรอ?”
ผมมองไปยังดวงตาทีѷเป็นประกายของเธอ และในทีѷสุดก็จำได้ถึงบท
สนทนาในอดีต ใช่ ในขณะทีѷกำลังจะออกจากหมู่เกาะไคเซนิกซ์ ฮันซู
ยองได้บอกกับผมไว้แบบนัѸน
เธอบอกว่าเธออยากจะเขียนนิยายอีกเมืѷอสถานการณ์ทัѸงหมดจบลง
และเมืѷอเวลานัѸนมาถึง เธอก็อยากให้ผมอ่านมัน
“ตอนนัѸนเธอจริงจังเหรอ?”
“นายคิดว่าฉันโกหกงัѸนเหรอ?!”
ผมทำได้แค่ยิѸมออกมา “ฉันมาตรฐานสูงนะ”
“โอ้ มาตรฐานสูงแบบไหนกันทีѷสามารถอ่านนิยายกากๆ อย่างหนทาง
เอาชีวิตรอดได้สิบกว่าปี??”
“ฉันอาจจะเขียนรีวิวแย่ก็ได้? หรือไปปัѷนนิยายของเธอ?”
“เอาเลย แล้วนายจะได้รู้กัน”
ผมมองไปยังใบหน้าของฮันซูยองอย่างเงียบๆ เธอเองก็มองกลับมาทีѷ
ผมด้วยสีหน้าจริงจัง ใช่แล้ว เดิมทีเธอเองก็เป็นแบบนีѸหนิ?

“…ฉันอาจจะบ่นให้เธอเขียนตอนใหม่ไวๆ”
“ไม่มีปัญหา เมืѷอก่อนฉันก็ลงวันละสิบตอน”
ครัѸงแรกทีѷผมพบกับเธอ ผมไม่เคยคิดเลยว่าพวกเราจะลงเอยมาเป็น
สหายกันแบบนีѸ ฮันซูยองทีѷครัѸงหนึѷงเคยเป็นราชาแห่งผู้เผยพระวจนะ
– เมืѷอครัѸงหนึѷง ฉันเลือกปฏิบัติระหว่างเหล่าคนทีѷจำเป็นจะต้องรอด
และเหล่าคนทีѷความตายไม่ได้มีความหมายอะไร
พวกเราได้ยินเสียงของยูจงฮยอคลอยเข้ามา
– ฉันเชืѷออยู่เสมอว่ามีบางคนต้องตาย ในขณะทีѷบางคนจำเป็นต้องอยู่
ต่อ ฉันเชืѷอว่านัѷนคือสิѷงจำเป็นสำหรับโลกใบนีѸ แต่ในตอนนีѸ ฉัน…
ผมและฮันซูยองหยุดพูดและฟังคำพูดของเขา นีѷคือความในใจของยู
จงฮยอคทีѷเขาไม่เคยเผยออกมาให้ใครฟังตรงๆ ภายในใจของเขาทีѷ
แม้แต่หนทางเอาชีวิตรอดยังส่องไปไม่ถึง
– แต่ในตอนนีѸ ฉันก็ไม่มัѷนใจอีกต่อไปแล้ว
ตัวเอกแห่งหนทางเอาชีวิตรอดกำลังพูดด้วยหัวใจของเขา
เบืѸองหลังของเขา เรืѷองราวแห่งการเสืѷอมถอยทีѷพวกเราพานพบกำลัง
ลอยออกมา
เขาคือตัวตนเดียวในโลกนีѸทีѷไม่อาจลืมโลกก่อนได้ – ตัวเอกทีѷได้รับ
บาดแผลและเจ็บปวดจากอดีตอันไกลโพ้น

– ฉันได้รับความช่วยเหลือจากเหล่าคนทีѷฉันเชืѷอว่าชัѷวร้ายในช่วงชีวิต
ก่อน
พวกเราเห็นยูจงฮยอคทีѷกำลังต่อสู้กับแอสโมเดียส
จากนัѸนเขาก็พบกับจุดจบหลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดในการเสืѷอม
ถอยรอบทีѷสอง
– จากนัѸนฉันก็ได้ต่อสู้ในสมรภูมิเดียวกันกับคนทีѷเคยทรยศฉัน
แอนนากำลังช่วยพวกเราต่อสู้กับมังกรแห่งวันสิѸนโลก
ยูจงฮยอคจ้องมองไปยังเรืѷองราวเหล่านัѸนอยู่นานก่อนทีѷจะพูดต่อ
– ฉันไม่ได้ยกโทษให้กับพวกเขา แต่นัѷนก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะ
ต้องไปแก้แค้นพวกเขาในช่วงชีวิตนีѸ เพราะชีวิตของฉันในคราวนีѸไม่
เหมือนเดิมอีกแล้ว เหมือนอย่างทีѷโลกนีѸไม่ใช่โลกทีѷพวกเรารู้จักอีกต่อ
ไป
ผู้คนกำลังฟังเรืѷองราวของยูจงฮยอค
พวกเขาไม่ใช่ทัѸงผู้เสืѷอมถอยหรือตัวเอก ถึงกระนัѸน พวกเขาต่างก็มี
สีหน้าเข้าใจ
– ทุกคนเอาชีวิตรอดมาได้ไกลขนาดนีѸ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า
ทุกคนจะได้รับอนุญาตในทุกๆ เรืѷอง ไม่ มันแค่หมายความว่าทุกคนจะ
มีความรับผิดชอบมากขึѸน บาปแห่งการมีชีวิตอยู่ บาปแห่งการเอาชีวิต
รอดโดยการเหยียบยํѷาเรืѷองราวของคนอืѷน บาปแห่งการใช้เรืѷองราว

ของคุณอืѷนเป็นเมล็ดพันธุ์ในการเติบโตของตัวเอง – ดังนัѸน ถ้าพวก
นายยังมีชีวิตอยู่ งัѸนก็จงรับผิดชอบต่อบาปเหล่านัѸนซะ
ทุกๆ คนทีѷเข้าใจเขา และกระทัѷงเหล่าคนทีѷไม่เข้าใจ พวกเขาต่างจม
ดิѷงไปกับคำพูดของเขา
คำพูดเหล่านีѸคือคำพูดของมนุษย์ทีѷเคยฟาดฟันกับกลุ่มดาวในสมรภูมิ
คำพูดของเขาได้ส่งตรงไปถึงทุกคน
เสียงของเขาฟังดูจริงใจยิѷงกว่าเสียงทีѷแท้จริงจากกลุ่มดาวอย่างผมซะ
อีก
– ฉันไม่อาจให้สัญญาว่าจะช่วยทุกคนได้ ฉันเองก็แค่พยายามจะเอา
ตัวรอดในสถานการณ์ และฉันก็ไม่อาจข้ามผ่านพวกมันไปได้แทนทุก
คน ดังนัѸน มันจึงมีสิѷงเดียวทีѷฉันสามารถบอกทุกคนได้ในตอนนีѸ
นีѷคือทีѷๆ ยูจงฮยอคควรจะอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย
– จนกว่าสถานการณ์ของทุกคนจะจบลง ฉันขอสัญญาว่าจะไม่ตาย
หรือเสืѷอมถอยเด็ดขาด

การประกาศของยูจงฮยอคส่งผลให้ฝูงชนเงียบลง
ผู้เคลืѷอนไหวจากพันธมิตรต่างๆ พากันพ่ายแพ้ให้กับคำพูดของเขา
และได้แต่มองหน้ากัน ส่วนฝูงชนก็ไม่ได้อยู่ภายในการควบคุมของ
พวกเขาอีกต่อไป
“ราชาสูงสุด…”
บางคนพึมพำออกมาเบาๆ และหลังจากนัѸนไม่นาน นักข่าวก็เริѷมพากัน
นึกถึงพาดหัวข่าวในหัวของพวกเขา
「ราชาสูงสุดยูจงฮยอคประกาศการต่อต้านของเขา」
「ตัวแทนยูจงฮยอคแห่งบริษัทของคิมทกจา “จะไม่ยอมแพ้ต่อ
สถานการณ์จนกว่ามันจะจบลง”」
เหล่าอวตารทีѷเคยได้ยินว่าเขาคือผู้เสืѷอมถอยดูตืѷนเต้นมากยิѷงกว่าเดิม
บางคนก็ตะโกนออกมาเสียงดัง และเขตอุตสาหกรรมก็เต็มไปด้วย
เสียงโห่ร้องในทันที
“ราชาสูงสุดยูจงฮยอค!”
“ยูจงฮยอค!! ยูจงฮยอค!”
ตอนทีѷ 483

ทุกๆ คนกำลังเอืѸอนเอ่ยนามของเขา
แม้แต่เหล่าคนทีѷถากถางบริษัทของคิมทกจาเมืѷอก่อนหน้านีѸก็ได้ถูก
กวาดเข้ามาในกระแสและจ้องมองมาทีѷเขาด้วย
สิѷงต่างๆ คงไม่ดีขึѸนในทันที่ แต่อย่างน้อยทีѷสุด มันก็จะเป็นรากฐานใน
วันนีѸว่า ‘โลกหลังสถานการณ์’ จะถูกสร้างขึѸนโดยมียูจงฮยอคเป็น
จุดศูนย์กลาง
แม้ว่าผมจะพูดแบบเดียวกันนัѸนออกไป แต่มันก็คงไม่ได้ผลลัพธ์ใน
ระดับทีѷใกล้เคียงกับยูจงฮยอค
ในทีѷสุดฮันซูยองก็ปล่อยคอเสืѸอของผม และในขณะทีѷกำลังมองไป
ทางยูจงฮยอค เธอก็พูดออกมา “ถ้าเขาเป็นแบบนีѸทุกวันนะ”
ผมเห็นด้วยกับเธอ อย่างไรก็ตาม นัѷนก็เป็นนิสัยของเขา ดังนัѸน…
ในตอนนีѸทีѷเรืѷองต่างๆ ได้เป็นแบบนีѸไปแล้ว การเอืѸอนเอ่ยชืѷอของเขาจึง
ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย ในไม่ช้าเสียงเชียร์ชืѷอของยูจงฮยอคก็
เปลีѷยนไปเป็นจางฮีวอน ลีฮุนซึง และกระทัѷงลีจีฮเย
และในขณะทีѷทุกๆ ชืѷอยกเว้น ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ถูกขับ
ขานออกมา สหายของเขาก็พากันมองมาทางผมและดูไม่ค่อย
สบายใจเท่าไร ส่วนผมก็โบกมือให้กับพวกเขาเพืѷอแสดงให้เห็นว่ามัน
ไม่เป็นไร พวกเขาสมควรได้รับสิѷงเหล่านีѸแล้ว
ในทีѷสุด เสียงก็มาถึงชืѷอของฮันซูยองด้วย
“จักรพรรดินีปีศาจเพลิงทมิฬ ฮันซูยอง!!”

ฝูงชนกำลังมองหาฮันซูยองทีѷหลบอยู่หลังเวที
ผมพูดกับเธอ “ตาเธอแล้ว ออกไปสิ”
แต่เธอกลับส่ายหัวแทน “ฉันเกลียดอะไรแบบนีѸ”
“ฉันคิดว่าเธอชอบเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจซะอีก?”
“นัѷนในฐานะนักเขียน ไม่ใช่ฮันซูยอง”
ในขณะทีѷแตะส้นเท้ากับพืѸนเบาๆ เธอก็ลดระดับสายตาลงและขมวดคิѸว
เล็กน้อย
เหล่าสหายกำลังโบกมือของพวกเขาบนเวทีราวกับดาราทีѷมีชืѷอเสียง
[กลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลีภูมิใจในบริษัทของคิมทกจา!]
ในขณะทีѷเฝ้ามองพวกเขา ผมก็พูดออกมา “ฮันซูยอง”
“อะไร?”
“ถ้าโลกนีѸเป็นนิยาย เธอว่าเราอยู่ทีѷตอนไหนกันแล้ว?”
เธอดูจะครุ่นคิดกับคำถามนีѸอยู่นิดหน่อยก่อนทีѷจะตอบ “ไม่ชัวร์ ขึѸนอยู่
กับว่าใครเขียนมัน ฉันเดานะ”
แต่ก็แน่นอน
บางคนอาจจะเขียนสิѷงทีѷเกิดขึѸนในวันเดียวเป็นหนังสือหนึѷงเล่ม แต่
บางคนก็อาจจะกลัѷนกรองทุกๆ อย่างทีѷเกิดขึѸนในร้อยปีเป็นประโยค
เดียว

ฮันซูยองพูดต่อ “ถ้ามันเป็นฉัน พวกเราก็น่าจะผ่านมาอย่างน้อย 20
ตอนแล้ว”
“…เยอะจัง”
“ก็นะ มันมีหลายๆ อย่างเกิดขึѸนเลยหนิ?”
อันทีѷจริงมันก็มากอยู่เหมือนกัน มันคือการเดินทางอันแสนยาวไกล
ถ้ามันยาวขนาดนัѸน งัѸนแค่จากขนาดของหนังสือเพียงอย่างเดียว
หนังสือเล่มนีѸก็ควรจะอยู่ในระดับมหากาพย์ได้แล้ว
ฮันซูยองพูดราวกับว่าเธอเข้าใจว่าผมรู้สึกยังไง “แต่มันก็มีบางคนทีѷ
สามารถอ่านทัѸงหมดนัѸนได้คนเดียวนะ”
ทันใดนัѸนเอง มุมหนึѷงของหัวใจของผมก็รู้สึกหนาวขึѸนมา
ผมอยากจะถามเธอ – ผมได้อ่านเรืѷองราวทัѸงหมดทีѷผมพบเจอในช่วง
จังหวะทีѷเหมาะสมไหม?
ผมสามารถบอกได้ไหมว่าผมได้อ่านเรืѷองราวอันลํѸาค่าของทุกคนโดย
ไม่พลาดอะไรไปเลย?
“คิมทกจา”
“อะไร?”
“นายอาจจะไม่ใช่ตัวเอกของโลกนีѸหรือตัวละครทีѷเจ๋งอะไร”
“…”

“อย่างไรก็ตาม นายก็ได้อ่านมันด้วยหัวใจทัѸงหมดของนาย ฉันรู้”
ผมไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี
“และทุกๆ คนทีѷนายได้อ่าน พวกเขาก็ยืนอยู่ตรงนีѸแล้ว”
ฮันซูยองมองไปยังผู้คนในสถานทีѷจัดงาน
ผมเองก็มองไปยังพวกเขาด้วย เหล่าสหายทีѷผมห่วงใยกำลังยืนอยู่ใน
จุดทีѷแทบจะเอืѸอมไม่ถึง
พวกเขาอยู่หลังม่าน และมีชีวิตอยู่
ยูจงฮยอคจ้องมองไปยังฝูงชน จางฮีวอนกำลังยิѸมให้กับพวกเขา ลี
จีฮเยกระโดดโลดเต้นไปมา ชินยูซองกำลังโบกมือให้กับผม…
บางคนได้เขียนเรืѷองราวของพวกเขา และผมก็ได้อ่านมัน
ทุกๆ เรืѷองราวเริѷมต้นจากตรงนีѸ
ในขณะทีѷโบกมือให้กับชินยูซอง ผมก็พูดออกมา
“พรุ่งนีѸเช้า พวกเราจะไปยังตำแหน่งของสถานการณ์สุดท้ายกัน”
*
หลังจากการแถลงข่าวจบลง เหล่าสหายก็มารวมตัวกันในห้องรับแขก
จางฮีวอนนวดไหล่ของเธอในขณะทีѷมองไปยังเทปการแถลงข่าว
“อีѺ… ดูเหมือนกล้องจะไม่เป็นมิตรกับฉันเลย”

มันไม่ใช่แค่คาบสมุทรเกาหลี แต่ทัѷวทัѸงการถ่ายทอดสดดวงดาวต่าง
พากันตืѷนเต้นไปกับการแถลงข่าวของบริษัทของคิมทกจา
– ฉันไม่ได้คิดทีѷจะช่วยทุกคน
จางฮีวอนจุ๊ปากหลังจากดูคิมทกจาและใบหน้าอันสดใสของเขา
ทีѷทำการประกาศอยู่บนหน้าจอ “เท่จริงนะพ่อคุณ”
“ถึงกระนัѸนก็เถอะ เขาคงจะปรากฏตัวมากกว่านีѸมัѸงเพราะใบหน้าของ
เขาถูกแก้ไขให้ดีขึѸนแล้ว?”
ลีซอลฮวาทีѷรับผิดชอบแต่งหน้าให้กับคิมทกจาพยักหน้าอย่างพึง
พอใจ
ลีจีฮเยเสริม “มาลองคิดดูแล้ว ตอนนีѸลุงทกจาดูแมนขึѸนหน่อยแล้ว
ไหม?”
“เอ่อ? ฉันก็คิดเหมือนกันนะ”
หลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วย
แน่นอน คิมทกจาในตอนนีѸเปลีѷยนไปมากเมืѷอเทียบกับตอนทีѷพวกเขา
พบกันครัѸงแรก
จางฮีวอนพึมพำราวกับว่าเธอนึกถึงอดีตอันไกลแสนไกล “พูดตาม
ตรงนะ ฉันคิดว่าเขาพูดเก่งขึѸนเยอะเลย”
คิมทกจาจากสถานการณ์แรกต่างจากชายทีѷกำลังจะเผชิญหน้ากับ
สถานการณ์สุดท้ายแค่ไหนกัน?

ในขณะทีѷฟังคนอืѷนคุยกัน จางฮีวอนก็มองไปยังใบหน้าของคิมทกจา
บนหน้าจอ – ในดวงตาของเขาทีѷกำลังเปล่งประกายเมืѷอเขากำลัง
อ่านสคริปต์ หรือมุมปากของเขาทีѷขยับอย่างเร้นลับเมืѷอเขาฉีกยิѸม
สิѷงละอันพันละน้อยเหล่านีѸเป็นเครืѷองพิสูจน์ว่าเขาต่างไปจากเดิมแล้ว
ในขณะทีѷมองดูสีหน้าเหล่านัѸนใกล้ยิѷงขึѸนกว่าเดิม จางฮีวอนก็เริѷมคิดถึง
เรืѷองราวของคิมทกจา หรือว่าเรืѷองราวทีѷพวกเขาสร้างขึѸนด้วยกันจะ
เปลีѷยนเขาไปทีละนิด? ถ้าเป็นเช่นนัѸนมันก็คงจะดี แล้วถ้าเรืѷองราว
เหล่านัѸนได้เปลีѷยนแปลงพวกเธอไปบ้างล่ะ?
“ยังไงก็เถอะ คิมทกจาล่ะ?”
“ฉันคิดว่าเขากำลังเตรียมตัวสำหรับสถานการณ์สุดท้ายอยู่นะ”
“เดีѺยวนะ ตาลุงนัѷนกำลังคิดอะไรแปลกๆ อยู่เหรอ?”
คำพูดของลีจีฮเยทำให้ทุกๆ คนขำออกมา
ยูซานอาทีѷกำลังกอดเด็กๆ ไว้ด้วยแขนทัѸงสองข้างพูดขึѸนมา “เขา
สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรแบบนัѸนแล้ว ดังนัѸนเชืѷอในตัวเขาเถอะ”
คิมทกจาภายในหน้าจอกำลังถูกพูดจาโจมตีถากถาง จางฮีวอนเฝ้า
มองภาพนัѸนอยู่นานก่อนทีѷจะเอามือแตะหน้าจอ เธอรู้สึกได้ถึงสัมผัส
อันอบอุ่น
“…ฉันไว้ใจเขาได้จริงๆ เหรอ?”
เธอกระซิบด้วยเสียงเงียบๆ แต่ทุกๆ คนทีѷอยู่ทีѷนีѷก็ได้ยิน ถึงกระนัѸนก็
ไม่มีใครมองดูแปลกๆ

ชินยูซองพึมพำออกมา “ผิวของลุงดูดีจริง”
พวกเขาคิดว่าพวกเขาใกล้ชิดกับเขามากยิѷงขึѸนแลว แต่ใบหน้าของคิม
ทกจาก็ดูห่างไกลเหลือเกิน
*
ตลอดทัѸงคืน ผมได้คิดถึงสถานการณ์สุดท้าย
ผมอ่านข้อความทีѷผมตัดออกมาจากหนทางเอาชีวิตรอดซึѷงผมพบว่า
จำเป็น และยังได้พูดคุยกับฮันซูยองผ่านจุดนัดพบระหว่างวันด้วย เธอ
ได้ใช้การทำนายลอกเลียนแบบของเธอเพืѷอพยากรณ์สิѷงทีѷจะเกิดขึѸน
ในอนาคต เมืѷอผมคิดถึงเรืѷองพวกนีѸคนเดียว มันก็คงจะไม่พอ ดังนัѸนผม
จึงได้แลกเปลีѷยนความเห็นกับนักเขียนลับผ่านยูจงฮยอคด้วย
น่าเสียดาย มันราวกับว่านักเขียนลับพยายามจะเลีѷยงเรืѷองของบทสรุป
ให้มากทีѷสุดเท่าทีѷมันจะเป็นไปได้
[[เส้นทางทีѷเจ้ากำลังจะเดินไปนัѸนไม่เคยถูกเหยียบย่างโดยใครมา
ก่อน การถูกชีѸนำจากเส้นโลกอืѷนจะเป็นภัยสำหรับเจ้าแทน]]
เนืѷองจากผมเข้าใจว่าเขากำลังจะพูดอะไร ผมจึงตัดสินใจไม่ถามเขา
อีก
“แล้วแอนนาล่ะ?”
“เธอถอนตัวไปจากคาบสมุทรพร้อมกับกลุ่มของเธอตัѸงแต่เมืѷอวาน
แล้ว”

มันคงจะดีถ้าได้ความช่วยเหลือจากการพยากรณ์ของเธอ แต่ก็น่า
เสียดาย ดูเหมือนว่าผมจะพลาดโอกาศนัѸนไปแล้ว
ชิѸง!
ดาบปีศาจทมิฬตัดผ่านอากาศ ห่างออกไปหลายสิบก้าว ยูจงฮยอค
กำลังตัѸงใจฝึกฝนอยู่ เขาดูเหมือนจะกำลังเหวีѷยงดาบในท่วงท่าเดิม
ตลอด แต่เขาก็ปฏิบัติต่อทุกๆ การเคลืѷอนไหวอย่างระมัดระวังราวกับ
ว่าพวกมันมีความหมายมาก บางทีมันอาจจะเป็นไปได้ว่าเขาได้ออก
ท่วงท่าเหล่านีѸมาตลอดชีวิตก็ได้
“บ้าเอ้ย พัฒนาการบ้าๆ นีѷมันอะไรกัน…”
ฮันซูยองเองก็กำลังระดมสมองเพืѷอพยายามคาดเดาว่าสถานการณ์
สุดท้ายจะเป็นอย่างไร อย่างไรก็ตาม มันก็ดูไม่คืบหน้าเท่าไร
แม้ว่าการทำนายลอกเลียนแบบของเธอจะทรงพลัง แต่มันก็ไม่ใช่
พระเจ้า ถ้ามันเป็นแบบนัѸน ฮันซูยองแห่งรอบทีѷ 1863 ก็คงจะไม่เจอ
ปัญหามากมายขนาดนัѸน
ผมมองเธอสักพักก่อนทีѷจะเปิดสมาร์ทโฟนของผม ไฟล์ปรากฏขึѸนบน
หน้าจอ – จากหนทางเอาชีวิตรอดเวอร์ชัѷนต้นฉบับไปจนถึงเวอร์ชัѷน
การแก้ไขครัѸงสุดท้าย
– สามวิธีเอาชีวิตรอดในโลกทีѷถูกทำลาย (การแก้ไขครัѸงสุดท้าย).txt
ผมมองไปทีѷไฟล์อย่างเงียบๆ อยู่นาน ก่อนทีѷจะปิดโทรศัพท์ ผมไม่
อยากทำลายปณิธานทีѷผมยึดมัѷนมาโดยตลอด

「คิม ทก จา」
ผมเงยหน้าขึѸนในขณะทีѷกำแพงทีѷสีѷเรียกผม
‘อะไร?’
「ลำ บาก หน่อย นะ」
ผมยิѸมเล็กน้อยให้กับประโยคทีѷไม่คาดคิด
ผมลืมหมอนีѷไปเลย คนทีѷอยู่กับผมมานานทีѷสุดก็คงจะเป็น ‘กำแพง’ นีѸ
สินะ?
‘ไม่เป็นไร ฉันมีนายอยู่’
ทัѸงหมดต้องขอบคุณกำแพงทีѷสีѷทีѷทำให้ผมมาไกลได้ขนาดนีѸ
ถ้าหมอนีѷไม่ช่วยปกป้องจิตใจของผมในช่วงสถานการณ์แรก และถ้า
มันไม่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดทางกายทีѷผมต้องเจออยู่บ่อยๆ ผม
คงจะกลายเป็นผีเร่รอนในสถานการณ์ไปนานแล้ว
เปรีѸยง
ประกายแสงระเบิดออกมาในอากาศชวนให้นึกถึงร่างของเด็กตัวเล็กๆ
ทีѷกำลังสัѷนไปมาด้วยความตืѷนเต้น ชัѷวขณะหนึѷง ผมคิดว่าผมได้เห็น
ใบหน้าของเด็กน้อยทีѷกำลังได้รับชัยชนะอยู่เหนือประกายแสงนัѸน
「อา แฮ่ม นาย อยาก เห็น หน้าต่าง แอต ทริ บิวต์ ของ นาย ไหม?」
หมอนีѷ เขาคิดว่าผมอยากเห็นหน้าต่างแอตทริบิวต์ทุกๆ ครัѸงทีѷผมมี
โอกาสงัѸนเหรอ?

‘เอ๋ ไม่เป็นไร ฉันยังไม่ต้องการ’
แม้จะเห็นว่ามันอาจจะช่วยผมได้ แต่ตอนนีѸมันก็มีสิѷงอืѷนทีѷสำคัญยิѷงกว่า
‘อันทีѷจริงมันมีสิѷงทีѷฉันสงสัยมากยิѷงกว่า’
「อะไร?」
มันเป็นคำถามทีѷผมควรถามนานแล้ว อย่างไรก็ตาม เนืѷองจากผมไม่
สามารถหาคำตอบได้ตรงๆ ตัѸงแต่แรก ผมจึงต้องเอาทฤษฎีต่างๆ มาส
รุปรวมกัน
‘กำแพงสุดท้ายคืออะไรกันแน่?’
กำแพงทีѷสีѷเงียบไปสักพัก ผมเริѷมคิดว่ามันอาจจะกำลังพยายามเปลีѷยน
เรืѷองหรือคัดกรองส่วนทีѷจำเป็นอยู่
「มัน คือ กำแพง ทีѷ ทุกๆ เรืѷอง ราว ถูก เขียน ไว้」
…มันเป็นเพราะสถานการณ์สุดท้ายใกล้เข้ามาแล้วเหรอ?
แม้ว่าคำตอบทีѷได้จะยังคงงงๆ แต่ก็ดูเหมือนว่ากำแพงทีѷสีѷไม่ได้
ต้องการจะปิดบังข้อมูลอะไรอีก ดังนัѸนผมจึงถามออกไปอีกครัѸง
‘งัѸนฉันขอถามหน่อย นายคืออะไรกันแน่? และชิѸนส่วนของกำแพงมีตัว
ตนอยู่เพืѷออะไร?’
「ปก ป้อง ธีม อัน ลํѸา ค่า นัѷน คือ หน้า ทีѷ ของ กำ แพง」
ทันใดนัѸนเอง ผมก็คิดถึงบางสิѷงขึѸนมา ‘กำแพงแห่งการสืѷอสารทีѷเป็น
ไปได้’ ทีѷจางฮาครอบครอง – เมืѷอผมคิดถึงมัน มันก็ไม่ใช่แค่เธอใช่

ไหม?
คนสำคัญจากหนทางเอาชีวิตรอดต่างก็ครอบครองกำแพงทีѷ
คล้ายคลึงกัน ศากยมุณีครอบครอง ‘กำแพงแห่งสังสารวัฏ’ ในขณะทีѷ
อากาเรสและเมทาทรอนครอบครอง ‘กำแพงทีѷแบ่งความดีและความ
ชัѷว’
「เพราะ มัน มี มากกว่า หนึѷง ธีม」
「เรืѷอง ราว คือ ชุด ของ เรืѷอง เล่า มากมาย」
กำแพงทีѷสีѷคือชิѸนส่วนของกำแพงสุดท้าย และชิѸนส่วนก็หมายความว่า
มันสามารถกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมได้
ในเวลานัѸนผมก็รู้สึกกระจ่างขึѸนมา ถ้ามันเป็นอย่างทีѷผมคาดไว้ – ถ้า
กำแพงนีѸเป็นตัวตนทีѷคอยปกป้อง ‘เรืѷองราว’ ล่ะก็…
เปรีѸยง…
ร่างของกำแพงทีѷสีѷดูราวกับกำลังโอนเอนอยู่ตรงหน้าของผมในอากาศ
จากนัѸนห้องสมุดทีѷเต็มไปด้วยชัѸนหนังสือมากมายก็ดูเปล่งประกายอยู่
เบืѸองหลังสิѷงนัѸน ผมเอืѸอมมือออกไปในอากาศ ส่งผลให้ตัวอักษรจาก
หนังสือกระจัดกระจายออกไป
สิѷงทีѷเข้ามาแทนทีѷพวกมันคือกำแพงโบราณทีѷทรุดโทรมเป็นอย่างยิѷง
สิѷงนีѸทำให้ผมนึกถึงผนังถํѸายุคก่อนประวัติศาสตร์ ‘กำแพงแรก’
ผมเอืѸอมมือออกไปหากำแพงทีѷคอยปกป้องผมจากความหนาวเย็น
ความเจ็บปวด และบาดแผลต่างๆ

จากยุคบรรพกาล กำแพงได้ถูกสร้างขึѸนเพืѷอปกป้องบางสิѷง
「นาย ต้อง เตรียม เรืѷองราว สุด ท้าย คิม ทก จา」
และเริѷมต้นจากยุคไหนก็ไม่ทราบ มนุษย์เริѷมเขียนบางสิѷงลงไปบน
กำแพงนัѸน
จนในทีѷสุดมันก็ได้กลายเป็นเรืѷองราว
「นาย คือ คน สุด ท้าย」

“เตรียมตัวเสร็จรึยัง?”
มันเป็นเช้าทัѷวไปเฉกเช่นวันอืѷน อากาศสดใส สีหน้าของสหายทุกคนก็
ดูสดชืѷนดี ถ้ามันไม่ใช่เพราะชุดพร้อมรบของพวกเขา ผมคงจะเชืѷอว่า
พวกเขากำลังจะไปปิคนิคกันแล้ว
「และนัѷนคือสิѷงทีѷทำให้คิมทกจามีความสุขจริงๆ」
“เสร็จสักพักแล้ว นอกจากนัѸน ดูเหมือนว่านายมีอะไรจะพูดกับพวกเรา
นะทกจา?”
เมืѷอผมผละออกจากความคิดของตัวเอง ผมก็พบว่าจางฮีวอนได้ขยับ
ใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้กับผม ในชัѷวขณะทีѷผมเสียอาการไปเล็ก
น้อย ลีจีฮเยก็รีบแทรกเข้ามา
“ฉันไม่อยากได้ยินหรอกนะ เขาคงจะพูดอะไรแบบมันอันตรายเกินไป
ดังนัѸนพวกเราไม่ต้องไปก็ได้หรอกอะไรทำนองนัѸนใช่ไหม?”
“ใช่ แล้วมันไม่อันตรายตัѸงแต่เมืѷอไหร่?”
“คราวนีѸจริงจังนะ! มันอันตรายจริงๆ!…”
ลีจีฮเยเพิѷมระดับเสียงขึѸนในขณะทีѷล้อเลียนวิธีการพูดของผม
ตอนทีѷ 484

เดีѺยวก่อน ผมพูดแบบนัѸนตัѸงแต่เมืѷอไหร่…? ผมขมวดคิѸวมุ่นและพูดออก
มา “ไม่ ไม่ใช่แบบนัѸน คราวนีѸมัน…”
“อีกแล้ว? รู้แล้วน่า พีѷสาว ขอเงินหน่อย 100 เหรียญ”
จางฮีวอนส่งเงินให้กับลีจีฮเย
ฮันซูยองมองดูภาพฉากนีѸและส่ายหัวของเธอก่อนทีѷจะพูดกับผม
“นายน่าจะเรียนรู้บ้างนะ”
“เรียนรู้อะไร?”
“นายสัญญากับสหายไว้ว่านายจะทำแบบเดียวกันนัѸนหลายครัѸงแล้ว
ถ้านายยังดืѸออีก พวกเขาจะคิดยังไงกัน? อ่า นายคิดว่าคำสัญญาของ
พวกเราเป็นเรืѷองตลกงัѸนเหรอ นายคิดว่าทุกๆ คำสัญญามันเป็นเรืѷอง
ล้อเล่นงัѸนเหรอ!”
“ฉันไม่ได้ตัѸงใจให้เป็นแบบนัѸนเลย ฉันขอโทษจริงๆ ทีѷทำให้เข้าใจ
ผิด…”
หลังจากส่งเงินให้กับลีจีฮเย จางฮีวอนก็ถามขึѸนมาในทันใด “ยังไงก็
เถอะ คราวนีѸแผนการของพวกเราเป็นยังไงกัน? ดูเหมือนว่านายจะคิด
มันกับซูยองตัѸงแต่เมืѷอวานแล้วนะ?”
“จริงๆ ก็ไม่ได้มีแผนอะไร”
บางทีเธออาจจะพบว่าคำตอบของผมน่าสงสัย จางฮีวอนได้ขยับ
ใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้อีกครัѸง “จริงเหรอ?”

“มันต่างจากทีѷเคยเป็นมา แม้แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึѸนใน
สถานการณ์สุดท้าย”
“แปลกๆ นายไม่ได้ปิดบังอะไรไว้ใช่ไหม?”
“ไม่ ไม่เลย”
[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ เปิดใช้งาน ‘จับเท็จ LV.5’!]
[คำพูดของคุณถูกยืนยันว่าโกหก]
“โอ้โห นายโกหกหน้าตายเลยเหรอ?”
…เธอไปเรียนจับเท็จมาตัѸงแต่เมืѷอไหร่? บ้าเอ้ย
ผมรีบแก้ตัว “มันยากทีѷจะอธิบายรายละเอียดในตอนนีѸ สิѷงต่างๆ อาจ
จะเปลีѷยนไปได้ถ้าฉันบอกเธอ ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไง โปรดจง
เลือกในสิѷงทีѷเธอคิดว่าเป็นการตัดสินใจทีѷถูกต้อง ถ้าพวกเราทำสำเร็จ
พวกเราก็จะรอดไปด้วยกันได้”
“แล้วพวกเรานัѷนรวมถึงนายด้วยไหม ทกจา?”
ผมมองไปยังยูซานอาอย่างเงียบๆ ก่อนทีѷจะพยักหน้า
“ใช่”
“และพวกเราจะได้อยู่ในบ้านหลังใหญ่ๆ ด้วยกันใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว”
“ฉันก็ไม่รับประกัน แต่ทุกๆ คนจะมางานฉลองของฉันใช่ไหม?”

“ใช่”
“พีѷ ถ้าอย่างงัѸนพวกเราไปเทีѷยวกันได้ไหม…?!”
“ได้สิ”
[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ เปิดใช้งาน ‘จับเท็จ LV.5’!]
[คำพูดของคุณถูกยืนยันว่าเป็นความจริง]
หลังจากนัѸนร่องรอยแห่งความโล่งใจจึงเคลืѷอนผ่านสีหน้าของทุกๆ คน
ผมมองไปยังใบหน้าของพวกเขาอีกครัѸง – ยูซานอา จางฮีวอน ลีฮุน
ซึง ลีจีฮเย ลีกิลยัง ชินยูซอง ลีซอลฮวา กงพิลดู จางฮายัง ฮันซูยอง…
“ถ้าเสร็จแล้ว งัѸนก็ไปกันเถอะ”
…และกระทัѷงยูจงฮยอคก็ด้วย
เรืѷองราวทีѷแตกต่างกันไปสำหรับแต่ละคน เรืѷองราวทีѷผมยังไม่มีโอกาส
ได้อ่านจนจบ
“ไปกันเถอะลุง! พวกเรายังไม่ได้เข้าสู่สถานการณ์กันเลย ดังนัѸนอย่า
เพิѷงทำอะไรเท่ๆ เลย”
ผมเห็นด้วยกับความเห็นของลีจีฮเย สถานการณ์สุดท้ายยังไม่ทันเริѷม
ต้นขึѸนเลย ผมสูดหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ และเงยหน้าขึѸนมองประตู
มิติในอากาศ
[ประตูมิติสู่ ‘สถานการณ์ทีѷ 99’ ถูกสร้างขึѸน!]

บีฮยองได้สร้างประตูมิตินัѸน
“ไปกันเถอะ”
พวกเราก้าวผ่านประตูมิติ สภาพแวดล้อมโดยรอบเปลีѷยนไปในพริบตา
เบืѸองหลังของพวกเราคือภาพของการถ่ายทอดสดดวงดาวอันกว้าง
ใหญ่ ในขณะทีѷเบืѸองหน้าของพวกเราคือภาพของเหล่ามหาโดเกบิทีѷ
กำลังรอพวกเราอยู่
“เอ่อ? พวกเราเคยมาทีѷนีѷรึยัง?”
ทีѷนีѷคือ ‘ประตูแห่งการถ่ายทอดสดดวงดาว’ ทางผ่านสุดท้ายทีѷนำไปสู่
ประตูสุดท้าย และบ้านของสำนักงาน สำนักงานใหญ่ของโดเกบิ
ทัѸงหมด
[บริษัทของคิมทกจา คุณสมบัติในการเข้าไปของพวกเจ้าได้รับการ
ยืนยันแล้ว]
“…คราวนีѸก็ผ่านไปตรงๆ เลยสินะ”
โดเกบิไม่สนใจพิธีรีตองอะไรและนำพวกเราผ่านเข้าไปโดยไม่
โวยวาย
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่กำลังเฝ้ามองการเข้าสู่สถานการณ์สุดท้ายของ
คุณ!]
[เนบิวลาจำนวนมากอิจฉาความสำเร็จของคุณ!]

ผมสัมผัสได้ว่ากลุ่มดาวและเนบิวลากำลังเฝ้ามองพวกเราอยู่จาก
จักรวาลอันมืดมิด
[กลุ่มดาวภายในสถานการณ์สุดท้ายตึงเครียดขึѸนกับการปรากฏตัว
ของบริษัทของคิมทกจา!]
[คุณและเนบิวลาของคุณได้เข้าสู่ตำแหน่งของสถานการณ์สุดท้าย!]
เมืѷอผมลืมตาขึѸนอีกครัѸง ผมก็เห็นภาพของกาแล็คซีѷกำลังโคจรอยู่
รอบๆ ในกระแสนํѸาวน ดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังหมุนวนอยู่รอบๆ
พร้อมกับเปล่งแสงเจิดจ้าออกมา
พวกเขาคือกลุ่มดาวแห่งสถานการณ์สุดท้าย ดวงดาวทีѷไปถึงระดับ
เทวะเมืѷอนานมาแล้ว หรือเหล่าคนทีѷได้รับคุณสมบัติดังกล่าว
อย่างไรก็ตาม แทนทีѷจะเคลืѷอนเข้ามาหาพวกเรา ดวงดาวเหล่านัѸน
กลับโคจรอยู่บนท้องฟ้าเบืѸองบนเหนือปราสาททีѷเก่าแก่แห่งหนึѷง
“นัѷน…”
และเหนือปราสาทเก่าแก่ขนาดใหญ่ยักษ์แห่งนัѸนทีѷดวงดาวกำลังโคจร
อยู่ก็มีกำแพงขนาดใหญ่มากจนพวกเราไม่อาจเห็นจุดจบของมันได้
“นัѷนคือกำแพงสุดท้ายงัѸนเหรอ?”
ผมมองไปยังกำแพงนัѸนอย่างเงียบๆ
มันราวกับว่ากำแพงนัѷนได้แผ่ขยายออกไปอย่างไม่รู้จบเพืѷอประกาศ
อย่างจองหองว่านีѷคือจุดจบของเส้นโลกนีѸ

「ทุกๆ สิѷงภายในโลกนีѸต่างก็ถูกบันทึกไว้ในนัѸน」
[‘ราชาแห่งเรืѷองราว’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
[‘ราชาแห่งเรืѷองราว’ เรียกหาคุณ]
ผมถูกทักทายด้วยความรู้สึกทีѷเหมือนถูกสัѷนสะเทือนจนเส้นขนทุกๆ
เส้นของผมลุกชันขึѸนมา ผมสัมผัสมันได้ สิѷงมีชีวิตทีѷขับเคลืѷอนเรืѷองราว
ขนาดใหญ่ยักษ์ทีѷมีนามว่า ‘การถ่ายทอดสดดวงดาว’ กำลังรออยู่ทีѷ
ใจกลางของกำแพงนัѸน
สหายของผมเองก็คงจะสัมผัสมันได้ด้วย เนืѷองจากพวกเขาต่างก็ดู
เครียดขึѸนมา
มีแค่ยูจงฮยอคเท่านัѸนทีѷยังทำหน้านิѷงอยู่ “ฉันไม่เห็นกลุ่มดาวเลย”
มันเป็นอย่างทีѷเขาพูด แม้ว่าพวกเราจะเห็นกลุ่มดาวโคจรอยู่บน
ท้องฟ้า แต่มันก็ไม่มีกลุ่มดาวสักคนทีѷอยู่ในรูปแบบของอวตาร มัน
ราวกับว่าพวกเขารู้ว่าพวกเรากำลังจะมา ดังนัѸนพวกเขาจึงพากันหลบ
ไปทีѷไหนสักแห่ง
มันเป็นเหล่ามหาโดเกบิทีѷออกมาต้อนรับพวกเราแทน
[มหาโดเกบิ ‘ฮอเช’ กำลังจุติลงมายังสถานการณ์!]
[มหาโดเกบิ ‘ฮารอง’ กำลังจุติลงมายังสถานการณ์!]
[มหาโดเกบิ ‘บารัม’ กำลังจุติลงมายังสถานการณ์!]
[มหาโดเกบิ ‘โฮลอง’ กำลังจุติลงมายังสถานการณ์!]

[มหาโดเกบิ ‘นกซู’ กำลังจุติลงมายังสถานการณ์!]
เมืѷอเหล่าโดเกบิทีѷมาพร้อมกับสถานะอันยิѷงใหญ่ได้ปรากฏตัวขึѸนพร้อม
กันในคราวเดียว แม้แต่ผมก็อดไม่ได้ทีѷจะรู้สึกกดดันขึѸนมา
[พวกเจ้ามาแล้ว บริษัทของคิมทกจา]
มหาโดเกบิฮอเช หมอนีѷทีѷเคยบุกเข้ามาในสงครามระหว่างกลุ่มดาว
และปีศาจเพืѷอรับตัวพวกเราได้พูดออกมา เขาพูดต่อด้วยสายตาทีѷ
ดูแคลนพวกเรา
[พวกเจ้าได้รับคุณสมบัติในการเข้าสู่สถานการณ์สุดท้ายแล้ว
เนืѷองจากมันไม่จำเป็นต้องทดสอบพวกเจ้า มันจึงไม่เป็นไรทีѷจะเข้าไป
ยัง ‘เรือโนอาห์’ ได้เลย รายละเอียดจะถูกอธิบายหลังจากนัѸน]
“…เรือโนอาห์?”
ก่อนทีѷคำถามของผมจะจบลง เสียงดังก้องกังวานก็ดังออกมาจาก
ศูนย์กลางของปราสาทโบราณ ส่วนกลางของมันเปิดออก และมีบาง
สิѷงเริѷมโผล่ขึѸนมาจากรากฐานของปราสาท
「และมันก็คือเรือยักษ์」
ในช่วงเวลาทีѷผมเห็นเรือนัѸน ผมก็เกิดเดจาวูขึѸนมา
「มันเป็นเรือทีѷถูกพบครัѸงแรกในช่วงสงครามระหว่างกลุ่มดาวและ
ปีศาจ」
อันทีѷจริง รูปร่างของมันคือเรือทีѷช่วยพวกเราไว้ในช่วงสงครามระหว่าง
กลุ่มดาวและปีศาจ มันดูคล้ายกับเรือโนอาห์ของเอเด็นทีѷอพยพพวก

เราจากการปะทะกันระหว่างมังกรแห่งวันสิѸนโลกและระยะห่างสุด
พรรณนา
ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวของมันคือเรือลำนีѸมีขนาดใหญ่และดู
แข็งแรงกว่าเรือโนอาห์จากตอนนัѸนมาก ตัวเรือดูราวกับถูกแกะสลัก
ออกมาจากชิѸนส่วนทีѷแตกหักของกำแพงซึѷงมีทัѸงแสงสีขาวและสีเข้ม
แผ่ออกมา
มหาโดเกบิฮอเชพูดต่อในขณะทีѷเขามองไปยังตัวเรือ
[เดิมทีเส้นโลกนีѸได้ถูกกำหนดให้เป็น ‘เส้นโลกสุดท้าย’ อย่างไร
ก็ตาม สิѷงต่างๆ ก็เริѷมเปลีѷยนไป และการบิดเบีѸยวของเส้นโลกก็หลุด
ออกจากการควบคุมแล้ว บทสรุปของโลกนีѸไม่อาจปลดล็อคกำแพง
สุดท้ายได้ ซึѷงหมายความว่ามหากาพย์ทีѷสามารถตอบสนองต่อความ
พึงพอใจของ ‘ความฝันทีѷเก่าแก่ทีѷสุด’ ไม่อาจเสร็จสมบูรณ์ได้อีกต่อ
ไป]
“นายกำลังพูดบ้าอะไร??”
[พวกเจ้าทุกคนจะกลายเป็น ‘เมล็ดพันธุ์’]
เมล็ดพันธุ์ ผมเคยได้ยินมันในหนทางเอาชีวิตรอด คำนีѸได้แสดงถึงผู้
ท้าชิงของเรืѷองราวหนึѷงเดียวทัѸงหมด
ประกายแสงอันรุนแรงระเบิดออกมาเป็นระยะๆ จากจักรวาลอันไกล
โพ้น พวกมันเป็นเสียงทีѷดูเป็นลางไม่ดีทีѷเหมือนจะบ่งบอกถึงจุดจบ
ของเส้นโลกทีѷบิดเบีѸยว

ดวงดาวส่วนหนึѷงได้ถูกดูดเข้าไปในการระเบิดทีѷดังอืѸออึงและแตก
กระจายเป็นชิѸนๆ ในเปลวเพลิงก่อนทีѷจะร่วงลงมาสู่พืѸน
โดเกบิพูดต่อในขณะทีѷมองไปยังดวงดาวทีѷร่วงหล่นลงมา
[คิดว่ามันเป็นเกียรติอย่างยิѷงละกัน มันคือเจตจำนงของราชาแห่งเรืѷอง
ราวทีѷเจ้าถูกเลือกเป็นเมล็ดพันธุ์เมืѷอเจ้าต้องรับผิดชอบต่อเส้นโลกทีѷ
กำลังล่มสลายแห่งนีѸ เจ้าจะได้ขึѸนเรือโนอาห์และย้ายไปยังเส้นโลก
ใหม่ และเจ้าก็จะได้ถือกำเนิดขึѸนมาใหม่ในฐานะ ‘เรืѷองราว’ หลักทีѷจะ
กลายเป็นมุมมองของเส้นโลกต่อไป เหมือนอย่างเหล่าคนทีѷข้ามมา
จากโลกก่อนได้ทำ]
หลังจากนัѸนสิѷงต่างๆ ทีѷเขากล่าวมาจึงสมเหตุสมผล เขากำลังบอกให้
พวกเราหนีไปจากโลกนีѸ
“นาย… นายกำลังจะให้พวกเราทอดทิѸงโลกนีѸไปง่ายๆ เหรอ? นาย
อยากจะทอดทิѸงเส้นโลกนีѸและจากไปพร้อมกับทุกคนทีѷนีѷงัѸนเหรอ?
นายคิดว่าเรืѷองแบบนีѸมันสมเหตุสมผลงัѸนเหรอ???”
[แน่นอน มันไม่จำเป็นต้องประหลาดใจขนาดนัѸนหนิ? มันไม่ควรจะเป็น
คำแนะนำทีѷแย่อะไรสำหรับพวกเจ้าเหมือนกัน เป้าหมายของเจ้าคือ
การไปถึงบทสรุปทีѷไม่มีใครต้องถูกสังเวยใช่ไหม?]
ชัѷวขณะหนึѷง ผมรู้สึกพูดไม่ออกเลย
[เจ้าทำสำเร็จแล้ว ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น เจ้าและสหายของเจ้า
สามารถจากเส้นโลกนีѸไปและเอาชีวิตรอดไปด้วยกันได้]

เสียงระเบิดผสมกับเสียงฟ้าผ่าดังก้องออกมาจากอีกฟากของท้องฟ้า
มันคือเสียงของความเป็นไปได้แห่งสำนักงานทีѷกำลังปกป้องการพัง
ทลายอยู่
ในขณะทีѷผมได้ยินเสียงเหล่านัѸน ผมก็เริѷมเข้าใจหลายๆ สิѷง
อย่างเช่น ทำไมถึงไม่มีกลุ่มดาวอยู่แถวๆ นีѸเลย หรือทำไมสำนักงาน
ถึงครอบครองอิทธิพลอันยิѷงใหญ่ตัѸงแต่จุดเริѷมต้น
“…พวกนายทำแบบนีѸมากีѷครัѸงแล้ว?”
[มันสำคัญด้วยเหรอ?]
“จะเกิดอะไรขึѸนกับคนทีѷไม่ได้ขึѸนเรือโนอาห์? เหล่าคนทีѷไม่ถูกเลือก
– จะเกิดอะไรขึѸนกับพวกเขา?”
[เจ้าน่าจะเดาได้แล้วนะ]
ฮอเชใช้คางของเขาชีѸไปทางด้านหลังของพวกเรา นัѷนคือทีѷๆ มังกร
เต่าของลีจีฮเยถูกเรียกออกมาเมืѷอก่อนหน้านีѸ และบนดาดฟ้าของเรือก็
มีทรงกลมผนึกสีѷอันทีѷกำลังเปล่งแสงออกมา – เหล่าเทพเจ้าภายนอก
รวมทัѸงนักเขียนลับ
ผมจ้องมองไปยังตัวละครจากนิยายต้นฉบับทีѷกำลังหลับใหลอยู่
ภายในทรงกลม เหล่าคนทีѷถูกผลักไสจากสถานการณ์อาจจะตายหรือ
ไม่ก็กลายเป็นเทพเจ้าภายนอกแทน
[สถานการณ์หลักใหม่มาถึงแล้ว!]
+

[สถานการณ์หลัก #99 – หลบหนี]
ประเภท: หลัก
ความยาก: ??
เงืѷอนไขการเคลียร์: เข้าสู่ ‘เรือโนอาห์’ พร้อมกับสหายจากเนบิวลา
ของคุณ
จำกัดเวลา: 2 ชัѷวโมง
รางวัล: คุณสามารถข้ามไปยังเส้นโลกอืѷนได้ด้วยเรือโนอาห์ เรืѷองราว
ของคุณจะเริѷมต้นใหม่ ณ สถานทีѷแห่งนัѸน และเรืѷองราวทีѷคุณสะสมมา
จะถูกบันทึกไว้บน ‘กำแพงสุดท้าย’ ของการถ่ายทอดสดดวงดาว เพืѷอ
ถูกสืบทอดไปชัѷวนิรันดร์
ความล้มเหลว: คุณจะติดอยู่ในโลกทีѷถูกทำลายและตาย
+

สหายทุกคนต่างดูตะลึงงันหลังจากยืนยันถึงรายละเอียดของ
สถานการณ์ มันเป็นเงืѷอนไขทีѷชัดเจนเป็นอย่างยิѷง ในความเป็นจริง
แล้ว มันอาจจะเป็นสถานการณ์ทีѷง่ายทีѷสุดจากทุกสถานการณ์ทีѷพวก
เราประสบมา
ทัѸงหมดทีѷพวกเราต้องทำก็แค่ทำตามคำพูดของมหาโดเกบิและขึѸนไป
บนเรือโนอาห์ จากนัѸนก็จากเส้นโลกนีѸไป
“ทกจา…”
[พวกเจ้ารออะไรอยู่? มันไม่มีสถานการณ์ทีѷดีกว่านีѸสำหรับเจ้าแล้ว]
ผมได้ยินเสียงของมหาโดเกบิลอยอยู่ในอากาศ
[รู้ไหมว่ามีกลุ่มดาวมากมายแค่ไหนทีѷคัดค้านไม่ให้เจ้าถูกเลือกเป็น
‘เมล็ดพันธุ์’ พวกเราเลือกเจ้าแม้ว่าพวกเราจะต้องขัดต่อกระแส
ดวงดาวเหล่านัѸนก็ตาม]
บีฮยอง เขาก้มหน้าอยู่ท่ามกลางเพืѷอนฝูงพร้อมกับริมฝีปากทีѷซีดเซียว
หัวสมองของผมเริѷมซับซ้อนยิѷงขึѸน จู่ๆ ทำไมราชาแห่งเรืѷองราวถึง
ปล่อยสถานการณ์แบบนีѸออกมา? ผมในตอนนีѸไม่อาจเข้าใจมันได้เลย
ตอนทีѷ 485

แต่ก็มีหนึѷงสิѷงทีѷแน่นอน – จากการฟังข้อเสนอของพวกเขา ความอยู่
รอดของสหายทุกคนจะถูกรับประกัน
「เรืѷองราวของบริษัทของคิมทกจาคงจะถูกบันทึกไว้บน ‘กำแพง
สุดท้าย’ พร้อมกับเรืѷองราวอืѷนๆ ทีѷเขาเกลียด」
ผมหันไปมองสหายทีѷกำลังจ้องมองมาทีѷผม
“ทุกคน”
ผมพยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่มันก็ไม่ง่ายเลย
เส้นทางทีѷสุดแสนจะง่ายได้เปิดออกตรงหน้าของพวกเราแล้ว ถ้าพวก
เราเลือกเส้นทางนีѸ พวกเราก็อาจจะไม่จำเป็นต้องหันไปใช้แผนการ
ของพวกเรา
มันจะไม่มีใครต้องตาย และพวกเราก็จะไม่ต้องกลายเป็นเทพเจ้า
ภายนอกด้วย
พวกเราแค่ต้องขึѸนไปบนเรือนัѷนและข้ามไปยังเส้นโลกอืѷน และจากนัѸน
ก็ใช้ชีวิตในเรืѷองราวใหม่ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึѸนมาก่อน พวกเราแค่
ต้องกลายเป็นผู้ปกครองของเส้นโลกใหม่ด้วยเรืѷองราวของพวกเรา
เหมือนอย่างเทพเจ้าระดับสูงแห่งโอลิมปัสและแอสการ์ด พวกเราแค่
ต้องใช้ชีวิตไปพร้อมกับเพลิดเพลินไปกับความสะดวกสบายของ
สถานการณ์
“ทกจา”
ผมสบตากับยูซานอาในขณะทีѷเธอมองตรงมาทีѷผม

「อย่างไรก็ตาม พวกเราจะสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในบ้าน
หลังใหญ่ภายในสถานทีѷแห่งนัѸนได้เหรอ?」
ลีจีฮเยคว้าพวงกุญแจทีѷติดอยู่กับดาบมังกรคู่ไว้แน่น และ…
「พวกเราจะไปแสดงความยินดีกับวันจบการศึกษาของลีจีฮเยได้ด้วย
รอยยิѸมทีѷแท้จริงเหรอ?」
…ชินยูซองและลีกิลยังจับชายเสืѸอของกันและกันไว้แน่น
「ฉันจะได้ไปเทีѷยวกับกิลยังและเล่นเกมกับเขา และ…」
「และจะได้ไปแม่นํѸาฮันกับยูซองและแบ่งกันกินพิซซ่ากับเธอ
ไหม?」
สุดท้าย ยูจงฮยอคก็กำลังมองมาทีѷผม
「เหมือนกับการลบเลือนร่องรอยบนกำแพงสุดท้าย พวกเราจะแสร้ง
ทำเป็นว่าทุกๆ อย่างทีѷเกิดขึѸนกับพวกเราต่างก็ไม่มีอะไรเลยได้งัѸนเห
รอ?」
วันสิѸนโลกเริѷมต้นขึѸน และนัѷนก็ไม่อาจย้อนกลับได้
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ กำลังรอการตัดสินใจของ
คุณ]
เหมือนอย่างทีѷอากาเรสและเมทาทรอนทีѷตายไปแล้วไม่อาจกลับมา
ได้
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ เฝ้ารอการตัดสินใจของคุณ]

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ‘ เฝ้ารอการตัดสินใจของคุณ]
พวกเราไม่อาจลบเลือนสิѷงทีѷเกิดขึѸนราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึѸนมาก่อน
ได้ และเหมือนกับทีѷพวกเราไม่อาจเปลีѷยนการเสืѷอมถอยในอดีตของยู
จงฮยอคได้
「ทุกๆ สิѷงทีѷเกิดขึѸนในโลกนีѸได้กลายเป็นส่วนหนึѷงของพวกเราไป
แล้ว」
ฮันซูยองพูดออกมา “คิมทกจา นายลังเลอะไรอยู่? นายก็รู้อยู่แล้วหนิ
ว่าต้องทำยังไง?”
ลีฮุนซึงเดินเข้ามาหาผมก่อนทีѷผมจะทันได้รู้ตัวและวางมือของเขาไว้
บนไหล่ของผม ราวกับว่าเขารู้ว่าผมกำลังจะพูดอะไร
“ฉันก็คิดเหมือนกันกับนายนะ ทกจา”
เรืѷองราวทีѷพวกเราได้รับมาด้วยกัน และสิѷงต่างๆ ทีѷอาจจะถูกทิѸงไว้ข้าง
หลังต่างก็กำลังบอกเล่าเรืѷองราวของพวกเรา
ผู้คนบนโลก แม่ของผมและเหล่าผู้พเนจร คนเหล่านัѸนทีѷแบ่งปันเรืѷอง
ราวร่วมกับพวกเรา แต่ก็ไม่ได้อยู่ทีѷนีѷพร้อมกับพวกเราตอนนีѸ
[ทุกๆ เรืѷองราวของเนบิวลาบริษัทของคิมทกจากำลังมองมาทีѷคุณ]
[‘กำแพงทีѷสีѷ’ กำลังสัѷนสะเทือนอย่างรุนแรง!]
เมืѷอไม่นานมานีѸ นักเขียนลับได้พูดสิѷงนีѸกับผม

[[เมืѷอพวกเราพบกันอีกครัѸง ข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นเจ้านายทีѷเหมาะสม
ของ ‘กำแพง’ นัѸน]]
จางฮายังครอบครอง ‘กำแพงแห่งการสืѷอสารทีѷเป็นไปไม่ได้’ ในขณะ
ทีѷยูซานอาครอบครอง ‘กำแพงแห่งสังสารวัฏ’ ทีѷเธอสืบทอดมาจาก
ศากยมุนี อากาเรสและเมทาทรอนครอบครอง ‘กำแพงทีѷแบ่งความดี
และความชัѷว’
และกำแพงเหล่านัѸนต่างก็ครอบครองเรืѷองราวบางอย่างทีѷคงจะถูก
เขียนไว้บนกำแพงเหล่านัѸน
「ถ้าอย่างนัѸน เรืѷองราวแบบไหนกันทีѷควรจะถูกเขียนไว้บนกำแพงทีѷ
สีѷ」
กำแพงทีѷสีѷเคยพูดแบบนีѸไว้กับผม – ฉันคือชิѸนสุดท้ายสุดของกำแพง
สุดท้ายอันนัѸน
「ชิѸนส่วนสุดท้ายของเรืѷองราวเหล่านัѸนทัѸงหมด」
เป็นครัѸงสุดท้าย ผมมองไปยังสหายของผมก่อนทีѷจะพูดอะไรบาง
อย่างออกมา ผมพยายามจะยืนยันว่าสิѷงทีѷพวกเราเลือกอาจจะเป็นสิѷง
ทีѷผิดก็ได้
ผมไม่อาจพูดออกไปได้ มันไม่มีวิธีทีѷใช้ในการค้นหาความจริงได้
อย่างไรก็ตาม…
「ทำในสิѷงทีѷนายเชืѷอว่ามันดีทีѷสุด ทกจา」
「ลุง พวกเราจะตายด้วยกันเมืѷอเวลานัѸนมาถึง เข้าใจไหม?」

「แทนทีѷจะเอาชีวิตรอดไปอย่างน่าละอาย ฉันอยากจะตายไปอย่าง
ชอบธรรมมากกว่า」
เสียงของพวกเขาสร้างความกล้าให้กับผม
เรืѷองราวทีѷเดือดพล่านออกมาจากส่วนทีѷลึกทีѷสุดภายในกายของผม
แทรกซึมผ่านเสียงทีѷแท้จริงของผมและดังออกมา
[พวกเราจะไม่ขึѸนเรือโนอาห์]
มันราวกับว่าผมกำลังจะได้เห็นจุดฟูลสต๊อปของเรืѷองราวทีѷผมได้อ่าน
มาเนิѷนนาน
มหาโดเกบิจ้องมองมาทีѷผมด้วยสีหน้าแข็งค้าง กลุ่มดาวทุกๆ คน
ภายในเส้นโลกนีѸกำลังจดจ้องมาทีѷผม
ในขณะทีѷผมรู้สึกถึงสายตาเหล่านัѸนทุกๆ คู่ ความรู้สึกอิสระทีѷยากจะ
อธิบายก็อาบย้อมไปทัѷวร่างของผมด้วยเช่นกัน
「และในเวลานัѸน คิมทกจาก็ตระหนักได้ว่าเรืѷองราวแบบไหนทีѷยังไม่
ถูกเขียนขึѸนภายในหนทางเอาชีวิตรอด」
ผมได้อ่านทุกๆ รอบการเสืѷอมถอยในหนทางเอาชีวิตรอด ผมยังจำมัน
ได้ทัѸงหมด อย่างไรก็ตาม มันก็ยังมีบางส่วนทีѷผมไม่เคยได้อ่าน
「บทส่งท้าย」
ตัѸงแต่รอบทีѷ 0 ถึงรอบทีѷ 1863 ทุกๆ เรืѷองราวทีѷผมได้อ่านมากำลังมา
รวมตัวกันอยู่ในจุดๆ เดียว

เรืѷองราวจากเนบิวลาต่างๆ ทีѷกำลังลอยอยู่ภายในสวรรค์เบืѸองบนถูก
หลอมรวมเป็นหนึѷงเดียวกับเส้นโลกนีѸ ผมสัมผัสได้ว่ากลุ่มดาวทีѷอยู่
ไกลออกไปกำลังเคลืѷอนไหวอยู่หลังฉาก
บางสิѷงกำลังขยับมาทางนีѸ
[เจ้าเข้าใจถึงสิѷงทีѷเจ้าเพิѷงพูดออกมาไหม?]
มหาโดเกบิถามผม
บางคนก็มีสีหน้าทีѷบ่งบอกว่าพวกเขาคาดไว้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะออก
มาแบบนีѸ ในขณะทีѷบางคนก็ดูสับสนมาก อันทีѷจริงแล้วมันก็ไม่ใช่เรืѷอง
อะไรของพวกเขา – ถึงอย่างไรก็ตาม ทุกๆ สิѷงก็เป็นแค่เรืѷองราว
สำหรับสิѷงมีชีวิตเหล่านีѸ
ทุกๆ สิѷงคือเจตจำจงของการถ่ายทอดสดดวงดาวสำหรับพวกเขา
[การถ่ายทอดสดดวงดาวเสนอแนะชืѷอของมหาเรืѷองราวสุดท้ายของ
คุณ]
[คุณสามารถเลือกระหว่าง ‘บทสรุป’ ทัѸงสองได้]
+
1. นักพเนจรแห่งเส้นโลกทีѷถูกทำลาย
2. ผู้ปกครองแห่งแสงดาวอันสิѸนหวัง
…..
+

ชืѷอของมหาเรืѷองราวสุดท้ายของพวกเราลอยขึѸนมา ผมมองไปยังตัว
เลือกของ ‘บทสรุป’ ทีѷถูกมอบให้กับผม ทัѸงคู่ต่างก็ฟังดูยิѷงใหญ่
「และทัѸงคู่ก็ไม่อาจบรรจุเรืѷองราวของพวกเขาไว้ได้อย่างครบถ้วน」
[ฉันขอไม่ยอมรับชืѷอของเรืѷองราวทีѷถูกมอบให้]
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น‘ ปฏิเสธตัวเลือกจากการ
ถ่ายทอดสดดวงดาว]
เปรีѸยง!
[ฉันจะไม่เอาบทสรุปทีѷนายกำลังพูดถึง]
ผมค่อยๆ ชักศรัทธาไม่แตกสลายออกมาจากเอว
[ทุกๆ เรืѷองราวแห่งเนบิวลาบริษัทของคิมทกจาเริѷมเล่าเรืѷองราวของ
พวกมัน!]
ยูจงฮยอคชักดาบปีศาจทมิฬออกมา ในขณะทีѷฮันซูยองก็ปลดผ้าพัน
แผลทีѷแขนซ้ายของเธอออก
จางฮีวอนชูดาบแห่งการพิพากษาของเธอขึѸน ตามมาด้วยลีจีฮเยทีѷจับ
ดาบมังกรคู่ไว้ด้วยมือทัѸงสองข้างของเธอ
ยูซานอากางฐานดอกบัวของเธอออก และมังกรคิเมร่าของชินยูซองก็
เริѷมคำรามออกมา
กงพิลดูเปิดใช้งานปราการติดอาวุธของเขาเร็วยิѷงกว่าใคร และผมก็
เห็นจางฮายังกำลังยืนอยู่บนปราการพร้อมกับปลดปล่อยสถานะแห่งผู้

บรรลุออกมา
และสุดท้าย ลีฮุนซึงได้ก้าวออกมาข้างหน้าราวกับจะเพืѷอปกป้องทุกๆ
คน
พวกเขาต่างก็กำลังพูดผ่านการกระทำของพวกเขา นัѷนคือเหตุผลว่า
ทำไมผมถึงสามารถบอกเล่าเรืѷองราวของผมออกมาได้
[ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครทอดทิѸงเส้นโลกนีѸ จงมาเป็นพยานในตอนจบ
ของเรืѷองราวทีѷพวกนายสร้างขึѸน จงรอดูด้วยสายตาของพวกนายว่า…
จุดจบของโลกแบบไหนทีѷกำลังรอคอยพวกนายอยู่]
สถานะแห่งเรืѷองราวระเบิดออกมาจากร่างทัѸงร่างของผมและแพร่ไป
ทัѷวศรัทธาไม่แตกสลาย
[หยุดนะ]
มหาโดเกบิทีѷกำลังตกตะลึงก็เคลืѷอนไหวเหมือนกันและต้านทานต่อ
สถานะของผม ผมปลดปล่อยสถานะออกมาโดยไม่ลังเล
[การถ่ายทอดสดดวงดาวตอบสนองต่อการกระทำของกลุ่มของคุณ!]
[สำนักงานเปิดใช้งานความเป็นไปได้!]
แม้จะมีพายุประกายแสงโอบล้อมรอบร่างของผม แต่ผมก็ไม่ถอย เรืѷอง
ราวทัѸงหมดทีѷพวกเราสร้างขึѸนมาด้วยกันกำลังคำรามออกมาภายใต้
ความเจ็บปวดราวกับร่างอวตารกำลังถูกฉีกเป็นชิѸนๆ
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]

[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน‘ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด‘ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน!]
[มหาเรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งผู้ทีѷถูกหลงลืม’ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน!]
[มหาเรืѷองราวทีѷไม่มีชืѷอของคุณเริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
สิѷงทีѷกำหนด ‘บทสรุป’ ของเรืѷองราวคือจุดเริѷมต้น พัฒนาการ และ
สุดท้ายก็ไคลแม็กซ์
ผมเหวีѷยงหมัดเข้าใส่ประกายแสงทีѷอยู่ตรงหน้าของผมซํѸาแล้วซํѸาเล่า
ผมกระทัѷงเหวีѷยงศรัทธาไม่แตกสลายเข้าใส่ระลอกของพายุ
[การกระทำของเจ้าทำให้การถ่ายทอดสดดวงดาว…]
[ความเป็นไปได้ทีѷกำหนด ‘บทสรุป’ ไว้ล่วงหน้าคือ…]
[■?■■….■?■■?]
ข้อความทีѷถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาผม คำทีѷ
เคยเข้าใจได้กำลังเปลีѷยนเป็นสิѷงทีѷอ่านไม่ออกราวกับว่ามีเมฆฝุ่น
มาปกคลุมพวกมันไว้
และเมืѷอเศษฝุ่นค่อยๆ จางหายไป สิѷงทีѷผมได้เห็นก็คือตัวเรือโนอาห์ทีѷ
อับปางไปแล้ว
ครืน!

ผมรู้อยู่แล้วว่าอะไรจะเกิดขึѸนเมืѷอทำแบบนีѸ
[‘ราชาแห่งเรืѷองราว’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
[ราชาเวนนีѷพึงพอใจมากกับการกระทำของคุณ]
ถึงกระนัѸนนีѷก็เป็นคำตอบทีѷดีทีѷสุดทีѷผมสามารถคิดออกมาได้
「วิธีการในการค้นหา ‘บทสรุป’ ทีѷไม่เคยมีมาก่อนในต้นฉบับ」
「วิธีในการช่วยทุกคนพร้อมกับแก้ไขความเป็นไปได้ทีѷบิดเบีѸยว」
การไปถึงตอนจบของเส้นโลกนีѸผ่านสิѷงทีѷถูกกำหนดไว้ล่วงหน้านัѸนไม่
อาจเป็นไปได้ เพราะมันจะเป็นแค่แม่แบบสำหรับ ‘บทสรุป’ ทีѷถูก
กำหนดไว้ล่วงหน้า
ซึѷงก็หมายความว่าเรืѷองราวนีѸจะไม่สามารถข้าม ‘กำแพงสุดท้าย’ ไป
ได้
「และนัѷนคือเหตุผลว่าทำไมคิมทกจาถึงปฏิเสธ ‘บทสรุป’ ทีѷถูกยืѷนให้
กับเขา」
รอยร้าวยักษ์แผ่ไปทัѷวโลก
[การกระทำของคุณกำลังบดขยีѸกฎเกณฑ์ทีѷถูกกำหนดไว้ของ
‘สถานการณ์’]
[โครงเรืѷองส่วนหนึѷงของการถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังพังทลาย!]
[มาตรการฉุกเฉินของการถ่ายทอดสดดวงดาวถูกเปิดใช้งาน]

ทิวทัศน์โดยรอบของผมกำลังเปลีѷยนไป ผมสัมผัสได้ว่าการถ่ายทอด
สดดวงดาวกำลังพยายามอย่างเต็มทีѷเพืѷอนำผมกลับเข้าไปสู่ ‘บท
สรุป’ ของมัน
「ในท้ายทีѷสุด ทุกๆ สิѷงจะกลายเป็นสถานการณ์」
บางทีมหาโดเกบิอาจจะไม่รู้ หรือบางทีพวกเขาอาจจะรู้แต่ก็ไม่มีทาง
เลือกอืѷนนอกจากต้องทำตาม ภายในมหาสถานการณ์นีѸ แม้แต่ผู้บอก
เล่าเรืѷองราวก็คงจะกลายเป็นส่วนหนึѷงของสถานการณ์ไปด้วย
[การถ่ายทอดสดดวงดาวยอมรับการกระทำของคุณอย่างมีความสุข]
[เรืѷองราวสุดท้ายของการถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังตืѷนขึѸน!]
เหมือนอย่างทีѷสถานการณ์ทีѷเกิดขึѸนนอกสถานการณ์ก็ยังคงเป็น
สถานการณ์อยู่ดี อย่างไรก็ตาม ถ้าทุกๆ สิѷงต้องลงเอยในฐานะ
สถานการณ์ งัѸนผมควรจะตัดสินใจอยู่ในสถานการณ์ไหนกัน
งัѸน… ก็คงต้องดูดีๆ
[สถานการณ์หลักถูกอัพเดต!]
“…ทกจา!”
เหล่าสหายทีѷยืนอยู่ใกล้ๆ ต่างก็มองมาทีѷผมด้วยสายตางุนงง
ร่างอวตารของผมกำลังเปลีѷยนไปพร้อมกับความรู้สึกเสียวซ่าน และ
นอกจากนัѸน ออร่าอันเป็นลางไม่ดีก็อุบัติขึѸนทัѷวร่างของผมด้วย
ผมรู้ดีว่าสถานการณ์แบบนีѸมันคืออะไร

[น้องเล็ก]
ภาพสงครามแผ่ออกมาตรงหน้าของพวกเรา
และฝ่ายตรงข้ามของพวกเรา บรรดากลุ่มดาวกำลังถูกอัญเชิญมา ศัตรู
ของพวกเรา และสหายทีѷพวกเราเคยต่อสู้ร่วมกัน พวกเขาต่างอยู่ทีѷนีѷ
แอนนา เฟยหู ข่าน เร็น โอลิมปัส และแอสการ์ด และกลุ่มดาวอืѷนๆ ทีѷ
ไม่ใช่แค่จากจักรพรรดิ แต่เป็นจากเนบิวลาใหญ่อืѷนๆ ต่างก็กำลังจุติลง
มาภายใต้ความเป็นไปได้ของการถ่ายทอดสดดวงดาว
「กลุ่มดาวทัѸงหมดในการถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังมารวมตัวกันทีѷ
นีѷ」
ดวงดาวสาดแสงออกมาจนเพียงพอทีѷจะส่องสว่างไปทัѷวทัѸงจักรวาล
พวกเขาต่างก็กำลังเปล่งแสงเข้าใส่ผมราวกับว่าพวกเขาจะไม่ยอมให้
มีความมืดแม้เพียงเศษเสีѸยวมีตัวตนอยู่
「นีѷคือศึกสุดท้ายของการถ่ายทอดสดดวงดาว」
เปรีѸยง!
นีѷไม่ใช่อะไรอืѷนนอกจาก ‘เวที’ ทีѷยูจงฮยอคแห่งรอบทีѷ 1863 ได้ต่อสู้
– สถานทีѷทีѷเขาได้เผชิญหน้ากับเหล่าเทพเจ้าภายนอกทีѷเดือดดาล
และราชาเทพเจ้าภายนอกของพวกมัน
ถ้ามันมีหนึѷงสิѷงทีѷแตกต่างออกไปจากในตอนนัѸนและในตอนนีѸ…
ศัตรูทีѷต้องต่อสู้ในคราวนีѸไม่ใช่ ‘ราชาเทพเจ้าภายนอก’

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘…!]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘…!]
[กลุ่มดาว ‘ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ‘…!]
ข้อความสาดเทออกมาท่ามกลางดวงดาวระยิบระยับ
ผมได้ยินเสียงทีѷแท้จริงของอูรีเอลและมังกรเพลิงทมิฬ รวมทัѸงสหาย
ของผมทีѷกำลังตะโกนเรียกผม
ความโกลาหลทีѷเต็มไปทัѷวสายตาของผมทำให้ผมรู้สึกเวียนหัวขึѸนมา
ผมปิดหูทีѷถูกสาดเข้าใส่ด้วยเสียงดังอืѸออึงและกะพริบตาอย่างช้าๆ
[สถานการณ์หลักถูกอัพเดต!]
+
[สถานการณ์หลัก #99 – ศัตรูแห่งเรืѷองราว]
ประเภท: หลัก
ความยาก: ไม่อาจประเมินได้?■
■?■?■?!■?■?■■■■■■…..
+
ข้อความสถานการณ์ถูกปรับอย่างต่อเนืѷอง
แม้ว่าจะมองไม่เห็นเนืѸอหาของมัน แต่ทุกๆ คนก็รู้ได้โดยสัญชาตญาณ

พวกเขารู้ว่า ถ้าสถานการณ์นีѸจบลงด้วยความล้มเหลว การถ่ายทอดสด
ดวงดาวก็จะถูกทำลาย
ไม่นานหลังจากนัѸน ‘เงืѷอนไขการเคลียร์’ ทีѷทุกคนรออยู่ก็ปรากฏขึѸน
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผมอดไม่ได้ทีѷจะนึกถึงประโยคหนึѷงจากหนทาง
เอาชีวิตรอดเมืѷอผมอ่านเงืѷอนไขทีѷโผล่ขึѸนมาตรงหน้าของผมอย่างช้าๆ
「มันมีสามวิธีเอาชีวิตรอดในโลกทีѷถูกทำลาย」
เหล่าสหายตะโกนบางสิѷงออกมาในขณะทีѷกำลังมองมาทีѷผม
ผู้เขียนหนทางเอาชีวิตรอดกล่าวไว้ว่า – มันมีสามวิธีเอาชีวิตรอดใน
โลกอันน่าสะพรึงกลัวแห่งนีѸ สามวิธี
ผมเริѷมคิด
「สามวิธีไม่ได้หมายความว่าจะมีแค่สามคนเท่านัѸนทีѷจะเอาชีวิตรอด
ไปได้」
ผมมองกลับไปยังเหล่าสหายของผมและฉีกยิѸมออกมา
*
เงืѷอนไขการเคลียร์: คุณต้องสังหาร ‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’ ราชาเทพเจ้า
ภายนอก คิมทกจา
+
ในทีѷสุด บทส่งท้ายของโลกนีѸก็เริѷมต้นขึѸน

“ฉันคือนักเขียน”
ไม่นานหลังจากทีѷนิยายของเธอถูกตีพิมพ์ ฮันซูยองก็เริѷมแนะนำตัวเอง
แบบนัѸน
และเมืѷอเธอต้องออกเดทตามคำรบเร้าของเพืѷอนของเธอก็เหมือนกัน
“อ๊า! เธอเป็นนักเขียน!”
คู่เดทของเธอคงจะได้ยินมันมาก่อน งัѸนจะโวยวายทำไม? ชายหนุ่มคน
นัѸนกลอกตาไปรอบๆ อย่างรวดเร็วก่อนทีѷจะถามเธอด้วยรอยยิѸม
“เธอเริѷมต้นอาชีพนัѸนผ่านการประกวดอะไรทำนองนัѸนงัѸนเหรอ?”
“เปล่า”
“ฮะ? ถ้าอย่างงัѸน…?”
“ฉันเขียนนิยายในเน็ต”
“นิยายในเน็ต?”
ปัญหามักจะตามมาหลังจากนัѸนเสมอ
ตอนทีѷ 486

เธอเห็นสายตาของชายหนุ่มทีѷลอบสำรวจเสืѸอเชิѸตทีѷดูราคาถูกและโท
รมๆ ของเธอ
“อ่าห้ะ งีѸ… งีѸนีѷเองสินะ? นิยายในเน็ต? นิยายทีѷมีพวกอีโมติค่อนเยอะๆ
ใช่ไหม…?”
“อ่า ใช่~ ก็ทำนองนัѸน”
“เธอก็เห็น ทุกวันนีѸมันมีอาชีพแปลกๆ เยอะแยะเลย ยูทูปเบอร์ นัก
เขียนออนไลน์…”
ชายหนุ่มยิѸมออกมาและจิบอเมริกาโน่ทีѷอยู่ตรงหน้า นาฬิกาข้อมือของ
เขามาจากแบรนด์ระดับสูง
…ไม่ใช่ว่าเธอก็เคยเจอสถานการณ์ทำนองนีѸมาก่อนแล้วเหรอ?
“มันเหมือนกับว่าทุกวันนีѸทุกคนพยายามหาเงินกันง่ายๆ แล้ว เธอคิด
อย่างนัѸนไหม?” ชายหนุ่มกล่าว
“มันจะมีใครอยากลำบากในการหาเงินล่ะ?”
“ฉันทำเงินได้กว่าร้อยล้านวอนในหนึѷงปี แต่มันก็ไม่ได้ง่ายเลย ดังนัѸน
ไม่ว่าเมืѷอไหร่ทีѷฉันเห็นคนแบบนัѸน ฉันก็ทำได้แค่ถอนหายใจ เธอรู้
ไหม? การพยายามจะดูดเงินจากคนอืѷนด้วยวิธีง่ายๆ…”
เขาคงจะลืมไปแล้วว่านีѷเป็นการเดทเมืѷอฟังจากนํѸาเสียงของเขา ด้วย
ร่องรอยของความโกรธในดวงตาของเขา สายตาของเขาเบนไปยัง
กุญแจรถทีѷวางอยู่บนโต๊ะ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นของแบรนด์ต่างชาติ
บางทีมันอาจจะแพงไปหน่อยเมืѷอเทียบกับอายุของเขา

ในขณะทีѷปล่อยให้คำพูดของชายหนุ่มผ่านทะลุหูซ้ายไป ฮันซูยองก็
เลืѷอนสมาร์ทโฟนของเธอ มันมีการแจ้งเตือนคอมเมนต์ใหม่ในกล่อง
ข้อความของเธอ
– คุณผู้เขียน นีѷมันเกินไปหน่อยไหม?
– หืม… ตอนต่อไปจะเข้าเรืѷองเลยใช่ไหม? ถ้าไม่ ฉันจะเลิกอ่านแล้ว
นะ
“คนทีѷไม่เคยตัѸงใจเรียนในตอนเด็ก แค่บังเอิญโชคดี…” ชายหนุ่ม
กล่าว
ทันใดนัѸนเอง มันก็รู้สึกราวกับว่าเธอคิดได้ว่าทำไมผู้คนถึงอ่านนิยาย
ในเน็ต
และเธอยังคิดออกอีกว่าทำไมเพืѷอนของเธอถึงแนะนำไอ้งัѷงแบบนีѸให้
กับเธอด้วย เข้าใจแล้ว เธอจะคิดออกเมืѷอเธอมาทีѷนีѷ และในตอนนีѸเธอ
ก็เข้าใจความคิดของเพืѷอนของเธอแล้ว
เธอปล่อยให้หมอนีѷพล่ามต่อไป…
“หืม… เธอฟังอยู่รึเปล่า?”
“อ่า ฟังอยู่ รายได้ต่อปีของนายเท่าไรเหรอ…?”
หลังจากนัѸนดวงตาของชายหนุ่มก็เป็นประกายขึѸนมา ไหล่ของเขาเชิด
ขึѸนราวกับว่าเขากำลังรอช่วงเวลานีѸอยู่
“ประมาน 100,000,000 วอนหลังจากหักภาษี”

“หืม พอๆ กับฉันเลย”
“ฮะ?” ชายหนุ่มยิѸมเยาะ “เธอเป็นนักเขียน แต่รายได้ของเธอกลับถึง
100,000,000 วอนเลยเหรอ?”
ฮันซูยองยักไหล่และดึงกุญแจรถของเธอออกมา มันคือปอร์เช่รุ่นใหม่
ทีѷสุด ซึѷงมันก็แพงกว่ารถของชายหนุ่มถึง 3 เท่า ถึงกระนัѸนเธอก็ไม่ได้
ใส่ใจกับมันเท่าไร เพราะนานๆ ทีเธอถึงจะขับมัน
ดวงตาของชายหนุ่มดูตกใจมากเมืѷอเห็นกุญแจ และเขาก็ยิѸมแข็งๆ
ออกมา
“ฮ่าฮ่า แต่ เอ่อ… รายได้ของนักเขียนไม่แน่นอนหนิ ดังนัѸนมันคงจะ
เรียกว่ารายได้ต่อปีไม่ได้จริงๆ ฉันพูดถูกไหม? ฉันหมายถึง รายได้ของ
เธอคงไม่แน่นอนใช่ไหม?”
ริมฝีปากของชายหนุ่มขยับขึѸนลงอย่างช้าๆ มันเหมือนกับท่าทางของ
วายร้ายตัวประกอบก่อนทีѷจะโดนตัวเอกตอกหน้ากลับไป
“แต่ฉันไม่เคยบอกว่ามันเป็นรายได้ต่อปีนะ?”
“ฮะ? อ่า ถ้าอย่างนัѸน เธอกำลังเล่นมุกอยู่เหรอ?”
“ไม่ ฉันทำเงินได้ร้อยล้านวอนตัѸงแต่ครึѷงเดือนนีѸแล้ว และอืม… มันยัง
เหลือเวลาอีกกว่าสองอาทิตย์ในเดือนนีѸ…”
“…ฮะ?”
หลังจากนัѸนชายหนุ่มก็ดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงบางสิѷง เพราะสีหน้า
ของเขาเปลีѷยนไปอย่างกะทันหัน

ในท้ายทีѷสุด เรืѷองราวทัѸงหมดก็ลงเอยในแบบทีѷเพืѷอนของเธอต้องการ
ถ้านีѷคือนิยาย มันก็เป็นช่วงไคลแม็กซ์ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เธอ
กลับไม่ได้รู้สึกดีอะไรเลย
ชายหนุ่มรีบส่งข้อความไปหาใครบางคน เขาน่าจะกำลังถามเพืѷอน
ของเธอทีѷจัดการเดทนีѸขึѸนมา
“ขอโทษนะ เธอช่วยบอกชืѷอนิยายทีѷเธอเขียนหน่อยได้ไหม…?”
ในขณะทีѷเธอเริѷมคิดว่าเธอไม่อยากให้หมอนีѷรู้ชืѷอเรืѷอง โทรศัพท์ของ
ฮันซูยองก็ส่งการแจ้งเตือนมา
– สวัสดีผู้เขียน ฉันคือนักอ่านทีѷชืѷนชอบในการอ่านนิยาย ฉันบังเอิญ
มาเจอนิยายของคุณและได้อ่านมัน…
เธอสงสัยในข้อความทีѷยืดเยืѸอแบบนีѸ จากนัѸนเธอก็แตะทีѷข้อความโดย
ไม่คิดให้มากความ รูปแบบภาษาดูสุภาพแต่ก็ล้าสมัย และนอกเหนือ
ไปจากนัѸน เธอยังรู้สึกได้ถึงร่องรอยของความไร้เดียงสาอีกด้วย
– นิยายทีѷคุณเขียนใกล้เคียงกับนิยายทีѷผมชืѷนชอบมาก ‘สามวิธีเอา
ชีวิตรอดในโลกทีѷถูกทำลาย’
…ไอ้บ้านีѷมันอะไรกัน?
「และนัѷนคือการพบกันครัѸงแรกของฮันซูยองและคิมทกจา」
คิมทกจา
「ฮันซูยองเฝ้าดูภาพตรงหน้าและครุ่นคิดถึงความทรงจำในช่วงเวลา
นัѸน」

เธอสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปในขณะทีѷสร้างอวตาร และเธอก็ไม่
สามารถจดจำสิѷงทีѷเกิดขึѸนในอดีตได้อย่างชัดเจน แต่ก็มีสิѷงหนึѷงทีѷ
แน่นอนคือเธอได้อ่านนิยายทีѷชืѷอ ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ไปจริงๆ
ทัѸงหมดเป็นเพราะไอ้งัѷงทีѷใช้ยูสเซอร์เนมว่า ‘คิมทกจา’
– ผู้เขียน! วันนีѸก็สนุกเหมือนเดิม
คนทีѷอยู่ในระดับฮันซูยองสามาถบอกได้ว่านิยายเรืѷองนัѸนดีหรือไม่หลัง
จากได้อ่านไปแค่ไม่กีѷตอน อย่างไรก็ตาม ในสายตาของเธอ ‘หนทาง
เอาชีวิตรอด’ เรืѷองนีѸคงไม่ใช่นิยายทีѷดีแน่ๆ แม้ว่าท้องฟ้าจะถล่มลงมา
ก็ตาม
– นีѷ มันเป็นจุดเริѷมต้นทีѷน่าสนใจจริงๆ
จากจุดเริѷมต้น มันก็เลวร้ายแล้ว
– ผู้เขียน นีѷหมายความว่ายูจงฮยอคจำเรืѷองราวทัѸงหมดได้เหรอ? งัѸน
ย้อนกลับไปในในการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 72
มันเต็มไปด้วยคำอธิบายแสนยืดยาว และ…
– อ๊าก น่าเสียดายจริงๆ! ฉันหวังว่าจงฮยอคจะทำได้แล้ว ผู้เขียนช่าง
โหดร้ายจริงๆ
สำหรับตัวเอกของเรืѷอง มันก็แค่เด็กหนุ่มนิสัยเสียทีѷมีดีแค่ภายนอก
ไม่ใช่แค่นัѸน…
– ผู้เขียน! ขอแสดงความยินดีด้วยทีѷมาถึงตอนทีѷ 2000! เนืѷองจากมัน
มาถึงขนาดนีѸแล้ว เอาอีกสัก 1000 ตอนเป็นไง…

จำนวนตอนของมันยังมากเกินไปด้วย
‘…นีѷมันสนุกงัѸนเหรอ? เอาจริงดิ? เขาบ้าไปแล้วเหรอ?’
เธอเริѷมหงุดหงิดและเริѷมตามอ่านคอมเมนต์ของไอ้งัѷงนีѷ เธอกระทัѷงคลิѹ
กดิสไลก์ให้ด้วย เหมือนกับคนทีѷกำลังตกหลุมรัก ฮันซูยองอ่านแค่
คอมเมนต์ของคิมทกจาและไม่ได้อ่านนิยายเลย
– สุดท้ายจีฮเยจะตืѷนขึѸนในตอนต่อไปไหม?
– ผู้เขียน! ผมเจอคำผิดในหน้าเจ็ด! ในความคิดของผม ผมคิดว่ามัน
ควรจะสะกดเป็น… อ่า ผมลองดูแล้วและมันเป็นความผิดพลาดของผม
จริงๆ ขอโทษนะครับ ผมเพิѷงจะได้เรียนรู้ในวันนีѸนีѷเอง
– ขอร้องล่ะ ช่วยตบหัวไอ้งัѷงจงฮยอคให้ที…
หมอนีѷไม่เคยพลาดการคอมเมนต์ไปสักตอนเลย และทุกๆ คอมเมนต์
ต่างก็เต็มไปด้วยความเข้าใจและความรักทีѷมีต่อโลกทีѷถูกสร้างขึѸนโดย
ผู้เขียนคนนีѸ
「ฮันซูยองอิจฉามัน」
เธอเชืѷอว่ามันคงไม่มีทางทีѷจะมีใครมาอ่านนิยายแย่ๆ แบบนีѸ ดังนัѸนมัน
จะต้องเป็นตัวนักเขียนเองทีѷมาปัѷนคอมเมนต์ซะเอง เธอคิดว่านักเขียน
คงจะสร้างไอดีขึѸนมาสองอัน และใช้อันหนึѷงเขียนนิยายและอีกอันหนึѷง
คอยคอมเมนต์
– ไม่ใช่ว่าการแนะนำงานของตัวเองเป็นสิѷงต้องห้ามเหรอ?

「เหมือนอย่างทีѷยูจงฮยอคเป็นตัวละครในจินตนาการสำหรับคิมทก
จา คิมทกจาเองก็เป็นแบบนัѸนสำหรับฮันซูยอง」
เธอคิดว่าคนแบบนัѸนคงจะไม่มีอยู่จริง แต่…
คนๆ นัѸนทีѷมีตัวตนอยู่ภายในตัวอักษรก็มายืนอยู่ตรงหน้าของฮันซูยอง
“ทกจา!!”
มันมีเสียงดังก้องในหู พร้อมกับการระเบิดแผ่ออกไปทัѷวทุกทิศทาง
ฮันซูยองเห็นคิมทกจาอยู่กลางสมรภูมิทีѷกำลังหมุนวนราวกับพายุ
สายฟ้า มันมีดวงดาวหลัѷงไหลมามืดฟ้ามัวดิน เหล่าอวตารพากันกรีด
ร้องออกมาในขณะทีѷดวงดาวคำรามออกมาเสียงดัง และในขณะ
เดียวกัน เหล่าโดเกบิบนท้องฟ้าก็กำลังหัวเราะออกมา
[[■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■!!]]
คิมทกจาตะโกนออกมา อย่างไรก็ตาม ฮันซูยองก็ไม่สามารถบอกได้
ว่าเขากำลังกรีดร้อง ป่าวประกาศ หรือร้องไห้ด้วยความเสียใจ ในตอน
นีѸทีѷเขาได้กลายร่างกลายเป็นเทพเจ้าภายนอก แม้กระทัѷงเสียงของ
เขาก็ถูกกีดกันออกไปจากสถานการณ์ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เนืѸอหา
ของมันก็ถือว่าไม่สำคัญแล้ว
ย๊ากกกก!
อย่างไรก็ตาม มันก็มีเทพเจ้าภายนอกติดตามเขามากยิѷงขึѸนแล้ว ร่อง
รอยทีѷถูกทิѸงไว้ตามเส้นโลกมากมายกำลังมารวมตัวกันใกล้ๆ กับฝัѷง

ของคิมทกจา และจากนัѸน มันก็มีเหล่ากลุ่มดาวระดับเทวะกำลังรอเขา
อยู่เหนือท้องฟ้าแห่งสถานการณ์
[งัѸนในทีѷสุดมันก็เริѷมต้นขึѸน]
ราชาแห่งโอลิมปัส และผู้ปกครองแห่งสิบสองมหาเทพ ‘บัลลังก์
สายฟ้า’ ซุสอยู่ตรงนัѸน
[‘สถานการณ์สุดท้าย’ ของเส้นโลกนีѸเริѷมต้นขึѸน!]
[ทุกๆ คนได้รับคุณสมบัติในการเข้าสู่สถานการณ์สุดท้าย!]
[โปรดสังหาร ‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’ คิมทกจา]
หลังจากนัѸนข้อความสถานการณ์ก็โผล่ขึѸนมา ทุกๆ คนทีѷอยู่ทีѷนีѷเข้าใจ
สถานการณ์ในปัจจุบัน ซุสคือคนแรกทีѷพูดออกมา
[กวาดพวกมันออกไป]
พร้อมกับเสียงดังสะเทือนสวรรค์ สายฟ้าทีѷเป็นของซุสได้สาดเทลงมา
เลือดสาดมายังแก้มของฮันซูยอง เหล่าผู้ไร้นามกำลังจะตายพร้อมกับ
เลือดสีดำทีѷสาดออกมาจากพวกมัน
[ปล่อยข้า ปล่อยข้า ปล่อยข้า ปล่อยข้า ปล่อยข้า…]
แม้แต่เทพเจ้าภายนอกผู้น่าสะพรึงกลัวก็ยังเป็นแค่มดปลวกเมืѷออยู่ต่อ
หน้าสถานะทีѷแผ่ออกมาจากบรรดากลุ่มดาวระดับเทวะ เหล่าเทพเจ้า
ภายนอกกระอักเรืѷองราวทีѷถูกทอดทิѸงออกมาในขณะทีѷพวกมันระเบิด
ออกมา

พายุสายฟ้าเจิดจ้าสาดเทลงมา และ ณ ใจกลางของทิวทัศน์ทีѷ
แหลกลาญ คิมทกจาก็กำลังต้านทานต่อการโจมตีของซุส
ทำไมเขาถึงตัดสินใจแบบนีѸ?
[ฉีกปีกของมัน! ล้อมมันไว้จากทุกด้าน!]
พร้อมกับเสียงคำรามจากกลุ่มดาว กองทัพใหญ่ยักษ์ได้หลัѷงไหลเข้า
มา อวตารและกลุ่มดาวผ่านสถานการณ์อันเลวร้ายมาจนถึงตอนนีѸ
กำลังหลัѷงไหลกันเข้ามา พวกเขาทุกคนรวมตัวเป็นหนึѷงเดียวกันภาย
ใต้เป้าหมายเดียวคือการกำจัด ‘คิมทกจา’
คนทีѷมาช่วยเขาคือหงอคง ซึѷงในตอนนีѸดวงวิญญาณและร่างกายได้
เป็นหนึѷงเดียวกับเขา
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ ปลดปล่อยสถานะของเขา
ออกมา!]
สายฟ้าอีกสายปรากฏขึѸนในอากาศ สายฟ้าของหงอคงผลักดันสายฟ้า
ของซุสออกไปและฉีกผ่านท้องฟ้าราวกับว่ามันเป็นกระดาษ
ชัѷวขณะหนึѷง จิตวิญญาณของกลุ่มดาวดูเหมือนจะหลุดลอยออกไป
แต่เสียงปลุกเร้าก็ดังก้องออกมาในทันใด
[มันคือมหาปราชญ์เทียมสวรรค์!]
[อย่าถอย! ฆ่ามันซะ และสถานการณ์จะจบลง!]
[นีѷคือสถานการณ์สุดท้ายของเส้นโลกนีѸ!]

พวกเขาคาดหวังไว้ว่าในทีѷสุดพวกเขาจะถูกปลดปล่อยจากทุกๆ สิѷง
ในหมู่พวกเขาคือใบหน้าของกลุ่มดาวและอวตารทีѷเธอเคยเห็นมาก่อน
“ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด! เขาเลือกมันเอง!”
โอลิมปัส พระเวท พาไพรัส ต้นไม้ผู้พิทักษ์ จักรพรรดิ…
กลุ่มดาวและอวตารจากเนบิวลาเหล่านัѸนทีѷเธอเคยได้ยินมาก่อนต่างก็
อยู่ทีѷนีѷแล้ว ทุกๆ คนรู้ว่าคิมทกจาคือใคร
「ทุกๆ คนชูดาบขึѸนเพืѷอสังหารคิมทกจา」
ผ่านเสืѸอคลุมสีดำทีѷฉีกขาด มันสามารถมองเห็นเสืѸอคลุมสีขาวอยู่ภาย
ใต้นัѸนได้ คิมทกจากำลังรับบททีѷไม่เหมาะสมกับเขาอยู่ตรงนัѸน
คิมทกจาทีѷอยู่ในสภาพยับเยินได้กางปีกสีขาวและดำของเขาออก
พร้อมกับเขาของราชาปีศาจบนศีรษะ
คิมทกจายืนอยู่ตรงหน้าของเหล่าเทพเจ้าภายนอกและกวัดแกว่งดาบ
ของเขาเข้าใส่ศัตรู
เธอคิดว่าสายตาของเธอได้พร่ามัวขึѸนมาในทันใด จากนัѸนร่างของคิม
ทกจาก็เริѷมถูกลบเลือนไป
แสงแปลกๆ ในดวงตาอันเป็นเอกลักษณ์ของปลาหมึก ณ ทีѷๆ คิมทก
จาเคยยืนอยู่ได้ถูกยึดครองโดยราชาเทพเจ้าภายนอกขนาดยักษ์ทีѷดู
เหมือนจะเป็นส่วนผสมระหว่างมอนสเตอร์ทุกตัวทีѷพบได้ในโลก
「ศัตรูแห่งเรืѷองราว」

ในฐานะนักเขียน ฮันซูยองสามารถบอกได้ในทันที่ ถ้าโลกนีѸคือนิยาย
งัѸนคิมทกจาก็คือบอสตัวสุดท้าย และเรืѷองราวนีѸก็จะจบลงเมืѷอคิมทกจา
ตายแล้วเท่านัѸน
“ฮันซูยอง!”
ใครบางคนได้ดึงแผ่นหลังของเธอ แทบจะในทันที่ ประกายสายฟ้าได้
เฉียดผ่านปลายจมูกของเธอ
“ถอยไป! เร็วเข้า!”
มันคือยูซานอา ดูเหมือนมันจะมีแค่เธอเท่านัѸนทีѷสามารถรักษาสติไว้
ได้ภายใต้ความโกลาหลแบบนีѸ แต่เธอทำได้ยังไง?
“ทุกคน ได้สติกลับมาซะที! ทกจาอยู่ตรงนัѸน…!”
คิมทกจาคงจะตายถ้าเป็นแบบนีѸ
“พวกเราสัญญากับทกจาไว้แล้วนะ! ทุกคนลืมไปแล้วเหรอ?!”
คิมทกจาคือคนโกหก
“ทกจาคงจะไม่ทำแบบเดิมอีกจริงๆ…!”
คนทีѷเชืѷอมัѷนในความดีงามของผู้คนอยู่เสมอ – นัѷนคือยูซานอา และ
เพราะว่าเธอเป็นแบบนัѸน เพราะว่าเธอเชืѷอในตัวคนอืѷน เธอจึงไม่ถูก
โยกคลอนในสถานการณ์นีѸ และนัѷนคือก็คือเหตุผลว่าทำไมเธอถึง
กระทบกระทัѷงกับฮันซูยองมาจนถึงตอนนีѸ

แม้ว่าจะมีเสียงตะโกนของยูซานอา แต่เหล่าสหายก็ยังมีสีหน้าอันว่าง
เปล่า พร้อมด้วยสายตาอันงุนงง พวกเขาต่างจมอยู่ในความคิดของตัว
เอง คำถามเดียวกันดังก้องอยู่ในหัวของพวกเขา
「ทำไมคิมทกจาถึงตัดสินใจแบบนีѸ?」
แต่พวกเขาสัญญากันไว้แล้ว เขาสัญญาว่าเขาจะไม่เสียสละตัวเองอีก
「ทำไม?」
“เรืѷองราวนีѸยังไม่จบ”
ยูซานอาคิดผิด ทิศทางของเรืѷองราวนีѸได้ถูกเลือกไว้แล้ว คิมทกจาได้
กลายเป็นศัตรูแห่งเรืѷองราว และสถานการณ์บ้าๆ นีѷก็จะจบลงเมืѷอเขา
ตายเท่านัѸน ผู้เขียนทีѷรับผิดชอบในการเขียนโศกนาฏกรรมนีѸได้เลือก
มันไว้แล้ว
…ผู้เขียน?
[[■■■■■■■■■!!]]
เสียงของคิมทกจาดังก้องออกไปด้วยความโศกเศร้า เสียงนัѸนย้อน
กลับคืนมาสู่เธอในฐานะความทรงจำจากช่วงเวลาหนึѷงในอดีต
– ฮันซูยอง เธอคือนักเขียนใช่ไหม?
– นายจะแขวะอะไรฉันอีก?
– ฉันอยากจะถามอะไรบางอย่างหน่อย
– อะไร?

– ผู้เขียนรอบรู้ในเรืѷองราวทีѷพวกเขาเขียนจริงๆ เหรอ?
– จู่ๆ เกิดคิดบ้าอะไรขึѸนมา?
– ไม่ ฉันแค่สงสัย ในขณะทีѷเธอเขียน เธอควบคุมทุกอย่างได้ไหม?
อย่างคนๆ นีѸต้องทำแบบนีѸ และคนๆ นัѸนต้องทำแบบนัѸน…
– เรืѷองนัѸน เห็นได้ชัดว่า…
ฮันซูยองประกาศอย่างมัѷนใจ
– ควบคุมไม่ได้หรอก
– ทำไมล่ะ? เธอเป็นคนเขียนนะ?
– นายคิดว่าคนเขียนคือพระเจ้างัѸนเหรอ?
– ไม่ใช่ว่าคนเขียนสร้างทุกๆ อย่างภายในเรืѷองราวเหรอ? ทัѸง
สถานการณ์ ตัวละคร…
ฮันซูยองพึมพำออกมา นายไม่รู้อะไรเลย และพูดต่อ
– ตัวละครทัѸงหมดจะเริѷมแสดงตัวตนของตัวเองออกมาในทันทีทีѷพวก
เขาถูกสร้างขึѸน ผู้เขียนเป็นแค่คนจัดหาเวทีให้กับพวกเขาก็เท่านัѸน
ทัѸงหมดมันขึѸนอยู่กับตัวละครเองว่าพวกเขาจะตอบสนองต่อ
สถานการณ์ยังไงและจะตัดสินใจยังไง
– จริงเหรอ?
– ใช่แล้ว

– เธอรู้ไหมว่ามันเป็นวิธีการเขียนทีѷขีѸเกียจจริงๆ เธอว่าไหม?
– อยากตายงัѸนเหรอ?!
คิมทกจาตัวงอเมืѷอถูกเธอชกเข้าใส่ท้อง
ตอนนัѸนเขากำลังคิดอะไรอยู่กัน?
– น่าสนใจ แม้แต่ผู้เขียนก็ไม่ใช่เทพเจ้าของเรืѷองราว… ถ้าอย่างนัѸน
ใครกันทีѷเป็นคนกำหนดสถานการณ์?
จากปลายนิѸวของเธอ สัมผัสอันเย็นเฉียบได้กวาดไปทัѷวร่างของเธอ
บางที่ แค่บางที่ คิมทกจาทีѷอยู่ตรงนัѸนอาจจะเป็นคำตอบสำหรับ
คำถามก็ได้
เปรีѸยง!
บางทีเขาคงกำลังคิดถึงวิธีการทีѷจะเปลีѷยนบทสรุปของโลกอันโหดร้าย
ของสถานการณ์อยู่
[มหาโดเกบิตืѷนตระหนกจากความเป็นไปได้มหาศาล!]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังให้ความสนใจกับความเป็นไปได้ทีѷ
กำลังสัѷนคลอน!]
สถานการณ์ไม่ได้สมบูรณ์แบบ
[‘สถานการณ์สุดท้าย’ กำลังเปลีѷยนแปลงอย่างรวดเร็ว!]
มันย่อมต้องเป็นผู้เขียนทีѷสร้างเรืѷองราว อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นตัว
ละครทีѷใช้ชีวิตอยู่ภายในเรืѷองราว และคนทีѷกำหนดชะตากรรมของ

พวกเขาก็คือ…
[กลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลีกำลังส่งเสียงเชียร์ ‘ราชาปีศาจแห่ง
การหลุดพ้น’!]
[กลุ่มดาวแห่งเอเด็นกำลังส่งเสียงเชียร์ ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุด
พ้น’!]
[กลุ่มดาวแห่งยมโลกกำลังส่งเสียงเชียร์ ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุด
พ้น’!]
[กลุ่มดาวแห่งดาวเคราะห์ไร้นามกำลังส่งเสียงเชียร์ ‘ราชาปีศาจแห่ง
การหลุดพ้น’!]
[กลุ่มดาวจำนวนนับไม่ถ้วนบริจาคเหรียญ!]
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่กำลังเฝ้ามองศึกสุดท้ายของ ‘ราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้น’!]
…ผู้คนกำลังเฝ้ามองเรืѷองราวนัѸน
เปรีѸยง!
[กลุ่มดาวจำนวนมากไม่ปรารถนาความตายของ ‘ราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้น’!]
สิѷงเดียวทีѷสามารถเปลีѷยนแปลงสถานการณ์ได้
คิมทกจาไม่ได้กลายเป็นศัตรูแห่งเรืѷองราวเพืѷอตาย และเขาก็ไม่ได้
เลือกทีѷจะเสียสละตัวเองโดยทรยศต่อสหายของเขาเหมือนกัน

「หนทางเอาชีวิตรอดคือเรืѷองราวของยูจงฮยอค ถ้าอย่างนัѸน โลกนีѸ
เป็นเรืѷองราวของใครกัน?」
ฮันซูยองมองไปยังความเป็นไปได้ของโลกทีѷกำลังสัѷนสะเทือนอย่าง
ไม่มัѷนคงและพึมพำกับตัวเอง “…ใช่แล้ว ไม่มีคนอ่านคนไหนอยาก
เห็นตัวเอกถูกฆ่า”
อิทธิพลของคิมทกจาและบริษัทของคิมทกจาเติบโตขึѸนเป็นอย่างมาก
ในโลกนีѸ บทพิสูจน์ก็คือเขากำลังกลายเป็นหัวข้อของสถานการณ์
สุดท้าย
กลุ่มดาว ไม่ว่าพวกเขาจะชอบมันหรือไม่ พวกเขาต่างก็เฝ้าดูเรืѷองราว
ของคิมทกจา และพวกเขาต่างก็เห็นอกเห็นใจหรือไม่ก็อิจฉาเขา
ดวงดาวทุกดวงในโลกนีѸกำลังเฝ้ามองเรืѷองราวของเขาไม่ว่าเขาจะ
ต้องการมันหรือไม่ และเป็นไปได้ว่าคิมทกจาก็รู้เรืѷองนีѸ
บางทีเขาอาจจะคิดถึงมันมานานแล้ว
「นีѷคือการเดิมพันครัѸงสุดท้ายของคิมทกจาหลังจากกลายเป็น ‘ตัว
ละคร’」
เธอสัมผัสได้ว่าคิมทกจากำลังเหลือบมองมายังทิศทางของเธอจาก
ระยะไกล ราวกับว่าจะพูด เธอควรทีѷจะสามารถเข้าใจมันได้เนืѷองจาก
มันเป็นเธอ ราวกับว่าจะพูด เธอควรจะสามารถเริѷมต้นเรืѷองราวโฉมใหม่
ทีѷไม่มีใครรู้ได้ตัѸงแต่ช่วงเวลานีѸ
「เขากำลังเสียสละตัวเองโดยไม่ได้เพืѷอทีѷจะเสียสละตัวเอง」

มันอาจจะเป็นภารกิจทีѷเป็นไปไม่ได้ บทสรุปทีѷอาจจะอยู่ไกลเกินเอืѸอม
อย่างไรก็ตาม นีѷคือวิธีการเดียวทีѷจะไม่มีใครต้องเสียสละทีѷคิมทกจา
สามารถคิดได้
ดังนัѸนสิѷงทีѷฮันซูยองต้องทำในตอนนีѸก็ชัดเจนแล้ว
‘หมอนัѷนคนเดียวไม่สามารถทำมันได้’
ฮันซูยองมองไปข้างหลังของเธอ เธอจำเป็นต้องทำให้สหายของเธอรู้
ว่าคิมทกจาต้องการทำอะไรกันแน่
น่าเสียดาย มันมีบางสิѷงทีѷฮันซูยองไม่อาจเข้าใจได้
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ กำลังทำนายความคิดของตัว
ละคร]
และนัѷนคือความจริงทีѷไม่มีใครตรงนีѸคือผู้เขียน ซึѷงก็หมายความว่า
ไม่ใช่ทุกคนทีѷสามารถเข้าใจสถานการณ์ได้เหมือนกับเธอ
แต่ก่อนทีѷฮันซูยองจะทันได้อ้าปากออกมา ใครบางคนในกลุ่มสหายก็
พุ่งออกมาข้างหน้าก่อน
ความเป็นปรปักษ์ทีѷชัดเจนแทรกซึมอยู่ภายในดาบ ฮันซูยองตระหนัก
ได้ว่าลำแสงดาบนัѸนกำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางไหนและตกใจมาก
“เดีѺยวก่อน!! เดีѺยว!! หมอนัѷน เขากำลังพยายาม-!!”
เธอรู้ว่าดาบเล่มนัѸนเป็นของใคร และนัѷนคือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่
อาจเชืѷอมันได้
「ในช่วงเวลานีѸเอง คนๆ นีѸก็ไม่พอใจคิมทกจายิѷงขึѸนไปอีก」

ดาบทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดของคิมทกจาทีѷคอยปกป้องเขามาเนิѷนนาน และ
นัѷนก็คือดาบทีѷกำลังจะลงมือจบสถานการณ์นีѸ

[■■ ของคุณคือ ■■]
เมืѷอจางฮีวอนได้ยินข้อความนัѸนครัѸงแรก เธอก็รู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย
เธอจำได้ถึงสิѷงทีѷคิมทกจาบอกเธอเมืѷอนานมาแล้ว เขาบอกว่าแต่ละ
คนจะมีตอนจบเฉพาะของตัวเอง ดังนัѸนเธอจึงเชืѷอว่าเธอเองก็คงจะมี
ของแบบนัѸนด้วย
อย่างไรก็ตาม … มันคือ ■■ งัѸนเหรอ?
จางฮีวอนรู้ว่ามีคนทีѷเหมาะกับสิѷงนัѸนมากกว่าเธอ
คนทีѷเธอต่อสู้เคียงข้างใกล้ชิดทีѷสุด
คนทีѷเธอไม่ลังเลทีѷจะกลายเป็นดาบให้
คนทีѷปฏิบัติต่อสหายราวกับเป็นของลํѸาค่า คนทีѷมักจะเสียสละตัวเอง
ก่อนเสมอ
「นัѷนคือเหตุผลว่าทำไม คนๆ นัѸนถึงเป็นคนทีѷเธออดทีѷจะไม่พอใจไม่
ได้」
จางฮีวอนทะลวงผ่านคลืѷนของเหล่าผู้ไร้นามและวิѷงออกไป ของเหลว
พิษระเบิดออกมาใกล้ๆ และสาดเข้าใส่ต้นขาของเธอ ทำให้เนืѸอของ
ตอนทีѷ 487 – มุมมองนักเขียนพระเจ้า (2)

เธอเป็นสีดำ เธอดึงเอายารักษาทีѷลีซอลฮวามอบให้ออกมาและราด
มันลงบนบาดแผล จากนัѸนก็เริѷมวิѷงออกไปอีก เธอสลัดกลุ่มดาวทีѷ
พยายามจะเข้ามายุ่งออกไป และทะยานขึѸนไปโดยเหยียบเหล่าผู้ไร้
นามทีѷล้อมคิมทกจาไว้ราวกับว่าจะปกป้องเขา
เธอเห็น ‘บางสิѷง’ อยู่ไกลๆ บางสิѷงทีѷเคยเป็น ‘คิมทกจา’
[[■■■■■■!!]]
และในตอนนีѸ สิѷงนัѸนก็ได้กลายเป็นศัตรูแห่งเรืѷองราว
“ฮีวอน!”
ลีฮุนซึงคว้าไหล่ของเธอเอาไว้
“เดีѺยวก่อน-!”
แต่ก่อนทีѷเขาจะทันได้พูดต่อ ข้อความหนึѷงก็โผล่ขึѸนมาก่อนแทน
[การถ่ายทอดสดของสถานการณ์สุดท้ายไปยังสถานทีѷทัѸงหมดจะเริѷม
ต้นขึѸน!]
ทุกๆ ช่องภายในการถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังเปิดออก
เปรีѸยง เปรีѸยง…!
ข้อความสถานการณ์สัѷนไหวอย่างไม่มัѷนคง
[ทุกคน ไม่ต้องตืѷนตระหนกและมีสมาธิกับสถานการณ์ สถานการณ์นีѸ
จะเป็นสถานการณ์สุดท้ายสำหรับพวกเจ้าแล้ว เมืѷอพวกเจ้าจัดการกับ

ราชาเทพเจ้าภายนอกได้ การเดินทางอันยาวไกลของพวกเจ้าก็จะจบ
ลงด้วย]
[เรืѷองราวนีѸจะถูกบันทึกไว้บน ‘กำแพงสุดท้าย’ และการเดินทางแห่ง
ดวงดาวจะกลายเป็นมหากาพย์ทีѷถูกส่งต่อไปชัѷวนิรันดร์!]
มหาโดเกบิตะโกนออกมาอย่างตะกละตะกลาม ดวงตาของพวกเขา
ลุกโชนไปด้วยความปรารถนาทีѷจะบันทึกเรืѷองราวทีѷพวกเขาชีѸนำมา
จนถึงตอนนีѸไว้บนกำแพงสุดท้าย
[มหาเรืѷองราว ‘ความเจิดจ้าแห่งรุ่งอรุณบรรพกาล’ ฝันถึงเรืѷองราว
สุดท้าย!]
[มหาเรืѷองราว ‘เจ้าแห่งแอสการ์ด’ ฝันถึงเรืѷองราวสุดท้าย!]
มหาเรืѷองราวกำลังบิดไปมาอย่างชัѷวร้าย เพืѷอทีѷจะคงอยู่ในฐานะ ‘เรืѷอง
ราวหนึѷงเดียว’ มหาเรืѷองราวเหล่านีѸกำลังกระตุ้นกลุ่มดาวและอวตาร
[กลุ่มดาว ‘หอกแยกโพ้นทะเล’ ชักอาวุธของเขาออกมา!]
[กลุ่มดาว ‘เจ้าแห่งอไบดอส’ จุติลงมายังสถานการณ์!]
[กลุ่มดาว ‘นกปีศาจแห่งแม่นํѸาไนล์’ คำรามออกมาอย่างชัѷวร้าย!]
อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่ทุกคนทีѷจะถูกกระตุ้น
แม้จะได้รับคำสัѷงจากซุส แต่เทพหลายคนจากโอลิมปัส รวมทัѸงไดโอ
ไนซัสก็ยังลังเลทีѷจะโจมตี และสำหรับเหล่าอวตารเองก็ด้วย
“…พวกเราต้องฆ่าคนๆ นัѸนจริงๆ เหรอ?”

คนทีѷพูดออกมาคืออวตารชาวญีѷปุ่น ‘อาซูกะ เร็น’
“คิมทกจาทีѷฉันเจอไม่ใช่วายร้าย”
“เธอพูดถูก! คิมทกจาไม่ใช่คนเลว!”
พวกเขาคือคนทีѷได้รับความช่วยเหลือจากสหายของคิมทกจาในการ
ต่อสู้กับชาวญีѷปุ่นคนอืѷนทีѷเลือกจะเป็นภัยพิบัติของดินแดนแห่งสันติ
นอกเหนือจากพวกเขา อวตารหลายคนในเครือของจักรพรรดิและโอ
ลิมปัสยังเห็นด้วยกับพวกเขา
[กลุ่มดาวจำนวนหนึѷงเห็นด้วยกับความเห็นของเหล่าอวตาร!]
[ความเป็นไปได้ของการถ่ายทอดสดดวงดาวตกลงสู่ความ
ระสํѷาระสาย!]
เมืѷอพวกเขาพบว่าความเป็นไปได้กำลังขยับไปยังทิศทางทีѷน่าสงสัย
มหาโดเกบิก็รีบก้าวออกมาข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพืѷอแก้ไขสิѷงนัѸน
[อย่าลืมสิทุกคน เขาคือศัตรูแห่งสถานการณ์]
[พวกเจ้าอาจจะไม่รู้ แต่ตัѸงแต่ต้น คิมทกจาได้เคลียร์สถานการณ์เพืѷอ
จุดประสงค์ในการทำลายเส้นโลกนีѸ]
ช่างไม่เหมือนกับพวกเขาเอาซะเลย มหาโดเกบิเหล่านีѸทีѷมีนิสัย
จองหองเริѷมพูดด้วยนํѸาเสียงสุภาพ และเมืѷอภาพของเรืѷองราวเริѷมถูก
เล่นบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ความพิเศษของโดเกบิก็เริѷมต้นขึѸนด้วย
[เขาทรยศต่อเส้นโลกนีѸและทำสัญญากับ ‘เทพเจ้าภายนอก’]

ภายในหน้าจอ คิมทกจากำลังทำสัญญากับนักเขียนลับ เนืѷองจากไม่มี
เสียงถูกส่งออกมา ใบหน้าของเขาจึงดูน่ากลัวเป็นอย่างยิѷง
นัѷนยังไม่หมด ทุกๆ สิѷงทีѷเขาทำมาจนถึงตอนนีѸกำลังถูกเผยแพร่ออก
มา ตัѸงแต่เมืѷอตอนทีѷเขาปล่อยตัѹกแตนในรถไฟใต้ดินและพยายามจะ
ไม่ช่วยคนอืѷน ไปจนถึงเมืѷอตอนทีѷเขาไม่ได้ทำอะไรเลยในสถานีกึมโฮ
แม้ว่าเขาจะสามารถช่วยคนอืѷนได้อีกมากมายก็ตาม…
คอลเลคชัѷนทีѷมีแต่ช่วงเวลาแย่ๆ นีѸพยายามทีѷจะสร้างคิมทกจาคนใหม่
ให้กับเส้นโลกนีѸขึѸนมา
[ถ้าเขาทำสำเร็จ มันก็จะมีเพียงแต่การทำลายล้างทีѷรอคอยโลกใบนีѸ
อยู่]
ในไม่ช้า ภาพก็เปลีѷยนไปเป็นฉากในบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก
มหาเรืѷองราวผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งผู้ทีѷถูกหลงลืม
มันคือภาพของเขาทีѷถูกรายล้อมไปด้วยเหล่าเทพเจ้าภายนอกและ
กำลังปลดปล่อยเหล่าผู้ไร้นามทีѷติดอยู่ภายในสถานการณ์ น่าเสียดาย
บางทีอาจจะเป็นเพราะอิทธิพลของโดเกบิ ตัวเขาภายในเรืѷองราวไม่
ได้ดูเป็นพ่อพระเลย ไม่ เขาดูเหมือนกับผู้นำลัทธิทีѷกำลังปลดปล่อย
ปีศาจเพืѷอมาทำลายโลกใบนีѸ
[เขาได้รับภูมิความรู้แห่งอนาคตผ่านวิธีการแปลกประหลาด และเขาก็
ใช้มันเพืѷอประโยชน์ของเขา]
คิมทกจาทีѷกำลังถือสมาร์ทโฟนอยู่กำลังสัѷงการสหายของเขา

[เขากลายเป็นราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น จากนัѸนก็ผู้เฝ้ามองแห่ง
แสงสว่างและความมืด พวกมันต่างก็เป็นแผนการของเขา]
ผู้เล่าเรืѷองราวร่วมมือกันเพืѷอลากคิมทกจาลงจากตำแหน่งตัวเอกมาสู่
ตัวร้าย พวกเขากำลังเปลีѷยนแปลงเรืѷองราวของเขาให้กลายเป็นคนเจ้า
เล่ห์และขีѸขลาด
[ความเป็นไปได้ของการถ่ายทอดสดดวงดาวถูกระดมพล!]
การกระทำนีѸย่อมขัดแย้งต่อธรรมชาติของนักเล่าเรืѷอง แต่ถึงกระนัѸน
มหาโดเกบิเหล่านีѸก็ยังไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพราะนักเล่าเรืѷองเหล่านีѸ
ต่างก็ปรารถนาใน ■■ ของตัวเองด้วย
[และในตอนนีѸ เขาก็ได้กลายเป็นราชาเทพเจ้าภายนอกเพืѷอทำลาย
โลกนีѸ]
เปรีѸยง!
ความเชืѷอมัѷนของผู้คนภายในการถ่ายทอดสดดวงดาวกำลัง
เปลีѷยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของเร็นซีดมาก แอนนาและใบหน้าทีѷอ่านไม่ได้ของเธอเดินผ่าน
หญิงชาวญีѷปุ่นไปและพึมพำออกมา
“มันสายเกินไปแล้ว”
ซาราทุสทราเริѷมก้าวออกมาข้างหน้า และเหล่ากลุ่มดาวทีѷลังเลเป็น
อย่างมากก็เข้าร่วมศึกด้วย
ว๊ากกกก!

เหล่าผู้ไร้นามกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมืѷอปะทะเข้ากับกลุ่ม
ดาวในแถวหน้า
「สิѷงมีชีวิตทัѸงหมดทีѷเกีѷยวพันกับคิมทกจากำลังชีѸดาบเข้าหากัน」
และจางฮีวอนก็พบว่าตัวเองอยู่กลางสมรภูมินีѸ และกำลังเฝ้าดูการต่อสู้
ของคิมทกจาอยู่
แม้ว่าเธอจะไม่ได้ช่วยเขาเลย แต่มันก็ยังมีเทพเจ้าภายนอกทีѷต่อสู้
เคียงข้างเขาอยู่ พวกมันต่างก็อยู่ในรูปลักษณ์ของสัตว์ประหลาดต่างๆ
นานา
แม้ว่าจางฮีวอนจะยืมพลังของอูรีเอลและทุ่มหมดหน้าตัก แต่เธอก็คง
ไม่สามารถเอาชนะได้ เมืѷอยืนอยู่ท่ามกลางพวกมัน คิมทกจาก็ดู
เหมือนกับมหาภัยพิบัติทีѷกำลังพยายามทำลายเส้นโลกนีѸจริงๆ
「จางฮีวอนคิดว่าเธอเข้าใจคิมทกจา」
เธอไม่รู้ว่าบทสรุปแบบไหนทีѷคิมทกจาต้องการ อย่างไรก็ตาม เธอก็
เชืѷอว่าเธอรู้ได้โดยไม่ต้องถูกบอก เธอคิดว่าตอนจบของโลกทีѷเธอ
ต้องการก็คงจะเหมือนกันกับเขา
「อย่างไรก็ตาม นีѷคือตอนจบทีѷเขาต้องการจริงๆ เหรอ?」
บางทีมันอาจจะไม่มีคำว่าสหายสำหรับเขารึเปล่า?
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ …!]
เธอรู้ จางฮีวอนรู้ดีกว่าใครว่าอูรีเอลพยายามจะพูดอะไร เธอยังรู้ด้วยว่า
คิมทกจาหวงแหนสหายของเขาแค่ไหน บางทีมันอาจจะมากเกินไป

ด้วยซํѸา และนัѷนคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงสามารถทำอะไรแบบนีѸได้
คิมทกจา เขาวางแผนทีѷจะเสียสละตัวเองและยอมให้สหายของเขาได้
เห็นตอนจบของโลกนีѸ
「ไม่ว่าเธอจะเอืѸอมมือออกไปแค่ไหน แต่เธอก็ไม่สามารถสัมผัสเขา
ได้」
มันราวกับว่ามีกำแพงยักษ์ขวางอยู่ตรงหน้าของเธอ และกำแพงนีѸก็
ขวางไว้ไม่ให้เธอเข้าไปใกล้เขา
“ได้ยังไง…”
บางที่ จางฮีวอนอาจจะหมดแรงแล้วสำหรับบทสรุปทีѷต้องการ
「คิมทกจาคือคนประเภททีѷไม่ยอมฟังใคร」
สัมผัสในมือของเธอเย็นวาบ ดาบเล่มนีѸทีѷคิมทกจาได้สร้างให้เธอด้วย
ตัวเอง ดาบเล่มนีѸทีѷเป็นตัวแทนถึงความเชืѷอมัѷนของเธอตัѸงแต่สรวง
สวรรค์มาจนถึงทีѷนีѷ
[‘ดาบแห่งการพิพากษา’ กำลังกู่ร้องออกมา!]
ดาบเล่มนีѸทีѷควรจะตอบสนองเมืѷอมี ‘ความชัѷวร้าย’ อยู่ใกล้ๆ เท่านัѸน
กลับกำลังกู่ร้องออกมา
มหาโดเกบิประกาศราวกับว่าจะเยาะเย้ยเธอ
[นีѷคือความจริงทีѷถูกซ่อนไว้ของศัตรูแห่งเรืѷองราว ‘คิมทกจา’]
เธออยากทีѷจะยืนยันมัน

ถ้านายคือคิมทกจาทีѷฉันรู้จักจริงๆ
และถ้านายไม่ได้ต้องการสิѷงเดียวกับทีѷฉันต้องการล่ะก็…
「…งัѸนมันจะเป็นอะไรไหมทีѷจะยุติเรืѷองนีѸด้วยมือของเธอเอง」
“ฮีวอน”
ราวกับว่าเขาเข้าใจจิตใจของเธอ ลีฮุนซึงมายืนอยู่ข้างๆ เธอ
“ฉันจะไปกับเธอเอง”
เขากลายเป็นโล่เหล็กและวิѷงไปข้างหน้าเพืѷอสร้างเส้นทาง เขาทะลวง
ผ่านคลืѷนของดวงดาวและพายุของเหล่าผู้ไร้นาม เฉกเช่นจางฮีวอนทีѷ
มีบางสิѷงทีѷต้องยืนยัน ลีฮุนซึงก็เช่นกัน
บางสิѷงทีѷต้องยืนยันให้ได้
ครืน!
ราวกับว่ากำลังควบขีѷบนตัวคลืѷน ทัѸงสองทะยานออกไปและตกลงมา
ใกล้ๆ กับด้านหลังของคิมทกจาในพริบตา สิѷงนีѸเป็นไปได้เพราะบรรดา
เทพเจ้าภายนอกต่างก็มากระจุกตัวกันอยู่ตรงหน้าของเขา
“ฮีวอน!”
มันเป็นเพราะวงแหวนแห่งความโกลาหลบนหลังมือของเธองัѸนเหรอ?
เหล่าผู้ไร้นามไม่สนใจเธอแม้ว่าจะค้นพบตัวตนของเธอและวิѷงไปข้าง
หน้าต่อ
คิมทกจาทีѷสูงตระหง่านราวกับตึกระฟ้าได้อยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว

โดยไม่ตระหนักถึงมันด้วยซํѸา จางฮีวอนเอืѸอมมือออกไปและสัมผัสเข้า
กับเขา
มันไม่คุ้นเคยเอาซะเลย
ในอดีต เธอเคยจับมือของคิมทกจาทีѷกำลังหลับไว้แน่น ในตอนนัѸนมัน
รู้สึกยังไงกันนะ?
บางทีเขาอาจจะสัมผัสได้ถึงตัวตนของเธอ เพราะหัวขนาดใหญ่ของ
ราชาเทพเจ้าภายนอกได้หันมาทางนีѸ
ฮูม…
อากาศสีขาวแผ่ออกมาจากหัวยักษ์นัѷน
“คิมทก…”
แม้จะรู้ว่าเธอไม่ควรทำ แต่จางฮีวอนก็ยังก้าวถอยไปหลายก้าว ขา
กรรไกรยักษ์ของเขากำลังเปิดอ้าเข้าใส่เธอ
[ความเป็นไปได้ของสถานการณ์ถูกเปิดใช้งาน!]
[เรืѷองราวทัѸงหมดของคุณกำลังเตือนคุณ!]
ดวงตาสีดำขนาดยักษ์ของราชาเทพเจ้าภายนอกสะท้อนสีหน้าของ
เธอในตอนนีѸออกมา
เธอไม่ต้องการทำหน้าแบบนัѸนเลย เธอไม่ต้องการมองคิมทกจาด้วย
สายตาแบบนัѸน แต่ก็น่าเสียดาย มือของเธอได้เคลืѷอนไหวออกไปแล้ว
โดยไม่ฟังความต้องการของเธอเลย

“อ๊ากกก!!”
ดาบแห่งการพิพากษาตัดหนวดทีѷเอืѸอมออกมาหาเธอ ราวกับว่าพวก
มันเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน ดาบของเธอเคลืѷอนไหวอย่างไม่อาจควบคุม
ได้
หนวดระเบิดออกเป็นชิѸนๆ และมีเรืѷองราวไหลออกมา
「ทกจา พวกเรามีความสุขขึѸนมากเมืѷอเทียบกับตอนนัѸนใช่ไหม?”
“…ถ้าเธอหมายถึงมันดีกว่าก่อน งัѸนก็ใช่ เธอพูดถูก”」
มันคือเรืѷองราวทีѷเธอรู้จักดี
「“ฉันก็คิดอย่างนัѸนเหมือนกัน”」
เธอฟังเรืѷองราวนัѸนในขณะทีѷโซเซอย่างไม่มัѷนคง เรืѷองราวทีѷมีแค่คิมทก
จาและจางฮีวอนเท่านัѸนทีѷจำได้
หลังจากทำให้สายตาชัดเจนขึѸน เธอก็ได้เห็นภาพโดยรอบ เธอคิดว่า
เธอตัดหนวดไปเยอะแล้ว แต่มันก็ดูเหมือนจะไม่มีบาดแผลอะไรบน
ร่างกายของเขาเลย และในขณะเดียวกัน ขนาดของคิมทกจาก็เพิѷมขึѸน
ไปอีกจนมันยากทีѷจะเชืѷอว่านีѷเคยเป็นคนๆ หนึѷง
เขาชวนให้นึกถึงกำแพงยักษ์ทีѷตัѸงตระหง่านอยู่
[[■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■…]]
กำแพงทีѷไม่เคยเต็มไม่ว่าจะมีอะไรถูกเขียนลงไป และในขณะทีѷเธอยืน
อยู่ข้างหน้ากำแพงนีѸ จางฮีวอนก็หมดหวังขึѸนมา

ใครจะสนกำแพงสุดท้ายกัน? แค่กำแพงนีѸเธอก็ยังไม่อาจข้ามไปได้
เลย
จากนัѸนเธอก็เห็นฮันซูยองทีѷกำลังตะโกนมาทางนีѸในขณะทีѷกำลัง
พยายามมาทีѷนีѷ ถ้ามันเป็นเธอ เธอจะสามารถข้ามกำแพงนีѸไปได้ไหม?
– มันคงสุดยอดไปเลย การเป็นนักเขียนและทัѸงหมดนัѷน
ในช่วงการพักร้อนของบริษัทของคิมทกจา จางฮีวอนได้กล่าวกับฮันซู
ยอง
– สุดยอด? เธอหมายถึงอะไร?
– ไม่ เอ่อ คนทีѷเขียนอะไรเก่งก็น่าจะพูดเก่งด้วยใช่ไหม? ฉันอยากจะ
เป็นแบบนัѸนบ้าง
– อะไร เธอจะได้เขียนจดหมายรักให้ลีฮุนซึงงัѸนเหรอ?
– ไม่ ไม่ใช่แบบนัѸน
จางฮีวอนมองไปยังทิศทางของคิมทกจาโดยไม่พูดอะไร จากแค่การ
จ้องมองเพียงอย่างเดียว ฮันซูยองก็พอจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายอยากจะพูด
อะไร
คิมทกจากำลังดิѸนรนอย่างหนักต่อหน้าสหายของเขา ไอ้งัѷงทีѷพยายาม
แบบโง่ๆ เหมือนกันตอนวันหยุดงาน – ฮันซูยองมองเขาและตอบกลับ
ไปแบบนีѸ
– ใครๆ ก็สามารถเขียนเรืѷองราวได้

จางฮีวอนเงยหน้าขึѸนและมองไปยังสิѷงมีชีวิตตนนีѸทีѷเคยเป็นคิมทกจา
เธอไม่ได้เป็นนักเขียนเหมือนกับฮันซูยอง ในทางกลับกัน เธอก็ไม่ใช่
นักอ่านอย่างคิมทกจา ดังนัѸนเธอจึงไม่สามารถเขียนได้อย่างฮันซูยอง
และอ่านได้อย่างคิมทกจา
อย่างไรก็ตาม นัѷนก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่สามารถเขียนหรือ
อ่านอะไรได้เลย
– ใครจะสนกันว่าเธอจะเขียนได้ดีไหม? เหมือนอย่างทีѷเธอพูด เธอ
เองก็ไม่ใช่นักเขียนใช่ไหมล่ะ?
แน่นนอน โลกนีѸอยู่ภายในนิยาย ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ มันอาจจะเป็น
เรืѷองราวทีѷถูกเขียนโดยผู้เขียนทีѷอยู่ทีѷไหน และถูกอ่านโดยใครก็ได้
อย่างไรก็ตาม นิยายเรืѷองนีѸก็คือชีวิตของเธอ
「และนัѷนคือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงมีสิทธิѻทีѷจะเขียนประโยคต่อไป
ของโลกใบนีѸ」
จางฮีวอนลดดาบลงอย่างช้าๆ และถาม “…ทกจา นายจำตอนนัѸนได้
ไหม?”
เธอไม่รู้ว่าเขากำลังฟังอยู่ไหม ถึงกระนัѸนเธอก็ยังวางมือของเธอลงบน
รอยเล็กๆ ทีѷเธอสร้างขึѸนบนกำแพงยักษ์อันนีѸ ฉากต่างๆ ทีѷเธอม
ประสบการณ์ร่วมกับคิมทกจารัѷวไหลออกมาจากรอยนัѸน มันคือฉากทีѷ
พวกเขากำลังปีนขึѸนไปบนบันไดพร้อมกับสวมชุดทีѷเป็นทางการ

“ตอนนัѸนฉันมีความสุขมากจริงๆ เมืѷอพวกเราเข้าไปในห้างด้วยกันและ
ซืѸอชุดใหม่ จากนัѸนก็ไปเยือนเอเด็นเหมือนกับพวกเซเลป”
เธอชอบโลกนีѸ ทุกๆ สิѷงได้ถูกทำลายล้าง และทัѸงหมดทีѷเธอเห็นก็คือ
ความล้างผลาญ แต่เพราะนีѷคือโลกแบบนัѸน เธอจึงได้พบกับคุณค่า
ทีѷแท้จริงของเธอ
“…นายพูดไว้หนิ? นายพูดไว้ว่าโลกนีѸดีกว่า คนอย่างพวกเราชอบโลก
แบบนีѸมากกว่าใช่ไหม? ”
คำตอบของคิมทกจามาไม่ถึง
“นัѷนคือเหตุผลว่าทำไมนายคือคนๆ เดียวเท่านัѸนทีѷสามารถทำแบบนีѸ
ได้ใช่ไหม?”
จางฮีวอนเข้าใจคิมทกจา
「ถ้าเธอไม่ฆ่าคิมทกจา โลกนีѸก็จะพินาศ」
ดวงตาขนาดยักษ์ของราชาเทพเจ้าภายนอกกำลังมองมาทีѷเธอ และ
มันก็ดูเหมือนกับว่าเขากำลังแสดงออกว่าตกลงจากวิธีการขยับศีรษะ
ของเขา จางฮีวอนมองตรงไปยังดวงตาคู่นัѷนและพูดออกมา
“ฉันจะฆ่านายได้ยังไง…”
สายตาของเธอพร่ามัวอีกครัѸง ร่างกายของเธอกำลังสัѷน
การช่วยเหลือของคิมทกจาคือความโหดร้าย เหมือนอย่างการช่วยคน
ทีѷกำลังจมนํѸาด้วยดาบ เหล่าคนทีѷได้รับความช่วยเหลือจากเขาต่างก็มี
บาดแผลทีѷไม่อาจรักษาได้

“อย่าทำให้ฉันหัวเราะหน่อยเลยน่า… นีѷไม่ใช่การช่วยเหลือ…”
จางฮีวอนโอนเอนราวกับว่าเธอกำลังจะพิงกำแพง
โลกทีѷไม่มีใครพยายามจะช่วยใคร ในโลกนีѸทีѷมีเพียงแต่เหยืѷอ ไม่สิ
โลกทีѷบาดแผลของเหยืѷอถูกแสดงออกมาอย่างเต็มทีѷ ตรงนีѸคือมือ
เพียงมือเดียวทีѷเต็มไปด้วยบาดแผลซึѷงยืѷนออกมาหาเธอ
「คิมทกจาได้ยืѷนมือของเขาออกมาแล้ว」
มันไม่ใช่แค่คนทีѷยืѷนมือออกมาเท่านัѸน แต่คนทีѷจะคว้ามือนัѸนไว้ก็ต้องมี
ความกล้าหาญด้วย
ความกล้าทีѷจะจับมือทีѷเต็มไปด้วยรอยแผลนัѸนไว้โดยไม่ปล่อยไป
แม้ว่าเธอจะรู้ว่านีѷคงจะไม่อาจรักษาบาดแผลอะไรให้กับเธอได้ แม้ว่า
เธอจะรู้ว่าการจับมือนัѸนไว้มีแต่จะทำให้เธอมีบาดแผลมากยิѷงขึѸน – แต่
เธอก็กล้าทีѷจะจับมือนัѸนไว้เพืѷอทีѷจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีก
「บางการหลุดพ้นไม่อาจสำเร็จได้ด้วยคนทีѷช่วยเหลือ แต่เป็นจากคน
ทีѷได้รับความช่วยเหลือเหล่านัѸน」
ฝ่ามือของจางฮีวอนทิѸงรอยลึกไว้บนผิวหนังชัѸนนอกของเทพเจ้า
ภายนอก เธอจ้องไปยังรอยประทับนัѸนอยู่นาน จากนัѸนก็ค่อยๆ เงยหน้า
ขึѸน มือของเธอจับดาบไว้แน่น
และเมืѷอเธอทำแบบนัѸน ข้อความหนึѷงก็ดังก้องขึѸนภายในหูของเธอ
[■■ ทีѷเสร็จสมบูรณ์ของอวตาร ‘จางฮีวอน’ ใกล้เข้ามาแล้ว!]

เธอ จับดาบไว้แน่นยิ่งขึ้น
ของคุณคือ การหลุดพ้น’]

ภาพของจางฮีวอนกำลังวิѷงไปข้างหน้าสามารถมองเห็นได้
เธอเคลืѷอนตัวผ่านเหล่าผู้ไร้นามเฉกเช่นแสงจันทร์สะท้อนจากดาบ
คำตอบทีѷเธอค้นหาอยู่ตรงนีѸแล้ว
[■■ ของอวตารจางฮีวอนคือ ‘การหลุดพ้น’]
ทุกๆ คนต่างก็มี ■■ เป็นของตัวเอง ช่วงเวลาของการเลือกบทสรุป
ของตัวเองได้มาถึงแล้วสำหรับสหายของบริษัทของคิมทกจา
“จางฮีวอน”
ดาบแห่งการพิพากษาของเธอวาดวิถีอันน่าตืѷนเต้น เหล่าสหายมองไป
ยังวิถีดาบนัѸนและรีบไล่ตามเธอมา
ลีกิลยังกำลังจะทะยานขึѸนไปบนอากาศพร้อมกับยูซานอา แต่ก็ต้อง
หยุดไว้เพราะมีเด็กผู้หญิงคนหนึѷงกำลังจะถูกทิѸงไว้ข้างหลัง
“ชินยูซอง…”
ชินยูซองยืนอยู่กับทีѷเพียงลำพังและกำลังร้องไห้อยู่ เธอยืนอยู่ใน
ตำแหน่งเดิม เท้าของเธอไม่ขยับไปไหน และสายตาของเธอก็จดจ้อง
ตอนทีѷ 488

ไปทีѷจุดๆ เดียว – มันค่อนข้างชัดเจนว่าเธอกำลังมองอะไรอยู่
[เรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้แห่งดวงดาว’ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมันต่อไป]
มันเป็นเรืѷองราวทีѷมีแค่ชินยูซองเท่านัѸนทีѷครอบครองอยู่
กลุ่มดาวและอวตารได้เชืѷอมต่อกันผ่านแสงดาวทีѷเปล่งประกาย แสงทีѷ
เปล่งออกมาจากเรืѷองราวเจิดจ้าและงดงามมากจนลีกิลยังเอืѸอมมือ
ออกไปหาชินยูซองโดยไม่รู้ตัว
「ลีกิลยังอิจฉาชินยูซอง」
การทีѷคนๆ หนึѷงจะเข้าใจคนอีกคนมันเป็นเช่นไรกัน?
เขาเด็กเกินกว่าทีѷจะเข้าใจความหมายของคำว่า ‘เข้าใจ’ อย่างแท้จริง
บางครัѸงเขาก็รู้สึกว่าถูกกีดกันเพราะสิѷงนัѸน แต่ในทางกลับกัน เขาก็
ชอบทีѷอายุของเขาสามารถใช้เป็นข้ออ้างได้
「มันเป็นไปได้ทีѷนายจะไม่เข้าใจ แต่นัѷนก็โอเคแล้ว」
「นายไม่จำเป็นต้องทำแบบนีѸก็ได้ แต่ฉันขอโทษนะทีѷพวกเราต้อง
พึѷงพานาย กิลยัง…」
「เฮ้ เด็กน้อย หยุดวางมาดได้แล้ว ถอยมา」
เขาโล่งใจ เขากระทัѷงคิดว่ามันเป็นเรืѷองโชคดีด้วยซํѸา
มันโชคดีทีѷเขาได้พบกับคนเช่นนีѸในโลกแบบนีѸ คนทีѷเขาสามารถพึѷงพา
ได้และทำราวกับว่าเขาเป็นเด็ก แต่ก็ยังสามาถเตือนเขาได้ด้วยความ
จริงทีѷว่าเขาเป็นเด็ก

「อย่างไรก็ตาม ชินยูซองก็อยู่ทีѷนีѷด้วย」
มันมีเด็กอีกคนทีѷไม่ได้ทำตัวแบบนัѸน มันเป็นเด็กสาวทีѷมักจะเงยหน้า
ขึѸนมองดวงดาวอยู่เสมอ ลีกิลยังเองก็เงยหน้าขึѸนมองดาวดวงเดียวกัน
นัѸนด้วย – ดวงดาวทีѷเขาชอบ เขารู้ดีถึงแสงแห่งความโศกเศร้าทีѷดาว
ดวงนัѸนเปล่งออกมา และสีของมันก็จะเปลีѷยนแปลงไปเมืѷอมันพยายาม
จะซ่อนจุดประสงค์ทีѷแท้จริงหรือพยายามทีѷจะโกหก
「อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่รู้เหมือนกับทีѷชินยูซองรู้」
“เธอจะยืนนิѷงแบบนัѸนไปอีกนานแค่ไหน? ไปกันได้แล้ว”
ชินยูซองหันหัวมาหาเขาอย่างเลืѷอนลอย ในขณะทีѷสบตากับเธอ ลีกิล
ยังก็จับมือของเธอเอาไว้ จากนัѸนเด็กทัѸงสองคนก็เริѷมออกวิѷง มือเล็กๆ
ทีѷถูกจับไว้แน่นเต็มไปด้วยเหงืѷอ
‘ฉันไม่เข้าใจพีѷทกจามากเท่ากับชินยูซอง’
เธอคืออวตารของกลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ มันไม่มีใคร
สามารถแยกพวกเขาออกจากกันหรือเข้าไปแทรกกลางได้
“เธอคิดว่าเธอเป็นคนเดียวทีѷห่วงพีѷเหรอ? เธอคิดว่ามีแค่เธอคนเดียว
ทีѷรู้สึกเศร้าเหรอ?”
ลีกิลยังตะโกนออกมาและลากชินยูซองไปต่อ เขาเกลียดความคิดทีѷดู
เด็กกว่าเธอ แต่อย่างน้อยในวันนีѸ เขาก็อยากทำตัวเหมือนเด็กบ้าง
“ฉันไม่ชอบแม่นํѸาฮัน ฉันชอบทะเลมากกว่า และฉันก็ไม่ชอบพิซซ่า
แต่เป็นไก่ทอด”

เขาเองก็ได้รับการช่วยเหลือจากดาวดวงนัѸนเช่นกัน
“ไปห้าง! เล่นเกมโทรศัพท์! และ…!”
ดวงดาวทีѷเขาชอบมากสามารถมองเห็นได้จากระยะไกล อย่างไร
ก็ตาม มันก็ไม่ได้ดูเหมือนกับดวงดาวเลย
“และ นอกจากนีѸ…”
ดวงดาวทีѷเป็นต้นตอของความอิจฉาจากกลุ่มดาวทีѷปกครองสรวง
สวรรค์…
[[■■■■■■■■■■■…..]]
…ในตอนนีѸกลับดูเหมือนกับปีศาจร้ายจากการ์ตูนทีѷเด็กหนุ่มเคยอ่าน
มา
ในช่วงเวลาทีѷหัวขนาดยักษ์ซึѷงมีหนวดขยับไปมาได้หันมายังทิศทาง
ของเขา ขาของลีกิลยังก็หยุดนิѷงไป
ราชาต่างโลกทีѷในตอนนีѸสูงยิѷงกว่าตึกระฟ้า
ศัตรูแห่งเรืѷองราว
วายร้ายผู้ทำลายโลกนีѸ
「ปีศาจตัวนัѸนดูเหมือนกับคิมทกจาสำหรับชินยูซองงัѸนเหรอ?」
“ฉัน…”

ลีกิลยังพึมพำออกมาในขณะทีѷพยายามจะต่อสู้กับร่างกายทีѷสัѷน
สะท้านของตัวเอง เขากำลังต่อสู้กับความกลัวทีѷว่าสิѷงนัѸนอาจจะไม่ใช่
คิมทกจาทีѷเขารู้จัก
[อย่าหลงกลน่า!]
[มันจะทำลายโลกนีѸ!]
[เขาคือคนทีѷห่วงแค่ตัวเองเท่านัѸน สำหรับเขา การอยู่รอดของเจ้าไม่
ได้มีความหมายอะไรเลย]
มันคืออะไรกันแน่
「“พีѷ พีѷคือพระเจ้างัѸนเหรอ?”
“…ฮะ?”
“หรือว่าพีѷคือ ‘พระเอก’?” 」
ความกลัวทีѷโดเกบิได้พูดออกมากลับกลายเป็นสิѷงทีѷถูกต้อง
「”ฉันไม่ใช่พระเจ้าหรือพระเอกหรอก ในความเป็นจริงฉันอิจฉา
พระเอกตัวจริงอยู่เสมอเลยล่ะ“」
ในทีѷสุดลีกิลยังก็หยุดสัѷนได้และรวบรวมความกล้าทีѷจะเงยหน้าขึѸน
ดวงตาขนาดมหึมาของเทพเจ้าภายนอกกำลังมองตรงมาทีѷเด็กหนุ่ม
หัวใจของคิมทกจาไม่อาจมองเห็นได้ ไม่มีสักสิѷงเกีѷยวกับเทพเจ้า
ภายนอกทีѷให้ความรู้สึกถึงคิมทกจา
สิѷงเดียวทีѷเหลืออยู่คือความเชืѷอมัѷน

– กิลยัง มันมีมากกว่าหนึѷงวิธีในการสร้างความสัมพันธ์
เมืѷอไม่นานมานีѸ เขาได้คุยกับยูซานอาเกีѷยวกับภาวะทีѷกลืนไม่เข้าคาย
ไม่ออกของเขากับชินยูซอง ในเวลานัѸน เธอตอบเขาไปแบบนีѸหลังจาก
ทีѷปิดหนังสือทีѷเธออ่าน
– มันก็คล้ายกับการทีѷผู้คนจะตีความประโยคเดียวกันต่างกันออกไป
ดังนัѸน…
กิลยังไม่ใช่นักอ่านตัวยงเท่าไร ดังนัѸนการเปรียบเทียบจึงไม่ได้เหมาะ
สมกับเขานัก แต่ถึงกระนัѸน…
– ผมคิดว่าผมเข้าใจนะ
เขาเองก็มีทักษะในการสืѷอสารกับผู้อืѷนเช่นกัน
– มันให้ความรู้สึกทีѷแตกต่างกันเมืѷอพูดถึงตัѹกแตนกับแมลงสาบ จริง
ไหม
‘การสืѷอสารอันหลากหลาย’ คือทักษะเช่นกัน มันทำให้เขาสามารถ
สืѷอสารกับสายพันธุ์ทีѷแตกต่างจากเขาได้ อย่างไรก็ตาม เด็กหนุ่มก็
ขาดทักษะทีѷจะเข้าใจมนุษย์คนอืѷน
คิมทกจาเป็นคนแบบไหนกัน? เขาก็ไม่แน่ใจ
อย่างไรก็ตาม มันก็มีภาพหนึѷงทีѷโผล่ขึѸนมาในหัวของเขาเลยเมืѷอเขา
พยายามจะคิดถึงคนทีѷชืѷอคิมทกจา – ภาพของผู้คนทีѷมีหัวหรือ
ร่างกายระเบิดออก
「”ฉันจะสร้างปัญหาให้หน่อยนะ“」

และจากนัѸน ใบหน้าของคิมทกจาในขณะทีѷเขาวางตัѹกแตนใส่ในมือ
ของเด็กหนุ่ม
[เรืѷองราว ‘ราชาแมลง’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
ทันใดนัѸนเอง ภาพโดยรอบก็สัѷน และเรืѷองราวหนึѷงก็ตืѷนขึѸนภายในตัว
เด็กหนุ่ม
[กลุ่มดาว ‘จ้าวแห่งหลุมทีѷลึกทีѷสุด’ ยิѸมออกมาอย่างร้ายกาจ]
ฝูงตัѹกแตนสีเหลืองจากทีѷใดสักแห่งหมุนวนดุจทอร์นาโดและเริѷมโอบ
ล้อมโลกทัѸงใบ
「ในวันนัѸน ลีกิลยังคิดกับตัวเองว่ามันคงจะดีกว่าถ้าทัѸงรถไฟใต้ดินถูก
หักคอเหมือนกับตัѹกแตนทีѷตายในมือของเขา」
นีѷคือสถานะอันยิѷงใหญ่ทีѷแม้แต่เทพเจ้าภายนอกยังต้องกรีดร้องออก
มา
กลุ่มดาวแห่งการถ่ายทอดสดดวงดาวสาดเทข้อความออกมา
[กลุ่มดาวทีѷเอนเอียงไปทางความชัѷวร้ายกำลังเตือน ‘จ้าวแห่งหลุมทีѷ
ลึกทีѷสุด’]
[ราชาปีศาจส่วนหนึѷงประหลาดใจมากกับพลังของอวตาร!]
เรืѷองราวไหลออกมาอย่างรุนแรงโดยไม่สนใจสายตาของกลุ่มดาวและ
บอกเล่าเรืѷองราวของมันต่อไป เรืѷองราวนีѸคือสิѷงทีѷยังไม่ได้บอกกับ
ผู้ใหญ่

และมันก็เป็นเรืѷองราวทีѷชินยูซองซึѷงก็ครอบครอง ‘การสืѷอสารอันหลาก
หลาย’ เองก็พอรู้อยู่นิดหน่อย
「”เธอยังมีเงินไม่พอด้วยซํѸา ทำไมถึงไปมีลูกได้…“」
ภาพของพ่อและแม่ของเขาทีѷนอนอยู่บนพืѸนเหมือนกับแมลงสาบทีѷ
ตายแล้ว – ความทรงจำของเขาโผล่ขึѸนมา งานศพทีѷไร้รูปตัѸงจบลง
และดวงตาอันเหนืѷอยล้าของญาติทีѷกำลังมองมาทีѷเขา
「”เด็กผู้หญิงคนนัѸน ฉันรู้ว่าเธอทำอะไรลงไป เธอบอกว่าไอ้บ้านัѷนทำ
ไม่ดีกับเธอ แต่เธอ…“」
「”งัѸนใครจะรับเด็กคนนัѸนไป? พีѷใหญ่เป็นไง…“」
「”พวกเราคงไม่ได้ มันมีเด็กสามคนในบ้านของพวกเราแล้ว“」
ลีกิลยังไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนมาอธิบายชีวิตทีѷถูกปฏิเสธตัѸงแต่เด็กของ
เขา เขาไม่ได้มีความสามารถทีѷจะอธิบายหรือแสดงออกว่าบาดแผล
นัѸนใหญ่แค่ไหน และบาดแผลนัѸนก็ยังคงเน่าเปืѷอยและไม่สามารถ
รักษาหรือถูกค้นพบได้
「”ลองหามูลนิธิดูสิ มันมีทีѷรับเลีѸยงเด็กอย่างเขาอยู่“」
ลีกิลยังถูกป้าของเขาลากไปยังรถไฟใต้ดิน และเขาก็รู้สึกมึนงงเมืѷอ
มองไปยังแผนทีѷสถานีรถไฟ
มันมีอุโมงค์มากมาย และเขาก็ไม่รู้ว่าเขากำลังมุ่งหน้าไปทีѷไหน
ตัѹกแตนทีѷเด็กหนุ่มจับมาร้องออกมาเหมือนกับเด็กหลงทาง

「”เด็กคนนีѸนีѷจริงๆ เลย! โยนพวกมันทิѸงไปเร็ว! เร็วเข้า! พวกมันมี
ชีวิตได้ไม่นานหรอก มันน่ารังเกียจ!“」
อะไรจะเกิดขึѸนกับเขาถ้าสถานการณ์ไม่เริѷมขึѸนในวันนัѸน?
“พีѷทกจา!”
ถ้าเขาไม่ได้พบกับคนเหล่านีѸล่ะ?
“พีѷทกจา! ผมอยู่ทางนีѸ!”
ลีกิลยังตะโกนออกมาอย่างดังจนพอทีѷจะฉีกเส้นเสียงของเขาได้เลย
มันไม่เป็นไรถ้าเสียงของเขาจะส่งไปไม่ถึงเป้าหมายของมัน มันไม่
เป็นไรถ้าเขาไม่ใช่อวตารของคิมทกจา
「”กิลยัง ถ้านายพูดไม่ได้ งัѸนมันก็ไม่จำเป็นต้องพูด อย่างไรก็ตาม
นายต้องจำไว้อย่างหนึѷง โอเคไหม?”」
เด็กหนุ่มอยากจะพูดแบบนีѸกับเขา
「”เมืѷอไหร่ทีѷนายจะอยากพูดอะไร พีѷคนนีѸจะอยู่ข้างๆ นายเพืѷอคอย
ฟังนะ“」
…พูดว่าพีѷทกจาไม่ใช่วายร้าย
…พูดว่าเขาเป็นแค่คนธรรมดาทีѷได้ช่วยเด็กหนุ่มเอาไว้
[ฆ่ามัน! พวกเราต้องบุกเข้าไปอีก!]

[พวกมันล้มเหลวมาจากเส้นโลกอืѷน! อย่าไปสน บุกเข้าไปอีก! ฆ่า
พวกมันซะจะได้จบเรืѷองนีѸ!]
ขบวนของเทพเจ้าภายนอกทีѷกำลังต่อสู้อยู่ตรงหน้ากำลังพังทลายลง
ฝัѷงหนึѷงดูเหมือนจะทลายลงโดยสมบูรณ์ จากนัѸนกลุ่มอวตารทีѷถูกนำ
โดยกลุ่มดาวระดับเทวะก็เริѷมรุกคืบเข้าไปหาคิมทกจา เขาจำเป็นต้อง
หยุดคนพวกนัѸนไว้ให้ได้
เปรีѸยง!
[การกระทำทีѷเกีѷยวข้องขัดต่อความเป็นไปได้ของสำนักงาน]
[เป้าหมายทีѷคุณต้องการปกป้องคือศัตรูแห่งเรืѷองราว]
เขาจำเป็นต้องสืѷอสารกับคนพวกนัѸนว่าพีѷทกจาไม่ใช่คนแบบนัѸน แต่
เขาควรทำยังไงดี…
ครืน…
แม้ว่าศัตรูของเขาจะดาหน้าเข้ามา แต่คิมทกจาก็ยืนนิѷงเหมือนกับ
กำแพง เขาดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่คำพูดเหล่านัѸนก็
ไม่อาจเข้าใจได้ ลีกิลยังอยากจะเข้าใจพวกมัน เขาเกลียดการพิง
กำแพงอย่างไร้พลัง เขาต้องการยืนอยู่เคียงข้างคิมทกจา
เขาไม่สนว่าโลกแบบนีѸจะถูกทำลายไปหรือไม่ ถ้าคิมทกจาคือศัตรู
แห่งเรืѷองราว งัѸนเขาก็จะยอมเป็นศัตรูแห่งเรืѷองราวไปด้วย
อย่างไรก็ตาม คิมทกจาก็ยากเกินกว่าจะเข้าใจสำหรับเขา

เขาเกลียดความจริงทีѷว่าเขาเด็กไปหน่อย ถ้าเขาเป็นผู้ใหญ่ล่ะก็ ถ้า
เขาคือฮันซูยอง ยูจงฮยอค หรือจางฮีวอนล่ะก็…
…ถ้าเขาคือชินยูซองล่ะก็
เขารู้สึกได้ถึงมือทีѷกุมไว้แน่น ชินยูซองอยู่ตรงนีѸ
“…ยัยโง่ ตืѷนสิ”
ฝูงตัѹกแตนทีѷบินว่อนสงบลง
ชินยูซองพูดขึѸนมา “ฉันเองก็ไม่เข้าใจคุณลุงเหมือนกัน”
[สกิลเฉพาะตัว ‘การสืѷอสารอันหลากหลายขัѸนสุดยอด’ ถูกเปิดใช้
งาน!]
“แต่ฉันจะพยายามอย่างเต็มทีѷเพืѷอเข้าใจมัน”
สกิลทีѷทำให้เด็กทัѸงสองสามารถควบคุมมังกรคิเมร่าได้ถูกเปิดใช้งาน
โดยพร้อมเพรียงกัน และในตอนนีѸ พวกเขาก็อยู่ในสภาพทีѷเหมาะสม
ทีѷสุดทีѷจะเข้าใจกันและกัน
ลีกิลยังไม่อาจอ่านคิมทกจาได้ อย่างไรก็ตาม ชินยูซองก็ดูเหมือนจะรู้
ว่าจะทำได้ยังไง อย่างน้อยก็แค่นิดหน่อย
เรืѷองราวทีѷทัѸงสองอ่านด้วยกันเริѷมสัѷนสะเทือนไปทัѷวโลก และมันก็
ราวกับว่าใบหน้าของคิมทกจาเริѷมพอจะมองเห็นได้อย่างเลือนรางแล้ว
มันดูเหมือนว่าร่างของคิมทกจาทีѷพวกเขารู้จักอยู่ใกล้แค่เอืѸอมแล้ว

[เรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้แห่งดวงดาว’ กำลังสืѷอสารกับเรืѷองราว ‘ราชา
แมลง’!]
“เฮ้ เด็กๆ”
ฮันซูยองยืนอยู่ข้างๆ พวกเขาราวกับว่าจะปกป้องพวกเขาเอาไว้ และลี
ฮุนซึง จางฮีวอน และยูซานอาก็ยืนอยู่รอบๆ เพืѷอคอยปกป้องพวกเขา
เอาไว้ด้วย
「ผู้ใหญ่ทีѷกำลังมองไปยังโลกพร้อมกันกับเด็กๆ ก็อยู่ทีѷนีѷด้วย」
เงาเรือรบของลีจีฮเยทอดลงมาจากท้องฟ้า ทัѸงกงพิลดูและลีซอลฮวา
ต่างก็อยู่บนนัѸน จากนัѸนลีจีฮเยก็ชักดาบของเธอออกมาราวกับว่าเธอ
พร้อมยิงได้ทุกเมืѷอ
นัѷนทำให้มหาโดเกบิต้องถามพวกเขา
[พวกเจ้าพยายามทีѷจะปกป้องเขาเหรอ? แม้ว่าพวกเจ้าจะรู้ว่าเขาคือ
คนแบบไหนงัѸนเหรอ? เขาไม่ใช่คิมทกจาทีѷพวกเจ้ารู้จักอีกแล้ว พวก
เจ้าก็รู้ ความจริงได้ถูกเปิดเผยออกมาหมายแล้ว…]
“อย่าทำให้ขำหน่อยน่า นัѷนไม่ใช่ความจริงซะหน่อย นายคิดว่าความ
จริงมันจะเรียบง่ายแบบนัѸนเหรอ? สิѷงทีѷนายแสดงให้เห็นก็แค่ภาพตัด
ต่อเท่านัѸน และนัѷนก็คือวิธีการทีѷพวกนายใช้สร้างสถานการณ์มาตลอด
ใช่ไหม?” ฮันซูยองพูดกับกลุ่มดาวทีѷกำลังขยับเข้ามาราวกับว่าจะส่ง
คำเตือน “อย่าไปสนว่าเขาจะกลายเป็นศัตรูแห่งเรืѷองราวหรืออะไร
เขายังคงเป็นสหายของพวกเราอยู่ ดังนัѸนถ้าพวกนายกล้าแตะต้องเขา
ล่ะก็”

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ คำรามออกมา!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ‘ เปิดเผยสถานะของเธอออก
มา!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด‘ ชาร์จสายฟ้าของเขา!]
“ถ้าพวกนายแตะต้องเขา พวกเราก็จะฆ่าพวกนายซะให้หมด”
ในช่วงเวลาทีѷกลุ่มดาวซึѷงปกป้องบริษัทของคิมทกจาเคลืѷอนไหว ฝ่าย
ตรงข้ามก็หยุดนิѷงไปชัѷวขณะ
เปรีѸยง!
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงเห็นด้วยกับคำพูดของอวตาร ‘ฮันซูยอง’ และ…!]
มหาโดเกบิสัมผัสได้ถึงการสัѷนสะเทือนภายในความเป็นไปได้และตัด
ข้อความออกไปในทันที
[ช่างน่าขันนัก เจ้าต้องการปกป้องเขาเหรอ? เจ้าทีѷไม่อาจเข้าใจสิѷงทีѷ
เขาพูดได้ด้วยซํѸาเนีѷยนะ?]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวเตือนมหาโดเกบิถึงการแทรกแซง
สถานการณ์!]
สถานการณ์ไม่ได้คลีѷคลายไปในแบบทีѷพวกเขาต้องการ มหาโดเกบิทีѷ
ต้องทนต่อผลลัพธ์ทีѷตามมาถามพวกเขา
[พวกเจ้าไม่เห็นสภาพของเขาในตอนนีѸเหรอ?]

อวตารทีѷอยู่ใกล้คิมทกจาหดตัวกลับไปและเริѷมถอยกลับ มันเป็น
เหมือนกันทัѸงกับอวตารทีѷเป็นศัตรูกับเขาหรือคนทีѷชืѷนชอบในตัวเขา
เทพเจ้าภายนอกซึѷงในตอนนีѸสูงเทียมสวรรค์ ในช่วงเวลาทีѷทุกๆ คนได้
มองเข้าไปในดวงตาอันไร้ก้นบึѸงของเขา พวกเขาก็ต้องทรุดตัวลงกับ
พืѸน
[พวกเจ้าไม่รู้หรอกว่าเขารู้สึกยังไง เขาต้องการอะไร และเขากำลังคิด
อะไรอยู่ เพราะพวกเจ้าเป็นแค่มนุษย์ เพราะพวกเจ้าคือสิѷงมีชีวิตทีѷไม่
อาจเข้าใจสิѷงมีชีวิตอืѷนได้แม้ว่าพวกเจ้าจะอุทิศเวลาไปทัѸงชีวิตก็ตาม]
ทุกๆ คนจากบริษัทของคิมทกจาเงยหน้าขึѸนมองคิมทกจา สิѷงทีѷมหาโด
เกบิพูดนัѸนเป็นความจริง พวกเขาไม่อาจเข้าใจเขาได้
[เป้าหมายทีѷคุณต้องการปกป้องคือ ‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’]
ราวกับจะปลุกตัวละครให้ตืѷนขึѸนจากการลืมบท มหาโดเกบิตะโกนออก
มาด้วยเสียงอันดัง [ไม่มีใครมีทางเลือกในเรืѷองนีѸ! ฆ่าเขาซะ ถ้าพวก
เจ้าไม่ทำ สถานการณ์นีѸก็จะไม่จบลง!]
[‘ราชาแห่งเรืѷองราว’ กำลังเฝ้ามองทิศทางของสถานการณ์สุดท้าย]
นักเล่าเรืѷองทีѷเก่าแก่ทีѷสุดในโลกเองก็กำลังเฝ้ามองเหตุการณ์
พร้อมกับสหายของเธอ ฮันซูยองเงยหน้าขึѸน และมองไปยังทีѷๆ ราชา
แห่งเรืѷองราวคงอยู่ – สิѷงมีชีวิตทีѷสรุปเรืѷองราวทัѸงหมด เธอมองไปยัง
กำแพงสุดท้ายทีѷทอดยาวออกไปไม่รู้จบ
「กำแพงนัѷนคือทีѷๆ เรืѷองราวของพวกเขาจะถูกบันทึกไว้」

“สถานการณ์ไม่จบลงแล้วยังไง? ดี ไม่ใช่ว่ามันเป็นสิѷงทีѷผู้อ่านทุกคน
ต้องการเหรอ?”
[อวตาร ‘ฮันซูยอง’ เข้าใกล้ ■■ ของเธอ]
จากนัѸนฮันซูยองก็เงยหน้าขึѸนมองคิมทกจา เมืѷอเธอมองไปยังหัวยักษ์
นัѷนอย่างต่อเนืѷอง เธอก็คิดว่ามันเริѷมเหมือนใบหน้าของคิมทกจาขึѸนมา
ทีละนิดแล้ว
“เรืѷองราวทีѷฉันเขียนจำเป็นจะต้องมีไอ้งัѷงคิมทกจาอยู่”
ฮันซูยองฉีกผ้าพันแผลออกอย่างลวกๆ เหมือนกับนักเขียนทีѷฉีก
ต้นฉบับทีѷตนไม่ชอบทิѸงไป เรืѷองราวของเธอทีѷย้อมอยู่ในเพลิงทมิฬแผ่
ขยายออกไปในอากาศดุจหมึกสีดำสนิท
ราวกับว่ามันจะบอกเป็นนัยว่าเธอสามารถเขียนได้ยาวนานตามทีѷเธอ
ต้องการ
[การถ่ายทอดสดดวงดาวประหลาดใจกับการตัดสินใจของอวตาร ‘ฮัน
ซูยอง’!]
[กลุ่มดาวจำนวนมากประหลาดใจกับ ■■ ของอวตาร ‘ฮันซูยอง’
และ…]
[เป้าหมายทีѷคุณต้องการปกป้องคือ ‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’]
[การกระทำทีѷเกีѷยวข้องขัดต่อความเป็นไปได้ของสำนัก…]
เปรีѸยง…!

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ‘ ภูมิใจในอวตารของเขา]
ฮันซูยองฉีกยิѸมออกมา “อย่าจบสถานการณ์ ตลอดไป”
[■■ ของอวตารฮันซูยองคือ ‘เรืѷองราวไร้จุดจบ’]

โดเกบิทุกคนฝันถึงการกลายเป็นมหาโดเกบิ นัѷนคือจุดสูงสุดทีѷโดเกบิ
แห่งการถ่ายทอดสดดวงดาวสามารถไปถึงได้
แต่เหล่าคนทีѷไปถึงจุดสูงสุดแล้วก็มีความฝันต่อไป
บีฮยองจ้องมองไปยังกำแพงสุดท้ายอันกว้างใหญ่ แม้ว่าจะมีเรืѷองราว
อยู่มากมาก แต่กำแพงส่วนใหญ่ก็ยังว่างเปล่า
[…นีѷคือเหตุผลทีѷทำกันขนาดนีѸเหรอ??]
ความโกรธของบีฮยองทำให้การสืѷอสารของมหาโดเกบิเงียบลงไป
จากนัѸนเขาก็มองไปยังสหายของคิมทกจาจากท้องฟ้าแห่ง
สถานการณ์สุดท้าย และมองไปยังร่างของคิมทกจาในฐานะเทพเจ้า
ภายนอก
เริѷมจากรถไฟใต้ดินในวันนัѸนมาจนถึงสถานการณ์สุดท้าย ในขณะทีѷคิม
ทกจาได้กลายเป็นราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น จากนัѸนก็กลายเป็นผู้
เฝ้ามองแห่งแสงสว่างและความมืด บีฮยองเองก็ได้กลายเป็นโดเกบิ
ระดับสูง ก่อนทีѷในทีѷสุดจะได้กลายเป็นมหาโดเกบิ
「ความผิดพลาดทีѷยิѷงใหญ่ทีѷสุดของนักเล่าเรืѷองคือการเข้าไป
แทรกแซงสถานการณ์มากเกินไป」
ตอนทีѷ 489

ภารกิจของโดเกบิคือการดึงดูดความสนใจของกลุ่มดาวให้ได้มาก
ทีѷสุดและสร้างเรืѷองราวทีѷจะถูกบันทึกลงไปบนกำแพงสุดท้าย
นัѷนคือเหตุผลว่าทำไมโดเกบิถึงไม่ควรเข้าไปวุ่นวายกับตัวสถานการณ์
พวกเขาต้องห้ามถูกล่อลวงโดยเรืѷองราวทีѷกำลังเบ่งบานขึѸนภายใน
สถานการณ์ โดยเฉพาะอย่างยิѷง พวกเขาไม่ควรทีѷจะเห็นใจต่อความ
เจ็บปวดของอวตาร
แต่บีฮยองกลับทำพลาดมหันต์
ในขณะทีѷมองไปยังเรืѷองราวของพวกเขา หลายๆ ความรู้สึกทีѷเขาลืม
ไปแล้วในอดีตก็ตืѷนขึѸนมาอีกครัѸง – หัวใจทีѷกระเพืѷอมเมืѷอสถานการณ์
หนึѷงจบลงและอีกสถานการณ์เริѷมขึѸน ความรู้สึกทีѷถูกเติมเต็มหลังจาก
เห็นกลุ่มดาวดีใจหรือหลงไปกับสถานการณ์ทีѷเขาปรุงขึѸน
บีฮยองเรียนรู้เกีѷยวกับสถานการณ์จากคิมทกจา
[พวกเขาไม่ได้ดำเนินสถานการณ์ไปอย่างไม่ถูกต้อง ตัѸงแต่ต้น
สถานการณ์ไหลเวียนกลับด้านและพลิกไปมาได้ ซึѷงก็หมายความว่า
มันได้ไหลไปยังทิศทางทีѷดวงดาวจำนวนมากต้องการเห็น ส่วนกลุ่ม
ดาวอืѷนๆ นัѸน…]
[ดูเหมือนว่าเจ้าจะสนใจเรืѷองราวนีѸทีѷเจ้าช่วยส่งเสริมมาเป็นอย่างมาก
แต่ฟังให้ดี มันมีบางสิѷงทีѷเรียกว่ากระแสของเรืѷองราวทีѷใหญ่กว่าอยู่]
บีฮยองกำลังจะเพิѷมระดับเสียงขึѸนแต่ก็ต้องอดไว้ เขาต้องทำแบบนีѸ
เนืѷองจากมหาโดเกบิคนอืѷนทุกคนกำลังจดจ้องอยู่ทีѷเขา แม้ว่าจะน่า
รำคาญ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอืѷนเนืѷองจากเขาอาวุโสน้อยทีѷสุดใน
กลุ่มนีѸ

ในทีѷสุดมหาโดเกบิ ‘การัง’ ก็ทำลายความเงียบลง [มหาโดเกบิหนุ่ม
เช่นเจ้าอาจจะพบว่าบทสรุปเช่นนัѸนสดใหม่มาก อย่างไรก็ตาม ข้าได้
เห็นเรืѷองราวเช่นนัѸนมาหลายครัѸงแล้ว เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่ามันเยีѷยม
ยอดขนาดนัѸน?]
มหาโดเกบิการัง หนึѷงในโดเกบิทีѷเก่าแก่ทีѷสุดทีѷมีตัวตนอยู่ และยังเป็น
ผู้ช่วยใกล้ชิดทีѷสุดของราชาโดเกบิอีกด้วย
[มันเคยมีการทำลายล้างมานับครัѸงไม่ถ้วนแล้ว]
[ไม่ใช่ทุกการทำลายล้างจะเหมือนกัน] บีฮยองตอบ
มหาโดเกบิหลายคนจ้องมาทีѷเขาราวกับว่าจะเตือน อย่างไรก็ตาม เขา
ก็พยายามอย่างเต็มทีѷทีѷจะไม่สัѷนและจ้องตาการังไว้ การังจ้องมองด้วย
สายตาอันลึกลับและลึกก่อนทีѷในทีѷสุดจะเปิดปากออกมา [อันทีѷจริง
■■ ทีѷพวกเขาเฝ้าฝันนัѸนก็แตกต่างไปจากเรืѷองราวอืѷนเล็กน้อย]
บางทีคำพูดนัѸนอาจจะทำให้เกิดความตืѷนตระหนกขึѸนมา มหาโดเกบิ
ออนเซได้หยุดสังเกตการณ์และพยายามจะเข้ามาแทรกแซง แต่การัง
ก็ยกมือขึѸนมาก่อนและหยุดออนเซไว้ในขณะทีѷเขาพูดต่อ
[แต่ความแตกต่างนัѸนก็เป็นภัยคุกคาม ไม่ใช่ทุกเรืѷองราวทีѷจะกลายเป็น
รากฐานให้กับเรืѷองราวต่อไปได้]
[หมายความว่ายังไง?]
[มันมีเรืѷองราวบางเรืѷองทีѷจะทำลายสถานการณ์ไปโดยสิѸนเชิง]
ก๊าซซซ!

เสียงกรีดร้องจากเหล่าผู้ไร้นาม
ครัѸงหนึѷง พวกมันคือสิѷงมีชีวิตทีѷมีส่วนร่วมในสถานการณ์ต่างๆ พวกมัน
กู่ร้องออกมาด้วยความสิѸนหวังและโจมตีกลุ่มดาว และ ณ ใจกลางของ
พวกมันก็คือราชาเทพเจ้าภายนอกคิมทกจาทีѷกำลังนำพาสิѷงมีชีวิต
เหล่านีѸมาจากต่างโลก
ศัตรูแห่งเรืѷองราว
ด้วยภูมิความรู้ของบีฮยอง มันไม่มีหายนะไหนทีѷจะได้รับมอบชืѷอนัѸน
เขาไม่เคยได้ยินด้วยซํѸาว่าจะมีการมอบชืѷอนัѸนให้ใครมาก่อน
การังพูดต่อในขณะทีѷเฝ้ามองการต่อต้านของคิมทกจา
[ณ จุดเริѷมต้นของทุกๆ สถานการณ์ ตัวเอกมักจะได้เจอกับการเบีѷยง
เบนจากโลกปกติ พวกเขาจะต่อสู้กับศัตรูทีѷปรากฏขึѸนตรงหน้า สัมผัส
กับวิกฤต และเสียสละบางอย่างเพืѷอให้ได้รับชัยชนะก่อนทีѷจะกลับคืน
สู่โลกเดิมเพืѷอรับรางวัลทีѷควรค่า]
บีฮยองรู้จักทฤษฎีนัѸน สิѷงแรกทีѷโดเกบิระดับตํѷาจะได้ยินก็คือกฎอันเก่า
แก่ของสถานการณ์
[แม้ว่ามันจะล้าสมัย แต่นัѷนก็ยังเป็นแกนหลักของสถานการณ์ วัฏจักรนีѸ
จะต้องได้รับการปกป้องเพืѷอให้สถานการณ์ต่อไปบังเกิดขึѸน และเส้น
โลกต่อไปก็จะเปิดออก ความขัดแย้งจะได้รับการแก้ไข บาดแผลจะ
ถูกบรรเทา โลกจะคงอยู่ต่อไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึѸนกับมัน]
จำนวนของกลุ่มดาวทีѷมารวมตัวกันเพิѷมขึѸนอย่างต่อเนืѷอง

บีฮยองรู้ความจริงดี นีѷคือสถานการณ์สุดท้ายทีѷถูกวางแผนไว้แล้ว
「ตอนจบของโลกกำลังจะมาถึง และจากนัѸนมันก็จะปราชัย」
ศัตรูในจินตนาการทีѷมีนามว่า ‘ราชาเทพเจ้าภายนอก’ มีตัวตนอยู่เพืѷอ
จุดประสงค์เดียวเท่านัѸน ดวงดาวทีѷเคยขัดแย้งกันจะรวมพลังกันเมืѷอมี
ศัตรูอันทรงพลังบังเกิดขึѸน บ้างอาจจะตาย บ้างอาจจะรอดไปได้ แต่
พวกเขาก็จะแก้ไขความขัดแย้งทัѸงหมดได้ โลกจะกลับคืนสู่สันติ ผู้คน
จะขับขานประวัติศาสตร์นีѸและส่งต่อมันสู่รุ่นต่อไป
「และจะไม่มีอะไรเปลีѷยนแปลง การถ่ายทอดสดดวงดาวจะดำเนินต่อ
ไป」
และนัѷนคือคามจริงของสถานการณ์ทีѷโดเกบิต้องการ
สถานการณ์ต้องวนกลับและเริѷมต้นใหม่
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่ตืѷนเต้นไปกับ ‘สถานการณ์สุดท้าย’!]
เพืѷอให้แน่ใจว่าไม่มีใครตระหนักได้ว่าการถ่ายทอดสดดวงดาวคืออะไร
และทำไมสถานการณ์ถึงต้องเกิดขึѸนซํѸาๆ เรืѷองราวโฉมใหม่จะถูกส่งให้
กลุ่มดาว อย่างไรก็ตาม มันก็มีบางส่วนทีѷขัดขืนต่อเรืѷองนีѸ
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมันต่อ
ไป!]
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน’ ปฏิเสธพัฒนาการทีѷถูก
กำหนดไว้]

เหล่าผู้ทีѷขัดขืนต่อสถานการณ์ทีѷถูกกำหนดไว้สำหรับพวกเขา และ
เหล่าผู้ทีѷต้องการลากการดำรงอยู่ของการถ่ายทอดสดดวงดาวลงมา
[■■ ของอวตารฮันซูยองคือ ‘เรืѷองราวไร้จุดจบ’]
‘เรืѷองราวไร้จุดจบ’
■■ แห่งความขัดแย้งทีѷไม่ยอมรับตอนจบในฐานะตอนจบกำลังเปล่ง
แสงเจิดจ้า นัѷนคือบทสรุปทีѷนักเขียนซึѷงไม่ใช่นักเล่าเรืѷองแห่งจักรวาล
นีѸตัดสินใจ
พวกมันคือตัวตนทีѷปฏิเสธวัฏจักรของการถ่ายทอดสดดวงดาวและ
เลือกต่อสู้ไปตลอดกาล
ครืน!
ในขณะทีѷเสียงระเบิดดังก้องออกมา ในทีѷสุดมหาโดเกบิการังก็ประกาศ
ออกมา [ปิดผนึกเส้นโลกนีѸไว้ตรงนีѸซะ]
เหล่ามหาโดเกบินิѷงเงียบ และเหล่าคนทีѷเฝ้ารอการตอบสนองของพวก
เขาก็พากันพยักหน้าออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน
แต่ก่อนทีѷบีฮยองจะทันได้พูดอะไร บารัมทีѷอยู่ข้างๆ เขาก็พูดขึѸนมา
ก่อน [บีฮยอง ข้าขอโทษ แต่สิѷงต่างๆ ได้กลายเป็นแบบนีѸไปแล้ว ดู
เหมือนว่าเจ้าจะต้องมองข้ามมันไปในคราวนีѸ]
ในช่วงเวลาทีѷบีฮยองได้เห็นสีหน้าของบารัม เขาก็ตระหนักได้ถึงความ
จริง มหาโดเกบิทุกคนทีѷมารวมตัวกันทีѷนีѷคือนักเล่าเรืѷองทีѷเยีѷยมยอด

ทีѷสุดในจักรวาล พวกเขาต่างก็เป็นผู้ปกครองทีѷควบคุมสถานการณ์
และจัดการกับดวงดาวในขณะทีѷควบคุมเส้นโลกนีѸ
ถึงกระนัѸน มันก็เป็นครัѸงแรกทีѷพวกเขาหวาดกลัวต่อ ‘เรืѷองราว’ ทีѷพวก
เขาสร้างขึѸน
[พวกเราจะใช้ความเป็นไปได้ทีѷเหลืออยู่เพืѷอบังคับยุติสถานการณ์
หลัก]
การบังคับยุติสถานการณ์คือไพ่ตายใบสุดท้ายทีѷโดเกบิสามารถทำได้
ซึѷงราคาทีѷต้องจ่ายนัѸนก็คือความเป็นไปได้จำนวนมหาศาล
โดยเฉพาะอย่างยิѷงเมืѷอพยายามจะใช้มันในช่วงสถานการณ์สุดท้าย –
จำนวนความเป็นไปได้ทีѷต้องใช้จึงมากเกินจินตนาการ
เปรีѸยง!
เมืѷอความเป็นไปได้ของสำนักงานเริѷมเคลืѷอนไหว ท้องฟ้าเบืѸองบนก็ถูก
ปกคลุมไปด้วยประกายแสงเจิดจ้า มันดูราวกับจะไม่มีช่องว่างเหลือให้
ความมืดมิดได้ซ่อนตัวอยู่ภายในเส้นโลกนีѸเลย
[พวกมันต้องลงเอยในฐานะ ‘ความชัѷวร้าย’]
ราวกับว่าจะเห็นด้วยกับเจตจำนงของเหล่ามหาโดเกบิ มหาเรืѷองราว
เริѷมสนับสนุนพวกเขา
[มหาเรืѷองราว ‘วิหารแห่งเทวะทีѷถูกทำลาย’ ยินยอมต่อเจตจำนงของ
สำนักงาน!]
[มหาเรืѷองราว ‘การจุติแห่งรุ่งอรุณใหม่’ เห็นด้วยกับกระแส!]

[มหาเรืѷองราว ‘โอลิมปัสนิรันดร์’ เคารพในเจตจำนงของสำนักงาน!]
บีฮยองเฝ้าดูหน้าสุดท้ายทีѷถูกเขียนโดยเหล่ามหาโดเกบิ
[มหาโดเกบิคนอืѷนกระตุ้นให้คุณตัดสินใจ!]
เขาไม่เห็นด้วยกับบทสรุปนีѸ
[บีฮยอง!]
ถึงแม้ว่าบารัมจะตะโกนเรียกเขา แต่เขาก็ไม่ตอบ
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังต่อต้านต่อการแทรกแซงของมหาโด
เกบิ!]
ประกายแสงบนท้องฟ้ามาถึงตัวมหาโดเกบิในไม่ช้า พายุความเป็นไป
ได้ทีѷตามมากำลังพุ่งเข้าใส่ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นมหาโดเกบิ แต่การ
พยายามแทรกแซงสถานการณ์ก็ยังมีราคาทีѷต้องจ่ายเป็นจำนวนมาก
อยู่ดี
[ข้า ‘มหาโดเกบิการัง’ ขอประกาศเจตจำนงของข้าเพืѷอเข้าร่วมใน
สถานการณ์อย่างเป็นทางการ!]
การประกาศของการังทำให้มหาโดเกบิคนอืѷนลงมือด้วย
[ข้า ‘มหาโดเกบินกซู’ ขอประกาศเจตจำนงของข้าเพืѷอ…]
[ข้า ‘มหาโดเกบิฮารัม’ …]
มหาโดเกบินับสิบคนกำลังรับมืออย่างหนักหน่วง ความหมายของการ
เข้าร่วมในสถานการณ์อย่างเป็นทางการคือการทีѷพวกเขาละทิѸง

ตำแหน่งของผู้เฝ้าดูทีѷเป็นกลาง
ไม่นานหลังจากนัѸน ข้อความก็โผล่ขึѸนมาในอากาศ
[ความเป็นไปได้ของการถ่ายทอดสดดวงดาวเกิดการเปลีѷยนแปลง
อย่างกะทันหัน!]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวยอมรับการแทรกแซง]
[จากนีѸเป็นต้นไป ‘นักเล่าเรืѷอง’ จะไม่ใช่ผู้เฝ้าดูของสถานการณ์อีกต่อ
ไป]
[กลุ่มดาวจำนวนมากตกตะลึงกับการตัดสินใจของมหาโดเกบิ!]
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงประณามการกระทำทีѷโหดเหีѸยมของมหาโดเก
บิ…!]
บีฮยองจ้องมองไปยังเหล่ามหาโดเกบิ เขามองไปยังความปรารถนา
ของพวกเขาทีѷจะยุติโลกนีѸ แม้ว่าจะต้องเพิกเฉยต่อกลุ่มดาวก็ตาม
มันอาจจะเป็นไปได้ว่าพวกเขาได้เขียนสถานการณ์มานานเกินไปแล้ว
มันมีสายตาอีกคู่ทีѷกำลังจ้องมองมายังมหาโดเกบิเหล่านีѸ และบีฮยอง
ก็ได้สบสายตาคู่นัѸน
มันมาจากคิมทกจาผู้ทีѷได้กลายเป็นเทพเจ้าภายนอกและกลายเป็น
ศัตรูแห่งเรืѷองราว หลังจากเขากลายเป็นตัวตนนอกสถานการณ์ แม้แต่
บีฮยองก็ไม่อาจเข้าใจเขาได้อีก

งัѸนทำไม? บีฮยองคิดว่าในช่วงเวลานีѸ คิมทกจาดูเหมือนกับกำลังยิѸม
อยู่ มันเป็นไปได้มากว่ามหาโดเกบิเหล่านีѸจะยังไม่เข้าใจอะไรเกีѷยวกับ
หมอนัѷน พวกเขายังไม่เข้าใจว่าคิมทกจาเป็นคนแบบไหน
พวกเขาไม่อาจตระหนักได้ถึงความหมายของการเข้าร่วมใน
สถานการณ์อย่างเป็นทางการ และการกลายเป็นตัวละคร
บีฮยองจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นัѸนอย่างเงียบๆ และก้าวออกไปข้าง
หน้า
[■■ ของคุณกำลังเรียกหาคุณ]
และตอนนัѸนเอง มันก็เป็นคราวของบีฮยองทีѷจะเลือก ■■ ของเขา
*
การแทรกแซงจากมหาโดเกบิทำให้สมดุลของสถานการณ์เอนเอียง
ไปยังอีกฝัѷง
[เป้าหมายทีѷคุณต้องการปกป้องคือ ‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’]
[การกระทำของคุณขัดต่อความเป็นไปได้ของสำนักงาน!]
ไม่ใช่แค่ฮันซูยอง และคนทีѷเหลือก็ถูกดูดเข้าไปในพายุความเป็นไป
ได้ด้วย ประกายแสงสีครามพันรัดร่างของพวกเขาไว้แน่นดุจเชือกหนา
“ซูยอง นีѷมัน!”
“ไอ้พวกบ้าเอ้ย… พวกมันคิดทีѷจะยุติสถานการณ์ลงแบบนีѸ”

[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’ เงียบลงด้วยความ
โกรธ]
[มหาเรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งผู้ทีѷถูกหลงลืม’ เริѷมเล่าเรืѷองราว
ของมัน!]
มหาเรืѷองราวของบริษัทของคิมทกจาได้ทำทุกๆ อย่างเพืѷอต้านทาน
สำนักงาน อย่างไรก็ตาม มันก็ยังไม่พอ ศัตรูของพวกเขาในคราวนีѸคือ
มหาเรืѷองราวทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดในโลก
[โจมตีไปทีѷหัวของมัน!!]
กลุ่มดาวพยายามเปิดช่องว่างในหมู่ผู้ไร้นามและรุกคืบเข้ามา ก่อนทีѷ
ในทีѷสุดจะสาดการโจมตีเข้าใส่คิมทกจา
“คิมทกจา!”
ฮันซูยองตะโกนออกมา แต่เสียงของเธอก็ส่งไปไม่ถึงเขา
[คุณไม่สามารถปกป้องเป้าหมายได้]
[เป้าหมายทีѷคุณต้องการปกป้องคือตัวตนทีѷคุณไม่รู้จัก]
“…บ้าเอ้ย อย่ามาพูดบ้าๆ นะ”
เธอนึกถึงสิѷงทีѷมหาโดเกบิกล่าวไว้ราวกับว่ามันเป็นคำสาปบางอย่าง
มนุษย์ไม่อาจเข้าใจอีกฝ่ายได้แม้ว่าจะต้องอุทิศชีวิตทัѸงชีวิต
「อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่ใช่แค่คนๆ เดียว」

ฮันซูยองมองไปรอบๆ ตัวเธอ ลีฮุนซึง จางฮีวอน ลีจีฮเย และจากนัѸนก็
ชินยูซอง และลีกิลยัง สุดท้ายสหายของเธอทีѷอยู่บนเรือรบก็มองกลับ
มาทีѷเธอ
บางทีมันอาจจะไม่มีใครคือคิมทกจา ทุกๆ คนทีѷอยู่ทีѷนีѷ อย่างน้อยพวก
เขาก็มีส่วนแบ่งในชีวิตของคิมทกจา
อย่างไรก็ตาม มันก็มีหนึѷงคนทีѷหายไปจากภาพนีѸ
‘หมอนัѷนหายไปไหนกัน??’
ฮันซูยองเม้มปากของเธอ น่าเสียดาย เธอไม่อาจรอได้อีกแล้ว
“อ๊ากกก!”
จางฮีวอนกรีดร้องออกมาราวกับว่าร่างของเธอถูกฉีกเป็นชิѸนๆ ในขณะ
ทีѷเธอเคลืѷอนไหวไปข้างหน้า พายุความเป็นไปได้ได้ฉีกกล้ามเนืѸอของ
เธอและทำให้เส้นเลือดของเธอปูดขึѸนมา ถึงกระนัѸน เธอก็ยังมุ่งหน้า
ต่อไปแม้ว่าจะมีสภาพยํѷาแย่ เธอก้าวเข้าไปหาคิมทกจาในขณะทีѷจับ
ดาบแห่งการพิพากษาไว้แน่น
เคร้ง!
จางฮีวอนปัดดาบของกลุ่มดาวทีѷพุ่งเข้ามาและกระอักเลือดออกมา
ครืน!
เทพเจ้าภายนอกคิมทกจากำลังต่อสู้กับกลุ่มดาวจากภายในพายุความ
เป็นไปได้ และสหายของเขาก็กำลังปกป้องเขาแม้ว่าจะมีสภาพยํѷาแย่
ก็ตาม

“…มีกันตัѸงหลายคน แต่พวกเขากลับปกป้องคิมทกจาไม่ได้เหรอ?”
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[เรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้แห่งดวงดาว’ กำลังค้นหา ‘ราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้น’]
[เรืѷองราว ‘ราชาแมลง’ กำลังค้นหา ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’]
[เรืѷองราว ‘ผู้พิพากษาแห่งวันสิѸนโลก’ กำลังค้นหา ‘ราชาปีศาจแห่ง
การหลุดพ้น’]
ทุกๆ มหาเรืѷองราวทีѷพวกเขาเป็นเจ้าของกำลังค้นหาคิมทกจา พวกเขา
พากันร้องตะโกนใส่ชายทีѷพวกเขารู้จัก
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมันต่อ
ไป!]
ถ้าพวกเขาไม่สามารถต่อสู้ด้วยกันเพราะพวกเขาไม่สามารถเข้าใจเขา
ได้ และถ้านัѷนเป็นเหตุผลทีѷทำให้พวกเขาไม่อาจปกป้องเขาได้ล่ะก็…
[กลุ่มดาวจำนวนมากถอนหายใจด้วยความโศกเศร้าให้กับ
โศกนาฏกรรมของบริษัทของคิมทกจา]
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงประท้วงต่อการทรยศของสำนักงานและ…!]
เลือดไหลลงมาจากริมฝีปากของฮันซูยอง อาการเวียนหัวเข้าจู่โจม
ศีรษะของเธอ และสติของเธอก็เริѷมเลือนราง จากนัѸนเองก็มีใครบางคน
จับไหล่ของเธอเอาไว้

จากนัѸนบางสิѷงบางอย่างก็เริѷมปกป้องเธอและสหายเอาไว้ มันให้ความ
รู้สึกเหมือนกับมีกำแพงโปร่งใสเข้าโอบล้อมพวกเธอ
[‘กำแพงแห่งการสืѷอสารทีѷเป็นไปไม่ได้’ กำลังปกป้องบริษัทของคิม
ทกจา!]
จางฮายังก่อร่างกำแพงของเธอ และในขณะทีѷประคองฮันซูยองไว้
เธอก็เริѷมเดินเข้าหาคิมทกจา
“มีใครทีѷชอบราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นมากไปกว่าฉันอีกไหม?”
เปรีѸยง!
「ทกจา ฉันจะหยุดเล่าก็ได้ มันรู้สึกเหมือนกับว่านายกำลังเบืѷอเลย」
「พีѷ ผมอยู่ตรงนีѸ ผมมีบางอย่างอยากจะบอกพีѷ」
「ไม่ต้องห่วง หนูจะไม่ไปไหนถ้าไม่มีคุณลุง」
ประโยคต่างๆ กระจัดกระจายออกมา
เรืѷองราวทีѷบริษัทของคิมทกจารวบรวมมาจนถึงตอนนีѸกำลังรวมเป็นธีม
เดียว
[ชิѸนส่วนของ ‘กำแพงสุดท้าย’ เผยตัวต่อโลก!]
[มหาโดเกบิประหลาดใจมาก!]
[‘กำแพงแห่งการสืѷอสารทีѷเป็นไปไม่ได้’ กลับคืนสู่ร่างของมัน]

ในขณะทีѷได้รับการสนับสนุนจากจางฮายัง ฮันซูยองก็เอืѸอมมือออกไป
หาราชาเทพเจ้าภายนอกคิมทกจา เธอรู้สึกได้ถึงสัมผัสของการแตะ
กำแพง กำแพงทีѷเย็นและนิѷงเฉย
[‘ธีม’ แรกของเนบิวลา ‘บริษัทของคิมทกจา’ เปิดตัวอย่างเป็น
ทางการ!]
กำแพงนีѸมีตัวตนอยู่เพืѷอทำให้คนอืѷนรู้ว่ามีคนอีกคนอยู่หลังกำแพง
เพืѷอทำให้พวกเขารู้ว่ามีคนทีѷต้องการกำแพงอยู่ในโลกใบนีѸ
เพืѷอทำให้พวกเขารู้ว่าคนเราสามารถสนทนากันได้โดยไม่ต้องทำร้าย
กัน
ฮันซูยองได้เขียนคำแรกของเธอลงไปบนกำแพงทีѷเป็นไปไม่ได้นัѸน
「ไอ้โง่」
เธอไม่อยากจะเชืѷอว่าเธอเขียนอะไรโง่ๆ แบบนัѸนลงไป อย่างไรก็ตาม
เธอก็ไม่มีแรงเหลือพอจะเขียนอะไรต่อแล้ว
จากนัѸนเอง กำแพงก็เริѷมสัѷน
พร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ ประโยคใหม่ทีѷเธอไม่ได้เขียนลงไปก็ปรากฏ
ขึѸนบนกำแพง
「■■■… ฮันซูยอง」

นัѷนคือคิมทกจา ประโยคนัѸนมันต้องมาจากเขาแน่ๆ เธอไม่จำเป็นต้อง
ได้ยินเสียงของเขาก็รู้ได้
ฮันซูยองเขียนประโยคต่อไป
「ไง นายโอเคนะ?」
การเป็นนักเขียนไม่ได้หมายความว่าคุณจะควบคุมทุกๆ อย่างทีѷคุณ
เขียนลงไปได้ และนอกจากนัѸน เธอยังเป็นคนทีѷเขียนเป็นแต่แบบนัѸน
ด้วย อย่างไรก็ตาม คิมทกจาก็น่าจะสามารถอ่านมันได้ เพราะเขาคือ
นักอ่านทีѷยิѷงใหญ่ทีѷสุดทีѷเธอรู้จัก
ก๊อก
พร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ เธอได้ยินเสียงหัวเราะของเขา เสียงอาวุธ
ปะทะกันดังก้องมาจากทัѷวทุกทิศจนทำให้เธอเจ็บหู สหายของเธอ
กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด ซึѷงกล่าวอีกนัยหนึѷง มันก็ไม่มีเวลามา
เอ้อระเหยแล้ว
「นายรู้ว่ามันจะเป็นแบบนีѸตัѸงแต่แรกแล้วใช่ไหม?」
「…..■■■■■」
ตอนทีѷ 490

เธอไม่เห็นอาจเห็นประโยคทีѷถูกเขียนไว้บนกำแพงได้อย่างชัดเจน
ราวกับว่าการสืѷอสารเมืѷอครู่ขาดหายไป
「เฮ้! เขียนดีๆ หน่อยเส้?!」
แม้ว่าจะมีความช่วยเหลือจากจางฮายัง แต่ข้อความของคิมทกจาก็ยัง
ไม่อาจมองเห็นได้
[‘กำแพงแห่งการสืѷอสารทีѷเป็นไปไม่ได้’ ปลดปล่อยพลังของมันออก
มา!]
เปรีѸยง!
ประโยคมากมายลอยอยู่เหนือกำแพงอย่างไร้จุดหมาย
ทุกๆ ประโยคต่างเป็นสิѷงทีѷเธอและสหายคนอืѷนเคยพูดกับคิมทกจา
บ้างก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน บ้างก็เลือนราง
“ซูยอง”
“…ฉันรู้”
ในขณะทีѷฟังเสียงของจางฮายัง ฮันซูยองก็เอืѸอมมือออกไปหากำแพง
อีกครัѸง เธอพยายามอย่างหนักเพืѷอค้นหาข้อความของคิมทกจาทีѷผสม
ปนเปกันข้อความอืѷนอยู่
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[เป้าหมายคือตัวตนทีѷคุณไม่อาจเข้าใจได้!]
สิѷงทีѷเชืѷอมต่อแต่ละตัวอักษรคือบริบท

「“ฉันจะกลับบ้านแล้ว”」
「“ฉันขอยืมแบตสำรองหน่อยได้ไหม?”」
ทัѸงหมดทีѷเธอสามารถทำได้ในตอนนีѸคือการเชืѷอมประโยคเหล่านัѸนเข้า
ด้วยกัน และตัดประโยคทีѷไม่จำเป็นออกไป
อย่างไรก็ตาม มันก็ยังไม่พอ ไม่ว่าเธอจะเชืѷอมต่อมันยังไง มันก็มักจะมี
ส่วนทีѷไม่มีความหมายอยู่เสมอ
“คิมทกจา! พูดอะไรหน่อยสิ! วางแผนอะไรไว้?! นายอยากให้พวกเรา
ทำอะไรกันแน่?!”
ไม่มีคำตอบกลับมาหาเธอ ราชาเทพเจ้าภายนอกยังคงโรมรัมกับกลุ่ม
ดาว เหล่าสหายทีѷอาบไปด้วยเลือดกำลังทรุดตัวลงภายในพายุความ
เป็นไปได้
ฮันซูยองกัดฟันของเธอ มันไม่เป็นไรถ้าคิมทกจาไม่อยากจะพูดมัน สิѷง
ทีѷสำคัญคือการอ่านเจตนาของเขา เจตนาของเขาในการทำแบบนีѸ
โดยไม่บอกให้คนอืѷนได้รับรู้ถึงแผนการของเขา
เธอต้องคิดให้ออกว่าทำไมเขาถึงเลือกกลายเป็นราชาเทพเจ้า
ภายนอก
จากนัѸนเอง คำก็เริѷมมารวมตัวกันทีละอัน
「ถ้าฉันมีเงินยีѷสิบล้านวอนในบัญชี ฉันจะรู้สึกยังไงนะ?」
「ถ้ามันมีห้องสองห้อง งัѸนส่วนทีѷเหลือจะถูกเติมเต็มได้ยังไง?」

“…ถ้าฉันได้พบกับนายในโลกปกติ ฉันจะไม่มีทางเป็นเพืѷอนกับนาย
เลย”
คำเหล่านีѸดูเหมือนจะถูกโยนออกมาแบบสุ่มๆ แต่ถึงกระนัѸนเธอก็ยัง
รวบรวมพวกมันเอาไว้ทัѸงหมด
นักเขียนทีѷยอดเยีѷยมย่อมต้องเคยเป็นนักอ่านทีѷยอดเยีѷยมมาก่อน และ
ฮันซูยองก็รู้วิธีการอ่านสิѷงเหล่านัѸนดี
「มันจะทำเงินได้ยังไงนะ?」
มันต้องยอมรับว่าบ้างครัѸงคุณก็จะเจอเข้ากับประโยคทีѷคุณไม่เข้าใจ
และต้องพลิกหน้าต่อไป แต่ในวันหนึѷงคุณจะสามารถอ่านประโยคนัѸน
ได้เมืѷอคุณกลับมาอ่านอีกในภายหลัง
[เป้าหมายคือตัวคนทีѷคุณไม่อาจเข้าใจได้!]
มันไม่มีทางเลือกอืѷนนอกจากต้องพลิกไปหน้าอืѷนๆ และรวบรวม
เงืѷอนงำต่างๆ เกีѷยวกับประโยคนัѸนให้ได้มากทีѷสุด
「ชีวิตของฉันไม่มีอะไรแบบนัѸนหรอกเหรอ?」
เปรีѸยง…!
เธอเห็นจางฮีวอนกำลังคุกเข่าลงจากระยะไกล ลีซอลฮวาวิѷงเข้ามา
และประคองเธอไว้ ในขณะทีѷยูซานอาและลีฮุนซึงได้ป้องกันอาวุธทีѷ
ลอยเข้ามายังทิศทางของเธอ
[ความเป็นไปได้ของสำนักงานกำลังขัดขวางการแทรกแซงของคุณ]

คิมทกจาพูดถูก ความเป็นไปได้คือทุกๆ อย่าง
มันคือเหตุผลทีѷทำให้เขาเป็นแบบนีѸ และคือเหตุผลทีѷทำให้พวกเธออยู่
ในสภาพเช่นนีѸ
[ความเป็นไปได้ของสำนักงานกำลังพันธนาการร่างกายของคุณ!]
เปรีѸยง!
ความเป็นไปได้ในโลกนีѸคือพลัง สถานการณ์จะไหลไปหาผู้ทีѷมีความ
เป็นไปได้มากกว่า
[เนบิวลาของคุณละเมิดความเป็นไปได้มากเกินไป]
ฮันซูยองรู้ดี เธอผ่านสิѷงต่างๆ ทีѷเลวร้ายมาได้เพราะโชคจริงๆ พวกเธอ
มีสหายมากมาย แต่ก็ไม่มีใครสูญหายไประหว่างทางเลย
ในทางกลับกัน อวตารคนอืѷนๆ กลับต้องเซ่นสังเวยไปมากมายเพืѷอมา
ให้ถึงจุดนีѸ
「ทำไมมีแค่พวกเขา…」
「ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย」
「พวกนายรู้ไหมว่าพวกเราต้องดิѸนรนแค่ไหนเพืѷอมาให้ถึงจุดๆ นีѸ」
บริษัทของคิมทกจาได้ละเมิดความเป็นไปได้มามากมาย แต่ก็ไม่มีใคร
ต้องสังเวยเมืѷอถึงคราวจำเป็น หรือจะพูดให้ชัดๆ มันก็มีแค่คนเดียว
เท่านัѸนทีѷต้องถูกสังเวยอยู่ซํѸาๆ
“คิมทกจา”

เขาตายไปหลายครัѸงและฟืѸนคืนชีพมาหลายครา
เขากระทัѷงคืนชีพคนทีѷควรจะตาย ใช้แอตทริบิวต์คืนชีพ หรือกระทัѷงไป
เยือนยมโลก และไปไกลถึงขนาดเปลีѷยนแปลงอนาคต
「และนัѷนคือเหตุผลทีѷคิมทกจาได้กลายเป็นศัตรูแห่งเรืѷองราว」
เพราะมหาเรืѷองราวทัѸงหมดทีѷบริษัทของคิมทกจารวบรวมมามีความ
เป็นไปได้ไม่เพียงพอ
ฮันซูยองคว้าประโยคต่างๆ ไว้ราวกับว่าเธอกำลังเกากำแพง จากนัѸน
ประโยคใหม่ก็โผล่ขึѸนมาในทันใด
「“ในตอนนีѸ เธอต้องรับผิดชอบเรืѷองเงินของเนบิวลา”」
นีѷคือบทสนทนาของเธอกับคิมทกจาเมืѷอไม่นานมานีѸ
「“…อะไร? นายมัѷนใจฉันงัѸนเหรอ?”」
เธอได้รับอำนาจในการจัดการกับการเงิน เธอสงสัยว่าอะไรดลใจให้
คิมทกจาทำแบบนีѸ ในตอนนัѸน เธอคิดว่าเขาแค่ขีѸเกียจจะมาดูแลเรืѷอง
พวกนีѸ
[คุณต้องการยืนยันยอดเงินในปัจจุบันหรือไม่?]
อย่างไรก็ตาม คิมทกจาคนนัѸนจะกล้ามอบหมายเรืѷองนีѸให้กับคนอืѷนอีก
ไหม?
ราวกับว่าเธอได้รับการต้อนรับ ฮันซูยองเปิดตู้เซฟ

「“ว้าว นายเก็บไว้เยอะขนาดนีѸเลย เป็นคนขีѸเหนียวจริงๆ นะนายน่ะ
นายคิดจะทำอะไรถึงเก็บเงินไว้เยอะขนาดนีѸ?”」
「“พวกมันมีประโยชน์ของมันอยู่”」
มันมีเหรียญจำนวนมหาศาลถูกเก็บไว้ในเซฟ มันมากเกินพอทีѷจะ
ล่อลวงดวงดาวใดๆ ก็ตาม และนีѷคือสกุลเงินพืѸนฐานทีѷสุดของการ
สนับสนุนและแหล่งพลังงานเพืѷอขับเคลืѷอนสถานการณ์
「หนึѷงในเรืѷองราวทีѷทรงพลังทีѷสุดในโลกนีѸคือเงิน」
อย่างไรก็ตาม มันก็มีหลายอย่างทีѷไม่สามารถทำได้ในตอนนีѸด้วยเงิน
ไม่ว่าจะเป็นการเสริมร่างอวตารหรือการซืѸอของจากกระเป๋าโดเกบิ
นัѷนคือเหตุผลทีѷทำให้เธอสงสัยมาก การเก็บเงินพวกนีѸไว้มันมี
ประโยชน์อะไร?
[คุณต้องการใช้เหรียญเหล่านีѸเพืѷอเสริมพลังให้กับ ‘มหาเรืѷองราว’
หรือไม่?]
และจากนัѸนเอง ในทีѷสุดฮันซูยองก็เข้าใจเหตุผลของมัน
“ต้องการ”
[เงิน 143,245,199 เหรียญของเนบิวลาจะถูกจ่ายให้กับความเป็นไป
ได้!]
ครืน!

ในช่วงเวลาทีѷเธอประกาศออกมาจนจบ ลำแสงสีทองก็เข้าปกคลุม
เหล่าสหายของเธอ
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ตะกละตะกลามต่อเรืѷองราวของ
เหรียญ!]
[ร่างของมหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน’ กำลังโป่งพอง!]
[ความคมชัดของมหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’
ชัดเจนยิѷงขึѸน!]
มหาเรืѷองราวทรงพลังยิѷงขึѸนจากการกลืนกินเงินทุนทีѷมีอยู่ รายละเอียด
ต่างๆ ของเรืѷองราวชัดเจนและเด่นชัดยิѷงขึѸน
ครืน!
เมืѷอพลังของมหาเรืѷองราวเริѷมต้านทานต่อความเป็นไปได้ของ
สำนักงาน ทัѸงมหาโดเกบิและกลุ่มดาวก็เริѷมตืѷนตระหนกขึѸนมา
ดาบของจางฮีวอนเริѷมเบายิѷงขึѸน ในขณะทีѷโล่ของลีฮุนซึงนัѸนก็
แข็งแกร่งยิѷงขึѸน ส่วนสัตว์อสูรและราชาแมลงทีѷชินยูซองและลีกิลยัง
อัญเชิญออกมาก็เริѷมตีโต้กลับไปยังกลุ่มดาว
“ยิง!!”
เรือรบของลีจีฮเยเริѷมยิงกระสุนปืนใหญ่ และอวตารในแถวหน้าก็หาย
ไปโดยไม่เหลือซาก
น่าเสียดาย โอกาสชนะของพวกเขาคงอยู่เพียงสัѸนๆ เท่านัѸน

[ความเป็นไปได้ของสำนักงานเพิѷมระดับการยับยัѸงของมัน!]
รอยแยกสีดำเริѷมแผ่ออกมาจากท้องฟ้าเบืѸองบนเนืѷองจากการใช้ความ
เป็นไปได้ทีѷมากเกินไป เวทีของสถานการณ์เริѷมสัѷนอย่างไม่มัѷนคง
เรืѷองราวเริѷมรัѷวไหลออกมาจากปากของมหาโดเกบิหลายคน พวกเขา
ได้เดิมพันชีวิตเพืѷอเอาชนะในศึกนีѸ เพืѷอทีѷจะสร้างบทสรุปทีѷพวกเขา
ต้องการเห็น โดเกบิเหล่านีѸได้กระโจนเข้าสู่สถานการณ์ด้วยตัวเองและ
ยอมทีѷจะกลายเป็นส่วนหนึѷงของเรืѷองราว
เปรีѸยง!
“มังกรเพลิงทมิฬ!”
เพลิงทมิฬอันทรงพลังโอบล้อมรอบร่างของฮันซูยอง ในขณะทีѷกรอง
การโจมตีออกไปจากเธอ มันก็ยิѷงมีเพลิงทมิฬพ่นออกมามากยิѷงขึѸน
ข้างๆ เธอ จางฮายังกำลังใช้ทักษะของบู๊ลิѸมเพืѷอคุ้มครองด้านหลังของ
เธอ
ทำไมคิมทกจาถึงไว้ใจมอบหมายหน้าทีѷนีѸให้กับเธอ?
มันมีคนทีѷเหมาะสมกับหน้าทีѷนีѸยิѷงกว่า ตัวเอกของเรืѷองราว อย่างไร
ก็ตาม คิมทกจาก็ยังไว้ใจเธอ
ครืน…
กำแพงของจางฮายังเริѷมแตกกระจายอีกครัѸง มันกำลังจะหายไปหลัง
จากหมดพลังลง
การต้านทานของสำนักงานทำให้มันยากแม้แต่จะหายใจ

คิมทกจาทีѷเมืѷอครู่อยู่ภายในระยะเอืѸอมถึงเริѷมห่างออกไปอีกครัѸง
กระแสของเรืѷองราวกำลังโน้มเอียงไปหามหาโดเกบิอีกครัѸง ฮันซูยอง
ตะโกนออกมา
[■■ ของคุณคือ ‘เรืѷองราวไร้จุดจบ’]
เรืѷองราวทีѷไม่มีใครต้องสูญเสีย
เรืѷองราวทีѷทุกๆ คนจะได้ใช้ชีวิตด้วยกันในบ้านหลังใหญ่ ณ ปลายทาง
ของสถานการณ์ทัѸงหมด
สหายทุกคนต่อสู้เพืѷอความฝันแสนเรียบง่ายอันนัѸน อย่างไรก็ตาม
ความเป็นไปได้ของพวกเขาก็ยังไม่เพียงพอ และความฝันนัѸนก็ไม่อาจ
กลายเป็นความจริงได้
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ กำลังมองมายังอวตารของตัว
เอง]
จากนัѸนเองมันก็มีฟ้าผ่าขึѸนในหัวของเธอ
ความเป็นไปได้ไม่พอ?
「เหตุผลทีѷคิมทกจาไว้ใจมอบหน้าทีѷนีѸให้กับฮันซูยองและไม่ใช่ยูจงฮ
ยอค」
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ กำลังมองมายังอวตาร ‘ฮันซูยอง’]
ติѺง ติѺง…

เลือดหยดลงมาจากบาดแผลบนหัวไหล่ของเธอ ฮันซูยองพันผ้าพัน
แผลรอบๆ บาดแผลและเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้า
มันมีดวงดาวแห่งการถ่ายทอดสดดวงดาวสามารถมองเห็นได้ท่ามก
ลางพายุประกายแสงทีѷโปรยปรายลงมา
[กลุ่มดาวจำนวนมากไม่พอใจกับการพัฒนาของสถานการณ์นีѸ]
[กลุ่มดาวจำนวนหนึѷงวิพากษ์วิจารณ์ความเป็นทรราชของสำนักงาน
และกลุ่มดาวระดับเทวะ…!]
ฮันซูยองยิѸมออกมาอย่างร้ายกาจในทันใด “ใช่ กลุ่มดาวทัѸงหลาย…”
คิมทกจาน่าจะรู้ เพราะเขาเองก็เป็นกลุ่มดาว
เขาคือนักอ่านทีѷรู้ดียิѷงกว่าใครถึงวิธีการทำให้สถานการณ์น่าสนใจและ
ตึงเครียดยิѷงกว่าทีѷเคยเป็นมา
「และนัѷนคือเหตุผลว่าทำไมคิมทกจาถึงไม่พูดอะไรกับสหายของ
เขา」
ฮันซูยองกำมือแน่น เนืѷองจากเธอใช้เหรียญทัѸงหมดไปแล้ว ในตอนนีѸ
มือของเธอจึงว่างเปล่าอย่างแท้จริง
อย่างไรก็ตาม คิมทกจาก็ไม่ได้ทิѸงไว้เพียงแค่เหรียญอย่างเดียว
เท่านัѸน
“…เมืѷอสถานการณ์แรกเริѷมต้นขึѸน พวกนายเคยพูดไว้กับพวกเราว่า
พวกเราใช้ชีวิตกันมาแบบฟรีๆ ดังนัѸนพวกเราควรเริѷมจ่ายบ้างได้แล้ว”

สิѷงทีѷคิมทกจาเหลือทิѸงไว้อีกคือ…
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ ให้ความสนใจกับคำพูดของอว
ตารฮันซูยอง]
[กลุ่มดาว ‘เมตตรัยตาเดียว’ ให้ความสนใจกับคำพูดของอวตารฮันซู
ยอง]
…ชีวิตทัѸงชีวิตทีѷพวกเขาใช้มาจนถึงตอนนีѸ
“สิѷงทีѷพวกนายพูดในวันนัѸน ฉันจะคืนกลับไปให้เต็มๆ เลย”
พร้อมกับสัญญาณของฮันซูยอง บียูได้ปิดช่องลงราวกับว่าเธอกำลัง
รออยู่แล้ว อ่านต่อทีѷโนเวลลัѹคกีѸดอทคอม
จากนัѸนเอง ช่องของกลุ่มดาวก็มืดดับลง
[หน้าจอถ่ายทอดสดของช่อง BY-9158 ถูกบล็อค]
[กลุ่มดาว ‘เทพวายุสวรรค์’ ตืѷนตระหนกกับความมืดอย่างฉับพลัน!]
[กลุ่มดาว ‘พ่อมดคนแรกแห่งโชซอน’ ปรารถนาทีѷจะเห็นสิѷงทีѷเกิดขึѸน
ต่อไป!]
หลังจากโลกมืดดับลง เสียงแห่งความตืѷนตระหนกของกลุ่มดาวจาก
ตำแหน่งสถานการณ์อืѷนทีѷกำลังดูช่องอยู่ก็ดังก้องออกมา
ผู้ติดตามทุกคนต้องใช้ช่องของบียูเพืѷอเฝ้าดูเรืѷองราวของบริษัทของ
คิมทกจา แม้แต่ผู้ติดตามช่องอืѷนก็ยังไม่มีทางเลือกนอกจากต้องดู
ผ่านช่องของบียู อย่างน้อยก็ในช่วงเวลานีѸ

“นับจากนี้เป็นต้นไป เรื่องราวของพวกเราจะต้องจ่ายเงิน”

ประกาศการเรียกเก็บเงินส่งผลให้เกิดความเงียบไปทัѸงช่อง
มีแค่เสียงลมหายใจหนักๆ ของฮันซูยองเท่านัѸนทีѷดังอยู่
“ถ้าพวกนายอยากจะดูโศกนาฏกรรมนีѸต่อ…”
สิѷงทีѷบริษัทของคิมทกจาขาดไปในตอนนีѸก็คือความเป็นไปได้
ความเป็นไปได้ สิѷงทีѷทำให้เรืѷองราวไหลลืѷนไปอย่างเป็นธรรมชาติและ
เป็นไปได้
“…มันถึงเวลาทีѷพวกนายต้องจ่ายแล้วเหมือนกัน”
จากนัѸนเองเธอจึงคิดได้ถึงสิѷงทีѷคิมทกจาวางแผนไว้ทัѸงหมด และ
เพราะเหตุนัѸน เธอจึงกล่าวเช่นนีѸออกไป
การขายโศกนาฏกรรมในชีวิตของเขาเพืѷอช่วยสหาย เหมือนอย่างทีѷ
แม่ของเขาเคยทำ คิมทกจาต้องการจะเปลีѷยนสถานการณ์นีѸโดยการ
ขายโศกนาฏกรรมทีѷบริษัทของคิมทกจาสร้างขึѸน
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่ตกใจมาก!]
การประกาศของฮันซูยองทำให้กลุ่มดาวเกิดความลังเลขึѸนมา
ตอนทีѷ 491

เธอนึกถึงความทรงจำจากครัѸงเมืѷอนิยายของเธอเริѷมเก็บเงินเป็นครัѸง
แรก
「ผู้เขียน มันจะเริѷมต้นจากพรุ่งนีѸแล้วสินะ」
เธอรู้สึกเหมือนกับวันนัѸนเลย ความรู้สึกของการไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึѸน
ในอนาคต
สุดท้ายมันจะมีกีѷคนนะทีѷอ่านนิยายของฉันต่อ?
ฉันจะสามารถใช้ชีวิตด้วยการขายนิยายไปนานแค่ไหนกัน?
‘นายมันบ้า คิมทกจา ดังนัѸนนายเลยอยากจะให้ฉันทำแบบนีѸใช่
ไหม??’
สิѷงทีѷเธออยากทำในตอนนีѸไม่ใช่การขายนิยาย
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ต้องการบอกเล่าเรืѷองราวส่วน
ต่อไป!]
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน’ ต้องการบอกเล่าเรืѷองราว
ส่วนต่อไป!]
[มหาเรืѷองราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’ ต้องการบอกเล่า
เรืѷองราวส่วนต่อไป!]
[มหาเรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งผู้ทีѷถูกหลงลืม’ ต้องการบอกเล่า
เรืѷองราวส่วนต่อไป!]

…เรืѷองราวทีѷถูกเขียนขึѸนมาจากโลหิตและหยาดนํѸาตาแห่งบริษัทของ
คิมทกจา
สิѷงทีѷเธออยากจะขายคือเรืѷองราวแห่งชีวิตของพวกเขา เรืѷองราวทีѷเธอ
ไม่อาจเปลีѷยนแปลงได้อย่างลวกๆ หรือบอกเล่าไปแบบผ่านๆ ถึง
กระนัѸน เธอก็ต้องเสนอขายเรืѷองราวเหล่านีѸให้กับกลุ่มดาว
บียูและดวงตาอันเป็นกังวลของเธอกำลังมองมายังฮันซูยองจากบน
ท้องฟ้า ฮันซูยองยิѸมออกมาราวกับจะกล่าวว่า ‘ไม่ต้องห่วง’
“ไม่มีใครสนใจเลยเหรอ? แย่จัง มันกำลังจะน่าสนใจขึѸนมาแล้วเชียว”
เธอเท่านัѸนทีѷสามารถทำหน้าทีѷนีѸได้ เฉพาะฮันซูยองเท่านัѸนทีѷถูก
กำหนดให้เป็นคนเลวในบริษัทของคิมทกจาทีѷสามารถขายเรืѷองราวนีѸ
ได้
ราวกับจะเห็นอกเห็นใจเธอ การเคลืѷอนไหวของราชาเทพเจ้าภายนอก
เชืѷองช้าลง บางทีเขาอาจจะกำลังโศกเศร้าอยู่ก็ได้
[ช่างน่าขันซะจริง เจ้าคิดว่าจะมีคนสนใจในเรืѷองราวทีѷไม่สลักสำคัญ
อะไรแบบนัѸนเหรอ?]
คนทีѷทำลายความเงียบนีѸก็คือกลุ่มดาวระดับเทวะ โพไซดอน ส่วนร่าง
ของกลุ่มดาวระดับเทวะคนอืѷนก็สามารถมองเห็นได้อยู่ไกลๆ ด้วย พวก
เขาต่างก็กำลังเยาะเย้ยฮันซูยอง
[เจ้าเชืѷอจริงๆ เหรอว่าเรืѷองราวของเจ้ามีค่ามากขนาดนัѸน?]

เช่นเดียวกันกับมหาโดเกบิ พวกเขาต่างก็ดูเหมือนจะคิดว่าฮันซูยอง
ตัดสินใจผิด
เปรีѸยง!
เมืѷอกลุ่มดาวออกไป ขนาดของช่องก็ลดลง บางช่องกระทัѷงพยายาม
แทรกเข้ามาโดยใช้โอกาสนีѸ ช่องทีѷเป็นของโดเกบิทีѷเป็นปรปักษ์ต่อ
บริษัทของคิมทกจา
[จัดการพวกมันซะ]
กลุ่มดาวเริѷมทำการเคลืѷอนไหวอีกครัѸง ส่วนใหญ่พวกเขาคือกลุ่มดาว
ระดับเทวะหรือกลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่าชัѸนสูงต่างๆ ทีѷแทบจะมีพลัง
เทียบได้กับกลุ่มดาวระดับเทวะ
[กลุ่มดาว ‘ผู้รับผิดชอบวัฏจักรแห่งจักรวาล’ กำลังตรวจสอบสมรภูมิ
ของสถานการณ์!]
[กลุ่มดาว ‘กระจกปล่อยควัน’ กำลังจุติลงมายังสมรภูมิของ
สถานการณ์!]
[กลุ่มดาว ‘เจ้าแห่งสายฟ้าและสงคราม’ กำลังจุติลงมายังสมรภูมิของ
สถานการณ์!]
พระพรหม เทวะแห่งอินเดีย
เทซคาทลิโพคา เทวะแห่งแอชแท็ก
และกระทัѷง เพรัน เทวะแห่งสลาฟ

กลุ่มดาวจากเนบิวลาขนาดใหญ่ต่างๆ ทีѷไม่เคยปรากฏตัวขึѸนใน
สถานการณ์ระดับล่างๆ จวบจนถึงตอนนีѸ –
และเมืѷอมหาโดเกบิเริѷมเคลืѷอนไหว ความกดดันในสมรภูมิก็เริѷมทวี
ความรุนแรงยิѷงขึѸน
ก๊าซซซซซ!!
เหล่าผู้ไร้นามทีѷกำลังพยายามขวางทางกลุ่มดาวทีѷขยับเข้ามาหาคิม
ทกจาอย่างเต็มทีѷถูกเป่ากระเด็นออกไป
กลุ่มดาวระดับเทวะต่างก็ครอบครองส่วนแบ่งเป็นจำนวนมากในมหา
เรืѷองราวของแต่ละเนบิวลา เมืѷอพวกเขาเริѷมเคลืѷอนไหวความเป็นไปได้
ของตน สมดุลจึงโน้มเอียงไปทางพวกเขาในทันที
ฮันซูยองมองดูคลืѷนของดวงดาวทีѷพุ่งเข้ามาและพึมพำ “แม้แต่ในทีѷๆ
พวกนายไม่ต้องการจะดู พวกเราก็จะยังเอาชีวิตรอดไปได้”
หน้าจออาจจะมืดดับลงไป แต่เสียงก็ยังคงอยู่ และบางทีเสียงของเธอ
ก็อาจจะถูกกลุ่มดาวทุกๆ คนในห้องได้ยิน
「ฮันซูยองเองก็รู้ ไม่ใช่กลุ่มดาวทุกๆ คนทีѷจะชอบพวกเธอ」
บริษัทของคิมทกจามีศัตรูมากมาย บ้างก็ให้กำลังใจในเรืѷองราวของ
พวกเขาแต่บ้างก็อิจฉาพวกเขา หรือกระทัѷงเกลียดพวกเขาด้วยซํѸา
อย่างไรก็ตาม มันก็ยังมีตัวแปรอืѷนอยู่ด้วย และนัѷนก็คือความจริงทีѷว่า
พวกเขาได้เฝ้าดูเรืѷองราวบางอย่างมานานแสนนาน

「เรืѷองราวทีѷเราใช้เวลาด้วยมาอย่างยาวนานจะกลายเป็นส่วนหนึѷง
ของเราในทีѷสุด」
เหมือนอย่างคิมทกจาและหนทางเอาชีวิตรอด
“อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาทีѷนายหลับตาลง เรืѷองราวนีѸทีѷนายดูอยู่ก็จะ
จบลงตรงนีѸ”
คำพูดของเธอไม่ได้มุ่งเป้าเจาะจงไปทีѷใคร ซึѷงก็หมายความว่ามันเป็น
คำประกาศทีѷส่งไปหาทุกๆ คน
ในทีѷสุด กลุ่มดาวก็ทำลายแถวหน้าของเทพเจ้าภายนอกและพุ่งเข้ามา
สหายของบริษัทของคิมทกจาก้าวออกมาเพืѷอขวางพวกเขาเอาไว้
ครืน!
การโจมตีประสานของโพไซดอนและซุสสาดออกมา เหล่าเทพเจ้า
ภายนอกถูกเผาจนตายไประหว่างทาง แม้แต่คนจากบริษัทของคิมทก
จาก็คงไม่สามารถรับการโจมตีนัѸนไว้ได้ด้วยสภาพในปัจจุบันของพวก
เขา ถึงกระนัѸน ฮันซูยองก็ยังเชืѷอมัѷนในสหายของตน
“แม้ว่าฉันจะตาย แต่ฉันก็จะไม่หยุด”
ฮันซูยองยิงเพลิงทมิฬออกไปด้วยพลังทัѸงหมดของเธอ อย่างไรก็ตาม
พลังของมันก็มีไม่ถึงหนึѷงในสีѷหลังจากถูกข่มไปด้วยความเป็นไปได้
และในขณะทีѷคลืѷนของโพไซดอนกำลังจะมาถึงตรงหน้าของพวกเขา
และเริѷมกระหนํѷาเข้าใส่พวกเขา…
「ช่วงเวลาสัѸนๆ มันรู้สึกราวกับว่าโลกทัѸงใบได้หยุดนิѷงไป」

นอกจากนีѸ มันยังรู้สึกเหมือนกับว่ารากฐานทีѷสร้างโลกนีѸขึѸนมากำลัง
เปลีѷยนไป ราวกับว่ามีอะไรได้ถูกเขียนทับลงไป และอึดใจต่อมา โลก
ทีѷหยุดนิѷงไปก็เริѷมเคลืѷอนไหวอีกครัѸง
[เกิดความผิดพลาดในสถานการณ์สุดท้าย!]
คลืѷนของโพไซดอนและสายฟ้าของซุสกระหนํѷาเข้าใส่เธอและบริษัท
ของคิมทกจา
ครืน!
พูดให้ถูกต้อง มันกระหนํѷาเข้าใส่กำแพงป้องกันตรงหน้าของพวกเธอ
มันเป็นกำแพงเหล็กหนา ซึѷงก็คือเรืѷองราวของลีฮุนซึง เรืѷองราวของ
เขาทีѷเคยปกป้องทัѸงดาวเคราะห์ออซกำลังปกป้องสหายของเขาอยู่
แต่เขาก็ยังอยู่ภายใต้การจำกัดของสำนักงาน แล้วเขาทำได้ยังไง?
“ซูยอง!”
ประกายแสงจำนวนมากอาบไปทัѷวร่างของลีฮุนซึง แต่มันก็ไม่ใช่แค่
เขาเท่านัѸน ทุกคนจากบริษัทของคิมทกจาทีѷตกอยู่ภายใต้การจำกัด
ของสำนักงานต่างถูกอาบไปด้วยประกายแสงจำนวนมาก กล้ามเนืѸอทีѷ
เคยถูกจำกัดเอาไว้กลับคืนสู่อิสระอีกครัѸง และพลังเวทมนตร์ทีѷถูกคุม
ขังเอาไว้ก็ถูกปลดปล่อยออกมา
[ข้อผิดพลาดในการบริจาคของช่องกลับเป็นปกติ]
ข้อความดังขึѸนในหูของพวกเขา

[จำนวนเงินบริจาคทีѷล่าช้าจะถูกประกาศ!]
และในเวลาเดียวกัน ข้อความจำนวนนับไม่ถ้วนก็ดังขึѸนในหูของฮันซู
ยอง
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ บริจาคเงินครึѷงหนึѷงของ
เธอ!]
จำนวนเงินครึѷงหนึѷงทีѷกลุ่มดาวในระดับครึѷงก้าวจะถึงระดับเทวะมีอยู่จะ
เป็นเท่าไรกันนะ? แม้แต่ฮันซูยองก็ไม่อาจประเมินจำนวนเงินนัѸนได้
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ บริจาคเงินจำนวนมหาศาล
พร้อมกับบ่นอย่างไม่พอใจ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพทีѷเก่าแก่ทีѷสุด’ …]
ดวงดาวมากมายเริѷมเปล่งแสงเจิดจ้า
เงินของเนบิวลาเริѷมเพิѷมพูนกลับมาอย่างรวดเร็ว
[จำนวนเงินทัѸงหมดของเนบิวลา: 83,112,540 เหรียญ]
[จำนวนเงินทัѸงหมดของเนบิวลา: 162,423,800 เหรียญ]
….
……..
[จำนวนเงินทัѸงหมดของเนบิวลา: 1,041,512,080 เหรียญ]
จำนวนเงินเกินกว่าร้อยล้านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนทีѷจะแตะหลักพันล้าน

นัѷนคือการกำหนดสิѷงทีѷฮันซูยองจะทำต่อไป ซึѷงก็คือการใช้เงินบริจาค
ทัѸงหมดไปกับความเป็นไปได้
เปรีѸยง!!
“ทุกคน ทนไว้!”
[กลุ่มดาว ‘ผู้ผลิตสินค้าจำนวนมาก’ ยิѸมกว้าง]
[กลุ่มดาว ‘ผู้ผลิตสินค้าจำนวนมาก’ บริจาคเงินเกินกว่าขีดจำกัดการ
บริจาค!]
ชายแก่สวมเสืѸอยืดลายสับปะรด
ย้อนกลับไปเมืѷอตอนทีѷฮันซูยองไปถ่ายโฆษณาให้กับเฟอร์รารีกินีѷ เธอ
ได้มีโอกาสคุยกับเขาสัѸนๆ
「นายคิดจริงๆ เหรอว่าโฆษณาแบบนีѸจะขายรถของนายได้」
เมืѷอฮันซูยองถาม ผู้ผลิตสินค้าจำนวนก็ตอบกลับมาด้วยท่าทีง่ายๆ
「ข้าไม่ได้โฆษณาเพืѷอจะขาย แต่เป็นการโฆษณาสินค้าทีѷกำลังจะถูก
ขาย」
และในตอนนีѸ เธอก็คิดว่าเธอพอจะเข้าใจคำตอบนัѸนแล้ว
[กลุ่มดาว ‘พ่อมดคนแรกแห่งโชซอน’ บริจาคเงิน 5,000 เหรียญ!]
[กลุ่มดาว ‘บิดาแห่งรัตติกาล’ บริจาคทุกๆ อย่างทีѷซ่อนไว้ทัѸงหมด!]

[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์อันมืดมิด’ บริจาคเงินครึѷงหนึѷงของ
ยมโลก!]
[กลุ่มดาว ‘เทพเจ้าแสงสูงสุด’ บริจาคเงิน 2,100,000 เหรียญ!]
[กลุ่มดาว ‘ดอกลิลลีѷแห่งราศีกุมภ์’ บริจาคเงิน 1,500,000 เหรียญ!]
กลุ่มดาวทีѷมีคำขยายอันคุ้นเคย
[กลุ่มดาว ‘นักต้มตุ๋นขาเป๋’ บริจาคเงิน 15,000 เหรียญ!]
[กลุ่มดาว ‘ราชาแมลงวัน’ บริจาคเงิน 450,000 เหรียญ!]
[กลุ่มดาว ‘นักผจญภัยตัѸงไข่’ บริจาคเงิน 5,000 เหรียญ!]
[กลุ่มดาว ‘ปรจารย์แห่งวิชาสองสวรรค์รวมเป็นหนึѷง’ บริจาคเงิน
4,000 เหรียญ!]
[ดวงดาวทัѸงหมดในกลุ่มดาวกระบวยใหญ่บริจาคเงิน 300,000
เหรียญ!]
[กลุ่มดาวขนาดเล็กจากดาวเคราะห์ขนาดเล็กบริจาคเงิน 300
เหรียญ!]
กลุ่มดาวทีѷไม่ได้คุ้นเคยด้วยซะทีเดียว
[กลุ่มดาวจำนวนมากทีѷไม่มีการเปิดเผยตัวได้เพิѷมความแข็งแกร่งให้
กับความเป็นไปได้ของบริษัทของคิมทกจา!]
และสุดท้าย แม้แต่กลุ่มดาวทีѷพวกเธอไม่รู้จัก

ทุกๆ กลุ่มดาวทีѷเดินทางมาพร้อมกับเรืѷองราวของบริษัทของคิมทกจา
กำลังสนับสนุนเรืѷองราวของพวกเขาอยู่
ช่องทีѷเคยมืดดับไปกลับคืนสู่แสงสว่างอีกครัѸง และการออกอากาศก็
เริѷมขึѸนอีกครา
[การออกอากาศของช่อง BY-9158 จะเริѷมขึѸนอีกครัѸง!]
เรืѷองราวกำลังเริѷมต้นขึѸนอีกครัѸง เหรียญเหล่านีѸทัѸงหมดคือเจตจำนง
ของกลุ่มดาว
「ความปรารถนาของพวกเขาทีѷจะได้เห็นตอนจบของเรืѷองราวนีѸ」
ฮันซูยองเองก็เข้าใจความปรารถนา อย่างไรก็ตาม มันก็มีบางคนทีѷไม่
อาจทำแบบนัѸนได้
[พวกเจ้าทำอะไรกัน?! หรือว่าพวกเจ้าเห็นอกเห็นใจอวตารพวกนีѸ??
เห็นใจศัตรูแห่งเรืѷองราว?? พวกเจ้าลืมไปแล้วเหรอว่าพวกเจ้าเป็น
ใคร?! โอ้ กลุ่มดาวทีѷรัก อย่าปล่อยให้สายตาของพวกเจ้าถูกล่อลวงไป
โดยเรืѷองราวพรรค์นัѸนเลย!]
มหาโดเกบิคำรามออกมา นัѷนทำให้บางคนตอบกลับไป
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ กล่าวว่าเธอฉลาดขึѸนแล้ว]
เปรีѸยง…!
พายุความเป็นไปได้ถูกผลักดันกลับไป และคลืѷนของโพไซดอนก็จม
กลับลงไปสู่พืѸน

ฮันซูยองค่อยๆ หลับตาของเธอลง สายลมอ่อนๆ พัดโชย
[เจตจำนงแห่งการถ่ายทอดสดดวงดาวยอมรับกระแสความเป็นไปได้
ใหม่]
บางสิѷงกำลังเปลีѷยนไป
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังพิจารณาการเปลีѷยนแปลงกฎของ
สถานการณ์]
ความเป็นไปได้ทัѸงหมดจากสำนักงานทีѷกำลังสะกดเธอและสหายของ
เธอไว้เลือนหายไป สมดุลของสถานการณ์เริѷมกลับคืนมาอีกครัѸง
[คุณยังไม่อาจเข้าใจ ‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’ ได้]
คิมทกจายังตกทีѷนัѷงลำบากอยู่ อย่างไรก็ตาม…
[‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’ ปรารถนาทีѷจะถูกเข้าใจโดยคุณ]
…อย่างไรก็ตาม มันก็ใช่ว่าจะไม่มีอะไรเปลีѷยนแปลง
[กฎของสถานการณ์กำลังเปลีѷยนแปลง]
[จากนีѸเป็นต้นไป กลุ่มดาวทัѸงหมดสามารถเลือกฝ่ายได้ในช่วง
สถานการณ์สุดท้าย!]
ฮันซูยองมองไปรอบๆ ตัวเธออย่างช้าๆ
ภาพโดยรอบกำลังเปลีѷยนไปราวกับเปลือกชัѸนนอกของโลกถูกลอก
ออก

[[■■■■■■… ไป!! สู้! นีѷคือสมรภูมิของพวกเรา!]]
ชายคนหนึѷงควบม้าผ่านฮันซูยอง โดยไม่ต้องสงสัยเลย เขาเคยเป็น
เทพเจ้าภายนอกมาก่อนเมืѷอครู่ ตัวตนทีѷเคยเป็นผู้ไร้นาม
[[พวกเราชนะได้! อย่ายอมแพ้จนกว่าจะจบ!]]
ร่างของพวกเขากำลังเปลีѷยนไป บ้างก็เปลีѷยนเป็นคน บ้างก็เปลีѷยนเป็น
คนแคระ – พวกเขาต่างก็มาจากเผ่าพันธุ์ต่างๆ แต่ถึงกระนัѸน พวกเขา
ก็ไม่ใช่สิѷงมีชีวิตทีѷไม่เป็นทีѷรู้จักอีกต่อไปแล้ว
[[ลุย! นีѷคือสถานการณ์สุดท้ายทีѷพวกเราฝันถึง!]]
[[บีโอม!]]
[[มาร์ค!]]
ผู้ไร้นามเหล่านีѸต่างก็มีชืѷอแล้ว
[คุณอยู่ฝ่าย ‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’]
สิѷงมีชีวิตเหล่านีѸพุ่งเข้าหากลุ่มดาว พวกเขาตัѸงขบวนและรุกคืบไปข้าง
หน้า
[[ข้าไปด้วย!]]
ในหมู่พวกเขามีชายคนหนึѷงทีѷชวนให้นึกถึงลีฮุนซึง และยังมีเด็กคน
หนึѷงทีѷชวนให้นึกถึงชินยูซองด้วย กระทัѷงคนทีѷชวนให้นึกถึงจางฮีวอน
ลีกิลยัง และลีจีฮเยก็ยังมี
[[ไม่เลว เส้นโลกนีѸมาไกลขนาดนีѸเลยเหรอ?]]

ในช่วงเวลาสัѸนๆ ฮันซูยองเห็นเด็กสาวคนหนึѷงทีѷชวนให้นึกถึงเธอด้วย
และทัѸงหมดนัѸนก็กำลังต่อสู้เคียงข้างศัตรูแห่งเรืѷองราว
สายตาอันพร่ามัวของเธอไล่ตามหลังพวกเขาไป
「ทุกๆ เส้นโลกทีѷถูกทอดทิѸงกำลังมาบรรจบกันตรงนีѸ」
โลกทีѷเธอไม่อาจถ่ายทอดออกไปด้วยคำพูดเพียงอย่างเดียว โลกทีѷ
การทำนายลอกเลียนแบบไม่อาจอ่านได้ เพราะมันสามารถจินตนาการ
ได้โดยผู้อ่านเท่านัѸน
「นีѷคือโลกทีѷคิมทกจาฝันถึง」
ฮันซูยองค่อยๆ หันกลับไปมองจุดทีѷราชาเทพเจ้าภายนอกคงอยู่เมืѷอ
ครู่ และมันก็มีชายคนหนึѷงยืนอยู่ ณ จุดๆ นัѸน
「“ฮันซูยอง ตัวประกอบควรทำยังไงเพืѷอให้ได้รับความสนใจ?”」
ชายในชุดคลุมสีขาวเผยตัวออกมา
「“นายเป็นตัวประกอบเพราะมันไม่มีใครสนใจต่างหาก”」
ฮันซูยองโซเซไปยังจุดๆ นัѸน
「“อืม มันไม่มีทางแก้ทีѷชัดเจน ตามปกติ นายจะได้รับความสนใจจาก
การเสียสละตัวเองหรือ…”」
เธอเดินและเดิน และในทีѷสุดก็มาอยู่ตรงหน้าชายคนนัѸน
「“…หรือนายก็ต้องมอบเรืѷองราวของตัวเองให้กับพวกเขา”」

ชายคนนัѸนยืนนิѷงและรอเธออยู่
ฮันซูยองยืนอยู่ตรงหน้าของชายคนนัѸน ค่อนข้างแปลกจากตัวเธอใน
ยามปกติ เธอคิดว่าเธอกำลังจะร้องไห้ออกมา สายตาของเธอพร่ามัว
และไมอาจมองเห็นหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน
“เธอทำได้ดีมาก”
และคิมทกจาก็ยืนอยู่ตรงนัѸนเอง

เมืѷอเห็นเขายิѸมออกมาแบบนัѸน เธอก็รู้สึกพูดไม่ออกขึѸนมาในทันใด
เธออยากจะพูดออกไปว่าเธอจะฆ่าเขาให้ได้ถ้าเขายังจะทำแบบนีѸอีก
เฉกเช่นทีѷเคยเป็นมา เธออยากจะทำแบบนัѸนจริงๆ แต่…
“ฮันซูยอง”
…เธอก็ไม่สามารถ
เมืѷอเธอก้มหน้าลง เธอก็เห็นข้อเท้าของคิมทกจา ชุดออกรบทีѷถูกสร้าง
ขึѸนโดยผู้ผลิตสินค้าจำนวนมากอยู่ในสภาพขาดรุ่งริѷง
ร่างทัѸงร่างของเขาทีѷได้เข้าต่อสู้กับกลุ่มดาวในฐานะราชาเทพเจ้า
ภายนอกเมืѷอครู่ได้เต็มไปด้วยบาดแผลมากมายจนไม่แปลกถ้าเขาจะ
ตายในตอนนีѸ
“…เธอไม่เป็นไรนะ?”
และความกังวลของเขาทีѷมีให้ต่อเธอแทนทีѷจะเป็นตัวเองก็ทำให้ฮันซู
ยองไม่อาจแยกแยะอารมณ์ในตอนนีѸของเธอได้
[กลุ่มดาว ‘บิดาแห่งรัตติกาล’ กำลังมองมาทีѷคุณ]
ตอนทีѷ 492

[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์อันมืดมิด’ พึงพอใจกับคำตอบของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ พยักหน้า]
…….
สายตาของดาวดาวเปล่งประกายจากบนฟากฟ้า แม้ว่าจะมีข้อความ
โปรยปรายลงมา แต่แผ่นหลังของฮันซูยองก็ยังเย็นเฉียบอยู่ ช่องทีѷมืด
ดับลงไปเมืѷอไม่กีѷนาทีก่อนยังคงชัดเจนอยู่ในใจของเธอ
「ถ้าเธอทำอะไรผิดพลาดไปแม้เพียงเล็กน้อย…」
กลุ่มดาวอาจจะไม่หยิบยืѷนความช่วยเหลือให้กับพวกเขา ความเป็นไป
ได้อาจจะไม่ไหลไปในทางทีѷเธอวางแผนไว้ สหายของเธออาจจะทน
ต่อไปไม่ได้
สิѷงทีѷถูกมอบหมายให้กับเธอจนกระทัѷงถึงเมืѷอครู่ไม่ใช่ต้นฉบับง่ายๆ ทีѷ
สามารถแก้ไขได้ตามต้องการ
ภาระนีѸคือการรู้ว่าการผิดพลาดเพียงเล็กน้อยจะทำให้ทุกๆ สิѷงทีѷพวก
เขาร่วมสร้างกันมาพังลง – คิมทกจาผ่านสถานการณ์มาพร้อมกับ
ความรู้สึกแบบนีѸ
เขาประคองฮันซูยองทีѷกำลังโซเซ เธอกำลังจะปัดมือของเขาออก แต่
ก็เลือกทีѷจะถอนหายใจและพูดออกมาแทน “อย่าให้ฉันทำแบบนัѸนอีก
นะ”
“มีแค่เธอเท่านัѸนทีѷทำแบบนีѸได้”
เธอเม้มปากทันทีทีѷได้ยิน

“เธอรู้ดีกว่าใครว่าผู้อ่านต้องการอะไรใช่ไหม?”
「ตอนจบทีѷคิมทกจาต้องการคืออะไร?」
สิѷงทีѷฮันซูยองคิดแม้แต่ในสถานการณ์อันสิѸนหวังทีѷโลกทัѸงใบเป็นศัตรู
กับเธอก็คือคำถามนัѸน
และบางทีตัวเธอในตอนนีѸก็น่าจะไปถึงคำตอบแล้ว
“นีѷคือตอนจบทีѷนายคิดถึงเหรอ?”
“อืม มันคือจุดเริѷมต้นของตอนจบนัѸน”
มันมีสิѷงมีชีวิตมากมายผ่านพวกเขาเข้าไปยังสมรภูมิ เมืѷอไม่นานมานีѸ
พวกเขาเคยเป็นเทพเจ้าภายนอกมาก่อน แต่ในตอนนีѸ พวกเขาต่างก็
เป็นสิѷงมีชีวิตทีѷมีใบหน้าและชืѷอเป็นของตัวเองแล้ว
[[โจมตีพวกมัน!!]]
[[ไอ้พวกกลุ่มดาวบัดซบ!!]]
บางใบหน้าพวกเขาก็จำได้ บางใบหน้าพวกเขาก็จำไม่ได้ บางคนก็
ชวนให้นึกถึงคิมนัมอุน ในขณะทีѷบางคนก็ชวนให้นึกถึงลีจีฮเย อย่างไร
ก็ตาม พวกเขาก็ไม่ใช่คิมนัมอุน ไม่ใช่ลีจีฮเย ไม่ พวกเขาต่างก็เป็น
ตัวประกอบจากเรืѷองราวทีѷจบลงไปเมืѷอไม่นานมานีѸ
「และทุกๆ คนก็กำลังต่อสู้เพืѷอเปลีѷยนแปลงบทสรุปของเส้นโลกนีѸ」
ทุกๆ คนจากเส้นโลกทีѷถูกทอดทิѸง จากรอบทีѷ 0 ไปจนถึงรอบทีѷ 1863
ต่างก็มารวมตัวกันทีѷนีѷ

[[ไป!! ทุกคน!!]]
ฮันซูยองรู้สึกถึงอารมณ์ทีѷเอ่อล้นออกมาจากหน้าอกของเธอหลังจาก
เฝ้ามองฉากนีѸ เหล่าคนทีѷมารวมตัวกันทีѷนีѷได้ต่อต้านบทสรุปทีѷถูก
กำหนดไว้ล่วงหน้าและเป็นพันธมิตรของบริษัทของคิมทกจา
[สมาชิกของเนบิวลา ‘บริษัทของคิมทกจา’ ทัѸงหมดได้กลายเป็น
‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’!]
เหล่าสหายเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยย่างก้าวทีѷไม่มัѷนคง ในทีѷสุดพวก
เขาเองก็ได้เห็นโลกของคิมทกจาด้วย
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ กำลังแบ่งปันความเข้าใจของ
มันกับสมาชิกของบริษัทของคิมทกจาทีѷเหลือ!]
[เรืѷองราว ‘ผู้กอบกู้แห่งดวงดาว’ กำลังแบ่งปันความคิดของมันกับ
สมาชิกของบริษัทของคิมทกจาทีѷเหลือ]
เรืѷองราวทัѸงหมดกำลังพูดคุยกัน
เหล่าสหายมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าตะลึงงัน พวกเขาเองก็กำลังได้
เห็นหน้ากากอันน่าสะพรึงกลัวของเทพเจ้าภายนอกทีѷกำลังหลุดลอย
ออกไป
ฮันซูยองมองไปยังสหายของเธอแต่ละคน ก่อนทีѷจะตระหนักได้ถึง
บางสิѷงบางอย่างในทันใด
หนึѷงในพวกเขาหายไป
“หมอนัѷนหายไปไหน?”

เมืѷอเธอคิดเกีѷยวกับมัน เธอก็พบว่ามันแปลกจริงๆ
ชายคนนัѸนเกลียดกลุ่มดาวมากกว่าใครอืѷน หมอนัѷนต่อสู้มาอย่างหนัก
ทีѷสุดจากทุกคน และเธอก็ไม่เห็นเขาอยู่ภายในสมรภูมิมาสักพักแล้ว
คิมทกจาตอบเธอ
“ทางนัѸน”
“ฮะ?”
ฮันซูยองรีบมองไปรอบๆ
ตู้ม!
ระเบิดปะทุขึѸนมาจากแถวหน้าพร้อมกันฝุ่นคลุ้ง กลุ่มดาวจากแอสการ์
ดกำลังวุ่นอยู่กับการบดขยีѸเทพเจ้าภายนอก
[…ไอ้เจ้าพวกน่ารังเกียจ]
เหล่าผู้ไร้นามนับสิบตายลงทุกๆ ครัѸงทีѷกลุ่มดาวเคลืѷอนไหว
ถ้ามันเป็นเมืѷอก่อน ฉากนีѸคงจะเป็นฉากทีѷมอนสเตอร์ตัวหนึѷงกำลังจะ
ตาย แต่ในตอนนีѸ มันคือภาพของคนๆ หนึѷงทีѷกำลังจะตาย ผู้ไร้นามได้
สูญเสียแขนไป ขาของพวกเขาถูกฉีกออก และไส้ของพวกเขาก็ทะลัก
ออกมา
พวกเขาไม่อาจต่อต้านได้เลย เทพเจ้าภายนอกส่วนใหญ่ทีѷมาตาม
เสียงเรียกของคิมทกจาและปรากฏตัวขึѸนทีѷนีѷต่างก็เป็นเทพเจ้า
ภายนอกระดับตํѷา แม้ว่ามันจะมีระดับสูงปนอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ไม่อาจ

ต้านทานการโจมตีของกลุ่มดาวระดับเทวะได้ ส่วนการป้องกันต่อการ
โจมตีประสานของกลุ่มดาวด้วยกองกำลังทีѷเหลืออยู่นัѸนก็เป็นไปไม่ได้
เลย
อย่างไรก็ตาม มันก็มีบางสิѷงบางอย่างผิดปกติ
「แม้ว่าจะมีกำลังรบทีѷแตกต่างกันเช่นนีѸ แต่พวกเขาก็ยังสามารถต้าน
ไว้ได้」
เมืѷอตรวจสอบดูใกล้ๆ เธอก็ตระหนักได้ถึง ‘บางสิѷง’ ทีѷอยู่ ณ แถวหน้า
ของเทพเจ้าภายนอก
เปรีѸยง!
ลำแสงดาบสีนํѸาเงินกวาดผ่านสมรภูมิ
[อ๊ากกก!!]
หัวของกลุ่มดาวทีѷกำลังเหยียบยํѷาเทพเจ้าภายนอกกระเด็นออกไปโดย
ไม่มีการกล่าวเตือน และร่างๆ หนึѷงก็กำลังกวัดแกว่งดาบของเขาอย่าง
ต่อเนืѷอง
“นัѷนมัน…?!”
เธอตระหนักได้ว่ามีคนทีѷทรงพลังมากในหมู่เทพเจ้าภายนอกกำลัง
ต่อสู้อยู่ในแนวหน้าสุด เดิมทีเธอคิดว่าเนืѷองจากนีѷเป็นสถานการณ์
สุดท้าย คนทีѷแข็งแกร่งจริงๆ ก็ย่อมจะปรากฏตัวขึѸน
เทพเจ้าภายนอกคนนีѸบดขยีѸกลุ่มดาวราวกับเศษกระดาษ หางอัน
คมกริบของมันกำลังกระดิกไปมาทางนีѸ

แต่ในตอนนีѸทีѷเธอได้มองดูใกล้ๆ นัѷนก็ไม่ใช่หางเลย แต่เป็นดาบสีดำ
สนิท
[แอตทริบิวต์ ‘ราชาสูงสุด’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ซากศพของกลุ่มดาวกองเป็นภูเขา และบนยอดเขานัѸนก็มีบัลลังก์
โลหิตอยู่ เจ้าของบัลลังก์นีѸกำลังมองลงมายังดวงดาวทุกดวงในโลก
อย่างอหังการ
“วิถีดาบนีѸ… นาย นายคือยูจงฮยอค”
แอนนากัดฟันของเธอและปลดปล่อยออร่าดาบของเธอออกมา
อวตารทีѷยิѷงใหญ่ทีѷสุดในอเมริกา แอนนา เธอแข็งแกร่งพอทีѷจะไม่มี
ทางพ่ายแพ้ในการต่อสู้ทางยุทธวิธี
“ฉันแข็งแกร่งทีѷสุดในทวีป!”
ไม่นานหลังจากนัѸน หอกยาวของเฟยหูก็แหวกผ่านอากาศและพุ่งเข้า
มา
อวตารหมายเลขหนึѷงของจีน เฟยหู – ปรมาจารย์ของการต่อสู้แบบ
หนึѷงต่อหนึѷง
“นีѷจะเป็นครัѸงแรกของฉันทีѷได้ต่อสู้กับนาย อย่างไรก็ตาม ฉันจะต้อง
ชนะแน่ๆ”
และสุดท้าย ฝ่ามือของข่านก็เคลืѷอนไหว ฝ่ามือของเขาทิѸงเงาชัดเจน
ไว้ด้านหลังราวกับมือของพระแม่กาลีทีѷมีนับร้อย

ครืน!!
สมรภูมิสัѷนสะเทือนไปด้วยเสียงระเบิดดังอีกครัѸง เรืѷองราวยังคงบอก
เล่าเรืѷองราวของมันอยู่เหนือการระเบิดนัѸน
[เรืѷองราว ‘สหายร่วมเป็นร่วมตาย’ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมันต่อไป]
[เรืѷองราวส่วนหนึѷงถูกแบ่งปันเนืѷองจากผลพิเศษของ ‘สหายร่วมเป็น
ร่วมตาย’]
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมันต่อไป]
ฮันซูยองนึกถึงคำถามเก่าๆ อันหนึѷงขึѸนมาในทันใด
ใครคืออวตารทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดในโลก?
[ทุกคน ฆ่าหมอนัѷน! พวกเราจะตีฝ่าไปได้ตราบใดทีѷมันตาย!]
ในตอนนีѸเธอสามารถตอบมันได้แล้วโดยไม่ลังเล มันไม่มีความเห็นทีѷ
แตกต่างเหลืออยู่อีกแล้ว
「อวตารทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดในโลกคือยูจงฮยอค」
กลุ่มดาวทีѷละทิѸงความเย่อหยิѷงไปนานแล้วได้กระโจนเข้าใส่เขา แม้ว่า
ไหล่ของเขาจะถูกแยกออกและต้นขาของเขาจะถูกฉีก แต่สีหน้าของยู
จงฮยอคก็ยังคงนิѷงเฉยในขณะทีѷเขาขวางกองทัพของกลุ่มดาวทีѷกำลัง
โรมรันเข้าใส่ ณ แนวหน้า
การต่อสู้เช่นนีѸเป็นไปได้เพียงเพราะเขาฟืѸนความทรงจำในอดีตบาง
ส่วนกลับคืนมา อย่างไรก็ตาม มันก็มีหนึѷงสิѷงทีѷเธอยังคิดไม่ออก

[อวตารยูจงฮยอคในปัจจุบันคือ ‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’]
“หมอนัѷนเป็นคนแรกได้ยังไง…??”
ยูจงฮยอคเข้าร่วมกับคิมทกจากระทัѷงก่อนทีѷฮันซูยองหรือสหายคนทีѷ
เหลือได้ยังไง?
สมรภูมิของยูจงฮยอคถูกกดดันอย่างต่อเนืѷองหลังจากกลุ่มดาวระดับ
เทวะยืѷนมือเข้ามา ยิѷงเข้าใกล้เขามากเท่าไร ออร่าอันขุ่นมัวแห่งความ
โกลาหลทีѷรายล้อมเขาอยู่ก็จะยิѷงชัดเจนขึѸน มันคือพลังแห่งความ
โกลาหลทีѷมักจะเห็นได้จากเทพเจ้าภายนอก
「ยูจงฮยอคเคยเป็นหนึѷงเดียวกับนักเขียนลับอยู่ครัѸงหนึѷง」
หลังจากนัѸนเธอจึงเข้าใจมัน – เหตุผลว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นพันธ
มิตรของคิมทกจาเร็วยิѷงกว่าใคร
ฮันซูยองพึมพำออกมาในทันที่ “ไอ้บ้าเอ้ย ไม่พูดอะไรกับฉันสักอย่าง
เลยนะ…!”
「ยูจงฮยอครู้ดีถึงความตัѸงใจของคิมทกจา」
บางครัѸง ความโกรธก็มาพร้อมกับความเข้าใจอย่างลึกซึѸง
「โศกนาฏกรรมนีѸจะเกิดขึѸนได้ก็ต่อเมืѷอตัวละครหลอกลวงกัน」
ยูจงฮยอคเกลียดกลุ่มดาวมากกว่าใคร เขาสามารถอ่านความคิดของ
คิมทกจาได้ และนัѷนทำให้เขาเคลืѷอนไหวโดยไม่ลังเล

「นัѷนคือวิธีเดียวทีѷจะซ่อนความจริงว่านีѷเป็นเพราะเรืѷองราวจากกลุ่ม
ดาวทีѷกำลังเฝ้าดูอยู่」
เปรีѸยง!
ยูจงฮยอคกลับมาหาพวกเธอ เขาเก็บดาบและพูดขึѸนมา
“มันยากทีѷจะป้องกันแบบนีѸต่อไป”
เขามองกลับมาด้วยสายตาอันเมินเฉย และสบตากับฮันซูยอง
เขาชิงพูดขึѸนมาก่อน “เธอมาสายนะ”
“หุบปากไปเลย”
พวกเขาสามคนเรียงแถวกัน
ดาบปีศาจทมิฬของยูจงฮยอคกู่ร้องออกมา ในขณะทีѷปีกสีดำของคิม
ทกจาสยายออกราวกับจะปกป้องทัѸงสองคนทีѷอยู่ข้างๆ เขา
ฮันซูยองกำหมัดและคลายกำปัѸนทีѷโอบล้อมไปด้วยเพลิงทมิฬพร้อม
กับพูดขึѸนมา “…ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเคยรู้สึกแบบนีѸมานานแค่ไหน
แล้ว”
ในทีѷสุดสหายของพวกเขาก็ตามมาสบทบ
“ทกจา! ซูยอง!”
“พีѷ-!!”

ลีฮุนซึงคุกเข่าลงและปกป้องทุกคนไว้ด้วยโล่ของเขา ในขณะทีѷจางฮี
วอนยืนอยู่ข้างๆ เขาและชูดาบขึѸน
มังกรคิเมร่าทีѷนำพาชินยูซองและลีกิลยังมาคำรามออกมา ส่วนฐาน
ดอกบัวของยูซานอาก็หมุนวนและโอบล้อมสหายเอาไว้ และสุดท้าย
เรือรบของลีจีฮเยได้ปกป้องท้องฟ้าเบืѸองบนทุกคนเอาไว้
“บรรจุกระสุน!”
ปืนใหญ่ถูกเตรียมพร้อมไว้ในแนวหลัง
กงพิลดูได้สร้างปราการของเขาขึѸนมาบนเรือและเล็งปืนใหญ่ของเขา
ไปบนพืѸนราวกับจะบอกเป็นนัยว่าเขาสามารถดูแลทุกๆ อย่างได้
[ดวงดาวทุกดวงในเนบิวลาบริษัทของคิมทกจากำลังเปล่งแสงเจิด
จ้า!]
บียูส่งแสงออกมาดุจดวงตะวันสีครามท่ามกลางประกายแสงเจิดจ้า
เธอเหงืѷอท่วมตัวในขณะทีѷกำลังรับเงินทีѷหลัѷงไหลมายังทิศทางของ
บริษัทของคิมทกจา
ความเป็นไปได้ทีѷเปล่งแสงอย่างมัѷงคัѷงกำลังอวยพรให้กับพวกเขา
จากนัѸนคิมทกจาก็พูดกับสหายทีѷกำลังนิѷงเงียบของเขา
“ทุกคน ขอบคุณนะ”
สีหน้าของทุกคนสัѷนสะท้านเบาๆ เมืѷอเขาพูดแบบนัѸนออกมา
จางฮีวอนเม้มปากของเธอ ในขณะทีѷลีฮุนซึงเช็ดนํѸาตาทีѷเอ่อล้นขึѸนมา

ฮันซูยองรู้สึกถึงมันได้
「ตัѸงแต่ต้น คิมทกจาไม่ได้คิดทีѷจะเสียสละตัวเอง」
บางทีเขาอาจจะคิดถึงมันซํѸาแล้วซํѸาเล่า – วิธีทีѷจะทำให้ทุกคนมีความ
สุขกับตอนจบของโลกนีѸ
เขาน่าจะรู้ดีถึงบาดแผลของสหายเมืѷอเขาต้องเสียสละตัวเอง และเขา
คงจะเล็งเห็นถึงความพินาศทีѷพวกเขาต้องพบเจอในฐานะราคาทีѷพวก
เขาต่อสู้ด้วยกัน
และนัѷนคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเลือกสถานการณ์นีѸ
สถานการณ์ทีѷเปลีѷยนแปลงสถานการณ์ สถานการณ์ทีѷไม่ยึดติดกับบท
สรุปทีѷถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า สถานการณ์ทีѷทุกคนสามารถไปถึงตอน
จบร่วมกันได้
ฮันซูยองคิดว่ามันคงจะดีถ้าเรืѷองราวนีѸจบลงตรงนีѸ
ทุกๆ อารมณ์ทีѷแทรกซึมอยู่ภายในคำพูดถูกถ่ายทอดออกมาอย่าง
ชัดเจน เธอรู้สึกราวกับว่าเธอรู้สิѷงทีѷคิมทกจากำลังคิดอยู่ในตอนนีѸ และ
สิѷงทีѷเขาต้องการจริงๆ
หลังจากมาถึงตอนจบของทุกๆ สิѷง ในทีѷสุดเขาก็เปิดใจของเขา
「และนัѷนก็เป็นเหตุผลทีѷทำให้ฮันซูยองคิดว่าสิѷงต่างๆ จะต้องไม่จบลง
ตรงนีѸ」
“ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง”

จางฮายังเปิดปากขึѸนมาก่อนและ…
“ทุกคน สู้ให้เต็มทีѷนะ ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครต้องตาย”
…ลีซอลฮวาได้จบการสนทนา
“พวกมันมาแล้ว!”
กลุ่มดาวได้บุกเข้ามาอีกครัѸง
[อย่าไปกลัว! จำนวนของพวกมันเพิѷมขึѸนแค่นิดหน่อยเท่านัѸน!]
[พวกมันไม่มีอะไรมากไปกว่าเนบิวลาเล็กๆ!]
เรืѷองราวทีѷไม่สามารถหาทิศทางของมันได้กำลังไหลเวียนอยู่ภายใน
สถานการณ์ทีѷกำลังเปลีѷยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว
ฮันซูยองเหวีѷยงหมัดของเธอ เพลิงทมิฬพุ่งออกไปจากสนับมือของ
เธอและทะลวงผ่านหัวของเหล่าอวตาร วิถีดาบทลายนภาของยูจงฮ
ยอคปัดการโจมตีของแอนนาและเฟยหู ในขณะทีѷหมัดพลังทลายนภา
ของจางฮายังได้ผลักกลุ่มดาวทีѷกำลังพยายามพุ่งเข้ามาออกไป
[‘เวลาพิพากษา’ ถูกเปิดใช้งาน!]
เพลิงอเวจีของจางฮีวอนแผดเผาดวงดาวทีѷพุ่งเข้ามาจากตรงหน้า
และโล่เหล็กของลีฮุนซึงก็ป้องกันการโจมตีทีѷพุ่งเข้ามา
“ทุกคน หมอบลง!”
เรือรบของลีจีฮเยบรรจุกระสุนจนเสร็จและเริѷมสาดพระเพลิงออกมา
พร้อมกับประกายแสงการระเบิดอันเจิดจ้า ศัตรูทีѷอยู่ในแนวหน้าได้ถูก

กวาดออกไป
“จัดการเรือนัѷนก่อน!”
เหล่าอวตารทีѷกำลังรอโอกาสอยู่กระโจนขึѸนไปบนท้องฟ้า นัѷนทำให้
ป้อมปราการของกงพิลดูสาดการโจมตีออกมา
“อ๊ากกกก!”
[ไอ้พวกโง่!]
กลุ่มดาวจำนวนหนึѷงใช้อวตารทีѷกำลังร่วงหล่นลงมาเป็นฐานเพืѷอ
ทะยานขึѸนสู่ท้องฟ้า พวกเขาลอยขึѸนไปสูงกว่าเรือรบและเริѷมสาดการ
โจมตีออกมา
[ตาย…?!]
แต่ก่อนทีѷกลุ่มดาวจะทันได้พูดจบ ร่างของมันก็ถูกฉีกเป็นชิѸนๆ มังกรคิ
เมร่าคำรามออกมาและฉีกร่างของกลุ่มดาวด้วยกรงเล็บของมัน
“พีѷ! ข้างหลัง!”
ตัѹกแตนของลีกิลยังหยุดกลุ่มดาวทีѷกำลังพยายามพุ่งเข้ามา
เหล่าสหายรุกคืบไปข้างหน้าทีละนิด พวกเขาเหยียบย่างไปข้างหน้า
บนถนนทีѷแสงดาวไม่อาจสาดถึง
ฮันซูยองเริѷมคิด
ในสายตาของกลุ่มดาวคนอืѷน พวกเขาคงดูเหมือนกับมอนสเตอร์ทีѷ
กำลังพยายามทำลายโลกนีѸ อย่างไรก็ตาม นัѷนก็ไม่สำคัญ – เพราะนัѷน

เป็นทางเลือกทีѷน่าตืѷนเต้นกว่า
“คิมทกจา! ทำลายเรือโนอาห์!”
พวกเขามองเห็นเรือโนอาห์อยู่เหนือกลุ่มดาว และแม้กระทัѷงในตอนนีѸ
มันก็ยังมีกลุ่มดาวอีกมากมายกรูกันออกมาจากเรือลำนัѸน
พวกเขาคงเป็นดวงดาวทีѷหลับใหลอยู่ภายในเรือโนอาห์เพืѷอรอการไป
จากเส้นโลกนีѸ
[‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’ กำลังเข้าใกล้เรือโนอาห์]
[‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’ จะทำลายทุกเรืѷองราวในโลกนีѸ!]
เรือโนอาห์ลำนัѸนต้องถูกทำลายเพืѷอหยุดการบุกเข้ามาของกลุ่มดาว
“เร็วเข้า!”
[การปะทะกันของความเป็นไปได้ทำให้เกิดการเปลีѷยนแปลงอย่าง
รวดเร็วในสถานการณ์!]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวเริѷมแก้ไขเงืѷอนไขของสถานการณ์สุดท้าย!]
แต่จากนัѸน มันก็มีกลุ่มดาวบางคนยืนอยู่ตรงหน้าของเรือโนอาห์
[กลุ่มดาว ‘ผู้รับผิดชอบวัฏจักรแห่งจักรวาล’ กำลังแทรกแซง
สถานการณ์!]
[กลุ่มดาว ‘กระจกปล่อยควัน’ กำลังแทรกแซงสถานการณ์!]

[กลุ่มดาว ‘เจ้าแห่งสายฟ้าและสงคราม’ กำลังแทรกแซง
สถานการณ์!]
กลุ่มดาวระดับเทวะเหล่านีѸได้สังเกตสถานการณ์มาโดยตลอด ถ้าผ่าน
พวกเขาไปได้ เรือโนอาห์ก็จะอยู่ใกล้แค่เอืѸอม
พลังรบของแต่ละคนนัѸนมีมากเกินพอ แต่พวกเขาก็ยังพ่ายแพ้ในการ
ต่อสู้โดยรวม
[กลุ่มดาว ‘หอกแยกโพ้นทะเล’ โมโหมาก!]
โพไซดอนและซุสทีѷกำลังวุ่นอยู่กับการเข่นฆ่าเหล่าผู้ไร้นามในแนว
หน้าได้กระโจนเข้ามาร่วม
ครืน!
ยูจงฮยอคมองไปยังหอกทีѷแยกผ่านมหาสมุทรแห่งซากศพและกลับ
คืนสู่ผู้กวัดแกว่งมัน และพูดออกมา “…โพไซดอน”
แม้ว่านีѷจะเป็นบริษัทของคิมทกจา แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถรับมือกับ
ศัตรูเหล่านีѸได้ในคราวเดียว นอกจากนีѸห่างออกไปนัѸนยังมีมหาโดเกบิ
อยู่อีก
ฮันซูยองโกรธมาก พวกเขาครอบครองความเป็นไปได้มากมายขนาด
นีѸ แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถสยบคนพวกนีѸไว้ได้อีกเหรอ?
เธอตะโกนออกมา “เฮ้!! เมืѷอไหร่ทีѷกลุ่มดาวของพวกเราจะปรากฏตัว
บ้าง?!”

สิѷงทีѷควรจะมายังไม่ปรากฏ อูรีเอล ผู้สนับสนุนของเธอ คู่ครองแห่ง
ยมโลก และ…
แต่จากนัѸนเอง คิมทกจาก็ถามกลับ “มันจะต้องเป็นกลุ่มดาวเท่านัѸนเห
รอ?”
“อะไร?”
คิมทกจายิѸมออกมา ฮันซูยองเกลียดรอยยิѸมนัѸนจริงๆ
“มันไม่ใช่แค่กลุ่มดาวทีѷสามารถเข้าร่วมในศึกนีѸได้เท่านัѸน เพราะมันมี
ความเป็นไปได้มากพอด้วยใครบางคนแล้ว”
ในเวลานัѸนเอง ฮันซูยองก็รู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ความเป็นไปได้
จำนวนมหาศาลถูกอัดฉีดให้กับบริษัทของคิมทกจาได้ว่างเปล่าใน
ทันใด บางสิѷงทีѷถูกอัญเชิญมาด้วยการใช้ความเป็นไปได้จำนวน
มหาศาลขนาดนีѸกำลังมาทีѷนีѷ
「ตัวตนทีѷกลุ่มดาวทัѸงหมดหวาดกลัว」
ริѸวเพลิงปรากฏขึѸนบนพืѸน ดวงตะวันทีѷเผาไหม้เรืѷองราวอันเป็นนิรันดร์
สาดส่องขึѸนจากทิศตะวันออก
「ไม่มีดวงดาวดวงไหนกล้าเทียบเคียงความเจิดจ้ากับเธอ – เปลว
เพลิงแห่งชีวิต」
และอีกฝากหนึѷง คลืѷนสึนามิก็สาดเข้ามาจากทิศตะวันตกในขณะทีѷ
เกาะทีѷล่มสลายลอยขึѸนมา
「หายนะแห่งโลกตะวันตก ‘เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย’」

[อ๊ากกกก!!]
กลุ่มดาวถูกกวาดออกไปโดยคลืѷนและสลายหายไป
หลังจากนัѸนไม่นาน ท้องฟ้าตอนเหนือก็เริѷมมืดดับลง และกลุ่มดาวก็
เริѷมกระแทกเข้าใส่พืѸนราวกับเม็ดฝนทีѷโปรยปรายลงมา
「ผู้ปกครองแห่งจักรวาลตอนเหนือ ‘ราชันย์มหาอเวจี’」
ราชาเทพเจ้าภายนอกยิѸมออกมาในขณะทีѷเขาเริѷมระเบิดหัวของกลุ่ม
ดาวราวกับนักเลงทีѷกำลังอาละวาด
และตัวตนทีѷจุติลงมายังลีฮุนซึงก็ได้ป้องกันพายุความเป็นไปได้ทีѷพวก
เขาสร้างขึѸนมาเอาไว้
「 ‘ราชาดวงใจสีเงิน’ ผู้ปกครองดวงดาวในตอนใต้」
และจากนัѸน ตัวตนหนึѷงก็ขยับเข้าหาพวกเขาจากความว่างเปล่า
ในแต่ละย่างก้าวของเขา ดาบเขย่าสวรรค์ยักษ์ได้ฉีกท้องฟ้าและลาก
ดวงดาวจำนวนมากมายลงมา
[[ไม่เจอกันนานนะ โพไซดอน]]
มันคือชายทีѷมีใบหน้าเหมือนกันกับยูจงฮยอคพร้อมกับมีรอยแผลเป็น
ยาวบนแก้ม
นักเขียนลับเดินเข้าไปหาอย่างเมินเฉยและคว้าคอของโพไซดอนไว้
ก่อนทีѷจะฉีกยิѸมออกมา
[[นีѷจะเป็นครัѸงทีѷ 26 ของข้าทีѷได้สังหารเจ้า]]

ผมคิดว่าสุดท้าย ‘มัน’ จะเกิดขึѸนเมืѷอผมกลายเป็นราชาเทพเจ้า
ภายนอก
[คุณกลายเป็น ‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’]
นีѷไม่ใช่ครัѸงแรกทีѷผมได้สัมผัสกับความรู้สึกของการทีѷเรืѷองราวใน
ร่างกายของผมแตกเป็นชิѸนเล็กชิѸนน้อย เรืѷองคล้ายๆ กันนีѸเคยเกิดขึѸน
เมืѷอผมถูกขับออกจากสถานการณ์และตกอยู่ใน ‘ขอบฟ้าเรืѷองราว’
ถ้ามันจะมีสิѷงหนึѷงทีѷแตกต่างไประหว่างตอนนัѸนและตอนนีѸ มันก็คงจะ
เป็นผมทีѷไม่ถูกขับออกจากสถานการณ์หลังจากกลายเป็นตัวตนทีѷ
เปลีѷยนแปลงไป ไม่ มันตรงกันข้ามกันเลย
[คุณกลายเป็นบอสมอนสเตอร์ของสถานการณ์สุดท้าย]
[คุณจะเดียวดายไปตลอดกาล]
[ไม่มีใครสามารถเข้าใจคุณได้]
ผมจดจำความเดียวดายทีѷผมรู้สึกในเวลานัѸนได้ชัดเจน ความรู้สึกของ
การถูกผลักไสออกไปเพียงลำพังในจักรวาลนีѸ ความรู้สึกของการก
ลายเป็นสัตว์ประหลาดทีѷไม่มีใครสามารถเข้าใจได้เลย
ตอนทีѷ 493

อย่างไรก็ตาม นีѷก็ไม่ใช่ครัѸงแรกทีѷผมรู้สึกเช่นนีѸเหมือนกัน
「”ฉันเป็นนักข่าว นายพอจะมีเวลาคุยกับฉันไหม?”」
「”มันเป็นเขา ลูกชายของฆาตกร“」
นัѷนคือเหตุผลว่าทำไมผมจึงต้องรับบทบาทนีѸ มีแค่ผมเท่านัѸนทีѷ
สามารถแสดงมันได้อย่างเต็มทีѷ นัѷนคือราคาทีѷต้องจ่ายสำหรับการอ่าน
เรืѷองราวทีѷชืѷอว่า ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ไปจนถึงบทสรุปของมัน
「[[สหายของเจ้าจะไม่มีทางเข้าใจการตัดสินใจของเจ้า]]」
นักเขียนลับบอกผมราวกับว่าเขารู้อยู่แล้วว่าแผนการของผมเป็นยังไง
และผมก็เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่มีทางเลือกอืѷนนอกจากต้องพูดคำ
เหล่านัѸนออกมา
「”เดีѺยวก็รู้“」
ทัѸงเขาและผมต่างก็พูดถูก เพียงแค่เรืѷองราวทีѷพวกเรารวบรวมมามัน
ต่างกันก็เท่านัѸน
ครืน!!
คลืѷนสึนามิแห่งเรืѷองราวแผ่ออกมาตรงหน้าของผม และประกายแสง
แห่งความเป็นไปได้อันเจิดจ้าก็ทอดยาวออกไปเหนือคลืѷนนัѸน และ
ด้านบนของทัѸงหมด สายตาของกลุ่มดาวก็กำลังมองลงมา
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์อันมืดมิด’ กำลังเฝ้ามองเรืѷองราวของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘บิดาแห่งรัตติกาล’ กำลังเฝ้ามองเรืѷองราวของคุณ]

[กลุ่มดาว ‘ผู้ผลิตสินค้าจำนวนมาก’ กำลังเฝ้ามองเรืѷองราวของคุณ]
….
นีѷไม่ใช่การเดิมพันของผมคนเดียว ผมทีѷได้กลายเป็นราชาเทพเจ้า
ภายนอกเป็นเพียงจุดเริѷมต้นของหน้าสุดท้าย
ยูจงฮยอคกำลังต่อสู้อย่างหนัก สหายของผมต่างก็กล้าหาญ และฮันซู
ยองก็กำลังดึงดูดกลุ่มดาวอยู่
และกลุ่มดาวทีѷเชืѷอในตัวพวกเราก็ตัดสินใจ
「แผนการสำเร็จ」
‘เปลวเพลิงแห่งชีวิต‘ ทีѷลุกโชนขึѸนมาจากทิศตะวันออก
‘เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย‘ หายนะแห่งโลกทางทิศตะวันตก
‘ราชันมหาอเวจี‘ ผู้ปกครองแห่งจักรวาลตอนเหนือ
‘ราชาดวงใจสีเงิน‘ ผู้ปกครองมิติดวงดาวในทิศใต้
และสุดท้าย ‘นักเขียนผู้ยิѷงใหญ่‘ ผู้คืบคลานออกมาจากความว่าง
เปล่า
ขนาดของสถานการณ์ขยายตัวออกอย่างรวดเร็วด้วยการรวมตัวกัน
ของราชาทัѸงห้า กลุ่มดาวระดับยิѷงใหญ่ไม่อาจรับมือกับการประสาน
สถานะกันของพวกเขาและเริѷมกระอักเรืѷองราวออกมาพร้อมกับคุกเข่า
ลง

ราชาเหล่านีѸได้ถูกกีดกันออกไปจากสถานการณ์จนกระทัѷงบัดนีѸ หลัง
จากหลบหนีออกมาจาก ‘หมาในล่าอเวจี’ ได้ผ่านความเป็นไปได้
จำนวนมหาศาล พวกเขาก็ได้จุติลงมายังสถานการณ์
นักเขียนลับมองมายังทิศทางของผม และผมก็พยักหน้าให้กับเขา
「และในตอนนีѸ มันก็เป็นเวลาเปิดเวทีของพวกเขาแล้ว」
[อัѹค-!]
กลุ่มดาวทีѷพากันหวาดกลัวหลายคนพากันวิѷงหนีไป ราชันมหาอเวจี
คว้าคอของกลุ่มดาวคนหนึѷงเอาไว้ คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 เริѷม
หัวเราะออกมา
[[เอาล่ะ เอาล่ะ การทีѷพวกเจ้าจะรีบหนีไปแบบนีѸมันออกจะน่ารำคาญ
ไปหน่อย มันเพียงเริѷมเอง]]
เขาคงพืѸนพลังมาบางส่วนผ่านความเป็นไปได้จำนวนมาก เขาเหลือบ
มองมาทางผมและพึมพำออกมา
[[และเจ้า อย่าทะเล่อทะล่าทำอะไร พวกเราไม่ได้มาเพืѷอช่วยเจ้า]]
แต่จากนัѸน ราชาดวงใจสีเงินทีѷยืนอยู่ข้างๆ ผมก็พูดออกมา
[[พวกเรามาเพืѷอช่วยเจ้า]]
“ฉันรู้ ขอบคุณนะ”
ตามทีѷคาดไว้ ลีฮุนซึงยังคงเป็นคนทีѷไว้ใจได้แม้ว่าจะผ่านการเสืѷอม
ถอยไปกีѷรอบก็ตาม

เจ้าแห่งเกาะทีѷล่มสลาย ลีจีฮเยแห่งรอบทีѷ 999 เองก็เคลืѷอนไหว กลุ่ม
ดาวระดับเรืѷองเล่ารีบพุ่งเข้าใส่จากทัѸงสองข้างและพยายามขวางพวก
เขาเอาไว้ แต่มันก็เสียเวลาเปล่า
[ก-เกาะนัѷน มันกำลังเคลืѷอนไหว-!]
จากตรงหน้าของเกาะทีѷถูกปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียว ปืนใหญ่สีเงิน
ได้เปล่งแสงเจิดจ้า เรือรบทีѷใหญ่ทีѷสุดในเส้นโลก มังกรเต่าทีѷสมบูรณ์
แบบได้สาดพระเพลิงออกมา
ครืน!!
ภาพตรงหน้าทำให้ผม ฮันซูยอง และกระทัѷงยูจงฮยอคตกตะลึง
และ ณ แนวหน้าสุดของสมรภูมิ สอง ‘ราชา’ กำลังเผชิญหน้ากับกลุ่ม
ดาวระดับเทวะ
「สองคนทีѷต่อสู้ด้วยกันมาเนิѷนนานได้อยู่ทีѷนีѷแล้ว」
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 โอบล้อมไปด้วยเพลิงอเวจี และอีกฝัѷง ยูจงฮ
ยอคทีѷได้ใช้ชีวิตผ่านขุมนรกทัѸง 1863 ขุม ก่อนทีѷในทีѷสุดจะกลายเป็น
เทพเจ้าภายนอก
「ในเวลานัѸน คิมทกจาก็นึกถึงสมรภูมิเก่าๆ แห่งหนึѷง」
มันคือจากรอบทีѷ 999 ของยูจงฮยอค
ยูจงฮยอคและอูรีเอลเอาหลังชนกันและต่อสู้ด้วยกันในมหาสงคราม
กับกลุ่มดาว ยูจงฮยอคทีѷดวงตามืดบอดทัѸงสองข้างได้คำรามออกมา

และอูรีเอลก็กำลังปกป้องเขา – มันคือหนึѷงในฉากทีѷผมรักทีѷสุดจาก
ทัѸงเรืѷอง และฉากนัѸนก็ปรากฏขึѸนใหม่อีกครัѸงตรงหน้าของผม
[เรืѷองราว ‘สมรภูมิแห่งวีรบุรุษและเปลวเพลิง’ กำลังตืѷนขึѸนจากห้วง
นิทรา!]
เรืѷองราวทีѷหายไปเนิѷนนานกำลังเชืѷอมต่อสองราชา
[[…ข้าฝากโอลิมปัสด้วย]]
อูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 สยายปีกของเธอออกมาก่อน ในขณะทีѷเธอ
กำลังปลดปล่อยสถานะของเธอออกมา กลุ่มดาวก็กระหนํѷาเข้าหาเธอ
ราวกับว่าพวกเขากำลังรอช่วงเวลานีѸอยู่
พวกเขาคือกลุ่มดาวระดับสูงจากพาไพรัสและพระเวท รวมทัѸงกลุ่มดาว
ระดับตํѷาอีกบางส่วนทีѷเคยต่อสู้กับพวกเราในการคัดเลือกราชาปีศาจ
อย่างฟาโรห์องค์สุดท้ายและปักษากินสายฟ้า
[เรืѷองราว ‘เพลิงแห่งการทำลายล้าง’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
ในช่วงเวลาทีѷอูรีเอลแห่งรอบทีѷ 999 กวัดแกว่งดาบของเธอ กลุ่มดาว
ระดับยิѷงใหญ่ในแถวแรกทีѷกำลังพุ่งเข้าใส่เธอก็กลายเป็นฝุ่นผงและ
สลายหายไป ส่วนเหล่าอวตารก็พากันวิѷงหนีพร้อมกับใบหน้าอัน
ซีดเซียว ในขณะทีѷกลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่านัѸนต่างก็พากันตะโกนออก
มา
[หยุดดาบนัѷน! อย่าให้เธอได้เหวีѷยงมันเด็ดขาด!!]

ดาบของอูรีเอลสร้างเส้นทางทีѷกำลังลุกโชนขึѸนมา และนักเขียนลับก็
ทะยานออกไป มันราวกับว่าประวัติศาสตร์แห่งจักรวาลได้ไหลเวียนอยู่
ภายในทุกๆ ก้าวของเขา ย่างก้าวของเขาไม่เร็วหรือช้าเกินไป แต่มันก็
ไม่มีใครกล้าหยุดเขา
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน]
เรืѷองราวทีѷน่าสะพรึงกลัวทีѷสุดจากทุกเส้นโลกเริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน
[มหาเรืѷองราว ‘นักแสวงบุญแห่งวันสิѸนโลกอันเดียวดาย’ เริѷมเล่าเรืѷอง
ราวของมัน]
ทุกๆ ฝีเท้าทีѷเขาเหยียบยํѷาลงไปจะก้องกังวานไปด้วยเสียงกู่ร้องของ
โลกทีѷถูกทำลาย บาปต้นกำเนิดแห่งโลกหล้าได้ติดตามเขาราวกับเงา
และไล่ตามเขาไปโดยตลอด
「ไม่มีกลุ่มดาวไหนสามารถยืนขวางทางเขาได้ และไม่มีเรืѷองราวไหน
สามารถช่วยเหลือเขาได้」
ไม่ว่ามันจะเป็นมิตรหรือศัตรู ตราบใดทีѷเป็นกลุ่มดาว มันผู้นัѸนย่อมทำ
อะไรไม่ได้อีกนอกจากต้องถูกล่อลวงไปโดยเรืѷองราวของเขา
เมืѷอผมได้สติมาอย่างฉับพลันจากความเศร้าอันเวิѸงว้างทีѷอาบย้อมไป
ด้วยความพิศวง เขาก็คว้าลำคอของโพไซดอนเอาไว้แล้ว
อีกฝ่ายเองก็ตอบสนองได้ทันเวลา และรีบปัดมือของนักเขียนลับออก
ไปพร้อมกับปลดปล่อยสถานะของตนออกมา
[กลุ่มดาว ‘หอกแยกโพ้นทะเล’ โกรธเกรีѸยว!]

มหาเรืѷองราวแห่งโอลิมปัสเริѷมเคลืѷอนไหว ตรีศูลของโพไซดอนแยก
คมเขีѸยวของมันในขณะทีѷมันอาบย้อมไปด้วยเรืѷองราวอันทรงพลัง นีѷ
คือพลังของกลุ่มดาวระดับเทวะทีѷทุกๆ คนควรสัѷนกลัว
อย่างไรก็ตาม ผมเองก็อยู่ในระดับเทวะแล้ว และผมก็มองการกระทำ
ของเขาต่างออกไป
「โพไซดอนกำลังกลัว」
หอกของเขาตัดผ่านอากาศอย่างไร้ประโยชน์ และมันก็ไม่เฉียบคม
เฉกเช่นเคย มันเป็นความผิดพลาดทีѷไม่สมกับกลุ่มดาวผู้อหังการเลย
และซุสทีѷอยู่ข้างๆ เขาก็คำรามร้องเตือนออกมา
อย่างไรก็ตาม มันก็สายเกินไปแล้ว
ฉัѹว!
บางสิѷงได้สะบัѸนร่างของโพไซดอน และบนหน้าอกทีѷปกคลุมไปด้วย
เกล็ดสีนํѸาเงินก็มีรอยแผลยาวสีดำอยู่ จากบาดแผลนีѸ มหาเรืѷองราวได้
เริѷมไหลออกมาไม่หยุด
[อัѹค…!]
โพไซดอนพยายามจะกดหน้าอกของเขาไว้พร้อมกับเหวีѷยงตรีศูลไป
ทัѷว
หอกแยกโพ้นทะเล – ไม่ว่าตรีศูลของเขาจะวาดไปทางไหน ทีѷแห่ง
นัѸนก็จะกลายเป็นมหาสมุทร อย่างไรก็ตาม เรืѷองแบบนัѸนก็ไม่เกิดขึѸนใน

คราวนีѸ นับเป็นครัѸงแรก คมหอกทีѷสร้างความหวาดกลัวให้กับทุกคน
กลับต้องสัѷนสะท้านอย่างช่วยไม่ได้
「ทีѷๆ มหาสมุทรของเขาเอืѸอมออกไปไม่ถึง」
ดวงตาทัѸงสองข้างของโพไซดอนถูกย้อมไปด้วยขุมนรกสีดำสนิทใน
เวลาไม่นาน
เป็นไปได้ว่าเขากำลังเฝ้าดูเรืѷองราวทีѷมืดมิดทีѷสุดในโลกนีѸอยู่ เรืѷองราว
อันมืดมิดนอกมิติจักรวาลทีѷพืѸนดินและท้องฟ้าไม่มีความหมายอะไรอีก
เพราะมันไม่อาจเอืѸอมถึง การทำลายล้างอันเด็ดขาดทีѷไม่มีสิѷงใดหลง
เหลืออยู่หลังจากทุกๆ สิѷงถูกทำลายหายไป
และเจ้าแห่งการทำลายล้างนัѸนก็กำลังจ้องมองกลุ่มดาวแห่งโอลิมปัส
อยู่
[[ไม่ว่าจะเป็นเส้นโลกไหน เจ้าก็ดูไม่เปลีѷยนไปเลย]]
เสียงของเขาไม่ได้ฟังดูเศร้าเลย มันกลับดูโล่งใจซะมากกว่า
พร้อมกับเสียงโลหะเย็น ดาบเขย่านภาได้ยืѷนออกไปหาท้องฟ้าอันมืด
มิด
[หุบปาก-!!]
โพไซดอนสลัดจากความกลัวและรีบเหวีѷยงตรีศูลของเขาอีกครัѸง แต่
ในเวลาเดียวกันนัѸนเอง ดาบเขย่านภาก็เคลืѷอนไหวด้วย
ผมจำได้ว่าเคยเห็นยูจงฮยอคใช้สกิลทีѷคล้ายกันนัѸนมาก่อน

อย่างไรก็ตาม มันก็มีความรู้สึกทีѷแตกต่างกันออกไป การโจมตีนัѸน
ราวกับว่า…
「ราวกับว่ามันเป็นเคล็ดวิชาดาบทีѷถูกสร้างขึѸนมาเพืѷอให้ชายคนหนึѷง
สามารถเผชิญหน้ากับโลกทัѸงใบได้」
วิถีดาบทลายนภา
ความลึกลํѸาภายใน
สะบัѸนจักรวาล
พลังทีѷนักเขียนลับแสดงออกมาในศึกบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกนัѸน
เป็นแค่ส่วนหนึѷงทีѷเขาสามารถทำได้เท่านัѸน
วิถีดาบนีѸงดงามทีѷสุดเท่าทีѷผมเคยเห็นมาเลย
ดาบของเขาทำให้โลกแยกออกจากกัน
ครืน!
ดาบสะบัѸนเนบิวลาจนยับเยินและสลายหายไปกลายเป็นฝุ่นละออง
ดารา และปลายทางของลำแสงนัѸนก็คือโพไซดอน พร้อมกับเสียงดัง
สนัѷน แขนขาของเขาถูกตัดออกไปโดยพร้อมเพรียงกัน
[โพไซดอน!!]
ซุสตืѷนตระหนกและตะโกนออกมาเสียงดัง
เรืѷองราวทีѷระเบิดออกมาจากนักเขียนลับกำลังกลืนกินสมรภูมิ ความ
ว่างเปล่าทีѷเขารู้สึกในขณะทีѷมีชีวิตผ่านสถานการณ์กำลังคืบคลานออก

ไป
เปรีѸยง!
โพไซดอนกระอักเรืѷองราวออกมาและคุกเข่าลงจนทำให้สิบสองเทพ
แห่งโอลิมปัสต้องวิѷงเข้ามา อาเรสและฮิฟีสตัสคำรามออกมาและ
เหวีѷยงอาวุธของพวกเขา น่าเสียดาย พวกมันถูกปัดออกไปโดยดาบ
เขย่านภา
ซุสตะโกนออกมาด้วยความโมโห
[โอ้ นักเขียนลับ! อย่าให้มันมากไปนัก! เจ้ายังไม่เคยเห็นเศษเสีѸยว
ตำนานทีѷโอลิมปัสสร้างขึѸนมาด้วยซํѸา!]
แม้ว่าเขาจะกล่าวออกไปเช่นนัѸน แต่ร่างของซุสก็ยังล่าถอยออกไป
มันชัดเจนมาก – เรือโนอาห์กำลังรออยู่ในทิศทางทีѷมุ่งหน้าไป
[ท่านพ่อ!]
กลุ่มดาวแห่งโอลิมปัสทีѷถูกเขาทอดทิѸงพ่นเรืѷองราวออกมาจากร่างทัѸง
ร่างในขณะทีѷเหล่าผู้ไร้นามกัดกินร่างของพวกเขา ไดโอไนซัสเต็มไป
ด้วยความไม่พอใจในขณะทีѷเขาคำรามออกมาด้วยความโกรธไปยัง
พ่อของตน
ผมมองไปยังกลุ่มดาวเหล่านัѸนอย่างเงียบๆ ก่อนทีѷจะพูดกับฮันซูยอง
และยูจงฮยอค “พวกเราจำเป็นต้องหยุดซุส”
ภายในเรือโนอาห์ทีѷซุสมุ่งหน้าไปนัѸนเต็มไปด้วยมหาเรืѷองราวทีѷกำลัง
หลับใหลอยู่ซึѷงก็ไม่ใช่แค่ของโอลิมปัสเท่านัѸน แต่ยังเป็นของระดับเท

วะอืѷนๆ อีกมายมาย สถานการณ์นีѸจะทำให้พวกเราเสียเปรียบขึѸนไปอีก
พวกเรารีบวิѷงออกไป
ในขณะเดียวกัน ฮันซูยองก็พึมพำออกมาด้วยนํѸาเสียงฉงน
“ยังไงก็เถอะ หมอนัѷน…”
หลังจากล้มโพไซดอนลง นักเขียนลับก็ยืนอยู่กับทีѷและมองไปยัง
ทิศทางหนึѷง ผมหันหน้าไปมองยังทีѷๆ เขากำลังจ้องมองอยู่
เหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่ไล่ตามซุสไปนัѸนก็ง่ายมาก ตัѸงแต่ต้น จุด
ประสงค์ของเขาไม่ใช่การทำลายล้างโอลิมปัสหรือทำลายล้างเรือโน
อาห์
ไม่ สิѷงทีѷเขากำลังมองอยู่นัѸนคือบางสิѷงทีѷอยู่ห่างออกไปไกลมากๆ
กำแพงสุดท้าย
หน้ากระดาบไร้จุดจบกำลังพลิกอยู่ภายในดวงตาของเขาราวกับว่าเขา
ได้ตัѸงมัѷนทีѷจะเห็นสิѷงทีѷอยู่เบืѸองหลังมันในคราวนีѸ
[ความเป็นไปได้ของการถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังประสบกับการ
เปลีѷยนแปลงอย่างรวดเร็ว!]
มหาโดเกบิเริѷมตะโกนออกมาให้กับความผิดพลาดทีѷไม่คาดคิดของ
ความเป็นไปได้
[เดีѺยวก่อน! นีѷ นีѷมัน…!]
[โอ้ ความฝันทีѷเก่าแก่ทีѷสุด นีѷ…!]

[เนืѷองจากการเปลีѷยนแปลงอย่างรวดเร็วของการถ่ายทอดสดดวงดาว
เนืѸอหาของสถานการณ์ถูกแก้ไข!]
[เงืѷอนไขการเคลียร์ของสถานการณ์ทีѷเกีѷยวข้องจะเปลีѷยนไปขึѸนอยู่กับ
ฝ่ายทีѷคุณเลือก]
ผมยืนยันรายละเอียดของสถานการณ์ทีѷถูกแก้ไข
+
สถานการณ์หลัก #99 – ■■■
+
นับเป็นครัѸงแรก ชืѷอของสถานการณ์หลักได้หายไป
สถานการณ์ทีѷไม่เคยเกิดขึѸนมาก่อน
สถานการณ์ทีѷแม้แต่มหาโดเกบิก็ยังไม่เคยได้ยินได้เริѷมต้นขึѸน
+
ประเภท: หลัก
ความยาก: ???
เงืѷอนไขการเคลียร์: จงทำลายเรือโนอาห์และหยุดแผนการของมหา
โดเกบิ
+

ผมได้ยินเสียงของมหาโดเกบิทีѷกำลังตืѷนตระหนก ด้วยสิѷงนีѸ พวกเขา
ได้จ่ายราคาด้วยการยอมแพ้ต่อการเป็นผู้เล่าเรืѷองเพืѷอกลายเป็นตัว
ละครในโลกนีѸ
นอกจากนีѸ ใบหน้าทีѷอยู่รอบๆ พวกเราก็เริѷมเปลีѷยนไปด้วย ราวกับว่าใน
ทีѷสุดโลกก็ยอมรับตัวตนของพวกเรา
“นาย…!”
เร็นมองมาทีѷผมด้วยความตกใจ ดูเหมือนว่าในทีѷสุดตอนนีѸเธอก็มอง
เห็นรูปลักษณ์ทีѷแท้จริงของผมแล้ว
ในขณะทีѷประกายแสงกระหนํѷาไปอย่างบ้าคลัѷง สิѷงมีชีวิตแห่งความ
หวาดกลัวและความน่ารังเกียจ เหล่าเทพเจ้าภายนอกก็เริѷมเผยรูป
ลักษณ์ทีѷแท้จริงออกมา พวกเขาไม่ใช่ตัวตนจากภายนอกสถานการณ์
อีกต่อไป
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่กำลังเฝ้ามองเรืѷองราวของคุณ]
สถานการณ์ทีѷพวกเราสร้างขึѸนได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการต่อโลกนีѸ
แล้ว
[‘ความฝันทีѷเก่าแก่ทีѷสุด’ กำลังมองมายังคุณ]
มันเป็นไปได้ว่านักเขียนลับก็คงจะได้ยินข้อความเหล่านีѸเหมือนกัน
โดยเฉพาะอย่างยิѷง ข้อความทีѷโผล่ขึѸนมาตรงหน้าของผม
+
รางวัล: กำแพงสุดท้าย

“…พีѷ มันบอกว่ารางวัลคือ ‘กำแพงสุดท้าย’”
ลีกิลยังทีѷไล่ตามพวกเรามาพูดขึѸนด้วยนํѸาเสียงงุนงง อย่างไรก็ตาม ผม
เองก็คิดอะไรไม่ออกเหมือนกัน
รางวัลคือกำแพงสุดท้าย…?
ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคำอธิบายทีѷคลุมเครือนีѸมันหมายถึงอะไร –
พวกเราจะไปถึงกำแพงสุดท้ายทีѷเป็นตัวรางวัล หรือหลังจาก
สถานการณ์จบลง พวกเราจะได้รับสิทธิѻในตัวกำแพง?
นอกจากนีѸ มันยังมีคนครอบครองสิทธิѻในตัวกำแพงตัѸงแต่แรกอยู่แล้ว
เหรอ?
ในตอนนีѸมันยังไม่มีอะไรแน่นอนเลย แต่มันก็มัѷนใจได้เลยว่าพวกเราจะ
ไปถึงความจริงของโลกใบนีѸเมืѷอสถานการณ์สิѸนสุดลง
[[ไปซะ]]
ภายใต้การป้องกันของลีฮุนซึงแห่งรอบทีѷ 999 เหล่าสหายต่างก็วิѷงไป
ข้างหน้า ส่วนกลุ่มดาวทีѷพยายามจะไล่ตามพวกเรามาก็ถูกนักเขียนลับ
และเทพเจ้าภายนอกตนอืѷนขวางเอาไว้
ตอนทีѷ 494

เรือโนอาห์อยู่ตรงหน้าของพวกเราแล้ว การทำลายมันจะทำให้พวก
เรายุติสถานการณ์ทัѸงหมดลงได้
[หยุดพวกมัน-!!]
แสงดาวจุติลงมาจากฟากฟ้าอีกครัѸง มันน่าตกใจทีѷได้เห็นว่ายังมีดวง
ดาวเหลืออีกมากมายขนาดนีѸ และมันยังยากทีѷจะบอกว่ากลุ่มดาวเหล่า
นัѸนพากันไปซ่อนอยู่ทีѷไหนมาตลอด
[มันคือราชาเทพเจ้าภายนอก! ฆ่ามันซะ!]
กลุ่มดาวพากันชีѸอาวุธเข้าใส่ผมและกระโจนเข้ามา แม้ว่าพวกเขาจะ
เป็นเหมือนกับหุ่นเชิดของเนบิวลาใหญ่ๆ และไม่เคยเคลียร์สถานกา
รณ์จริงๆ มาก่อนเลย แต่พวกเขาก็ยังได้รับคุณสมบัติในการเข้าสู่
สถานการณ์สุดท้าย
น่าแปลก บางคนก็เคยเป็นผู้สนับสนุนหรือกำลังสนับสนุนช่องของผม
อยู่
และในตอนนีѸ พวกเขาก็กำลังประจันหน้ากับผม
[ฆ่ามัน!]
สหายของผมบางคนดูประหลาดใจกับความเป็นปรปักษ์ของพวกเขา
ฮันซูยองทนไม่ไหวและพูดขึѸนมา “พวกนายยังไม่ไปอีกเหรอ?”
สิѷงทีѷผุดขึѸนมาในหัวของผมในตอนนีѸคือคำพูดทีѷ ‘ผู้พิทักษ์แห่งแมนดา
ลา’ เคยกล่าวกับผมไว้ในเกาะแห่งการกลับชาติมาเกิด

「ไม่ว่าเรืѷองราวจะตํѷาต้อยสักแค่ไหน คนทีѷได้ฟังและเฝ้าดูมันมาอย่าง
เนิѷนนานก็จะยังรักมันอยู่」
ย้อนกลับไปเมืѷอตอนนัѸน ผมไม่อาจเข้าใจได้ว่าเขาหมายถึงอะไร ตอน
นัѸนผมแค่คิดว่าเขาอาจจะกำลังพูดถึงสงครามระหว่างกลุ่มดาวและ
ปีศาจอยู่
อย่างไรก็ตาม หลังจากผมคิดทบทวนดู ผมก็ตระหนักได้ว่าคำพูดนัѸน
อาจจะไม่ได้หมายถึงกับแค่สงครามนัѸนเท่านัѸน
กลุ่มดาวจากญีѷปุ่นทีѷเคยต่อสู้กับพวกเขาในดินแดนแห่งสันติกำลังจุติ
ลงมาต่อหน้าพวกเราทีละคน ผมกระทัѷงเห็น ‘เพลิงแปดริѸว’ คางุสึจิ
และ ‘ผู้ควบคุมกระแสนํѸา’ มังกรวารีริวจิน อยู่ด้วย
คนทีѷกำลังเผชิญหน้ากับพวกเขาจากสหายของพวกเราคือผู้ปกป้อง
แห่งท้องฟ้า
[อวตาร ‘ลีจีฮเย’ ปลดปล่อยสถานะของเธอออกมา!]
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ ปลดปล่อยสถานะของเขาออกมา!]
พร้อมกับสัมผัสแห่งมหาสมุทรอันไร้ขอบเขตทีѷทอดยาวออกมา
บริเวณโดยรอบได้จมอยู่ในสถานะอันมหาศาล ฝ่ายตรงข้ามอาจจะ
เป็นกลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่า แต่ลีจีฮเยในปัจจุบันก็ไม่ได้เสียเปรียบเลย
อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังไม่โจมตีและมองมาทางผมแทน
“ลุง”
ผมรู้ว่าทำไมเธอถึงลังเลแบบนีѸ

[ไป! ถ้าเจ้าทำอะไรทีѷมีประโยชน์ไม่ได้ งัѸนก็ไปพลีชีพซะ!]
กลุ่มดาวกำลังผลักแผ่นหลังของเหล่าอวตารไปข้างหน้า อวตารเหล่า
นีѸมาจากฝ่ายญีѷปุ่น ดวงตาของพวกเขาว่างเปล่าและเซมาหาพวกเรา
แต่ก่อนทีѷพวกเราจะชักอาวุธออกมา มันก็มีบางคนตะโกนออกมาจาก
ตำแหน่งใกล้ๆ
“ทุกคน ตืѷนสิ! ได้โปรด พวกนายต้องดูให้ดีๆ ว่ากำลังจะต่อสู้กับใคร
อยู่!”
นัѷนคือเสียงทีѷผมจำได้แม่น
“อิซูมิตายแล้ว ฮิโรชิก็ด้วย มันต้องมีคนตายอีกมากมายแค่ไหนกัน
ก่อนทีѷพวกนายจะตืѷนขึѸนมาได้? พวกนายลืมโศกนาฏกรรมในดินแดน
แห่งสันติไปหมดแล้วเหรอ”
มันคือเร็น
[อวตาร ‘อาซูกะ เร็น’ กลายเป็น ‘ศัตรูแห่งเรืѷองราว’]
น่าแปลก เธอได้เลือกฝ่ายพวกเรา
[แอตทริบิวต์ ‘มังงะ’ ของอวตาร ‘อาซูกะ เร็น’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ดาบของเธอเคลืѷอนไหวราวกับปากกา
ในช่วงเวลาทีѷแอตทริบิวต์ของเธอมีชีวิต เรืѷองราวทีѷไม่ใช่แค่ของผมแต่
เป็นของเหล่าผู้ไร้นามทีѷอยู่รอบๆ ก็เริѷมเคลืѷอนไหวด้วย เรืѷองราวทีѷไม่

สมบูรณ์ของพวกเรา วลีทีѷกระจัดกระจาย พวกมันถูกถักทอขึѸนเป็นภาพ
ชิѸนเดียว
เมืѷอมาคิดดูแล้ว มันก็ไม่ใช่แค่ฮันซูยองเท่านัѸนทีѷครอบครอง
แอตทริบิวต์ประเภทนักเขียน แม้ว่ามันจะอยู่ในรูปแบบทีѷแตกต่างกัน
แต่แอตทริบิวต์ของเร็นก็ยังมีส่วนคล้ายกันกับเธอ
“ได้โปรดหยุดเถอะ พวกนายก็รู้หนิว่าคนพวกนีѸเป็นใคร พวกนายเองก็
อยากจะเป็นเหมือนคนพวกนีѸหนิ?”
「นัѷนคือจุดเริѷมต้น」
เหล่าอวตารทีѷถูกควบคุมไปครึѷงหนึѷงจากผู้สนับสนุนของพวกเขากำลัง
จะโจมตีพวกเรา แต่ทันใดนัѸนเอง พวกเขาก็เริѷมทิѸงอาวุธลงทีละคน
พร้อมกับสีหน้าเสียใจ พวกเขาพากันทรุดตัวลงไปบนพืѸนและร้องไห้
ออกมาด้วยความโศกเศร้า
“ทำไม่… ได้… ฉัน ฉันทำแบบนีѸอีกไม่ได้แล้ว…”
เหล่าอวตารคุกเข่าลงและพึมพำออกมาในขณะทีѷกุมหัวของพวกเขา
เอาไว้ ในขณะเดียวกัน กลุ่มดาวก็เผยความอันตรายออกมาในทันที
หลังจากทีѷหุ่นเชิดของพวกเขาหยุดฟังคำสัѷงของตน พวกเขารีบ
ตะโกนออกมา
[ล-ลุกขึѸน! เร็วเข้า!]
อวตารต่างก็เข้าใจความเจ็บปวดของกันและกันเป็นอย่างดี ซึѷงมันก็
หมายความว่าพวกเขาแตกต่างจากกลุ่มดาวทัѸงหลาย

“จีฮเย”
ก่อนทีѷผมจะทันได้พูดจบ เรือรบก็ยิงปืนใหญ่ออกไป
ครืน!
กลุ่มอวตารถูกกวาดออกไปในขณะทีѷมีเสียงดังก้องกังวานออกมา บ้าง
ก็พอทนได้และเข้าปะทะกับสหายของผมในไม่ช้า
[อ๊ากกก!!]
ประกายแสงจางๆ รัѷวไหลออกมาจากเรือโนอาห์
พวกเราไม่อาจปล่อยให้มีกลุ่มดาวระดับเทวะตืѷนขึѸนมาจากการหลับ
ใหลได้อีก
โชคดี ความเร็วในการรุกคืบของพวกเราก็ไม่ได้ช้าเหมือนกัน วิถีดาบ
ทลายนภาของยูจงฮยอคและเพลิงทมิฬของฮันซูยองสนับสนุนผม
จากด้านข้างอย่างต่อเนืѷอง และพวกเราก็มุ่งหน้าไปได้อย่างราบรืѷน
ถ้ามันจะมีสักสิѷงทีѷคอยกวนใจผม ผมก็คงจะเป็นความเป็นไปได้
เปรีѸยง…
ความเป็นไปได้ทีѷสร้างขึѸนจากเหรียญทีѷถูกบริจาคโดยกลุ่มดาว…
ผมเงยหน้าขึѸนและเห็นบียูกำลังควบคุมช่องด้วยใบหน้าอันแสนเจ็บ
ปวด มันเป็นเวลาไม่นานนักนับตัѸงแต่เธอฟักตัวออกมาในฐานะโดเกบิ
ดังนัѸนมันจึงเป็นเรืѷองหนักสำหรับเธอในการแลกเปลีѷยนเหรียญ

มากมายขนาดนัѸนเป็นความเป็นไปได้ เรืѷองราวเริѷมหยดลงมาจากริม
ฝีปากของเธอแล้ว
“ใกล้แล้ว!”
เหตุการณ์ทีѷไม่คาดฝันเกิดขึѸนในเวลาเดียวกันกับทีѷเสียงของฮันซูยอง
ดังก้องออกมา
[สำนักงานกำลังใช้อำนาจเพืѷอยับยัѸงช่อง BY-9158!]
เปรีѸยง!
ในเวลานัѸน หัวใจของผมก็เย็นวาบขึѸนมา
เดิมที่ ช่องแต่ละช่องจะเป็นของโดเกบิแต่ละคน อย่างไรก็ตาม ระบบ
ทีѷเรียกว่าช่องก็ยังเป็นพลังทีѷมีรากฐานมาจาก ‘มหาเรืѷองราว’ ในการ
ครอบครองของสำนักงาน
[สำนักงานกำลังยับยัѸงเหรียญทีѷบริจาคมายังช่อง BY-9158!]
ทันใดนัѸนเอง การเคลืѷอนไหวของผมก็เริѷมเชืѷองช้าลง และสหายของ
ผมก็เหมือนกัน สายลมทีѷผลักดันพวกเราจากทางด้านหลังเปลีѷยนมา
ผลักพวกเราจะทางด้านหน้าแทน
ในระยะไกล ผมเห็นมหาโดเกบิสิบคนกำลังชูมือขึѸนสู่ท้องฟ้าอยู่
“ไอ้พวกบ้านัѷน…!”
ดูเหมือนว่าฮันซูยองจะตระหนักได้ว่ามันเกิดอะไรขึѸน
[ป๊าาาาาา!]

บียูร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดในขณะทีѷเธอถูกไฟช็อตและตกลงมา
จากท้องฟ้า ยูซานอาถลาออกไปก่อนผมและรับร่างเล็กๆ ทีѷกำลัง
ตกลงมาไว้อย่างระมัดระวัง
[กลุ่มดาว ‘บิดาแห่งรัตติกาล’ ประณามต่อการกระทำอันขีѸขลาดของ
สำนักงานและ…+]
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์อันมืดมิด’ โมโหมากกับความไม่เป็นธรรม
ของสำนักงานและ…+]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ตะโกนออกมาว่า ‘ไอ้พวกโด
เกบิบัด■…!!’]
……
ช่องของพวกเรากำลังจะพัง
มหาโดเกบิการังพูดขึѸนมา [เรืѷองราวของพวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาต
พวกเราไม่อาจนำเสนอเรืѷองราวเช่นนีѸต่อ ‘ความฝันทีѷเก่าแก่ทีѷสุด’ ได้]
ผมไม่อาจเข้าใจมันได้ พวกเขาได้กลายเป็นส่วนหนึѷงของสถานการณ์
ไปแล้ว ดังนัѸนพวกเขาก็ควรจะพบกับพายุความเป็นไปได้อันรุนแรง
จากการพยายามใช้มหาเรืѷองราวของสำนักงานสิ
[โฮรอง นกซู พวกเราจะจดจำการเสียสละของพวกเจ้า]
สองมหาโดเกบิดับสูญไป ณ ใจกลางท้องฟ้า เศษซากของเรืѷองราว
โปรยปรายลงมาจากร่างของการังด้วย

ผมหนาวสัѷนไปทัѷวร่าง ในตอนนีѸเองผมก็ตระหนักได้แล้วว่าไอ้พวกมหา
โดเกบิบ้านีѷแน่วแน่มากเพียงใด
[ความเป็นไปได้ของการถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังเกิดการ
เปลีѷยนแปลงอย่างรวดเร็ว!]
จำนวนของเหล่าผู้ไร้นามทีѷกำลังหลัѷงไหลเข้ามาลดลงอย่างรวดเร็ว
[[…หมาในกำลังมา]]
พร้อมกับคำประกาศของนักเขียนลับ ราชาจากรอบทีѷ 999 ทุกคนมา
รวมตัวกัน ณ ตรงกลาง
หมาในล่าอเวจีปรากฏตัวขึѸนท่ามกลางพายุความเป็นไปได้และเริѷมกัด
เข้าไปยังแขนขาของเหล่าราชา
[[เฮ้ มันเจ็บนะ ไอ้พวกบ้าเอ้ย!]]
คิมนัมอุนแห่งรอบทีѷ 999 คำรามออกมา
ในขณะเดียวกัน ยูจงฮยอคทีѷล้มกลุ่มดาวลงไปได้ก็กำลังพุ่งเข้ามาหา
พวกเราและตะโกนออกมา “คิมทกจา!”
ผมเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้า บรรยากาศทีѷนัѷนช่างน่าสงสัย การ
เปลีѷยนแปลงนีѸไม่ได้เรียบง่ายอย่างการทีѷมีกลุ่มดาวระดับเทวะกำลัง
ควบคุมสภาพอากาศ บางสิѷงทีѷน่าสะพรึงกลัวสุดขีดซึѷงผมไม่เคย
พบพานมาก่อนกำลังจะอุบัติขึѸน
[ออนเซ ฮอเช ขอบคุณในความพยายามของพวกเจ้า]

มหาโดเกบิอีกสองคนดับสูญไป
「มหาโดเกบิพยายามทีѷจะยุติเรืѷองราวของพวกเขา ณ สถานทีѷแห่ง
นีѸ」
ขนแขนของผมลุกชันขึѸนมา ผมไม่เคยรู้สึกกลัวเท่านีѸมาก่อนเลย
[โอ้ ความฝันทีѷเก่าแก่ทีѷสุด!]
ท้องฟ้าเปิดออก ผมมองเข้าไปใกล้ๆ ก่อนทีѷจะตระหนักได้ว่ามันไม่ใช่
ท้องฟ้าจริงๆ แต่มันคือกำแพง – กำแพงสุดท้ายทีѷล้อมจักรวาล
ทัѸงหมดเอาไว้
และในตอนนีѸ มันก็มีบางสิѷงกำลังข้ามช่องว่างในกำแพงทีѷชวนให้
นึกถึงหน้ากระดาษทีѷถูกฉีก
「ในเวลานัѸน คิมทกจาก็สังหรณ์ใจถึงการล่มสลายของโลกนีѸ」
ผมไม่อาจนึกหาคำไหนมาอธิบายสิѷงนัѸนได้เลย มันคืออะไรกัน?
มันเหมือนกับการได้เห็นเด็กน้อยวาดเส้นขยุกขยิกด้วยดินสอของเขา
สิѷงนัѸนอาจจะเป็นดาบยักษ์ หรืออาจจะเป็นหอก หรืออาจจะเป็น
ขีปนาวุธก็ได้
แต่มันก็มีอยู่อย่างทีѷผมมัѷนใจก็คือสิѷงนัѸนกำลังตกลงมายังทิศทางนีѸ
เปรีѸยง!
ในช่วงระยะเวลาสัѸนๆ ผมคิดว่าผมเห็นบางสิѷงทีѷเหมือนกับมือของใคร
บางคนอยู่ภายในช่องว่างนัѸน

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ …!]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ …!]
และในตอนนีѸ มันก็มีสิѷงหนึѷงทีѷแน่นอน – การโดนโจมตีโดยสิѷงนัѸน
คงจะฆ่าพวกเราได้ทัѸงหมด
「คิมทกจาปลดปล่อยสถานะทัѸงหมดของเขาออกมา」
ทุกๆ มหาเรืѷองราวในการครอบครองของผมเริѷมเล่าเรืѷองราวของพวก
มันออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน ผมรีบมองกลับไปยังสหายของผม
“ทุกคน พวกเรา…!”
และในอึดใจต่อมา สายตาของผมก็ถูกย้อมไปด้วยสีขาวบริสุทธิѻใน
ขณะทีѷการระเบิดของความเป็นไปได้ครัѸงใหญ่บังเกิดขึѸนตรงหน้าของ
พวกเรา
*
เปรีѸยง!
บีฮยองมองไปยังมหาโดเกบิทีѷกำลังหลอมละลายเข้าสู่สถานการณ์ที
ละคนอย่างเงียบๆ
นักเล่าเรืѷองกำลังกลายเป็นส่วนหนึѷงของสถานการณ์สุดท้าย ในขณะ
ทีѷเขายืนดู ทัѸงโดเกบิระดับตํѷาน้อยใหญ่ก็กรูกันเข้ามา
[บีฮยอง! นีѷมันหมายความว่ายังไง…?]

สำนักงานทีѷคงไว้ซึѷงความเป็นกลางมาจนถึงตอนนีѸเริѷมฝืนเปลีѷยนมุม
มองต่อสถานการณ์
ส่วนผลทีѷตามมานัѸนก็ทำให้ตัวสำนักงานเริѷมเปลีѷยนไป คลังเก็บเรืѷอง
ราวต่างพากันพังครืนลงมาในเวลาเดียวกัน และเหล่ากลุ่มดาวอันเน่า
เหม็นทีѷถูกกักขังไว้โดยสำนักงานก็เริѷมเป็นอิสระอีกครัѸง
บีฮยองมองไปยังกลุ่มดาวคนหนึѷงทีѷอยู่ท่ามกลางความสับสนนีѸ
「คนโง่ทีѷไม่เคยคิดว่าตัวเองคือตัวเอก」
มันเหมือนกันกับตอนทีѷพวกเขาพบกันครัѸงแรก แม้ว่าค่าสถานะโดย
รวมจะมีไม่ถึงสิบ แต่หมอนีѷก็ไม่เกรงกลัวโดเกบิเช่นเขา หมอนีѷ เขายิѸม
ออกมาได้ทุกสถานการณ์ และบ่อยครัѸงก็มักจะถูกฆ่าตายไปด้วยความ
ประมาทด้วย
「คนโง่ทีѷรู้ส่วนต่อไปของเรืѷองราวดีซะยิѷงกว่าตัวเขาทีѷเป็นนักเล่า
เรืѷอง」
ต้องขอบคุณเรืѷองราวของหมอนีѷ ช่องของบีฮยองเติบโตเร็วยิѷงกว่าใคร
และทำให้เขาได้เพลิดเพลินไปกับผลการประเมินทีѷยอดเยีѷยมทุกครัѸง
ทีѷมีการจัดอันดับ
「เรืѷองราวของเขากำลังเผชิญหน้ากับตอนจบ」
ครืน!
ในฐานะมหาโดเกบิ บีฮยองสามารถบอกได้ว่าสิѷงทีѷกำลังแยกสวรรค์
อยู่นัѸนคืออะไร สิѷงนัѸนมาจากอีกฟากของกำแพง นัѷนคือชิѸนส่วนแห่ง

มายาคติอันไร้ขอบเขตทีѷลอยมาจากนอกกำแพงเพืѷอแบ่งแยกโลกนีѸ
– กำแพงทีѷเป็นทัѸงสิѷงแรกและสิѷงสุดท้าย
เรือโนอาห์เตรียมพร้อมทะยานออกไปแล้ว ดูเหมือนว่ามหาโดเกบิทีѷ
เหลืออยู่จะวางแผนทีѷจะแล่นเรือโนอาห์หนีไปจากทีѷนีѷ
ในขณะเดียวกัน เวทีแห่งนีѸก็จะถูกทำลายล้างโดยชิѸนส่วนนัѸนทีѷกำลัง
จุติลงมา
「ในเวลานัѸนเอง โดเกบิบีฮยองก็ตัดสินใจ」
มหาโดเกบิทีѷเหลืออยู่มารวมตัวกันเพืѷอทำพิธี พวกเขาตระหนักได้ถึง
ความตัѸงใจของบีฮยองและตะโกนออกมา คนแรกทีѷคว้าตัวเขาไว้คือ
บารัม
[บีฮยอง! เจ้าคิดจะทำอะไร?!]
บีฮยองไม่ตอบและจ้องมองไปยังพืѸนเบืѸองล่าง คนทีѷเขาเฝ้าดูมาตลอด
อยู่เบืѸองล่างนัѸน
บีฮยองมองไปยังมือของเขา ฝ่ามือของเขาทีѷเคยเล็กจิѺว ในตอนนีѸมัน
เติบใหญ่ขึѸนจนมีขนาดเท่ากับฝ่ามือของผู้ใหญ่แล้ว
[ข้าเฝ้ามองเรืѷองราวนัѸนมาเนิѷนนานแล้ว]
การพบกันครัѸงแรกของพวกเขาไม่ได้ดีไปซะทัѸงหมด ฝ่ายหนึѷงคือ
ผู้ร้ายทีѷขายโศกนาฏกรรมทีѷมีนามว่าสถานการณ์ ในขณะทีѷอีกฝ่ายก็
ไม่มีทางเลือกอืѷนนอกจากต้องดำเนินไปตามสถานการณ์เหล่านัѸน
พร้อมกับต้องเสีѷยงชีวิต

นัѷนคือเหตุผลว่าทำไมบีฮยองถึงเคลืѷอนไหวในตอนนีѸ
เขาต้องทำสิѷงนีѸเพราะเขาคือคนเปิดเวทีอันน่าเศร้านีѸด้วยมือของเขา
เอง การกระทำนีѸมันคือสิѷงจำเป็นถ้าเขายังต้องการทีѷจะเป็น ‘นักเล่า
เรืѷอง’ ไปจนจบ
[บารัม เจ้าบอกข้าว่ามันจะมีช่วงเวลาทีѷโดเกบิทุกคนต้องเลือกเรืѷอง
ราวหนึѷงเดียวของตน]
[เจ้าต้องฟังข้า บีฮยอง! คราวนีѸเจ้าคิดผิด! เรืѷองราวนัѸนไม่ถูกต้อง!
เรืѷองราวนัѸน…]
บีฮยองผละจากบารัมและยิѸมออกมา
เขารู้ดีว่าหมอนีѷคือคนทีѷมักจะฉีกยิѸมออกมาก่อนทีѷจะตาย เขาไม่อาจ
เข้าใจมันได้มาก่อน แต่ในตอนนีѸ เขาก็คิดว่าเขาพอจะเข้าใจแล้ว หมอ
นัѷนคงจะรู้สึกแบบนีѸเหมือนกัน
[ดูเหมือนว่าข้าจะรักเรืѷองราวนัѸนมากขึѸนไปอีกแล้ว]
จากนัѸนบีฮยองก็ปลดปล่อยสถานะของตนเข้าใส่มหาโดเกบิของ
สำนักงาน
ปัง!
เขาของการังทีѷเป็นตัวแทนของเหล่ามหาโดเกบิและกำลังใช้พลังของ
สำนักงานในทางทีѷไม่เหมาะสมหักลง
ความเป็นไปได้ทีѷถูกควบคุมโดยสำนักงานกระจัดกระจายออกไปใน
พริบตาและมีระลอกคลืѷนอุบัติขึѸน

พายุความเป็นไปได้ย้อนกลับมาหาบีฮยองเต็มกำลัง เขาเบือนหน้าหนี
ไปในขณะทีѷกระอักเรืѷองราวออกมา
[บีฮยอง!! เจ้ากล้า…!!]
บีฮยองยืนขวางทางชิѸนส่วนของมายาคติทีѷกำลังตกลงมาสู่พืѸน
เรืѷองราวทัѸงหมดทีѷเขาบันทึกไว้จนถึงตอนนีѸกำลังกู่ร้องออกมา กลุ่ม
ดาวทุกคนทีѷกำลังเฝ้ามองนักเล่าเรืѷองผู้นีѸได้เสริมความเป็นไปได้ของ
ตนให้กับการกระทำของเขา
บีฮยองเริѷมคิดในขณะทีѷความเจ็บปวดอันน่าสะพรึงกลัวจากพายุความ
เป็นไปได้ฉีกร่างของเขา ตัวเอกของเรืѷองราวทีѷเขาอ่านคงจะไม่ยินดี
กับการกระทำของเขาเลย เพราะหมอนัѷนอยากจะช่วยชีวิตของทุกคน
ถึงกระนัѸนมันก็มีกฎข้อหนึѷงทีѷไม่อาจขัดขืนได้
「มันไม่มีเรืѷองราวไหนทีѷไม่มีคนต้องเสียสละ」
เพืѷอปกป้องเรืѷองราว เพืѷอปกป้องความเป็นไปได้ และเพืѷอกลายเป็น
เรืѷองราวหนึѷงเดียวทีѷไปถึงกำแพงสุดท้าย การกระทำนีѸคือสิѷงจำเป็น
「ในทีѷสุดโดเกบิบีฮยองก็ตัดสินตอนจบของตน」
เสียงของบางสิѷงทีѷถูกเจาะทะลวงดังออกมาในอึดใจต่อมา
เขามองย้อนกลับไป และในช่วงเลาสัѸนๆ เขาก็คิดว่าเขาเห็นใบหน้า
ของคิมทกจา
[■■ ของคุณคือ ‘การเสียสละ’]

ในช่วงเวลาทีѷความมืดและหมู่มวลอันไร้ระเบียบระเบิดขึѸนบนท้องฟ้า
ผมก็คว้าตัวเด็กๆ ทีѷอยู่ใกล้ๆ เอาไว้และหมอบราบลงกับพืѸน ลีฮุนซึง
แผ่กำแพงเหล็กของเขาออกไป และเสียงโลหะดังเสียดแก้วหูก็ดัง
ก้องออกมา
มันผ่านไปนานแค่ไหนกันนะ? ทัѸงเสียงและสัมผัสต่างๆ จางหายไป
หมด
[การถ่ายทอดเสร็จสมบูรณ์]
และจากนัѸน ข้อความอันงุนงงก็ดังขึѸนในหูของผม
กล้ามเนืѸอทัѷวทัѸงร่างของผมเจ็บปวดราวกับผมถูกทุบตี บาเรียป้องกัน
ของลีฮุนซึงทีѷปกคลุมท้องฟ้าเองก็หายไปด้วย
…เกิดอะไรขึѸนกัน?
ผมไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ในปัจจุบันได้เท่าไร
เมืѷอกวาดสายตามองรอบๆ ผมก็พบว่าผมเหลืออยู่เพียงคนเดียว ไม่มี
เด็กๆ ทีѷผมปกป้องเอาไว้ ลีฮุนซึงและจางฮีวอนทีѷกำลังคุ้มครองพวก
เรา ไม่มีแม้กระทัѷงยูจงฮยอคทีѷทะยานออกไปในอากาศเพืѷอกวัดแกว่ง
ดาบของเขา – มันไม่เห็นพวกเขาเลย
ตอนทีѷ 495

สิѷงทีѷผมเห็นคือทีѷราบกว้าง ผมมองไปข้างหลังและเห็นป่าหนาทึบทีѷมี
ต้นไม้สูงเสียดฟ้า และตรงข้ามของมันก็คือพืѸนดินทีѷเต็มไปด้วยกลิѷน
กำมะถัน
「มหาโดเกบิใช้พลังของสำนักงานและแทรกแซงสถานการณ์」
ผมจำมันได้อย่างชัดเจน สำนักงานได้เริѷมจำกัดการบริจาคของพวก
เรา และตระหนักได้ว่านัѷนยังไม่พอ พวกเขาจึงได้อัญเชิญของทีѷ
เหมือนกับขีปนาวุธแปลกๆ นัѷนออกมาอีก
และจากนัѸน หลังจากนัѸน…
「[อ่า อ่า เจ้าได้ยินข้าไหม? อ่า ข้าต้องทำงานเพิѷมเลยเพราะแพทช์
เกาหลียังไม่ได้ติดตัѸง]」
ผมรู้สึกเย็นวาบขึѸนมาและรีบมองไปรอบๆ เรืѷองราวหนึѷงส่งเสียงออกมา
จากทีѷไหนสักแห่ง และมันก็เป็นสิѷงทีѷผมคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
「[นีѷไม่ใช่การถ่ายหนัง]」
หลังจากนัѸนก็มีบางสิѷงโผล่ขึѸนมาจากอากาศ มันคือเงาเล็กๆ ทีѷปกคลุม
ท้องฟ้าในช่วงเวลาทีѷความมืดและหมู่มวลอันไร้ระเบียบระเบิดออกมา
ผมรีบมองไปรอบตัว
「[นีѷไม่ใช่ความฝัน มันไม่ใช่นิยาย และไม่ใช่ความเป็นจริงทีѷคนอย่าง
พวกเจ้าเคยรู้จัก เจ้าเข้าใจไหม? ดังนัѸนทุกคนหุบปากซะและฟังข้า]」
เขาต้องอยู่ใกล้ๆ แถวนีѸแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ

ผมเดินไปรอบๆ ทีѷราบนีѸนานแค่ไหนกันนะ?
ในทีѷสุดผมก็เห็นเขาทรุดตัวอยู่บนทุ่งกกใกล้ๆ
“บีฮยอง”
ผมอุ้มเขาขึѸนมาอย่างระมัดระวัง เขาเคยตัวใหญ่พอๆ กับผู้ใหญ่หลัง
จากกลายเป็นมหาโดเกบิ แต่ในตอนนีѸเขากลับมีขนาดพอๆ กับเด็ก
ทารก
เหมือนกับวันแรกทีѷผมพบกับเขา
“บีฮยอง!”
จุดเริѷมต้นของโศกนาฏกรรมทัѸงหมดของผม
ถ้าผมไม่ได้พบกับหมอนีѷ ผมอาจจะยังคงเป็นพนักงานอยู่ในบริษัทไม
โนซอฟท์อยู่
「[เดีѺยวก่อน เจ้าจะบอกว่าเจ้าต้องการทำสัญญากับข้างัѸนเหรอ??]」
ถ้าผมไม่ได้ทำสัญญากับหมอนีѷ ผมก็คงจะมาไกลไม่ได้ถึงขนาดนีѸ
เศษเรืѷองราวร่วงหล่นลงมาจากร่างของบีฮยอง ความเร็วในการร่วง
หล่นลงมาของพวกมันเร็วขึѸนเรืѷอยๆ
「“เจ้ามีส่วนเกีѷยวข้องอะไรกับเรืѷองราวของบริษัทของคิมทกจา?
ทำไมเจ้าถึงเข้าไปยุ่งกับเรืѷองราวของพวกเขาอย่างไร้อย่างอายแบบ
นีѸ?”」
เรืѷองราวของบีฮยองทีѷผมไม่รู้กำลังร่วงหล่นลงมา

ผมเขย่าตัวเขาอีกครัѸงและพยายามปลุกเขาให้ตืѷนขึѸน ผมกระทัѷงลอง
ตบแก้มของเขาดู นัѷนทำให้เสียงอันอ่อนแรงดังขึѸน
“…มันเจ็บนะ”
บีฮยองลืมตาขึѸนและยิѸมอย่างขมขืѷน
เขาไม่ได้พูดด้วยเสียงทีѷแท้จริง แต่เป็นเสียงธรรมดาทีѷกำลังสัѷนและไม่
มัѷนคง มันคือเสียงจริงๆ ของโดเกบิบีฮยองทีѷดังขึѸนเป็นครัѸงแรกหลัง
จากผ่านมาเนิѷนนาน
เสียงทีѷผมเกลียด
หมอนีѷรับผิดชอบในการเปลีѷยนผู้คนให้เป็นอวตารและเผยแพร่
สถานการณ์ออกไป เขาเปลีѷยนโลกนีѸให้กลายเป็นอาณาจักรแห่งการ
ถํѸามอง และนัѷนก็คือเหตุผลทีѷผมต้องถามเขา
“นายช่วนฉันไว้ทำไม?”
เหตุผลว่าทำไมบีฮยองถึงต้องอยู่ในสภาพนีѸก็เป็นเพราะเขาไปแตะ
ต้องความเป็นไปได้ทีѷเขาไม่ควรแตะ
เหมือนกับเหล่ามหาโดเกบิทีѷดับสูญไปหลังจากฝืนแทรกแซง
สถานการณ์ บีฮยองเองก็ต้องลงเอยอยู่ในสภาพน่าสงสารแบบนีѸ
เพราะเขากระโดดเข้าใส่สิѷงทีѷเขาไม่ควรแตะต้อง
「บีฮยองคงจะต้องตายทีѷนีѷ」
เรืѷองราวทีѷผมครอบครองเริѷมสัѷน

นีѷไม่ใช่แผนการของผม นีѷไม่ใช่เรืѷองราวทีѷผมต้องการ
[กำแพงทีѷสีѷสัѷนสะเทือนอย่างรุนแรง!]
แทนทีѷจะตอบ บีฮยองได้กระอักเรืѷองราวสีดำสนิทออกมา ร่างของเขา
มีขนาดเล็กลงไปอีก
“…ข้าอยากจะลุกขึѸนสักหน่อย”
ผมประคองบีฮยองขึѸน
ดวงดาวสามารถมองเห็นได้ผ่านท้องฟ้า
บีฮยองจ้องมองไปยังกระแสดวงดาว
“ข้าได้เคลืѷอนย้ายสหายของเจ้าทุกคน และกลุ่มดาวส่วนใหญ่ รวมทัѸง
อวตารทีѷอยู่ใกล้ๆ เจ้าไปแล้ว พวกเขาน่าจะปลอดภัย สถานทีѷแห่งนีѸ
ปลอดภัย”
“นาย…”
“เจ้าคงจะคิดออกในไม่ช้า เจ้าฉลาดอยู่แล้วหนิ”
ดวงดาวหลายดวงตกลงมาจากฟากฟ้า ในขณะทีѷผมหาคำมาพูด
จำนวนดวงดาวทีѷโปรยปรายลงมาก็ค่อยๆ เพิѷมขึѸน
บีฮยองควรทีѷจะมีชีวิตอยู่พร้อมกับฝันถึงความฝันของดวงดาวเหล่านัѸน
“คิมทกจา เจ้าและข้าไม่ใช่สหายกัน”

เขาจะต้องสนุกไปกับเรืѷองราวของดวงดาว และจะต้องเฝ้าดูเรืѷองเศร้า
ของพวกเขาไปด้วย เขาคงจะได้เห็นความตายของดวงดาวมากมาย
และในทางกลับกัน…
“เจ้าคืออวตารในสถานการณ์ และข้าก็เป็นแค่นักเล่าเรืѷอง”
…เขาคงจะคิดว่าความตายเหล่านัѸนมันช่างดูงดงงาม
มันเป็นความจริงทีѷผมเกลียดบีฮยอง ผมพยายามทีѷจะดับเพลิงแห่ง
อารมณ์นัѸนอย่างเต็มทีѷ
[เรืѷองราว ‘ราชาแห่งโลกทีѷไร้ราชา’ มองไปยังนักเล่าเรืѷองของมัน]
[เรืѷองราว ‘ผู้ต่อต้านปาฏิหาริย์’ เศร้าใจต่อนักเล่าเรืѷองของมัน]
[เรืѷองราว ‘ผู้ล่าราชาแห่งภัยพิบัติ’ อาลัยต่อนักเล่าเรืѷองของมัน]
เรืѷองราวของผมกระจัดกระจายออกมาราวกับเสียงกรีดร้องจางๆ และพู
ดกับบีฮยอง
ผมหัวเราะเบาๆ ด้วยสีหน้าถือดี
“อันทีѷจริงข้าก็อยากจะเห็นเรืѷองราวของเจ้าไปจนจบเหมือนกัน”
เหนือท้องฟ้าทีѷเขากำลังมองคือกำแพงสุดท้าย ความฝันทีѷบีฮยองฝัน
ถึงมาตลอด สถานทีѷทีѷราชาแห่งทุกๆ สถานการณ์ ‘ราชาโดเกบิ’
พำนักอยู่
ผมอยากจะพูดบางสิѷง ผมอยากจะถามว่าเขาจะยอมแพ้ตรงนีѸจริงๆ
เหรอ ผมอยากจะถามเขาว่าเขาลืมสัญญาระหว่างเราไปแล้วเหรอ

「“โดเกบิบีฮยอง เซ็นสัญญากับฉัน ถ้านายทำ ฉันจะทำให้นายเป็น
ราชาแห่งโดเกบิทัѸงมวลให้ได้”」
ผมยังทำตามสัญญานัѸนไม่สำเร็จเลย
「เขาคือผู้อ่านเรืѷองราวของคิมทกจาเป็นคนแรก」
มือของผมค่อยๆ เบาขึѸน ผมก้มหัวลงอย่างช้าๆ แต่บีฮยองก็ไม่อยู่ตรง
นัѸนอีกต่อไป ในฐานะนักเล่าเรืѷองทีѷคู่ควร เขาต้องมัѷนใจว่าเขาจะทิѸง
เรืѷองราวของเขาไว้ข้างหลังแม้ว่าเขาจะตายไปแล้ว
ผมเซถอยไป
「เขาอยากจะสร้างเรืѷองราวทีѷไม่มีใครต้องเสียสละ」
[มหากาพย์อันยิѷงใหญ่ของคุณเผชิญหน้ากับโอกาสแห่งการ
เปลีѷยนแปลง!!]
เลือดไหลออกมาจากหมัดทีѷกำแน่นของผม เรืѷองราวทัѸงหมดของผม
กำลังครํѷาครวญ พวกมันกรีดร้องเข้าใส่การถ่ายทอดสดดวงดาวและ
กำแพงสุดท้าย
「เรืѷองราวนีѸยังไม่จบ คิมทกจา」
นัѷนคือสิѷงทีѷเรืѷองราวของบีฮยองผู้ล่วงลับกำลังพูด เรืѷองราวทีѷเขาทิѸงไว้
เบืѸองหลังในช่วงเวลาก่อนทีѷความตายของเขาจะมาบรรจบ
บีฮยองตายแล้ว แต่เรืѷองราวทีѷเขาทิѸงไว้ก็ยังคงอยู่

ผมพยายามจัดการกับตัวเอง บีฮยองพูดถูก ตอนจบทีѷผมต้องการจะ
เห็นเพิѷงจะเริѷมต้นขึѸนเท่านัѸน ผมจำเป็นต้องหาว่าเขาส่งผมมาทีѷไหน
และสหายของผมไปอยู่ทีѷไหน และจากนัѸน…
เปรีѸยง…!
ประกายแสงแห่งความเป็นไปได้โปรยปรายลงมาจากกลางท้องฟ้า
เหนือทีѷราบกว้าง และภาพฉากของภายนอกก็เผยออกมาลางๆ เหนือ
พายุความเป็นไปได้นัѸน
เวทีแห่งสถานการณ์สุดท้ายทีѷย่อยยับ สมรภูมิทีѷผมเคยอยู่เมืѷอไม่กีѷ
นาทีก่อน มันเต็มไปด้วยซากศพของอวตารและกลุ่มดาวทีѷไม่ไหวติง
ในช่วงเวลาทีѷผมเห็นสิѷงนัѸน ผมก็คิดออกว่าผมอยู่ทีѷไหน
[ยินดีต้อนรับสู่ ‘เรือโนอาห์สุดท้าย’]
นีѷคือภายในของเรือทีѷผมควรจะทำลาย
[‘เรือโนอาห์สุดท้าย’ อยู่ในระหว่างกระบวนการออกตัว]
[สถานการณ์สุดท้ายได้รับการแก้ไข!]
+
<สถานการณ์หลัก #99 – ■■■■>
ประเภท: หลัก
ความยาก: ???

เงืѷอนไขการเคลียร์: ทำลายแกนเรืѷองราวทีѷเป็นพลังของเรือโนอาห์
และหยุดแผนการอพยพย้ายเส้นโลกของมหาโดเกบิและกลุ่มดาว
ระดับเทวะ
จำกัดเวลา: 24 ชัѷวโมง
รางวัล: กำแพงสุดท้าย
ความล้มเหลว: การล่มสลายของเส้นโลก
+
…ได้ยังไงกัน
ถ้านีѷคือภายในเรือทีѷชืѷอว่า ‘เรือโนอาห์สุดท้าย’ จริงๆ งัѸนมันก็สมเหตุ
สมผลทีѷจะได้เห็นโลกเช่นนีѸซ่อนตัวอยู่ภายในเรือ
สถานทีѷทีѷผมกำลังยืนอยู่ มันคือดินแดนแห่งจุดเริѷมต้นของตำนาน
มากมาย ตำนานทีѷกำลังหลับใหลอยู่ภายในเรือโนอาห์ลำนีѸ
ครืน…
แรงสัѷนสะเทือนบางๆ แผ่ออกมาจากอีกฟากของแผ่นดินแห่งนีѸ บางสิѷง
กำลังเคลืѷอนตัวมาทางนีѸ
「วิѷง คิมทกจา」
ตัวตนทีѷฟืѸนคืนพลังดัѸงเดิมของตนในขณะทีѷแบกมุมมองของโลกของ
ตนไว้บนแผ่นหลัง – กลุ่มดาวระดับเทวะกำลังหลัѷงไหลมาทางนีѸ
*

「เรือโนอาห์คือ ‘อาวุธมหาเรืѷองราว’ เพืѷอทีѷจะทำลายมันลงโดย
สมบูรณ์ เจ้าต้องทำลายแกนเรืѷองราวทีѷอยู่ลึกภายในตัวมันทีѷไหนสัก
แห่ง」
ผมอ่านเรืѷองราวทีѷบีฮยองทิѸงไว้ในขณะทีѷวิѷงอยู่ภายในเรือโนอาห์
[คุณอยู่ภายในชัѸนโดยสาร D-21]
[มีอิทธิพลของเทวะตนอืѷนทีѷแข็งแกร่งมากอยู่ภายในพืѸนทีѷทีѷ
เกีѷยวข้อง]
[สมาชิกเนบิวลาของคุณไม่สามารถติดต่อได้ในปัจจุบัน]
บางทีมันอาจจะเป็นเพราะอิทธิพลของมหาเรืѷองราวอืѷน เพราะผมไม่
อาจติดต่อกับสหายของผมได้เลย แต่ก็โชคดีอยู่ มันมีคนหนึѷงจาก
กลุ่มของผมทีѷถูกส่งมายังห้องโดยสารเดียวกันกับผม
[อิทธิพลของเนบิวลาเดียวกันสามารถรู้สึกได้อย่างรุนแรง!]
“คิมทกจา!”
ก่อนทีѷผมจะไปถึงและพูดอะไรออกมา ฮันซูยองก็ตะโกนออกมาก่อน
“หุบปาก วิѷง! อย่ามาทางนีѸ!!”
พุ่มไม้ด้านหลังเธอถูกเฉือนเป็นชิѸนๆ บางสิѷงกำลังไล่ตามเธอมา เธอ
รีบหยิบไอเท็มชิѸนหนึѷงออกมาจากกระเป๋าและโยนมันไปข้างหลัง –
มันคือระเบิดควัน
[‘ระเบิดควันระดับ SSS รุ่นผลิตจำนวนมาก’ ถูกเปิดใช้งาน!]

[อีก 20 วินาที่ ทัศนวิสัยของบริเวณโดยรอบจะถูกปิด!]
ในขณะทีѷกลุ่มดาวกำลังพากันสับสน พวกเราก็รีบหนีไปจากแถวนีѸ ฮัน
ซูยองดูเหมือนจะพอเข้าใจสถานการณ์แล้วในตอนนีѸ
“หมอนัѷนตายแล้วเหรอ?”
ผมไม่ตอบ
ฮันซูยองหอบหายใจอยู่บนพืѸน
“ไอ้โดเกบิบ้านัѷน มันกล้าเรียกนีѷว่าเป็นของขวัญจากกันครัѸงสุดท้ายเห
รอ?”
มันก็จริง จะมีใครเรียกของแบบนีѸว่าของขวัญได้?
ผมเงยหน้าขึѸนมองเพดานเรือ มันควรจะมีเจ้าของมหาเรืѷองราวอีกนับ
ไม่ถ้วนนอกเหนือไปจากพวกเราทีѷยังหลับใหลอยู่ภายในเรือนีѸ
“คิมทกจา”
“ตามเรืѷองราวของบีฮยอง แกนเรืѷองราวน่าจะอยู่ใจกลางเรือโนอาห์
พวกเราน่าจะอยู่ใกล้ส่วนหน้าของมันแล้ว”
ในช่วงเวลาทีѷผมพูดจบ เสียงทีѷแท้จริงของกลุ่มดาวก็ดังก้องออกมา
จากกลุ่มควัน
[ตามพวกมันไป!!]
[พวกมันยังอยู่แถวนีѸ! พวกเราไม่อาจมุ่งหน้าไปยังเส้นโลกต่อไปได้ถ้า
พวกมันยังอยู่!]

ฮันซูยองใช้จุดนัดพบระหว่างวันพูดกับผม
– ฆ่าให้หมดเลยไหม?
นัѷนคือตัวเลือกหนึѷง อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ค่อยเหมาะเท่าไร ห้อง
โดยสารส่วนนีѸอันทีѷจริงแล้วคือโลกอีกใบของเนบิวลาอืѷน ซึѷงก็
หมายความว่าการแปลงสภาพเวทีของพวกเขาจะถูกเปิดใช้งาน ณ
พืѸนทีѷแห่งนีѸ
[ชัѸนโดยสาร D-21 คือตำแหน่งของจักรวาลรากแห่ง อิกดราซิล]
ฮันซูยองขมวดคิѸวมุ่น
– บ้าเอ้ย ทำไมต้องเป็นแอสการ์ด?
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งพิณและแตร’ เริѷมพิธีสวดส่งคนตาย]
[กลุ่มดาว ‘ผู้เสียแขนให้กับหมาป่าแห่งวันสิѸนโลก’ กำลังหาแขนทีѷ
หายไปของเขา]
[กลุ่มดาว ‘สายฟ้าแห่งวันพฤหัสบดี’ เน้นยํѸาความแข็งแกร่งของเขา]
กลุ่มดาวกำลังบินว่อนไปบนท้องฟ้าเพืѷอค้นหาพวกเรา ส่วนใหญ่พวก
เขาคือระดับเรืѷองราว แต่…
-…ธอร์แข็งแกร่งขนาดนัѸนตัѸงแต่เมืѷอไหร่?
สายฟ้าแห่งวันพฤหัสบดีควบแน่นสายฟ้าบนค้อนมยอลเนียร์และจ้อง
มองไปยังท้องฟ้า ดวงตาของเขาในตอนนีѸถูกย้อมไปด้วยสีฟ้าอย่างน่า

ขนลุก ธอร์คือกลุ่มดาวระดับเรืѷองราว อย่างไรก็ตาม ในตอนนีѸเขาก็
สามารถปลดปล่อยสถานะทีѷใกล้เคียงกับของซุสออกมาได้เลย
ผมพูดกับฮันซูยอง
– พวกเราต้องหาเวทีทีѷได้เปรียบสำหรับพวกเรา
– ทีѷนีѷจะมีของแบบนีѸอยู่ได้ยังไง?
ไม่เหมือนกับพวกเขา บริษัทของคิมทกจาไม่ได้มีอะไรเกีѷยวข้องกับทีѷ
นีѷเลย
– มีอยู่ทีѷนึง
มันควรจะมีเวทีหนึѷงทีѷพวกเราสามารถต่อสู้บนรากฐานทีѷเท่าเทียมกัน
ได้ ถ้าผมคิดไม่ผิด ถ้ามันเป็นทีѷนัѷน งัѸนสหายของผมคนอืѷนก็ควรจะใช้
พลังได้อย่างเต็มทีѷด้วย
ปัญหาก็คือมันจะไปทีѷนัѷนได้ยังไง
[เรืѷองราว ‘ก้อนหินและข้าพเจ้า’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
แน่นอน มันยังมีวิธีนัѸนอยู่ด้วย ดวงตาของฮันซูยองเบิกกว้างขึѸน
[เรืѷองราว ‘ก้อนหินและข้าพเจ้า’ กำลังเล่าเรืѷองราว ‘พวกเราเป็นแค่
ก้อนหิน’!]
– อะไรกันเนีѷย?
ผมคว้าเอวของเธอและก้าวผ่านหน้าของกลุ่มดาวไปอย่างระมัดระวัง
ราวกับก้อนหินเล็กๆ ทีѷกลิѸงไปบนพืѸน ตามทีѷคาดไว้ พวกเขาไม่เห็น

พวกเราเลย
[กลุ่มดาว ‘เทพีแห่งความรักและแมว’ ทำสีหน้าหดหู่]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งสะพานแตรยักษ์’ กำลังค้นหาใครบางคน]
ฮันซูยองเห็นกลุ่มดาวเหล่านัѸนหาพวกเราไม่เจอแม้ว่าพวกเราจะเดิน
ผ่านหน้าของพวกเขาไป และขากรรไกรของเธอก็แทบจะเปิดอ้าลงถึง
พืѸน
– นีѷมันบ้าชัดๆ
แน่นอน มันบ้าจริงๆ
[กลุ่มดาวทีѷชอบการเปลีѷยนเพศหัวเราะคิกคัก]
ทันใดนัѸนเองผมก็บังเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึѸนมา กระทัѷงฮันซูยองเองก็
ทำสีหน้าคล้ายกันกับผมด้วย
อย่างไรก็ตาม พวกเราก็ใกล้แล้ว แม้ว่าโลกิจะค้นพบตัวตนของพวก
เรา แต่กองกำลังหลักของแอสการ์ดก็ยังอยู่ไกลอยู่ ดังนัѸน…
“นายคิดจะใช้วิธีเดิมหนีไปอีกเหรอ?”
เรืѷองราวก้อนหินและข้าพเจ้าจะไม่ได้พบกับคนทีѷเคยตรวจพบร่างจริง
ของเรืѷองราวนีѸมาก่อน และน่าเสียดายสำหรับพวกเรา ผมเคยใช้เรืѷอง
ราวนีѸกับคนๆ หนึѷงมาก่อน
ผมค่อยๆ หันไปและเห็นดวงตาทีѷมีแสงสีชาดโคจรอยู่กำลังจ้องมอง
มายังพวกเรา

[ปัจจุบัน การถ่ายทอดภาพของ BY-9158 ถูกระงับไว้ชัѷวคราว]
บียูคงจะทำอย่างนัѸนเพราะความสมัครใจ มันอาจจะเป็นเพราะความ
ตายของบีฮยอง หรืออาจจะมีปัญหาในการถ่ายทอดภาพจากภายใน
ตัวเรือโนอาห์ ไม่ว่ามันจะเป็นแบบไหน มันก็เป็นสิѷงทีѷดีสำหรับพวกเรา
มันคงจะดีมากกว่านีѸถ้าคนทีѷอยู่ตรงหน้าของพวกเราไม่อยู่ทีѷนีѷ
“แอนนา”
ผมมองไปยังเส้นผมของผู้เผยพระจวนะทีѷกำลังสยายไปในอากาศ
นอกจากนีѸผมยังสัมผัสได้ถึงตัวตนอืѷนภายในป่าอีกด้วย พวกเขาน่าจะ
เป็นทีมทีѷอยู่ภายใต้การดูแลของเธอโดยตรง ‘ซาราทุสทรา’
– ทำไมก้อนหินนีѷถึงไม่ได้ผลกับเธอ?
ผมไม่ตอบฮันซูยอง มันไม่มีเวลาพอมาอธิบายทุกอย่างทีѷเกิดขึѸนใน
เกาะแห่งการกลับชาติมาเกิด
แทนทีѷจะอดทนรอคำตอบของผม ฮันซูยองได้หยิกเอวของผมอย่าง
แรง และจากนัѸนเธอก็ชีѸไปทีѷแอนนาด้วยมือข้างทีѷว่างอยู่ ริѸวของเพลิง
ทมิฬอันชัѷวร้ายเต้นระบำอยู่บนปลายนิѸวทีѷกำลังชีѸอยู่ของเธอ
ตอนทีѷ 496

“จะหลบหรือตาย”
สายตาของพวกเธอปะทะกันในอากาศ
ออร่าอันน่าขนลุกแผ่ออกมาจากภายในม่านตาของฮันซูยองในขณะทีѷ
เธอเปิดใช้งานการทำนายลอกเลียนแบบ ในเวลาเดียวกัน ม่านตาของ
แอนนาทีѷมีเนตรจอมปีศาจอยู่ก็โคจรไปด้วยออร่าสีแดงชาด ประกาย
แสงบางๆ ปะทุออกมาในขณะทีѷสายตาทัѸงสองซึѷงสามารถอ่านอนาคต
ได้เข้าปะทะกัน
แอนนาเป็นฝ่ายทีѷเปิดปากขึѸนมาก่อน “คิมทกจา นายอยากจะหนีไป
จากชัѸนนีѸเหรอ?”
ผิวกายของฮันซูยองเปลีѷยนสีในขณะทีѷเธอตวาดออกมาด้วยความไม่
พอใจ “เฮ้ เธอเมินฉันเหรอ?”
“ฉันช่วยนายได้”
“ไม่ใช่ว่าเธอพยายามจะฆ่าเรามาตลอดเหรอ?”
ในขณะทีѷคำพูดของฮันซูยองจบลง ผมก็สัมผัสได้ถึงการเคลืѷอนไหว
ของกลุ่มดาวโดยรอบ ผมกระทัѷงสัมผัสได้ว่ามีหลายคนทีѷเริѷมทำลาย
ภูมิประเทศเพืѷอค้นหาพวกเราแล้ว
มันคงจะยากทีѷจะซืѸอเวลาต่อไปอีก
“ฉันไม่มีทางเลือก ถ้าพวกเราอยู่ฝ่ายเดียวกันในตอนนัѸน พวกเราจะ
ถูกทำลายกันทัѸงหมด”
“งัѸนสถานการณ์ในตอนนีѸมันต่างไปยังไง?”

“นายคิดจะผลาญเวลาไปอย่างนีѸจริงๆ เหรอ? ฉันมัѷนใจนะว่ามันเป็น
พวกนายทีѷต้องรีบ ไม่ใช่ฉัน”
“พวกเรามีเหตุผลอะไรให้ไว้ใจเธอ?”
“นายเป็นคนประเภททีѷจะไว้ใจคนอืѷนถ้ามีเหตุผลเพียงพองัѸนเหรอ?”
ในสถานการณ์อืѷนๆ ผมคงยินดีทีѷจะยอมรับความช่วยเหลือของเธอ
อย่างไรก็ตาม แอนนาก็เป็นคนทีѷทำสัญญาโดยตรงกับเนบิวลา
ทัѸงหมด
“เธอคืออวตารของเนบิวลาแอสการ์ด”
[มหาเรืѷองราวของเนบิวลาแอสการ์ดกำลังตืѷนขึѸนจากห้วงนิทราอัน
ยาวนาน!]
และชัѸนนีѸก็เป็นชัѸนทีѷกลุ่มดาวของแอสการ์ดพำนักอยู่
แอนนายอมรับสิѷงนัѸนและพยักหน้า “ก็จริง ฉันคืออวตารของพวกเขา
ถ้าอย่างนัѸนนายก็ไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ? ฉันอยู่ตรงนีѸและเห็นพวก
นายทัѸงคู่ แต่ทำไมพวกเขาถึงไม่บึѷงมาทางนีѸ?”
ผมเองก็กำลังจับตาดูกลุ่มดาวทีѷเตร็ดเตร่กันอยู่รอบๆ อยู่ มันราวกับว่า
พวกเขาไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเราเลย มันเป็นไปได้ว่าเธอกำลัง
ใช้วิธีการบางอย่างเพืѷอบดบังสายตาของพวกเขาอยู่
“เธอวางแผนอะไรอยู่?”
ผมจ้องลึกลงไปยังดวงตาอันเร้นลับของแอนนา

[สกิลเฉพาะตัว ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ถูกเปิดใช้งาน!]
「อวตารแอนา คลอฟฟ์ ให้ความสำคัญกับความเป็นจริงยิѷงกว่า
ใครๆ」
ในแง่หนึѷง ผู้ทีѷชอบธรรมทีѷสุดในโลกนีѸอาจจะไม่ใช่ใครอืѷนนอกจากแอ
นนา ถ้าเหตุผลของยูจงฮยอคถูกสร้างขึѸนมาจากความโกรธแค้นและ
ความเกลียดชัง งัѸนของแอนนาก็คงจะถูกสร้างขึѸนมาจากรากฐานของ
ความชอบธรรม
ความอยู่รอดของคนส่วนใหญ่
เป้าหมายของเธอคือความปลอดภัยของเมืองเกิดของเธอ ลาสเวกัส
อเมริกา และนอกเหนือไปจากนัѸนก็คือโลก
「อย่างไรก็ตาม อเมริกาก็ถูกทำลายในเส้นโลกนีѸ」
บ้านของเธอหายไปในวันเดียวกันกับทีѷมหาภัยพิบัติเริѷมต้นขึѸน ทัѸงหมด
ทีѷเหลืออยู่คือซาราทุสทรากลุ่มเล็กๆ ทีѷติดตามเธอ แม้กระนัѸน สีหน้า
ของเธอก็ไม่ได้ดูเศร้านัก ไม่ สีหน้าของเธอดูเหมือนจะเต็มไปด้วย
ความพึงพอใจบางอย่างแทน มันเป็นสีหน้าของคนทีѷกำลังจะได้เห็น
โลกทีѷตนอยากจะเห็น
ในขณะทีѷรู้สึกได้ถึงแรงสัѷนสะเทือนเบาๆ แผ่ไปทัѷวลำเรือ ผมก็พูดขึѸน
มา “เธอคิดทีѷจะชิงเรือโนอาห์เหรอ?”
ทันใดนัѸนเอง ฮันซูยองทีѷอยู่ข้างๆ ผมก็อ้าปากค้างราวกับว่าเธอได้ข้อ
สรุปแบบเดียวกันกับผม

แอนนายิѸมออกมาอย่างสดชืѷน “น่าทึѷงจริงๆ ทีѷนายรู้ไวขนาดนีѸ”
“มันคงไม่ง่ายทีѷจะไล่กลุ่มดาวออกไปและชิงเรือโนอาห์มา”
“อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นโอกาสสุดท้ายของมนุษยชาติแล้ว”
แผนการของเธอชัดเจนมาก
เรือโนอาห์คืออาวุธมหาเรืѷองราวทีѷถูกออกแบบมาเพืѷอขนส่งเมล็ดพันธุ์
เรืѷองราวไปยังเส้นโลกอืѷน ถ้าเธอจัดการกับกลุ่มดาวได้และได้รับ
อำนาจในการควบคุมเรือมา เธอก็จะสามารถเคลืѷอนย้ายมนุษยชาติไป
ยังเส้นโลกใหม่ได้
และทุกๆ สิѷงก็จะเริѷมต้นขึѸนใหม่ทีѷนัѷน
“จะไม่มีกลุ่มดาวไหนรอดไปได้ รวมทัѸงนายด้วย”
ในขณะทีѷฟังคำพูดของเธอ ผมก็นึกถึงประโยคเก่าๆ จากหนทางเอา
ชีวิตรอด
「■■ ของแอนนา คลอฟฟ์ คือ ‘รัตติกาลอันมืดมิด’」
โลกแห่งความมืดมิดทีѷไร้แสงดาว – แอนนาต้องการเห็นมนุษย์มีชีวิต
อย่างอิสระภายใต้ความมืดนัѸน ถ้ามันเป็นโลกทีѷเธอฝันถึง งัѸนสหาย
ของผมก็น่าจะรอดชีวิตไปได้ด้วย ผมรู้สึกเปล่าเปลีѷยวเล็กน้อยในขณะ
ทีѷผมเปิดปากขึѸนอีกครัѸง
“ถ้าอย่างนัѸน พวกเราจะเป็นพันธมิตรกันชัѷวคราว พวกเราจะร่วมมือกัน
จนกว่าพวกเราจะไปถึงแกนหลักของเรือโนอาห์”

“จนถึงตอนนัѸน ฉันจะให้นายยืมพลังการพยากรณ์ของฉัน”
ฮันซูยองทีѷอยู่ข้างๆ ผมส่งข้อความมาหาผม
– ฉันตรวจสอบเธอผ่านการจับเท็จ และเธอก็ไม่ได้โกหก
ผมพยักหน้า “เอาล่ะ มาร่วมมือกันเถอะ”
*
ในขณะทีѷอ่านเรืѷองราวทีѷบีฮยองทิѸงไว้ ผมก็อ่านภูมิประเทศโดยรอบไป
ด้วย
「ทางออกนอกพืѸนทีѷป่าคือเส้นทางไปสู่สรวงสวรรค์」
หนึѷงสิѷงทีѷผมตระหนักได้ในขณะทีѷติดตามแอนนาไปก็คือพืѸนทีѷทีѷพวก
เราอยู่ในตอนนีѸไม่ใช่ทีѷราบ แต่เป็น ‘ชัѸน’ เหนือต้นไม้บางอย่าง
– บ้าเอ้ย โลกของพวกนีѸเก๋เชียว
ฮันซูยองพึมพำออกมา เห็นได้ชัดว่าเธอประทับใจกับภาพนีѸ
เมืѷอเห็นโลกอันน่ารืѷนรมย์ของแอสการ์ด ผมก็เริѷมตระหนักได้อย่างเต็ม
ทีѷว่าพวกเขาเตรียมการมานานแค่ไหนแล้ว
นีѷไม่น่าจะใช่จักรวาลรากแห่งอิกดราซิลทัѸงหมด มันน่าจะเป็นแค่แบบ
จำลอง แต่ถึงกระนัѸนต้นไม้นีѸก็มีขนาดมหึมามากแล้ว มันเป็นไปได้ว่า
กลุ่มดาวของแอสการ์ดคงจะสามารถใช้ชีวิตไปได้อย่างเพลิดเพลิน
โดยสิทธิѻจากเรืѷองราวนีѸในเส้นโลกหน้า

แอนนามองไปยังกลุ่มดาวเหล่านัѸนอย่างเงียบๆ ก่อนทีѷเธอจะเบือน
หน้าหนีและหันไปสนใจทางตรงหน้าแทน ฮันซูยองเฝ้าสังเกตเธอและ
พูดกับผม
– ยังไงก็เถอะ เธอจะโอเคเหรอ? การทรยศเนบิวลาเป็นเรืѷองใหญ่มาก
เลยนะ?
ก่อนทีѷผมจะทันได้ตอบ แอนนาก็ชิงพูดขึѸนมาก่อน “เรืѷองของฉันไม่ใช่
สิѷงทีѷเธอควรจะมากังวลด้วย”
“…อะไรเนีѷย เธอดักฟังได้ด้วยเหรอ?”
“ฉันแค่เดาว่าเธอกำลังใช้จุดนัดพบระหว่างวันเนืѷองจากพวกเธอสอง
คนไม่ได้พูดอะไรมาสักพักแล้ว”
“ฟังดูเหมือนเธอมีคนหนุนหลังหรืออะไรแบบนัѸนเลยนะ?”
คำพูดของฮันซูยองทำให้สีหน้าของแอนนาแข็งขึѸนเป็นครัѸงแรก “เธอ
หมายความว่ายังไง?”
“ฉันแค่สงสัยว่ามันเป็นไปได้เหรอทีѷอวตารตัวเล็กๆ จะปิดบังสายตา
จากทัѸงเนบิวลาได้”
ฮันซูยองพูดถูก ไม่มีอวตารคนไหนสามารถทำแบบนัѸนได้ไม่ว่าจะเป็น
ใครก็ตาม
ผมมองไปยังหลังศีรษะของแอนนาอย่างเงียบๆ
[สกิลเฉพาะตัว ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ กำลังยกระดับสูงขึѸน!]

ผมเองก็มีข้อสงสัยของผม ออร่าแห่งความโกลาหลร่วงหล่นลงมาจาก
ด้านหลังของเธอ และนอกจากนัѸน ผมยังคิดว่าผมเห็นแววตาสีแดง
ชาดทีѷไม่ได้ต่างไปจากของแอนนาด้วย
ตัѸงแต่ต้น มันมีอยู่เพียงสองตัวตนในโลกนีѸเท่านัѸนทีѷสามารถแทรกแซง
ช่องทีѷกลุ่มดาวดูอยู่ได้
ครืน!
ทันใดนัѸนเองก็มีสายฟ้าปรากฏขึѸนในอากาศ พืѸนดินแยกออกจากกัน
และบรรยากาศโดยรอบก็เริѷมสัѷนไหวเป็นลางไม่ดี อึดใจต่อมาก็มีเสียง
พายุกำลังมาดังขึѸน
[กลุ่มดาว ‘บิดาตาเดียว’ กะพริบตาทีѷเหลืออยู่อย่างช้าๆ]
เปรีѸยง!
สีหน้าของแอนนาซีดลงในทันใด
แม้แต่เทพผู้สร้าง ‘ราห์’ ทีѷพวกเราต่อสู้ในสถานการณ์ทีѷ 98 ก็ไม่ได้
ครอบครองพลังในระดับนีѸ เพียงแค่จากสถานะ มันก็เกินกว่าของธอร์ทีѷ
พวกเราเจอเมืѷอก่อนหน้านีѸไปไกลแล้ว
สิѷงมีชีวิตทีѷทรงพลังทีѷสุดในโลกแห่งนีѸกำลังตืѷนขึѸนจากห้วงนิทราของ
ตนแล้ว
“…โอดิน”
พวกเราเริѷมวิѷง

แม้ว่าบริษัทของคิมทกจาจะแข็งแกร่งขึѸน แต่มันก็ยังเป็นการกระทำทีѷ
โง่เขลาถ้าจะต่อสู้กับกลุ่มดาวระดับเทวะอย่างโอดินในเขตแดนของ
แอสการ์ด
[กลุ่มดาว ‘บิดาตาเดียว’ กำลังมองไปยังโลกของเขา]
สายตาอันน่าพรึงกลัวกวาดไปทัѷวโลก และไม่นานหลังจากนัѸน ผมก็
รู้สึกได้ว่ามีบางสิѷงกำลังมองมายังพวกเรา
“ทางนีѸ! เร็วเข้า!”
มันมีกิѷงไม้ทอดยาวสูงขึѸนไปยังอิกดราชิลในชัѸนทีѷสูงขึѸนไปในจุดทีѷแอน
นากำลังชีѸ พวกเรารีบวิѷงไปยังกิѷงไม้นัѸนและแทบจะในเวลาเดียวกัน พืѸน
ดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเราก็สูญเสียความแข็งแกร่งไปและเริѷมพังทลาย
ลง
“เร็วกว่านีѸ!”
ผมรีดพลังงานทัѸงหมดออกมาและวิѷง และยังเปิดใช้งานสกิลวิถีแห่ง
สายลมด้วย
[สกิลเฉพาะตัว ‘วิถีแห่งสายลม LV.???’ ถูกเปิดใช้งาน!]
มหาเรืѷองราวทัѸงหมดทีѷผมสะสมมาเสริมพลังให้กับวิถีแห่งสายลม
เข้าไปอีก และมันยังช่วยเพิѷมความเร็วในการเดินทางให้กับพวกเรา
ด้วย ผมอยากจะเปิดใช้งานการกลายร่างราชาปีศาจไปด้วยและสยาย
ปีกออกไปถ้ามันเป็นไปได้ แต่ปีกข้างหนึѷงยังบาดเจ็บอยู่ ทำให้ผมไม่
อาจทำแบบนัѸนได้

ครืน!
บางสิѷงกำลังไล่ตามพวกเรามา
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งพิณและแตร’ รับคำสัѷงของบิดา]
[กลุ่มดาว ‘เทพีแห่งความรักและแมว’ รับคำสัѷงของบิดา]
[กลุ่มดาว ‘ผู้เสียแขนให้กับหมาป่าแห่งวันสิѸนโลก’ คำรามออกมา!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิทักษ์แห่งสะพานแตรยักษ์’ ตรวจพบตัวตนของใครบาง
คน!]
“ใกล้แล้ว!”
แอนนาหันไปในขณะทีѷพูดแบบนัѸน และจากนัѸนเธอก็ยืѷนแขนออกมา
ทันใดนัѸนเอง ภาพโดยรอบก็เปลีѷยนไปและพืѸนทีѷตรงหน้าของเธอก็ดู
เหมือนจะหายไป มันคือ ‘บาเรียภาพหลอน’ ของเธอ กลุ่มดาวตกลงสู่
ความความมืดทีѷโอบล้อมพวกเขาในพริบตาและคำรามออกมาด้วย
ความประหลาดใจ
เปรีѸยง!
ดวงตาของแอนนาเปืѸอนเลือด ก่อนทีѷจะมีเลือดไหลลงมาจากปากและ
หูของเธอ มันคือราคาทีѷต้องจ่ายให้กับการขัดขืนต่อเนบิวลาของตัว
เอง ถึงกระนัѸนเธอก็ไม่ถอยและตะโกนออกมา
“ไอริส! เซลีน่า! นำทางพันธมิตรไป!”

คนทัѸงสองทีѷกำลังวิѷงอยู่ข้างหน้าของพวกเราพาซาราทุสทราวิѷงไปยัง
ปลายกิѷงไม้
“วิѷง! เร็วเข้า! มันอยู่ตรงหน้าแล้ว!”
แอนนาคุกเข่าลงข้างหนึѷงในขณะทีѷหลัѷงเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก
เธอไม่อยู่ในสภาพทีѷจะวิѷงได้อีกแล้ว
“ฮันซูยอง”
ก่อนทีѷผมจะทันได้พูดจบ ฮันซูยองก็อุ้มแอนนาขึѸนมาและวิѷงต่อไป มัน
ใช้เวลาไม่นานก่อนทีѷพวกเราจะมาถึงปลายกิѷงไม้ สิѷงทีѷรอพวกเราอยู่
คือสะพานลึกลับทีѷเปล่งแสงสีรุ้งออกมา
「มันคือสะพานสีรุ้งทีѷนำไปสู่ชัѸนอืѷน ไบฟรอสต์」
สะพานอันน่าอัศจรรย์ทีѷพบเห็นได้เพียงแต่ในตำนานเท่านัѸนกำลังทอด
ยาวอยู่ตรงหน้าของผม เซลีน่าและไอริสข้ามสะพานนัѸนไปได้ครึѷงทาง
แล้ว
ผมตัดสินใจเปิดใช้งาน ‘การปล่อยกระแสไฟฟ้า’ และข้ามสะพานนีѸไป
ในคราวเดียวด้วยการใช้พลังของมัน แต่ทันใดนัѸนเอง…
ตู้ม!!
ผมคิดว่าผมเห็นแสงจ้าผ่าลงมา และจากนัѸนกลางสะพานไบฟรอสต์ก็
พังทลายลง หอกขนาดมหึมาทีѷสลักขึѸนจากท้องฟ้าได้ถูกอัญเชิญกลับ
ไป
ผมนึกออกทันทีว่าหอกนัѸนมันคืออะไร อาวุธของราชาเทพโอดิน กุงนีร์

เขาเลือกทีѷจะกำจัดพวกเราทีѷนีѷด้วยการตัดสะพานทีѷนำไปสู่โลกอืѷน ผม
มองกลับไปยังกลุ่มดาวทีѷกำลังไล่ตามพวกเรามาและเม้มปาก
พวกเราต้องแพ้แน่ๆ ถ้าพวกเราเลือกต่อสู้กับโอดินทีѷนีѷ
ครืน!
ในท้ายทีѷสุดคำตอบเดียวทีѷมีก็คือการข้ามสะพาน
อย่างไรก็ตาม รอยแตกกว้างก็ยาวเกินไป และพายุทีѷถูกสร้างขึѸนโดย
โอดินก็กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลัѷงอยู่ ณ รอยแยกนัѸน แม้ว่าผมจะเปิด
ใช้งานทัѸงวิถีแห่งสายลมและการปล่อยกระแสไฟฟ้าอย่างเต็มกำลัง
มันก็ไม่มีอะไรมารับประกันว่าพวกเราจะข้ามมันไปได้อย่างปลอดภัย
ฮันซูยองตะโกนออกมาด้วยความโมโห “เร็วเข้าสิ! มันไม่มีวิธีอืѷนเห
รอ?!”
เธอเขย่าตัวแอนนา ทำให้ฝ่ายหลังตอบกลับมาอย่างช่วยไม่ได้พร้อม
กับกระอักเลือดออกมา
“การพยากรณ์ของฉัน… ไม่สมบูรณ์… แต่คราวนีѸ ฉัน… เห็น
อย่างชัดเจน พวกเราสีѷคน… จะข้ามสะพานนีѸไปได้…”
สีѷคน? ผมอยากจะถามเธอให้แน่ๆ แต่เธอก็เสียเลือดมากเกินไปและ
หยุดพูดไป
แต่จากนัѸนเอง ความคิดบางอย่างก็โผล่ขึѸนมาในหัวของผม
「คิมทกจาเริѷมคิด ‘มันจะได้ผลไหม?’」

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีทางเลือกอืѷนแล้ว ผมเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้า
และได้รับการต้อนรับจากข้อความของบรรดากลุ่มดาวทีѷตืѷนตระหนก
จากความปัѷนป่วนอย่างฉับพลันของช่อง
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ปรารถนาทีѷจะเห็นการออก
อากาศของช่อง!]
[กลุ่มดาว ‘ราชาฮึงมิว’ บ่นถึงการปิดช่อง!]
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ กำลังค้นหาคิมทกจาทีѷหายตัว
ไป!]
“บียู! เริѷมการออกอากาศ!”
“ฮะ?? นายบ้าไปแล้วเหรอ?!”
ถ้าพวกเราเปิดช่องตอนนีѸ กลุ่มดาวทัѸงหมดในเรือโนอาห์ก็จะรู้
ตำแหน่งของผม อย่างไรก็ตาม สิѷงทีѷผมวางแผนไว้นัѸนจะได้ผลก็ต่อ
เมืѷอช่องเปิดเท่านัѸน
เปรีѸยง!
[กลุ่มดาวจำนวนมากประหลาดใจกับหน้าจอทีѷเปิดกว้าง!]
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงตระหนักได้ว่าคุณตกอยู่ในอันตรายและพากัน
ตกใจ!]
[กลุ่มดาวส่วนหนึѷงรู้สึกเดจาวูแปลกๆ กับสถานการณ์ในปัจจุบัน]
ผมรู้ดีว่าเดจาวูทีѷกลุ่มดาวพูดถึงนัѸนคืออะไร

「นานมาแล้ว มันมีเหตุการณ์ทีѷพวกเขาต้องข้ามสะพานขาด」
‘เดวส์เอกส์มาคีนา’ ทีѷถูกเปิดใช้งานบนสะพานดงโฮทีѷขาด
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่จดจำสถานการณ์จากเมืѷอตอนนัѸนได้!]
[มหาเรืѷองราวของเนบิวลา ‘บริษัทของคิมทกจา’ กำลังเคลืѷอนไหว!]
พร้อมกับสายตาจากกลุ่มดาว ความเป็นไปได้ก็เริѷมบิดตัวอย่างบ้าคลัѷง
[‘การแปลงสภาพเวที’ ถูกเปิดใช้งาน!]
เปรีѸยง…!
[‘เดวส์เอกส์มาคีนา’ ถูกเปิดใช้งาน!]
สะพานทีѷกลุ่มดาวสร้างขึѸนในตอนนัѸนถูกสร้างขึѸนอีกครัѸงตรงหน้าของ
พวกเรา
+
[เดวส์เอกส์มาคีนา – สะพานเลขคู่]
รายละเอียด: สะพานแห่งแสงทีѷถูกสร้างขึѸนโดยพรแห่งกลุ่มดาว
เฉพาะจำนวนคนทีѷเป็นเลขคู่เท่านัѸนทีѷสามารถข้ามสะพานไปได้ เมืѷอ
จำนวนคนเป็นเลขคีѷข้ามสะพานไป สะพานจะถูกทำลายในทันที
+
สะพานเลขคู่ – มันนานมากแล้วจริงๆ นับตัѸงแต่ทีѷผมได้ยินชืѷอนีѸเมืѷอ
ครัѸงล่าสุด

“ฮันซูยอง! พาแอนนาไปกับเธอ!”
“หา???”
“เร็ว!”
ผมเปิดใช้งานวิถีแห่งสายลมให้กับฮันซูยองและบังคับให้เธอข้าม
สะพานไป
– เฮ้ นาย!! ชิ! ฉันไม่รู้ด้วยแล้ว…
ผมหันไปมองฮันซูยองทีѷอยู่ไกลออกไปก่อนทีѷจะหันกลับมา กลุ่มดาว
เริѷมหลุดออกมาจากบาเรียภาพหลอนของแอนนาได้ทีละคนแล้ว
ผมปลดปล่อยสถานะของผมเข้าใส่พวกเขาในขณะทีѷคิดกับตัวเอง
「สะพานเลขคู่สามารถข้ามไปได้ด้วยจำนวนคนทีѷเป็นเลขคู่เท่านัѸน」
เสียงของฮันซูยองทีѷอยู่ไกลออกไปและเสียงคำรามของโอดินดังขึѸนที
ละเสียง
ผมชักศรัทธาไม่แตกสลายออกมา ผมไม่ได้คิดทีѷจะตายทีѷนีѷ
「แอนนากล่าวว่า ‘สีѷคน’」
ก่อนทีѷผมจะทันได้ปลดปล่อยสายฟ้าจากการปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้า
ใส่กลุ่มดาวทีѷกำลังพุ่งเข้ามา เสียงระเบิดก็ดังก้องออกมาจากด้านหลัง
ของกลุ่มทีѷกำลังโจมตี
ใครบางคนได้พุ่งชนกลุ่มดาวราวกับรถถังในขณะทีѷวิѷงมาทางนีѸ

มันคือเรืѷองราวทีѷคุ้นเคย มันมีชายคนหนึѷงถูกเรียกตัวมายังชัѸนนีѸเมืѷอครู่
นีѸ ใบหน้าของเขาเปิดเผยออกมาจากหมอกทีѷคละคลุ้ง
– วิѷงต่อไป คิมทกจา
หมอนีѷวุ่นอยู่กับการฟาดฟันกับศัตรูในระหว่างทางและกำลังวิѷงมาทาง
นีѸพร้อมกับแสงสว่างอันน่ากลัวในดวงตาของเขา
ผมทำได้เพียงแค่ยิѸมแห้งๆ เท่านัѸน ผมไม่ได้รังเกียจใครอืѷนเลย แต่ก็
ไม่อยากจะข้ามสะพานไปกับหมอนีѷ
– เฮ้ คราวนีѸห้ามโยนฉันลงไปในแม่นํѸาอีกนะไอ้บ้า

ยูจงฮยอคกำลังวิѷงมาทางสะพาน ในขณะทีѷกลุ่มดาวของแอสการ์ดไล่
ตามเขามา
แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้นตะโกนออกมา [ทำให้เต็มทีѷ ลูกหลาน!]
นัѷนทำให้อริยเมตตรัยตาเดียวตอบกลับมา [หัวล้านของเจ้าเหงืѷอออก
แล้ว]
[กังวลเรืѷองหัวของเจ้าก่อนเถอะ]
[เจ้าจะไม่ช่วยพวกเขาหน่อยเหรอ?]
[ข้าไม่มีอวตาร ดังนัѸนข้าจะช่วยได้ยังไง?]
[เจ้าก็จุติลงไปตรงๆ ก็ได้]
[เจ้าคงจะเสียสติไปแล้วหลังจากติดอยู่ทีѷนีѷอยู่นาน ด้วยเหรียญทีѷเหลือ
อยู่ แม้แต่ส่งร่างสัญลักษณ์ลงไปยังเป็นไปไม่ได้เลย]
แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้นบ่นด้วยความไม่พอใจ และในขณะทีѷกำลัง
เช็ดหัวของเขาและมองไปข้างหลัง เขาก็เห็นห้องฝึกซ้อมสีโมโนโทน
รออยู่
ตอนทีѷ 497

ตำแหน่งสถานการณ์ชัѸนทีѷ 92 ‘ถํѸาอนันต์’
คนทีѷอยู่ทีѷนีѷจะสามารถหลบหนีไปจากทีѷนีѷได้หลังจากเคลียร์การ
ทดสอบทัѸงสิบลงก่อน และกลุ่มดาวระดับยิѷงใหญ่หลายๆ คน รวมทัѸง
แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้นก็ติดอยู่ทีѷนีѷมาหลายสิบทศวรรษแล้ว
อริยเมตตรัยตาเดียวบ่นด้วยความขมขืѷน [ไอ้ตระกูลบัดซบนัѷน ความ
ยากลำบากบ้าๆ ทัѸงหมดนีѸเป็นเพราะหมอนัѷนเหรอ]
คนแรกทีѷออกไปจากทีѷนีѷได้ก็คือดาบเล่มแรกแห่งโครยอ
「ถ้าเจ้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์จริงๆ งัѸนเจ้าก็ควรต้องไปทีѷนัѷน ความท้าทายนัѸน
ง่ายดายมาก ดังนัѸนเจ้าอาจจะบอกได้เลยว่าทีѷนัѷนเป็นเหมือนกับขนม
หวานทีѷยังไม่มีใครพบเจอ」
คนต่อไปทีѷเคลียร์สถานการณ์นีѸได้หลังจากชองจุงยองคือเทพ
สงครามทะเล และเขาได้กล่าวเช่นนีѸเอาไว้
「อันทีѷจริงมันก็สุดยอดไปเลยนะ เจ้าจะประสบความสำเร็จอย่างยิѷง
ใหญ่จากการเคลียร์มัน」
กลุ่มดาวระดับยิѷงใหญ่ทีѷปรารถนาจะไปถึงระดับของคนทัѸงสองได้พา
กันมุ่งหน้ามายัง ‘ถํѸาอนันต์’ หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านีѸ
และจากนัѸน นีѷก็กลายเป็นความโศกเศร้าของพวกเขาหลังจากต้องล้ม
เหลวมาหลายสิบปี
[พวกเราลืมไปรึเปล่าว่าพวกเราไม่เหมือนกับคนพวกนัѸน]
ไม่ว่าจะเป็นทีѷไหนหรือเมืѷอไหร่ พรสวรรค์ก็มักจะก่อปัญหาเสมอ

แม่ทัพหัวโล้นถอนหายใจออกมาอีกครา
เสียงการปะทะกันของอาวุธดังขึѸนซํѸาๆ จากศูนย์กลางของห้องฝึก
[ไอ้พวกโง่นัѷนยังสู้อยู่อีกเหรอ?]
ดวงตาทีѷเหลืออยู่เพียงข้างเดียวของอริยเมตตรัยตาเดียวได้เบนไปยัง
ตำแหน่งทีѷชายชราสองคนกำลังสู้กันอยู่ คนหนึѷงคือชายทีѷเหมือนกับ
เสือซึѷงมีมวลกล้ามเนืѸอขนาดใหญ่ยักษ์ ในขณะทีѷฝ่ายตรงข้ามของเขา
คือชายทีѷเหมือนกับจิѸงจอกทีѷมีกล้ามเนืѸออันสมส่วน
ประกายแสงเจิดจ้าระเบิดออกมาในขณะทีѷดาบสองเล่มปะทะกันใน
อากาศ
[คิมยูชิน! วันนีѸข้าจะจัดการเจ้าให้ได้!]
[คเยเบ็ค เจ้ามันไม่คู่ควรกับข้า]
การแปลงสภาพเวทีถูกเปิดใช้งานอย่างฉับพลันรอบตัวพวกเขา และ
สมรภูมิฮวังซันบ็อลก็แผ่ออกมา
กองกำลังบุปผามังกรของคิมยูชินเข้าโจมตีคเยเบ็ค และอีกฝ่ายก็ปลด
ปล่อยสถานะออกมาเพืѷอเข้าประจันหน้า
มันเป็นการต่อสู้ทีѷน่าทึѷงจริงๆ แต่กลุ่มดาวระดับยิѷงใหญ่คนอืѷนๆ ก็ดูจะมี
สีหน้าเบืѷอหน่าย
อริยเมตตรัยตาเดียวหัวเราะ [แม้ว่าพวกเขาจะทำซะขนาดนีѸ แต่พวก
เขาต่างก็รู้ความจริง พวกเขารู้ว่านีѷไม่ใช่ฮวังซันบ็อล]

มันมีช่วงเวลาทีѷพวกเขาได้ต่อสู้กันจริงๆ มันมีความแค้นฝังลึกระหว่าง
พวกเขาทีѷแม้จะตายไปก็ไม่อาจลบเลือน
ทัѸงสองคนนีѸได้เดิมพันทุกๆ อย่างและต่อสู้กันในฮวังซันบ็อล
[เรืѷองราว ‘ตะวันตกแห่งฮวังซันบ็อล’ ยังคงเล่าเรืѷองราวของมันต่อ
ไป]
สิѷงทีѷจะถูกกำจัดออกไปเร็วทีѷสุดหลังจากกลายเป็นกลุ่มดาวก็คือเรืѷอง
ราวของพวกเขา ยิѷงกลุ่มดาวมีเรืѷองราวน้อยเท่าไร พลังของพวกเขาก็
จะยิѷงอ่อนแอลงไปเท่านัѸน
กลุ่มดาวจะต้องออกค้นหาเรืѷองราวอืѷนๆ เพืѷอหลบหนีจากหลุมพรางดัง
กล่าว กล่าวอีกนัยหนึѷง พวกเขาต้องค้นหาโศกนาฏกรรมใหม่ๆ เพืѷอ
หลบหนีจากวัฏจักรอันเป็นนิรันดร์ทีѷน่าสะพรึงกลัวนีѸ แม้ว่ามันจะเป็นแค่
ช่วงเวลาสัѸนๆ ก็ตาม
เคร้ง!
[ถึงกระนัѸน ไม่ใช่ว่าพวกเขาต่อสู้กันดุเดือดกว่าเดิมเหรอ?]
[ดูเหมือนว่าไฟจะถูกจุดติดขึѸนอีกครัѸงหลังจากราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้นอัญเชิญพวกมันกลับมานะ]
สิѷงทีѷ ‘นายหญิงแห่งไหมนิทรา’ กล่าวทำให้กลุ่มดาวเบนสายตาของ
พวกเขาไปยังช่องสถานการณ์โดยพร้อมเพรียงกัน พวกเขาอยู่ตรงนัѸน
คิมทกจาและยูจงฮยอคทีѷกำลังข้ามสะพาน
ฮันซูยองไปถึง ณ อีกฝากและตะโกนกลับมา

– คิมทกจา!! เร็วขึѸนอีก!
เสียงอาวุธปะทะกันหยุดลงด้วย ทัѸงคิมยูชินและคเยเบ็คต่างก็หยุดศึก
ก่อนทีѷจะมีใครสังเกตเห็นมันและเริѷมกลัѸนลมหายใจ มันเริѷมมีคนมารวม
ตัวกันรอบๆ หน้าจอด้วยความอยากรู้อยากเห็นทีละคน
หลายๆ คนมองไปยังสะพานทีѷคิมทกจากำลังสร้างและแสร้งทำเป็นรู้
ว่ามันคืออะไร
[เดีѺยวก่อน ไม่ใช่ว่านัѷนคือสะพานเลขคู่เหรอ? คิดถึงจริงๆ]
[เจ้าพูดบ้าอะไร? ตอนนัѸนเจ้ายังไม่ทันได้ติดตามเลยด้วยซํѸา]
[ฮึѷม…]
โอดินกำลังไล่ตามคิมทกจาและยูจงฮยอค หอกเทพกุงนีร์ทีѷโด่งดัง
จากการไม่เคยพลาดเป้ากำลังเล็งไปยังแผ่นหลังของพวกเขา ไม่ใช่
แค่นัѸน พายุเริѷมรุนแรงขึѸนเรืѷอยๆ และค่อยๆ ลดความเร็วในการหลบหนี
ของทัѸงคู่
อริยเมตตรัยตาเดียวตะโกนออกมา [อะไรเนีѷย?! โอดิน หมอนีѷคือกลุ่ม
ดาวระดับเทวะ ดังนัѸนทำไมไม่รักษาหน้าของตนซะหน่อย…]
[ทกจาเองก็เป็นกลุ่มดาวระดับเทวะเหมือนกันนะ]
[ระดับเทวะจะเหมือนกันหมดเหรอ?? ทกจาของพวกเรายังเป็นระดับ
เทวะทีѷอ่อนแออยู่เลย!]
ราวกับว่าการต่อสู้ของพวกเขาเมืѷอครู่นีѸเป็นเพียงเรืѷองโกหก คิมยูชิน
และคเยเบ็คต่างก็นัѷงลงข้างกันและตะโกนออกมาในเวลาเดียวกัน

[ดูเหมือนว่าลูกหลานจะละเลยการฝึกซ้อมนะ]
[เขาอาจจะอัญเชิญข้าออกไปอีกครัѸง ข้าควรจะเตรียมตัว…]
[เจ้าคิดว่าเขาจะเรียกเจ้าเหรอ คเยเบ็ค?? เห็นได้ชัดว่าเขาต้องเรียก
ข้าถ้ามันเป็นสถานการณ์แบบนีѸ]
เมืѷอร่องรอยของฮวังซันบ็อลปรากฏขึѸนมาอีกครัѸง อริยเมตตรัยตาเดียว
ก็รีบเตือน [พวกเจ้าทัѸงคู่ หุบปากไปซะ ดูหน้าจอ]
[ยังไงก็เถอะ หมอนัѷนจะไม่โยนคิมทกจาลงไปอีกใช่ไหม?]
ประกายแสงเต้นระบำรอบๆ แขนขวาของยูจงฮยอคในขณะทีѷเขาวิѷงไป
บนสะพาน ในขณะทีѷกลุ่มดาวเริѷมเป็นกังวล เขาก็คว้าคอเสืѸอของคิม
ทกจาในทันใดด้วยแขนข้างนัѸน
[ข้ารู้!! ข้ารู้แล้ว…!!]
จากนัѸนยูจงฮยอคก็เหวีѷยงคิมทกจาไปข้างหน้าอย่างแรง และเหยียบ
ลงไปบนแผ่นหลังของคิมทกจา – และพวกเขาก็ทะยานผ่านพายุไป
ราวกับว่าเขากำลังโต้คลืѷนอยู่
อึดใจต่อมา กุงนีร์ทีѷถูกขว้างออกมาโดยโอดินก็ทำให้เกิดการระเบิด
ครัѸงใหญ่พร้อมกับกำแพงแสงเจิดจ้า
ครืน!!
เมืѷอแสงสว่างหายไป สิѷงทีѷเหลืออยู่ก็มีเพียงแต่เศษซากของสะพานทีѷ
ถูกทำลายเท่านัѸน

[…เกิดอะไรขึѸน? พวกเขาทำสำเร็จไหม?]
หน้าจอเปลีѷยนไปแสดงภาพของกลุ่มคิมทกจาทีѷเข้าสู่ชัѸนต่อไปได้
อย่างปลอดภัย
[…โอ้ โอ้ พวกเขาทำสำเร็จ!]
ราวกับว่าเหตุการณ์นีѸเกีѷยวข้องกับพวกเขาด้วย กลุ่มดาวแห่ง
คาบสมุทรเกาหลีพากันมองหน้ากันและเฉลิมฉลอง แม้แต่คเยเบ็ค
และคิมยูชินก็ยังลอบสบตากันและเอากำปัѸนชนกันเบาๆ น่าเสียดาย
ความสุขของพวกเขากลับคงอยู่ได้ไม่นาน
– ตามพวกมันไป
เพราะกลุ่มดาวแห่งแอสการ์ดได้เริѷมเคลืѷอนไหวหลังจากโอดินออกคำ
สัѷง
「บริษัทของคิมทกจาไม่อาจหลบหนีไปได้นาน」
ทุกคนเข้าใจความจริงในข้อนีѸ แม้ว่านีѷจะเป็นคิมทกจาทีѷพวกเขากำลัง
พูดถึง แต่เขาก็คงจะไม่สามารถหลบหนีจากเนบิวลาใหญ่ไปได้นานใน
สถานการณ์ทีѷเสียเปรียบเช่นนีѸ
ไม่ใช่แค่นัѸน ช่องยังถูกเปิดขึѸนอย่างเป็นสาธารณะอีกครัѸง ดังนัѸน
เนบิวลาอืѷนๆ ในเรือโนอาห์ก็น่าจะเริѷมเล็งเป้ามาทีѷบริษัทของคิมทกจา
ด้วย
ในขณะทีѷทัѸงกลุ่มบังเกิดความเงียบขึѸนมา ใครบางคนก็พึมพำออกมา
[ข้าเดาว่าครัѸงนีѸมันคงยากนะ…]

[พูดตามตรง สหายคนนัѸนควรจะตายไปตัѸงนาน นานมากแล้ว]
นัѷนทำให้กลุ่มดาวหลายๆ คนพยักหน้าออกมา
คิมทกจามีชีวิตอยู่มาได้นานขนาดนีѸก็ปาฏิหาริย์มากแล้ว ย้อนกลับไป
เมืѷอเขาตกลงไปจากสะพานดงโฮ ย้อนกลับไปเมืѷอตอนเขาทำลาย
บัลลังก์หนึѷงเดียว ย้อนกลับไปเมืѷอเขากลายเป็นราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้น หรือกระทัѷงเมืѷอเขาไปยังรอบทีѷ 1863 – เขาน่าจะตายไป
หลายรอบแล้ว
เมืѷอเขาปรากฏตัวขึѸนในฐานะ ‘ราชาเทพเจ้าภายนอก’ กลุ่มดาวทุกคน
ก็คิดว่าคราวนีѸเขาต้องตายแน่ๆ
「อวตารทีѷติดอยู่ในสถานการณ์ทีѷตํѷากว่าพวกเขามากเมืѷอไม่กีѷปี
ก่อน」
และในตอนนีѸ กลุ่มดาวก็กำลังเฝ้าดูแผ่นหลังของคิมทกจาทีѷกำลังมุ่ง
ตรงไปข้างหน้าในสถานการณ์ทีѷลํѸาหน้ากว่าพวกเขา บ้างก็เฝ้าดูด้วย
สายตาแห่งความอิจฉา ในขณะทีѷบางคนก็ย้อนกลับเอามาดูถูกตัวเอง
ทุกๆ คนอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่มันก็ไม่มีใครกล้าเปิด
ปาก
คนแรกทีѷพูดออกมาคือคเยเบ็ค [ข้าเคยได้ยินคำพยากรณ์ของชินเด็น
ซูในอดีต เส้นโลกนีѸอาจจะกลายเป็นเส้นโลกสุดท้ายได้]
ไม่มีใครสามารถทำนายได้ว่าบริษัทของคิมทกจาจะไปได้ไกลแค่ไหน
ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาจะไปลงเอยทีѷไหน หรือ ■■ แบบไหนทีѷพวกเขา
ต้องการจะเห็น บางทีพวกเขาอาจจะไม่สามารถไปถึงตอนจบของโลก

นีѸได้ดังหลายๆ คำทำนาย และอาจจะต้องตายลงตรงนีѸ
คเยเบ็คคว้าดาบใหญ่ของเขาและค่อยๆ ลุกขึѸน สายตาของเขากำลัง
จดจ้องไปยังประตูมิติกลางโถงฝึก นัѷนคือตำแหน่งของการทำบท
ทดสอบสุดท้ายแห่ง ‘ถํѸาอนันต์’
คิมยูชินถามเขา [เจ้าคิดทีѷจะท้าทายมันเหรอ? คราวนีѸเจ้าอาจจะตาย
ได้จริงๆ นะ]
[ถ้าข้าตาย งัѸนทีѷนีѷก็จะเป็น ■■ ของข้า]
คำตอบของคเยเบ็คทำให้คิมยูชินยิѸมออกมา [■■ ของพวกเราคือฮวัง
ซันบ็อล]
ในขณะทีѷขยับกล้ามเนืѸอคอของเขา คิมยูชินเองก็ยืนขึѸนด้วย
คนทีѷสามทีѷลุกขึѸนมาคือแม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น [ข้าจะท้าทายมันอีก
ครัѸงด้วย]
สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดีѷยวทีѷดูราวกับแสงสว่างเจิดจ้า
นัѷนทำให้กลุ่มดาวอีกหลายคนลุกขึѸนมาด้วย
[ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไม่ลืมว่าพวกเราเกือบถูกฆ่าตายแล้วในขณะทีѷ
พยายามกันเป็นกลุ่ม]
คำพูดของอริยเมตตรัยตาเดียวทำให้สีหน้าของทุกคนหมองลง พวก
เขายังไม่สามารถฝ่าประตูบานสุดท้ายของสถานการณ์นีѸได้จนถึงตอน
นีѸ

[อย่างไรก็ตาม พวกเราก็ไม่สามารถไปช่วยพวกเขาได้ถ้าพวกเราไม่
ผ่านการทดสอบนัѸนไป]
นีѷคือการทดสอบสุดท้ายของถํѸาอนันต์ทีѷไม่สามารถผ่านไปได้ด้วย
จำนวนคนเพียงน้อยนิด มันมีแค่หนึѷงคนหนึѷงกองทัพอย่างชองจุงยอง
และผู้นำกองทัพเรืออย่างอีѸซุนชินเท่านัѸนทีѷสามารถผ่านมันไปได้ ถ้า
มันเป็นกลุ่มดาวเพียงแค่หยิบมือทีѷอยู่ทีѷนีѷ…
ทันใดนัѸนเอง มันก็มีประกายแสงระเบิดออกมา ณ มุมหนึѷงของถํѸา
[ใครบางคนกำลังเข้าสู่ชัѸนทีѷสิบของ ‘ถํѸาอนันต์’!]
สีหน้าของอริยเมตตรัยตาเดียวสว่างขึѸนในขณะทีѷเขาตะโกนออกมา
[โอ้?! มีหน้าใหม่กำลังมา?]
สองสิѷงมีชีวิตเผยตัวออกมาจากประกายแสงทีѷกำลังเลือนหายไป
หลังจากนัѸนไม่นาน ขากรรไกรของอริยเมตตรัยตาเดียวก็เปิดอ้าออก
ด้วยความตกตะลึงหลังจากตระหนักได้ว่าทัѸงสองคนนัѸนเป็นใคร คน
หนึѷงมีรูปร่างใหญ่มาก ในขณะทีѷอีกคนก็มีรูปร่างเล็กมาก
คนแรกทีѷพูดขึѸนมาคือร่างทีѷเล็กกว่า
[เหมือนอย่างทีѷชองจุงยองกล่าว พวกเจ้าทุกคนยังติดอยู่ทีѷนีѷ? ช่าง
เป็นพวกทีѷน่าสงสารซะจริง] เคียร์อีออสถ่มนํѸาลายออกมาในขณะทีѷจิต
วิญญาณแห่งการต่อสู้อันเกรีѸยวกราดของเขาปะทุออกมาจากร่าง
[ศิษย์ของข้าอาจจะต้องตายเพราะพวกเจ้าไปไหนไม่ได้]
*

ในขณะทีѷลำแสงกระจัดกระจายออกไปโดยพร้อมเพรียงกัน ทัѸงยูจงฮ
ยอคและผมก็ถูกดูดเข้าไปยังทางออก เมืѷอผมได้สติกลับมา ผมก็พบ
ว่าตัวเองถูกเขาเหยียบไว้อยู่
“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าโยนฉัน!!”
เขาคงจะพบว่าการเหยียบอยู่บนแผ่นหลังของผมมันอาจจะสกปรกไป
สักหน่อย เพราะเขาเริѷมปัดรองเท้าของเขาเบาๆ
ฮันซูยองทีѷกำลังรอพวกเราอยู่เริѷมเดินเข้ามา เมืѷอดูจากสีหน้าของเธอ
เธอคงเตรียมทีѷจะเฉ่งผมอีกคราว แต่ไม่ว่ามันจะเป็นเพราะโชคดีหรือ
ไม่ก็ตาม แอนนาก็ได้พูดขึѸนมาก่อน
“ฉันไม่คิดเลยว่านายจะใช้การแปลงสภาพเวทีแบบนัѸน พูดตามตรง
ฉันประทับใจจริงๆ ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น”
ฮันซูยองเบนสายตาของเธอไปหาแอนนา “ไม่ใช่ว่าเธอเห็นทัѸงหมด
ผ่านการพยากรณ์ของเธอเหรอ?”
“ฉันเห็นคนข้ามสะพาน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนัѸน”
“ให้มันจริงเถอะ”
ผมไม่สนใจการโต้เถียงของคนทัѸงสองและกวาดตามองรอบๆ มันคือ
ทางเดินทีѷชวนให้นึกถึงกิѷงก้านของต้นไม้ทอดยาวออกไปทุกทาง
ดูเหมือนว่านีѷจะเป็นทางเดินในเรือโนอาห์ แต่ผมก็ไม่เห็นซาราทุสทรา
ทีѷเข้ามาทีѷนีѷก่อนพวกเราเลย

แอนนาหลับตาลงและสัมผัสกับบางสิѷงก่อนทีѷจะพูดออกมา “เหมือน
ว่าทุกคนจะกระจัดกระจายกันออกไป โชคดีทีѷไม่มีใครตาย”
“คนของพวกเราดูเหมือนจะปลอดภัยด้วย” ยูจงฮยอคกล่าว และผมก็
พยักหน้า
[อิทธิพลของตำนานอืѷนจะอ่อนแอลงในพืѸนทีѷทีѷเกีѷยวข้อง]
[การเชืѷอมต่อของเนบิวลา ‘บริษัทของคิมทกจา’ ถูกสร้างขึѸนใหม่อีก
ครัѸง!]
ในตอนนีѸทีѷพวกเราอยู่ภายนอกโลกของแอสการ์ด ผมก็สามารถสัมผัส
ได้ถึงเรืѷองราวของสหายของผมขึѸนมานิดหน่อย ผมสัมผัสได้ว่าพวก
เขากระจัดกระจายกันไปทัѷว
[เรืѷองราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ แผ่ตัวตนของมันออกมา!]
ผมแผ่เรืѷองราวของผมออกมาอย่างรุนแรงเพืѷอรวบรวมสหายของผมมา
ไว้ ณ จุดเดียวกัน ถ้ามันเป็นพวกเขา พวกเขาก็น่าจะสามารถระบุ
ตำแหน่งของผมได้ไม่ยาก
ตู้ม!!
ในขณะเดียวกัน การระเบิดทีѷเป็นลูกโซ่ก็พุ่งออกมาจากทางออกของ
แอสการ์ดด้านหลังพวกเรา มันมีใครบางคนพยายามจะเปิดประตูและ
ออกมา มันชัดเจนว่าพวกเขาเป็นใคร
“ไปกันต่อเถอะ”

พวกเราหนีกลุ่มดาวของแอสการ์ดและวิѷงไปยังทางเดินอันสลับซับ
ซ้อน
[กลุ่มดาว ‘ผู้เสียแขนให้กับหมาป่าแห่งวันสิѸนโลก’ กำลังสูดกลิѷน
เลือด]
[โน๊ตดนตรีของกลุ่มดาว ‘เทพแห่งพิณและแตร’ อยู่ใกล้กับหูของ
คุณ]
[กลุ่มดาว ‘ต้นฉบับแห่งผู้กลับชาติมาเกิด’ กำลังแกะรอยดวงวิญญาณ
ของคุณ!]
[กลุ่มดาว ‘เจ้าแห่งอไบดอส’ ประกาศว่าคุณจะไม่โชคดีเป็นครัѸงทีѷ
สอง!]
ในขณะทีѷกลุ่มดาวบางคนส่งเสียงเชียร์พวกเราผ่านช่อง มันก็มีบางคน
ทีѷไล่ตามพวกเรามาผ่านภาพในช่องด้วย ดวงดาวเหล่านีѸปลดปล่อยจิต
สังหารของพวกเขาออกมาจากเหนือกำแพงสูงของโลกของตนใน
ช่วงเวลาทีѷตำแหน่งของพวกเราถูกเปิดเผยออกมา
มันมีเหตุผลทีѷพวกเรายังไม่ถูกจับได้ และนัѷนก็คงเป็นเพราะกลุ่มของ
พวกเราประกอบไปด้วยคนทัѸงสีѷ
ตอนทีѷ 498

“พวกเราไม่ควรไปทางขวา ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ดีจากทางนัѸน”
พวกเราไว้ใจคำแนะนำของแอนนาและเปลีѷยนทิศทางของพวกเรา
เธออาจจะเคยเป็นศัตรูของพวกเรา แต่ในเวลาแบบนีѸ เธอเองก็เป็น
พันธมิตรทีѷไว้วางใจได้ทีѷสุดเหมือนกัน
ทางแยกปรากฏขึѸนอย่างต่อเนืѷอง
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
“ทางขวาเสีѷยง 92% ทางซ้าย 44% ไปข้างหน้าต่อ”
ฮันซูยองตะโกนออกมาในขณะทีѷอ่านความคิดจำนวนนับไม่ถ้วนในหัว
ของเธอ
“แล้วความเสีѷยงของการไปข้างหน้าต่อล่ะ?”
“ฉันก็ไม่รู้!”
เธอถลึงตาใส่ผมและวิѷงนำหน้าพวกเราไป
“กำลังมาจากด้านบน”
คำแนะนำนีѸไม่ใช่จากใครอืѷนนอกจากตัวเอกของเรา ยูจงฮยอคสาดออ
ร่าดาบทลายนภาออกไปอย่างต่อเนืѷอง กลุ่มดาวพากันกรีดร้องออกมา
ในขณะทีѷพวกเขาถูกโจมตีโดยการโจมตีล่วงหน้าและทรุดตัวลงกับ
พืѸน ผมคิดว่าผมได้ยินเสียงของวิถีดาบทลายนภาตัดบางสิѷงอยู่เป็นระ
ยะๆ
“วิѷงต่อ”

ผมตระหนักขึѸนมาได้ในทันใดว่าทำไมพวกเราสีѷคนถึงมารวมตัวกัน
แบบนีѸ
「สีѷคนนีѸน่าจะเคลียร์สถานการณ์นีѸไปได้อย่างปลอดภัย」
หนึѷงในพวกเราคือผู้เผยพระจวนะ อีกคนคือนักเขียน และอีกคนคือผู้
เสืѷอมถอย ส่วนคนสุดท้าย…
“หยุดก่อน”
คำพูดของผมทำให้คนอืѷนๆ หยุดลงในทันที่ ทัѸงสามคนกำลังมองมาทีѷ
ผม ผมมองกลับไปทีѷพวกเขาและค่อยๆ เดินเข้าไปหาห้องโดยสารทีѷ
อยู่ตรงหน้าของพวกเรา
แอนนาคว้าไหล่ของผม “…นายไม่ได้คิดทีѷจะเข้าไปในห้องโดยสารนีѸ
ใช่ไหม?”
ยูจงฮยอคไม่ได้พูดอะไรออกมา
ผมมองกลับไปยังสหายของผมและพูดกับพวกเขา “การผ่านทีѷนีѷไป
คือทางเดียว”
“นายไม่เห็นเหรอว่าทีѷประตูนัѷนเขียนว่าไง??”
ไม่ ผมเห็นมันอย่างชัดเจน และในเวลาเดียวกัน ผมก็สามารถสัมผัสได้
ถึงสถานะอันยิѷงใหญ่ของกลุ่มดาวทีѷอยู่ด้านหลังของพวกเราด้วย
โอลิมปัส

「เพืѷอทีѷจะไปถึงตำแหน่งทีѷผมต้องการ พวกเราต้องข้ามโลกของโอ
ลิมปัสไป」
ตามเรืѷองราวทีѷบีฮยองทิѸงไว้ พวกเราไม่มีทางเลือกแล้ว มันค่อนข้าง
ชัดเจนว่าซุสทีѷได้ลิѸมรสความอับอายข้างนอกนัѷนคงจะไม่ปล่อยให้
พวกเราผ่านไปได้
“โอดินอยู่ข้างหลัง ซุสอยู่ข้างหน้า” ยูจงฮยอคกล่าวในขณะทีѷเขา
ก้าวออกมาข้างหน้า “ถ้าพวกเราฝ่าทีѷนีѷไปได้ พวกเราก็จะมีวิธีต่อสู้กับ
พวกมันใช่ไหม?”
“ใช่ แน่นอน”
พวกเราสัมผัสได้ว่าสถานะของโอดินใกล้เข้ามาแล้ว
ฮันซูยองตะโกนออกมา “บ้าเอ้ย ถ้าอย่างนัѸนก็รีบเปิดมันเร็ว! ไอ้พวก
บ้านัѷนใกล้จะถึงแล้ว!”
พวกเราเตะประตูของโอลิมปัสและกระโจนเข้าไป มันให้ความรู้สึก
ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังดูดพวกเราเข้าไป และเมืѷอผมได้สติ
กลับมา พวกเรากำลังเดินอยู่บนท้องฟ้าเหนือโอลิมปัสแล้ว
ปราสาทท้องฟ้าอันยิѷงใหญ่ของโอลิมปัสสามารถมองเห็นได้จากระยะ
ไกล
[กลุ่มดาวของเนบิวลา ‘โอลิมปัส’ ยืนยันตัวตนของผู้บุกรุก!]
บรรยากาศกดดันขึѸนมาในทันใด เมฆสายฟ้ามารวมตัวกันในพริบตา
และปกคลุมท้องฟ้าทัѸงหมด

[กลุ่มดาว ‘บัลลังก์สายฟ้า’ ใช้อิทธิพลของเขากับโอลิมปัสทัѸงหมด!]
ราชาแห่งโอลิมปัสกำลังรอพวกเราอยู่ รวมทัѸงสิบสองเทพทีѷอยู่ข้าง
เขาด้วย
[กลุ่มดาว ‘ดวงตะวันอันยิѷงใหญ่’ เรียกขานราชรถของเขา!]
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามแห่งความป่าเถืѷอน’ ชูดาบของเขาขึѸน!]
[กลุ่มดาว ‘นักล่าแห่งแสงจันทร์’ ง้างลูกศร!]
เบืѸองล่างของพวกเราคือมหาสมุทร พวกเราสามารถเห็นมอนสเตอร์ใน
ตำนานรอพวกเราอยู่ด้วย
[กลุ่มดาว ‘สัตว์ประหลาดแห่งเขาวงกต’ คำรามมาทางทิศทางของ
คุณ!]
[กลุ่มดาว ‘ภูติลำนำแห่งความตาย’ กำลังขับขานความตายของคุณ!]
ทุกๆ สิѷงในโลกนีѸคือศัตรูของพวกเรา
ครืน!
“ไป!!”
วิถีแห่งสายลมของผมและย่างก้าวนภาของยูจงฮยอคถูกเปิดใช้งาน
โดยพร้อมเพรียงกัน
เส้นทางแห่งวายุของแอนนาและเมฆทมิฬหมีใหญ่ของฮันซูยองเอง
ก็ตามหลังพวกเรามาด้วย พวกเราข้ามท้องฟ้าไปด้วยความเร็วทีѷสูง
ทีѷสุดเท่าทีѷพวกเราจะทำได้

ในขณะเดียวกัน เมฆสายฟ้าก็แผ่บรรยากาศเป็นลางไม่ดีมากยิѷงขึѸน
[ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น!!]
สิบสองเทพตามพวกเรามาติดๆ
ดาบใหญ่ของอาเรสเฉือนผ่านอากาศเข้ามาหาพวกเรา ผมเหวีѷยง
ศรัทธาไม่แตกสลายและป้องกันการโจมตีนัѸนเอาไว้ พร้อมกับเสียงดัง
‘ปัง’ มันรู้สึกราวกับว่าทุกๆ ข้อต่อภายในร่างของเขามันกำลังพัง
ทลายลง มันเหมือนกับการถูกรถถังชนเลยจริงๆ นีѷคือพลังทีѷแท้จริง
ของสิบสองเทพทีѷมีพลังของโลกของตนหนุนหลัง
ผมปลดปล่อยสถานะออกมาจากทัѷวทัѸงร่างและพูดด้วยเสียงทีѷแท้จริง
[อย่าดูถูกพวกเราสิ อาเรส]
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน’ กู่ร้องออกมา!]
คนอืѷนผมอาจจะไม่มัѷนใจ แต่อย่างน้อย ผมก็ไม่แพ้อาเรส เพราะผม
ครอบครองเรืѷองราวทีѷเอาชนะเขาได้อยู่
[เรืѷองราว ‘ผู้เอาชนะเทพสงคราม’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
น่าเสียดาย สถานการณ์ของพวกเรากำลังเจอเข้ากับปัญหาใหญ่
‘นักล่าแห่งแสงจันทร์’ อาเทมิสกำลังกระโจนเข้าใส่ฮันซูยองทีѷโอบ
ล้อมไปด้วยเพลิงทมิฬ ในขณะทีѷยูจงฮยอคทีѷลอยอยู่ในอากาศก็เข้า
ปะทะกับ ‘โฆษกแห่งความยุติธรรมและปัญญา’ อธีน่าแล้ว
ส่วนแอนนาทีѷตามหลังพวกเรามาก็ถูกล้อมไปด้วยกลุ่มดาวระดับล่าง
ของโอลิมปัส

[ข้าเคยเชียร์เจ้านะ คิมทกจา]
เสียงๆ หนึѷงดังมาจากด้านหลังของผม
นัѷนมาจากกลุ่มดาวทีѷรวดเร็วทีѷสุดในท้องฟ้าแห่งนีѸ ลวดลายบนปีก
สามารถมองเห็นได้จากบนรองเท้าของเขา
[น่าเสียดาย เจ้าไม่ควรมาทีѷนีѷเลย]
มันคือเฮอร์เมส
เขามองมาทีѷผมด้วยสีหน้าน่าสลดและพูดขึѸนมา [บิดา เขาโกรธจริงๆ
แล้ว]
และจากนัѸน เมฆสายฟ้าก็ทอประกายเจิดจ้าจนในทีѷสุดก็ระเบิดออกมา
ทุกๆ สิѷงดูเชืѷองช้าไปหมด มันราวกับว่าท้องฟ้าทัѸงผืนกำลัง
หลอมละลายลงมาอย่างช้าๆ
สายฟ้าดูราวกับจะปกคลุมโลกทัѸงใบ มันไม่มีสิѷงมีชีวิตไหนภายในโลก
ใบนีѸทีѷจะสามารถหลบหนีไปจากความพิโรธของซุสได้
ฮันซูยองมองมาทางนีѸและตะโกนบางสิѷงออกมา ส่วนผมก็ตอบกลับ
เธอไปอย่างเงียบๆ
‘ไม่เป็นไร’
ผมสูดลมหายใจเข้าอย่างช้าๆ และตัѸงสมาธิ อาเรสยิѸมออกมาอย่างมี
ชัยราวกับว่าศึกนีѸถูกตัดสินเป็นทีѷเรียบร้อยแล้ว ผมไม่สนใจเขาและชู
ดาบขึѸนราวกับสายล่อฟ้า

ตู้ม!!
ฟ้าผ่ามารวมตัวกันทีѷผม สถานะนีѸแทบจะระเบิดร่างทัѸงร่างของผมใน
คราวเดียว อย่างไรก็ตาม ผมก็ทนได้ หรือจะพูดให้ชัดๆ ความมืดทีѷ
กำลังส่ายไปมาอยู่ใกล้ๆ ปลายมือของผมกำลังดูดสายฟ้าของซุส
เข้าไป
เสียงกรีดร้องสุดจะพรรณนาได้ระเบิดออกมาจากปากของผม
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน’ คำรามออกมา!]
วิสัยทัศน์ของผมถูกย้อมไปด้วยสีแดง และเรืѷองราวก็เริѷมไหลออกมา
จากปากของผม
ครืน…!
จากนัѸนซุสก็ปลดปล่อยสถานะทีѷมากยิѷงขึѸนกว่าเดิมออกมา
ผมไม่อาจทนต่อไปได้อีกแล้ว ร่างกายอันไร้เรีѷยวแรงของผมเริѷมตกลง
มาจากอากาศ
「และในตอนนีѸเอง มันก็สำเร็จ」
[นีѷคือจุดจบ ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น แม้ว่ามันจะเป็นเจ้า แต่ใน
โลกของพวกเรา เจ้ามันก็-!]
ร่างกายทีѷตกลงมาอย่างไร้เรีѷยวแรงของผมซึѷงกำลังถูกดูดด้วยสายฟ้า
หยุดลงกลางอากาศในทันใด มือของผมเริѷมมีแรงกลับคืนมาบ้าง และ
จากนัѸนเอง อาเรสก็เผยสีหน้าแข็งทืѷอออกมา สีหน้าของเทพสงคราม
ทีѷไม่เคยยอมจำนนต่อความหวาดกลัวกลับเต็มไปด้วยความพรัѷนพรึง

「ใครบางบคนกำลังถือดาบของคิมทกจาไว้ด้วยกันกับเขา」
มันเป็นมือทีѷใหญ่และมัѷนคงมาก เสียงทีѷแท้จริงราวกับความมืดอัน
สูงส่งเสียงหนึѷงดังก้องออกมา
[ทำไมเจ้าถึงคิดว่าโลกนีѸเป็นของเจ้าคนเดียวล่ะ?]
แต่ความมืดนัѸนก็อ่อนโยนและโอบกอดร่างทีѷกำลังร่วงหล่นลงมาของ
ผมเอาไว้
[ช่างจองหองซะจริงนะ อาเรส]
ความมืดทีѷกำลังกลืนกินสายฟ้าเริѷมแผ่ขยายออกไป
[กลุ่มดาว ‘บิดาแห่งรัตติกาล’ กำลังจุติลงมายัง ‘เรือโนอาห์’!]
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์อันมืดมิด’ กำลังจุติลงมายัง ‘เรือโน
อาห์’!]
อันทีѷจริง ระดับเทวะของโอลิมปัสนัѸนไม่ได้มีแค่ซุสคนเดียว
[‘ยมโลก’ กำลังประกาศศักดาต่อผืนดินเบืѸองบน!]
โลกทีѷหลับใหลอยู่ในส่วนทีѷลึกทีѷสุดของใต้ดินได้ตืѷนขึѸนมาแล้ว
[ฮาเดส…!]
ราชาแห่งยมโลกวางผมลงบนพืѸนและพูดต่อท้องฟ้าอย่างใจเย็น [มัน
ถึงเวลายุติเรืѷองนีѸแล้ว พีѷข้า]

เคียวของฮาเดสทีѷชูขึѸนสู่ท้องฟ้ากู่ร้องออกมา ส่งผลให้ความมืดแห่ง
ยมโลกพวยพุ่งขึѸนสู่ท้องฟ้าราวกับกระแสนํѸาตก
มันคือกองทัพแห่งยมโลก เมืѷอเหล่าตุลาการออกคำสัѷงเดินทัพ ‘ผู้
พิทักษ์แห่งทาทาร์รัส’ เซอเบอร์รัส ก็คำรามออกมาอย่างดุร้าย
[เจ้าพวกสิѷงมีชีวิตชัѸนตํѷาจากใต้ดิน พวกเจ้ากล้า-!]
วีรบุรุษแห่งโลกใบนีѸไขว้ดาบของพวกเขา มันมีวีรบุรุษแห่งกรีก
มากมายทีѷได้เข้าร่วมในศึกนีѸ
กองทัพของซุสและสิบสองเทพนัѸนยิѷงใหญ่มากจริงๆ ตุลาการเข้า
ปะทะกับเฮฟเฟตัส ในขณะทีѷเซอเบอร์รัสและมิโนทอร์เริѷมกระโจนเข้า
ใส่กัน
ส่วนทหารจากป่าแห่งอาเทมิสก็กรูกันเข้ามา ฝ่าเท้าของเหล่าอาชา
ของไครอน ‘โหรแห่งปัญญา’ ได้เหยียบยํѷาลงบนกองทัพของยมโลก
[ไม่ว่ารัตติกาลของเจ้าจะมืดสักแค่ไหน-!]
ทันใดนัѸนเอง หัวของไครอนก็ปลิวขึѸนไปในอากาศ
เหล่าสัตว์ประหลาดทีѷปีนออกมาจากใต้ดินใช้กรงเล็บขนาดยักษ์ของ
พวกมันฉีกหัวของเขาออกเป็นชิѸนๆ และเริѷมเคีѸยวมัน
[ซุส!!!]
เสียงแห่งความแค้นและความโศกเศร้าทีѷไม่อาจหยัѷงรากถึงดังก้อง
ออกมา ผมรู้จักเจ้าของเสียงพวกนีѸดี

「และดังนัѸนเอง กิแกนโทมาเคียสุดท้ายของโอลิมปัสจึงเริѷมต้นขึѸนใน
รูปแบบนีѸ」
‘ไททัน’ เหล่าไททันเริѷมเผยร่างออกมาหลังจากทีѷต้องใช้ชีวิตด้วย
ความโศกเศร้าอยู่ใต้ดินมาเนิѷนนาน
ไม่ใช่แค่นัѸน เหล่าสัตว์ประหลาดทีѷมีร่างกายใหญ่ซะยิѷงกว่าไททันก็
โผล่ขึѸนมาด้วย พวกมันคือสิѷงทีѷผมเคยเจอในคุกแห่งยมโลก
[ไททันแห่งขุมนรกทัѸงหมดกำลังเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้าแห่งโอ
ลิมปัส]
สามพีѷน้องเฮกาตอนชีเรส – ‘ไททันร้อยหัตถ์’ เบรียรูส ทีѷเคยต่อสู้
เคียงข้างผมในกิแกนโทมาเคียพูดกับผม
[ในทีѷสุดพวกเราก็มาถึงตรงนีѸ เด็กน้อย]
มือข้างหนึѷงของเบรียรูสลูบหัวของผมเบาๆ
[ศึกนีѸเพืѷอเจ้า]
เหล่าไททันทีѷกำลังท้าทายอำนาจแห่งสรวงสวรรค์ได้ยืนขึѸนพร้อมกับ
เหยียบย่างไปบนรัตติกาล เสียงคำรามของพวกเขาสัѷนสะเทือนไปทัѷว
ท้องฟ้าแห่งโอลิมปัส สถานะอันยิѷงใหญ่ของพวกเขาเพียงพอทีѷจะ
คุกคามบัลลังก์ของซุส
และ ณ ใจกลางของสมรภูมิ ซุสก็กำลังต่อสู้กับฮาเดสอย่างดุเดือด
การปะทะกันของกลุ่มดาวระดับเทวะทัѸงสองคนนีѸทำให้รัตติกาลสีดำ

สนิทและห้วงเวลากลางวันผสานเข้าด้วยกัน และมิติเวลาของโลกก็
พังครืนลงมา
เพอร์เซโฟนีทีѷกำลังบัญชากองทัพยมโลกพูดกับผมโดยตรง
[เอาล่ะ ไปได้แล้ว อย่ามองย้อนกลับมา ไปดูตอนจบทีѷเจ้าอยากจะ
เห็นซะ]
ผมพยักหน้าและพยุงร่างทีѷจวนจะล้มของตัวเองขึѸน ผมกลืนยาเป็น
ตายทีѷลีซอลฮวาให้ไว้ลงไป และพลังของผมก็เริѷมฟืѸนกลับคืนมาทีละ
นิด ผมเดินไปข้างหน้าอย่างไม่มัѷนคง ซึѷงทีѷตรงหน้านัѸนก็เป็นสมรภูมิทีѷ
มีเลือดและเนืѸอทีѷถูกฉีกเป็นชิѸนๆ โปรยปรายลงมา
ฮันซูยองและยูจงฮยอค รวมทัѸงแอนนากำลังยืนรอผมอยู่
ฮันซูยองวิѷงมาหาผมและช่วยพยุงร่างของผม ผมมองไปข้างหลังและ
เห็นซากศพของเหล่าวีรบุรุษ ดวงตาของพวกเขายังคงเบิกกว้างอยู่
ดวงดาวทีѷตกลงมาจากท้องฟ้า เรืѷองราวทีѷไม่สามารถบอกเล่าต่อไปได้
อีก พวกมันกำลังมองมาทีѷผมด้วยสายตาอันไม่พอใจ
「นีѷคือเส้นทางทีѷผมเลือก」
ผมรู้ว่ามันคงจะเป็นแบบนีѸตัѸงแต่แรก มันเห็นได้ชัดว่ายมโลกจะ
เคลืѷอนไหวถ้าผมมาทีѷนีѷ
เพืѷอ ■■ ทีѷผมต้องการ ผมต้องใช้เรืѷองราวทัѸงหมดของพวกเขา
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน’ กู่ร้องออกมา!]

พวกเรามองเห็นทางออกของโอลิมปัสจากระยะไกล นัѷนคือทีѷๆ พวก
เราต้องมุ่งหน้าไป อย่างไรก็ตาม มันก็มีกลุ่มดาวคนหนึѷงขวางทางของ
พวกเราเอาไว้
ผมถามเขา “ไดโอไนซัส นายจะหยุดพวกเราเหรอ?”
ไดโอไนซัสทีѷมาพร้อมกับกลุ่มคนของเขามองตรงมาทีѷผม เขาคงจะ
ดืѷมไปหลายขวดแล้วเพราะแก้มของเขาแดงขึѸนอย่างเห็นได้ชัด
เขาจ้องผมด้วยสายตาทีѷเมามายก่อนทีѷจะเปิดปากขึѸนพร้อมกับกระดก
ขวดไวน์ [พวกเจ้าทุกคน หลบไป]
คำสัѷงของหัวหน้าทำให้เหล่าลูกน้องหลีกทาง และพวกเราก็เดินไปบน
เส้นทางนัѸน บทเพลงของไซเร็นและดนตรีของออร์ฟิอัสขับขานมา
จากทีѷไหนสักแห่ง นอกจากนีѸผมยังได้ยินเสียงของคนทีѷผมรู้จักกำลัง
จะตายลงด้วย
「คิมทกจาไม่มองย้อนกลับไป」
วิสัยทัศน์ของผมสัѷนไหวราวกับว่าเมาเหล้าไปด้วย
แต่พวกเราก็ยังคงเดิน เดินต่อไปเรืѷอยๆ จนในทีѷสุดพวกเราก็ไปถึง
ทางออกของโอลิมปัส
ไดโอไนซัสอยู่ข้างหลังพวกเรา ถ้าผมมองกลับไป ผมก็น่าจะเห็น
สีหน้าของเขาทีѷเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เขาคือกลุ่มดาวทีѷชอบใน
เรืѷองราวของพวกเราจริงๆ

[คิมทกจา โอลิมปัสของข้าไม่มีทีѷยืนอยู่ในบทสรุปทีѷเจ้ามุ่งหน้าไปใช่
ไหม?]
ผมไม่อาจตอบได้
「“นัѷนเป็นเพราะข้าชอบเรืѷองราวของเจ้า”」
คนทีѷเฝ้ามองเรืѷองราวของผมมาอย่างยาวนาน และช่วยผมไว้มากมาย
หลายครัѸงในอดีต
「“หลายๆ กลุ่มดาวรวมทัѸงตัวข้าเชืѷอว่าเจ้าคือคนทีѷสามารถไปถึง ■■
ได้”」
ผมกำลังจะมองย้อนกลับไป แต่ไดโอไนซัสก็พูดขึѸนมาซะก่อน
[มันก็สนุกดีนะ โอ้ กลุ่มดาวผู้สูงส่งและยิѷงใหญ่]
ผมได้ยินเสียงของโลกทีѷปิดตัวลงเบืѸองหลังของผม
ฝ่าเท้าของผมไม่ต้องการจะเคลืѷอนไหว ผมยืนนิѷงอยู่นานโดยไม่พูด
อะไร และในทีѷสุดก็มีใครบางคนพูดกับผม
“มันยังไม่จบ”
พวกเราเริѷมออกเดินทางไปยังความมืดของเรือโนอาห์
ปลายทางของพวกเราอยู่ตรงหน้าแล้ว

หลังจากออกจากโอลิมปัส พวกเราก็เงียบกันอยู่นาน พวกเราทัѸงวิѷง
และเดิน ยิѷงพวกเราเดินทางกันไปมากเท่าไร มันก็มีเพียงแต่เสียงกรีด
ร้องอันว่างเปล่าเท่านัѸนทีѷดังออกมาจากความเวิѸงว้างอันไร้แสงดาวนีѸ
เสียงกรีดร้องเหล่านัѸนจะถูกบันทึกเป็นเรืѷองราวด้วยไหม? และจะมีใคร
ได้ฟังมันในภายหลังไหม? มันจะมีกีѷเรืѷองราวกันทีѷต้องวนเวียนอยู่แบบ
นัѸนก่อนทีѷโลกนีѸจะถึงจุดจบ?
“คิมทกจา”
“ฉันรู้”
เสียงดังมาจากฮันซูยองทีѷยังประคองผมอยู่
ในทีѷสุด ประตูของห้องโดยสารทีѷผมตามหาอยู่ก็มองเห็นได้จากระยะ
ไกล แม้ว่าจะอยู่ไกลขนาดนีѸ แต่ประตูนัѸนก็ดูเล็กและโทรมกว่าประตู
ของห้องโดยสารอืѷนมาก
ทางเดินทีѷพวกเราเพิѷงผ่านมาเริѷมมีเสียงดัง กลุ่มดาวจากฝ่ายต่างๆ
กำลังตามมาแล้ว ผมไม่ลังเลและผลักประตูเปิด
[คุณเข้าสู่ ‘ทีѷเก็บพร็อพ’]
ตอนทีѷ 499

“อะไรเนีѷย? ทำไมมันโทรมแบบนีѸ…”
คำพูดของฮันซูยองหยุดลงในทันทีหลังจากทีѷเธอเห็นการตกแต่ง
ภายในห้อง
ห้องนีѸใหญ่มากจนไม่อาจมองเห็นจุดสิѸนสุด มันมีแผ่นผ้าใบสีขาวคลุม
อยู่ทัѷวไปหมด ถ้ามีใครระบุว่าทีѷนีѷคือ ‘ทีѷเก็บพร็อพ’ งัѸนมันก็คงจะเป็นทีѷ
เก็บพร็อพทีѷใหญ่ทีѷสุดในจักรวาลแห่งนีѸ
「ห้องโดยสารทีѷ ‘ทุกๆ สิѷงภายในสถานการณ์’ ถูกรวบรวมไว้」
เรืѷองราวของบีฮยองดังขึѸน
「พร๊อพทัѸงหมดทีѷเคยถูกใช้ในสถานการณ์ต่างๆ จะอยู่ทีѷนีѷ ตัѸงแต่ไอ
เท็มใช้แล้วทิѸงไปจนถึงรางวัลหลักของสถานการณ์ และแม้กระทัѷงส
ตาร์รีลิคจากเนบิวลาทีѷสูญเสียพลังไปแล้วก็ตาม」
‘เสมหะม้านํѸาค้อน’ และ ‘หนามสุกรศิลา’ ทีѷผมเคยใช้ล่าอิกทิโอซอรัส
ก็อยู่ทีѷนีѷด้วย
ย้อนกลับไปตอนนัѸน ผมคิดว่าผมกำลังจะตายแล้วจริงๆ แต่… เมืѷอเห็น
พวกมันแบบนีѸก็ทำให้ผมนึกถึงอดีตขึѸนมา
“ไม่เลว บางอันก็ยังมีประโยชน์อยู่”
ยูจงฮยอคเดินเข้าไปหาพร็อพก่อนทีѷผมจะทันได้สังเกตและเริѷม
เปลีѷยนอุปกรณ์ของเขา เขาพ่นโลหะเรืѷองราวเคลือบลงไปบนตัวดาบ
ปีศาจทมิฬของเขา เปลีѷยนเสืѸอคลุมตัวใหม่ และกระทัѷงโยนรองเท้าคู่

เก่าทิѸงไปเพืѷอเปลีѷยนเป็นคู่ใหม่ก่อนทีѷจะหยิบสตาร์รีลิคขึѸนมาอีกหลาย
อัน
เมืѷอเห็นสายตาทีѷกำลังเปล่งประกายแบบนัѸนของเขา เขาคงจะรู้สึกพึง
พอใจกับตัวเองมากในตอนนีѸ
“อะไรนะ? ‘ยังมีประโยชน์อยู่’ เหรอ?? ฉันยังไม่เคยเห็นของพวกนีѸมา
ก่อนเลย! รีบหยิบมาเร็ว”
ฮันซูยองเองก็กระโจนเข้าไปในกองไอเท็มด้วย และรีบหยิบอันทีѷเธอ
สามารถใช้ได้ขึѸนมา แม้แต่แอนนาทีѷโชคดีได้รับการสนับสนุนจาก
เนบิวลาทีѷรํѷารวยจนกระทัѷงเมืѷอครู่นีѸก็ยังโน้มตัวลงและเลือกไอเท็มอ
ย่างระมัดระวัง
เหมือนกับกลุ่มอวตารธรรมดาสามัญทีѷสะดุดเข้ากับชิѸนส่วนลับของ
สถานการณ์ พวกเราคุ้ยเขีѷยไอเท็ม เปลีѷยนอุปกรณ์ของพวกเรา และ
แบ่งปันรอยยิѸมอย่างมีความสุดต่อกัน
「พวกเขาต่างก็รู้ อย่างไรก็ตาม ถ้าพวกเขาไม่ทำแบบนีѸ พวกเขาก็
คงจะไม่สามารถอดทนกับช่วงเวลานีѸได้」
แต่มันก็มีเสียงระเบิดดังขึѸนจากนอกห้องอีกครัѸง
เสียงมันใกล้เข้ามามากขึѸนกว่าเดิม
“…งัѸนอะไรอยู่ในห้องต่อไป?”
มันเป็นเพราะความเหนืѷอยล้างัѸนเหรอ? ฮันซูยองหยุดใช้การทำนาย
ลอกเลียนแบบไปแล้ว สายตาของพวกเราสบเข้าด้วยกันชัѷวขณะ เธอ

เลิกคิѸวขึѸนเล็กน้อย
「“นายคิดว่านักเขียนจะเขียนเรืѷองราวไปได้อย่างมีความสุขตลอดเห
รอ?”」
ผมเข้าใจความหมายของมันแล้วในตอนนีѸ
แม้ว่าโลกจะถูกทำลาย แม้ว่าสถานการณ์จะเดินทางไปสู่
โศกนาฏกรรม เธอก็ยังเป็นนักเขียนอยู่เสมอ และนัѷนเป็นเหตุผลว่า
ทำไมมันถึงเจ็บปวดมากสำหรับเธอ ความเจ็บปวดนานานับประเภท
ต่างก็ยังวนเวียนอยู่ภายในหัวของเธอแม้ว่าจะเป็นตอนนีѸ
「และนัѷนคือเหตุผลว่าทำไมถึงมีแค่เขา ‘นักอ่าน’ ทีѷสามารถตัดสินใจ
แบบนีѸได้」
“ไม่ พวกเราจะอยู่ทีѷนีѷ”
「ทางเลือกทีѷมีแค่คนทีѷเต็มไปด้วยความโลภและความดืѸอรัѸนทีѷจะเห็น
ตอนจบทีѷต้องการเท่านัѸนทีѷสามารถตัดสินใจได้」
ฮันซูยองโพล่งออกมาด้วยความโมโห “ไม่ใช่ว่าพวกเราจะไปทำลาย
แกนหลักกันเหรอ??”
“ถ้าพวกเราจะไปแกนหลัก พวกเราจำเป็นต้องผ่านโลกของเนบิวลา
ใหญ่แห่งอืѷนไปอีก”
“พวกเราก็ลองวิธีอืѷนไม่ได้เหรอ?! อย่างถ้าพวกเราออกไปทางประตู
นัѷน-!”
ฮันซูยองชีѸไปยังประตูธรรมดาๆ ทีѷมองเห็นได้จากมุมห้อง

“ประตูนัѷนจะพาพวกเราไปยังจักรพรรดิ”
“แล้วนัѷนล่ะ…”
“ประตูนัѷนเชืѷอมต่อกับพระเวท”
“บ้าเอ้ย…”
ฮันซูยองโมโห และในขณะทีѷเธอเดินห่างออกมาจากประตู เธอก็ตรวจ
เช็คว่าเธอได้ล็อคพวกมันไว้แล้ว
เสียงระเบิดดังออกมาอีกครัѸง การสัѷนสะเทือนอย่างรุนแรงแผ่ออกมา
และใครบางคนก็เริѷมกระหนํѷาโจมตีประตูห้องโดยสาร พร้อมกับเสียง
ของบางสิѷงกำลังระเบิด ผนังของห้องโดยสารเริѷมสัѷนสะเทือนอย่าง
รุนแรง
“…ดูเหมือนพวกมันจะมาแล้ว” แอนนากล่าว
ฮันซูยองทำหน้าบึѸงตึงและเริѷมนวดขมับของเธอ
[เรืѷองราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ กลับมาเล่าเรืѷองราวของมัน
ต่อ!]
ในท้ายทีѷสุดเธอก็เปิดใช้งานเรืѷองราวของเธออีกครัѸง พล็อตเรืѷองทีѷเธอ
ไม่อยากจะทำนายน่าจะกำลังถูกวาดเขียนอยู่ภายในหัวของเธอ
ทัѸงแอนนาทีѷครอบครองการพยากรณ์ และยูจงฮยอคกับความสามารถ
ในการอ่านรูปแบบของเขาหลังจากมีชีวิตผ่านการเสืѷอมถอยมานับครัѸง
ไม่ถ้วนก็เริѷมเตรียมพร้อมต่อสู้ด้วย

“พวกเราต้องสู้ทีѷนีѷ นีѷคือห้องเดียวทีѷพวกเรามีหวังจะชนะ”
ทุกๆ ห้องโดยสารภายในเรือโนอาห์จะมีโลกของเนบิวลาใหญ่ๆ ทีѷถูก
สร้างขึѸนมาใหม่อยู่
「อย่างไรก็ตาม มันก็มีอยู่หนึѷงทีѷในเรือโนอาห์แห่งนีѸทีѷไม่มีโลกใบ
ไหนถูกสร้างขึѸนมา」
และทีѷนัѷนก็ไม่ใช่ทีѷอืѷนใดนอกจาก ‘ทีѷเก็บพร๊อพ’ แห่งนีѸ ซึѷงไอเท็มทีѷ
เคยถูกใช้ในสถานการณ์จะถูกรวบรวมไว้ทีѷนีѷ
[ห้องโดยสารทีѷเกีѷยวข้องไม่ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของเนบิวลาใด]
นัѷนคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงเลือกห้องนีѸเป็นสมรภูมิของพวกเรา
“มาแล้ว”
ในช่วงเวลาทีѷยูจงฮยอคชักดาบปีศาจทมิฬออกมา ประตูจากทัѸงสีѷด้าน
ก็เปิดออกโดยพร้อมเพรียงกัน กลุ่มดาวเริѷมหลัѷงไหลเข้ามาผ่านบาน
ประตู
[กลุ่มดาว ‘เจ้าแห่งวันทีѷ 25 ธันวาคม’ กำลังจุติลงมายังเรือโนอาห์!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้รับผิดชอบการโคจรของจักรวาล’ เข้าร่วมในสมรภูมิ
พร้อมกับข้ารับใช้!]
พระเวท
[กลุ่มดาว ‘เจ้าแห่งอไบดอส’ กำลังจุติลงมาด้วยความโกรธ!]

[กลุ่มดาว ‘ผู้รับผิดชอบแผ่นดินไหวและภูเขาไฟ’ กำลังตืѷนขึѸนจาก
ห้วงนิทรา!]
[กลุ่มดาว ‘ผู้ควบคุมการหายใจเข้าและออก’ กำลังปลุกเรืѷองราวของ
มัน!]
พาไพรัส
[กลุ่มดาว ‘บิดาตาเดียว’ กุมหอกของตน]
[กลุ่มดาว ‘ผู้เสียแขนให้กับหมาป่าแห่งวันสิѸนโลก’ ตรวจพบคุณ!]
แอสการ์ด
[กลุ่มดาว ‘มหามารดาเทพผู้สร้างมนุษย์นอกโลก’ กำลังจุติลงมายัง
เรือโนอาห์!]
[กลุ่มดาว ‘จักรพรรดิสวรรค์’ กำลังนัѷงลงบนบัลลังก์ของเขา!]
…และแม้กระทัѷงจักรพรรดิก็ด้วย
ในช่วงเวลาทีѷประตูทุกบานในห้องเก็บของพังลง เรืѷองราวทีѷอยู่ภายใน
มิติก็เข้าปะทะกันและแผ่ขยายออกไป ‘มหาเรืѷองราว’ จากโลกต่างๆ
เริѷมเปล่งเสียงดังก้องและชัดเจนออกมา
ฮันซูยองหัวเราะ “ทุกคนทีѷเกลียดพวกเรามารวมตัวกันทีѷเดียวเลย”
[ทางนีѸ!]
ในขณะทีѷใครบางคนตะโกนออกมา พวกเราก็รีบถอยหลังไป พร้อมกับ
เสียงระเบิดดัง เถ้าถ่านสีดำสนิทก็ฟุ้งขึѸนมาจากจุดทีѷพวกเราเคยยืนอยู่

[‘มหาเรืѷองราว’ ค้นพบห้องโดยสารใหม่!]
[เรืѷองราวส่วนหนึѷงเริѷมโยกย้ายโลกของตนมายังห้องโดยสารใหม่!]
พวกเรามีเวลาไม่มาก
ตู้ม!!
เสียงระเบิดดังก้องออกมาในขณะทีѷพวกเราชักอาวุธของตัวเองออกมา
ผมเองก็เปลีѷยนอุปกรณ์ใหม่หมดแล้วเหมือนกัน
ด้วยการเอาแผ่นหลังชนกัน พวกเราหันหน้าเข้าใส่ศัตรูจากทัѸงสีѷ
ทิศทางและปลดปล่อยสถานะเข้าใส่กลุ่มดาวทีѷกำลังใกล้เข้ามา
ฮันซูยองสาดเพลิงทมิฬออกไปและเหวีѷยงตัวไปข้างหน้า “พวกแก
ทุกคน ตาย!!”
เธอเหวีѷยงไอเท็มทรงกลมสีดำสนิทออกไป และมันก็ตกลงไปกลางวง
ของกลุ่มดาว ผมสงสัยว่ามันคืออะไร แต่ทันใดนัѸนเองก็มีคลืѷนเปลว
เพลิงอันร้อนแรงระเบิดออกมาจากไอเท็มนัѸน
[อ๊ากกกก!!]
ผมจำได้ในทันทีว่ามันคืออะไร นัѷนคือไอเท็มรางวัลของสถานการณ์ทีѷ
95 ‘คลืѷนเพลิงฝันร้าย’ ซึѷงมาจากการเสืѷอมถอยรอบทีѷ 241 มันเป็น
อาวุธเรืѷองราวอันน่าสะพรึงกลัวทีѷบรรจุเปลวเพลิงจากขุมนรกของเอ
เด็นเอาไว้และจะปลดปล่อยเปลวเพลิงภายในพืѸนทีѷแสดงผลไปนาน
นับสิบปี
[แค่เปลวเพลิงกระจอกๆ จากเนบิวลาทีѷถูกทำลาย ช่างกล้า…!]

พร้อมกับเสียง ‘ฟู่ว’ แผ่นดินของเจ้าแม่หนีѷหว่าได้ถูกสร้างขึѸนเป็นทาง
เดิน ณ ใจกลางของเปลวเพลิง กลุ่มดาวจากจักรพรรดิวิѷงไปบนเส้น
ทางนัѸนและกรูกันเข้ามาหาพวกเรา
ฮันซูยองกัดฟันแน่น “พวกมันมาแล้ว แต่ทำไมนายยังไม่มาฮะ มังกร
เพลิงทมิฬ!”
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ตะโกนออกมาว่าคุณต้องรอ
อีกหน่อย!]
จำนวนของกลุ่มดาวทีѷผ่านประตูเข้ามาทะลุสองร้อยไปอย่างรวดเร็ว –
สามร้อย สีѷร้อย ห้าร้อย… กลุ่มดาวจำนวนมากกำลังหลัѷงไหลเข้ามายัง
ห้องยักษ์แห่งนีѸ
และจำนวนของพวกเขาก็เพิѷมขึѸนอย่างต่อเนืѷอง ผลของการแปลง
สภาพเวทีรุนแรงขึѸนท่ามกลางพวกเขา พืѸนห้องทีѷเคยไร้สีสันเริѷมกลาย
เป็นทะเลทรายอันเวิѸงว้าง และพีระมิดขนาดใหญ่ยักษ์ก็ปรากฏขึѸนมา
ในทันใด
‘เจ้าแห่งอไบดอส’ โอซิริสพูดขึѸนมา [ข้าสงสัยซะจริงว่าใครปลุกข้า
ขึѸนมา แต่นีѷ…]
ทันใดนัѸนเอง เมฆก็มารวมตัวกันบนท้องฟ้าเบืѸองบน และภาพของโลก
สวรรค์ก็แผ่ออกมา
‘มหามารดาเทพผู้สร้างมนุษย์นอกโลก’ หนีѷหว่าพูดกับพวกเราต่อ
[มันยังไม่สายเกินไปนะเด็กน้อย ข้าสามารถหาทางลงให้กับพวกเจ้า
ได้]

[ด้วยอำนาจใคร?]
ผมคิดว่าผมได้ยินเสียงช้างร้อง และหลังจากนัѸนเอง ‘เจ้าแห่งวันทีѷ 25
ธันวาคม’ มิถราทีѷควบขีѷอยู่บนหัวของเต่ายักษ์ก็พูดขึѸน
[มีแค่การลงทัณฑ์เท่านัѸนทีѷเหมาะสมกับเหล่าคนทีѷปฏิเสธ ‘วันฉลอง
การคืนชีพ’ ของข้า]
โอดินทีѷนัѷงอยู่บนกิѷงไม้อิกดราชิลก็กำลังจ้องมาทีѷผมด้วยสายตาทีѷ
สามารถมองผ่านสรรพสิѷงได้
[โอ้ ดวงดาวอันโง่เขลา เจ้าเชืѷอจริงๆ เหรอว่าเจ้าสามารถต่อกรกับ
พวกเราทัѸงหมดได้?]
เสียงหัวเราะดังออกมา ดวงดาวทัѸงหมด มหาเรืѷองราวของพวกเขาทีѷ
ถูกเก็บรักษาไว้อย่างปลอดภัยภายใน ‘เรือโนอาห์’ กำลังหัวเราะใส่
พวกเรา
[ด้วยเรืѷองราวทีѷยังไปไม่ถึงแม้แต่ระดับ ‘เทวะ’ พวกเจ้าช่างกล้า…!]
‘ปักษากลืนอัสนี’ พยายามทีѷจะถากถางพวกเรา แต่ทันใดนัѸนเอง ปาก
ของมันก็หุบลงในทันใดก่อนทีѷจะถูกบางสิѷงบางอย่างเจาะทะลวงจาก
ทางด้านหลัง
ยูจงฮยอคปรากฏตัวขึѸนด้านหลังของสิѷงมีชีวิตตนนัѸนและตัดหัวของมัน
ออกในทันใด
“พูดมากไปแล้ว”
[ฆ่าพวกมัน!]

การต่อสู้เริѷมต้นขึѸน พวกเราเสียเปรียบด้านจำนวนอย่างมหาศาล แต่
พวกเราก็ใช้ไอเท็มทีѷอยู่รอบๆ อย่างเต็มทีѷเพืѷอต่อสู้ อาวุธเรืѷองราวทีѷ
พวกเราพึѷงพิงกระจัดกระจายไปทัѷว โดยเฉพาะอย่างยิѷงอาวุธทีѷถูกเก็บ
มาจากสถานการณ์ทีѷ 60 ซึѷงดูเหมือนจะถูกออกแบบมาเพืѷอยูจงฮยอค
โดยเฉพาะ
[เรืѷองราว ‘สหายร่วมเป็นร่วมตาย’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[เรืѷองราว ‘อเวจีนิรันดร์’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
พรสวรรค์ของยูจงฮยอคเคยถูกสำแดงออกมาในช่วง ‘การคัดเลือก
ราชาปีศาจ’ กำลังเปล่งประกายเจิดจ้า
เขาคือผู้เชีѷยวชาญรอบด้าน เขาเชีѷยวชาญในการใช้อาวุธทุกประเภท
หลังจากผ่านการเสืѷอมถอยมากว่า 1863 รอบ และในตอนนีѸเขาก็กำลัง
ไล่ล่าสังหารกลุ่มดาวอยู่
[ฆ่ามันก่อน!]
กลุ่มดาวระดับยิѷงใหญ่ถูกกำหนดให้ต้องตายด้วยการโจมตีอันรวดเร็ว
ของยูจงฮยอค และเศษซากทีѷโปรยปรายลงมาจากกลุ่มดาวทีѷกำลัง
ตายก็ก่อตัวขึѸนเป็นกำแพงป้องกัน พวกเราวิѷงผ่านระหว่างพวกมันและ
ต่อสู้ไปอย่างต่อเนืѷอง
“หลบไปทางขวา!”
แทบจะในเวลาเดียวกัน เสียงเตือนของแอนนาก็ดังออกมา การโจมตี
อันรวดเร็วจากกลุ่มดาวระดับเทวะกวาดผ่านพวกเราไปอย่างฉิวเฉียด

กลุ่มดาวระดับล่างจากแอสการ์ดกระโจนเข้าใส่แอนนา
[เจ้ากล้าทรยศเนบิวลาของพวกเรา??]
ตู้ม!
หัวของกลุ่มดาวทีѷกำลังคำรามออกมาระเบิดออก จากนัѸนเอง บางสิѷงทีѷ
เหมือนกับริѸวยาวก็ลอยยออกมาจากทางด้านหลังของแอนนาและ
ระเบิดหัวของกลุ่มดาว
[กลุ่มดาวทีѷชอบการเปลีѷยนเพศแสยะยิѸม]
ผู้สนับสนุนทีѷช่วยเธอทรยศเนบิวลาเองก็กำลังช่วยพวกเราอยู่
“คิมทกจา! ทนต่อไปไม่ได้แล้ว! ยูจงฮยอคเองก็มาถึงขีดจำกัดแล้ว
ด้วย!”
ความสนใจของกลุ่มดาวระดับเทวะมารวมตัวกันอยู่ทีѷยูจงฮยอค ทีѷเก็บ
อาวุธกำลังลุกโชนอยู่ในเปลวเพลิง ในขณะทีѷเขากำลังเหวีѷยงค้อน
ยักษ์เพืѷอปัดป้องกลุ่มดาวออกไป ร่างทัѸงร่างของเขาก็ถูกอาบไปด้วย
เลือด
「คิมทกจาเริѷมค้นหาผ่านทีѷเก็บพร๊อพเพืѷอหาบางสิѷง」
“…เจอแล้ว”
ผมหยิบหลอดทดลองทีѷอยู่ ณ ส่วนท้ายสุดของรายการ ‘สตาร์รีลิค’
ขึѸนมา บนฉลากติดหลอดทดลองมันเขียนไว้ว่า: ‘เมล็ดพันธุ์แห่งชิน
เด็นซู’

ผมทิѸงเมล็ดพันธุ์นัѸนลงไปบนพืѸนอย่างไม่ลังเล มันแตกหน่ออย่าง
รวดเร็ว และในพริบตา มันก็เติบโตขึѸนเป็นต้นไม้ทีѷมีความสูงพอๆ กับ
ผม แต่มันก็หยุดลงหลังจากนัѸน
[มหาเรืѷองราว ‘ชินเด็นซู’ แผ่ขยายรากของมัน!]
[มหาเรืѷองราว ‘ชินเด็นซู’ รับรู้ถึงตัวตนของคุณ]
[มหาเรืѷองราว ‘ชินเด็นซู’ ต้องการเรืѷองราวเพืѷอเติบโต!]
ห้องเก็บพร๊อพทัѸงห้องเต็มไปด้วยเปลวเพลิง
ยูจงฮยอคยังมีสภาพทีѷพอดูได้อยู่ ส่วนกลุ่มดาวทีѷมองเข้าไปในดวงตา
อันชัѷวร้ายของเขานัѸนก็พากันตืѷนกลัวและตะโกนเข้าใส่กัน
[นีѷคือ ‘ทีѷเก็บพร๊อพ’! ใช้ไอเท็มเพืѷอต่อสู้กับมันซะ!]
สิѷงแรกทีѷพวกเขาเจอนัѸนนับเป็นไอเท็มทีѷพวกเขาค่อนข้างคุ้นเคยดี –
‘บัลลังก์หนึѷงเดียว’ ไอเท็มหลักในสถานการณ์ทีѷสีѷทีѷทำให้คนทีѷครอบ
ครองมันสามารถรับพรจากเทพเจ้าภายนอกได้
กลุ่มดาวระดับยิѷงใหญ่ทีѷเจอบัลลังก์วิѷงเข้าไปหามันด้วยสายตาทีѷเต็ม
ไปด้วยความโลภ
ผมหยุดฮันซูยองทีѷกำลังจะพุ่งเข้าไปไว้ “ปล่อยพวกมันไป”
กลุ่มดาวระดับยิѷงใหญ่กรูกันเข้าหามัน
[บัลลังก์เป็นของข้า!]

ในช่วงเวลาทีѷมีคนเหยียบขึѸนไปบนบัลลังก์หนึѷงเดียว ผมก็คว้าไปทีѷ
ใบไม้แห่งชินเด็นซู ไม่ว่าผมจะครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงแค่ไหน เรืѷอง
ราวทีѷผมจะมอบให้กับเมล็ดพันธุ์นีѸก็ต้องเป็นเรืѷองราวนีѸ
กลุ่มดาวส่วนหนึѷงรู้สึกว่ามีบางสิѷงแปลกไปและรีบตะโกนใส่บัลลังก์
หนึѷงเดียว
[เดีѺยว!! หยุดก่อน!]
ในขณะทีѷสถานะซึѷงแผ่ออกมาจากบัลลังก์หนึѷงเดียวกำลังจะเอ่อล้นมา
ทางนีѸ บางสิѷงทีѷฝังลึกอยู่ภายในหน้าอกของผมก็เริѷมบิดตัว
[เรืѷองราว ‘ราชาแห่งโลกทีѷไร้ราชา’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
[มหาเรืѷองราว ‘ชินเด็นซู’ ตรวจพบจุดเริѷมต้นของเรืѷองราวใหม่!]
「เรืѷองราวนีѸเริѷมต้นขึѸนด้วยการทำลายบัลลังก์นัѸน」
ครืน!!
ชินเด็นซูกลืนเรืѷองราวลงไปและได้รับความเป็นไปได้จำนวนมหาศาล
ส่งผลให้มันเติบใหญ่ขึѸนอีกครัѸง
[โลกใบใหม่กำลังหยัѷงรากลงไปในพืѸนทีѷทีѷเกีѷยวข้อง]
‘ชินเด็นซู’ มหาเรืѷองราวแห่งเนบิวลาใหญ่ ‘ฮงอิก’
ผมพูดกับกลุ่มดาว “อย่างทีѷพวกนายบอก พวกเราไม่มี ‘ตำนาน’
อย่างไรก็ตาม พวกเราก็ได้ต่อสู้ร่วมกันกับ ‘ตำนาน’ มาโดยตลอด”
และเรืѷองราวนัѸนก็เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน

「ไม่มีตำนานไหนสามารถหลบหนีไปจากเรืѷองราวนีѸได้」
ชินเด็นซูเติบโตขึѸนไปถึงเพดานของห้องในพริบตา และเสียงระเบิดก็
ดังก้องออกมา เพดานของเรือโนอาห์กำลังพังทลายลง
[ศักราชใหม่เริѷมต้นขึѸน!]
สรวงสวรรค์เริѷมเปิดออกในขณะทีѷสายลมอันทรงพลังหมุนวนไปรอบๆ
[ดวงดาวแห่งเนบิวลาในยุคสมัยบรรพกาลกำลังตืѷนขึѸนจากห้วงนิทรา
อันไร้ทีѷสิѸนสุด!]
พร้อมกับลำแสงเจิดจ้า เงาของกิѷงก้านสาขาต้นไม้ก็เบ่งบานไปยัง
ท้องฟ้าทีѷถูกฉีกขาด ดวงดาวเริѷมปรากฏขึѸน ณ ปลายเงานัѸนเฉกเช่นผล
ไม้ทีѷสุกงอม
[บัลลังก์นัѷน นานแล้วสินะ]
ดวงดาวเจ็ดดวงห้อยอยู่ทีѷปลายกิѷง ดวงดาวจากกลุ่มดาวกระบวยยักษ์
ทีѷช่วยผมทำลายบัลลังก์หนึѷงเดียวอยู่ตรงนัѸน
กลุ่มดาวจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังจุติลงมาจากฟากฟ้าราวกับดาวตก
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ กำลังจุติลงมายังเรือโนอาห์!]
[กลุ่มดาว ‘ราชาฮึงมิว’ กำลังจุติลงมายังเรือโนอาห์!]
[กลุ่มดาว ‘นายหญิงแห่งไหมนิทรา’ กำลังจุติลงมายังเรือโนอาห์!]
[กลุ่มดาว ‘เทพวายุสวรรค์’ กำลังจุติลงมายังเรือโนอาห์!]

มีแค่ดวงดาวเหล่านีѸทีѷยินดีจะเป็นพันธมิตรของพวกเราในเรือโนอาห์
แห่งนีѸ
ดาบเล่มหนึѷงฟาดลงมาราวกับสายฟ้าฟาดท่ามกลางกลุ่มดาวทีѷกำลัง
จุติลงมา และบัลลังก์หนึѷงเดียวก็ระเบิดออกทีละนิด กลุ่มดาวทีѷกำลัง
เหยียบยํѷาอยู่บนราชาจอมปลอมเหนือบัลลังก์ผุพังได้มองมาทีѷผมและ
พูดออกมา
[ทำได้ดี ลูกหลาน]
[กลุ่มดาว ‘ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ’ กำลังจุติลงมายังเรือโนอาห์!]

[คุณถูกบังคับให้เข้าสู่ ‘เรือโนอาห์สุดท้าย’!]
จางฮีวอนถูกทักทายด้วยฝูงกลุ่มดาวในทันทีทีѷพบว่าตัวเองอยู่ภายใน
เรือโนอาห์
[คุณเข้าสู่ ‘นารากะเดือด’]
เธอไม่อาจเข้าใจสิѷงทีѷเกิดขึѸนได้
“…ทำไมมันต้องเป็นนรกตลอดด้วย? ฉันทำบาปไปเยอะเหรอ?”
แม้ว่าจะไม่มีการเข้าใจผิดกัน แต่ศัตรูทีѷอยู่ตรงหน้าของเธอก็กำลังเล็ง
มาทีѷชีวิตของเธอ จางฮีวอนเจอเข้ากับเหล่าภูตผีทีѷพากันกรูเข้ามาหา
เธอราวกับภูเขาทีѷกำลังตกลงมา และรีบตะโกนออกมา
“อูรีเอล!!”
ไม่มีเสียงตอบกลับมา แต่พรของอูรีเอลก็ยังแผ่ซ่านอยู่ภายในตัวเธอ
ในขณะทีѷปีกสีขาวสยายออกจากแผ่นหลังของจางฮีวอน คลืѷนความ
ร้อนสีแดงฉานก็อาบไปทัѷวร่างของเธอ
[‘เวลาพิพากษา’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ตอนทีѷ 500

ในช่วงเวลาทีѷเธอเหวีѷยงดาบของเธอ ฝูงภูตผีหิวโหยทีѷอยู่ตรงหน้าก็
ถูกกวาดออกไปหมด
[กลุ่มดาวฝ่ายชัѷวร้ายได้กลิѷนของคุณ]
ศัตรูกรูกันเข้ามาไม่รู้จักหมด สิѷงมีชีวิตทีѷพบได้ใน ‘นาการะเดือด’ ดู
เหมือนจะเป็นพวกกาฝากจากโลกอืѷน
โชคดีทีѷเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพัง
“ฮีวอน!”
ลีฮุนซึงรีบวิѷงเข้ามาหาเธอและยืนเอาหลังชนกัน
“ฉันเดาว่านายก็คงทำบาปไปเยอะเลยนะ ฮุนซึง”
[ราชาปีศาจ ‘ผู้ปกครองแห่งหมอกสีชาด’ กำลังจ้องมองคุณ!]
[ราชาปีศาจ ‘ดยุคอาวุธยักษ์’ เผยความเป็นปรปักษ์ต่อคุณ!]
[กลุ่มดาว ‘ปรสิตแห่งขุมนรก’ เฝ้าสังเกตคุณ!]
[กลุ่มดาว ‘เพลิงแห่งมูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์’ กำลังรอคอยด้วยความ
อดทน]
พลังเวทมนตร์ของพวกเขาคงจะหมดลงในทีѷสุดถ้าพยายามทีѷจะกำจัด
พวกมันทัѸงหมด ไม่ใช่แค่นัѸน กลุ่มดาวและราชาปีศาจแห่งขุมนรกยังรอ
โอกาสโจมตีอยู่ด้วย
“ข้างหลัง!”

ก่อนทีѷพวกเขาจะทันรู้ตัว ฝูงภูตผีก็แอบย่องเข้ามาทางด้านหลังของ
เธอและกระโจนเข้าใส่พวกเขาพร้อมกับกรงเล็บขนาดมหึมาของพวก
มัน อย่างไรก็ตาม มันก็มีกระสุนปืนใหญ่พุ่งเข้ามาและเป่าพวกมันออก
ไป
“พีѷฮีวอน!”
มันมาจากเรือรบของลีจีฮเย สีหน้าของจางฮีวอนสดใสขึѸนในขณะทีѷ
เธอตะโกนออกมา
“เด็กๆ อยู่กับเธอไหม?”
“ฉันคิดว่าพวกเขาคงจะถูกทิѸงไว้แถวๆ พีѷซานอาและพีѷซอลฮวานะ!
ส่วนลุงพิลดู-!”
“พวกเราไม่มีเวลามาห่วงเขาแล้ว!”
ครืน!
สิѷงมีชีวิตจากขุมนรกปรากฏตัวมากขึѸนเรืѷอยๆ ทัѸงเคาท์ปีศาจทีѷพวกเขา
เจอในปราสาททมิฬ และปีศาจระดับดยุคทีѷพวกเขาเจอในโลกปีศาจ
เองก็เริѷมปรากฏตัวด้วยเช่นกัน
พวกมันทุกคนได้กลายเป็นส่วนหนึѷงของขุมนรกแห่งนีѸ และถูกใช้เป็น
เครืѷองมือสำหรับสถานการณ์ต่อไป
“ทูตสวรรค์!!”
“ฆ่าพวกมันซะแล้วพวกเราจะได้รับตำแหน่งราชาปีศาจ!”

ลีจีฮเยเริѷมโจมตีออกไปอีกครัѸง ปืนใหญ่ทุกกระบอกบนมังกรเต่าสาด
พ่นเปลวเพลิงออกมา ส่งผลให้ภูมิประเทศภายในขุมนรกเปลีѷยนไป
และมีลาวาปะทุออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ปีศาจทีѷโดนการโจมตี
เข้าไปหลอมละลายลงในทันที่ แต่จำนวนของพวกมันก็ดูเหมือนจะไม่
ลดลงเลย
[โลกทีѷเกีѷยวข้องคือดินแดนทีѷถูกปกครองโดย ‘ความชัѷวร้าย’]
บุคคลทีѷคิดว่าตายไปแล้วฟืѸนกลับขึѸนมาอีกครัѸงในเวลาต่อมา ลีจีฮเยทีѷ
กำลังตืѷนกลัวรีบตะโกนออกมา
“แม่ทัพ!! นายอยู่ไหน?! ทำไมไม่มีกลุ่มดาวไหนปรากฏตัวเลย??”
น่าเสียดาย มันไม่มีกลุ่มดาวไหนตอบเธอเลย ไม่แม้กระทัѷงอูรีเอล เทพ
สงครามทะเล หรือลีฮุนซึงแห่งรอบทีѷ 999…
ในตอนนีѸพวกเขาทำได้เพียงแค่พึѷงพาพลังของตัวเองในการต่อสู้
เท่านัѸน
เปรีѸยง!
จากนัѸนเองก็มีประกายแสงระเบิดออกมา
[ป๊าาา!]
ประตูมิติเล็กๆ เปิดขึѸน และบียูก็โผล่ออกมาจากตรงนัѸน
“บียู!!”

เธอเคยมีขนาดเล็กกว่าลูกฟุตบอล แต่ในตอนนีѸเธอโตขึѸนมากแล้วจน
มันยากทีѷจะโอบเธอไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว
「โดเกบิทุกคนจะเติบโตขึѸนจากการกินเรืѷองราว」
บียูตะโกนออกมาว่า ‘ป๊าาา’ และขดตัวในขณะทีѷประกายแสงอันทรง
พลังระเบิดออกมาจากร่างของเธอ จากนัѸนประกายแสงเหล่านีѸก็ฉีกทึѸง
ผนังของห้องโดยสาร
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!
กระสุนปืนระเบิดออกมาจากป้อมปราการอัตโนมัติทีѷโผล่ออกมาจาก
ผนังทีѷเปิดออก
“ทุกคนไม่เป็นไรนะ!?”
‘ปราสาทเคลืѷอนทีѷ’ ของกงพิลดูปรากฏขึѸน ป้อมปราการติดอาวุธของ
เขาได้ถูกยกระดับขึѸนเป็นปราสาทพร้อมรบแล้วหลังจากอักขระของ
เขาพัฒนาขึѸนไปอีกขัѸน และบนป้อมปราการนัѸนก็มียูซานอา ลีซอลฮวา
รวมทัѸงเด็กๆ ทัѸงสองคนอยู่ด้วย
“พีѷสาว! คุณลุง! มาทางนีѸ!”
จางฮีวอนและลีฮุนซึงคว้ามือของลีซอลฮวาทีѷยืѷนออกมาและกระโดด
ขึѸนไปบนปราสาท
ในขณะเดียวกัน ดาบยาวของลีจีฮเยก็พุ่งเข้าหาเหล่าภูตผีทีѷไล่ตามพ
วกเธอมาอย่างบ้าคลัѷง

「ในโลกทีѷไม่มีแสงสว่างจากดวงดาวส่องมาถึงพวกเขา สมาชิกของ
บริษัทของคิมทกจาต่างก็ได้ช่วยเหลือกันเอง」
“มาเริѷมกันเลย”
ผ่านพลังของแท่นดอกบัว ยูซานอาเริѷมจำกัดการเคลืѷอนไหวของของ
เหล่าศัตรู ในเวลาเดียวกัน ลีจีฮเยและกงพิลดูก็โจมตีต่อ
มังกรคิเมร่ายืนอยู่บนขอบของปราสาทและพ่นลมหายใจของมันเข้า
ใส่กลุ่มดาวทีѷกำลังเคลืѷอนตัวมาจากทางอากาศ ส่วนศัตรูทีѷสามารถฝ่า
การโจมตีเหล่านีѸมาได้สำเร็จก็ต้องเจอเข้ากับจางฮีวอนทีѷคอยท่าอยู่
การแปลงร่างโลหะของลีฮุนซึงคอยปกป้องเหล่าสหาย ในขณะทีѷลี
ซอลฮวาคอยช่วยรักษาเขาหลังจากทีѷเขารับความเสียหายแทนคนอืѷน
「นีѷคือการประสานงานในฝันของใครคนหนึѷงตัѸงแต่เมืѷอนานมาแล้ว」
อย่างไรก็ตาม มันก็มีเด็กคนหนึѷงทีѷไม่ได้ปรากฏตัวขึѸนในเรืѷองราว
ต้นฉบับ
“อ๊า!”
[‘กำแพงทีѷแบ่งแยกความดีและความชัѷวร้าย’ กำลังใช้อำนาจของ
มัน!]
[กลุ่มดาว ‘จ้าวแห่งหลุมทีѷลึกทีѷสุด’ เรียกผู้ใต้บังคับบัญชาของมัน!]
เปรีѸยง…!

ฝูงตัѹกแตนสีดำสนิทกรูกันออกมาและปกคลุมผืนฟ้าของขุมนรก สิѷงมี
ชีวิตเหล่านีѸเกาะเข้ากับร่างอวตารของเหล่าปีศาจทีѷคืนชีพขึѸนมาจาก
ความตายและเริѷมฉีกทึѸงพวกมัน
[อ๊ากกก!!!]
เหล่าปีศาจกู่ร้องออกมาอย่างหมดท่าในขณะทีѷพวกมันถูกฉีกทึѸงซํѸาๆ
ดวงตาของจางฮีวอนเปล่งประกายขึѸนมาด้วยแสงแห่งความหวังใน
ขณะทีѷเธอสังเกตเห็นความแข็งแกร่งของเหล่าภูตผีค่อยๆ ลดลงไป
สถานการณ์ทีѷเคยเสียเปรียบเริѷมพลิกฟืѸนกลับมาอีกครัѸง แม้ว่าการ
ทำลายขุมนรกแห่งนีѸจะเป็นการยากเกินไป แต่อย่างน้อย การซืѸอเวลา
ก็ดูจะเป็นไปได้อยู่
ปัญหาเดียวในตอนนีѸคือกลุ่มดาวทีѷยังไม่เข้าร่วมในการต่อสู้
เปรีѸยง…!
จากนัѸนเอง ดวงดาวทีѷอยู่บนท้องฟ้าของขุมนรกก็เริѷมเคลืѷอนตัวไปยัง
ทิศทางหนึѷงในทันใด กลุ่มดาวเริѷมหลัѷงไหลไปทางผนังภายในของ
ขุมนรกและทำลายมัน ก่อนทีѷจะกรูกันออกไปข้างนอกผ่านช่องทางนัѸน
เมืѷอแสงจากกลุ่มดาวหายไป สมดุลของโลกก็พังครืนลงไปด้วย เหล่า
ภูตผีไม่อาจคืนชีพได้อีกและจมลงสู่ห้วงอเวจี
ในทีѷสุดทุกคนก็ได้พักหายใจและมองหน้ากัน
“…เกิดอะไรขึѸน?”
ลีซอลฮวาถาม แต่ก็ไม่มีใครตอบกลับมา

ถึงกระนัѸนมันก็มีสิѷงหนึѷงทีѷแน่นอน – มันคงมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึѸน
ทีѷไหนสักแห่งจนทำให้กลุ่มดาวสูญเสียความสนใจในทีѷแห่งนีѸไป
สายตาของทุกคนจดจ้องไปยังกงพิลดู เขาโอดโอยเสียงดังและเริѷม
ขับเคลืѷอนปราการติดอาวุธของเขา
“ก็ได้ ก็ได้ เข้าใจแล้ว หยุดทำสายตาแบบนัѸนได้แล้วน่า”
บริษัทของคิมทกจาเองก็ตามดวงดาวเหล่านัѸนไปและเริѷมเคลืѷอนไหว
กลุ่มดาวทีѷหลัѷงไหลออกมาจากทัѷวทุกมุมของเรือโนอาห์กำลังบินตรง
ไปยังห้องโดยสารแห่งหนึѷงราวกับว่าพวกเขาถูกดูดเข้าไปโดยหลุมดำ
「นีѷคือครัѸงแรกทีѷพวกเขาได้เห็นดวงดาวมากมายขนาดนีѸเคลืѷอนไหว
เช่นนีѸ」
แม้กระทัѷงจางฮีวอน ลีฮุนซึง และยูซานอาก็ด้วย… ไม่มีใครสามารถละ
สายตาไปจากภาพตรงหน้าได้ มันงดงามมากและดูน่ากลัวด้วย
「และยังน่าเศร้าอีกด้วย」
ในเวลาทีѷพวกเขาได้สติกลับมา พวกเขาก็ตระหนักได้ว่าดวงดาวเหล่า
นีѸทัѸงหมดต่างก็กำลังโคจรอยู่รอบๆ ดวงดาวดวงหนึѷง ภาพของห้อง
แห่งหนึѷงสามารถมองเห็นได้ผ่านรอยแยกขนาดใหญ่บนผนัง
ชินเด็นซูทะลวงขึѸนสู่สรวงสวรรค์ และด้วยต้นไม้นัѸนทีѷเป็นจุดศูนย์กลาง
ดวงดาวของคิมทกจาก็กำลังเข้าร่วมการต่อสู้อย่างขืѷนขม
[หยุดพวกมัน!! นีѷคือฮวังซันบ็อลของพวกเรา!!!!]
พวกเขาคือกลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลี

คิมยูชินทีѷเสียแขนไปแล้วกำลังตะโกนออกมา และคเยเบ็คก็กำลัง
เหวีѷยงดาบใหญ่ของเขาเข้าใส่กลุ่มดาว
แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้นจัดการศัตรูด้วยกระบองของเขา ในขณะ
เดียวกันก็มีกลุ่มดาวอืѷนๆ เสริมพลังให้กับเหล่าพันธมิตรไปด้วย
พ่อมดคนแรกแห่งโชซอลได้กลายร่างเป็นเสือยักษ์เพืѷอเข้าต่อกรกับ
มิถราและเต่าของมัน ในขณะทีѷนายหญิงแห่งไหมนิทราได้อัญเชิญฮ
วารังทัѸงหมดของเธอออกมาเพืѷอต่อกรกับกองกำลังของจักรพรรดิ
มันมีกลุ่มดาวทีѷไม่คุ้นหน้าอยู่ด้วย – ดวงดาวทีѷกำลังหลับตาอยู่กลาง
ต้นไม้ต้นนีѸ เรืѷองราวของชินเด็นซูกำลังเดือดพล่านโดยมีเขาเป็น
จุดศูนย์กลาง
[กลุ่มดาว ‘วังกยอมผู้เทีѷยงธรรม’ กำลังรวบรวมความเป็นไปได้แห่ง
เทพผู้สร้าง!]
ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหนึѷงในเทพผู้สร้างของคาบสมุทรเกาหลี
พรของเขาโอบล้อมคิมทกจาและกลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลี และ
คุ้มครองพวกเขาเอาไว้
“…แม่ทัพ…?”
พวกเขายังเห็นกลุ่มดาวบนเรือเต่าอีกด้วย
ภาพของมหาสมุทรคลัѷงถูกนำพามาสู่ความเป็นจริงผ่านการแปลง
สภาพเวที่ นัѷนคือทีѷๆ กลุ่มดาวผู้สนับสนุนของลีจีฮเยอยู่

[วันนีѸทำให้ข้านึกถึงวันนัѸนทีѷนอร์ยังเลย มันเป็นเกียรติของข้านะทีѷได้
ต่อสู้ร่วมกับเจ้า]
[ข้าก็เหมือนกัน]
ดาบของชองจุงยองปะทะกับค้อนของธอร์ แต่ก็น่าเสียดาย กองกำลัง
ของแอสการ์ดมีมากเกินกว่าทีѷกองกำลังเล็กๆ นีѸจะต่อกรได้
[กลุ่มดาว ‘เพลิงแห่งมูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์’ กำลังเรียกดาบของมันออก
มา!]
ในทีѷสุด แม้แต่กลุ่มดาวทีѷมาจากขุมนรกเดียวกันกับจางฮีวอนก็เริѷมเข้า
ร่วมด้วย
ไม่ว่าชองจุงยองและอีѸซุนชินจะยอดเยีѷยมสักแค่ไหน แต่มันก็ยังเป็น
ไปไม่ได้ทีѷพวกเขาจะหยุดพวกนีѸได้ทัѸงหมด
แต่จากนัѸนเอง ลำแสงสายหนึѷงก็เปล่งประกายออกมาจากชินเด็นซู
และบางสิѷงก็เริѷมเติบโตขึѸนทีѷปลายกิѷงของมัน จากนัѸนแสงนัѸนก็ตกลงมา
เหมือนกับผลไม้สุกและมาพร้อมกับคนทีѷเหล่าสหายต่างคุ้นเคยดี
ออร่าสายฟ้าสีขาวอันทรงพลัง รวมทัѸงลำแสงดาบทลายนภาอาบย้อม
สมรภูมิ จากนัѸนจางฮายังและเหล่าผู้บรรลุจากบู๊ลิѸมก็เริѷมเข้าสู่สมรภูมิ
ด้วย
พวกเขาตามมาด้วยกลุ่มดาวต่างๆ จากญีѷปุ่น ซึѷงแม้แต่ลูกน้อยของยา
มาตาโนะโอโรจิเองก็สามารถมองเห็นได้ด้วย
[ไอ้พวกอวตารกระจอกๆ ช่างกล้า…!]

ผลไม้ร่วงหล่นลงมาจากชินเด็นซูไม่หยุด
ท่ามกลางสายฟ้าสีขาวทีѷอาบย้อมสมรภูมิ สิѷงมีชีวิตจากสถานการณ์ทีѷ
หกก็เริѷมปรากฏตัวขึѸน
“เพืѷอคิมโดเกซ่า!”
พวกเขาคือ ‘คนจิѺว’ จากดินแดนแห่งสันติ คนเหล่านีѸทีѷเคยต่อสู้ร่วมกัน
กับพวกเขาได้จุติลงมายังสมรภูมิแห่งนีѸเพืѷอช่วยเหลือพวกเขา
[กลุ่มดาวเล็กๆ จากดาวเคราะห์เล็กๆ กำลังชักอาวุธสังหาร ‘เข็ม
มังกร’ ออกมา]
ทุกๆ ครัѸงทีѷดาบของกลุ่มดาวเคลืѷอนไหว คนจิѺวก็จะตายลง
“อ๊า อ่า… อ๊าาา…!”
ไม่มีสหายคนไหนสามารถพูดอะไรออกมาได้กับภาพห้องโดยสารอัน
น่าหวาดกลัว และ ณ ใจกลางของสมรภูมิแห่งนีѸ ดวงดาวทีѷเจิดจ้าทีѷสุด
ท่ามกลางภูเขาทีѷก่อตัวขึѸนมาจากดวงดาวทีѷดับดิѸนไปแล้วก็ไม่สามารถ
พูดอะไรออกมาได้เช่นกัน
「คิมทกจาบนบัลลังก์หนึѷงเดียวทีѷถูกทำลายยังคงนิѷงเงียบ」
ยูจงฮยอค ฮันซูยอง และแอนนาต่างก็กำลังต่อสู้อยู่ พวกเขากำลัง
ต่อสู้กับกลุ่มดาวในขณะทีѷกระอักเลือดออกมาและต้องเค้นเอาพลังใจ
ทัѸงหมดออกมาสู้ด้วย
「ท้องฟ้ากำลังเปลีѷยนแปลงอย่างรวดเร็วจากการปะทะกันของโลก」

โอดินแห่งแอสการ์ด โอซิริสแห่งพาไพรัส ศิวะแห่งพระเวท หนีѷหว่า
แห่งจักรพรรดิ… ไม่ใช่แค่พวกเขา แต่กลุ่มดาวจากเนบิวลาทีѷมีชืѷอไม่
คุ้นต่างก็เข้าร่วมด้วย ส่งผลให้ท้องฟ้าเปล่งประกายจนละลานตา
「สิѷงทีѷขวางแสงสว่างไว้ไม่ใช่ความมืด แต่เป็นแสงสว่างอีกแสง」
เหล่าสหายทีѷอยู่ภายใต้โลกอันสว่างเจิดจ้ารู้สึกราวกับว่าตัวตนของ
พวกเขาถูกปฏิเสธ แสงดาวจากกลุ่มดาวกำลังบอกพวกเขาว่า
ประวัติศาสตร์ทีѷพวกเขาสะสมมานัѸนไม่มีค่าอะไรเลย
[มหาเรืѷองราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
จางฮีวอนเองก็รู้ เธอรู้ว่าแม้ว่าพวกเธอทุกคนจะเข้าร่วมในตอนนีѸก็ไม่
อาจเอาชัยเหนือพวกเขาได้
[มหาเรืѷองราว ‘คบเพลิงทีѷกลืนกินตำนาน’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
เธอต้องการเรืѷองราวทีѷแข็งแกร่งยิѷงกว่า เรืѷองราวทีѷสามารถจัดการกับ
ดวงดาวทีѷสว่างไสวเหล่านัѸนทัѸงหมดได้ พลังทีѷสามารถทำลายดวงดาว
พวกนัѸนได้ทัѸงหมด
อย่างไรก็ตาม จางฮีวอนก็ไม่ได้ครอบครองพลังเช่นนัѸน แม้ว่าจะมี
‘การสังหารพระเจ้า’ หรือ ‘เพลิงอเวจี’ แต่มันก็ยังเป็นไปไม่ได้
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ กำลังมองมาทีѷอวตารของ
เธอ]
จางฮีวอนเงยหน้าขึѸนมองท้องฟ้า ผู้สนับสนุนของเธอทีѷเงียบมาตลอด
อยู่ตรงนัѸน เธอชอบผู้สนับสนุนของเธอจริงๆ และเพราะเหตุนัѸน มันจึงมี

บางสิѷงทีѷทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวทีѷจะขอความช่วยเหลือจากทูต
สวรรค์
“คิมทกจา…”
แต่ถึงกระนัѸน จางฮีวอนก็ต้องพูดออกมา
“…โปรดช่วยเขาด้วย อูรีเอล”
ในตอนนัѸนเอง ผู้สนับสนุนของเธอก็ตอบกลับมา
[ก็ได้]
เปลวเพลิงอันร้อนแรงปกคลุมบริเวณโดยรอบ เธอสัมผัสได้ว่าอูรีเอล
กำลังยืนอยู่ตรงข้างหลังของเธอ ไม่ต้องสงสัยเลย ทูตสวรรค์คงกำลัง
ใช้ดวงตาอันสูงส่งของเธอมองไปยังโลกใบเดียวกันกับทีѷจางฮีวอน
กำลังมองอยู่
ทันใดนัѸนเอง จางฮีวอนก็เต็มไปด้วยความกลัว
「ถ้าอูรีเอลต้องตายทีѷนีѷ?」
อูรีเอลเป็นแค่กลุ่มดาวระดับเรืѷองเล่า แม้ว่าเธอจะทรงพลังมาก แต่เธอ
ก็ยังไม่อาจต่อกรกับกลุ่มดาวระดับเทวะได้ แต่ถึงกระนัѸน มือนุ่มๆ ก็
สัมผัสเข้าทีѷไหล่ของเธอ
[ไม่ต้องห่วงฮีวอน ข้าจัดการเอง ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม]
แผ่นหลังของอูรีเอลทีѷเดินผ่านไปเล็กซะยิѷงกว่าแผ่นหลังของจางฮี
วอน แต่จางฮีวอนก็ไม่อาจละสายตาออกไปจากแผ่นหลังเล็กๆ นัѷนได้

เลย
[‘ความดีทีѷเก่าแก่ทีѷสุด’ เริѷมเล่าเรืѷองราวของมัน!]
ปีกสีขาวสยายออกมาจากแผ่นหลังเล็กๆ นัѷนและโอบล้อมโลกทัѸงใบ
เอาไว้ในขณะทีѷเสียงทีѷแท้จริงของอูรีเอลดังก้องออกมา
[จงฟังข้า เอเด็น]
จางฮีวอนรู้สึกว่ามีบางสิѷงสัѷนไหวอยู่ภายในกายของเธอ
บางสิѷงทีѷคล้ายคลึงกับชิѸนส่วนของอะไรบางอย่างกำลังดีดดิѸนอยู่
ภายในนัѸน มันคือชิѸนส่วนทีѷเริѷมหลับใหลอยู่ภายในตัวของเธอนับตัѸงแต่
บทสรุปของสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจ
[‘กำแพงทีѷแบ่งแยกความดีและความชัѷวร้าย’ ฟืѸนคืนพลังดัѸงเดิมของ
มัน!]
เปรีѸยง!
ทันใดนัѸนเอง เทวทูตก็เริѷมปรากฏตัวขึѸนทีละคนตัѸงแต่ระดับล่างไป
จนถึงระดับกลาง จำนวนของพวกเขาเริѷมต้นจากสิบ เป็นร้อย และพุ่ง
ทะยานขึѸนถึงหลักพันในพริบตา
ในหมู่พวกเขามีคนทีѷมีใบหน้าคุ้นเคยอยู่ด้วย อย่างเช่นทูตสวรรค์กาเบ
รียล ไม่ใช่แค่นัѸน จิตวิญญาณของทูตสวรรค์ทีѷตายลงในช่วงสงคราม
ระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจก็สามารถมองเห็นได้ในหมู่พวกเขาด้วย
[อูรีเอล]

‘ผู้พิทักษ์แห่งวัยเยาว์และการเดินทาง’ ราฟาเอลเรียกเธอ ทูตสวรรค์
ทีѷมักจะมองมายังโลกหล้าด้วยดวงตาง่วงนอนค่อยๆ คุกเข่าลงตรง
หน้าของเธอพร้อมกับทูตสวรรค์ตนอืѷนๆ ทัѸงหมด
[เจ้าจะสืบทอดเอเด็นหรือไม่?]
อูรีเอลไม่ตอบ แต่เธอกลับมองย้อนกลับไปหาอวตารของเธอแทน
รอยยิѸมบางๆ ปรากฏขึѸนบนใบหน้าอันสูงส่งของทูตสวรรค์ จางฮีวอน
ตะโกนออกมา แต่เสียงของเธอก็ไม่อาจส่งไปถึงเป้าหมาย
ในช่วงเวลาทีѷอูรีเอลพยักหน้า ราฟาเอลก็ประกาศออกมาด้วยเสียงอัน
ดัง
[อูรีเอล นับตัѸงแต่บัดนีѸเป็นต้นไป เจ้าคือ ‘มหาเทพ’ ของพวกเรา]
เปรีѸยง…!
รัศมีอันยิѷงใหญ่โอบล้อมร่างของอูรีเอลไว้ทัѸงหมด
จากนัѸนชุดเกราะทองคำขาวเนืѸอละเอียดทีѷโดดเด่นสะดุดตาก็สวมใส่
ลงบนร่างของเธอ สถานะทัѸงหมดของอูรีเอลได้สำแดงออกมา เหมือน
กับเมืѷอวันนัѸนทีѷเธอได้สร้างความหวาดกลัวให้กับปีศาจทุกตนหลังจาก
ทีѷเธอตัดหัวราชาปีศาจไปมากมายนับไม่ถ้วน
ดวงดาวทีѷแข็งแกร่งทีѷสุดในเอเด็น
ในช่วงเวลาทีѷผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจจับดาบของเธอ เทวทูตทุก
ตนทีѷกำลังคุกเข่าอยู่ก็ลุกขึѸนยืน

[สหายเทวทูตของข้ำมาเริมสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจเป็น ครั้งสุดท้ายกันเถอะ]