มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 490

นั่นคือคิมทกจา ประโยคนั้นมันต้องมาจากเขาแน่ๆ เธอไม่จำเป็นต้อง
ได้ยินเสียงของเขาก็รู้ได้

ฮันซูยองเขียนประโยคต่อไป

[ไง นายโอเคนะ?]

การเป็นนักเขียนไม่ได้หมายความว่าคุณจะควบคุมทุกๆ อย่างที่คุณ
เขียนลงไปได้ และนอกจากนั้น เธอยังเป็นคนที่เขียนเป็นแต่แบบนั้น
ด้วย อย่างไรก็ตาม คิมทกจาก็น่าจะสามารถอ่านมันได้ เพราะเขาคือ
นักอ่านที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เธอรู้จัก

ก๊อก

พร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ เธอได้ยินเสียงหัวเราะของเขา เสียงอาวุธ
ปะทะกันดังก้องมาจากทั่วทุกทิศจนทำให้เธอเจ็บหู สหายของเธอ
กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด ซึ่งกล่าวอีกนัยหนึ่ง มันก็ไม่มีเวลามา
เอ้อระเหยแล้ว

[ นายรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม? ]

เธอไม่เห็นอาจเห็นประโยคที่ถูกเขียนไว้บนกำแพงได้อย่างชัดเจน
ราวกับว่าการสื่อสารเมื่อครู่ขาดหายไป
「เฮ้! เขียนดีๆ หน่อยเส้?!」
แม้ว่าจะมีความช่วยเหลือจากจางฮายัง แต่ข้อความของคิมทกจาก็ยัง
ไม่อาจมองเห็นได้
[‘กำแพงแห่งการสื่อสารที่เป็นไปไม่ได้’ ปลดปล่อยพลังของมันออก
มา!]
เปรี้ยง!
ประโยคมากมายลอยอยู่เหนือกำแพงอย่างไร้จุดหมาย
ทุกๆ ประโยคต่างเป็นสิ่งที่เธอและสหายคนอื่นเคยพูดกับคิมทกจา
บ้างก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน บ้างก็เลือนราง
“ซูยอง”
“…ฉันรู้”
ในขณะที่ฟังเสียงของจางฮายัง ฮันซูยองก็เอื้อมมือออกไปหากำแพง
อีกครั้ง เธอพยายามอย่างหนักเพื่อค้นหาข้อความของคิมทกจาที่ผสม
ปนเปกันข้อความอื่นอยู่
[เรื่องราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ เริ่มเล่าเรื่องราวของมัน!]
[เป้าหมายคือตัวตนที่คุณไม่อาจเข้าใจได้!]
สิ่งที่เชื่อมต่อแต่ละตัวอักษรคือบริบท

「“ฉันจะกลับบ้านแล้ว”」
「“ฉันขอยืมแบตสำรองหน่อยได้ไหม?”」
ทั้งหมดที่เธอสามารถทำได้ในตอนนี้คือการเชื่อมประโยคเหล่านั้นเข้า
ด้วยกัน และตัดประโยคที่ไม่จำเป็นออกไป
อย่างไรก็ตาม มันก็ยังไม่พอ ไม่ว่าเธอจะเชื่อมต่อมันยังไง มันก็มักจะมี
ส่วนที่ไม่มีความหมายอยู่เสมอ
“คิมทกจา! พูดอะไรหน่อยสิ! วางแผนอะไรไว้?! นายอยากให้พวกเรา
ทำอะไรกันแน่?!”
ไม่มีคำตอบกลับมาหาเธอ ราชาเทพเจ้าภายนอกยังคงโรมรัมกับกลุ่ม
ดาว เหล่าสหายที่อาบไปด้วยเลือดกำลังทรุดตัวลงภายในพายุความ
เป็นไปได้
ฮันซูยองกัดฟันของเธอ มันไม่เป็นไรถ้าคิมทกจาไม่อยากจะพูดมัน สิ่ง
ที่สำคัญคือการอ่านเจตนาของเขา เจตนาของเขาในการทำแบบนี้
โดยไม่บอกให้คนอื่นได้รับรู้ถึงแผนการของเขา
เธอต้องคิดให้ออกว่าทำไมเขาถึงเลือกกลายเป็นราชาเทพเจ้า
ภายนอก
จากนั้นเอง คำก็เริ่มมารวมตัวกันทีละอัน
「ถ้าฉันมีเงินยี่สิบล้านวอนในบัญชี ฉันจะรู้สึกยังไงนะ?」
「ถ้ามันมีห้องสองห้อง งั้นส่วนที่เหลือจะถูกเติมเต็มได้ยังไง?」

“…ถ้าฉันได้พบกับนายในโลกปกติ ฉันจะไม่มีทางเป็นเพื่อนกับนาย
เลย”
คำเหล่านี้ดูเหมือนจะถูกโยนออกมาแบบสุ่มๆ แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยัง
รวบรวมพวกมันเอาไว้ทั้งหมด
นักเขียนที่ยอดเยี่ยมย่อมต้องเคยเป็นนักอ่านที่ยอดเยี่ยมมาก่อน และ
ฮันซูยองก็รู้วิธีการอ่านสิ่งเหล่านั้นดี
「มันจะทำเงินได้ยังไงนะ?」
มันต้องยอมรับว่าบ้างครั้งคุณก็จะเจอเข้ากับประโยคที่คุณไม่เข้าใจ
และต้องพลิกหน้าต่อไป แต่ในวันหนึ่งคุณจะสามารถอ่านประโยคนั้น
ได้เมื่อคุณกลับมาอ่านอีกในภายหลัง
[เป้าหมายคือตัวคนที่คุณไม่อาจเข้าใจได้!]
มันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพลิกไปหน้าอื่นๆ และรวบรวม
เงื่อนงำต่างๆ เกี่ยวกับประโยคนั้นให้ได้มากที่สุด
「ชีวิตของฉันไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกเหรอ?」
เปรี้ยง…!
เธอเห็นจางฮีวอนกำลังคุกเข่าลงจากระยะไกล ลีซอลฮวาวิ่งเข้ามา
และประคองเธอไว้ ในขณะที่ยูซานอาและลีฮุนซึงได้ป้องกันอาวุธที่
ลอยเข้ามายังทิศทางของเธอ
[ความเป็นไปได้ของสำนักงานกำลังขัดขวางการแทรกแซงของคุณ]

คิมทกจาพูดถูก ความเป็นไปได้คือทุกๆ อย่าง
มันคือเหตุผลที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ และคือเหตุผลที่ทำให้พวกเธออยู่
ในสภาพเช่นนี้
[ความเป็นไปได้ของสำนักงานกำลังพันธนาการร่างกายของคุณ!]
เปรี้ยง!
ความเป็นไปได้ในโลกนี้คือพลัง สถานการณ์จะไหลไปหาผู้ที่มีความ
เป็นไปได้มากกว่า
[เนบิวลาของคุณละเมิดความเป็นไปได้มากเกินไป]
ฮันซูยองรู้ดี เธอผ่านสิ่งต่างๆ ที่เลวร้ายมาได้เพราะโชคจริงๆ พวกเธอ
มีสหายมากมาย แต่ก็ไม่มีใครสูญหายไประหว่างทางเลย
ในทางกลับกัน อวตารคนอื่นๆ กลับต้องเซ่นสังเวยไปมากมายเพื่อมา
ให้ถึงจุดนี้
「ทำไมมีแค่พวกเขา…」
「ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย」
「พวกนายรู้ไหมว่าพวกเราต้องดิ้นรนแค่ไหนเพื่อมาให้ถึงจุดๆ นี้」
บริษัทของคิมทกจาได้ละเมิดความเป็นไปได้มามากมาย แต่ก็ไม่มีใคร
ต้องสังเวยเมื่อถึงคราวจำเป็น หรือจะพูดให้ชัดๆ มันก็มีแค่คนเดียว
เท่านั้นที่ต้องถูกสังเวยอยู่ซํ้าๆ
“คิมทกจา”

เขาตายไปหลายครั้งและฟื้นคืนชีพมาหลายครา
เขากระทั่งคืนชีพคนที่ควรจะตาย ใช้แอตทริบิวต์คืนชีพ หรือกระทั่งไป
เยือนยมโลก และไปไกลถึงขนาดเปลี่ยนแปลงอนาคต
「และนั่นคือเหตุผลที่คิมทกจาได้กลายเป็นศัตรูแห่งเรื่องราว」
เพราะมหาเรื่องราวทั้งหมดที่บริษัทของคิมทกจารวบรวมมามีความ
เป็นไปได้ไม่เพียงพอ
ฮันซูยองคว้าประโยคต่างๆ ไว้ราวกับว่าเธอกำลังเกากำแพง จากนั้น
ประโยคใหม่ก็โผล่ขึ้นมาในทันใด
「“ในตอนนี้ เธอต้องรับผิดชอบเรื่องเงินของเนบิวลา”」
นี่คือบทสนทนาของเธอกับคิมทกจาเมื่อไม่นานมานี้
「“…อะไร? นายมั่นใจฉันงั้นเหรอ?”」
เธอได้รับอำนาจในการจัดการกับการเงิน เธอสงสัยว่าอะไรดลใจให้
คิมทกจาทำแบบนี้ ในตอนนั้น เธอคิดว่าเขาแค่ขี้เกียจจะมาดูแลเรื่อง
พวกนี้
[คุณต้องการยืนยันยอดเงินในปัจจุบันหรือไม่?]
อย่างไรก็ตาม คิมทกจาคนนั้นจะกล้ามอบหมายเรื่องนี้ให้กับคนอื่นอีก
ไหม?
ราวกับว่าเธอได้รับการต้อนรับ ฮันซูยองเปิดตู้เซฟ

「“ว้าว นายเก็บไว้เยอะขนาดนี้เลย เป็นคนขี้เหนียวจริงๆ นะนายน่ะ
นายคิดจะทำอะไรถึงเก็บเงินไว้เยอะขนาดนี้?”」
「“พวกมันมีประโยชน์ของมันอยู่”」
มันมีเหรียญจำนวนมหาศาลถูกเก็บไว้ในเซฟ มันมากเกินพอที่จะ
ล่อลวงดวงดาวใดๆ ก็ตาม และนี่คือสกุลเงินพื้นฐานที่สุดของการ
สนับสนุนและแหล่งพลังงานเพื่อขับเคลื่อนสถานการณ์
「หนึ่งในเรื่องราวที่ทรงพลังที่สุดในโลกนี้คือเงิน」
อย่างไรก็ตาม มันก็มีหลายอย่างที่ไม่สามารถทำได้ในตอนนี้ด้วยเงิน
ไม่ว่าจะเป็นการเสริมร่างอวตารหรือการซื้อของจากกระเป๋าโดเกบิ
นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เธอสงสัยมาก การเก็บเงินพวกนี้ไว้มันมี
ประโยชน์อะไร?
[คุณต้องการใช้เหรียญเหล่านี้เพื่อเสริมพลังให้กับ ‘มหาเรื่องราว’
หรือไม่?]
และจากนั้นเอง ในที่สุดฮันซูยองก็เข้าใจเหตุผลของมัน
“ต้องการ”
[เงิน 143,245,199 เหรียญของเนบิวลาจะถูกจ่ายให้กับความเป็นไป
ได้!]
ครืน!

ในช่วงเวลาที่เธอประกาศออกมาจนจบ ลำแสงสีทองก็เข้าปกคลุม
เหล่าสหายของเธอ
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ตะกละตะกลามต่อเรื่องราวของ
เหรียญ!]
[ร่างของมหาเรื่องราว ‘คบเพลิงที่กลืนกินตำนาน’ กำลังโป่งพอง!]
[ความคมชัดของมหาเรื่องราว ‘ฤดูกาลแห่งแสงสว่างและความมืด’
ชัดเจนยิ่งขึ้น!]
มหาเรื่องราวทรงพลังยิ่งขึ้นจากการกลืนกินเงินทุนที่มีอยู่ รายละเอียด
ต่างๆ ของเรื่องราวชัดเจนและเด่นชัดยิ่งขึ้น
ครืน!
เมื่อพลังของมหาเรื่องราวเริ่มต้านทานต่อความเป็นไปได้ของ
สำนักงาน ทั้งมหาโดเกบิและกลุ่มดาวก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา
ดาบของจางฮีวอนเริ่มเบายิ่งขึ้น ในขณะที่โล่ของลีฮุนซึงนั้นก็
แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ส่วนสัตว์อสูรและราชาแมลงที่ชินยูซองและลีกิลยัง
อัญเชิญออกมาก็เริ่มตีโต้กลับไปยังกลุ่มดาว
“ยิง!!”
เรือรบของลีจีฮเยเริ่มยิงกระสุนปืนใหญ่ และอวตารในแถวหน้าก็หาย
ไปโดยไม่เหลือซาก
น่าเสียดาย โอกาสชนะของพวกเขาคงอยู่เพียงสั้นๆ เท่านั้น

[ความเป็นไปได้ของสำนักงานเพิ่มระดับการยับยั้งของมัน!]
รอยแยกสีดำเริ่มแผ่ออกมาจากท้องฟ้าเบื้องบนเนื่องจากการใช้ความ
เป็นไปได้ที่มากเกินไป เวทีของสถานการณ์เริ่มสั่นอย่างไม่มั่นคง
เรื่องราวเริ่มรั่วไหลออกมาจากปากของมหาโดเกบิหลายคน พวกเขา
ได้เดิมพันชีวิตเพื่อเอาชนะในศึกนี้ เพื่อที่จะสร้างบทสรุปที่พวกเขา
ต้องการเห็น โดเกบิเหล่านี้ได้กระโจนเข้าสู่สถานการณ์ด้วยตัวเองและ
ยอมที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว
เปรี้ยง!
“มังกรเพลิงทมิฬ!”
เพลิงทมิฬอันทรงพลังโอบล้อมรอบร่างของฮันซูยอง ในขณะที่กรอง
การโจมตีออกไปจากเธอ มันก็ยิ่งมีเพลิงทมิฬพ่นออกมามากยิ่งขึ้น
ข้างๆ เธอ จางฮายังกำลังใช้ทักษะของบู๊ลิ้มเพื่อคุ้มครองด้านหลังของ
เธอ
ทำไมคิมทกจาถึงไว้ใจมอบหมายหน้าที่นี้ให้กับเธอ?
มันมีคนที่เหมาะสมกับหน้าที่นี้ยิ่งกว่า ตัวเอกของเรื่องราว อย่างไร
ก็ตาม คิมทกจาก็ยังไว้ใจเธอ
ครืน…
กำแพงของจางฮายังเริ่มแตกกระจายอีกครั้ง มันกำลังจะหายไปหลัง
จากหมดพลังลง
การต้านทานของสำนักงานทำให้มันยากแม้แต่จะหายใจ

คิมทกจาที่เมื่อครู่อยู่ภายในระยะเอื้อมถึงเริ่มห่างออกไปอีกครั้ง
กระแสของเรื่องราวกำลังโน้มเอียงไปหามหาโดเกบิอีกครั้ง ฮันซูยอง
ตะโกนออกมา
[■■ ของคุณคือ ‘เรื่องราวไร้จุดจบ’]
เรื่องราวที่ไม่มีใครต้องสูญเสีย
เรื่องราวที่ทุกๆ คนจะได้ใช้ชีวิตด้วยกันในบ้านหลังใหญ่ ณ ปลายทาง
ของสถานการณ์ทั้งหมด
สหายทุกคนต่อสู้เพื่อความฝันแสนเรียบง่ายอันนั้น อย่างไรก็ตาม
ความเป็นไปได้ของพวกเขาก็ยังไม่เพียงพอ และความฝันนั้นก็ไม่อาจ
กลายเป็นความจริงได้
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ กำลังมองมายังอวตารของตัว
เอง]
จากนั้นเองมันก็มีฟ้าผ่าขึ้นในหัวของเธอ
ความเป็นไปได้ไม่พอ?
「เหตุผลที่คิมทกจาไว้ใจมอบหน้าที่นี้ให้กับฮันซูยองและไม่ใช่ยูจงฮ
ยอค」
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ กำลังมองมายังอวตาร ‘ฮันซูยอง’]
ติѺง ติѺง…

เลือดหยดลงมาจากบาดแผลบนหัวไหล่ของเธอ ฮันซูยองพันผ้าพัน
แผลรอบๆ บาดแผลและเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
มันมีดวงดาวแห่งการถ่ายทอดสดดวงดาวสามารถมองเห็นได้ท่ามก
ลางพายุประกายแสงที่โปรยปรายลงมา
[กลุ่มดาวจำนวนมากไม่พอใจกับการพัฒนาของสถานการณ์นี้]
[กลุ่มดาวจำนวนหนึ่งวิพากษ์วิจารณ์ความเป็นทรราชของสำนักงาน
และกลุ่มดาวระดับเทวะ…!]
ฮันซูยองยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจในทันใด “ใช่ กลุ่มดาวทั้งหลาย…”
คิมทกจาน่าจะรู้ เพราะเขาเองก็เป็นกลุ่มดาว
เขาคือนักอ่านที่รู้ดียิ่งกว่าใครถึงวิธีการทำให้สถานการณ์น่าสนใจและ
ตึงเครียดยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา
「และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมคิมทกจาถึงไม่พูดอะไรกับสหายของ
เขา」
ฮันซูยองกำมือแน่น เนื่องจากเธอใช้เหรียญทั้งหมดไปแล้ว ในตอนนี้
มือของเธอจึงว่างเปล่าอย่างแท้จริง
อย่างไรก็ตาม คิมทกจาก็ไม่ได้ทิ้งไว้เพียงแค่เหรียญอย่างเดียว
เท่านั้น
“…เมื่อสถานการณ์แรกเริ่มต้นขึ้น พวกนายเคยพูดไว้กับพวกเราว่า
พวกเราใช้ชีวิตกันมาแบบฟรีๆ ดังนั้นพวกเราควรเริ่มจ่ายบ้างได้แล้ว”

สิ่งที่คิมทกจาเหลือทิ้งไว้อีกคือ…
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ ให้ความสนใจกับคำพูดของอว
ตารฮันซูยอง]
[กลุ่มดาว ‘เมตตรัยตาเดียว’ ให้ความสนใจกับคำพูดของอวตารฮันซู
ยอง]
…ชีวิตทั้งชีวิตที่พวกเขาใช้มาจนถึงตอนนี้
“สิ่งที่พวกนายพูดในวันนั้น ฉันจะคืนกลับไปให้เต็มๆ เลย”
พร้อมกับสัญญาณของฮันซูยอง บียูได้ปิดช่องลงราวกับว่าเธอกำลัง
รออยู่แล้ว อ่านต่อที่โนเวลลัѹคกี้ดอทคอม
จากนั้นเอง ช่องของกลุ่มดาวก็มืดดับลง
[หน้าจอถ่ายทอดสดของช่อง BY-9158 ถูกบล็อค]
[กลุ่มดาว ‘เทพวายุสวรรค์’ ตื่นตระหนกกับความมืดอย่างฉับพลัน!]
[กลุ่มดาว ‘พ่อมดคนแรกแห่งโชซอน’ ปรารถนาที่จะเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น
ต่อไป!]
หลังจากโลกมืดดับลง เสียงแห่งความตื่นตระหนกของกลุ่มดาวจาก
ตำแหน่งสถานการณ์อื่นที่กำลังดูช่องอยู่ก็ดังก้องออกมา
ผู้ติดตามทุกคนต้องใช้ช่องของบียูเพื่อเฝ้าดูเรื่องราวของบริษัทของ
คิมทกจา แม้แต่ผู้ติดตามช่องอื่นก็ยังไม่มีทางเลือกนอกจากต้องดู
ผ่านช่องของบียู อย่างน้อยก็ในช่วงเวลานี้

“นับจากนี้เป็นต้นไป เรื่องราวของพวกเราจะต้องจ่ายเงิน”

ประกาศการเรียกเก็บเงินส่งผลให้เกิดความเงียบไปทั้งช่อง
มีแค่เสียงลมหายใจหนักๆ ของฮันซูยองเท่านั้นที่ดังอยู่
“ถ้าพวกนายอยากจะดูโศกนาฏกรรมนี้ต่อ…”
สิ่งที่บริษัทของคิมทกจาขาดไปในตอนนี้ก็คือความเป็นไปได้
ความเป็นไปได้ สิ่งที่ทำให้เรื่องราวไหลลื่นไปอย่างเป็นธรรมชาติและ
เป็นไปได้
“…มันถึงเวลาที่พวกนายต้องจ่ายแล้วเหมือนกัน”
จากนั้นเองเธอจึงคิดได้ถึงสิ่งที่คิมทกจาวางแผนไว้ทั้งหมด และ
เพราะเหตุนั้น เธอจึงกล่าวเช่นนี้ออกไป
การขายโศกนาฏกรรมในชีวิตของเขาเพื่อช่วยสหาย เหมือนอย่างที่
แม่ของเขาเคยทำ คิมทกจาต้องการจะเปลี่ยนสถานการณ์นี้โดยการ
ขายโศกนาฏกรรมที่บริษัทของคิมทกจาสร้างขึ้น
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่ตกใจมาก!]
การประกาศของฮันซูยองทำให้กลุ่มดาวเกิดความลังเลขึ้นมา