มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 79 – สถานการณ์ที่ห้า (4)

ผมอ้าปากค้างและถาม “อะไรนะ? มันจบแล้วเหรอ?”

“ไม่ เรื่องนี้…”

“…งั้นฉันท าอะไรผิด?”

“พูดตรงๆ นะ…”

“อย่าลีลา บอกฉันมาเร็ว”

“มันผิดทั้งหมด”

มันจริงใจมากจนผมนั่งลงเหมือนกับผมโดนต่อย ผม
หายใจเข้าออกอย่างรุนแรงและเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
ทันใดนั้นเอง โถงเอกที่ลอยอยู่เหนือท้องฟ้าก็ดูจะใหญ่ขึ้น
ไปอีก มันดูราวกับก าลังล้อเลียนผม

ไลคาออนมองมาที่ผม

“ผู้พิทักษ์… เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่เหมาะสมส าหรับวิถีแห่ง
สายลม ไม่สิ พูดตามตรง เจ้าไม่มีคุณสมบัติส าหรับแทบ
จะทุกสกิล”

ถ้าสิ่งนี้ผิดพลาด โลกอาจจะพินาศเพราะผมก็ได้

***

อีกไม่กี่ชั่วโมงผ่านไปเช่นนี้ และจากนั้นก็ผ่านไปอีกสอง
วัน เหลืออีกแปดวันจนกว่าจะถึงจุดเริ่มต้นของ
สถานการณ์ที่ห้า

ผมไม่ยอมแพ้และเรียนรู้วิถีแห่งสายลมต่อไป แน่นอนว่า
มันคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

“ผู้พิทักษ์ มันดีกว่าที่จะยอมแพ้…”

“…ท าไมฉันถึงเรียนไม่ได้?”

ฮันซูยองหัวเราะอยู่ข้างๆ ผมแล้วพูดว่า “ท าไมเหรอ? เป็น
เพราะนายไม่มีความสามารถน่ะสิ”

“นั่นมันเป็นไปไม่ได้”

“ท าไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ? นายไม่ใช่ตัวเอก นายคิดว่า
นายเป็นยูจงฮยอคเพราะนายท าผลงานได้ดีในช่วงนี้
เหรอ?”

หน้าอกของผมเจ็บปวดเหมือนถูกแทง ผมพูดพร้อมกับ
ขมวดคิ้ว “แต่ฉันเข้าใจทุกๆ อย่างในหัวนะ”

“อ่า ใช่ ทุกๆ คนก็คิดว่าตัวเองจะเข้ามหาวิทยาลัยโซลได้
อยู่แล้ว”

“ฉันก าลังพูดความจริง”

ผมจดจ าได้ถึงการรู้แจ้งส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับวิถีแห่ง
สายลม ผมรู้สึกผิดหวังมาก แต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนผมก็
ได้แบตเตอรี่ก้อนที่สองมาจากผู้รอดชีวิตและได้อ่านนิยาย
อีกครั้ง

“มีพายุอยู่ในมือข้างขวาและมรสุมอยู่ในมือข้างซ้าย วิถี
แห่งสายลมจะเปิดออกเมื่อเส้นตรงและเส้นโค้งมาบรรจบ
กัน”

“จ-เจ้า… เจ้าเข้าใจมันจริงๆ!”

ไลคาออนรู้สึกทึ่งเมื่อเขาได้ยินผมพูด

อันที่จริง ค าพูดที่ผมเพิ่งพึมพ าออกไปนั้นเป็นการรู้แจ้ง
ของยูจงฮยอคในหนทางเอาชีวิตรอด ในหนทางเอาชีวิต
รอด ยูจงฮยอคได้รับการรู้แจ้งด้วย ‘วลี’ เพียงวลีเดียวตาม
ตัวอักษรจีน เขาเรียนรู้วิถีแห่งสายลมได้ในเวลาแค่ 5 นาที่

มันไม่ง่ายเลย และผมก็ต้องเสียเวลาไปสองวันแล้ว

“ฉันจะท าแบบนั้นได้ยังไงกัน?” ผมบ่น

“ฮะ? เจ้าเพิ่งพูดมันออกมา… มันไม่มีค าบรรยายไหนจะ
แม่นย าไปกว่านั้นอีกแล้ว”

“ไม่ มันเป็นค าอุปมาเฉยๆ”

“ค าพูดของเจ้าไม่ใช่ค าอุปมา”

มันเพียงพอแล้วที่จะท าให้ผมเป็นบ้า ปัญหาในเวลานี้ไม่
อาจถูกแก้ไขได้ด้วยค าอธิบายของผู้เขียนในหนทางเอา
ชีวิตรอด มันเป็นเพราะค าอธิบายนั้นเป็นเพียงแค่
สิ่งรบกวนส าหรับผมเท่านั้นและก าแพงที่สี่ก็ไร้ประโยชน์
ด้วยเช่นกัน ก าแพงที่สี่มอบความใจเย็นและการตัดสินใจ
ให้กับผม แต่มันไม่ได้มอบพรสวรรค์ให้กับผม

ผมรู้สึกเซ็งเล็กน้อยในขณะที่ผมพูดกับไลคาออน “งั้น
นายก็ควรลองอันนี้ดู สายลมสายหนึ่งมาบรรจบกับสาย
ลมอีกสายและก่อรูปแบบหยินหยางขึ้นมา อีกครั้ง สายลม

สายหนึ่งมาบรรจบกับสายลมอีกสายและก่อหลักการแห่ง
ขั้วบวกและลบขึ้นมา”

หยินและหยางเป็นแนวคิดจากโลก แต่ไลคาออนก็เข้าใจ
มันได้ในทันที่

“เจ้าได้รับการรู้แจ้งที่ลึกซึ้งแบบนี้มาได้ยังไง?”

“อย่าเพิ่งพูดอะไรออกมา โคจรมันผ่านร่างของนายตรงๆ
ซะ”

“อย่างนี้นี่เอง”

ไลคาออนตั้งสมาธิและสายลมจากทิศทางต่างๆ ก็เริ่มก่อ
ตัวขึ้นรอบตัวเขา สายลมทั้งสองสายโคจร และเสริมพลัง
ร้อนและเย็นเข้ากับสายลม

…พูดตามตรง ผมคิดว่ามันไร้สาระสิ้นดี เขาเพิ่งได้ยินมัน
และสามารถใช้เคล็ดวิชาออกมาได้ทันทีเหรอ? ถ้าอย่าง
นั้นท าไมผมถึงท าแบบนี้บ้างไม่ได้?

ความภาคภูมิใจของผมถูกยั่วยุ

“งั้นแบบนี้ล่ะ? ‘สี่สายลมมาบรรจบและก่อการป้องกัน
ขึ้นมา จากนั้นก็เพิ่มสายลมอีกสี่สาย และท าให้เกิดตรา
แปดเหลี่ยมขึ้นมา ด้วยเหตุนี้ สายลมจะมีตัวตนอยู่ในทุก
หนแห่ง’ นายท าแบบนี้ด้วยได้ไหม?”

ประโยคนี้เป็นการรู้แจ้งที่ยูจงฮยอคได้รับมาในการเสื่อม
ถอยรอบที่ 9 ไลคาออนในเวลานี้ก าลังท าหน้างงๆ อยู่
ดังนั้นผมจึงพูดขึ้นมาด้วยน ้าเสียงแห่งชัยชนะ

“ท าไม่ได้เหรอ? นี่คือสิ่งที่ฉันรู้สึกไง”

“เห้อ… ไม่ ผู้พิทักษ์ ข้าซาบซึ้งจริงๆ”

…อะไรนะ?

[เผ่าพันธุ์ต่างโลกระดับ 5 ‘เจ้าชายไลคาออนแห่งอิมยัน
ตาร์’ ได้รับการรู้แจ้งอันยิ่งใหญ่]

ไลคาออนหันไปในทันใดและเริ่มฝึกฝน

[ท่านมีส่วนเป็นอย่างยิ่งต่อการวิวัฒนาการของเจ้าชายไล
คาออนแห่งอิมยันตาร์]

[ไลคาออนแห่งอิมยันตาร์รู้สึกซาบซึ้งต่อคุณเป็นอย่างยิ่ง]

[กลุ่มดาวบางกลุ่มจากโลกที่ถูกท าลาย ‘โครโนส’
ขอบคุณคุณ]

[คุณได้รับการสนับสนุน 2,000 เหรียญ]

ในที่สุดผมก็รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไอ้หมาป่าบัดซบนี่ได้รับ
การรู้แจ้งจากการได้ยินสิ่งที่ผมพูด

ฮันซูยองหัวเราะอย่างหนักจนเธอต้องกุมท้องเอาไว้

ผมรู้สึกโมโหขึ้นมา บางทีผมอาจจะรู้จักหนทางเอาชีวิต
รอด แต่ผมกลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเอง

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ชื่นชมความอดทน
ของคุณ]

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ผิดหวังในความอ่อนแอของคุณ]

เมื่อมองไปยังข้อความของระบบที่ปรากฏขึ้นในอากาศ
ผมก็คิดเกี่ยวกับการเซ็นสัญญากับกลุ่มดาว แน่นอนว่ามัน
เป็นไปไม่ได้เนื่องจากสัญญากับบีฮยอง

[ท าไมเจ้าถึงไปท าลายบัลลังก์? เจ้าโง่]

ผมเงยหน้าขึ้นและเห็นร่างโปร่งใสลอยอยู่ในอากาศ ผม
เปิดการสื่อสารโดเกบิ

‘นายไม่เป็นไรแล้วเหรอ? แล้วโดเกบิระดับกลางล่ะ?’

[เขาคงไม่ออกมาสักพัก เขาก าลังถูกลงโทษทางวินัย เขา
จะไม่ปรากฏตัวขึ้นอีกก่อนที่สถานการณ์ที่ห้าจะเริ่มต้น
ขึ้น อ่า ช่องของข้าเองก็อัพเกรดอีกครั้งแล้ว หวังว่าข้าจะ
ไปถึงระดับกลางได้ในเดือนหน้า ขอขอบคุณทุกคน
จริงๆ]

‘เยี่ยม’

[ท าไมเจ้าดูไม่มีความสุข? ไม่ใช่ว่ามันก็ดีส าหรับเจ้าด้วย
เหรอถ้าข้าท าผลงานได้ดี]

‘นายคงจะยุ่งเมื่อไปถึงระดับกลาง’

บีฮยองหัวเราะกับค าพูดของผม

[ไอ้เจ้าบ้า ไม่ต้องเป็นห่วงไป ข้าอาจจะไม่รู้เรื่องอวตาร
คนอื่น แต่ข้าจะไม่ตามเรื่องเจ้าเลยเหรอ? ทุกวันนี้มีโดเกบิ
ระดับกลางอยู่ที่ส านักงานตั้งเยอะแยะ แต่… มันก็วุ่นวาย
เชียวล่ะเพราะมีไอ้บ้าบางตัวก าลังบิดเบือนความเป็นไป
ได้อยู่]

ผมไม่จ าเป็นต้องให้มันบอกว่าคนผู้นั้นคือใคร

[โอ้ แน่นอนว่ามันไม่ใช่เจ้า]

มันต้องเป็นยูจงฮยอคแน่ๆ

ในความเป็นจริง อัตราการเติบโตของยูจงฮยอคนั้นถือว่า
เป็นไม่ได้เลย เขาเติบโตในอัตราที่ใกล้เคียงกับการโกง

[มันมีคนที่เติบโตด้วยอัตราที่ผิดปกติอยู่ และส านักงานก็
ไม่สามารถแตะต้องเขาได้… ข้าคิดว่าผู้สนับสนุนของเขา
น่าจะต้องเป็นคนที่น่าเกรงขามมากแน่ๆ]

บางทีความเป็นไปของยูจงฮยอคอาจจะไม่เป็นปัญหาใน
อนาคต

ในท้ายที่สุดแล้ว ‘ความเป็นไปได้’ ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรถ้า
มีกลุ่มดาวที่มีศักยภาพพอจะรองรับความเป็นไปได้นั้น
และมันก็เป็นไปได้ส าหรับผู้สนับสนุนของยูจงฮยอค

[ยังไงก็เถอะ ท าไมเจ้าถึงไม่ซื้อแพ็คเติบโต? ข้าจะขายมัน
ให้กับเจ้าในราคาถูกถ้าเจ้าซื้อมันตอนนี้ ไม่ใช่ว่าเจ้าก าลัง
ล าบากอยู่เหรอที่เจ้าไม่สามารถเรียนสกิลนั้นได้? แพ็ค
นี้…]

‘ฉันจะไม่ซื้อมัน ไม่ว่ายังไงก็ตาม ไม่ใช่ว่าแพ็คเติบโตจะ
ใช้ได้แค่กับสกิลที่เรียนรู้ไปแล้วเหรอ? นายก าลังหลอก
กินเงินฉันอยู่เหรอ?’

แพ็คเติบโตถือว่าเป็นกับดักอันนึงเลยก็ว่าได้ นั่นเป็น
เหตุผลว่าท าไมแม้แต่ยูจงฮยอคผู้ทรงอ านาจก็ยังไม่ได้ใช้
มัน

[ชิ เจ้ารู้…?]

บีฮยองพึมพ าด้วยสีหน้าไม่พอใจ

‘แต่มันก็ถึงเวลาซื้อของแล้ว’

[เหรียญที่ครอบครอง: 62,372 เหรียญ]

มันยังเหลือเหรียญอีกมากแม้ว่าจะเพิ่มค่าสถานะไปแล้ว
เนื่องจากการขายชิ้นส่วนมังกรไฟ

ถ้าผมมีเงินอีก 40,000 เหรียญ ผมคงจะซื้อย่างก้าวมังกร
นภาไปแล้ว แต่ตอนนี้ผมก็ยังท าไม่ได้

ใบหน้าของบีฮยองกลายเป็นสีแดง

[โอ้จริงเหรอ? เจ้าต้องการอะไร?]

‘ไม่ใช่ว่านายก าลังจะได้ไอเท็มอันใหม่มาเหรอ?’

[…เจ้ารู้ได้ยังไง? เจ้าแอบติดเครื่องสอดแนมไว้งั้นเหรอ?]

‘มันเป็นเรื่องธรรมดาเพราะสถานการณ์ใหม่ก าลังจะ
เริ่มต้นขึ้น ในเวลานั้น บอกฉันด้วย ฉันจะซื้อมัน”

[โฮ้ เจ้าจะ…]

ผมปิดการสื่อสารโดเกบิ ผมไม่ต้องการพูดกับมันอีก
เพราะมันไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ผมมองย้อนกลับไปและไล
คาออนก็ยังจมอยู่กับการรู้แจ้งอยู่ ฮันซูยองเดินเข้ามาหา
ผมและเงยหน้าขึ้น

“เฮ้ ตอนนี้นายจะท ายังไงต่อ?”

“…ฉันไม่รู้ ฉันก าลังคิดอยู่”

“งั้นก็ให้ฉันเรียนมัน”

“อะไรนะ?”

“หรือไม่ก็ปล่อยให้ผู้รอดชีวิตคนอื่นได้เรียนมัน”

ผมมองไปยังคนที่อยู่รอบๆ ตัว

สองวันที่ผ่านมา ฟาร์มเหรียญได้ถูกท าลายลง เหล่า
ผู้รอดชีวิตที่ได้รับการช่วยเหลือต่างร่วมมือกันและดูแล
ผู้บาดเจ็บคนอื่น

บรรยากาศมันค่อนข้างแตกต่างจากผู้รอดชีวิตจากฟาร์ม
ของรองยุน บางทีผลบุญจากความเสแสร้งของฮันซูยอง
อาจจะเปลี่ยนคนพวกนี้ไป มันกลับกลายเป็นว่าความหน้า
ซื่อใจคดเป็นสิ่งที่ดี

ฮันซูยองพูดออกมาอีก “ไม่ใช่ว่ามันก็แค่การเรียนรู้วิถี
แห่งสายลมงั้นเหรอ? มันไม่ส าคัญซะหน่อยว่าใครจะเป็น
คนเรียน?”

“…ใช่ ใครก็สามารถเรียนมันได้”

“งั้นท าไมนายต้องยืนกรานที่จะเป็นคนเรียนมันล่ะ? นาย
พยายามที่จะดึงความสนใจจากกลุ่มดาวคนเดียวงั้น
เหรอ?”

มันก็ไม่ผิด แต่มันก็ไม่ถูกซะทีเดียว

“เฉพาะคนที่มีเหรียญตราแห่งการปกป้องเท่านั้นที่
สามารถเรียนวิถีแห่งสายลมได้”

“งั้นก็เอามาให้ฉัน”

“มันส่งมอบไม่ได้”

[ตัวละครฮันซูยองยืนยันว่าค าพูดนั้นเป็นความจริง]

ผู้หญิงคนนี้นี่จริงๆ เลย…

“เธอเป็นคนแรกที่ขี้ระแวงยิ่งกว่ายูจงฮยอค”

“นายได้มันมา สกิลนี้ เดิมทียูจงฮยอคควรที่จะได้เรียนรู้
มันใช่ไหม?”

“ถูกต้อง”

“แล้วท าไมนายต้องสร้างปัญหาแบบนี้ด้วย? นายสามารถ
ทิ้งมันไว้ให้ยูจงฮยอคได้ มันยังไม่สายเกินไปหนิ ดังนั้น
ไปหายูจงฮยอคกัน เขาเติบโตได้ดี เขาน่าจะจัดการกับมัน
ได้อยู่”

“ยูจงฮยอคจะไม่ฟังสิ่งที่คนอื่นพูด”

“ฉันจะล่อลวงเขาเอง”

ผมจ้องไปยังฮันซูยองก่อนที่จะมองออกไป “ยูจงฮยอค
ไม่ได้ชอบเด็กๆ”

“นายก าลังเมินฉันอยู่งั้นเหรอ?”

“นอกจากนี้ มันยังมีปัญหาในการค้นหายูจงฮยอคด้วย”

แม้แต่ยูจงฮยอคก็ไม่สามารถเรียนรู้วิถีแห่งสายลมได้ถ้า
ไม่มีเหรียญตราแห่งการปกป้อง

นั่นหมายความว่าเหรียญตราจ าเป็นต้องถูกชิงไปจากผม
แต่ความเป็นเจ้าของจะไม่หายไปจนกว่าผมจะตาย

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ยูจงฮยอคจะต้องฆ่าผม นอกจากนี้ แม้ว่า
เขาจะมีเหรียญตรา…

“เธอรู้ไหมว่าฉันเพิ่งย าเขาไป เมื่อพวกเราพบกัน เขา
จะต้องพยายามฆ่าฉันแน่ๆ”

ยูจงฮยอคกระเด็นออกไปด้วยหมัดจาก STR LV.100 ของ
ผม ในระหว่างนั้น ดวงตาของเขาที่ต้องการจะฉีกผม
ออกเป็นชิ้นๆ ยังคงเปล่งประกายอยู่ตลอด

“…อืม เขาบ้าดีเดือดจริงๆ ตอนเขาตัดหัวของฉัน” ฮันซู
ยองลูบคอของเธอเมื่อเธอนึกถึงความทรงจ าที่สถานีชุงมู
โร

“นอกจากนี้ การหาว่าเขาอยู่ที่ไหนในตอนนี้…”

ในเวลานั้นเอง ความโกลาหลก็บังเกิดขึ้นจากระยะไกล

“มีคนได้รับบาดเจ็บ กรุณาช่วยด้วย! มันร้ายแรงมาก!”

มีคนพบคนบาดเจ็บอยู่ใกล้ๆ

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังเฝ้ารอ
มิตรภาพของคุณ]

[กลุ่มดาวบางกลุ่มคาดหวังให้คุณรักษาบาดแผล]

ข้อความจากระบบ รวมทั้งอูรีเอลมาถึง เกิดอะไรขึ้นกัน?

ผมพาฮันซูยองไปที่นั่น

หลังจากนั้นสักพัก ผมก็พบสาเหตุของปัญหาและจ้องไป
ยังบีฮยองที่ก าลังลอยอยู่ในอากาศ

บีฮยองหัวเราะเยาะผม

[ข้าไม่รู้เรื่องนี้เลย]

ยูจงฮยอคที่กำลังหลั่งเลือดอยู่กำลัง เรอผมอยู่ทีนั่น
(จบตอน)