มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 460

“ถ้านายต้องการแหล่งพลังจริงๆ งั้นทำไมพวกเราไม่แลกเปลี่ยนเรื่อง
ราวกัน? พวกเราสามารถมอบเรื่องราวที่เป็นประโยชน์ให้ได้”

[ข้าบอกให้กลับไป]

อย่างที่คิดเลย บางสิ่งแปลกไปจริงๆ ถ้ามันเป็นแค่การใช้ลีฮุนซึงเป็น
แหล่งพลัง งั้นมันก็ไม่ควรมีเหตุผลที่จะปฏิเสธข้อเสนอของผม

“ขอโทษนะ แต่ฉันต้องเอาดวงวิญญาณของเขากลับไปด้วย
สถานการณ์สุดท้ายจะเริ่มต้นขึ้นในไม่ช้า ซึ่งหมายความว่ามันไม่มี
เวลาให้พวกเรามากังวลกับนายแล้ว”

[เรื่องราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ เริ่มเล่าเรื่องราวของมัน!]

ผมปลดปล่อยสถานะของผม ส่งผลให้เจ้านายแห่งโลหะพูดด้วยความ
หงุดหงิดเล็กน้อย [เจ้ากล้าต่อต้านข้าภายในออซงั้นเหรอ ?? ]

พร้อมกับเสียงดัง ‘เปรี้ยง!’ ประกายแสงได้ระเบิดออกมาจากภายใน
ห้อง เจ้านายแห่งโลหะคือกลุ่มดาวระดับเรื่องเล่า แต่เมื่ออยู่ในออซ
สถานะของเขาก็คง …

[ข้าใจกว้างกับเจ้ามาก แต่เจ้า …! ]

…แทบจะอยู่ในระดับเดียวกันกับกลุ่มดาวระดับเทวะ
ครืน!!
ทั่วทั้งดาวเคราะห์ดูราวกับจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเหมือนกับหัวใจ
ที่เต้นกระหนํ่า
ฮันซูยองมองมาที่ผมด้วยใบหน้าซีดเซียว
– นายบ้าไปแล้วเหรอคิมทกจา?! ทำไมนายถึงพยายามต่อสู้ภาย…
ผมเริ่มปลดปล่อยเรื่องราวออกมา
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ‘ เรื่องเล่าเรื่องราวของมัน!]
[มหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินตำนาน‘ เริ่มเล่าเรื่องราวของมัน!]
มหาเรื่องราวหลักเริ่มเล่าเรื่องราวของพวกมัน และห้องก็สั่นสะเทือน
ราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ
ผมก้าวออกไปข้างหน้า เจ้านายแห่งโลหะตะโกนออกมา [ถอยไปซะ!
ถ้าเจ้าไม่ถอย ข้าจะ…!]
เออ เอาเลย
มันมีโอกาสมากมายที่จะสยบผม แต่เจ้านายแห่งโลหะกลับส่งคำ
เตือนออกมาซํ้าๆ โดยไม่ทำอะไร
มันเหมือนกับการจัดการกับราชสีห์ขี้ขลาดเลย

ผมเดินผ่านหน้ากากและเดินไปจนถึงกำแพงห้อง เจ้านายแห่งโลหะ
ตะโกนบางสิ่งใส่ผม แต่ผมก็ไม่สนใจมันและต่อยกำแพงอย่างรุนแรง
อึดใจต่อมา หน้ากากเงินที่ลอยอยู่ก็หายไปเหมือนกับโฮโลแกรม
“ฟังนะเจ้าลิง”
และผมก็เห็นลิงตัวหนึ่งผ่านช่องบนกำแพงซึ่งกำลังสั่นด้วยความตื่น
กลัว
“เจ้านายแห่งโลหะตัวจริงอยู่ไหน?”
*
ไม่นานหลังจากนั้น พวกเราก็ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มาจากลิง
ฮันซูยองพูดขึ้นมา “โอเค งั้นเจ้านายแห่งโลหะก็ไม่ได้อยู่ที่นี่”
[ถ-ถ้าเจ้าทำแบบนี้ เจ้านายแห่งโลหะจะ…]
“เลิกใช้เสียงที่แท้จริงได้แล้ว มันไม่ได้ฟังดูเหมือนเสียงที่แท้จริง
เลย”
“…ขออภัยด้วย” ลิงที่กำลังสลดพูดออกมา
มันเป็นไปได้ว่าลิงตัวนี้คือลูกน้องของเจ้านายแห่งโลหะตัวจริง แต่ผม
ก็ไม่มั่นใจว่าทำไมหมอนี่ถึงต้องทำตัวเป็นกลุ่มดาวด้วย
“เดีѺยวก่อน งั้นก็เป็นนายใช่ไหมที่ส่งข้อความทั้งหมดมาจนถึงตอน
นี้?”

“ช-ใช่ อย่างไรก็ตาม ข้าก็ได้ถ่ายทอดเจตจำนงของเจ้านายแห่ง
โลหะมา”
“นายกำลังถ่ายทอดเจตจำนงของเขา?”
คำถามของผมทำให้สายตาของลิงเบนไปทางมุมห้อง นั่นคือที่ๆ พวก
เราเห็นแท่นบูชาที่มีดาวเหล็กปักอยู่คล้ายกับกางเขน
ผมมองไปใกล้ๆ ตัวดาบ
“ตามปกติข้าจะได้ยินเจตจำนงของนายท่านผ่านแท่นบูชานั้น แต่เมื่อ
ไม่นานมานี้ ข้อความจากเขาก็หายไป และ…”
ผมเอื้อมมือออกไปหาดาบเหล็ก ผมรู้สึกจัѹกจี้ขึ้นมาเมื่อสัมผัสมัน ผม
เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

แม้ว่ามันจะเลือนราง แต่มันก็เป็นสัมผัสแบบเดียวกันกับตอนที่ผมรู้สึก

เมื่อผมสัมผัสกับเส้นโลกอื่น
ซึ่งหมายความว่าเจ้านายแห่งโลหะเป็นตัวตนจากอีกเส้นโลก
…แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้ ตามที่ผมรู้ เจ้านายแห่งโลหะคือช่างไม้
กระป๋องจากพ่อมดแห่งเมืองออซ… คือว่ามันจะมีคนอื่นยึดคำขยาย
ของกลุ่มดาวนั้นไป?
ในขณะที่ผมคิดอยู่ ฮันซูยองก็ถามลิง “ดาวเคราะห์ของนายอยู่ใน
สภาพน่าอนาถแบบนี้เพราะเรื่องนี้ด้วยเหรอ?”
“…อืม ก็ส่วนหนึ่ง แต่การเพิกเฉยต่อการบำรุงรักษาก็เป็นส่วนหนึ่ง
ด้วย ทุกๆ เรื่องราวต่างก็ต้องหยุดนิ่ง มันเป็นเวลานานมากแล้วนับ

ตั้งแต่ที่เวทมนตร์ได้หายไปจากออซ เจ้ารู้ไหมว่าเรื่องราวของที่แห่งนี้
เก่าแก่แค่ไหน?”
“ไม่รู้”
“นักท่องเที่ยวไม่ได้มาที่ออซอีกแล้ว มันเป็นเวลาสามปีแล้วนับตั้งแต่
ที่จำนวนผู้มาเยือนเฉลี่ยต่อเดือนถึงสองหลัก”
ดวงตาของลิงถูกย้อมไปด้วยแสงแห่งความทรงจำอันคลุมเครือ
ราวกับว่ามันกำลังนึกถึงวันเวลาอันรุ่งโรจน์หรือบางสิ่ง
“ครั้งหนึ่ง ออซคือสวนสนุกอันดับหนึ่งในการถ่ายทอดสดดวงดาว…”
จางฮีวอนขมวดคิ้วมุ่น “ฉันไม่ได้อยากฟังอะไรแบบนั้น นายจะคืนดวง
วิญญาณของลีฮุนซึงมาให้ไหม??”
“อ-เอ่อ เรื่องนั้น…”
“ทำไม?!”
“เหตุผลที่ทำให้พวกเราสามารถรักษาจำนวนผู้มาเยือนไว้ที่สองหลัก
ได้ก็เป็นเพราะลีฮุนซึง”
“นายกำลังพูดอะไร?”
ลิงลังเลเป็นอย่างมากก่อนที่จะตอบเธอ “เจ้าได้ยินข่าวเมื่อเร็วๆ นี้
ไหม พลังของมหาเรื่องราวทั้งหมดกำลังเสื่อมถอย?”
“พลังของมหาเรื่องราวกำลังเสื่อมถอย…?”

“มันไม่ใช่แค่ออซ หลายๆ เรื่องราวที่ประกอบด้วยมหาเรื่องราวต่างก็
เสื่อมถอยลงไปคล้ายๆ กับสถานการณ์ของออซ”
“แต่ทำไม?”
“เรื่องราวหนึ่งได้ปรากฏขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้และเริ่มกินส่วนแบ่งของเรื่อง
ราวอื่น”
ลิงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจซึ่งกำลัง
จ้องมาที่ผม
“ข้ากำลังพูดถึงเรื่องราวของพวกเจ้านั่นแหละ”
*
โดยสรุปพวกเราก็พอได้อะไรจากการมาเยือนปราสาทคริสตัล ลิงได้
บอกกับพวกเราแบบนี้
– เจ้าสามารถพาลีฮุนซึงกลับไปได้ แต่ต้องช่วยพวกเราโฆษณาออซ
พวกเราถามว่าพวกเราจะทำแบบนั้นได้ยังไง และเขาก็ตอบมาแบบนี้
– เจ้าจะรู้เองเมื่อเจ้าไปเจอที่ๆ ลีฮุนซึงอยู่
และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเราสามคนถึงกำลังยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้
ไกลออกไป พวกเราเห็นชิงช้าสวรรค์ที่ไม่น่าจะใช้การได้แล้ว รวมทั้ง
ม้าหมุนเก่าๆ มันคือภาพของสวนสนุกที่ล้มละลายไปแล้ว
[[ไม่มีพ่อมดอยู่ในออซ]]
ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นชื่อของสวนสนุกนี้ มันฟังดูเจ๋งไม่หยอก

ปัญหาของผมก็คือสิ่งที่ถูกเขียนไว้ข้างใต้
[[แต่พวกเรามีลีฮุนซึง]]
– ลีฮุนซึง ‘ศูนย์ประสบการณ์ความทรงจำ’ เปิดแล้ว!
– หาดวงวิญญาณของลีฮุนซึงที่ซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในศูนย์
ประสบการณ์เพื่อรับรางวัล
…นี่มันอะไรกันเนี่ย?
พวกเราเดินไปยังที่ขายตัѺว
* ตัѺวเข้า 4000 เหรียญ
* ตัѺวพิเศษ (ลด 50%) 3000 เหรียญ
นี่มันเป็นการบอกให้พวกเราซื้อตัѺวพิเศษชัดๆ
พนักงานขายตัѺวถามพวกเรา
– กี่คน?
“สาม”
– 3000 เหรียญต่ออวตารหนึ่งคน 60000 เหรียญต่อกลุ่มดาวหนึ่ง
คน
…ผมหูฝาดไปรึเปล่า?

ผมอึ้งไปหลังจากเจอกับการเลือกปฏิบัติที่โหดร้ายเช่นนี้เป็นครั้งแรก
ในชีวิต แต่จากนั้น จางฮีวอนก็ยื่นมือของเธอออกมาทางผม “นี่นับว่า
เป็นค่าใช้จ่ายของบริษัทใช่ไหม?”
“…แน่นอน”
“งั้นเอาเงินมา”
เธอจ่ายเงินของบริษัทไปอย่างไม่แยแสและเข้าไปยังศูนย์
ประสบการณ์ความจำ ส่วนผมยังคงอึ้งอยู่ ในขณะที่ฮันซูยองเดินผ่าน
ผมไป
“ขอบัตรอวตารอีก…”
“เดีѺยวก่อน”
“อะไรอีก?”
“มันมีส่วนลดพิเศษอยู่”
ผมชี้ไปยังตัวหนังสือเล็กๆ ข้างแผ่นราคา
* กลุ่มดาว x อวตาร แพ็คคู่เปิดขายแล้ว!
* ตัѺวพิเศษสำหรับเหล่าผู้สนับสนุนที่มาเยือนพร้อมกับอวตารของพวก
เขา! มาสร้างความทรงจำอันงดงามไปพร้อมกับอวตารของตัวเองกัน
เถอะ!
ฮันซูยองอ่านจนจบและหันมาหาผม ผมพยักหน้า ซึ่งทำให้เธอถาม
ออกมา

“นายบ้าไปแล้วเหรอ?”
“แม้ว่าพวกเราจะมีเงินพอ แต่ฉันก็ไม่มีพอจะมาใช้แบบนี้”
เธอมองมาที่ผมด้วยสายตาอันเดือดพล่าน และราวกับว่ากำลังคำนวณ
บางสิ่งในหัวของเธอ เธอนับนิ้วอยู่สักพัก และในที่สุดก็มองสลับไป
มาระหว่างราคาและผม
ในที่สุดเธอก็ถอนหายใจออกมาและถาม “ก็ได้ ชดใช้ให้ฉันด้วย”
*
“…พวกนายสองคนทำอะไรน่ะ??”
จางฮีวอนเห็นฮันซูยองและผม และพูดขึ้นมาด้วยความตกใจ นั่นก็พอ
เข้าใจได้ เพราะ… พวกเราทั้งคู่กำลังสวมหูหมาป่ากันอยู่
[ไอเท็มที่เกี่ยวข้องไม่สามารถถอดออกได้ในขณะที่อยู่ภายใน ‘ศูนย์
ประสบการณ์ความจำ’]
[โปรดแสดงความผูกพันของคุณที่มีต่ออวตารของคุณแก่กลุ่มดา
วอื่นๆ!]
ฮันซูยองตอบด้วยนํ้าเสียงไร้ยางอาย “ฉันทำงานพาร์ทไทม์อยู่”
“พวกเรามาหาฮุนซึงกันก่อนไหม?”
ตามที่ลิงกล่าว ดวงวิญญาณของลีฮุนซึงควรที่จะพเนจรอยู่ที่ไหนสัก
แห่งในศูนย์ประสบการณ์ความจำ มันไม่ชัวร์ว่าทำไมเขาถึงพเนจรอยู่
ที่นี่ แต่…

พวกเราก็มีเวลาไม่มาก ดังนั้นพวกเราจึงเดินไปรอบๆ ศูนย์
ประสบการณ์ความจำด้วยความใจเย็น ผมสงสัยว่าที่นี่มันที่ไหนกัน
และพวกเราก็รู้ในไม่ช้า
[ลีฮุนซึงถือกำเนิดขึ้นมาในฐานะทารกสุขภาพดีและตัวโต โดยมีนํ้า
หนักถึง 5.4 กิโลกรัม!]
[ลีฮุนซึงอายุ 5 ขวบ – เขาช่วยเพื่อนของเขาจากการถูกรังแก]
นี่คือที่ๆ พวกเราได้เห็นประสบการณ์ชีวิตของเขา
[เฉพาะคนที่ถือตัѺวพิเศษเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้]
[ประสบการณ์ของห้องจะเริ่มขึ้นเมื่อคุณเข้าไป คุณจะเข้าไปหรือไม่?]
“นี่หมายความว่าพวกเราจะได้รับประสบการณ์ของทารกแรกเกิดงั้นเห
รอ? ใครอยากจะจ่ายเงินเพื่อของแบบนั้นกัน?”
สวนสนุกนี้ดูเหมือนจะคล้ายกับสวนสนุกทั่วไป พวกเราสามารถเข้าไป
ยังศูนย์ประสบการณ์ต่างๆ เพื่อสัมผัสประสบการณ์ชีวิตของลีฮุนซึง
ผ่านดวงตาของเขาหรือบางคนที่อยู่ใกล้ๆ กับเขาได้
จางฮีวอนพูดขึ้นมา “ฉันเดาว่าพวกเราคงจะมีชื่อเสียงขึ้นมาแล้วจริงๆ
มันมีคนอยากจะทำแบบนี้ขึ้นมาได้”
“…ฉันอยากรู้เรื่องตรงนั้นจัง”
พวกเราเข้าไปดูชีวิตส่วนต่างๆ ของลีฮุนซึง มันรู้สึกราวกับว่าผมได้
กลายเป็นกลุ่มดาวจริงๆ… เดีѺยวนะ ผมก็เป็นกลุ่มดาวอยู่แล้วหนิ?

[ลีฮุนซึงอายุ 17 ปี – เขาอกหักจากรักครั้งแรก!]
จางฮีวอนจ้องมองไปยังห้องนั้นโดยไม่พูดอะไร
ดังนั้นผมจึงถามขึ้นมา “…เธอจะเข้าไปเหรอ?”
“ไม่”
พวกเรามองหาลีฮุนซึงต่อ ดวงวิญญาณของเขามีปฏิกิริยาที่ไม่เหมือน
ใคร และพวกเราก็สามารถสัมผัสถึงมันได้อย่างแน่นอนถ้ามันอยู่ใกล้ๆ
แต่…
[ลีฮุนซึง เขากำลังเผชิญหน้ากับผู้พิพากษาที่ทำลายความชั่วร้าย!]
หลังจากเดินไปสักพัก พวกเราก็พบหลายๆ ประสบการณ์ที่เกี่ยวข้อง
กับบริษัทของคิมทกจา
[ดาบบริสุทธิѻลีฮุนซึง! ด้วยผู้พิพากษาที่ทำลายความชั่วร้าย เขา…]
ฝีเท้าของจางฮีวอนค่อยๆ ช้าลง พวกเราตามหลังเธอมา อย่างไร
ก็ตาม พวกเราก็ยังไม่อาจสัมผัสได้ถึงตัวตนของลีฮุนซึง พวกเรามอง
ผ่านห้องต่างๆ และหันออกไป แต่ก็พบกับใครบางคนยืนอยู่ข้างหลัง
พวกเรา มันไม่ใช่ชายที่พวกเรากำลังตามหาอยู่
“เอ๋? ลุง?”
มันคือลีจีฮเยที่สวมหูจิ้งจอกอยู่
“…ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”
ลีจีฮเยอธิบายย่อๆ หลังจากผมถามเธอ

ส่วนแรกนั้นเกี่ยวข้องกับยูจงฮยอค ยูซานอา เด็กๆ และเธอได้มุ่งหน้า
ไปหาช่างตีเหล็ก ซึ่งเขาก็ได้บอกเธอว่าโลหะเรื่องราวหมดแล้ว
ส่วนที่สองเกี่ยวข้องกับการที่พวกเขาเดินไปรอบๆ ด้วยความผิดหวัง
และมาเจอที่นี่โดยบังเอิญ
และสุดท้าย ส่วนสุดท้ายนั้นเกี่ยวข้องกับการที่พวกเขาไม่อาจทนการ
ตืѹอของเด็กๆ ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องซื้อตัѺวครอบครัวเพื่อเข้ามา…
เอ๋? ตัѺวครอบครัว?
“พวกนายมาทำบ้าอะไรกันที่นี่?”
ผมมองกลับไป และแน่นอน ยูจงฮยอคพร้อมกับหูจิ้งจอกของเขา
กำลังยืนอยู่ตรงนั้น เขาเบนสายตาไประหว่างผมและฮันซูยองก่อนที่
จะถามออกมา “พวกนายยังไม่ได้ดวงวิญญาณของลีฮุนซึงมาอีกเห
รอ?”
“พวกเรามาที่นี่เพื่อหามัน นอกจากนี้ นายมาทำอะไรที่นี่แทนที่จะหา
โลหะเรื่องราว?”
“ช่างตีเหล็กหยุดชั่วคราว เห็นได้ชัดว่าโลหะเรื่องราวของพวกเขา
หมดแล้ว”
ผมพอจะเดาได้ว่าทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้น บางทีมันคงจะเกี่ยวข้อง
กับการเสื่อมถอยของมหาเรื่องราวแห่งออซ
ผมเห็นยูซานอากำลังโบกมือของเธอจากระยะไกล ผมยังเห็นชินยู
ซองและลีกิลยังอีกด้วย

“พี่สาว! เข้าไปข้างในห้องต่อไปกันเถอะ!”
“โอ้ น่าสนใจจัง”
อย่างไรก็ตาม คนทั้งกลุ่มก็มารวมตัวกันอีกครั้ง
ผมคิดว่านี่ก็ดีเหมือนกัน เนื่องจากมันได้กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว การ
ค้นหาลีฮุนซึงด้วยกันก็คงจะช่วยลดปัญหาไปได้เยอะ
จากนั้นเสียงของจางฮีวอนก็ดังออกมาจากระยะไกล “ทุกคน มาทาง
นี้!”
พวกเรารีบเดินไปหาเธอ และนั่นก็คือที่ๆ พวกเราพบกับห้องหนึ่งที่มี
ป้ายเตือนจำนวนมากเมื่อเทียบกับห้องอื่นที่พวกเราเคยเจอมา
* ศูนย์ประสบการณ์นี้สามารถเข้าได้เฉพาะคนที่มีอายุมากกว่า 18 ปี
* หลังจากรับประสบการณ์ คุณอาจจะประสบกับอาการเหนื่อยล้าทาง
จิตใจเนื่องจากความรุนแรง
* อวตารชายชาวเกาหลีใต้โปรดใช้ความระมัดระวัง
ผมเงยหน้าขึ้นมองชื่อของห้องและพูดกับคนอื่นๆ “…ดูเหมือนว่าพวก
เราจะเจอเขาแล้ว”
ไม่ต้องสงสัยเลย สัญญาณของเรื่องราวจากลีฮุนซึงสามารถสัมผัสได้
จากห้องนี้แน่ๆ
เขาอยู่ภายในนี้
ผมยืนยันชื่อของห้องนั้นอีกครั้ง

[ฉันทำปลอกกระสุนหาย]

“ฮุนซึงทำได้ดี”
“เฮ้ มันยังไม่สายเกินไป ผูกขวดนํ้าไว้กับขาและกระโดดลงไปจากชั้น
สาม”
“คนอื่นๆ เข้ามาประจำการแล้ว ดังนั้นมันไม่เป็นไรหรอก ไว้ค่อยกลับ
มาหลังจากเป็นผู้ใหญ่แล้ว”
สิ่งเหล่านี้คือคำแนะนำสำหรับคนที่กำลังจะเกณฑ์ทหาร เหมือนอย่าง
ชีวิตของเขา ชีวิตที่วุ่นวายเกินกว่าจะไล่ตามสิ่งที่คนอื่นทำ
เฉกเช่นคนอื่นๆ เขาได้ร้องเพลง ‘จดหมายส่วนตัว’ และไม่ได้มีเพื่อน
สนิทหรือแฟนบอกลา เขาได้เดินเข้าไปยังศูนย์รับสมัคร
“พลทหารหมายเลข 53”
“พลทหารหมายเลข 53 ลีฮุนซึงครับ!”
ชีวิตการเป็นทหารของลีฮุนซึงในช่วงแรกไม่ได้แย่นัก ต้องขอบคุณ
ความสูงใหญ่และกำยำของเขา เขาได้รับเลือกให้กลายเป็นหัวหน้า
หมู่ด้วยซํ้า เขาคงจบการฝึกได้อย่างงดงามถ้ามันไม่ใช่เพราะหัวหน้า
ที่คอยมาวุ่นวาย